శుభ శుక్రవారం
దేవునిపై విశ్వాసం లేకుండా మరణించినప్పుడే మరణం భయంకరంగా ఉంటుంది. యేసు మరణం అత్యంత వేదనాభరితమైనదైనా, ఆయన భయపడలేదు. తన సిలువ అనేకులకు నిత్యజీవమనే వరాన్ని సంపాదించి పెడుతుందని తెలిసి, ఆయన నిరీక్షణతోను ఆనందంతోను దానిని ఎదుర్కొన్నారు.
మనం రెండు విధాలుగా మరణించవలసి ఉంది. ఒక మరణం మన భూలోక జీవితాంతంలో సంభవిస్తుంది. అప్పుడు మనం వ్యక్తిగత తీర్పును పొంది, దేవుని పరిపూర్ణ న్యాయానికి, కరుణకు అనుగుణంగా ప్రతిఫలాన్ని లేదా శిక్షావిధిని పొందుతాము. మనకు అవసరమైన మరో విధమైన మరణం నిరంతరం కొనసాగేది; మన వ్యక్తిగత తీర్పులో అదే నిర్ణయాత్మక అంశమవుతుంది. యేసు తన శిష్యులతో చెప్పిన ఈ మాటలను గుర్తుచేసుకోండి: “నా వెంట రావాలనుకునే ప్రతి ఒక్కరూ తమను తాము నిరాకరించుకొని, తమ సిలువను ఎత్తుకొని నన్ను అనుసరించాలి. ఎందుకంటే తమ ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవాలనుకునేవారు దానిని కోల్పోతారు; నా నిమిత్తం తమ ప్రాణాన్ని కోల్పోయేవారు దానిని పొందుతారు” (మత్తయి 16:24–25).
మీరు మరణించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా? మిమ్మల్ని మీరు నిరాకరించుకొని, మీ సిలువను ఎత్తుకొని, మీ జీవితంలోని మహా శుక్రవారంలోకి మన ప్రభువును అనుసరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా? స్వచ్ఛమైన ప్రేమ ఎల్లప్పుడూ త్యాగపూరితమైనదే. అది ఒక భావోద్వేగమో, హాయినిచ్చే అనుభూతో కాదు. యేసు మనలను పాలుపంచుకోమని ఆహ్వానించే ప్రేమలో, మన స్వీయ చిత్తానికి మనం మరణించి, దేవుని చిత్తానికి అనుగుణంగా ఇతరులకు మనలను మనం త్యాగపూర్వకంగా అర్పించుకోవాలి.
త్యాగం మొదట్లో బాధను కలిగిస్తుంది. అదే సిలువ. కానీ మనం ఎంత ఎక్కువగా త్యాగపూర్వకంగా జీవిస్తామో, అంత ఎక్కువగా ప్రేమిస్తాము. మనం ఎంత ఎక్కువగా ప్రేమిస్తామో, అంత ఎక్కువగా మనలను మనం త్యాగపూర్వకంగా అర్పించుకోవడానికి ప్రేరణ పొంది, అందులో గొప్ప ఆనందాన్ని పొందుతాము. మరణించడానికి మనం ప్రేమించాలి; ప్రేమించడానికి మనం మరణించాలి. మన కార్యాల నుండి స్వార్థమంతా తొలగిపోవాలి. అప్పుడు దేవుని చిత్తానికి అనుగుణంగా మనం ఇతరులకు సంపూర్ణమైన, నిస్వార్థమైన కానుకగా మారుతాము. ప్రేమ పరిపూర్ణతకు ఎలాంటి హద్దులూ ఉండవని మహా శుక్రవారం మనకు నేర్పాలి. మనం ఎంతవరకు ప్రేమించాలనే దానికి పరిమితి లేదు. ప్రేమ మన జీవితాల సంపూర్ణ త్యాగాన్ని కోరుతుంది.
నేడు మన ముందుంచబడిన ప్రేమకు పరిపూర్ణ ప్రతిరూపం మన పునీత మాత. యోహాను సువార్త ఇలా చెబుతోంది: “యేసు సిలువ దగ్గర ఆయన తల్లి, ఆయన తల్లి సోదరి, క్లోపా భార్య మరియ, మగ్దలా మరియ నిలబడి ఉన్నారు” (యోహాను 19:25). సిలువ పాదాల వద్ద నిలబడి, సిలువ వేయబడిన తన కుమారుణ్ణి చూస్తుండగా, నిర్మల మాత మరియ హృదయంలోని ప్రేమ మన అవగాహనకు అందనంతగా విస్తరించింది. అక్కడే ఆమె తన కుమారుని మరణానికి సంపూర్ణంగా సమ్మతించి, తన కుమారుని అర్పణతో ఏకమై, తండ్రి చిత్తానికి తనను తాను అర్పించుకుంది. ఆ మూడు గంటలపాటు ఆమె అక్కడ నిలబడి ఉండగా ఆమె మనసులో ఏమి మెదిలి ఉంటుంది? బహుశా మనం ఊహించగలిగిన దానికంటే ఎంతో ఎక్కువే. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆమె నిర్మల హృదయంలో నిండినది ప్రేమ పరిపూర్ణత. సిలువ వద్ద ఆమె పాత్ర యేసును పరిపూర్ణ ప్రేమతో ప్రేమించడమే. ఆ ప్రేమను యేసు ఎంతో స్పష్టంగా ఎరిగి, తాను శ్రమను అనుభవిస్తూ మరణిస్తున్నప్పుడు ఆమె ప్రేమ అందించే ఓదార్పును స్వీకరించడానికి తనను తాను అనుమతించుకున్నారు. పునీత మాత ప్రేమ త్యాగం, శ్రమ, మరణం ద్వారా వ్యక్తమైంది. అదేవిధంగా, త్యాగం, శ్రమ, మరణం మన హృదయాలను మార్చి, వాటిని క్రీస్తు హృదయంలాగాను, ఆయన తల్లి హృదయంలాగాను మరింతగా మలచడానికి మనం అనుమతించినప్పుడే మన ప్రేమ మరింత పరిపూర్ణమవుతుంది.
అత్యంత వేదనాభరితమైన త్యాగం, శ్రమ, మరణం మధ్య తల్లీ కుమారులు పంచుకున్న స్వచ్ఛమైన, అంతుపట్టని ప్రేమతో కూడిన ఈ దృశ్యాన్ని ధ్యానించండి. వారి పవిత్ర, నిర్మల హృదయాలలోకి మీరు ఆకర్షింపబడాలని ప్రార్థించండి. ఆ హృదయాల నుండి పొంగిపొర్లే కరుణలో మునిగి, వారితో ఐక్యంగా జీవించడానికి బలాన్ని పొందండి.
యేసు మరియల అతి పవిత్ర, నిర్మల హృదయాలారా, మీ హృదయాలను ధ్యానించడమంటే అవగాహనకు అందనిదానిని ధ్యానించడమే. సిలువ మరణ సమయంలో మీ ఇద్దరిలోనూ ఉన్న ప్రేమలోని లోతు మానవ పరిపూర్ణతకు పరాకాష్ఠ. అంతకంటే బలమైన ప్రేమగానీ, అంతకంటే లోతైన కనికరంగానీ, అంతకంటే గొప్ప కరుణగానీ ఎన్నడూ లేవు. నా జీవితం సిలువ బలిలో పాలుపంచుకునేలా దయచేసి మీ హృదయాల ప్రేమలోకి నన్ను ఆకర్షించండి. మరియమాతా, నా కొరకు ప్రార్థించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
ఈ తపస్సుకాలంలో విరాళం ఇవ్వడాన్ని పరిశీలిస్తారా?
ఇది కూడా చూడండి: ముప్పై తొమ్మిదవ రోజు: సిలువ పాదాల వద్ద 40 రోజులు
