Tagalog

Kabanata 4 – Dumanas ng Kamatayan ang Diyos

Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman

Ang misteryo ng Paskuwa ng krus at Muling Pagkabuhay ni Kristo ang nasa sentro ng Mabuting Balita na dapat ipahayag sa daigdig ng mga apostol, at ng Simbahang sumusunod sa kanila. (CCC #571) 

Marahil ang pinakakilalang pangyayari sa buhay ni Hesus ay ang pagpapako sa Kanya sa krus. O ito nga ba ang pinakakilala? Totoo, pamilyar na pamilyar tayo sa kuwento, at nakikita natin ang krusipiho na nakasabit sa ating mga tahanan at simbahan, ngunit talaga bang “alam” natin ang kahulugan at kabuluhan ng gawaing ito? Talaga bang alam natin kung tungkol saan ito? Nauunawaan ba natin kung bakit kinailangang magdusa at mamatay si Hesus? O madali lamang nating nilalampasan ang napakahalagang pangyayaring ito at karaniwang itinutuon ang ating mga mata sa Muling Pagkabuhay at sa presensya ng Diyos sa Langit?

Tiyak na dapat nating lubos na yakapin ang Muling Pagkabuhay ni Kristo at kilalanin ang Kanyang walang-hanggang presensya sa Langit, kung saan patuloy Niya tayong pinaglilingkuran. Ngunit hindi natin dapat ipagwalang-bahala ang kabuluhan ng tunay at makasaysayang pangyayari ng Kanyang pagdurusa at kamatayan. Hindi natin dapat palampasin ang kahulugan nito, ang kapangyarihan nito, at ang epekto nito sa ating buhay. May dahilan kung bakit namatay si Hesus. At may dahilan din kung bakit gayong uri ng kamatayan ang Kanyang dinanas. Kaya pagnilayan muna natin ang katotohanan at pangyayaring iyon at tingnan kung gaano ito kahalaga sa ating buhay.

Bilang panimula, balikan natin ang buhay ni Hesus bago ang Kanyang pagdurusa at kamatayan upang magkaroon tayo ng kaunting konteksto.


Nagkaroon ng mga Kaaway si Hesus

Paanong ang isang may ganap na pag-ibig ay makasasakit ng loob ng iba? Paanong si Hesus, ang walang-hanggang Anak ng Ama, ay nagkaroon ng mga taong sumalungat at namuhi sa Kanya hanggang sa naisin nilang mamatay Siya? Tila kakatwa. Madali tayong mahulog sa pag-iisip na “Kung magiging mabait at mapagmahal lamang ako, mamahalin ako ng lahat.” Ngunit hindi ganoon ang nangyari kay Hesus.

Upang maging tunay at tapat ang pag-ibig, dapat itong nakaugat sa katotohanan. At kung minsan, nakasasakit ang katotohanan. Maaaring masaktan ang pagmamataas ng isang tao dahil sa nilalaman ng katotohanan kapag hindi niya ito tinatanggap, at maaari ring masaktan ang kanyang pagmamataas dahil sa paraan ng paglalahad nito kapag nahaharap siya sa katotohanang ipinapahayag nang may awtoridad na higit sa kanya. Ito ang mga hamong hinarap ni Hesus.

Maliwanag na si Hesus, kasama ng Ama at ng Espiritu Santo, ang pinagmulan ng kabuuan ng kautusang ipinamana sa paglipas ng mga panahon at ipinahayag sa pamamagitan ng mga dakilang propeta. Ang lahat ng kautusan mula sa Diyos sa Lumang Tipan ay gayon nga…mula sa Diyos. Ngunit ang paraan ng pagpapakahulugan sa mga ito ay nagbigay-daan sa pagkakamali at hindi pagkakasundo. Ang mga Pariseo at Saduceo ay mga dalubhasa sa kautusan at nagturo sa mga tao ayon sa sarili nilang pagkaunawa at pagpapakahulugan dito. At saka dumating si Hesus. Kinuha Niya ang kautusan, pati ang lahat ng propesiya sa Lumang Tipan, at binigyan ang mga ito ng tiyak at may awtoridad na pagpapakahulugan. Aray! Hindi ito matanggap ng marami sa mga guro ng relihiyon noong panahong iyon! Sino ba ang akala ni Hesus sa Kanyang sarili? Sino ang nagbigay sa Kanya ng mga pagpapakahulugang Kanyang itinuturo? Saan nagmula ang Kanyang matibay na paninindigan?

