Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
โAng tipan ng pag-aasawa, kung saan ang isang lalaki at isang babae ay nagtatatag sa pagitan nila ng pagsasama sa buong buhay, ay likas na nakatuon sa kabutihan ng mag-asawa at sa pagkakaroon at pagpapalaki ng mga anak; ang tipang ito sa pagitan ng mga binyagan ay itinaas ni Kristong Panginoon sa dignidad ng isang Sakramentoโ (ย CIC, can. 1055 ยง 1; cf. GS 48 ยง 1). (CCC #1601)
Ang pag-aasawa ay nilalayong maging pinakamatatag na institusyon sa bawat lipunan. Para sa ilan, ito ang pinakamaluwalhati at pinakanakapagbibigay-kaganapang ugnayan sa kanilang buhay. Nakalulungkot, para sa iba, ang pag-aasawa ay maaaring mag-iwan ng malalalim na sugat at sakit. Susuriin ng kabanatang ito ang pag-aasawa ayon sa plano at pananaw ng Diyos. Bagamaโt ang Kristiyanong Pag-aasawa ay naglalatag ng isang mataas na mithiin para sa mga mag-asawa, tulad ng anumang kaloob ng Diyos, ang mithiing ito ay nangangailangan ng pag-unawa, pagmamahal, at pagtitiyaga. Magsimula tayo sa orihinal na layunin at plano ng Diyos.
Ang Plano at Layunin ng Diyos para sa Pag-aasawa
Ang una at pinakakahanga-hangang katotohanan tungkol sa pag-aasawa ay itinatag ito ng Diyos sa simula pa lamang ng paglikha sa lalaki at babae. Bahagi ito ng kalikasan. Ibig sabihin nito, di-tulad ng ibang mga Sakramento, nauna na ito sa mga Sakramento. Nag-uugat ito sa โkaayusan ng kalikasan.โ
Sa simula pa lamang, nilayon na ng Diyos na pumasok ang lalaki at babae sa isang pakikipagkaisa sa isaโt isa:
Nilikha ng Diyos ang sangkatauhan ayon sa kanyang larawan;
ayon sa larawan ng Diyos ay nilikha niya sila;
lalaki at babae ay nilikha niya sila.
Binasbasan sila ng Diyos at sinabi sa kanila ng Diyos: Magpalaanakin kayo at magpakarami; punuin ninyo ang lupa at supilin ito. Magkaroon kayo ng kapangyarihan sa mga isda sa dagat, sa mga ibon sa himpapawid, at sa lahat ng nabubuhay na gumagapang sa lupa. (Gn 1:27โ28)
Pinangalanan ng lalaki ang lahat ng maaamong hayop, ang lahat ng ibon sa himpapawid, at ang lahat ng maiilap na hayop; ngunit wala ni isa mang naging katuwang na angkop sa lalaki.
Kaya pinatulog nang mahimbing ng PANGINOONG Diyos ang lalaki, at habang natutulog ito, kinuha niya ang isa sa mga tadyang nito at tinakpan ng laman ang pinagkunan nito. Pagkatapos, ang tadyang na kinuha ng PANGINOONG Diyos mula sa lalaki ay ginawa niyang isang babae. Nang dalhin niya ang babae sa lalaki, sinabi ng lalaki:
โIto na nga, sa wakas, ang buto ng aking mga buto
at laman ng aking laman;
Siya ay tatawaging โbabae,โ
sapagkat mula sa lalaki siya kinuha.โ
Kaya iniiwan ng lalaki ang kanyang ama at ina at nakikipisan sa kanyang asawa, at silang dalawa ay nagiging isang katawan.
Kapwa hubad ang lalaki at ang kanyang asawa, ngunit hindi sila nahihiya. (Gn 2:20โ25)
Ipinahahayag ng mga talatang ito mula sa Banal na Kasulatan na ang lalaki at babae ay nilikha para sa isaโt isa, upang magkaisa bilang iisa sa pag-aasawa. Mahalagang magsimula tayo sa โkaayusan ng kalikasanโ upang maunawaan nang wasto ang pag-aasawa bilang bahagi ng orihinal na plano ng Diyos.
Ang pagkakalikha ayon sa larawan at wangis ng Diyos ay nagpapahayag, bukod sa marami pang ibang bagay, na ang mga tao ay may kakayahang magmahal at makipagkaisa. May kakayahan silang ibigay ang kanilang sarili sa iba, tanggapin ang iba, makilala ang iba, mahalin ang iba, at, sa pagmamahalang iyon sa isaโt isa, maging โmabunga.โ Siyempre, ang pagkakaroon ng mga anak at pagpapalaki ng pamilya ay isang pangunahing paraan upang maging mabunga ang mag-asawa. Maging yaong mga hindi maaaring magkaanak ay tinatawag na magbunga mula sa kanilang pag-aasawa sa paraang nagbibigay-buhay. Ang pag-ibig na โnagbibigay-buhayโ ay maaaring mahayag sa ibaโt ibang paraan, ngunit lagi itong magiging bunga ng pagmamahalan sa isaโt isa.
