आपल्या दैनंदिनीत संत फॉस्टिना यांनी पापाविषयी झालेली एक सखोल जाणीव नोंदवली आहे. त्या लिहितात, “हे दैवी सूर्या, तुला न रुचणारे धुळीचे अगदी सूक्ष्म कणही तुझ्या किरणांत आत्म्याला दिसतात” (दैनंदिनी #71). पण याच्या उलटही खरे आहे. देवाच्या तेजस्वी दिव्य प्रकाशात आत्मा न्हाऊन निघत नाही, तेव्हा त्याला केवळ हे ‘कण’च नव्हे, तर दगड आणि धोंडेही दिसत नाहीत.
दैवी सूर्याचा प्रकाश तुमच्या आत्म्यावर इतका तेजाने पडू द्या की तुम्हाला केवळ ‘धोंडे’ आणि ‘दगड’ यांचीच नव्हे, तर अगदी लहान पापांचीही अचानक जाणीव होईल. तूर्त धोंडे आणि दगड यांच्यापासून सुरुवात करा.
आजवर तुम्ही केलेल्या सर्वांत गंभीर पापाचा थोडा विचार करा. क्षणभर इथे थांबा. ते पाप आठवा, त्याने दिलेली वेदना आणि निर्माण केलेली विसंगती जाणवू द्या आणि त्याबद्दल मनापासून दुःख अनुभवा. (मौन चिंतन)
त्या पापावर चिंतन करताना विचार करा: तुम्ही त्या पापाचा कधीच पश्चात्ताप केला नसता, तर तुमच्या आत्म्याचे काय झाले असते? किंवा तुमच्या पापांसाठी मरण पत्करून तुमच्या वैयक्तिक पापाचे प्रायश्चित्त करण्यासाठी देवपित्याने आपल्या पुत्राला जगात पाठवलेच नसते, तर काय झाले असते? त्या गंभीर पापाचा दोष अजूनही तुमच्या गळ्यातल्या साखळीसारखा असता आणि त्याचे ओझे तुम्हाला कधीच पेलता आले नसते, तर? (मौन चिंतन)
देवाचे वैभव आणि त्याची दया तुम्हाला दिसावी, यासाठी देवाने तुमच्यावर केलेली सर्वांत मोठी दया आधी तुम्हाला स्पष्टपणे दिसणे आवश्यक आहे. ती म्हणजे तुम्ही केलेल्या सर्वांत गंभीर आणि कुरूप वैयक्तिक पापाची क्षमा.
या चिंतनाचा उद्देश तुम्हाला निराश करणे किंवा तुमच्या मनात अपराधीपणाची भावना निर्माण करणे हा नाही. उलट, देवाच्या दयेबद्दल त्याच्याप्रती तुमच्या मनात अतिशय खोल कृतज्ञता निर्माण व्हावी, हा त्याचा उद्देश आहे. पण देवाने तुमच्यासाठी काय काय केले आहे हे तुम्हाला उमगले नाही, तर तुम्ही खऱ्या अर्थाने कृतज्ञ होऊ शकणार नाही. वर उद्धृत केलेल्या संत फॉस्टिना यांच्या ओळीवर पुन्हा चिंतन करा. (मौन चिंतन)
देवाच्या दिव्य प्रकाशात तुम्हाला पूर्वी केलेली गंभीर पापे तर दिसतातच, पण अगदी बारीक ‘कण’ही अधिक स्पष्टपणे दिसतात. डोळ्यात धुळीचा कण गेला की तो लगेच जाणवतो. का? कारण डोळा संवेदनशील असतो. तोच कण पायाच्या टाचेला चिकटला, तर तो अजिबात जाणवणार नाही, कारण पाय डोळ्याइतका संवेदनशील नसतो.
डोळ्याला धुळीचा कण जसा लगेच जाणवतो, तशी तुम्ही स्वतः केलेल्या पापांची, पूर्वीच्या पापांसह, तुमच्या आत्म्याला जाणीव व्हावी म्हणून प्रयत्न करा. आपला भूतकाळ झाकू नका. काही घडलेच नाही असे भासवू नका. स्वतःच्या पापाच्या वास्तवाला सामोरे जा. आपल्या पापांमुळे आपण शाश्वत नरकदंडास खरोखरच पात्र आहोत, हे कबूल करा. हे मान्य करा. ते कबूल करा. ते स्वीकारा. हे सत्य मनापासून स्वीकारा. तुम्ही पापी आहात आणि शाश्वत नरकदंडास पात्र आहात. हे सत्य पाहण्याची, त्यावर विश्वास ठेवण्याची, ते कबूल करण्याची आणि मनापासून स्वीकारण्याची तुमची तयारी नसेल, तर ख्रिस्ताच्या दयेचे रहस्य अधिक खोलवर अनुभवणे तुम्हाला कठीण जाईल. क्रुसावर मिळवून दिलेल्या क्षमेबद्दल देवाप्रती तुमची कृतज्ञता वाढू शकणार नाही. उलट, तुम्ही देवाची कृपा आणि दया गृहीत धराल. त्यामुळे देवाप्रती तुमची कृतज्ञता आणि प्रेम कधीच सखोल होणार नाही. (मौन चिंतन)
- देव : सर्व अस्तित्वाचा निर्माणकर्ता
- देव : तुमच्या जीवनाचा जिव्हाळ्याचा मार्गदर्शक
- देव : तुमच्या जीवनाचे ध्येय, प्रयोजन आणि अंतिम गंतव्य
- देवदूतांचे पाप
- आदाम आणि हव्वा यांचे पाप
- पापाचे सर्वसाधारण परिणाम
- सातव्या ते नवव्या ध्यानांची ओळख
- वैयक्तिक पाप : दैवी सूर्याच्या प्रकाशात
- माझ्या जीवनातील वैयक्तिक पापे
- अपमान आणि नम्रता
- मृत्यू
- न्यायनिवाडा
- नरक
मुख्य चित्र: गेर्ड आल्टमान यांचे चित्र, स्रोत: पिक्साबे