Dahil sa likas na ugali ng tao, nasugatan ang pagmamataas ng mga guro ng kautusan noong panahon ni Hesus sa Kanyang presensya pa lamang. Hindi sila hinangaan nang tulad ng paghanga kay Hesus. Hindi pinakinggang mabuti ng mga tao ang bawat salita nila gaya ng pakikinig ng mga ito kay Hesus. Ikinabalisa nila ito, at nagalit sila. Sinimulan nilang himay-himayin ang lahat ng itinuturo ni Hesus at sinikap nilang hanapan ng mali ang Kanyang mga sinabi. Nagbunga ito ng matinding tunggalian. Siyempre, hindi umatras si Hesus. Hindi Niya sadyang ginugulo ang mga bagay-bagay; sa halip, itinuturo lamang Niya ang katotohanang kailangang marinig ng mga tao, at ginagawa Niya ito nang may lubos na kahinahunan, paninindigan, at kalinawan. At tumugon ang mga tao. Tumugon din ang mga Pariseo. Tumugon sila sa pamamagitan ng pagbabalak laban sa Kanya upang pigilan Siya. At nakalulungkot na bunga ito ng kanilang nasugatang pagmamataas.

Minsan, nagtuturo si Hesus ng mga bagay na higit sa pang-unawa ng mga Pariseo. Halimbawa, tungkol sa templo na lubos Niyang iginagalang, sinabi Niya, “Gibain ninyo ang templong ito at sa tatlong araw ay itatayo Ko itong muli” (Jn 2:19). Naalala ito at binanggit sa Kanyang paglilitis bilang isang kalapastanganan. Ngunit kung nauunawaan mo ang tunay na sinasabi ni Hesus, mapagtatanto mong ipinahahayag Niya ang katotohanan. Siya ang bagong templo; wawasakin nila Siya, at Siya ay muling babangon sa ikatlong araw. Kaya may mga pahayag si Hesus na lubusang hindi naunawaan ngunit, gayunpaman, ay ganap na totoo.

Sa ibang pagkakataon, tinutuligsa ni Hesus ang mga eskriba at mga Pariseo. “Kahabag-habag kayo, mga eskriba at mga Pariseo, kayong mga mapagkunwari…” Tinawag pa Niya silang “mga bulag na tagaakay” at “mga bulag na hangal” (Mt 23:15–17). Muli, totoo ang Kanyang mga pahayag. Ngunit masakit ang mga ito. Hindi ito masakit dahil masyadong malupit o bastos si Hesus, kundi dahil sa kapalaluan ng mga pinatutungkulan ng mga salitang ito. Sa katunayan, isa itong gawa ng pag-ibig sa panig ni Hesus.

Isa pang “iskandalo” na idinulot ni Hesus ay ang Kanyang pag-ibig at kaamuan sa makasalanan. Kumain Siya kasama ng mga maniningil ng buwis. Sinusundan Siya ng mga patutot at pinakikinggan ang bawat Kanyang salita. Hindi Niya pinansin ang mga mapagmataas at hambog, at nakisalamuha Siya sa mga abang-uri at sa mga makasalanan. Nagbigay ito ng gatong sa apoy ng Kanyang mga kaaway.