Ipinahahayag ng Aklat ng Genesis na ang mag-asawa ay tinatawag na โmaging isang katawan.โ Ang pagiging iisang ito ay bukal ng lakas at katatagan para sa mag-asawa, para sa sinumang anak na isisilang sa kanila, at, sa katunayan, para sa buong lipunan. Ang pagkakaisa ng mag-asawa ay isa sa mga pangunahing pundasyon ng buong lipunan.
Ang Bunga ng Pagkahulog sa Kasalanan
Yamang ang pag-aasawa ay bahagi ng orihinal na plano ng Diyos, at yamang nagkasala at tumalikod sa Diyos ang ating unang mga magulang, lubhang naapektuhan ang pag-aasawa mismo, gaya ng buong sangnilikha. Biglang pumasok sa buhay mag-asawa ang lahat ng uri ng kaguluhan bilang bunga ng kasalanan. Nasaksihan ng sangkatauhan ang pagpasok ng โdi-pagkakasundo, paghahangad na mangibabaw, pagtataksil, paninibugho, at mga alitanโ sa pag-aasawa (CCC #1606).
Malinaw ang mga paghihirap sa pag-aasawa na bunga ng pagkahulog sa kasalanan. Mahirap isabuhay ang mga mithiin ng buhay mag-asawa at nangangailangan ang mga ito ng patuloy na pagpapalalim ng pagmamahal at paninindigan. Ang kasalanan, mga sugat ng damdamin, mga alaala ng nakaraan, silakbo ng damdamin, at kaguluhan ay pawang humahamon sa likas na buklod ng pag-aasawa at nagpapahirap sa mga mag-asawa na isabuhay ang maluwalhating bokasyon ng pagmamahalan, pagkakaisa, at pagiging mabunga na siyang tawag sa kanila.
Ngunit hindi tayo pinabayaan ng Diyos, ni pinabayaan Niya ang pag-aasawa. May sagot Siya at iniaalok Niya ang sagot na ito upang maabot ng likas na institusyong ito ang kaganapan nito.
Ang Sagot ng Diyos
Nakita ng Diyos ang mga bunga ng pagkahulog ng tao sa kasalanan at, dahil dito, naglahad Siya ng isang maluwalhating plano na sumasaklaw sa lahat ng aspekto ng buhay ng tao at ibinigay upang maipanumbalik ang sangkatauhan sa isang bagong antas ng pakikipag-isa sa Kanya sa pamamagitan ng biyaya ng Sakripisyo ng Kanyang Anak. Kinikilala ng planong ito ang pag-aasawa bilang isang likas na kabutihan na bahagi ng orihinal na layunin ng Diyos para sa sangkatauhan.
Ang plano ng Diyos ay magtatag ng isang bagong tipan sa sangkatauhan. Maaaring ituring ang tipan bilang isang uri ng kasunduanโngunit isang kasunduang itinataas sa isang ganap na bagong antas. Hindi lamang ito pagpapalitan ng mga pangako kundi pagpapalitan ng mga sarili. Inaanyayahan ng Diyos ang sangkatauhan na pumasok sa isang bagong pakikipag-isa sa Kanya, isang bagong ugnayan kung saan ipinahahayag ng Diyos, gaya ng ginawa Niya sa Lumang Tipan, โKukunin Ko kayo bilang Aking sariling bayan, at Ako ang magiging inyong Diyosโ (Ex 6:7). Umabot sa kasukdulan ang pag-ibig ng Diyos sa Kanyang bayan sa Lumang Tipan nang ibigay Niya sa mga Israelita ang Sampung Utos sa pamamagitan ni Moises. Ang pagtupad naman ng mga Israelita sa mga Utos na ito ay nagpahayag ng kanilang katapatan sa Diyos.
Gayunman, naging malinaw na hindi laging nagiging tapat ang bayang Israel sa bagong tipang ito. Naranasan ng kanilang ugnayan sa Diyos ang mga bunga ng kanilang mga kasalanan. Ngunit hindi sila pinabayaan ng Diyos. Ipinangako Niyang itataas ang tipang ito sa isang ganap na bagong antas. Sa mga Propeta, lumampas ang tipang ito sa kautusan at nakatuon sa isang bagong panloob na ugnayan ng Diyos at ng tao. Halimbawa, sinasabi sa Ezekiel 11:19โ20:
At bibigyan Ko sila ng ibang puso at maglalagay Ako sa kanila ng bagong espiritu. Aalisin Ko sa kanilang mga katawan ang mga pusong bato, at bibigyan Ko sila ng mga pusong laman, upang lumakad sila ayon sa Aking mga batas at maingat na tumupad sa Aking mga tuntunin. Sa gayon, sila ay magiging Aking bayan, at Ako ang magiging kanilang Diyos.
Ang Bagong Tipang ito ay itatatag sa pamamagitan ng Pagkakatawang-tao ng Anak ng Diyos at ng Pag-aalay Niya ng Kanyang buhay sa Krus. Una, sa pag-angkin sa ating kalikasang pantao, ipinapanumbalik at itinataas ng Diyos Anak ang kalikasang pantao sa isang ganap na bagong antas. Ang sangkatauhan ngayon ay, wika nga, โginawang kabahagi ng pagka-Diyos.โ May bagong buklod na naitatag sa pagitan ng Diyos at ng sangkatauhan na higit sa orihinal na buklod na naitatag noong paglikha.
Naging posible rin ang bagong buklod na ito dahil ang Diyos Anak, matapos angkinin ang kalikasang pantao, ay lumupig sa kasalanan at kamatayan sa pamamagitan ng Kanyang sariling kamatayan. Nilupig Niya ang mga ito sa pamamagitan ng pagpasok sa mga bunga ng kasalanan (ibig sabihin, ang kamatayan) at pagkatapos ay sa muling pagkabuhay tungo sa bagong buhay. Sa gayon, ipinapanumbalik at itinataas Niya ang kalikasang pantao sa isang bagong kalagayan ng muling pagkabuhay. Bunga ng bagong buhay na ito, maaari nang manahan sa sangkatauhan ang puso ni Kristo. Maaari na tayong mamuhay kay Kristo at Siya sa atin. Tayo ay ikinasal sa Kanya sa isang bago at nakapagpapabagong paraan.
Ang buklod na ito ay nagiging isang bagong tipan ng pag-aasawa, isang pag-aasawa ng matalik na pakikipagkaisa ng Diyos at ng Kanyang bayan. Si Jesus ay nagiging Kasintahang Lalaki, at ang Kanyang bayan, ang Simbahan, ay nagiging kasintahang babae. Ang Bagong Tipang ito, ang bagong Banal na Pag-aasawa, ay nag-aanyaya sa bawat tao na magbigay ng pagsang-ayon upang pumasok sa isang panloob na pakikipagkaisa sa Diyos. Tinutupok at binabago ngayon ng puso ni Kristo ang bawat puso ng tao. Nabubuhay tayo kay Kristo, at Siya ay nabubuhay sa atin.
Ang katotohanang ito ng Bagong Tipan ay hindi lamang ang batayan ng buong buhay Kristiyano, kundi ngayon ay ang batayan din ng pag-aasawa kay Kristo. Hindi maililigtas ang pag-aasawa bilang isang likas na institusyon lamang. Kaya itinataas ng Diyos sa isang bagong antas ang buong kalikasan ng taong nasadlak sa kasalanan. Kabilang dito ang pagtataas sa likas na kaayusan ng pag-aasawa tungo sa antas na higit sa kalikasanโang pagiging isang sakramento. Ang pag-aasawa ay pinagkalooban na ngayon ng espirituwal na kapangyarihan ng kamatayan at muling pagkabuhay ni Kristo. Ang likas na buklod na ito ay itinataas ng biyaya upang makibahagi sa Bagong Tipan kay Kristo. Kayluwalhati at kagila-gilalas ng planong inihayag ng ating mapagmahal na Diyos para sa sangkatauhan!
Kristiyanong Pag-aasawa sa Bagong Tipanย
Kapag ang dalawang taong binyagan ay pumasok sa Tipan ng Pag-aasawa, ang pag-aasawang ito ay kusang itinataas sa antas ng isang sakramento. Bilang isang sakramento, ang Kristiyanong Pag-aasawa ay nagbubunga ng maraming mabubuting bunga at may bago at malalalim na epekto sa mag-asawa. Tinatawag din ng Kristiyanong Pag-aasawa ang mag-asawa sa isang bagong antas ng pagbibigay ng sarili at pananagutan. Tingnan natin ang ilan sa mga epektong ito at mabubuting bunga sa Kristiyanong Pag-aasawa.
Pagkakaisa: Mahalagang kilalanin ang malalim na pagnanais nating lahat para sa pagkakaisa. Bilang mga tao, nilikha tayo para sa pagkakaisa, upang magkaroon ng malalim at personal na pakikipagkaisa sa isaโt isa. At walang paraan upang pawiin ang pananabik ng ating puso para sa pagkakaisang ito. Ang mag-asawa ay tinatawag ng Diyos na makibahagi sa isang napakalalim at natatanging pagkakaisa, โUpang ang dalawa ay maging isa.โ Dahil dito, ang pag-aasawa ay may kakayahang maghatid ng pinakadakilang kaganapan ng tao kapag ang pagkakaisang iyon ay naisasabuhay nang mabuti. Siyempre, ang hindi pagkakasundo sa loob ng pag-aasawa ay nagdudulot ng matinding sakit, sapagkat hindi natutugunan ang likas na pananabik ng ating mga puso.
Bunga ng pagkahulog sa kasalanan na isinasalaysay sa Genesis, ang mga lalaki at babae ay hindi noon, at hindi pa rin ngayon, kayang isabuhay ang likas na tawag na ito sa pagkakaisa sa loob ng pag-aasawa. Kaya, sa pamamagitan ng pagdadala sa pag-aasawa sa Bagong Tipan ng biyaya, pinagkakalooban ng Diyos ang likas na institusyong ito ng isang bagong kapangyarihan at pinupuspos ito ng biyayang higit sa kalikasan. Ang mag-asawa ay pinalalakas na ngayon, kay Kristo, upang isabuhay ang pagkakaisang pinagsasaluhan ni Jesus at ng Ama at ang pag-ibig Niya para sa buong Simbahan. Ang pag-aasawa ay sakramental na ngayon, nakikibahagi sa bagong biyayang ito, at kabilang sa mga pinakadakilang kaloob nito ang pagkakaisa.ย ย
Siyempre, tulad ng lahat ng aspeto ng buhay Kristiyano, ang mag-asawa ay hindi pinipilit na tanggapin ang bagong biyayang ito kundi malaya nilang matatanggihan ito. At kailangang kapwa lubusang yakapin ng lalaki at ng kanyang asawa ang Bagong Tipan sa kanilang pag-aasawa upang maisabuhay ang pagkakaisang nilalayon ni Kristo.
Pagiging Di-mapagkalas: Ang Sakramental na Pag-aasawa ay lumilikha ng permanente at pangmatagalang pagkakaisa. Kapag nangako ang Diyos, hindi Niya ito binabawi. Ang pagiging permanenteng ito ay nagbibigay ng kinakailangang pundasyon upang magkaroon ang mag-asawa ng katatagang kailangan nila sa buhay, gayundin ng kinakailangang kalagayan upang bumuo at magtaguyod ng pamilya kung pagpapalain sila ng Diyos ng mga anak.ย ย
Iyan mismo ang ibig sabihin ng pagiging di-mapagkalas. Walang paraan upang malusutan ito. Ang isang balidong Kristiyanong pag-aasawa ay hindi maaaring kalasin. Ito ay โhanggang kamatayan ang maghiwalay sa inyo.โ Nangangahulugan ito na kahit magkaroon ng diborsiyong sibil ang isang mag-asawang balidong ikinasal, ituturing pa rin silang mag-asawa ng Simbahan, at sa katunayan, mananatili pa rin silang mag-asawa. Muli, ang buklod na ito ay hindi maaaring kalasin.
Ngayon, maaaring nagtataka ka tungkol sa mga deklarasyon ng kawalang-bisa ng kasal at sa katotohanang may mga ikinakasal sa Simbahang Katolika, kalaunaโy nagdidiborsiyo, tumatanggap ng deklarasyon ng kawalang-bisa ng kanilang kasal mula sa Simbahan, at pagkatapos ay muling ikinakasal sa Simbahang Katolika. Maaaring makalito ito kung hindi mauunawaan nang wasto. Tatalakayin ang tanong na ito sa seksiyong โPagsang-ayon sa Pag-aasawaโ sa bandang huli ng kabanatang ito. Ngunit sa ngayon, alamin lamang na kapag ang isang magkasintahan ay pumasok sa isang may-bisang Kristiyanong pag-aasawa, hindi na maaaring maputol ang kanilang buklod.
Katapatan: Ang katapatan ay nangangahulugang inilalaan ng mag-asawa ang kanilang sarili sa isaโt isa lamang pagdating sa pag-ibig na pangmag-asawa. Likas ang katapatan sa mismong katangian ng ugnayang seksuwal. Ang layunin ng pag-ibig na seksuwal ay ang pagkakaisa at pagkakaroon ng mga anak. Ang pagkakaroon ng mga anak ay dapat maganap sa loob ng matatag at panghabambuhay na ugnayan ng pag-aasawa. Ito ang mapagmahal na kalagayang nilayon ng Diyos na pagsilangan at pag-arugaan sa mga anak.
Ngunit ang pagtatalik ay nagbubunga rin ng malalim na pagkakaisa ng mag-asawa. Sa katunayan, ang gawaing ito, kasama ng mga panata sa kasal, ang nagtatatak at nagpapatibay nang panghabambuhay sa tipan ng pag-aasawa. Sa gawaing ito, ang dalawa ay nagiging isang laman. Kaya ang pag-ibig na pangmag-asawa ay espirituwal din sa likas na katangian nito at nagbubunga ng isang matibay na buklod na espirituwal na dapat isabuhay at maranasan sa loob lamang ng panghabambuhay at permanenteng tipang ito ng pag-aasawa.
Ang katapatan ng mag-asawa ay pakikibahagi rin sa mismong katapatan ng Diyos sa Kanyang bayan. Ang Kristiyanong Pag-aasawa ay nagsisilbing saksi sa mundo sa di-natitinag na katapatan ni Kristo sa Simbahan. Ang Bagong Tipan ni Hesus sa sangkatauhan ang pinagmumulan ng katapatan ng mag-asawa. Dahil dito, ang pag-aasawa ay nagiging tanda sa mundo ng pag-ibig at paninindigan ng Diyos.
Pagiging Bukas sa Bagong Buhay: Isang mahalagang pananagutang inaako ng mag-asawa ang pagiging bukas sa bagong buhay. Partikular itong nangangahulugan ng pagiging bukas sa pagkakaroon ng mga anak. Siyempre, hindi lahat ng mag-asawa ay maaaring magkaanak dahil sa edad o iba pang salik. Ngunit ang mahalaga ay ang pagiging bukas. At mahalagang maunawaan na ito ay isang โesensiyalโ na pananagutang kanilang inaako. Sapagkat esensiyal ito, kung sadyang isinasantabi ng magkasintahan ang posibilidad ng pagkakaroon ng mga anak, sa katunayan ay hindi sila pumapasok sa pag-aasawa. Tatalakayin pa ito sa seksiyon tungkol sa pagsang-ayon sa pag-aasawa.
Isang Katuwang sa Kabanalan: Itinatag ng Diyos ang pag-aasawa sapagkat โhindi mabuti na ang lalaki ay mag-isa.โ Kaya nagpasiya ang Diyos na gumawa ng isang โkatuwang na angkopโ para sa kanya. Sa huwaran ng Kristiyanong Pag-aasawa, ang mag-asawa ay tunay na magkatuwang sa daan tungo sa kaligtasan. Inilalarawan nila ang pag-ibig ng Diyos sa pagiging laging nariyan para sa isaโt isa, sa ginhawa at sa hirap. Sila ay matatag, maaasahan, mapagmalasakit, maawain at mapagmahal sa lahat ng paraan.
Ang mag-asawa ay โmagkatuwangโ sa di-mabilang na praktikal na paraan at sa mga pangangailangan ng buhay bilang tao. Nagtutulungan sila sa pang-araw-araw na mga gawaing-bahay at sa magkasamang pangangasiwa ng pananalapi, nagbibigay ng suporta sa damdamin, nakikibahagi sa kagalakan at kalungkutan ng isaโt isa, at magkasamang humaharap sa lahat ng karaniwang bahagi ng buhay. Gayunman, sa maraming paraan ng pagiging magkatuwang ng mag-asawa, walang higit na mahalaga kaysa sa pagiging katuwang tungo sa kabanalan. Dapat palagiang tulungan ng mag-asawa ang isaโt isa sa kanilang ugnayan sa Diyos. Ginagawa nila ito sa pamamagitan ng pagbabahagi ng pag-ibig ng Diyos sa isaโt isa, paghamon sa isaโt isa, pagpapaalala sa isaโt isa ng kanilang mga pananagutan, at magkasamang pagdanas ng mga kagalakan ng Kaharian. Sa pinakamainam na kalagayan, magkasama silang nananalangin at nagpapatotoo ng kanilang pananampalataya sa isaโt isa. Sa ilang pagkakataon, mas lubos na naisasabuhay ng isa sa mag-asawa ang kanyang pananampalataya. Sa gayong kalagayan, ang asawang tapat sa pananampalataya ay maaaring maging daan ng kanyang kabiyak tungo sa Langit. Ngunit sa pinakamainam na kalagayan, kapwa sila nagsisilbing mga kasangkapan ng biyaya ng Diyos para sa isaโt isa.
Kapwa Pagpapasakop:ย Isa sa mga hilig ng kalikasan ng tao matapos ang pagkahulog sa kasalanan ay ang pagnanais na maghari-harian sa iba.ย Kapwa lalaki at babae ang nakikipagbuno sa hilig na ito sa magkakaibang paraan.ย Nais nating tayo ang masunod at magpasya sa buhay, at madalas ay nais nating kontrolin ang iba. Ang hilig na ito na maghari-harian ay bunga ng pagkahulog sa kasalanan at makasalanan.ย Lalo itong totoo kapag ang paghahari-harian ay pumapasok sa buhay mag-asawa.ย Sa buong kasaysayan, sa maraming kultura, ang pangunahing nakagawian ay ang paghahari-harian ng mga lalaki sa kanilang mga asawa.ย Itinuring pa nga ng maraming kultura ang mga babae bilang mga mamamayang may mas mababang katayuan.ย Gayunman, nahuhulog din ang mga asawang babae sa ganitong bitag ng pagtatangkang maghari-harian sa kanilang mga asawa sa sarili nilang mga paraan.ย Kadalasan, ang hilig na ito ay pangunahing naipapahayag sa pamamagitan ng labis na paggamit ng damdamin.ย ย
Ngunit anuman ang paraan ng pagpapakita ng hilig na ito na maghari-harian sa isa’t isa, iisa ang lunas.ย Ang lunas ay ang kapwa pagpapasakop ng mag-asawa sa isa’t isa, nang may paggalang sa dignidad ng bawat isa at sa mga natatanging papel bilang babae at lalaki na dala nila sa kanilang pagsasama.ย Malinaw na magkaiba ang lalaki at babae sa maraming paraan, at mabuti iyon sapagkat ganoon tayo nilikha ng Diyos.ย Kaya ang mga natatanging kaloob ng pagkalalaki at pagkababae ay dapat isabuhay at igalang sa pag-aasawa.ย Ang tunay na pagkalalaki ay hindi mapaghari-harian, gayundin ang tunay na pagkababae.ย Sa halip, ang kapwa pagpapasakop ay nangangahulugang ang bawat asawa ay nagpapasakop sa isa alinsunod sa kani-kaniyang kalikasan at pinakikitunguhan ang isa nang may sukdulang paggalang at pagkilala sa dignidad nito.ย Sa praktikal na pamumuhay, kapag nagaganap ang kapwa pagpapasakop na ito, hindi matatakot ang alinman sa mag-asawa na hayaang gampanan ng isa ang kaniyang papel bilang lalaki o babae sa kanilang pagsasama.ย Maaaring ang lalaki ang gumawa ng pangwakas na pasya sa pagsasama, ngunit pagkatapos lamang niyang pakinggan ang puso ng kaniyang asawa at hayaang iyon ang maging gabay nilang dalawa.ย Sa ganitong kalagayan, hindi matatakot ang babae na hayaang ang kaniyang asawa ang maging ulo ng tahanan, sapagkat nararanasan niya ang ganap na paggalang nito sa kaniya, at ang kaloob ng kaniyang pusong pambabae ay nagiging tanglaw na gumagabay sa kaniyang asawa.ย ย
Dapat magsikap ang mag-asawa araw-araw na tuklasin kung paano nais ng Diyos na isabuhay nila ang kanilang pagmamahalan at kapwa pagpapasakop, alinsunod sa kanilang likas na mga kaloob at papel.ย Mahirap itong gawin, ngunit dapat itong maging pinakapuso ng anumang mabuti at banal na pagsasama ng mag-asawa.ย Ipagkakaloob ng Sakramento ng Kasal ang biyayang kailangan upang maisabuhay ang pagtutulungang ito ng lalaki at babae na nagpupuno sa isa’t isa at kumikilos bilang iisa.
Pahintulot sa Pag-aasawaย
Matapos ang paliwanag na ito tungkol sa Kristiyanong Pag-aasawa sa Bagong Tipan, maaari na nating talakayin ang pahintulot sa pag-aasawa.ย Ang pahintulot na ito ang siyang nagsasakatuparan ng Sakramento ng Kasal at nagbubunga ng mga kahanga-hangang bunga at bisa ng pag-aasawa.ย Ang pahintulot ay kailangang maging ganap at malaya.ย Ang pamimilit, takot, pagmamanipula, panggigipit at mga katulad nito ay nagpapahina sa bisa ng pahintulot at, samakatuwid, sa mismong pag-aasawa.ย Sa kabilang banda, ang malaya at ganap na pahintulot ay nagdudulot ng mga kahanga-hangang bunga ng pag-aasawa na inilatag sa naunang seksiyon ng aklat na ito.ย Suriin natin nang mas malinaw ang pahintulot upang maunawaan kung ano ang kailangan upang maisakatuparan nito ang isang permanente at panghabambuhay na pagsasama.
Malayang Pahintulot:ย Ang pahintulot na ibinibigay ng magkasintahan sa pag-aasawa ay dapat maging malaya.ย Ang malayang pahintulot ay nangangahulugang walang anumang nagdudulot ng labis na panggigipit sa alinman sa dalawa sa pagpapasyang magpakasal.ย Dapat silang nasa matinong pag-iisip, lubos na nauunawaan ang kaseryosohan ng kanilang pangako, at ginagawa ang pangakong iyon mula sa isang pasyang bunga ng ganap na malayang kalooban.ย Kabilang sa mga salik na nagpapahina sa kalayaan ang panggigipit, pagmamanipula, takot, kawalan ng kahustuhan sa pag-iisip, pagkalulong sa droga o alak, at mga katulad nito.ย ย
Halimbawa, ipinakikita ng tinatawag na โkasalang pilitanโ ang isang tunay na panganib sa malayang pagsang-ayon. Ipagpalagay na nagdalang-tao ang babae sa isang magkasintahang hindi pa kasal. Bigla na lamang, matinding presyur na magpakasal ang nararamdaman ng isa o ng dalawa. Tiyak na lubos na posible sa ganitong kalagayan ang malayang pagpiling magpakasal dahil sa mga tamang dahilan. Gayunman, kung nagpasiyang magpakasal ang isa o ang dalawa dahil โkailangan,โ may suliranin dito. Ang pagpiling magpakasal dahil sa nararamdamang presyur ay sumisira sa mismong diwa ng kasal at maaari pa ngang humantong sa kawalang-bisa nito, na nangangahulugang hindi talaga nabuo ang buklod ng kasal.
Isa pang halimbawang nagpapakita ng kawalan ng kalayaan sa pagpiling magpakasal ang kawalan ng sapat na pagkahinog. Ipagpalagay, halimbawa, na nagpasiyang magpakasal agad ang isang magkasintahan dahil sa matinding damdamin ng pag-ibig sa simula ng kanilang relasyon. Napakabata pa nila at hindi pa sapat ang kanilang pagkahinog, at hindi nila tunay na nauunawaan ang lalim ng pananagutang kanilang pinapasok. Posibleng nalalambungan ng kanilang kakulangan sa pagkahinog at ng kanilang mga damdamin ang kakayahan nilang gumawa ng tunay at malayang pagpiling magpakasal. Ganito rin ang kalagayan ng isang nagtatangkang magpakasal habang lulong sa droga at alak. Maaaring lubhang hadlangan ng mga adiksiyong iyon ang malinaw na pag-iisip ng isang tao anupat hindi na niya kayang gumawa ng malayang pagpili sa antas na kinakailangan upang mabuo ang buklod ng kasal.
Ganap na Pagsang-ayon: Ang malayang pagsang-ayon ng magkasintahan na pumasok sa kasal ay dapat ding maging ganap. Nangangahulugan ito na dapat nilang malayang italaga ang kanilang sarili sa lahat ng kaakibat ng kasal. Partikular, dapat nilang lubos na layunin ang tatlong bagay: 1) katapatan; 2) pagiging panghabambuhay; 3) pagiging bukas sa pagkakaroon ng mga anak. Mahalaga sa kasal ang tatlong โlayuningโ ito. Nangangahulugan ito na habang binibigkas ng dalawa ang kanilang mga panata, dapat silang magpasya sa kaibuturan ng kanilang kalooban na maging lubos na bukas sa tatlong layuning ito ng kasal.
Isang malinaw na halimbawa ng kawalan ng ganap na pagsang-ayon ang isang magkasintahang nasa edad na maaari pang magkaanak ngunit nagkasundo na bago pa man ang kasal na hindi sila magkakaroon ng anumang anak. Ang sinasadyang pagpiling isantabi ang posibilidad ng pagkakaroon ng mga anak ay talagang humahadlang sa pagbuo ng buklod ng kasal. Sa ganitong kalagayan, may layuning salungat sa mismong kasal dahil nilalayong isantabi ang isa sa tatlong mahalagang layunin nito.
Mga Deklarasyon ng Kawalang-bisa: May mga pagkakataong nabibigo ang pagsasama ng mag-asawa at nauuwi ito sa diborsiyong sibil. Sa ganitong kalagayan, mahalagang ipasuri ng mag-asawa sa Simbahan ang kanilang buklod ng kasal sa liwanag ng ating pananampalataya at ng aral tungkol sa mga layunin ng kasal. Ang prosesong ito ay tinatawag na deklarasyon ng kawalang-bisa ng kasal.
Ang mga deklarasyon ng kawalang-bisa ay maaaring lubhang makapaghilom at makatulong sa mga mag-asawang dumaan sa diborsiyo. Nakapaghihilom ang mga ito dahil layunin ng proseso ng deklarasyon ng kawalang-bisa na suriin ang buklod ng kasal sa liwanag ng katotohanan. Sa isang diwa, sinusuri sa paglilitis ang pagiging ganap ng pagsang-ayon, ang kalayaan ng pagsang-ayon, at ang tatlong layunin ng kasal. Talaga bang nabuo ang buklod o hindi? May mahalaga bang bagay na kulang sa kasal sa simula pa lamang? Dapat suriin ang mga tanong na ito sa liwanag ng ating pananampalataya at ng mga aral ng ating Simbahan tungkol sa kasal. Sa proseso ng deklarasyon ng kawalang-bisa, inaanyayahan ng isa o ng dalawang taong sangkot sa diborsiyo ang Simbahan na makibahagi at magpasya tungkol sa bisa ng buklod ng kasal. Bagaman maaaring maging masakit ang pagdaan sa prosesong ito, halos palagi naman itong nagdudulot ng paghilom sa huli. Nakapaghihilom ito dahil alam ng mga taong sangkot na pinakinggan sila ng Simbahan at tinulungan silang linawin ang mga bagay-bagay.
Matapos masusing suriin ang buklod ng kasal, inilalabas ng Simbahan ang isa sa dalawang pasya. Ipinahahayag nito na umiiral ang buklod o hindi ito umiiral. Sa ikalawang kalagayan, inilalabas ang isang hatol ng kawalang-bisa, na nangangahulugang natuklasan ng Simbahan na may mahalagang bagay na kulang sa pagsang-ayon mula pa sa simula ng kasal. Samakatuwid, hindi kailanman nabuo ang buklod ng kasal. Dahil dito, malaya pa ring magpakasal ang mga taong sangkot at maaari nila itong gawin sa loob ng Simbahang Katolika.
Ang mga deklarasyon ng kawalang-bisa ng kasal ay hindi isang uri ng diborsiyong Katoliko sapagkat walang kapangyarihan ang Simbahan na paghiwalayin ang dalawang taong may bisa ang kasal. Sa halip, layunin lamang ng deklarasyon ng kawalang-bisa na linawin kung ano ang umiiral o hindi umiiral.
Isang Sakramento o Hindi
Upang maunawaan nang wasto ang pag-aasawa, mahalagang linawin muna ang mga uri nito. Ang pangunahing pagkakaiba ay kung ito ba ay isang Sakramento o hindi. Mula rito, susuriin din natin ang pag-aasawa ng dalawang Katoliko, ng isang Katoliko at isang Kristiyanong hindi Katoliko, at ng dalawang Kristiyanong hindi Katoliko.
Pag-aasawa sa Likas na Kaayusan: Gaya ng ipinaliwanag sa unang bahagi ng kabanatang ito, ang pag-aasawa ay bahagi ng orihinal na layunin ng Diyos at, samakatuwid, ay bahagi ng likas na kaayusan. Itinaas ni Hesus ang pag-aasawa sa kaayusan ng biyaya, at ginawa itong isang sakramento para sa mga mag-asawang kapwa binyagan. Gayunman, kapag ang isa o kapwa tao ay hindi binyagan, ang kanilang pag-aasawa ay hindi isang Sakramento ngunit nananatiling pag-aasawa sa likas na kaayusan.
Ano ang pagkakaiba? Sa pag-aasawa sa likas na kaayusan, mayroon pa ring buklod na itinatatag ng malayang pagsang-ayon ng mag-asawa, gaya ng inilahad sa unang bahagi ng kabanatang ito. Ang pagsang-ayon ay dapat pa ring malaya at lubos at sumasaklaw sa lahat ng tatlong layunin ng pag-aasawa. Gayunman, ang pagiging bahagi ng likas na kaayusan sa halip na isang Sakramento ay nangangahulugan lamang na wala sa pag-aasawang iyon ang biyayang sakramental. Hindi nito ibig sabihin na wala roon ang Diyos; nangangahulugan lamang ito na wala roon ang natatanging biyaya ng Sakramento. Nararapat pa ring anyayahan ang Diyos sa pag-aasawang iyon, at dapat pa ring umalalay sa mag-asawa ang pag-ibig ng Diyos sa kanilang pagsasama. At kung sa hinaharap ay kapwa sila mabinyagan, ang likas na buklod ng kanilang pag-aasawa ay kusang maitataas sa antas ng isang sakramento. Ang Binyag ang pintuan tungo sa buhay ng mga Sakramento at, samakatuwid, binibigyang-daan nito ang pag-aasawa na makibahagi sa biyayang sakramental na ito.
Pag-aasawa Bilang Isang Sakramento: Kapag kapwa binyagan ang dalawang tao, ang kanilang pag-aasawa ay kusang nagiging isang sakramento. Ganito ang nangyayari kapag nagpakasal ang dalawang Katoliko, ang isang Katoliko at isang Kristiyanong hindi Katoliko, o ang dalawang Kristiyanong hindi Katoliko. Sa katunayan, kahit sa harap ng huwes de paz magpakasal ang dalawang Kristiyanong hindi Katoliko, ang kanilang pag-aasawa ay isa pa ring sakramento. Mga Katoliko lamang ang inaatasan ng Simbahan na ipahayag ang kanilang mga panata sa pag-aasawa sa harap ng kinatawan ng Simbahan ayon sa ritwal na Katoliko. Ang lahat ng iba pang pag-aasawa ay kinikilala bilang Institusyon ng Pag-aasawa hangga’t ang pagsang-ayon ay malaya at lubos.
Ang Simbahang Pantahanan
Ang isang huling aspeto ng pag-aasawa na dapat bigyang-diin ay ang pag-unawa na ang pag-aasawa, bilang isang sakramento, ay nagtatatag ng isang โSimbahang Pantahanan.โ Plano ng Diyos na ang pamilya ay maging isang lugar ng kabanalan at pagkakaisa. Ang pamilya ang saligang yunit ng Simbahan at ng buong lipunan.
Sa loob ng pamilya, ang mga anak ay inaaruga, ang mag-asawa ay pinatatatag, ang iba pang mga kamag-anak ay nakadarama na sila ay kabilang, at ang Diyos ay nahahayag. Ang pamilya ay dapat ituring na isang tunay na kaloob ng Diyos at isang tunay na bukal ng presensiya ng Diyos at ng biyaya Niyang umaalalay.
Ang Simbahang Pantahanan, ang pamilya, ay dapat maging bukas at umabot sa lahat. Halimbawa, ang mga walang asawa at walang sariling pamilya ay dapat tanggapin bilang bahagi ng mga pamilya. Sa pamamagitan ng pagkakaibigan at pagtanggap, dapat madama ng lahat ng tao na kabilang sila hindi lamang sa iisang banal na pamilya ng Diyos kundi pati sa mga natatanging pagpapahayag ng pamilya ng Diyos sa loob ng bawat simbahang pantahanan.
Susunod: Kabanata 10 – Isang Panimula sa Panalangin
Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
Mayroon din sa eBook & Paperback
Amazon.comย โย Google Playย โย iTunesย โย Barnes and Noble

