यातून घेतलेला उतारा: आध्यात्मिक साधना:
पहिला मुद्दा. पहिल्या मुद्द्यात, सर्वप्रथम देवदूतांनी केलेल्या पहिल्या पापाची आठवण करावी, आणि मग बुद्धीने त्याचा विचार करावा. त्यानंतर, हे सर्व आठवावे आणि समजून घ्यावे अशी इच्छा मनात जागवावी, जेणेकरून मला माझ्या पापांची अधिक लाज वाटेल आणि मी अधिक खजील होईन. देवदूतांच्या त्या एका पापाशी माझ्या इतक्या पापांची तुलना करावी आणि विचार करावा: एका पापामुळे त्यांना नरकात टाकण्यात आले, तर इतक्या पापांमुळे मी कितीदा त्या शिक्षेस पात्र ठरलो आहे!
देवदूतांच्या पापाची आठवण करावी, असे मी म्हणतो. देवाने त्यांना कृपेच्या अवस्थेत निर्माण केले होते. तरीही, आपल्या निर्मात्याचा आणि प्रभूचा आदर करण्यासाठी व त्याची आज्ञा पाळण्यासाठी आपल्या स्वातंत्र्याचा उपयोग करावा, असे त्यांना वाटले नाही. ते गर्विष्ठ झाले, कृपेच्या अवस्थेतून दुष्टतेत पडले आणि त्यांना स्वर्गातून नरकात फेकण्यात आले. मग बुद्धीने या सर्वांचा अधिक बारकाईने विचार करावा आणि त्यानंतर इच्छाशक्तीने अंतःकरणातील भावना अधिक जागृत कराव्यात.
बोध: देवदूतांचे पाप हे बंडाचे पाप होते, असे परंपरेने सांगितले जाते. “मी सेवा करणार नाही,” असे सैतानाने आणि इतर पतित देवदूतांनी म्हटल्याचे सांगितले जाते. “मी देवाची सेवा करणार नाही किंवा त्याच्या इच्छेप्रमाणे वागणार नाही.” बागेत सर्पाने आदाम आणि हव्वा यांना निषिद्ध फळ खाऊन देवाची आज्ञा मोडण्यास भुलवले, तेव्हा तो त्यांना काय म्हणाला, हेही आठवा. ते निषिद्ध फळ खाण्यास त्यांना राजी करण्यासाठी सर्प म्हणाला, “कारण देवाला माहीत आहे की तुम्ही ते फळ खाल तेव्हा तुमचे डोळे उघडतील, आणि तुम्ही देवासारखे व्हाल; चांगले आणि वाईट काय हे तुम्हाला कळेल” (उत्पत्ती 3:5, RSV-CE). या वचनातून देवदूतांचे दडलेले पहिले पापही उघड होते. त्यांना स्वतः देव व्हायचे होते. एकमेव देवाची सेवा करायची त्यांची इच्छा नव्हती. त्यांना त्याची आज्ञा पाळायची नव्हती. त्यांनी बंड केले. आपल्या जीवनासाठी देवाने आखलेल्या योजनेला नम्रपणे शरण जाण्याऐवजी त्यांना स्वतःच्या भवितव्याचे स्वामी व्हायचे होते.
पण सत्य हे आहे की देव एकच आहे, आणि त्या एकमेव देवाची तुमच्या जीवनासाठी एक परिपूर्ण योजना आहे. देवाची आज्ञा पूर्णपणे पाळून आणि त्याच्या इच्छेला पूर्णपणे शरण जाऊनच तुम्ही त्या एकमेव देवाशी एकरूप होऊ शकता आणि त्याच्याशी सुसंगत असे जीवन जगू शकता.
चिंतन: या पतित देवदूतांसारखे वागण्याची काही प्रवृत्ती तुमच्या मनात आहे का, यावर चिंतन करा. तुम्हाला स्वतःच स्वतःचे देव व्हावेसे वाटते का? सर्व काही तुमच्या मनाप्रमाणे व्हावे, असे तुम्हाला वाटते का? (मौन चिंतन)
तुमच्या जीवनासाठी देवाने ठरवलेल्या योजनेवर आणि हेतूवर विश्वास ठेवून, तुम्ही त्या एकमेव देवापुढे नमू शकता आणि स्वतःला त्याच्या हाती सोपवू शकता का? गर्व आणि सर्व काही आपल्या ताब्यात ठेवण्याची इच्छा तुम्ही सोडून देऊ शकता का? (मौन चिंतन)
तुमच्या एकमेव, प्रेमळ आणि दयाळू देवासमोर उभे राहण्यासाठी आणि त्याला स्वेच्छेने आपल्या जीवनाचा देव म्हणून स्वीकारण्यासाठी खूप विश्वास, नम्रता आणि प्रामाणिकपणा लागतो. प्रार्थनेत देवाला म्हणा, “हे प्रभू, मी तुझी सेवा करीनच! माझा देव म्हणून मी तुला निवडतो आणि माझी इच्छा म्हणून तुझी इच्छा स्वीकारतो. बाकी सर्व काही मी तुझ्या हाती सोपवतो. मी काहीही राखून न ठेवता, नम्रपणे आणि पूर्ण आज्ञाधारकपणे तुला शरण येतो.” (मौन चिंतन)
पतित देवदूतांचे शब्द (“मी सेवा करणार नाही”) आणि देवाला तुमच्याकडून ऐकायचे असलेले शब्द (“मी माझ्या संपूर्ण अस्तित्वाने तुझी सेवा करीन”) यांतील फरकावर मौनात चिंतन करा. (मौन चिंतन)
- देव : सर्व अस्तित्वाचा निर्माणकर्ता
- देव : तुमच्या जीवनाचा जिव्हाळ्याचा मार्गदर्शक
- देव : तुमच्या जीवनाचे ध्येय, प्रयोजन आणि अंतिम गंतव्य
- देवदूतांचे पाप
- आदाम आणि हव्वा यांचे पाप
- पापाचे सर्वसाधारण परिणाम
- सातव्या ते नवव्या ध्यानांची ओळख
- वैयक्तिक पाप : दैवी सूर्याच्या प्रकाशात
- माझ्या जीवनातील वैयक्तिक पापे
- अपमान आणि नम्रता
- मृत्यू
- न्यायनिवाडा
- नरक
