मराठी

सामान्य काळातील पाचवा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अनुक्रमणिका

जगाचा प्रकाश

सामान्य काळातील पाचवा रविवार (वर्ष अ)

“तुम्ही जगाचा प्रकाश आहात. डोंगरावर वसलेले नगर लपून राहू शकत नाही. तसेच दिवा लावून तो टोपलीखाली ठेवत नाहीत; तो दिवठणीवर ठेवतात, म्हणजे तो घरातल्या सर्वांना प्रकाश देतो. त्याचप्रमाणे तुमचा प्रकाश इतरांसमोर असा चमकू द्या की त्यांनी तुमची सत्कृत्ये पाहावीत आणि तुमच्या स्वर्गीय पित्याचा गौरव करावा.” मत्तय 5:14–16

दिवे गेले आणि आपण अंधारात राहिलो, असा अनुभव आपल्या सर्वांनाच आला आहे. अशा वेळी तुम्ही एक मेणबत्ती पेटवून खोलीच्या मध्यभागी ठेवली, तर तिच्या प्रकाशाने किती फरक पडतो! अंधाऱ्या खोलीत एकच मेणबत्ती लावली तरी त्या खोलीचे रूप पालटते आणि तिथे राहणे अधिक सुखाचे होते.

हे चित्र डोळ्यांसमोर ठेवून, वर दिलेल्या येशूच्या रूपकातील पहिल्या वाक्याचा विचार करा: “तुम्ही जगाचा प्रकाश आहात.” अंधारात तेवणारी ती एकुलती एक मेणबत्ती म्हणजे तुम्हीच, अशी कल्पना करा. हेच तुमचे ध्येय आहे. जशी एकच मेणबत्ती संपूर्ण खोली उजळू शकते, तसे तुम्हीही अनेकांसाठी प्रकाशाचा स्रोत होऊ शकता.

देवाच्या कृपेचा प्रकाश “इतरांसमोर चमकू” देणे, हे आपल्या सर्वांना जीवनात मिळालेल्या प्रमुख कार्यांपैकी एक आहे. हे कार्य आपण पार पाडले, तर देवाच्या प्रेरणेने केलेली आपली सत्कृत्ये इतरांना दिसतील आणि ती पाहून ते स्वर्गातील पित्याचा गौरव करतील. अशा रीतीने, ख्रिस्ताचा प्रकाश इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचे तुमचे कार्य देवाच्या स्तुतीला आणि गौरवाला कारणीभूत ठरते.

आपण गर्वाशी झगडत असताना येशूच्या या संपूर्ण विधानावर विचार करणे विशेष उपयोगी ठरते. गर्वामुळे आपण इतरांचे लक्ष स्वतःकडे वेधतो. इतरांनी आपली स्तुती करावी म्हणून स्वतःला सर्वांच्या नजरेसमोर आणण्याची ही स्वार्थी कृती आहे. पण येशू आपल्याला सांगतो की, जेव्हा आपण जगाचा प्रकाश होण्याची आपली भूमिका योग्य रीतीने पार पाडतो, म्हणजेच ख्रिस्ताचा प्रकाश पसरवतो, तेव्हा इतरांना आपली स्तुती करण्याची नव्हे, तर आपल्याद्वारे कार्य करणाऱ्या देवाचा गौरव करण्याची प्रेरणा मिळते. या दोन्हींत मोठा फरक आहे.

पण यातली सुंदर गोष्ट अशी की, देवाचा गौरव होतो तेव्हा आपणही त्या गौरवात सहभागी व्हावे, अशी त्याची अनेकदा इच्छा असते. समजा, तुम्ही एखाद्या व्यक्तीसाठी प्रेमाने काही केले आणि तिने मनापासून कृतज्ञ होऊन तुमचे आभार मानले. तुम्ही देवावरील प्रेमापोटी ते केले, हे तिला उमगले असेल, तर तिचे ते आभार मानणे ही देवाचा गौरव करणारी कृती ठरते. आपण देवाची मुले आहोत. आपल्या श्रद्धेमुळे आपण एकमेकांना प्रेम आणि सन्मान देतो व एकमेकांकडून ते स्वीकारतो, तेव्हा देवाची स्तुती होते.

आज दोन गोष्टींवर मनन करा. प्रथम, कोणाच्या जीवनात देवाचा प्रकाश पाडण्यासाठी त्याने तुम्हाला बोलावले आहे, याचा विचार करा. तुमच्या जीवनात अशी कोणती व्यक्ती आहे, जिला तुमच्याकडून प्रेमाची, परोपकाराची, दयेची, क्षमेची किंवा करुणेची एखादी कृती हवी आहे? तिच्या अंधारात देवाचा प्रकाश होण्याचा निश्चय करा. दुसरे म्हणजे, ज्यांच्याद्वारे ख्रिस्ताचा प्रकाश तुमच्यापर्यंत पोहोचला, त्यांचा विचार करा. त्या वेळी तुम्ही कसा प्रतिसाद दिलात? आशा आहे की तुम्ही कृतज्ञतेने प्रतिसाद दिलात आणि त्या कृतज्ञतेतून त्या व्यक्तीच्या प्रेमाला प्रेमाने उत्तर देण्याबरोबरच देवाचाही गौरव केलात. प्रकाशाची गरज असलेल्या जगासाठी तुम्ही जगाचा प्रकाश व्हा आणि इतरांमधून तेजाने झळकणारा तो प्रकाश शोधा. आपल्याला सतत वेढण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या अंधारातून बाहेर पडण्याचा हाच एक मार्ग आहे.