At sa huli, ang pinakamainit na ginawa ni Hesus ay ang angkinin ang pagkakakilanlan ng Diyos. Nagpatawad Siya ng mga kasalanan. Ipinahayag Niya ang Kanyang mga gawa bilang mga gawa ng Ama. Kinilala Niya ang Kanyang sarili bilang “AKO NGA.” At sinabi Niya, “Ako at ang Ama ay iisa.” Sobra na ito para sa kanila. Totoo ang lahat ng ito, buong kagandahang totoo, ngunit sobra para sa kanilang paniwalaan at maunawaan. At muli, ito ay lalo na dahil sa kanilang kapalaluan at katigasan ng puso. Ang lahat ng ito ay nagdulot kay Hesus ng mga kaaway at, sa huli, ito ang naging kapalit ng Kanyang buhay.


Sino ang may Pananagutan sa Kanyang Pagpapako sa Krus?

Bagaman maraming laban kay Hesus, marami rin ang panig sa Kanya at mga tagasunod Niya. Kabilang dito ang maraming karaniwang tao noong Kanyang panahon, gayundin ang ilan sa mga kilalang pinuno ng mga Judio. Kaya, habang lumalago ang balak laban kay Hesus, hindi iisang tiyak na grupo o tao ang may pananagutan. Oo, may sabwatan sa loob ng Sanhedrin, pinagkanulo Siya ni Judas, at si Pilato ang gumawa ng pinal na pasya. Ngunit magiging pagkakamali na sisihin ang sinuman sa kanila o ang alinmang partikular na grupo. Bakit? Sapagkat kusang-loob na inialay ni Hesus ang Kanyang buhay. Bahagi ito ng pahintulot na kalooban ng Ama na Siya ay mamatay para sa lahat. Kaya, sa isang kahulugan, masasabi nating ang kalooban ng Ama ang nasa likod nito. Ngunit loob ito ng Ama, sa Kanyang pahintulot, dahil may higit na kabutihan. Alam Niyang sa pagpapahintulot na ipako sa krus ang Kanyang Anak, ang gawang iyon ng sakripisyal na pag-ibig ay magtatagumpay sa huli. Sa wakas, kahit pinahintulutan ng Ama ang gawang ito, katotohanan lamang na sabihing ang lahat ng nagkasala ay may sala sa pagpapadanak ng dugo ni Kristo. Pinahintulutan ang gawang ito alang-alang sa kapatawaran ng lahat ng kasalanan; kaya, ang bawat nakagawa ng kasalanan ay may sala. Tayo iyon! Totoo, maaari nating sabihin, “Hindi ako kailanman makikilahok o susuporta sa gayong bagay!” Maaaring gayon nga. Ngunit isa pa rin itong gawa ng pag-ibig upang hugasan ang ating kasalanan na nagdulot ng kamatayan ni Hesus, kaya may sala pa rin tayo.

Hayaan ninyong magbigay ako ng isang pagkakatulad. Hindi kailanman ganap ang mga pagkakatulad, ngunit sa palagay ko ay nakapagbibigay ito ng kahit kaunting liwanag sa suliraning ito. Sabihin nating may bagong gamot sa pamilihan na nagpapagaling sa isang karamdamang dinaranas mo. Ito lamang ang gamot na nakilalang mabisa, ngunit ginawa ito sa pamamagitan ng isang prosesong imoral. Maaari bang sabihing, “Tutol ako sa proseso, ngunit bibilhin ko pa rin ang gamot”? Hindi, hindi talaga. Ang pagbili ng gamot na iyon ay ginagawa kang katuwang sa imoral na proseso ng paggawa ng gamot. Muli, hindi ito ganap na pagkakatulad, ngunit nakatutulong itong ilarawan ang pangunahing punto. At ang pangunahing punto ay simpleng hindi mo maihihiwalay ang lunas sa pinagmulan nito. Ang kamatayan ni Hesus ang lunas, at tayo ang may sakit. Ang kasamaan ng Kanyang pagpapako sa krus ang naging daan upang maibigay sa atin ang lunas. Kaya ang konklusyon ay may pananagutan tayo sa Kanyang pagkapako sa krus. Maaari natin Siyang mahalin, sambahin at paglingkuran, ngunit may pananagutan pa rin tayo. At hindi lamang ito katanggap-tanggap sa Diyos, kusang-loob Niya tayong inaanyayahang tanggapin ang bunga ng Kanyang pagdurusa at kamatayan. Ngunit nagiging tapat lamang tayo kapag kinikilala natin ang katotohanan ng ating pananagutan at pakikipagtulungan sa Kanyang kamatayan.


Ang Kapinsalaang Dulot ng Pagsuway

Kaya ano ang naisakatuparan ni Hesus sa pagdurusa Niya sa ganoong paraan at pagkamatay sa Krus? Alalahanin na sinabi Niya kay Pedro nang Siya ay arestuhin na maaari Niyang tawagin ang libu-libong anghel sa Langit upang tulungan Siya sa anumang oras. At darating sila at ipagtatanggol Siya nang buong dali! Ngunit hindi Niya sila tinawag. Hinayaan Niyang arestuhin Siya, libakin, kutyain, pahirapan, hampasin, hatulan at ipako sa krus. At matapos ang lahat ng iyon, namatay Siya ng kamatayang tao.

Para sa karamihan ng Kanyang mga tagasunod, ito ay lubhang nakapanlulumo. Lubos silang malilito at marahil ay magugulat pa at madadapa sa pananampalataya. May ilang agad na naniwalang sila ay naloko, nalinlang, at naligaw. Patay na si Hesus, at namatay Siya sa kakila-kilabot na paraan. Paano Siya naging ang Mesias?

Marahil mahirap para sa atin na pumasok sa dramang ito ng tao at sa suliraning ito dahil alam na natin ang wakas ng kuwento. Madali nating nalalampasan ang pagdurusa at kamatayan, at tumatalon tayo sa Muling Pagkabuhay. Ngunit mahalagang pagnilayan natin nang lubos at malalim ang pagdurusa at kamatayan ni Hesus kung nais din nating makapasok sa pag-unawa sa Kanyang Muling Pagkabuhay. Kaya, muli, bakit? Bakit Niya ito ginawa? At ano ang naisakatuparan nito?

Isa sa pinakamahalagang bahagi sa pag-unawa sa sagot sa tanong na ito ay ang pagtingin sa orihinal na sanhi ng kasalanan: ang pagsuway. Sinuway nina Adan at Eva ang Diyos. At ang pagsuway na ito ang nagdulot ng kanilang nahulog na kalikasan at ng atin. Ang pagsuway sa Diyos ay paraan ng pagsasabi ng “hindi” sa Kanyang sakdal na plano. Isa itong paraan ng pagsasabi sa Diyos, “Gagawin ko ito sa paraan ko!” Ngunit ang problema rito ay hindi gaanong ang Diyos ay magalit sa atin at parusahan tayo, kundi ang Diyos ay gumagalang sa ating pasya at hinahayaan tayong gawin ito sa ating paraan. Hindi Niya ipinipilit sa atin ang Kanyang kalooban at plano. Kaya ang pagsuway ng ating mga unang magulang ang naglagay sa kanila sa sarili nilang paglalakbay, at ang resulta ay naligaw sila. Naligaw sila sa pagsisikap na tuklasin ang sarili nilang daan at ang sarili nilang kahulugan ng buhay. Pumasok sila sa isang nahulog na kalagayan na nagdulot ng kapinsalaan sa kanilang buhay. Hindi na nila makita ang daan at piliin ang mabuti. Hindi na nila malinaw na maunawaan ang tinig ng Diyos at tumugon sa Kanya. Sila ay naligaw.

Ngunit hindi basta sinusukuan ng Diyos sila o tayo. Tayo rin ay dumaranas ng nahulog at nawalang kalagayang ito. Ito ang Kasalanang Orihinal. Nawawala sa atin ang linaw at direksyon sa buhay. Hindi natin matagpuan ang ating daan. Ang resulta ay nagkakasala rin tayo at sumusuway sa Diyos. At muli, iginagalang ng Diyos ang ating kalayaan at pinapayagan Niya tayong lumayo ayon sa ating pinili. Ang kahihinatnan nito, kung hindi tayo binigyan ng ikalawang pagkakataon, ay mamamatay tayo ng walang hanggang kamatayan. Hindi natin kailanman matatagpuan ang sarili nating daan pabalik sa Tagapagbigay ng Buhay. Ngunit muli, hindi tayo sinusukuan ng Diyos. Dito pumapasok si Hesus!


Ang Malaya at Ganap na Pagsunod ang Nagkakalag sa Pagsuway

Kaya balik tayo sa orihinal nating tanong, “Ano ang natupad sa pagdurusa ni Hesus sa paraang Kanyang dinanas at sa Kanyang pagkamatay sa Krus?” Marahil makatutulong dito ang isang paghahambing. Isipin mong ikaw ay isang bata at gusto mong tuklasin ang kalapit na kagubatan. Ilang ulit nang sinabi sa iyo ng iyong mga magulang na huwag kang pumunta roon, ngunit palihim kang umalis at pumunta pa rin, at sinabihan mo ang iyong kapatid na babae na huwag magsumbong kay nanay at tatay. Pumasok ka sa kagubatan at namangha ka. Naglakad-lakad ka sa pagitan ng mga roble at pino, tumawid ng sapa, umakyat sa ilang puno at nasiyahan ka roon nang ilang oras. Bigla mong napansin na dumidilim na, at nagpasya kang umuwi. Ngunit bigla mong napagtanto na hindi mo alam kung saan ang daan pauwi! Habang nagpa-panic ka, napadpad ka sa gitna ng ilang matinik na palumpong at lalo kang natakot. Matapos umikot-ikot nang isang oras, nagdilim na nang lubusan, lumabas na ang mga tunog ng gabi, at nakaupo ka roon na umiiyak at takot na takot.

Kaya ano ang pinakamalaki mong pag-asa? Ang iyong mga magulang. Umaasa kang ililigtas ka nila. Umaasa kang sinabi ng iyong kapatid kung saan ka pumunta, at umaasa kang papunta na sila. Habang nakaupo kang naliligaw at umaasa, may nakita kang flashlight sa malayo, at narinig mong tinatawag ang pangalan mo. Si tatay iyon. Lubos kang naginhawahan nang marinig at makita mo siyang paparating, at nagpapasalamat kang natagpuan ka. Nag-usap kayo, at agad ka niyang pinatawad ngunit ipinaliwanag niyang doon kayo magpapalipas ng gabi sa kagubatan. Ngunit agad niyang idinagdag na sasamahan ka niya. Masyado nang madilim para hanapin pa ang daan pabalik, kaya kailangan ninyong maghintay hanggang sumikat ang araw. Mabuti na lamang, inasahan na ito ng tatay mo at nagdala siya ng dalawang sleeping bag at kaunting pagkain. Sa huli, ito pala ay naging isa sa mga pinakamalimot-limot na gabi ng buhay mo, salamat sa iyong tatay.

Ngayon, gaya ng dati, ang paghahambing na ito ay bahagi lamang ng sagot sa tanong tungkol sa pagdurusa at kamatayan ni Hesus. Ang totoo, tayo ay lubos na naligaw at hindi natin matagpuan ang daan pauwi. Ang ating tahanan ay nasa Diyos, at hindi natin Siya matatagpuan nang mag-isa dahil sa ating pagsuway. Kaya kinailangang lumapit ang Diyos sa atin. At nasaan tayo? Naliligaw sa sakit, pagdurusa, kahirapan at sa huli ay kamatayan. Oo, tama iyon. Maaari nating mapalampas ang katotohanang ito, kaya uulitin ko. Tayo ay naliligaw sa sakit, pagdurusa, kahirapan at sa huli ay kamatayan. Kita n’yo, kung hindi dahil sa Diyos, sa katauhan ni Hesukristo, na lumapit upang salubungin tayo at “magpalipas ng gabi” kasama natin sa ating pagdurusa at kamatayan, hindi natin kailanman nagawang makauwi pagsapit ng umaga. Ang mundong ito ay tulad ng gabing madilim sa kagubatan. Nag-iisa, tayo ay takot, nanginginig at naliligaw. Ngunit kapag natagpuan na tayo ni Hesus at tumawag tayo sa Kanya, napagtatanto nating nagpasya Siyang samahan tayo sa mismong paglalakbay na tinatahak natin—ang paglalakbay ng pagdurusa at kamatayan bunga ng kasalanan. Sa pagpasok Niya sa mga bunga ng kasalanang ito kasama natin at para sa atin, magagawa Niya tayong hawakan sa kamay “pagsapit ng umaga” at ihatid pabalik sa tahanan. Ang umaga ay ang ating huling pagkabuhay na muli kasama ni Kristo sa katapusan ng panahon.

