Biyernes Santo
Nakakatakot lamang ang kamatayan kung ang isang tao ay mamamatay nang walang pananampalataya sa Diyos. Bagaman napakatindi ng sakit na dinanas ni Jesus sa Kanyang kamatayan, hindi Siya natakot. Hinarap Niya ang Kanyang krus nang may pag-asa at kagalakan, sapagkat alam Niyang sa pamamagitan nito ay makakamit Niya para sa marami ang kaloob na buhay na walang hanggan.
Hinihingi sa atin ang pagkamatay sa dalawang paraan. Ang isang kamatayan ay dumarating sa katapusan ng ating buhay sa lupa, kung kailan haharap tayo sa ating partikular na paghuhukom at gagantimpalaan o hahatulan alinsunod sa ganap na katarungan at awa ng Diyos. Ang isa pang uri ng pagkamatay na hinihingi sa atin ay patuloy na nagaganap at siyang magtatakda ng kahihinatnan ng ating partikular na paghuhukom. Alalahanin ang mga salita ni Jesus sa Kanyang mga alagad, “Ang sinumang nagnanais sumunod sa akin ay dapat tumanggi sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin. Sapagkat ang sinumang nagnanais magligtas ng kanyang buhay ay mawawalan nito, ngunit ang sinumang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay makasusumpong nito” (Matthew 16:24–25).
Handa ka bang mamatay? Handa ka bang tumanggi sa iyong sarili, pasanin ang iyong krus, at sumunod sa ating Panginoon tungo sa iyong sariling Biyernes Santo? Ang wagas na pag-ibig ay laging may sakripisyo. Hindi ito isang emosyon o magandang pakiramdam. Ang uri ng pag-ibig na inaanyayahan tayo ni Jesus na makibahagi ay nangangailangan na mamatay tayo sa ating sariling kalooban at buong pagsasakripisyong ibigay ang ating sarili sa kapwa alinsunod sa kalooban ng Diyos.
Masakit ang sakripisyo sa simula. Iyan ang Krus. Ngunit habang higit tayong namumuhay nang may pagsasakripisyo, lalo tayong nagmamahal. At habang lalo tayong nagmamahal, lalo tayong mahihikayat na ibigay ang ating sarili nang may pagsasakripisyo at makatagpo rito ng malaking kagalakan. Dapat tayong magmahal upang mamatay at mamatay upang magmahal. Kailangang maalis ang lahat ng pagkamakasarili sa ating mga kilos, upang tayo ay maging isang lubos at di-makasariling kaloob sa kapwa alinsunod sa kalooban ng Diyos. Isang bagay na dapat ituro sa atin ng Biyernes Santo ay na ang ganap na pag-ibig ay hindi maaaring magkaroon ng hangganan. Walang hangganan kung gaano tayo dapat magmahal. Hinihingi ng pag-ibig ang lubos na pagsasakripisyo ng ating buhay.
Ang ating Mahal na Ina ay isang ganap na larawan ng pag-ibig na inihaharap sa atin ngayon. Sinasabi sa Ebanghelyo ni Juan, “Nakatayo sa tabi ng krus ni Jesus ang kanyang ina at ang kapatid na babae ng kanyang ina, si Maria na asawa ni Clopas, at si Maria Magdalena” (John 19:25). Habang nakatayo sa paanan ng Krus at nakatingin sa kanyang Anak na nakapako sa krus, ang pag-ibig sa Kalinis-linisang Puso ni Inang Maria ay lumawak nang higit sa kayang maunawaan. Doon niya lubos na sinang-ayunan ang pagkamatay ng kanyang Anak at inialay ang kanyang sarili sa kalooban ng Ama, kaisa ng pag-aalay ng kanyang Anak. Ano ang sumagi sa kanyang isipan habang nakatayo siya roon sa loob ng tatlong oras na iyon? Marahil ay higit pa sa kaya nating isipin. Higit sa lahat, ang namayani sa kanyang Kalinis-linisang Puso ay ang kaganapan ng pag-ibig. Ang kanyang papel sa Krus ay ang mahalin si Jesus nang may ganap na pag-ibig. Lubos na batid ni Jesus ang pag-ibig na iyon at hinayaan Niyang tanggapin ang kaaliwang dulot ng pag-ibig ng Kanyang ina habang Siya ay nagdurusa at namamatay. Ang pag-ibig ng Mahal na Ina ay nahayag sa pamamagitan ng sakripisyo, pagdurusa, at kamatayan. Gayundin, ang ating pag-ibig ay higit lamang na magiging ganap kung hahayaan nating baguhin ng sakripisyo, pagdurusa, at kamatayan ang ating mga puso at gawin itong higit na katulad ng Puso ni Kristo at ng puso ng Kanyang ina.
Pagnilayan ang tagpong ito ng wagas at di-matarok na pag-ibig na pinagsaluhan ng mag-ina sa gitna ng napakatinding sakripisyo, pagdurusa, at kamatayan. Manalangin na maakay ka papaloob sa Kanyang Kabanal-banalang Puso at sa Kalinis-linisang Puso ng Kanyang ina. Maligo sa awang bumubukal mula sa mga pusong iyon, at mapalakas upang mamuhay na kaisa nila.
Kabanal-banalang Puso ni Jesus at Kalinis-linisang Puso ni Maria, ang pagninilay sa Inyong mga puso ay pagninilay sa hindi kayang maunawaan. Ang lalim ng pag-ibig Ninyong dalawa sa sandali ng pagpapako sa krus ay ang rurok ng kaganapan ng tao. Wala pang pag-ibig na higit na matibay, walang habag na higit na malalim, walang awa na higit na dakila. Mangyaring akayin Ninyo ako papaloob sa pag-ibig ng Inyong mga Puso upang ang aking buhay ay makibahagi sa Sakripisyo ng Krus. Inang Maria, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Maaari mo bang isaalang-alang ang pagbibigay ng donasyon ngayong Kuwaresma?
Tingnan din: Ikatatlumpu’t Siyam na Araw: 40 Araw sa Paanan ng Krus