हे प्रभू, जीवनातील सर्व अंधार दूर करणारा खरा प्रकाश तूच आहेस. तू माझ्या जीवनाचा प्रकाश आहेस आणि सर्वांना दिसावा असा तेजाने झळकतोस. तुझा प्रकाश इतरांवर पडताना तो मला दिसू दे आणि त्या देणगीबद्दल मला तुझा गौरव करू दे. ज्यांना तुझ्या प्रकाशाची सर्वाधिक गरज आहे, त्यांच्यापर्यंत तो पोहोचवण्याचे साधन मला बनव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


येशूने भारावलेले

सामान्य काळातील पाचवा रविवार (वर्ष ब)

संध्याकाळी सूर्य मावळल्यानंतर, लोकांनी सर्व आजारी आणि भूतबाधा झालेल्या लोकांना त्याच्याकडे आणले. सारे गाव दाराशी जमले होते. त्याने निरनिराळ्या रोगांनी आजारी असलेल्या अनेकांना बरे केले आणि पुष्कळ भुते घालवली. ती त्याला ओळखत होती, म्हणून त्याने त्यांना बोलू दिले नाही. मार्क 1:32–34 

येशू सिमोन पेत्राच्या घरी होता. त्याने नुकतेच पेत्राच्या सासूला बरे केले होते. संध्याकाळ झाल्यावर “सारे गाव दाराशी जमले.” आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू केल्यानंतर येशू प्रथमच कफर्णहूमला आला होता आणि एवढ्यातच लोक त्याच्याकडे थव्याथव्यांनी येऊ लागले होते. दुसऱ्या दिवशी पहाट होण्यापूर्वीच येशू उठला आणि प्रार्थना करण्यासाठी एकटाच निघून गेला. थोड्याच वेळात काही शिष्यांनी त्याला शोधून काढले आणि सांगितले की सारे गाव पुन्हा त्याचा शोध घेत आहे.

लोकांमध्ये मोठा उत्साह होता. कितीतरी जण थक्क झाले होते. येशूबद्दल त्यांना वाटणारे आश्चर्य केवळ कुतूहलापोटी नव्हते. त्या विस्मयामागे त्यांची श्रद्धा होती. म्हणूनच येशूला तिथे इतके चमत्कार करता आले. प्राचीन संदेष्ट्यांनी ज्याच्याविषयी सांगितले होते, तो हाच येशू आहे, हे लोकांना लवकरच उमगले. तोच मशीहा होता आणि लोकांचे सगळे लक्ष त्याच्याकडे लागले होते.

हे दृश्य चिंतन करण्यासारखे आहे. लोकांच्या त्या गर्दीचा आणि आपल्या प्रभूच्या सान्निध्यात राहण्याच्या त्यांच्या अढळ इच्छेचा विचार करताना, देवाविषयी आपल्या मनात कोणत्या इच्छा आहेत, याचाही विचार करा. आपल्या प्रभूला शोधावे, त्याच्या सान्निध्यात राहावे, त्याचे ऐकावे आणि त्याची कृपा व दया प्राप्त करावी, अशी तीव्र ओढ तुम्हाला नेहमी लागून राहते का? की येशू आणि श्रद्धेनुसार जगणे तुम्हाला कंटाळवाणे व नीरस वाटू लागते? आधुनिक तंत्रज्ञानाचा एक दुर्दैवी परिणाम असा आहे की अनेक वरवरच्या गोष्टी आपल्याला सहज भुरळ घालतात आणि आपले कुतूहल चाळवतात. कधी ती मोबाईल ॲपवरची एखादी नवी छोटी व्हिडिओफीत असते, तर कधी आवडत्या दूरचित्रवाणी मालिकेचा नवा भाग किंवा समाजमाध्यमांवर मित्राने टाकलेली नवी पोस्ट असते. आज कितीतरी गोष्टी आपले लक्ष वेधून घेण्यासाठी स्पर्धा करतात, आपले कुतूहल जागवतात, इतकेच नव्हे तर आपल्याला थक्कही करतात. तुमच्या जीवनात येशूही तुम्हाला असेच आकर्षित करतो आणि थक्क करतो का?

सतत नवनवे आकर्षण आणि मनोरंजन पुरवणाऱ्या आजच्या जगात, सध्या गाजणाऱ्या एखाद्या नव्या गोष्टीने थक्क होणे आणि आपल्या प्रभूच्या कृपेने व दैवी कृत्यांनी थक्क होणे, यांतला फरक आपण समजून घेतला पाहिजे. आपल्या जीवनात देवाच्या सामर्थ्याचा प्रत्यक्ष अनुभव येतो, तेव्हा आपण अशा प्रकारे थक्क होतो की आपल्या अंतरंगाला परिपूर्णतेचा अनुभव येतो आणि खोल समाधान लाभते. हा आध्यात्मिक विस्मय आहे आणि तो पवित्र आत्म्याची देणगी आहे. अशा विस्मयातून लाभणारे समाधान खोलवर रुजते, आपल्यात परिवर्तन घडवते आणि आपल्याला टिकून राहण्याचे बळ देते. पण आजच्या जगात सहज आढळणाऱ्या, मुख्यतः इंद्रियांना भुरळ घालणाऱ्या कमी मोलाच्या ‘विस्मयकारक’ गोष्टींकडे आपण वळतो, तेव्हा त्यांची नवलाई क्षणभरच टिकते. लवकरच मन रिकामे वाटू लागते आणि आणखी काही हवेसे वाटते.

आजच्या शुभवर्तमानातील लोकांवर आज चिंतन करा. ते येशूमुळे इतके भारावून गेले होते की ते सतत त्याचा शोध घेत राहिले. त्यांचा उत्साह, त्यांची आशा आणि मशीहा सापडल्याचा त्यांना झालेला खरा आनंद यांचा विचार करा. त्यांच्याविषयी विचार करताना स्वतःला विचारा: येशूविषयी त्यांना वाटणारा उत्साह मलाही वाटतो का? तो उत्साह कमी पडत असेल, तर आपल्या प्रभूला शोधण्याचा नव्याने निश्चय करा. आणि जिथे तो उत्साह दिसतो, तिथे आनंद करा आणि देवाचा गौरव करा.

हे परमगौरवशाली प्रभू, तुझे प्रेम आणि तुझी दया खरोखरच विस्मयकारक आहेत. माझ्या जीवनात तुझे प्रेम आणि तुझी दया मला सतत दिसत राहू दे आणि तुझ्या सान्निध्याने मी सतत भारावून जाऊ दे. माझे सारे लक्ष तुझ्यावर केंद्रित करून आणि संपूर्ण मनाने तुझ्यावर प्रेम करत, मी नेहमी तुझ्याकडे धाव घेऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


निराशेवर मात करणे

सामान्य काळातील पाचवा रविवार (वर्ष क)

बोलणे संपल्यावर तो सिमोनाला म्हणाला, “खोल पाण्यात जा आणि मासे पकडण्यासाठी तुमची जाळी सोडा.” सिमोनाने उत्तर दिले, “गुरुजी, आम्ही रात्रभर खूप मेहनत केली, पण काहीच हाती लागले नाही. तरी तुमच्या आज्ञेवरून मी जाळी सोडीन.” त्यांनी तसे केले तेव्हा इतके मासे पकडले गेले की त्यांची जाळी फाटू लागली. लूक 5:4–6 

आपल्या सुरुवातीच्या चमत्कारांपैकी एका चमत्कारात येशूने नुकतेच सिमोन पेत्राच्या सासूला बरे केले होते. या आणि इतर चमत्कारांमुळे पेत्राचे संपूर्ण कफर्णहूम नगर, तसेच आसपासच्या अनेक नगरांतील लोक झपाट्याने येशूवर विश्वास ठेवू लागले होते. आपल्या प्रभूविषयी सर्वत्र उत्साह पसरू लागला होता, त्याच काळात आजच्या शुभवर्तमानातील प्रसंग घडतो. त्यात येशू स्वतः पेत्राला प्रेषित होण्याचे आमंत्रण देतो आणि ‘मी तुला माणसे पकडणारा कोळी करीन’ असे वचन देतो.

या उताऱ्यात चिंतन करण्यासारखे अनेक प्रतीकात्मक अर्थ आहेत. सर्वप्रथम लक्षात घ्या की पेत्राला बारा प्रेषितांपैकी एक होण्याचे आमंत्रण देताना येशूने त्याच्या अगदी परिचयाच्या गोष्टीचा उपयोग केला. त्याने पेत्राच्या मासेमारीच्या व्यवसायाचाच आधार घेतला. त्याचप्रमाणे देवाने ज्योतिषी ज्ञानी पुरुषांना बेथलेहेमकडे नेण्यासाठी एका ताऱ्याचा उपयोग केला होता.

येशूने सांगितलेली आणखी एक प्रतीकात्मक कृती म्हणजे ‘खोल पाण्यात’ जाणे. किनाऱ्यापासून थोडेसे दूर जाणे पुरेसे नव्हते. मच्छीमारांना जसे समुद्राच्या खोल पाण्यात जाऊन मासे पकडायचे होते, तसेच शुभवर्तमान पृथ्वीच्या टोकापर्यंत पोहोचायचे होते. खोल पाणी हे त्याचे प्रतीक होते.

शेवटी, त्यांनी ‘फार मोठ्या संख्येने मासे पकडले’, ही गोष्ट पेत्राच्या प्रेषितीय सेवाकार्यातून मिळणाऱ्या विपुल फळाचे प्रतीक आहे. आणि ‘जाळी फाटू लागली’, ही गोष्ट सूचित करते की ख्रिस्ताच्या कार्याला लागणाऱ्या प्रत्येकाला परिपूर्णतेचा अनुभव येईल.

शुभवर्तमानातील या उताऱ्याच्या प्रतीकात्मक अर्थांवर प्रार्थनापूर्वक सखोल चिंतन करणे मोलाचे आहे. पण त्यातील आणखी एक वाक्य तुमच्या मनाला तितकेच खोलवर स्पर्श करू शकते. पेत्राने रात्रभर मासेमारी केली होती, पण त्याच्या हाती काहीच लागले नव्हते. तो ही गोष्ट येशूला सांगतो, यावरून तो थकला होता आणि कदाचित निराशही झाला होता, असे वाटते. कोणत्याही मच्छीमाराला त्याची मनःस्थिती समजू शकेल. पण पेत्र आपल्याला एक महत्त्वाचा धडा देतो: तो निराशेला शरण जात नाही. कारण जाळी सोडण्याची आज्ञा त्याला स्वतः येशूने दिली होती.

आपल्या जीवनात कधीकधी आपण सगळेच निराश होतो. पण देवाशी असलेल्या आपल्या निष्ठेची खरी कसोटी ही आहे: गोष्टी आपल्या मनासारख्या घडत नाहीत असे वाटते, तेव्हाही आपण निराशेला बळी न पडता त्याच्या प्रेमाच्या आज्ञा ऐकत राहतो का आणि त्यांना उदार मनाने प्रतिसाद देतो का? आपल्याला हे जमले, तर विशेषतः अशाच क्षणी देव अनेकदा आपल्याद्वारे प्रभावीपणे कार्य करतो.

आज तुमच्या जीवनात देवाची वाणी तुम्हाला काय सांगते, यावर मनन करा. तो तुम्हाला काय करण्यास बोलावत आहे, असे तुम्हाला जाणवते? तो तुम्हाला ज्या ‘खोल पाण्यात’ जायला बोलावत आहे, ते कोणते? याचा विचार करताना पेत्राच्या या शब्दांवर विशेष मनन करा: “गुरुजी… तुमच्या आज्ञेवरून मी जाळी पाण्यात सोडीन.” आपल्या प्रभूच्या आज्ञेला ‘होय’ म्हणा. हे करणे कठीण असले, तरी तसे करा; आणि तो जे करायला सांगतो ते करण्याची इच्छा होत नसेल, तर विशेषतः अशा वेळी तसे करा. तुम्ही असे केले, तर तुमच्या या निष्ठेच्या कृतीतून देव विपुल चांगले फळ देईल, हे तुम्हाला दिसून येईल.

हे चमत्कार करणाऱ्या माझ्या प्रभू, तू संत पेत्राला प्रेमाने आज्ञा दिलीस आणि त्याने ती उदार मनाने पाळली. त्यामुळे तू त्याच्या जाळ्यात भरपूर मासे दिलेस. तू मला जे काही सांगतोस ते सर्व पाळण्याचे मनोबळ मला दे, जेणेकरून तू माझ्याही जीवनात विपुल चांगले फळ निर्माण करशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आरोग्याच्या शोधात

सामान्य काळातील पाचव्या आठवड्याचा सोमवार

तो ज्या ज्या खेड्यांत, नगरांत किंवा ग्रामीण भागांत गेला, तेथे लोकांनी आजाऱ्यांना बाजारपेठांत आणून ठेवले आणि त्याच्या अंगरख्याच्या गोंड्याला तरी स्पर्श करू द्यावा, अशी त्याला विनंती केली. ज्यांनी त्याला स्पर्श केला, ते सर्व बरे झाले. मार्क 6:56

येशू आजाऱ्यांना बरे करताना पाहणे हा खरोखर विस्मयचकित करणारा अनुभव असावा. हे प्रत्यक्ष पाहणाऱ्या लोकांनी यापूर्वी असे काहीही पाहिले नव्हते, हे स्पष्ट आहे. जे स्वतः आजारी होते किंवा ज्यांचे प्रियजन आजारी होते, त्यांच्यावर आणि त्यांच्या संपूर्ण कुटुंबावर अशा प्रत्येक घटनेचा खोल परिणाम झाला असावा.

