पवित्र शुक्रवार
देवावर श्रद्धा नसताना मृत्यूला सामोरे जावे लागले, तरच मृत्यू भयावह वाटतो. येशूचा मृत्यू अत्यंत वेदनादायक होता, तरीही तो घाबरला नाही. आपल्या क्रुसाद्वारे अनेकांना सार्वकालिक जीवनाचे वरदान मिळवून देता येईल, हे त्याला माहीत होते. म्हणून तो आशेने आणि आनंदाने आपल्या क्रुसाला सामोरा गेला.
आपल्याला दोन प्रकारच्या मृत्यूंना सामोरे जावे लागते. पहिला मृत्यू आपले पृथ्वीवरील जीवन संपते तेव्हा येतो. त्या वेळी आपला वैयक्तिक न्याय होईल आणि देवाच्या परिपूर्ण न्यायानुसार व दयेनुसार आपल्याला प्रतिफळ मिळेल किंवा आपण दंडास पात्र ठरू. दुसऱ्या प्रकारचा मृत्यू मात्र सतत घडत राहतो आणि आपल्या वैयक्तिक न्यायात तो निर्णायक ठरेल. येशूने आपल्या शिष्यांना काय सांगितले ते आठवा: “ज्याला माझ्यामागे यायचे आहे, त्याने स्वतःचा त्याग करावा, आपला क्रूस उचलावा आणि माझ्यामागे यावे. कारण जो आपला जीव वाचवू पाहतो, तो तो गमावेल; पण जो माझ्यासाठी आपला जीव गमावतो, त्याला तो मिळेल” (मत्तय 16:24–25).
तुम्ही मरायला तयार आहात का? स्वतःचा त्याग करून, आपला क्रूस उचलून, आपल्या प्रभूच्या मागे चालत स्वतःच्या पवित्र शुक्रवाराला सामोरे जायला तुम्ही तयार आहात का? निर्मळ प्रेमात नेहमीच त्याग असतो. प्रेम म्हणजे केवळ एखादी भावना किंवा सुखद अनुभूती नव्हे. येशू आपल्याला ज्या प्रेमात सहभागी होण्यास बोलावतो, त्या प्रेमासाठी आपण स्वतःच्या इच्छांना मरावे आणि देवाच्या इच्छेनुसार त्यागपूर्वक स्वतःला इतरांसाठी अर्पण करावे लागते.
त्याग करताना सुरुवातीला वेदना होतात. हाच क्रूस आहे. पण आपण जितके त्यागमय जीवन जगतो, तितके आपले प्रेम वाढते. आणि आपले प्रेम जितके वाढते, तितकी त्यागपूर्वक स्वतःला अर्पण करण्याची प्रेरणा आपल्याला मिळते आणि त्यात आपल्याला मोठा आनंद वाटतो. स्वतःला मरण्यासाठी आपण प्रेम केले पाहिजे आणि प्रेम करण्यासाठी स्वतःला मेले पाहिजे. आपल्या कृतींमधून सर्व स्वार्थ नाहीसा झाला पाहिजे, म्हणजे देवाच्या इच्छेनुसार आपण स्वतःला पूर्णपणे आणि निःस्वार्थपणे इतरांना देऊ शकू. पवित्र शुक्रवाराने आपल्याला एक गोष्ट शिकवली पाहिजे: परिपूर्ण प्रेमाला सीमा असू शकत नाहीत. आपण किती प्रेम करावे, याला मर्यादा नाही. प्रेमासाठी आपले संपूर्ण जीवन अर्पण करावे लागते.
आज धन्य मरिया माता प्रेमाचे परिपूर्ण प्रतिरूप म्हणून आपल्यासमोर उभी आहे. योहानच्या शुभवर्तमानात म्हटले आहे, “येशूच्या क्रुसाजवळ त्याची आई, त्याच्या आईची बहीण, क्लोपाची पत्नी मरिया आणि मग्दालाची मरिया उभ्या होत्या” (योहान 19:25). क्रुसाच्या पायथ्याशी उभे राहून क्रुसावर खिळलेल्या आपल्या पुत्राकडे पाहत असताना निष्कलंक मरिया मातेच्या हृदयातील प्रेम मानवी आकलनापलीकडे विस्तारले. तिथेच तिने आपल्या पुत्राच्या मृत्यूला पूर्ण संमती दिली आणि त्याच्या आत्मार्पणाशी एकरूप होऊन पित्याच्या इच्छेला स्वतःला अर्पण केले. ती तीन तास तिथे उभी असताना तिच्या मनात काय आले असेल? कदाचित आपल्या कल्पनेपलीकडचे बरेच काही. पण सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, तिच्या निष्कलंक हृदयात त्या वेळी प्रेम परिपूर्णतेला पोहोचले. क्रुसाजवळ तिची भूमिका येशूवर परिपूर्ण प्रेम करण्याची होती. येशूला त्या प्रेमाची तीव्र जाणीव होती. दुःख सोसताना आणि प्राण सोडताना त्याने तिच्या प्रेमातून मिळणारे सांत्वन स्वीकारले. धन्य मातेचे प्रेम त्याग, दुःख आणि मृत्यू यांतून प्रकट झाले. त्याचप्रमाणे, त्याग, दुःख आणि मृत्यू यांना आपण आपली हृदये बदलू दिली आणि ती ख्रिस्ताच्या व त्याच्या मातेच्या हृदयांसारखी होऊ दिली, तरच आपले प्रेम परिपूर्णतेच्या अधिक जवळ जाईल.
अत्यंत वेदनादायक त्याग, दुःख आणि मृत्यू यांच्यामध्येही माता व पुत्र यांच्यात जे निर्मळ आणि अथांग प्रेम होते, त्या प्रसंगाचे चिंतन करा. येशूच्या पवित्र हृदयाकडे आणि मरियेच्या निष्कलंक हृदयाकडे तुम्ही ओढले जावे म्हणून प्रार्थना करा. त्या हृदयांतून उसळणाऱ्या दयेत न्हाऊन निघा आणि त्यांच्याशी एकरूप होऊन जगण्याचे बळ मिळवा.
हे येशूच्या परमपवित्र हृदया आणि मरियेच्या निष्कलंक हृदया, तुमचे चिंतन करणे म्हणजे आकलनापलीकडच्या रहस्याचे चिंतन करणे. येशूला क्रुसावर खिळले त्या क्षणी तुमच्या दोघांच्या हृदयांत जे अथांग प्रेम होते, ते मानवी परिपूर्णतेचे शिखर होते. त्याहून प्रबळ प्रेम, त्याहून खोल करुणा आणि त्याहून मोठी दया कधीही नव्हती. मला तुमच्या हृदयांतील प्रेमात सामावून घ्या, जेणेकरून माझे जीवन क्रुसाच्या बलिदानात सहभागी होईल. मरिया माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
प्रायश्चित्तकाळानिमित्त देणगी देण्याचा तुम्ही विचार कराल का?
हेही पाहा: एकोणचाळिसावा दिवस: क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस
प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी साहित्य