Ang susi upang maunawaan ito ay nawala tayo dahil sa pagsuway. Ngunit isinugo ang Diyos Anak sa isang misyon ng mapagtalimang pag-ibig, at ganap Niya itong niyakap. Kinailangan Niyang pumasok sa “kagubatan” ng pagdurusa at kamatayan upang matagpuan tayo. Kinailangan Niyang pumasok kasama natin sa pagtulog ng kamatayan. Ginawa Niya ito dahil sa pag-ibig at bilang ganap na “oo” sa kalooban ng Ama. Kung kakapit lamang tayo sa Kanya sa Kanyang pagtulog ng kamatayan, babangon din tayo kasama Niya. Ngunit ang dapat nating pagtuunan dito ay ang pasya ng Diyos na lumapit sa atin. Tunay ngang maaari Niya tayong iniwan na mag-isa, nawawala at takot na takot. Maaari Niya tayong pinabayaan. Ngunit hindi Niya ito ginawa. Pinili Niyang akuin ang mga bunga ng ating pagsuway at Siya mismo ang magdusa ng mga ito. Iyon ang Kanyang sakdal na paraan upang muli tayong ibalik sa pakikipag-isa sa Kanya. Ito ay gawa ng pinakadakilang pag-ibig at pagkabukas-palad. At hindi Siya nag-atubiling danasin ito sa lahat ng paraan.


Isang Higit na Pilosopikal na Paliwanag

Para sa mas pilosopikal na pag-iisip, tingnan natin ito sa ganitong paraan. Ang kalikasan ng tao ay nasa isang estadong nahulog. Ito ay isang kalagayan ng pagkatao na salungat sa orihinal na layunin ng Diyos. Gaya ng ipinaliwanag sa Kabanata 2, nilikha tayo upang mamuhay sa likas na paraisong ito kasama ang Diyos. Ito ang estado ng Orihinal na Kawalang-malay. Dahil sa pagsuway ng ating mga unang magulang, nawala sa buong sangkatauhan ang estadong ito ng kawalang-malay at ngayon ay nagdurusa sa mga kahihinatnan nito. Ano ang mga kahihinatnang iyon? Pagdurusa at sa huli ay kamatayan. Hindi ito kasalanan ng Diyos. Likas lamang itong bunga ng paggawa nito sa sarili nating paraan. Ngunit muli, hindi tayo sinukuan ng Diyos. Nagpasya ang Diyos na kunin ang ating likas na pagkatao at pumasok sa lahat ng epekto ng ating kasalanan. Pinili Niyang pag-isahin ang pagka-Diyos at ang nahulog na sangkatauhan sa pamamagitan ng pagiging isa sa atin at pagpasok sa lahat ng ating dinaranas.