आज आधुनिक विज्ञानामुळे अनेक आजारांवर उपचार करणे शक्य झाले आहे. त्यामुळे आजारी पडण्याची भीती आणि चिंता कमी झाली आहे. पण येशूच्या काळात गंभीर आजार ही कितीतरी अधिक चिंतेची बाब होती. म्हणूनच आपल्या आजारी माणसांना बरे करण्यासाठी येशूकडे आणण्याची अनेकांना तीव्र इच्छा होती. “त्याच्या झग्याच्या गोंड्याला तरी स्पर्श करता यावा” आणि बरे होता यावे, या इच्छेने ते येशूकडे आले. आणि येशूने त्यांना निराश केले नाही.

येशूने आजारी लोकांचे शारीरिक आजार बरे केले, ही निःसंशयपणे त्या लोकांप्रती आणि त्यांच्या कुटुंबीयांप्रती दाखवलेल्या प्रेमाची कृती होती. तरीही येशूने केलेल्या कार्यात ती सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट नव्हती. याची आपण स्वतःला आठवण करून देणे महत्त्वाचे आहे. लोकांनी त्याचे वचन ऐकावे आणि शेवटी पापांच्या क्षमेतून मिळणारे आध्यात्मिक आरोग्य प्राप्त करावे, यासाठी त्यांना तयार करणे हा येशूने त्यांना बरे करण्यामागचा मुख्य हेतू होता.

तुम्ही स्वतः गंभीर आजारी असता आणि तुमच्यापुढे दोन पर्याय असते—शरीराने बरे होणे किंवा पापांची क्षमा मिळून आध्यात्मिकरीत्या बरे होणे—तर तुम्ही कोणता पर्याय निवडला असता? पापांच्या क्षमेतून मिळणाऱ्या आध्यात्मिक आरोग्याचे मोल शारीरिक आरोग्यापेक्षा अनंतपटीने अधिक आहे, हे उघड आहे. त्याचा परिणाम तुमच्या आत्म्यावर अनंतकाळ राहील. खरे तर, हे कितीतरी श्रेष्ठ आरोग्य आपल्या सर्वांना मिळू शकते, विशेषतः समेटाच्या संस्कारात. त्या संस्कारात, एका अर्थाने, «त्याच्या अंगरख्याच्या गोंड्याला स्पर्श करून» आध्यात्मिकरीत्या बरे होण्यासाठी आपल्याला आमंत्रण मिळते. म्हणून येशूच्या काळातील लोकांना शारीरिक आरोग्याची जितकी ओढ होती, त्याहून कितीतरी अधिक ओढ आपल्याला पापस्वीकारात येशूला भेटण्याची असली पाहिजे. तरीही देव आपल्याला इतक्या उदारपणे देत असलेल्या त्याच्या दयेच्या आणि आरोग्यदानाच्या अमूल्य देणगीकडे आपण कितीदा दुर्लक्ष करतो!

आज शुभवर्तमानातील या प्रसंगात लोकांच्या मनात असलेल्या इच्छेवर चिंतन करा. विशेषतः जे गंभीर आजारी होते, त्यांचा आणि बरे होण्यासाठी येशूकडे जाण्याच्या त्यांच्या तीव्र इच्छेचा विचार करा. तुमच्या आत्म्याला आध्यात्मिक आरोग्याची किती निकडीची गरज आहे! ते मिळवण्यासाठी आपल्या प्रभूकडे धाव घेण्याची ओढ तुमच्या अंतःकरणात किती आहे, किंवा ती मुळीच नाही का, हे त्यांच्या इच्छेच्या तुलनेत पाहा. हे आरोग्य मिळवण्याची ओढ वाढवण्याचा प्रयत्न करा, विशेषतः समेटाच्या संस्कारातून मिळणाऱ्या आरोग्याची.

हे मला बरे करणाऱ्या माझ्या प्रभू, तू मला सतत, विशेषतः समेटाच्या संस्काराद्वारे, आध्यात्मिक आरोग्य देऊ करतोस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तू क्रुसावर दुःख सोसल्यामुळे मला माझ्या पापांची क्षमा मिळते, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. माझ्या पापांची क्षमा ही मला मिळू शकणारी सर्वांत मोठी देणगी आहे. ती स्वीकारण्यासाठी तुझ्याकडे येण्याची माझ्या अंतःकरणातील ओढ वाढव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अंतःकरणापासून उपासना

सामान्य काळातील पाचव्या आठवड्याचा मंगळवार

परुशी आणि यरुशलेमाहून आलेले काही शास्त्री येशूभोवती जमले, तेव्हा त्यांना दिसले की त्याचे काही शिष्य अशुद्ध, म्हणजे न धुतलेल्या हातांनी जेवत होते. मार्क 7:1–2

येशूची कीर्ती इतक्या झपाट्याने पसरल्यामुळे या धर्मनेत्यांच्या मनात हेवा आणि मत्सर निर्माण झाला आणि ते त्याच्यात दोष शोधू लागले, असे दिसते. म्हणून त्यांनी येशू आणि त्याच्या शिष्यांच्या वागण्याकडे बारकाईने लक्ष दिले. येशूचे शिष्य वडीलधाऱ्यांच्या परंपरा पाळत नाहीत, हे त्यांच्या लक्षात आले. तेव्हा त्या नेत्यांनी येशूला याविषयी प्रश्न विचारायला सुरुवात केली. येशूने उत्तर देताना त्यांच्यावर कठोर टीका केली. त्याने यशया संदेष्ट्याचे शब्द उद्धृत केले: «हे लोक ओठांनी माझा सन्मान करतात, पण त्यांचे अंतःकरण माझ्यापासून दूर आहे. त्यांची माझी उपासना व्यर्थ आहे, कारण ते मानवी नियमांनाच धर्माची शिकवण म्हणून शिकवतात.»

त्यांच्या अंतःकरणात खरी उपासना नव्हती, म्हणून येशूने त्यांच्यावर कठोर टीका केली. वडीलधाऱ्यांच्या विविध परंपरा मुळातच वाईट होत्या असे नाही. उदाहरणार्थ, जेवणापूर्वी विधिपूर्वक काळजीने हात धुण्याची प्रथा. पण गाढ श्रद्धा आणि देवावरील प्रेम यांतून त्या पाळल्या जात नसतील, तर त्या पोकळ ठरत. मानवी परंपरांचे केवळ बाह्य पालन ही देवाची खरी उपासना नव्हती; आणि त्यांनी देवाची खरी उपासना करावी, अशीच येशूची इच्छा होती. त्यांचे अंतःकरण देवाच्या प्रेमाने आणि त्याच्या खऱ्या उपासनेच्या ओढीने प्रज्वलित व्हावे, अशी त्याची इच्छा होती.

आपल्यापैकी प्रत्येकाने उपासना करावी, अशी आपल्या प्रभूची इच्छा आहे. निर्मळ, मनापासून केलेली, प्रामाणिक उपासना. आपण अंतःकरणात खोल भक्तिभाव बाळगून देवावर प्रेम करावे, अशी त्याची इच्छा आहे. आपण प्रार्थना करावी, त्याचे ऐकावे आणि आत्म्याच्या सर्व शक्तींनिशी त्याच्या पवित्र इच्छेप्रमाणे वागावे, अशी त्याची इच्छा आहे. आणि हे खऱ्या उपासनेतूनच शक्य होते.

कॅथलिक म्हणून आपल्या प्रार्थना आणि उपासनेच्या जीवनाचा पाया पवित्र उपासनाविधी आहे. उपासनाविधीत आपल्या श्रद्धेचे दर्शन घडवणाऱ्या आणि देवाची कृपा आपल्यापर्यंत पोहोचवणाऱ्या अनेक परंपरा आणि प्रथा सामावलेल्या आहेत. येशूने ज्या केवळ «वडीलधाऱ्यांच्या परंपरेवर» टीका केली, तिच्यापेक्षा उपासनाविधी फार वेगळा आहे. तरीही आपल्या चर्चच्या विविध उपासनाविधींतील बाह्य कृतींनी आपल्याला अंतःकरणातून होणाऱ्या उपासनेकडे नेले पाहिजे, याची आठवण ठेवणे उपयुक्त आहे. केवळ उपचार म्हणून विधी पार पाडण्यात काही अर्थ नाही. संस्कारांच्या बाह्य विधींमध्ये सहभागी होताना देवाला आपल्यावर आणि आपल्या अंतर्यामी कार्य करू दिले पाहिजे.

तुम्हाला उपासनेकडे ओढून घेण्याची आपल्या प्रभूच्या अंतःकरणात किती उत्कट इच्छा आहे, यावर आज चिंतन करा. प्रत्येक वेळी पवित्र मिस्साला उपस्थित राहता, तेव्हा प्रभूला तुम्हाला या उपासनेकडे कितपत ओढू देता, याचाही विचार करा. तुमचा सहभाग केवळ बाह्य न राहता तो सर्वप्रथम अंतःकरणातून व्हावा, यासाठी प्रयत्न करा. असे केल्याने आपल्या प्रभूने शास्त्री आणि परुशी यांना दिलेला तंबीचा इशारा तुम्हालाही लागू होऊ नये, यासाठी मदत होईल.

हे माझ्या दैवी प्रभू, सर्व उपासना, आराधना आणि स्तुतीस तूच आणि केवळ तूच पात्र आहेस. माझ्या अंतःकरणाच्या गाभ्यातून मी अर्पण करत असलेली उपासना स्वीकारण्यास तूच आणि केवळ तूच योग्य आहेस. आमच्या उपासनेच्या बाह्य कृती सदैव अंतःकरणातून घडाव्यात म्हणून मला आणि तुझ्या संपूर्ण ख्रिस्तसभेला साहाय्य कर, जेणेकरून तुझ्या पवित्र नावाला योग्य तो गौरव आम्ही तुला देऊ. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अंतःकरणात जे आहे ते

सामान्य काळातील पाचव्या आठवड्याचा बुधवार

येशूने लोकसमुदायाला पुन्हा जवळ बोलावले आणि म्हटले, «तुम्ही सर्व जण माझे ऐका आणि समजून घ्या. बाहेरून मनुष्याच्या आत जाणारी कोणतीही गोष्ट त्याला अशुद्ध करू शकत नाही; उलट, त्याच्या आतून बाहेर पडणाऱ्या गोष्टीच त्याला अशुद्ध करतात.» मार्क 7:14–15

तुमच्या अंतरंगात काय आहे? तुमच्या हृदयात काय आहे? आजच्या शुभवर्तमानाच्या शेवटी अशा दुर्गुणांची यादी दिली आहे, जे दुर्दैवाने आपल्या अंतरंगातूनच येतात: “वाईट विचार, लैंगिक अनैतिकता, चोरी, खून, व्यभिचार, लोभ, दुष्टपणा, कपट, स्वैराचार, मत्सर, ईशनिंदा, अहंकार, मूर्खपणा.” अर्थात, तटस्थपणे पाहिले तर यांपैकी एकही दुर्गुण इष्ट नाही. ते सर्वच घृणास्पद आहेत. तरीही अनेकदा लोकांना कमी-अधिक प्रमाणात या पापांशी नियमितपणे झगडावे लागते.

उदाहरणार्थ, लोभाचा विचार करा. लोभ म्हणजे काय हे नीट समजले, तर आपल्याला कोणी लोभी म्हणावे असे कुणालाच वाटणार नाही. लोभ हा लाजिरवाणा दुर्गुण आहे. पण लोभाला आपण लोभ म्हणून ओळखत नाही, तेव्हा त्याच्या आहारी जाणे सोपे असते. लोभी माणसाला कोणती ना कोणती गोष्ट गरजेपेक्षा जास्त हवी असते: अधिक पैसा, अधिक चांगले घर, अधिक देखणी गाडी, सुट्टीत अधिक ऐषआराम, वगैरे. त्यामुळे एखादी व्यक्ती लोभाने वागत असताना तिला लोभात काही वावगे वाटत नाही. लोभाकडे तटस्थपणे पाहिले, तरच त्याचे खरे स्वरूप समजते.

या शुभवर्तमानात दुर्गुणांची ही लांबलचक यादी सांगून येशू आपल्यावर विलक्षण दया करतो. तो आपल्याला खडबडून जागे करतो आणि थोडे थांबून पापाचे खरे स्वरूप पाहण्यास बोलावतो. यांपैकी एखाद्या किंवा अनेक दुर्गुणांच्या आहारी गेल्याने तुम्ही अशुद्ध होता, हेही येशू स्पष्ट करतो. लोभीपणा, खोटेपणा, क्रूरपणा, चुगली, द्वेष, अहंकार असे दुर्गुण तुमच्या अंगी भिनतात. तटस्थपणे विचार केला तर असे व्हावे, असे कुणालाच वाटत नाही.

या यादीतल्या कोणत्या दुर्गुणाशी तुमचा सर्वांत जास्त संघर्ष होतो? तुमच्या स्वतःच्या हृदयात तुम्हाला काय दिसते? देवासमोर स्वतःशी प्रामाणिक राहा. तुमचे हृदय या दुर्गुणांपासून आणि सर्व अशुद्धतेपासून मुक्त, निर्मळ आणि पवित्र असावे, अशी येशूची इच्छा आहे. पण स्वतःच्या हृदयाकडे प्रामाणिकपणे पाहिल्याशिवाय, ज्या पापाशी तुमचा संघर्ष आहे ते नाकारणे तुम्हाला कठीण जाईल.

आपल्या प्रभूने दाखवून दिलेल्या या पापांच्या यादीवर आज चिंतन करा. प्रत्येक पापाचा विचार करा आणि त्याचे खरे स्वरूप पाहण्याचा प्रयत्न करा. या पापांचा पवित्र संतापाने धिक्कार करा आणि मग ज्या पापाशी तुमचा सर्वाधिक संघर्ष होतो, त्याकडे लक्ष द्या. हे लक्षात ठेवा: जेव्हा तुम्ही जाणीवपूर्वक ते पाप ओळखून नाकारता, तेव्हा आपला प्रभू तुम्हाला बळ देऊ लागतो आणि तुमचे हृदय शुद्ध करू लागतो. अशा रीतीने तुम्ही त्या अशुद्धतेतून मुक्त व्हाल आणि देवाने तुम्हाला जसे घडवले आहे तसे त्याचे सुंदर लेकरू व्हाल.

हे माझ्या दयाळू प्रभू, पापाचे खरे स्वरूप मला ओळखू दे. विशेषतः माझे स्वतःचे पाप मला दिसू दे—माझ्याच अंतःकरणात असलेले ते पाप, जे मला, तुझ्या लाडक्या लेकराला, मलिन करते. माझे पाप मला दिसेल तेव्हा त्याचा त्याग करून पूर्ण अंतःकरणाने तुझ्याकडे वळण्यासाठी मला आवश्यक ती कृपा दे, जेणेकरून तुझ्या कृपेने आणि दयेने मी नवी सृष्टी होऊ शकेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे!


एका यहुदीतर स्त्रीची श्रद्धा

सामान्य काळातील पाचव्या आठवड्याचा गुरुवार

एका स्त्रीच्या मुलीला अशुद्ध आत्म्याने पछाडले होते. त्या स्त्रीने लवकरच येशूविषयी ऐकले. ती आली आणि त्याच्या चरणी पडली. ती स्त्री ग्रीक होती आणि जन्माने सिरोफिनिकी होती. आपल्या मुलीतून भूत काढून टाकावे, अशी तिने येशूला विनवणी केली. मार्क 7:25–26

आईवडिलांच्या प्रेमात मोठे सामर्थ्य असते. या प्रसंगातील स्त्रीचे आपल्या मुलीवर किती प्रेम आहे, हे स्पष्ट दिसते. येशू आपल्या मुलीला तिच्यात शिरलेल्या दुष्ट आत्म्यापासून मुक्त करील, या आशेने त्याचा शोध घ्यायला त्या आईला तिचे प्रेमच प्रवृत्त करते. विशेष म्हणजे, ही स्त्री यहुदी धर्माची नव्हती. ती परराष्ट्रीय, म्हणजेच परकी होती; पण तिची श्रद्धा अगदी खरी आणि खूप खोल होती.

येशूची या स्त्रीशी पहिली भेट झाली, तेव्हा तिने आपल्या मुलीला दुष्ट आत्म्यापासून मुक्त करण्याची त्याला कळकळीने विनंती केली. येशूचे उत्तर प्रथम आश्चर्यकारक वाटते. तो तिला म्हणाला, “आधी मुलांना पोटभर खाऊ द्यावे. कारण मुलांचे अन्न घेऊन ते कुत्र्यांना टाकणे योग्य नाही.” दुसऱ्या शब्दांत, येशू सांगत होता की त्याचे कार्य प्रथम इस्राएलच्या लोकांसाठी, म्हणजे यहुदी धर्माच्या निवडलेल्या लोकांसाठी होते. येशू ज्यांना ‘मुले’ म्हणत होता ते हेच लोक होते, आणि ‘कुत्रे’ हा उल्लेख या स्त्रीसारख्या परराष्ट्रीय लोकांसाठी होता. येशू त्या स्त्रीशी असे बोलला तो उद्धटपणाने नव्हे, तर तिची गाढ श्रद्धा त्याला दिसत होती म्हणून. तिची श्रद्धा सर्वांना दिसावी, यासाठी ती व्यक्त करण्याची संधी त्याला तिला द्यायची होती. आणि तिने ती श्रद्धा व्यक्त केली.

त्या स्त्रीने येशूला उत्तर दिले, “प्रभू, मेजाखालची कुत्रीसुद्धा मुलांच्या ताटांतून पडलेले तुकडे खातात.” तिचे शब्द विलक्षण नम्र तर होतेच, पण ते तिच्या गाढ श्रद्धेतून आणि आपल्या मुलीवरील अपार प्रेमातूनही आले होते. येशूने तिच्या विनंतीला उदारपणे प्रतिसाद दिला आणि तिच्या मुलीला तात्काळ त्या भुताच्या तावडीतून मुक्त केले.

आपल्या जीवनात आपण देवाच्या दयेला पात्र आहोत, अशा समजुतीत पडणे सोपे असते. देवाच्या कृपेवर आपला हक्क आहे, असेही आपल्याला वाटू शकते. येशूला आपल्या जीवनावर त्याच्या कृपेचा आणि दयेचा विपुल वर्षाव करण्याची मनापासून इच्छा आहे. तरीही त्याच्यासमोर आपण किती अपात्र आहोत, हे पूर्णपणे समजून घेणे आवश्यक आहे. आपण आपल्या प्रभूकडे कोणत्या भावनेने यावे, याचा उत्तम आदर्श त्या स्त्रीच्या मनोवृत्तीतून आपल्याला मिळतो.

गाढ श्रद्धा असलेल्या या स्त्रीच्या सुंदर उदाहरणावर आज चिंतन करा. तिचे शब्द प्रार्थनापूर्वक पुन्हा पुन्हा वाचा. तिची नम्रता, तिची आशा आणि तिचे आपल्या मुलीवरील प्रेम समजून घेण्याचा प्रयत्न करा. हे करताना प्रार्थना करा की तुम्हालाही तिच्या चांगुलपणाचे अनुकरण करता यावे आणि तिला व तिच्या मुलीला मिळालेल्या आशीर्वादांत तुम्हीही सहभागी व्हावे.

हे माझ्या दयाळू प्रभू, माझ्यावर आणि सर्व लोकांवर असलेल्या तुझ्या परिपूर्ण प्रेमावर माझा विश्वास आहे. ज्यांच्यावर जड ओझी आहेत आणि ज्यांचे जीवन दुष्टतेच्या विळख्यात खोलवर अडकले आहे, त्यांच्यासाठी मी विशेष प्रार्थना करतो. हे प्रिय प्रभू, त्यांना मुक्त कर आणि तुझ्या कुटुंबात त्यांचे स्वागत कर, म्हणजे ते तुझ्या पित्याची खरी मुले होतील. इतरांना ही विपुल कृपा लाभावी यासाठी हातभार लावण्यास मला आवश्यक असलेली नम्रता आणि श्रद्धा लाभो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाचे वचन ऐकणे आणि बोलणे

सामान्य काळातील पाचव्या आठवड्याचा शुक्रवार

ते अतिशय थक्क झाले आणि म्हणाले, “त्याने सर्व काही चांगले केले आहे. तो बहिऱ्यांना ऐकण्याची आणि मुक्यांना बोलण्याची शक्ती देतो.” मार्क 7:37

येशूने एका बहिऱ्या माणसाला बरे केले; त्या माणसाला बोलण्यातही अडचण होती. त्या घटनेचा शेवट या वाक्याने होतो. लोकांनी त्या माणसाला येशूकडे आणले. येशू त्याला एकांतात घेऊन गेला आणि मोठ्याने म्हणाला, “एफ्फाथा!” (म्हणजे, “उघड!”). तो माणूस बरा झाला. त्या माणसासाठी ही एक विलक्षण देणगी होती आणि येशूने त्याच्यावर केलेली ही मोठी दया होती. पण या घटनेतून हेही दिसते की इतरांना स्वतःकडे आणण्यासाठी देवाला आपला उपयोग करून घ्यायचा आहे.

देव बोलतो तेव्हा त्याचा आवाज ऐकण्याची क्षमता आपल्यापैकी कुणालाही केवळ नैसर्गिक सामर्थ्याने लाभत नाही. त्यासाठी आपल्याला कृपेच्या देणगीची गरज आहे. त्यामुळे देवाला जी अनेक सत्ये आपल्या मुखातून सांगायची आहेत, तीही केवळ आपल्या नैसर्गिक सामर्थ्याने आपण बोलू शकत नाही. या घटनेतून आपल्याला समजते की देवाचा मृदू स्वर आपल्याला ऐकू यावा म्हणून तो आपले कान बरे करू इच्छितो आणि आपण त्याच्या वतीने बोलावे म्हणून तो आपली जीभ मोकळी करू इच्छितो.

पण ही कथा केवळ देव आपल्यापैकी प्रत्येकाशी बोलतो याविषयी नाही. ज्यांना ख्रिस्ताची ओळख नाही, त्यांना त्याच्याकडे आणण्याचे आपले कर्तव्यही ती आपल्याला दाखवते. त्या माणसाच्या मित्रांनी त्याला येशूकडे आणले. मग येशू त्याला गर्दीपासून दूर एकांतात घेऊन गेला. इतरांना आपल्या प्रभूचा आवाज ओळखायला आपण कशी मदत करू शकतो, हे यातून आपल्याला समजते. जेव्हा आपल्याला एखाद्याला शुभवर्तमान सांगायचे असते, तेव्हा आपण अनेकदा त्याच्याशी बोलून, तर्काने त्याला पटवून देण्याचा प्रयत्न करतो की त्याने आपले जीवन ख्रिस्ताकडे वळवावे. यातून कधी कधी चांगले फळ मिळू शकते. पण आपले खरे ध्येय हे असले पाहिजे की त्यांना काही वेळ प्रभूबरोबर एकांतात घालवायला मदत करावी, जेणेकरून त्यांना बरे करण्याचे कार्य येशू स्वतः करू शकेल.

आपल्या प्रभूने तुमचे कान खरोखर उघडले असतील, तर तुमची जीभही मोकळी होईल. आणि तुमची जीभ मोकळी झाली तरच देव तुमच्याद्वारे इतरांना स्वतःकडे ओढू शकेल. नाहीतर शुभवर्तमान सांगण्याचे तुमचे कार्य केवळ तुमच्याच प्रयत्नांवर अवलंबून राहील. म्हणून तुमच्या जीवनात असे काही लोक असतील, जे देवाचा आवाज ऐकत नाहीत आणि त्याच्या पवित्र इच्छेनुसार वागत नाहीत असे तुम्हाला वाटत असेल, तर सर्वांत आधी तुम्ही स्वतः प्रभूचे ऐकण्याचा निश्चय करा. त्याचा आवाज तुमच्या कानांवर पडू द्या. तुम्ही तो ऐकाल, तेव्हा इतरांपर्यंत पोहोचण्यासाठी प्रभूला ज्या रीतीने बोलायचे आहे, त्या रीतीने त्याचाच आवाज तुमच्याद्वारे बोलेल.

आज शुभवर्तमानातील या प्रसंगावर चिंतन करा. विशेषतः त्या माणसाला येशूकडे आणण्याची प्रेरणा त्याच्या मित्रांना कशी मिळाली, याचा विचार करा. आपलाही असाच उपयोग करून घ्यावा, अशी प्रभूकडे विनंती करा. तुमच्या जीवनातील कोणत्या व्यक्तींना देव तुमच्यामार्फत स्वतःकडे बोलावू इच्छितो, यावर प्रार्थनापूर्वक चिंतन करा. प्रभूच्या सेवेसाठी स्वतःला अर्पण करा, म्हणजे त्याला ज्या रीतीने बोलायचे आहे, त्या रीतीने त्याचा आवाज तुमच्याद्वारे ऐकू येईल.

हे माझ्या प्रेमळ येशू, तुला मला जे काही सांगायचे आहे ते सर्व ऐकण्यासाठी माझे कान उघड आणि माझी जीभ मोकळी कर, म्हणजे तुझे पवित्र वचन इतरांपर्यंत पोहोचवण्याचे साधन मी होईन. तुझ्या गौरवासाठी मी स्वतःला तुला अर्पण करतो आणि प्रार्थना करतो की तू तुझ्या पवित्र इच्छेनुसार माझा उपयोग करावा. हे येशू, माझा तुझ्यावर पूर्ण विश्वास आहे.


सर्वांत महत्त्वाच्या गोष्टीला पहिले स्थान

सामान्य काळातील पाचव्या आठवड्याचा शनिवार

“या लोकसमुदायाची मला मनापासून दया येते, कारण ते आता तीन दिवस माझ्याबरोबर आहेत आणि त्यांच्याजवळ खायला काहीच नाही. मी त्यांना उपाशीपोटी घरी पाठवले, तर ते वाटेतच कोसळतील. त्यांच्यापैकी काही जण तर फार दूरवरून आले आहेत.” मार्क 8:2–3

येशूचे मुख्य कार्य आध्यात्मिक होते. पापाच्या परिणामांपासून आपल्याला मुक्त करण्यासाठी तो आला, जेणेकरून आपल्याला स्वर्गाच्या वैभवात प्रवेश करून तेथे अनंतकाळ राहता यावे. त्याच्या जीवनाने, मृत्यूने आणि पुनरुत्थानाने मृत्यूचाच नाश केला आणि त्याच्याकडे वळणाऱ्या सर्वांसाठी तारणाचा मार्ग खुला केला. पण लोकांवर येशूचे इतके परिपूर्ण प्रेम होते की त्याने त्यांच्या शारीरिक गरजांकडेही लक्ष दिले.

सर्वप्रथम, वर दिलेल्या आपल्या प्रभूच्या उद्गारांतील पहिल्या वाक्यावर चिंतन करा: “या लोकसमुदायाची मला मनापासून दया येते…” येशूचे दैवी प्रेम त्याच्या मानवतेशी एकरूप झालेले होते. त्याचे प्रेम संपूर्ण व्यक्तीवर होते—तिच्या शरीरावर आणि आत्म्यावरही. शुभवर्तमानातील या प्रसंगात लोक तीन दिवस त्याच्याबरोबर होते. त्यांना भूक लागली होती, तरी ते निघण्याच्या मनःस्थितीत दिसत नव्हते. आपल्या प्रभूने ते इतके विस्मित झाले होते की त्यांना तेथून जावेसे वाटत नव्हते. त्यांची भूक ही दुर्लक्ष करण्यासारखी गोष्ट नाही, हे येशूने निदर्शनास आणले. त्यांना तसेच पाठवले, तर ते “वाटेतच कोसळतील,” अशी त्याला काळजी वाटली. याच परिस्थितीतून त्याने केलेल्या चमत्काराची पार्श्वभूमी तयार झाली.

या कथेतून आपल्याला एक धडा मिळतो: जीवनात कोणत्या गोष्टीला पहिले स्थान द्यायचे, हे ओळखणे. अनेकदा आपण आपल्या प्राधान्यांचा क्रम उलटा लावतो. अर्थात, जीवनावश्यक गरजा भागवणे महत्त्वाचे आहे. आपल्याला अन्न, निवारा, वस्त्र आणि अशाच इतर गोष्टींची गरज आहे. आपण आपल्या कुटुंबांची काळजी घेतली पाहिजे आणि त्यांच्या मूलभूत गरजा भागवल्या पाहिजेत. पण ख्रिस्तावर प्रेम करणे आणि त्याची सेवा करणे ही आपली आध्यात्मिक गरज आहे. तरीही अनेकदा आपण जीवनाच्या मूलभूत गरजांना तिच्यापेक्षा वरचे स्थान देतो, जणू या दोन्ही गोष्टी एकमेकींच्या विरोधात आहेत. पण तसे नाही.

या शुभवर्तमानात येशूबरोबर असलेल्या लोकांनी आपल्या श्रद्धेला पहिले स्थान देण्याचे ठरवले. खायला अन्न नसतानाही त्यांनी येशूबरोबर राहण्याचा निर्णय घेतला. कदाचित काही जण अन्नाची गरज अधिक महत्त्वाची आहे असे ठरवून एक-दोन दिवस आधी निघून गेले असतील. पण जे असे निघून गेले असतील, त्यांना या चमत्काराची अद्भुत देणगी लाभली नाही. या चमत्कारात जमलेल्या सर्वांना पोटभर अन्न मिळाले आणि ते पूर्णपणे तृप्त झाले. अर्थात, आपण बेजबाबदारपणे वागावे अशी आपल्या प्रभूची इच्छा नाही, विशेषतः इतरांची काळजी घेण्याचे कर्तव्य आपल्यावर असेल तेव्हा. पण या प्रसंगातून आपल्याला हे कळते की देवाच्या वचनाने आपल्या आत्म्याचे पोषण व्हावे, याची काळजी आपण नेहमी सर्वांत आधी घेतली पाहिजे. आपण ख्रिस्ताला पहिले स्थान दिले, तर त्याच्या दैवी तरतुदीनुसार आपल्या इतर सर्व गरजा पूर्ण होतात.

आज आपल्या जीवनात आपण कशाला प्राधान्य देतो, यावर चिंतन करा. तुमच्यासाठी काय अधिक महत्त्वाचे आहे? पुढचे एखादे चांगले जेवण की तुमचे श्रद्धेचे जीवन? या दोन गोष्टी एकमेकींच्या विरोधात असण्याची गरज नाही. तरी देवावरील प्रेमाला जीवनात नेहमी पहिले स्थान देणे महत्त्वाचे आहे. ओसाड प्रदेशात अन्नावाचून येशूबरोबर तीन दिवस घालवलेल्या त्या मोठ्या लोकसमुदायाचा विचार करा आणि आपणही त्यांच्यात आहोत अशी कल्पना करा. त्यांनी येशूबरोबर राहण्याची जी निवड केली, तीच तुम्हीही करा, म्हणजे देवावरील प्रेम तुमच्या जीवनाच्या केंद्रस्थानी राहील.

हे माझी काळजी घेणाऱ्या प्रभू, तुला माझी प्रत्येक गरज माहीत आहे आणि तू माझ्या जीवनाच्या प्रत्येक अंगाची काळजी घेतोस. तुझ्यावर इतका पूर्ण विश्वास ठेवण्यास मला मदत कर की तुझ्यावर प्रेम करण्याला माझ्या जीवनात नेहमी पहिले स्थान राहील. तू आणि तुझी इच्छा यांना माझ्या जीवनात सर्वांत महत्त्वाचे स्थान देता आले, तर जीवनातील इतर सर्व गरजांची योग्य ती सोय होईल, असा माझा खरोखर विश्वास आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल