
चिंतन करा: आपला प्रभू मरण पावल्यानंतर योसेफ आणि निकदेम या त्याच्या दोन शिष्यांनी त्याला क्रुसावरून खाली उतरवले आणि त्याच्या दुःखाकुल मातेच्या कुशीत ठेवले. तिने त्याला शब्दांत न सांगता येईल अशा ममतेने जवळ घेतले आणि आपल्या उराशी घट्ट धरले. (क्रुसाच्या मार्गाचे तेरावे स्थान, संत अल्फोन्सस लिगोरी)
आपली धन्य माता आता क्रुसाच्या पायथ्याशी उभी राहून आपल्या पुत्राकडे पाहत नव्हती. येशूचा देह तिच्या कुशीत ठेवण्यात आला होता आणि तिने त्याला आपल्या निष्कलंक हृदयाशी धरले होते.
येशूच्या मृत्यूमुळे हा अपार दुःखाचा क्षण होता, पण त्याच वेळी तो माता आणि पुत्र यांच्या गाढ जवळिकीचाही क्षण होता. आपल्या पुत्राचा देह कुशीत घेताना आपल्या धन्य मातेला ठाऊक होते की हा शेवट नाही. तिचे हृदय खोलवर विदीर्ण झाले होते, तरी आपल्या वेदनेचे रूपांतर आनंदात होईल, हे तिला माहीत होते. त्याचे पृथ्वीवरील दुःख संपले, याचा तिला दिलासा मिळाला. पण त्याच्या मृत्यूचे आणि होणाऱ्या पुनरुत्थानाचे चिंतन करताना त्या दिलाशाची जागा हळूहळू आशा आणि आतुर प्रतीक्षा घेऊ लागल्या.
आपल्या धन्य मातेने आपल्या पुत्राला जवळ घेतले, तेव्हा येशूने आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्यात वारंवार उच्चारलेल्या या शब्दांवर तिने मनन केले असेल: “मनुष्याच्या पुत्राला लोकांच्या हाती सोपवण्यात येईल. ते त्याला ठार मारतील आणि तिसऱ्या दिवशी त्याला पुन्हा उठवले जाईल” (मत्तय 17:22-23). त्याचे शब्द खरे ठरताना ती पाहत होती. आपल्या मृत्यूविषयी त्याने केलेले भाकीत जसे खरे ठरले, तसेच आपल्या पुनरुत्थानाविषयी त्याने केलेले भाकीतही खरे ठरेल, हे तिला माहीत होते. “तिसऱ्या दिवशी,” असे तो म्हणाला होता. आपल्या पुत्राच्या पुनरुत्थानाची प्रतीक्षा करत तिने जागरण सुरू केले, तेव्हा आपले दुःख लवकरच आनंदात बदलेल, हे आपल्या धन्य मातेला माहीत होते.
आपल्यापैकी बहुतेकांच्या आयुष्यात असे प्रसंग येतात, जेव्हा निराशेला शरण जाण्याचा मोह होतो. कधी इतरांशी असलेल्या नात्यांतील लहानसहान प्रसंगांमुळे आपली आशा मावळते, आपले धैर्य खचते आणि आपला अपेक्षाभंग होतो. तर कधी गंभीर आणि दुःखद घटना घडतात आणि आपल्याला वाटते की आता आशेला काहीच जागा उरली नाही. आपल्या पुत्राचा मृतदेह कुशीत घेतलेल्या आपल्या धन्य मातेच्या या ‘पिएता’ प्रतिमेचा अर्थ कितीही उलगडला तरी संपणार नाही. जिथे आशेला जागाच नाही असे वाटते, तिथे आशा दाखवणारी ही प्रतिमा आहे. सर्व भयावर मात करणाऱ्या प्रेमाची ही प्रतिमा आहे. काहीही घडले तरी देवाच्या परिपूर्ण योजनेवर अढळ राहणाऱ्या श्रद्धेची ही प्रतिमा आहे.
आज आपल्या धन्य मातेच्या या हृदयस्पर्शी प्रतिमेवर मनन करा: तिच्या मांडीवर तिच्या दैवी पुत्राचा पवित्र देह विसावला आहे. तिच्या वेदना आणि दुःख यांवर मनन करा. आपल्या पुत्राच्या वचनावर तिची असलेली श्रद्धा, ते वचन पूर्ण होईल ही तिची आशा आणि स्वतःच्या दुःखातूनही पुढे जाण्याचे बळ तिला देणारे तिचे प्रेम यांचाही विचार करा. आपल्या धन्य मातेकडून आपल्याला शिकण्यासारखे खूप काही आहे. विशेषतः तिच्या हृदयात प्रत्येक सद्गुण आपल्या परिपूर्णतेने तेजाने झळकत होता. चहूबाजूंनी दुःखाने वेढलेली असतानाही ती कृपेचा आणि सामर्थ्याचा भक्कम स्तंभ आहे. ती सर्वांसाठी आदर्श आहे.
माझ्या परमप्रिय माते, तू आपल्या पुत्राला तुझ्या निष्कलंक हृदयाशी धरलेस, तेव्हा तुला किती दुःख झाले असेल, याची मी केवळ कल्पना करण्याचा प्रयत्न करू शकतो. पण त्याचे वचन पूर्ण होण्याची वाट पाहताना तुझ्या दुःखात आशाही होती, हे मला माहीत आहे. तुझ्या श्रद्धेमुळे तुला ठाऊक होते की या दुःखाने सर्व काही संपणार नव्हते.
माझ्या प्रेमळ माते, माझ्या जीवनातील सर्व पापांचे आणि दुःखांचे रूपांतर होऊ शकते, ही माझी आशा बळकट कर. जीवनातील अडचणींना तोंड देताना मी कधीही निराशेला शरण जाऊ नये म्हणून माझ्यासाठी प्रार्थना कर. श्रद्धा, आशा आणि प्रेम यांत मी सदैव तुझ्या आदर्शाप्रमाणे वागावे. मला तुझ्या निष्कलंक हृदयाशी धर आणि तुझ्या दैवी पुत्राच्या पुनरुत्थानात मला सहभागी होता यावे म्हणून प्रार्थना कर.
माझ्या प्रिय येशू, जगातील सगळ्या ज्ञानालाही तुझ्या दुःखसहनाचा आणि मृत्यूचा अर्थ उमगला नाही. स्वतःचा पूर्ण नाश होऊ देऊन तू या जगाच्या अधिपतीवर विजय मिळवलास आणि माझ्या जीवनावरील त्याची सत्ता नष्ट केलीस. तुझ्या मृतदेहाच्या या प्रतिमेत मला तुझ्या पुनरुत्थानाचे वचन दिसू दे. जीवनातील संघर्षांना तोंड देताना अंतिम विजय नेहमी तुझ्यामध्येच मिळतो, अशी आशा आणि असा भरवसा मला दे.
हे मरिया माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
चाळिसावा दिवस – कबरेतील शांतता
ई-पुस्तक & मऊ बांधणीच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपातही उपलब्ध!