Kaya ang unang susi upang maunawaan ito ay ang pag-unawa sa kamangha-manghang epekto ng Pagkakatawang-tao. Dapat nating maunawaan na dahil kinuha ng Diyos ang ating likas na pagkatao at pinag-isa ito sa Kanyang kalikasang banal, nagsisimula na ang ating muling pakikipag-isa sa Kanya. Ngunit hindi ganap ang muling pakikipag-isang ito malibang danasin din ng Diyos, sa Kanyang likas na pagkatao, ang lahat ng ating dinaranas sa ating nahulog na kalagayan. At kasama rito ang kamatayan. Siya ngayon ay katulad natin sa lahat ng bagay maliban sa kasalanan. Ngunit ang Mabuting Balita ay darating sa bandang huli kapag tiningnan natin ang Muling Pagkabuhay. Ito ang Mabuting Balita sapagkat kung hahayaan natin Siyang kumapit sa atin sa ating pagdurusa at kamatayan, maaari rin tayong kumapit naman sa Kanya sa Kanyang Muling Pagkabuhay. Higit pa tungkol dito sa bandang huli, ngunit sa ngayon, ang punto ay ang gawa ng Diyos na magdusa at mamatay ay gawa ng dalisay na pag-ibig upang muli tayong pag-isahin sa Diyos. Maaari ba Niya itong ginawa sa ibang paraan? Marahil. Ngunit hindi Niya ginawa. Ito ang ginawa Niya; at kapag naunawaan natin ang ginawa Niya, dapat tayong mapuspos ng wala kundi kamangha-manghang pasasalamat.


Ang Bago at Sakdal na Hain

Mula pa sa simula ng panahon, simula pa lamang sa mga anak nina Adan at Eva, nakikita natin ang tinatawag nating “mga paunang larawan” ng iisang hain ni Kristo. Ito ay mga handog para sa kasalanan. Mga handog ng bunga ng paggawa ng isang tao, gaya ng pagkain. Ngunit lalo na ang mga handog na hayop sa Diyos bilang mga kaloob na hain. Makikita ito lalo na sa Templo noong naghahandog ang mga saserdote ng mga korderong hain sa Diyos upang pagbayaran ang kasalanan. Ngunit, sa totoo lang, wala sa mga haing hayop na ito ang tunay na makapagbabayad-sala para sa kasalanan. Subalit may layunin ang mga ito. Inihahanda tayo ng mga ito para sa iisang “Kordero” na magiging sakdal na hain para sa lahat ng kasalanan. Si Hesus ang inilalarawan nang patiuna sa lahat ng haing hayop na ito. At Siya lamang ang hain na tunay na nag-aalis ng kasalanan.

Pamilyar tayo sa pariralang “Kordero ng Diyos.” Bilang “Kordero” na ito, ibinubuhos ni Jesus ang Kanyang dugo para sa kapatawaran ng lahat ng kasalanan. Higit pa rito, Siya ang kusang naghahandog ng Kanyang buhay, kaya Siya rin ang nag-iisang Pari na naghahandog. At ang Krus ang nagiging Kanyang altar ng sakripisyo. Bagama’t marami pang masasabi tungkol dito mula sa pananaw ng turo ng Bibliya, sapat na para sa ating layunin na unawain lamang ang konsepto ni Jesus bilang “Kordero ng Diyos na nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan.”


Inilibing si Jesus

Tunay na namatay si Jesus. Ibig sabihin, nagkahiwalay ang Kanyang katawan at kaluluwa. Ngunit may kahanga-hanga sa Kanyang kamatayan na hindi katulad ng sa atin. Ito ay may kinalaman sa Kanyang paglilibing.

Alalahanin na ang katawan ni Jesus ay hindi napahiran ng iba’t ibang langis at pabango. Huli na para rito nang Siya ay mamatay dahil nagsisimula na ang Paskuwa. Kaya sinasabi sa atin ng Ebanghelyo ni Marcos: “Nang makalipas ang Araw ng Pamamahinga, binili nina Maria Magdalena, Maria na ina ni Santiago, at Salome ang mga pabango upang pumunta at ipahid ang mga ito sa Kanya” (Mc 16:1). Ngunit wala Siya roon! Siya ay muling nabuhay!

Bakit mahalaga na ang katawan ni Jesus ay hindi kailanman napahiran ng langis? Dahil hindi kailanman kinailangang pahiran ang Kanyang katawan. Sa kaloob-looban ng Probidensya ng Diyos, hindi ito ginawa dahil ang katawan ni Jesus ay hindi kailanman nagsimulang makaranas ng pagkabulok. Ito ay isa sa mga natatanging katangian ng katawan ni Jesus na ibinahagi lamang sa Kanyang ina. Sapagkat ang pagkabulok ng katawan ay bunga ng nahulog na kalagayan natin sa kasalanan. Mahalagang unawain, gayunpaman, na ang pagkabulok ng katawan ay hindi bahagi ng orihinal na plano at disenyo ng Diyos para sa ating mga katawan. At kahit na naghirap at namatay si Jesus, ang Kanyang katawan ay walang kasalanan at, kaya, hindi kailanman nakaranas ng alinman sa mga bunga ng kasalanan. Samakatuwid, nang magkahiwalay ang Kanyang katawan at kaluluwa, ang Kanyang katawan ay hindi kailanman nabulok.

Ganoon din ang totoo para sa ating Mahal na Ina. Gaya ng ipinaliwanag sa Kabanata 3, siya ang Inmaculada Concepcion, ibig sabihin, iniligtas siya sa lahat ng kasalanan at hindi kailanman pinili ang magkasala. Kaya, siya rin ay malaya sa pagkabulok ng katawan. Dahil dito, lagi nating ipinapahayag na, sa pagtatapos ng kanyang buhay sa lupa, siya ay iniakyat sa Langit sa katawan at kaluluwa.


Bumaba Siya sa Saan?

Sa Sumasampalataya (Apostles’ Creed), sinasabi natin na si Kristo ay “bumaba sa kinaroroonan ng mga yumao” o “bumaba sa Impiyerno.” Ano ang ibig sabihin nito? Paano makakapunta si Jesus sa Impiyerno? Ang Impiyerno ay lugar ng walang hanggang paghihiwalay sa Diyos; kaya, tila kakaiba na sabihing pumunta roon si Jesus, hindi ba?

Ito ang dakilang hiwaga ng Sabado de Gloria. Sa araw na iyon ay pinagninilayan natin ang katahimikan ng libingan. Ngunit pinagninilayan din natin ang isa pang dakilang hiwaga. Pinagninilayan natin ang katotohanang ang huling bahagi ng misyong ipinadala kay Jesus upang tuparin ay natupad habang ang Kanyang katawan ay nakahimlay sa libingan.

Sapagkat sa panahong iyon, ang “Impiyerno” ay simpleng “lugar,” ika nga, kung saan naroroon ang lahat ng mga yumao na. Ito ang lugar nina Abraham, Moises, ng mga dakilang propeta at gayundin ng mga dakilang makasalanan. Ito ang tirahan ng mga patay. At tinawag lamang itong “Impiyerno” dahil wala roon ang Diyos. Wala Siya roon, sapagkat hindi pa napagkakasundo ni Jesus ang sangkatauhan. Kaya ang Kanyang pagbaba sa tirahang ito ng mga patay ay Kanyang paraan ng pagdadala ng Ebanghelyo sa kanila. Ito ang Kanyang huling misyon. At nang makatagpo ng mga matuwid sa lugar na ito si Jesus, nakasunod sila sa Kanya patungo sa lupain ng mga Buháy sa Kanyang Muling Pagkabuhay.

Nang matupad ang gawaing ito, ang “Impiyerno” ay nagkaroon ng bagong anyo. Ang Impiyerno ngayon ay ang lugar kung saan mga hinatulan na lamang ang naiwan, yaong mga kusang tumanggi sa Diyos at namumuhay magpakailanman na hiwalay sa Kanya. Kaya maaaring mas makatwiran para sa atin na sabihing “bumaba Siya sa kinaroroonan ng mga patay.” Ngunit tiyak na angkop ding gamitin ang salitang “Impiyerno” basta’t nauunawaan natin ang pagkakaiba ng pansamantalang lugar na ito ng paghihiwalay sa Diyos at ng permanenteng lugar.

Susunod: Kabanata 5 – Walang Tagumpay ang Kamatayan


Mayroon din sa eBook & Paperback

Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Ibahagi ang Pahinang Ito: