ಮೂವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ದಿನ: ಮರಣ

ಶುಭ ಶುಕ್ರವಾರ

ದೇವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಮರಣವು ಭಯಾನಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯೇಸುವಿನ ಮರಣವು ಅತೀವ ಯಾತನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಭಯಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅನೇಕರಿಗೆ ನಿತ್ಯಜೀವದ ವರವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವರು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಆನಂದದಿಂದ ತಮ್ಮ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು.

ನಾವು ಎರಡು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಮರಣವು ನಮ್ಮ ಭೂಲೋಕದ ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಪಡೆದು, ದೇವರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಅಥವಾ ದಂಡನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು. ನಮ್ಮಿಂದ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಲಾದ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ಮರಣವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂಥದ್ದು; ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಅಂಶವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: “ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಬಯಸುವವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿ, ತನ್ನ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವವನು ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವನು; ಆದರೆ ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವವನು ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವನು” (ಮತ್ತಾಯ 16:24–25).

ನೀವು ಮರಣಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ? ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ನಿರಾಕರಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ನಿಮ್ಮದೇ ಶುಭ ಶುಕ್ರವಾರದೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ? ಪರಿಶುದ್ಧ ಪ್ರೀತಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ತ್ಯಾಗಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾವನೆಯೋ ಹಿತವಾದ ಅನುಭವವೋ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಯೇಸು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಪ್ರೀತಿಯು, ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಗಳಿಗೆ ಮರಣಿಸಿ, ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ತ್ಯಾಗಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಇತರರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ.

ತ್ಯಾಗವು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಶಿಲುಬೆ. ಆದರೆ ನಾವು ತ್ಯಾಗಮಯವಾಗಿ ಬದುಕಿದಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸಿದಷ್ಟೂ ತ್ಯಾಗಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೇರಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಆನಂದವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಮರಣಿಸಲು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮರಣಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾರ್ಥವೂ ತೊಲಗಿಹೋಗಬೇಕು; ಹೀಗೆ ನಾವು ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಇತರರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶುಭ ಶುಕ್ರವಾರ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕಾದ ಒಂದು ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಮೇರೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರಿಸಲಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರತಿರೂಪವು ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆ. ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಯೇಸುವಿನ ಶಿಲುಬೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ತಾಯಿಯೂ, ಅವರ ತಾಯಿಯ ಸಹೋದರಿಯೂ, ಕ್ಲೋಪಾಸನ ಪತ್ನಿ ಮರಿಯಳೂ, ಮಗ್ದಲದ ಮರಿಯಳೂ ನಿಂತಿದ್ದರು” (ಯೋಹಾನ 19:25). ಶಿಲುಬೆಯ ಬುಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಿರ್ಮಲ ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯು ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಮೀರಿದಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿ ನೀಡಿ, ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನ ಅರ್ಪಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ತಂದೆಯ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಸುಳಿದಾಡಿತು? ಬಹುಶಃ ನಾವು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಅವರ ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದದ್ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ. ಶಿಲುಬೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಯೇಸುವನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ಅವರ ಪಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಯೇಸುವಿಗೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳವಾದ ಅರಿವಿತ್ತು; ಅವರು ಯಾತನೆಪಟ್ಟು ಮರಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆಯ ಪ್ರೀತಿಯು ತ್ಯಾಗ, ಯಾತನೆ ಮತ್ತು ಮರಣದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ, ತ್ಯಾಗ, ಯಾತನೆ ಮತ್ತು ಮರಣವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹೃದಯಕ್ಕೂ ಅವರ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೋಲುವಂತೆ ಮಾಡಲು ನಾವು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅತೀವ ಯಾತನೆಯ ತ್ಯಾಗ, ಸಂಕಟ ಮತ್ತು ಮರಣದ ನಡುವೆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಪುತ್ರ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಪರಿಶುದ್ಧವೂ ಅಗಾಧವೂ ಆದ ಪ್ರೀತಿಯ ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ. ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯಗಳೊಳಗೆ ನೀವು ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುವಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ. ಆ ಹೃದಯಗಳಿಂದ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯುವ ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬಲಗೊಳ್ಳಿ.

ಯೇಸು ಮತ್ತು ಮರಿಯಮ್ಮನ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದೆಂದರೆ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸುವಿಕೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಹೊಂದಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳವು ಮಾನವ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬಲವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲಿ, ಆಳವಾದ ಅನುಕಂಪವಾಗಲಿ, ಮಹತ್ತಾದ ಕರುಣೆಯಾಗಲಿ ಎಂದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವನವು ಶಿಲುಬೆಯ ಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಂತೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳ ಪ್ರೀತಿಯೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನವರೇ, ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಯೇಸುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತೇನೆ.

ತಪಸ್ಸುಕಾಲದ ದೇಣಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ನೀವು ಪರಿಗಣಿಸುವಿರಾ?

ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ: ಮೂವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ದಿನ: ಶಿಲುಬೆಯ ಬುಡದಲ್ಲಿ 40 ದಿನಗಳು

ಪರಿವಿಡಿ

ಪವಿತ್ರ ವಾರ

ತಪಸ್ಸುಕಾಲಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು