Misterium Paschalne Krzyża i Zmartwychwstania Chrystusa znajduje się w centrum Dobrej Nowiny, którą Apostołowie, a za nimi Kościół, powinni głosić światu. (KKK #571)
Być może najbardziej znanym faktem z życia Jezusa jest Jego ukrzyżowanie. Ale czy rzeczywiście jest to fakt najlepiej nam znany? Owszem, dobrze znamy tę historię, widzimy krucyfiks wiszący w naszych domach i kościołach, ale czy naprawdę „znamy” sens i znaczenie tego wydarzenia? Czy naprawdę wiemy, o co w nim chodzi? Czy rozumiemy, dlaczego Jezus musiał cierpieć i umrzeć? A może łatwo prześlizgujemy się nad tym centralnym faktem i zazwyczaj kierujemy wzrok jedynie ku Zmartwychwstaniu i obecności Boga w niebie?
Z pewnością musimy w pełni przyjąć Zmartwychwstanie Chrystusa i uznać Jego wieczną obecność w niebie, skąd nieustannie nam posługuje. Nie powinniśmy jednak pomijać znaczenia tego rzeczywistego, historycznego wydarzenia, jakim były Jego cierpienie i śmierć. Nie powinniśmy przeoczyć jego sensu, mocy i wpływu na nasze życie. Jezus umarł z określonego powodu. I z określonego powodu umarł właśnie taką śmiercią. Zatrzymajmy się więc na chwilę nad tą rzeczywistością i tym wydarzeniem, aby zobaczyć, jak wielkie ma ono znaczenie w naszym życiu.
Aby nakreślić kontekst, przyjrzyjmy się najpierw życiu Jezusa przed Jego cierpieniem i śmiercią.
Jezus przysparza sobie wrogów
Jak ktoś, kto doskonale miłuje, może urazić drugiego człowieka? Jak to możliwe, że Jezus, odwieczny Syn Ojca, spotykał się ze sprzeciwem i taką niechęcią, że ludzie pragnęli Jego śmierci? Brzmi to dziwnie. Łatwo ulegamy myśleniu: „Wystarczy okazywać innym życzliwość i miłość, a wszyscy będą mnie kochać”. W przypadku Jezusa tak jednak nie było.
Miłość, aby była prawdziwa i autentyczna, musi być zakorzeniona w prawdzie. A prawda czasem może boleć. Treść prawdy może zranić czyjąś pychę, gdy ktoś jej nie przyjmuje, a sposób jej przedstawienia może zranić czyjąś pychę, gdy staje on wobec prawdy głoszonej z autorytetem przewyższającym jego własny. Z takimi wyzwaniami mierzył się Jezus.
Jezus, wraz z Ojcem i Duchem Świętym, był oczywiście źródłem całego Prawa, które przekazywano przez wieki i które zostało objawione przez wielkich proroków. Wszystkie prawa Starego Testamentu pochodzące od Boga były właśnie tym… pochodziły od Boga. Jednak sposób ich interpretowania pozostawiał miejsce na błędy i spory. Faryzeusze i saduceusze byli znawcami Prawa i nauczali lud zgodnie z własnym jego rozumieniem i własną interpretacją. I oto pojawia się Jezus. Bierze Prawo, a także wszystkie proroctwa Starego Testamentu, i nadaje im ostateczną, autorytatywną interpretację. Aj! Tego wielu ówczesnych nauczycieli religijnych nie mogło znieść! Za kogo Jezus się uważał? Kto przekazał Mu interpretacje, których nauczał? Skąd brało się Jego głębokie przekonanie?
Natura ludzka jest taka, że już sama obecność Jezusa raniła pychę ówczesnych nauczycieli Prawa. Nie budzili takiego podziwu jak Jezus. Ludzie nie chłonęli każdego ich słowa tak, jak chłonęli słowa Jezusa. To im przeszkadzało i budziło w nich gniew. Zaczęli drobiazgowo roztrząsać wszystko, czego Jezus nauczał, i próbowali doszukać się błędów w Jego słowach. Doprowadziło to do poważnego konfliktu. Jezus oczywiście nie ustępował. Nie wywoływał celowo zamieszania, lecz po prostu nauczał prawdy, którą ludzie potrzebowali usłyszeć, i czynił to z wielkim spokojem, przekonaniem i jasnością. A ludzie na to odpowiadali. Faryzeusze również odpowiedzieli. Ich odpowiedzią było spiskowanie przeciwko Niemu, aby Go powstrzymać. Niestety, wynikało to z ich zranionej pychy.
Niekiedy Jezus nauczał czegoś, co przekraczało zdolność rozumienia faryzeuszów. Na przykład o świątyni, którą otaczał wielkim szacunkiem, powiedział: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo” (J 2:19). Zapamiętano te słowa i przywołano je podczas Jego procesu jako bluźnierstwo. Jeśli jednak rozumiesz, co Jezus rzeczywiście mówił, dostrzeżesz, że proroczo zapowiadał prawdę. On jest nową świątynią, a oni mieli Go zniszczyć, lecz On miał zmartwychwstać trzeciego dnia. Były więc wypowiedzi Jezusa, które zupełnie opacznie rozumiano, choć mimo to były całkowicie prawdziwe.
Innym razem Jezus występował przeciw uczonym w Piśmie i faryzeuszom. „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy…” Następnie nazwał ich „ślepymi przewodnikami” oraz „głupimi i ślepymi” (Mt 23:15–17). Również te Jego słowa były prawdziwe. Ale bolały. Bolały nie dlatego, że Jezus był zbyt surowy czy nieuprzejmy, lecz z powodu pychy tych, do których były skierowane. W rzeczywistości był to akt miłości ze strony Jezusa.
Kolejnym „zgorszeniem”, które wywoływał Jezus, były Jego miłość i czułość wobec grzesznika. Jadał z celnikami. Nierządnice szły za Nim i słuchały każdego Jego słowa. Nie zwracał uwagi na pysznych i wyniosłych, a przebywał z ludźmi niskiego stanu i grzesznikami. To dolewało oliwy do ognia wrogości Jego przeciwników.
Wreszcie tym, co w postępowaniu Jezusa budziło największe oburzenie, było utożsamianie się z Bogiem. Odpuszczał grzechy. O swoich dziełach mówił jako o dziełach Ojca. Określał siebie jako „JA JESTEM”. I oświadczył: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”. Tego było dla nich za wiele. Wszystko to było prawdą, piękną prawdą, lecz przekraczało ich zdolność uwierzenia i zrozumienia. I znów działo się tak zwłaszcza z powodu ich pychy i zatwardziałych serc. Wszystko to przysparzało Jezusowi wrogów, a ostatecznie kosztowało Go życie.
Kto jest odpowiedzialny za Jego ukrzyżowanie?
Choć Jezus miał wielu przeciwników, miał też wielu zwolenników, którzy szli za Nim. Było wśród nich wielu zwykłych ludzi tamtych czasów, a także niektórzy wybitni przywódcy żydowscy. Kiedy więc spisek przeciw Jezusowi przybierał na sile, odpowiedzialność nie spoczywała na jednej konkretnej grupie czy osobie. Tak, w Sanhedrynie zawiązał się spisek, Judasz Go zdradził, a Piłat podjął ostateczną decyzję. Byłoby jednak błędem obwiniać wyłącznie któregokolwiek z nich lub jakąś konkretną grupę. Dlaczego? Ponieważ Jezus oddał swoje życie dobrowolnie. Jego śmierć za wszystkich mieściła się w dopuszczającej woli Ojca. W pewnym sensie możemy więc powiedzieć, że stała za tym wola Ojca. Ojciec jednak chciał tego, dopuszczając to ze względu na większe dobro. Wiedział, że jeśli pozwoli na ukrzyżowanie swojego Syna, ten akt ofiarnej miłości ostatecznie zatriumfuje. Ostatecznie, choć Ojciec dopuścił ten czyn, zgodne z prawdą jest jedynie stwierdzenie, że wszyscy, którzy zgrzeszyli, są winni przelania krwi Chrystusa. Czyn ten został dopuszczony ze względu na odpuszczenie wszystkich grzechów; dlatego każdy, kto popełnił grzech, jest winny. To właśnie my! Owszem, możemy twierdzić: „Nigdy nie wziąłbym w czymś takim udziału ani bym tego nie poparł!”. Być może. Jednak to właśnie akt miłości, mający obmyć nas z grzechu, doprowadził do śmierci Jezusa, więc nadal jesteśmy winni.
Posłużę się pewną analogią. Analogie nigdy nie są doskonałe, ale myślę, że ta rzuca choć trochę światła na ten dylemat. Załóżmy, że na rynku pojawia się nowy lek, który leczy dolegliwość, na którą cierpisz. To jedyny lek, o którym wiadomo, że działa, ale został wytworzony przy użyciu jakiegoś niemoralnego procesu. Czy można powiedzieć: „Sprzeciwiam się temu procesowi, ale i tak kupię ten lek”? Nie, właściwie nie. Sam fakt zakupu tego leku czyni cię współuczestnikiem niemoralnego procesu jego wytwarzania. Ponownie: nie jest to doskonała analogia, ale pomaga zilustrować zasadniczą myśl. A zasadnicza myśl jest po prostu taka, że nie można oddzielić lekarstwa od jego źródła. Śmierć Jezusa jest lekarstwem, a my jesteśmy chorzy. Zło Jego ukrzyżowania stało się środkiem, przez który otrzymaliśmy lekarstwo. Wniosek jest więc taki, że jesteśmy odpowiedzialni za Jego ukrzyżowanie. Możemy Go kochać, oddawać Mu cześć i Mu służyć, a mimo to pozostajemy odpowiedzialni. Bóg nie tylko się na to godzi, lecz także z własnej woli zaprasza nas, byśmy przyjęli owoc Jego cierpienia i śmierci. Jednak tylko wtedy jesteśmy uczciwi, gdy uznajemy fakt naszej odpowiedzialności za Jego śmierć i naszego współudziału w niej.
Spustoszenie spowodowane nieposłuszeństwem
Co zatem dokonało się przez to, że Jezus tak cierpiał i umarł na krzyżu? Pamiętaj, że przy swoim pojmaniu powiedział Piotrowi, iż w każdej chwili mógłby wezwać na pomoc miriady aniołów z nieba. A one przybyłyby i obroniły Go z największą łatwością! On jednak ich nie wezwał. Pozwolił się pojmać, wyszydzić, wyśmiać, torturować, bić, skazać i ukrzyżować. A po tym wszystkim umarł ludzką śmiercią.
Dla większości Jego uczniów musiało to być druzgocące. Musieli być całkowicie zdezorientowani, a może nawet zgorszeni. Niektórzy natychmiast zaczęli wierzyć, że zostali oszukani, zwiedzeni i wprowadzeni w błąd. Jezus nie żył, a umarł straszną śmiercią. Jak mógł być Mesjaszem?
Być może trudno nam wczuć się w ten ludzki dramat i dylemat, ponieważ znamy zakończenie tej historii. Łatwo pomijamy cierpienie i śmierć, od razu przechodząc do Zmartwychwstania. Jeśli jednak mamy także dojść do zrozumienia Jego Zmartwychwstania, konieczne jest, byśmy w pełni i dogłębnie rozważali cierpienie i śmierć Jezusa. Zatem raz jeszcze: dlaczego? Dlaczego On to uczynił? I co się przez to dokonało?
Jednym z najważniejszych elementów zrozumienia odpowiedzi na to pytanie jest przyjrzenie się pierwotnej przyczynie grzechu: nieposłuszeństwu. Adam i Ewa okazali Bogu nieposłuszeństwo. To nieposłuszeństwo sprawiło, że ich natura i nasza stały się upadłe. Nieposłuszeństwo wobec Boga jest sposobem mówienia „nie” Jego doskonałemu planowi. To sposób powiedzenia Bogu: „Zrobię to po swojemu!”. Problem polega jednak nie tyle na tym, że Bóg się na nas gniewa i nas karze, ile na tym, że szanuje naszą decyzję i pozwala nam postępować po swojemu. Nie narzuca nam swojej woli ani swojego planu. Tak więc nieposłuszeństwo naszych pierwszych rodziców sprawia, że wyruszają oni własną drogą, a w rezultacie się gubią. Gubią się, próbując odkryć własną drogę i własny sens życia. Wchodzą w stan upadku, który sieje spustoszenie w ich życiu. Nie potrafią już dostrzec drogi ani wybrać dobra. Nie potrafią już jasno rozumieć głosu Boga i Mu odpowiadać. Są zagubieni.
Bóg jednak nie rezygnuje po prostu ani z nich, ani z nas. My także doświadczamy tego stanu upadku i zagubienia. To właśnie grzech pierworodny. Cierpimy z powodu utraty jasności i kierunku w życiu. Nie potrafimy odnaleźć drogi. W rezultacie my również grzeszymy i okazujemy Bogu nieposłuszeństwo. A Bóg po raz kolejny szanuje naszą wolność i pozwala nam odwrócić się od Niego, jeśli tak postanowimy. Konsekwencją tego, gdybyśmy nie otrzymali drugiej szansy, byłaby śmierć wieczna. Nigdy nie zdołalibyśmy sami odnaleźć drogi powrotnej do Dawcy Życia. Bóg jednak znowu z nas nie rezygnuje. I tu przychodzi Jezus!
Dobrowolne i doskonałe posłuszeństwo rozwiązuje węzeł nieposłuszeństwa
Wróćmy więc do naszego pierwotnego pytania: „Co zostało dokonane przez to, że Jezus tak cierpiał i umarł na krzyżu?”. Być może pomoże nam tutaj pewna analogia. Wyobraź sobie, że jesteś dzieckiem i chcesz wybrać się do pobliskiego lasu, aby go zbadać. Rodzice wiele razy powtarzali ci, żeby tam nie chodzić, ale mimo to wymykasz się i idziesz, prosząc siostrę, by nie mówiła o tym mamie i tacie. Wchodzisz do lasu i ogarnia cię zachwyt. Wędrujesz wśród dębów i sosen, przechodzisz przez strumyk, wspinasz się na kilka drzew i spędzasz tam kilka przyjemnych godzin. Nagle zauważasz, że robi się ciemno, i postanawiasz wrócić do domu. Ale niespodziewanie uświadamiasz sobie, że nie masz pojęcia, w którą stronę jest dom! W panice gubisz się wśród kolczastych krzewów i ogarnia cię jeszcze większy strach. Po godzinie krążenia w kółko zapada zupełna ciemność, rozlegają się odgłosy nocy, a ty siedzisz tam, płacząc ze strachu.
W kim więc pokładasz największą nadzieję? W rodzicach. Masz nadzieję, że cię uratują. Masz nadzieję, że siostra powiedziała im, dokąd poszło ich dziecko, i że już są w drodze. Gdy tak siedzisz w zagubieniu, z nadzieją na ratunek, dostrzegasz w oddali światło latarki i słyszysz, jak ktoś woła cię po imieniu. To twój tata. Gdy go słyszysz i widzisz, jak nadchodzi, odczuwasz ogromną ulgę i wdzięczność za to, że cię odnalazł. Rozmawiacie, a on szybko ci przebacza, ale wyjaśnia, że spędzisz noc w lesie. Zaraz jednak dodaje, że zostanie z tobą. Jest już zbyt ciemno, by znaleźć drogę powrotną, więc musicie poczekać do świtu. Na szczęście twój tata to przewidział i zabrał ze sobą dwa śpiwory oraz trochę jedzenia. Ostatecznie dzięki twojemu tacie okazuje się to jedną z najbardziej pamiętnych nocy w twoim życiu.
Oczywiście, jak każda analogia, również ta ukazuje tylko część odpowiedzi na pytanie o cierpienie i śmierć Jezusa. Faktem jest, że byliśmy zupełnie zagubieni i nie mogliśmy znaleźć drogi do domu. Nasz dom jest przy Bogu, a z powodu naszego nieposłuszeństwa nie mogliśmy odnaleźć Go o własnych siłach. Dlatego Bóg musiał przyjść do nas. A gdzie byliśmy? Zagubieni w bólu, cierpieniu, nędzy, a ostatecznie w śmierci. Tak, właśnie tak. Łatwo moglibyśmy przeoczyć ten fakt, więc powtórzę to jeszcze raz. Byliśmy zagubieni w bólu, cierpieniu, nędzy, a ostatecznie w śmierci. Widzisz, gdyby Bóg w osobie Jezusa Chrystusa nie przyszedł nam na spotkanie i nie „spędził z nami nocy” w naszym cierpieniu i śmierci, nigdy nie zdołalibyśmy rano dotrzeć do domu. Ten świat jest jak owa ciemna noc w lesie. Sami jesteśmy pełni lęku, przerażeni i zagubieni. Ale gdy Jezus nas odnajduje, a my wołamy do Niego, uświadamiamy sobie, że postanowił dołączyć do nas na tej właśnie drodze, którą idziemy — drodze cierpienia i śmierci będących skutkiem grzechu. Wchodząc wraz z nami i dla nas w te konsekwencje grzechu, może potem „rano” wziąć nas za rękę i poprowadzić z powrotem do domu. Tym porankiem jest nasze ostateczne zmartwychwstanie z Chrystusem na końcu czasów.
Kluczem do zrozumienia tego jest fakt, że zagubiliśmy się przez nieposłuszeństwo. Ale Bóg Syn został posłany z misją posłusznej miłości i podjął ją w sposób doskonały. Musiał wejść w „las” cierpienia i śmierci, aby nas odnaleźć. Musiał wraz z nami zapaść w sen śmierci. Uczynił to z miłości i jako doskonałe „tak” wobec woli Ojca. Jeśli tylko przylgniemy do Niego w Jego śnie śmierci, również z Nim zmartwychwstaniemy. Tutaj jednak powinniśmy skupić się na decyzji Boga, by przyjść do nas. Oczywiście mógł pozostawić nas samych sobie, zagubionych i przerażonych. Mógł pozostawić nas w opuszczeniu. Ale tego nie zrobił. Postanowił wziąć na siebie konsekwencje naszego nieposłuszeństwa i sam je wycierpieć. Był to Jego doskonały sposób na ponowne zjednoczenie nas ze sobą. Jest to akt największej miłości i hojności. I nie zawahał się doświadczyć tego pod każdym względem.
Bardziej filozoficzne wyjaśnienie
Z myślą o osobach o bardziej filozoficznym usposobieniu spójrzmy na to w następujący sposób. Natura ludzka znajduje się w stanie upadku. Jest to stan istnienia sprzeczny z pierwotnym zamysłem Boga. Jak wyjaśniono w rozdziale 2, zostaliśmy stworzeni do życia z Bogiem w tym naturalnym raju. Jest to stan pierwotnej niewinności. W wyniku nieposłuszeństwa naszych pierwszych rodziców cała ludzkość utraciła ten stan niewinności i teraz ponosi tego konsekwencje. Jakie to konsekwencje? Cierpienie, a ostatecznie śmierć. Nie jest to wina Boga. To po prostu naturalny skutek postępowania po swojemu. Ale, raz jeszcze, Bóg z nas nie zrezygnował. Bóg postanowił przyjąć naszą ludzką naturę i wejść we wszystkie skutki naszego grzechu. Postanowił zjednoczyć bóstwo z upadłym człowieczeństwem, stając się jednym z nas i wchodząc we wszystko, co cierpimy.
Pierwszym kluczem do zrozumienia tego jest więc uświadomienie sobie niezwykłego skutku Wcielenia. Musimy zdać sobie sprawę, że ponieważ Bóg przyjął naszą ludzką naturę i zjednoczył ją ze swoją naturą Boską, rozpoczyna się nasze ponowne zjednoczenie z Nim. Jednak to ponowne zjednoczenie nie jest pełne, jeśli Bóg w swojej ludzkiej naturze nie doświadcza także wszystkiego, czego my doświadczamy w naszym upadłym stanie. Obejmuje to również śmierć. Jest On teraz podobny do nas we wszystkim oprócz grzechu. Dobra nowina pojawia się jednak później, gdy przyglądamy się Zmartwychwstaniu. Jest to Dobra Nowina, ponieważ jeśli pozwolimy Mu przylgnąć do nas w naszym cierpieniu i śmierci, wówczas my z kolei możemy przylgnąć do Niego w Jego Zmartwychwstaniu. Więcej o tym później, na razie jednak chodzi o to, że cierpienie i śmierć Boga były aktem czystej miłości, mającym na nowo zjednoczyć nas z Bogiem. Czy mógł to uczynić inaczej? Być może. Ale tego nie zrobił. Właśnie to uczynił; a kiedy rozumiemy, co uczynił, powinna nas przepełniać jedynie ogromna wdzięczność.
Nowa i doskonała Ofiara
Od początku dziejów, już u dzieci Adama i Ewy, widzimy to, co nazywamy „zapowiedziami” jedynej ofiary Chrystusa. Są to ofiary za grzechy. Ofiary z owoców własnej pracy, takich jak żywność. Przede wszystkim jednak składanie Bogu zwierząt jako darów ofiarnych. Praktykę tę widzimy szczególnie w świątyni, gdzie kapłani składali Bogu w ofierze baranki, aby dokonać przebłagania za grzech. Prawdę mówiąc, żadna z tych ofiar ze zwierząt nie mogła rzeczywiście dokonać przebłagania za grzech. Miały one jednak swój cel. Miały nas przygotować na jedynego „Baranka”, który miał stać się doskonałą ofiarą za wszelki grzech. To Jezusa zapowiadają wszystkie te ofiary ze zwierząt. I to On jest jedyną ofiarą, która naprawdę gładzi grzech.
Znamy określenie „Baranek Boży”. Jako ten „Baranek” Jezus przelewa swoją krew na odpuszczenie wszelkiego grzechu. Co więcej, to On dobrowolnie składa w ofierze swoje życie, jest więc także jedynym Kapłanem, który tę ofiarę składa. A Krzyż staje się Jego ołtarzem ofiarnym. Choć z punktu widzenia nauczania biblijnego można by wiele na ten temat powiedzieć, dla naszych rozważań wystarczy po prostu zrozumieć, co oznacza, że Jezus jest „Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata”.
Jezus zostaje pogrzebany
Jezus naprawdę umarł. Oznacza to, że Jego ciało i dusza zostały rozdzielone. Jest jednak w Jego śmierci coś fascynującego, co odróżnia ją od naszej. Wiąże się to z Jego pogrzebem.
Pamiętaj, że ciało Jezusa nie zostało namaszczone rozmaitymi olejkami i maściami. Po Jego śmierci było już na to za późno, ponieważ rozpoczynała się Pascha. Dlatego Ewangelia według św. Marka mówi nam: „Po upływie szabatu Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome nakupiły wonności, żeby pójść namaścić Jezusa” (Mk 16:1). Ale Jego tam nie było! Zmartwychwstał!
Dlaczego to ważne, że ciało Jezusa nigdy nie zostało namaszczone? Ponieważ Jego ciało nigdy nie potrzebowało namaszczenia. W Bożej Opatrzności do tego namaszczenia ciała nigdy nie doszło, ponieważ ciało Jezusa nigdy nie zaczęło ulegać rozkładowi. Jest to jedna z wyjątkowych cech ciała Jezusa, którą dzieli On tylko ze swoją Matką. Widzisz, rozkład ciała jest konsekwencją upadłego stanu grzechu, w którym się znajdujemy. Trzeba jednak zrozumieć, że rozkład ciała nie należy do pierwotnego planu i zamysłu Boga wobec naszych ciał. I choć Jezus cierpiał i umarł, Jego ciało pozostawało bez grzechu, a zatem nigdy nie doświadczyło żadnych konsekwencji grzechu. Dlatego gdy Jego ciało i dusza zostały rozdzielone, Jego ciało nigdy nie uległo rozkładowi.
To samo dotyczy naszej Najświętszej Matki. Jak wyjaśniono w rozdziale 3, była Ona Niepokalanym Poczęciem, co oznacza, że została zachowana od wszelkiego grzechu i nigdy nie wybrała grzechu. Dlatego również była wolna od rozkładu ciała. Z tego powodu zawsze wyznawaliśmy, że po zakończeniu swojego życia na ziemi została z ciałem i duszą wzięta do Nieba.
Dokąd zstąpił?
W Składzie Apostolskim mówimy, że Chrystus „zstąpił do piekieł”. Co to zatem oznacza? Jak Jezus mógł pójść do piekła? Piekło jest miejscem wiecznego oddzielenia od Boga; dlatego stwierdzenie, że Jezus tam poszedł, wydaje się dziwne, prawda?
To wielka tajemnica Wielkiej Soboty. Tego dnia rozważamy ciszę grobu. Ale rozważamy również inną wielką tajemnicę. Rozważamy fakt, że ostatni etap misji, do której wypełnienia Jezus został posłany, dokonał się dopiero wtedy, gdy Jego ciało spoczywało w grobie.
Widzisz, w tamtym czasie „piekło” było po prostu „miejscem”, by tak rzec, w którym przebywali wszyscy, którzy już umarli. Było to miejsce Abrahama, Mojżesza, wielkich proroków, a także wielkich grzeszników. Była to kraina umarłych. I nazywano ją „piekłem” tylko dlatego, że Bóg nie był tam obecny. Nie był obecny, ponieważ Jezus nie dokonał jeszcze pojednania ludzkości. Jego zstąpienie do tej krainy umarłych było więc Jego sposobem zaniesienia im Ewangelii. Była to Jego ostatnia misja. A gdy sprawiedliwi przebywający w tym miejscu spotkali Jezusa, mogli podążyć za Nim do krainy żyjących w Jego Zmartwychwstaniu.
Gdy ten akt się dokonał, „piekło” przybrało nową postać. Piekło jest teraz miejscem, w którym pozostają jedynie potępieni — ci, którzy dobrowolnie odrzucili Boga i żyją na wieki w oddzieleniu od Niego. Dlatego bardziej zrozumiałe może być dla nas stwierdzenie, że On „zstąpił do umarłych”. Jednak użycie słowa „piekło” jest z pewnością właściwe, o ile rozumiemy różnicę między tymczasowym a trwałym miejscem oddzielenia od Boga.
Dalej: Rozdział 5 – Śmierć nie zwycięża
Dostępne również jako e-book & w miękkiej oprawie
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

