Cristofano Allori, CC BY 4.0, mula sa Wikimedia Commons
ANG DIYALOGO NG SERAPIKONG BIRHENG SI CATALINA NG SIENA, NA KANYANG IDINIKTA SA KANYANG MGA KALIHIM HABANG NASA KALAGAYAN NG EKSTASIS, AT NATAPOS SA TAON NG ATING PANGINOON 1370,
KASAMA ANG ISANG SALAYSAY NG KANYANG KAMATAYAN NG ISANG SAKSI
Talaan ng mga Nilalaman
Panimula
Isang Traktado sa Banal na Providensiya
Isang Traktado sa Pagkilatis
Isang Traktado sa Panalangin
Isang Traktado sa Pagsunod
Isinalin mula sa orihinal na Italyano, at nilagyan ng panimula tungkol sa buhay at panahon ng Santa, ni Algar Thorold. Isang bago at pinaikling edisyon. Unang inilathala noong 1907 ng Kegan Paul, Trench, Trubner & Co., Ltd., London. Ginawang digital at ginawang makabago ang Ingles ni Harry Plantinga, 1995. Ang elektronikong tekstong ito ay nasa pampublikong dominyo.
Panimula
Mahirap sabihin kung ang Panahon ng mga Santo, le moyen age enorme et delicat, ay higit na nagdusa sa kamay ng mga kaibigan o ng mga kaaway. Ang tiyak, kahit paano, ay ang Gitnang Panahon ay may bisa sa mga lumalapit dito na tulad ng isang makapangyarihang personalidad na maaaring pumukaw ng pag-ibig o pagkapoot, ngunit hindi maaaring ipagwalang-bahala. Nang matunaw, sa bisa ng medyo retorikal na sigasig ni Chateaubriand at ng mga Romantisista sa kabilang ibayo ng Rhine, ang paghamak ng ikalabingwalong siglo sa paksang itoโna bunga ng kawalan ng siglong iyon ng kakayahang gunigunihin ang nakaraanโang pagkapoot ay napalitan ng paghangang walang pagkilatis. Naglaho ang mga anino sa larawan; ang Gitnang Panahon ay naging isang ginintuang kapanahunan kung kailan hayagang nagtatagpo ang langit at lupa, kung kailan narating ng lipunang Kristiyano ang rurok ng kaganapan na siyang naging dahilan upang ito ay maging huwaran ng lahat ng sumunod na panahon. Pagkatapos ay dumating ang mga propesor na Aleman, dala ang lahat ng kagamitan ng siyentipikong pag-aaral ng kasaysayan, at sa pagtingin sa pamamagitan ng kanilang mga instrumento, tayong mga hindi Aleman ay nagkaroon ng higit na mapanuri at, marahil, higit na makatarungang pananaw sa bagay na ito. Nagkaroon din ang mga Aleman ng mga alagad mula sa ibang mga bansa, at bagaman maaaring magkaiba ang mga konklusyon sa mga partikular na usapin, sa bawat bansang umabot na ngayon sa isang antas ng edukasyon ay iisa ang umiiral na pananaw hinggil sa mga prinsipyong dapat maging batayan ng pagsasaliksik sa kasaysayan. Gayunman, bagaman walang sinumang may reputasyong iniingatan ang mangangahas na magtaguyod ng sariling lihis na paniniwala hinggil sa mga pamantayan ng katanggap-tanggap na katibayan, ang iisang mga pangyayari ay tila umaakay pa rin sa magkakaibang isip tungo sa magkakaibang pagpapahalaga. Sapagkat ang kasaysayang isinulat lamang ad narrandum ay hindi kasaysayan; hindi pa tapos ang tungkulin ng mananalaysay kapag nahukay na niya ang mga pangyayari at natiyak ang mga petsa: doon pa lamang nagsisimula ang pinakamaselang bahagi ng kanyang gawain. Ang kasaysayan, upang maging karapat-dapat sa pangalang ito, ay kailangang magbigay ng impresyong buhay ang mga lalaki at babaeng inilalarawan nito, at upang matagumpay itong magawa, dapat itong ibatay hindi lamang sa pagkaunawa sa kalikasan ng tao sa pangkalahatan, kundi pati sa personal na pag-unawa sa mga partikular na lalaki at babaeng sangkot sa mga pangyayaring tinatalakay nito. Tunay ngang hindi maaaring baguhin ang mga pangyayari mismo; ngunit upang matukoy ang kabuluhan at halaga ng mga ito bilang paglalarawan ng isang patakarang sinusunod o ng pagkatao ng mga taong may pananagutan sa pagkakaganap ng mga ito, kailangan nating umasa nang malaki sa personalidad ng mananalaysay. Maliwanag na ang isang taong walang kakayahang makiramay upang maunawaan mula sa loob ang pagkataong sinisikap niyang ilarawan ay halos hindi magagawang buhayin para sa atin ang pagkataong iyon. Sapagkat sa Sining, gaya rin sa Buhay, ang pakikiramay ay kapangyarihan.
Ngayon, bagaman totoo ito sa buong kasaysayan, marahil ay higit itong totoo sa kasaysayan ng Gitnang Panahon kaysa sa alinmang mas makabagong panahon, at hindi mahirap maunawaan ang dahilan nito. Ang Gitnang Panahon ay sagana sa mga dakilang indibidwal na humubog sa lipunan, sa antas na marahil ay hindi na napantayan ng alinmang sumunod na panahon. Sa makabagong panahon, ang pormula, isang abstraksiyong gaya ng “Kapital” o ng “Mga Karapatan ng Tao,” ang higit na pumalit sa indibidwal bilang puwersang humuhubog. Natagpuan ng nag-iisang dakilang Tirano ng ikalabinsiyam na siglo ang kanyang pagkakataon sa anarkiyang sumunod sa Rebolusyong Pranses. Sa gayong kalagayan, tiyak na sa malalakas mapupunta ang samsam. Ngunit maging si Napoleon ay nagapi rin sa wakas, hindi gaanong dahil sa nakahihigit na husay o lakas ng isang indibidwal na karibal, kundi dahil sa pagsasabwatan ng unti-unting umuunlad na mga puwersang walang pangalan sa kanyang panahon. Halos imposibleng mahuli ang leon sa gayong mga lambat noong trecento. Noon, ang kapalaran ng mga mamamayan ay nakatali sa mga alitan ng mga prinsipe, at upang maunawaan ang kalagayan ng Europa sa alinmang sandali ng panahong iyon, kailangang maunawaan ang kalagayan ng kaluluwa ng mga indibidwal na nagkataong may hawak ng kapangyarihang pampolitika sa panahong iyon.
Gayunman, hindi dapat isipin na ang personalidad ng prinsipe ang tanging kapangyarihan sa estado noong Gitnang Panahon, sapagkat ang prinsipe mismo ay itinuturing na sa huli ay mananagot sa isang kaisipang lubhang nakahihigit sa mga makalupang pagkakaiba ng katayuan anupat nagiging pantay-pantay ang lahat ng ito sa harap nito. Noong mga panahong iyon, ang relihiyon ay isang puwersang pangkaisipan at panlipunan na mahirap nating lubos na maunawaan, sa kabila ng mainitin at mapait na pagtatalo sa teolohiya sa makabagong panahon. Balang araw, ang prinsipe at ang aliping magsasaka ay kapwa haharap bilang mga nagsusumamo sa Luklukan ng Paghuhukom ni Kristo, at ang pananaw ng Kristiyanismo noong Gitnang Panahon ay lubhang pumapabor sa aliping magsasaka. Ang Ama ng Sangkakristiyanuhan, na kapwa Pari at Hari, pinahiran at itinalaga bilang kinatawan sa lipunan ng Katarungang Banal, ay hindi makaiiwas, sa sarili niyang pagkatao, sa kahigpitan nito, kundi kailangang magsulit balang araw ng kanyang pangangasiwa. Hindi rin nag-atubili ang kaisipan ng Gitnang Panahon, na kumikilala sa pagkakaiba ng katungkulan at ng indibidwal, na pagnilayan ang kapalaran ng katiwalang hindi tapat. Sa isang “Huling Paghuhukom” ni Angelico sa Florencia, waring may natatanging kagalakan ang mga tagapagpatupad ng katarungan sa pagmamadaling dalhin sa bangin ng kapahamakan ang mga papa, kardinal, at iba pang klerigo.
Sapagkat isang mababaw na pagsusuri ang nagbunsod sa ilan na isipin na ang Simbahan noong Gitnang Panahon ay nagpabigat sa budhi ng sangkakristiyanuhan bilang isang kapangyarihang walang ibang batayan kundi ang sarili nitong pasiya, at na ito lamang, o ito man lamang ang pangunahing dahilan ng impluwensiya nito: na ang kaparian, sa tulong ng kamangmangan ng mga tao, ay nagtagumpay sa pagtatatag ng isang labis-labis na pag-aangking kaya nitong pangasiwaan ang kahihinatnan ng kaluluwa sa pamamagitan ng mga paraang tila mahika at ng kapangyarihang magtiwalag. Wala nang higit pang malayo sa katotohanan. Marahil ay wala nang ibang panahon na higit na malalim na naunawaan ng budhing Kristiyano na ang buong panlabas na kaayusan ng Katolisismoโang mga sakramento nito, ang kaparian nito, ang disiplina nitoโay ang nakikitang pagpapahayag lamang, na kinakailangan at banal sa nararapat nitong lugar, ng Diwa ng Kristiyanismo; na ang sigla ng Diwang iyon ang buhay na bumubuhay sa Simbahan; at na ayon sa Diwang iyon ay hahatulan sa wakas ang lahat ng Kristiyano, mga pari gayundin ang mga layko, mga pinuno gayundin ang mga nasasakupan. Nang sumagot si Savonarola ng, “Hindi ninyo magagawa iyan,” sa Legado ng Papa, na dahil sa pagkalito ay nagkamaling magdagdag sa pormula ng pagtitiwalag sa Simbahang Nakikibaka ng isang hatol na nagbubukod din sa Simbahang Nagtagumpay, siya ay nasa tradisyon ng wastong pananampalataya noong Gitnang Panahon. Bukod dito, bagaman maaaring hinihingi iyon ng mahigpit na lohika ng teorya ng Simbahan, ang Simbahang may herarkiya ay hindi itinuring na tanging pagpapahayag ng Kalooban ng Diyos sa sangkakristiyanuhan. Dahil sa pagkakaisang-pagtanggap sa diwang Kristiyano noong mga panahong iyon, ang santo ay naging isang kilalang uri ng pagkatao, kung paanong sa ating panahon ay mayroon tayong milyonaryo o pilantropo. Ang santo naman, bagaman napasasailalim sa parehong kaayusang pansimbahan gaya ng ibang mga Kristiyano, ay itinuturing na may sarili niyang natatanging ugnayan sa Diyos, na halos katumbas na ng isang personal na paghahayag. Lalo na, pinaniniwalaang hindi siya saklaw ng marami sa mga limitasyon ng sangkatauhang nahulog sa kasalanan. Tiyak na mabisa ang kanyang mga panalangin; pinaniniwalaang laging nahihigitan ng kapangyarihang nananahan sa kanya ang karaniwang takbo ng mga karanasan; madalas siyang tanggapin ng mga tao bilang tagapagdala sa sangkakristiyanuhan ng isang mensahe mula sa Diyos, bukod pa sa paghahayag na ang lehitimong tagapag-ingat ay ang herarkiya. Sa katunayan, hindi bihirang ang mensaheng iyon ay isang babala o pagtutuwid sa herarkiya. Wastong itinuturo ni Sabatier na ang kaugnayan ng mga santo noong Gitnang Panahon sa sistemang pansimbahan ay halos katulad ng naging kaugnayan ng mga Propeta ng Israel, sa ilalim ng naunang kaayusan, sa Kapariang Judio. Lumabas sila mula sa kanilang mga ermitanyo o mga klausura, at sa pamamagitan ng mga labing nahipo ng baga mula sa altar ay tinuligsa ang kasamaan saanman nila ito matagpuan, maging sa pinakamataas na katungkulan. Hindi na kailangang sabihin na hindi sila mga rebolusyonaryoโkung naging gayon nga sila, maaaring lubhang naiiba ang kalagayan ng Europa ngayon; para sa kanila, gaya ng para sa ibang mga Kristiyano, ang pagkakaayos ng Simbahan ay mula sa Diyos; hinatulan nila ang di-karapat-dapat na pastol ayon sa mga banal na pananagutan ng kanyang katungkulan.
Isang angkop na paglalarawan ng saloobing ito ang makikita sa buhay ni Beata Colomba ng Rieti. Si Colomba, na isang karaniwang babaeng magsasaka, ay tinawag sa di-pangkaraniwang bokasyon ng pangangaral. Ang mga lokal na kinatawan ng Santo Oficio, na nabahala sa bagong pangyayaring ito, ay nagpakulong sa kanya at sinamantala ang pagdalaw ni Alejandro VI sa kalapit na bayan ng Perugia upang iharap siya sa Kanyang Kabanalan para siyasatin. Nang dalhin ang santa sa harapan ng Papa, buong-paggalang niyang hinalikan ang laylayan ng kasuotan nito, at, nang mapuspos ng debosyon sa pagkakita sa Bikaryo ni Kristo, siya ay sumapit sa isang ekstasis, na sa panahong iyon ay hiniling niya ang paghatol ng Diyos sa mga kasalanan ni Rodrigo Borgia. Walang saysay ang pagtatangkang pigilan siya; hindi siya mapigil ng ingkisidor o ng mga bantay; kinailangang pakinggan siya ng Papa hanggang sa matapos. Gayon nga ang ginawa nito; ipinahayag na lubos na naaayon sa wastong pananampalataya ang kanyang mga turo, at pinalaya siya nang may lahat ng tanda ng pagpipitagan. Sa pangyayaring ito na lubhang naglalarawan sa diwa ng panahong iyon, lumilitaw na ang lohikang eskolastiko, kahit minsan, ay napatunayang tama ng sarili nitong mga anak sa kabila ng mapanganib na mga hadlang. . . .
* * *
Sa pagitan ng langit at lupa ay tila nakabitin ang isang Marikit na Lungsod: Siena, Vetus Civitas Virginis. Waring bumaba ang bayang ito mula sa kaitaasan na gaya ng isang kasintahang babae, at marahang lumapag sa mga taluktok ng tatlong burol na pinuputungan nito ng mga simboryo at magkakalapit na tore. Tanaw mula sa mga ubasang bumabalot sa mga dalisdis ng mga burol, o mula sa kalapit na matataas na pook ng Belcaro, kung saan nababakas sa langit ng takipsilim ang pader nitong may mga ngiping pananggalang at ang makitid at mataas na kampanaryo nito, pamilyar ang lungsod sa mga nag-aaral ng mga unang pintor na Italyano. Ito ang maringal at di-pangkaraniwang tagpuan sa likuran ng maraming obra maestra ng mga pintor ng ikalabing-apat na siglo, at tila ito lamang ang maaaring maging tahananโkung maaari nga silang magkaroon ng tahanan sa lupaโng mga niluwalhating taong nasa harapan ng mga larawang iyon. Hindi kataka-takang, habang naglalakad sa paligid ng matatandang pader, ay bigla kang makatagpo sa isang liko ng daan ng isa sa mga pangkat ng mga banal na sa ganitong kapaligiran ay madalas at malinaw na bumabalik sa alaala: sa katunayan, madalas makaranas ng isang kakatwang ilusyon kapag ang isang nagdaraang prayle ay nagkataong, sa isang sandali, โmabuo bilang larawanโ kasama ng isang sipres at isang gumuguhong arkong pasukan.
Ang Siena, na dating matagumpay na karibal ng Florence sa kalakalan, digmaan, at politika, ay matagal nang tumigil sa pakikibahagi sa gayong maliliit na bagayโna mabuti naman para sa higit na mahahalagang kapakanang kinakatawan nito. Mahigit limang daang taon nang ganap ang pagbagsak nito sa mga bagay na makalupa; sa katunayan, hindi na kailanman nakabangon ang bayan mula sa salot na, noong malayong taong 1348, ay kumitil sa 80,000 sa mga mamamayan nito. Ang mga bunton na nababalutan ng damo sa loob ng mga pader ng lungsod ay mga tanda ng pagliit ng bayan mula nang itayo ang mga ito, at ayon kay G. Murray, wala pang 23,000 ang kasalukuyang populasyon nito. Ang malayang Republikang Ghibelline, na noong di-malilimutang ika-4 ng Setyembre 1260 ay tumalo, sa tulong ng Pisa, sa pinagsamang mga hukbo ng partidong Guelf sa Tuscany sa Monte Aperto, ay kailangan na ngayong, matapos ang mga siglo ng pagpapasailalim sa mga Espanyol at Austriano, makuntento sa medyo huwad na dangal ng pagiging isang Prefettura ng Italya. Kahit paano, ang pagkasira ng arkitektura na sinapit ng Florence sa kamay ng mga makabagong pinuno nito ay halos hindi pa nararanasan ng Siena. Maging ang riles ay nagkaroon ng kagandahang-asal na itago ang sarili sa mga sapin ng mga punong olibong bumabalot sa paanan ng burol na kinatatayuan ng lungsod.
Sa sandaling makapasok tayo sa loob ng mga pader na kulay-rosas, habang umaakyat sa makikitid at magaspang ang pagkakalatag na mga kalsada sa pagitan ng mga hanay ng palasyoโang ilan ay mabagsik ang anyo at napakalaki gaya ng Casa Tolomei, na itinayo noong 1205; ang iba namaโy maririkit na halimbawa ng Gotikong Italyano gaya ng Palazzo Saracini; at ang iba paโy nagpapamalas ng pagsasanib ng kariktan at katatagang naging tatak ng arkitektura ng mga tahanan noong kasagsagan ng Renasimyento, gaya ng Palazzo Piccolominiโnatatagpuan natin ang ating sarili sa isang daigdig na lubhang malayo sa anumang pamilyar sa atin batay sa karanasan ng sarili nating siglong nakatuon sa praktikal na pakinabang. Gayunman, habang kinukusot natin ang ating mga mata, hindi mapagkakamalang isa itong daigdig ng mga tunay na pangyayari, bagaman ang mga pangyayaring ito ay waring hayagang binibigyang-kahulugan ng mas malalim na katotohanan ng isang sining na ang di-maiiwasang presensiya ay nasa lahat ng ating paligid. Narito ang Casa Tolomei, isang napakalaking kubo ng mga batong magaspang ang pagkakatabas, na dahil sa katandaan ay nagkulay ng pilak na nangitim, dating tahanan ng Madonna Pia na ang kuwento ay nabubuhay magpakailanman sa mga taludtod ni Dante. Sino ang makapaghihiwalay sa tunay na salaysay ng kanyang mga araw at sa walang-kamatayang buhay na ipinagkaloob sa kanya ng makata? Sa sandali man lamang ng kanyang pagdurusa, ginawa siyang walang hanggan. At hindi kalayuan sa sinaunang tahanang-kuta na iyon, sa isang paliku-likong eskinita na halos hindi matawag na kalsada, ay may isa pang bahay ng Siena noong Gitnang Panahonโhindi na palasyo sa pagkakataong ito, kundi ang maliit na tahanan ng isang mangangalakal. Noong ikalabing-apat na siglo, pag-aari ito ni Set Giacomo Benincasa, isang tagapagtina. Ang isang bahagi nito ay ginawa nang kapilya, at sa ibabaw ng pinto nito ay nakaukit ang mga salitang: Sponsae Xti Katerinae Domus. Dito, noong Marso 5, 1347, na noon ay Linggo ng Palaspas, isinilang ang anak ni Giacomo na si Caterina, na nabubuhay pa rin bilang isa sa pinakadalisay na karangalan ng Simbahang Kristiyano sa pangalang Santa Catalina ng Siena. Mahigit 500 taon na ang lumipas mula nang pumasok ang anak ng tagapagtina ng Siena sa kapahingahan ng dakila at nakaaantig na simbolismong ginagamit ng Simbahan upang bahagyang ikubli at bahagyang ihayag ang kanyang aral hinggil sa hantungan ng tao. Isa na namang halimbawaโngunit higit na malalim ang kabuluhan kaysa sa sinapit ng kaawa-awang Madonna Piaโng pagkakaugnay ng daigdig ng mga tunay na pangyayari at ng mas malalim na katotohanan ng sining.
Isinilang si Santa Catalina na may kakambal na babae, na hindi nabuhay. Ang kanyang mga magulang, sina Giacomo at Lapa Benincasa, ay mga simpleng mamamayan ng bayan, nakaririwasa, at waring karapat-dapat sa kanilang reputasyon ng kabanalan. Si Lapa, na anak ng isang Mucio Piagenti, isang makatang lubusan nang nalimutan ngayon, ay nagsilang ng dalawampuโt limang anak sa kanyang asawa, na labintatlo lamang ang lumilitaw na umabot sa hustong gulang. Sama-samang nanirahan ang malaking pamilyang ito sa maliit na bahay, ayon sa kaugaliang umiiral pa rin sa Italya, hanggang sa pagkamatay ni Giacomo noong 1368.
Maraming nakapupukaw na pahina sa mga salaysay ng buhay ng mga santong Kristiyano. Sino ang makababasa nang hindi naaantig sa mga pakikibaka ng isang San Agustin o isang San Ignacio de Loyola tungo sa kanyang mithiin, o sa magiting na katapangan ng isang Santa Teresa, na sa kabila ng lahat ng pagsalungat ng tao ay nagpapatunay sa banal na pinagmulan ng kanyang misyon, at, pagkaraan ng mga taon ng pagpapagal, ay nagpapatotoo sa kanyang di-kapani-paniwalang mga pahayag sa pamamagitan ng katatagan ng kanyang kalooban? May iba pang mga pahina sa buhay ng mga santo na marahil ay hindi gaanong madula, ngunit nagtataglay pa rin ng isang payak na kariktan at diwang patula na tanging kanila lamang: ang kabataan ng mga lingkod ni Cristo na nagpasan ng Kanyang pamatok mula pa sa bukang-liwayway ng kanilang mga araw ang kaakit-akit na paksa ng mga ito. Dito, ang nakasisilaw na mga liwanag ng Apocalipsis ay napapawi tungo sa isang banayad at magiliw na ningning, kung saan ang mga hubog at guhit ng likas na pagkatao ay lalo lamang nagiging makatao sa paraang nakaaantig ng damdamin. Inilalarawan ng himno sa Laudes para sa Kapistahan ng mga Banal na Sanggol na Walang Malay ang mga martir na iyon na walang kamalayan sa kanilang sinapit bilang naglalaro ng kanilang mga palaspas at korona sa mismong paanan ng altar sa Langit: โ
“Vos prima Christi victima
Grex immolatorum tener
Aram sub ipsam simplices
Palma et coronis luditis!”
Kaya ang iba pang mga banal na musmos na ito ay naglalaro bilang mga ermitanyo o nagkukunwaring nasa monasteryo, sa halip na maglaro ng sundalu-sundaluhan at bahay-bahayan na kinagigiliwan ng mga batang higit na nakatuon sa mga bagay ng daigdig. Nakikiayon ang Langit sa kanilang mga maka-Diyos na paglilibang: isinasalaysay tungkol kay Beato Hermann Joseph, na isang Premonstratense, na masayang nakikilaro sa kaniya ang Banal na Sanggol Mismo. Tunay ngang magiging isang mapanglaw at mapagmarunong na pantas ang sinumang maghahangad na ipaliwanag sa katwiran lamang ang dalisay na mitolohiyang ito. Ang munting Catalina ay hindi naiiba sa iba pa niyang mga kapatid na itinanghal na mga santo at santa. Sa gulang na lima, nakaugalian niyang lumuhod at magdasal ng isang โAba Ginoong Mariaโ sa bawat baitang ng hagdan, isang debosyong lubhang nakalulugod sa mga anghel, anupat madalas nila siyang buhatin paakyat o pababa nang hindi sumasayad sa lupa ang kaniyang mga paa. Lubha itong ikinababahala ng kaniyang ina, na nagtapat kay Padre Raimundo de Capua, ang paring Dominikong kumpesor ng pamilya, ng kaniyang pangambang baka maaksidente ang bata. Hindi lamang ang mga kababalaghang ito ang naging gantimpala ng kaniyang kabanalan noong kamusmusan. Mula nang matuto siyang lumakad, naging lubha siyang kinagiliwan ng marami niyang kamag-anak at ng mga kaibigan ng kaniyang mga magulang. Binigyan nila siya ng palayaw na Euphrosyne upang ipahiwatig na nakapapawi ng kalungkutan ang pakikipag-usap sa kaniya, at lagi nila siyang inaanyayahan sa kanilang mga tahanan sa kung ano-anong dahilan. Isang umaga, nang utusan siyang maghatid ng isang bagay sa bahay ng kaniyang kapatid na may-asawang si Bonaventura, pinagkalooban siya ng isang magandang pangitain. Yamang may mahalaga itong simbolikong kaugnayan sa dakilang tungkuling gagampanan niya sa mga susunod na taon ng kaniyang buhay, isasalaysay ko ito sa mga salita ni Padre Raimundo, na bahagya kong paiikliin.
“Kaya nangyari na si Catalina, nang siya ay anim na taong gulang na, ay sumama isang araw sa kanyang kapatid na si Esteban, na bahagyang nakatatanda sa kanya, patungo sa bahay ng kanilang kapatid na si Bonaventura, na asawa ng isang nagngangalang Niccol”, gaya ng nabanggit sa itaas, upang maghatid ng isang bagay o ng isang mensahe mula sa kanilang inang si Lapa. Nang matapos na nila ang ipinagagawa ng kanilang ina, habang pauwi sila mula sa bahay ng kanilang kapatid at dumaraan sa isang lambak na tinatawag ng mga tao na Valle Piatta, itinaas ng banal na bata ang kanyang mga mata at nakita sa kabilang panig, sa itaas ng Simbahan ng mga Prayleng Mangangaral, ang isang napakagandang silid na maringal na nagagayakan na parang sa isang hari. Doon, nakaupo sa isang tronong pang-emperador si Jesucristo, ang Tagapagligtas ng sanlibutan, na nakadamit ng mga kasuotang pontipikal at may suot na tiara ng Papa sa Kanyang ulo; kasama Niya ang mga prinsipe ng mga Apostol na sina Pedro at Pablo, at ang banal na ebanghelistang si Juan. Namangha sa gayong tanawin, huminto si Catalina at, nang hindi inaalis o iginagalaw ang kanyang mga mata, buong pagmamahal na tumitig sa kanyang Tagapagligtas. Siya, na nagpakita sa gayong kamangha-manghang paraan upang magiliw na maakit ang pag-ibig ng bata sa Kanyang sarili, ay tumitig sa kanya sa Kanyang kamahalan at, may magiliw na ngiti, itinaas ang Kanyang kanang kamay sa ibabaw niya at, matapos gawin ang tanda ng Banal na Krus gaya ng ginagawa ng isang obispo, iniwan sa kanya ang kaloob ng Kanyang walang hanggang pagpapala. Napakabisa ng biyaya ng kaloob na ito, anupa’t si Catalina, na wala na sa kanyang sarili at nabagong-anyo sa Kanya na buong pagmamahal niyang tinititigan, ay nakalimot hindi lamang sa daang kanyang tinatahak kundi pati sa kanyang sarili. Bagaman likas na mahiyain ang bata, nanatili siyang nakatayo nang ilang sandali, nakatingala at hindi iginagalaw ang mga mata sa lansangang walang tigil na dinaraanan ng mga tao at hayop, at tiyak na nanatili sana siyang nakatayo roon habang nagpapatuloy ang pangitain, kung hindi lamang siya sapilitang nagambala ng iba. Ngunit habang ginagawa ng Panginoon ang mga kababalaghang ito, iniwan siya ng batang si Esteban na nakatayo at nagpatuloy sa paglakad pababa, sa pag-aakalang sumusunod siya. Ngunit nang makita nitong hindi siya gumagalaw sa di-kalayuan at hindi pinapansin ang kanyang mga tawag, bumalik ito at hinila siya ng mga kamay, na sinasabi: ‘Ano ang ginagawa mo rito? Bakit hindi ka sumasama?’ Noon ay ibinaba ni Catalina ang kanyang mga mata, na para bang nagising mula sa mahimbing na pagkakatulog, at sinabi: ‘O, kung nakita mo lamang ang nakikita ko, hindi mo ako ilalayo sa napakatamis na pangitaing ito!’ At muli niyang itinaas ang kanyang mga mata; ngunit ganap nang naglaho ang pangitain, ayon sa kalooban Niya na nagkaloob nito. At dahil hindi niya ito matiis nang walang sakit, sinimulan niyang sisihin ang kanyang sarili habang lumuluha dahil ibinaling niya ang kanyang mga mata sa lupa.” Ganito ang “pagtawag” kay Santa Catalina ng Siena, at para sa isang isip na nakatuon sa mistikong kahulugan, ang pagpapakita ni Cristo sa anyo ng Kanyang Bikaryo ay angkop na maituring na sagisag ng dakilang misyon niya sa mga susunod na taon ng kanyang buhay para sa Santa Sede.
* * *
Maraming masasabi tungkol sa naging impluwensiya ni Catalina sa kanyang salinlahi. Marahil ay iilan lamang ang namuhay nang gayon kaaktibo o nagtagumpay na mag-iwan ng gayong katangi-tanging bakas ng kanilang pagkatao sa mga pangyayari sa kanilang panahon. Bilang Tagapamayapa, pinagkakasundo ni Catalina ang naglalabanang mga pangkat sa kanyang bayang sinilangan at winawakasan ang isang alitang pandaigdig sa pagitan ng Florencia at ng Santa Sede. Bilang Tagaaliw, ibinubuhos ni Catalina ang balsamo ng kanyang maamong diwa sa mga sugatang kaluluwa ng mga nagdurusa saanman niya sila matagpuan, sa selda ng mga hinatulan ng kamatayan o sa silid ng ospital. Isa siya sa mga sumulat ng pinakamaraming liham, na patuloy na nakikipagsulatan sa isang pangkat ng mga alagad, mga lalaki at babae, sa buong Italya, at panghuli, ngunit hindi pinakamababa sa kahalagahan, sa malayong Papa sa Aviรฑรณn.
Nabuhay siya sa masasamang panahon para sa Simbahan at sa Tangway. Lumipas na ang trecento, ang tugatog ng Gitnang Panahon. Dumating at yumao na sina Francisco at Domingo, at bagaman nanatili ang mga Pransiskano at Dominikano at may mga santo sa kanilang hanay, ang unang alab ng orihinal na inspirasyon ay isa nang ningning na naglaho. Ayon mismo kay Catalina, ang kalagayang moral ng kapariang sekular ay napakadalas na nasa pinakamalalim na kabulukan, samantalang, sa pagkawala ng Santo Papa, ang mga Estado ng Simbahan ay pinamamahalaan ng mga legadong papal, na karamihan ay mga lalaking mararahas at mahalay, na yumuyurak sa nagugutom na sambayanan. Tiyak na hindi matututuhan ng kanilang mga nasasakupan ang landas ng kapayapaan mula sa mga obispong Kristiyano na magiging kahihiyan maging sa Islam. Ang paninirahan ng Papa sa Avignon, ang tinatawag na Pagkabihag sa Babilonia, ay maaaring nagmukhang isang matalinong hakbang ng pansamantalang pag-urong sa harap ng anarkiyang nagngangalit sa paligid ng lungsod ni San Pedro, noong panahong ipinasiyang lisanin niya ang Roma. Ngunit hindi lumipas ang maraming taon bago naging malinaw na si Felipe ang Makisig, ang tusong tagapayo na ang payo โ at marahil ay higit pa sa payo โ ay sinunod ni Clemente sa paglisan sa Roma, ang tanging nakinabang sa pagkakatapon ng Papa. Anuman ang katotohanan tungkol sa mga detalye ng pagkakahalal kay Clemente, kung ang pag-uusapan ay ang kanyang pagpapasakop sa hari ng Pransiya, maaari na lamang sana siyang nanatiling Arsobispo ng Bordeaux hanggang sa katapusan ng kanyang buhay. Tumanggap siya mula kay Felipe ng mamahaling mga regalo para sa kanyang mga kamag-anak; inilagay niya ang kapangyarihang papal sa paglilingkod dito sa lubhang kahina-hinalang usapin ng pagsupil sa mga Templaryo. Unti-unting nawala sa Banal na Sede na nasa pagkakatapon ang katangian nitong pansansinukob at lalo itong naging basalyo ng korona ng Pransiya. Ang gayong pagbagsak ng katayuan nito ay hindi maaaring hindi makaapekto maging sa katangiang iginagalang nito sa mga bagay ng doktrina. Sa teorya, tila sapat nang ilapat sa kalagayan ang mga kasabihang gaya ng Ubi Petrus ibi Ecclesia, o, gaya ng pagkakapahayag dito ng mga dalubhasa sa Avignon, Ubi Papa ibi Roma; ngunit sa aktuwal, lalong nag-alinlangan ang Sangkakristiyanuhan sa isang Papang Pranses na namumuhay sa ilalim ng pagbabantay at kapangyarihan ng hari ng Pransiya. Ang mga Romano, na noon pa man ay masama na ang pakikitungo sa Papa, ay nagngalit nang sa wakas ay naitaboy na nila siya, at binigyang-kasiyahan ang kanilang sama ng loob sa pamamagitan ng pag-insulto sa kanilang mga pinunong nasa pagkakatapon. Wala nang makahihigit sa kanilang paghamak sa mga Papa ng Avignon, na sa katunayan, bagaman mahihina at madaling pasunurin, ay mga marangal na taong-simbahan sa kanilang personal na pagkatao. Hindi nila kinilala si Juan XXII sa kanyang tunay na sigasig para sa karunungan, ni sa lakas na kanyang iniukol sa pagpapanumbalik ng mga pag-aaral na pansimbahan sa mga Paaralan ng Kanluran. Para kay Benedicto XII, isang mapag-aral na taong mahilig sa tahimik na pamumuhay at mapagtimpi sa pagkain at pag-inom, inimbento nila ang katagang: bibere papaliter โ uminom na gaya ng Papa. Tinawag nila si Clemente VI na hindi gaanong relihiyoso, anupa’t nilimot ang kanyang marangal na pagkakawanggawa noong panahon ng salot, gayundin ang katotohanang ang Roma mismo ay nagluwal ng hindi iilang papa na ang mga buhay ay nagsilbing isang katangi-tanging komentaryo sa mga aral na moral ng Ebanghelyo.
Ang tunay na panganib na naghihintay sa Sangkakristiyanuhan ay ang posibilidad na magkaroon ng isang Italyanong antipapa na magpapatatag ng kanyang katayuan sa pamamagitan ng paghingi ng tulong sa mga pangkat na ereheng nakakalat sa buong tangway. Malubha ang panganib na dulot ng mga pangkat na iyon, at marami sila. Ang mga Fraticelli o Espirituwal na Pransiskano, bagaman pansamantalang nasupil ng kamay na bakal ni Papa Bonifacio, ay lalo pang lumaganap sa gitna ng pag-uusig sa halip na manghina. Namana ng mapanganib na mga ereheng ito ang isang baluktot na bersiyon ng mistisismo ni Joachim ng Flora, na bumuo ng isang doktrinang marahil ay higit na radikal at mapanghimagsik kaysa sa doktrina ng alinmang mga erehe bago o matapos nila. Sa diwa nito, ito ay paniniwala sa isang bagong paghahayag ng Espiritu, na papalit sa dispensasyon ng Anak, kung paanong pinalitan nito ang dispensasyon ng Ama. Ayon sa Ebanghelyong Walang Hanggan ni Gerard ng San Domino, na hinango niya mula sa mga akda ni Abad Joachim sa pamamagitan ng di-kakaunting tusong pagmamanipula, nasa bingit na ng pagkawasak ang Simbahang Romano, at tungkulin ng mga Spirituali, ang mga banal na tumanggap ng bagong dispensasyon, na tumakas mula sa karumihan ng pakikipagkaisa sa kanya. Ang isang antipapang nakahikayat sa mga pangkat na ito ng sisma na manumpa ng katapatan sa kanya ay magiging mapanganib na karibal ng isang Pranses na Papang naninirahan sa malayong Avignon, gaano man kalehitimo ang karapatan nito sa katungkulan. Hindi rin nagkulang sa labas ng Italya ang mga dahilan para sa matinding pangamba. Namumuo ang mga binhi ng erehiya sa hilaga ng Alpes; ang pangangaral ni Wycliffe, ang mala-Islamismo ng mga Beghard ng Hungary, ang Teismo ng mga Patarini ng Dalmatia, at ang erotikong mistisismo ng mga Adamita ng Paris ay nagpapahiwatig ng malawakang anarkiya sa isipan ng mga Kristiyano. Bukod dito, lalo pang naging masalimuot ang mga suliraning espirituwal ng Papa dahil sa kanyang mga pinagkakaabalahang temporal. Sa ikabubuti man o ikasasama, naging mahalaga na sa pagkilos ng Santa Sede na ang kahalili ng maralitang mangingisda ay magkaroon ng kanyang puwesto sa hanay ng mga prinsipe ng daigdig.
Nabuo ang monarkiya ng papa, gaya ng pagkakabuo ng karamihan sa mga bagay sa mundong ito, sa pamamagitan ng tila di-maiiwasang puwersa ng mga pangyayari. Ang paghina ng kapangyarihang imperyal sa Italya, bunga ng halos ganap na pagpapabaya sa Kanlurang Imperyo — sapagkat napakalayo ng kinaroroonan ng pinuno ng Constantinople upang maging isang mabisang Emperador ng Kanluran — ay nagbunga ng likas na paglaki ng kahalagahang sekular ng Luklukan ng Roma. Sa henyo ni Papa Gregorio I, isa sa iilang taong tinawag ng kanilang kapwa na kapwa Santo at Dakila, nagmula ang pag-unlad ng kalagayang pampolitika na nalikha sa Italya sa ganitong paraan.
Pangunahin at pinakadakila sa mga obispo noong kanyang panahon si San Gregorio Magno. Bihira, kung nangyari man, na ang dignidad ng pagka-Papa ay naitaguyod nang may gayong marangal na sigasig at gayong matalas na pag-unawa sa pulitika. Siya mismo ay isang Romanong tubong Roma, Romano di Roma, gaya pa rin ng tawag sa kanilang sarili ngayon ng mga nagtataglay ng pribilehiyong iyon; likas sa kanya, bilang minanang karapatan, ang kakayahang mamahala. Taglay niya ang mga kapintasan gayundin ang mga katangian ng isang estadista. Ang kanyang mga akdang teolohikal, na marami at mahahaba, ay higit na kinakikitaan ng isang uri ng sentido komun na itinaas sa kabanalan kaysa ng matatayog na paglipad ng espirituwalidad. Ang kanyang gawaing misyonero ay natatangi sa matalino at magiliw na pakikibagay sa mga limitasyon ng kalikasan ng tao. Kaya naman ipinayo niya kay San Agustin, na sumangguni sa kanya tungkol sa pinakamainam na paraan ng pag-aalis sa mga kaugaliang pagano ng aming mga ninunong Ingles, na banayad na pakitunguhan ang mga sinaunang kaugaliang nananatili pa. Ipinasiya niya na ang pagdiriwang ng mga Kapistahan ng mga Sabot ay dapat idaos, hangga’t maaari, sa mga panahon at lugar kung kailan at kung saan nakaugalian ng mga tao na magtipon upang sumamba sa mga diyos. Sa gayon, maiuugnay nila ang bagong relihiyon sa kanilang mga tradisyonal na kasayahan, at ang kanilang pagbabalik-loob ay unti-unting magaganap, na halos hindi nila namamalayan. Ito ay isang mahabagin at makaestadistang kaisipan. Sa ganitong paraan, tunay na maituturing si Gregorio bilang tagapagtatag ng Katolisismo ng karaniwang mamamayan, ang โmapagnilay na relihiyon ng nakagawian at kaugalian,โ na tiyak na hindi Kristiyano sa kabuuan ng mga detalye nito, ngunit malalim na Katoliko man lamang, sapagkat sa habi ng sarili nitong karanasang pantao sa daigdig ay pinagsasama nito ang napakalaking bahagi ng makukulay na hiblang, sa anumang panahon, ay nag-ugnay sa mga pag-asa at takot ng tao sa mahiwagang di-kilalang nakapaligid sa kanya. Hindi kailangan ng himala upang ipaliwanag ang pangingibabaw sa pulitika na di-maiiwasang makamit ng gayong tao sa isang Italya na pinabayaan ng Imperyo at, kung hindi dahil sa kanya at sa samahang umaasa sa kanya, ay nasa ganap na kapangyarihan ng mga sumasalakay na Lombardo. Lalong kinilala ng mga tao ang Papa bilang kanilang pinunong temporal, hindi lamang bilang kanilang amang espirituwal. Sa maraming pagkakataon nga, ang kanyang pamamahala lamang ang kanilang nakilala. Nagkaloob ang mga hari at maharlika ng maraming ari-arian sa Simbahan ng Roma. Sa pagtatapos ng ikaanim na siglo, hawak ng Obispo ng Roma, sa bisa ng gayong mga donasyon sa kanyang Luklukan, ang malalawak na lupain, hindi lamang sa Italya kundi maging sa Sicilia, Corsica, Galia, at maging sa Asya at Aprika. Matagumpay na naipagtanggol ni Gregorio ang kanyang mga ari-arian sa Italya laban sa mga mananalakay, at sinaklolohan niya ang nagugutom na mamamayan sa pamamagitan ng mga butil mula sa Sicilia at Aprika, sa gayon ay malalim na inilatag sa puso ng mga tao ang mga pundasyon ng temporal na kapangyarihan ng Kapapahan.
Magiging di-kinakailangang paglihis sa ating paksa ang isa-isahing talakayin ang mga yugto kung paano unang nagkaroon ang Papa ng katayuan bilang kinatawan sa Italya ng isang malayong emperador, at sa bandang huli, bunga ng mahusay na pamamalakad sa pulitika at ng mga pangangailangan ng kalagayan, ay napabilang sa mga prinsipe ng Europa bilang kanilang pinuno at tagapamagitan. Gayunman, ang mga nasabi na ay kailangan upang maunawaan ang gawaing matagumpay na hinarap ni Catalina sa panahong iyon sa abot ng kanyang lakas. Ipinagkaloob sa babaeng ito mula sa karaniwang mamamayan ng Siena, sa bisa ng kanyang mahusay na pananalitang humikayat sa nag-aatubiling kalooban ng Papa na bumalik sa kanyang Luklukan, na maisakatuparan ang noo’y tanging posibleng lunas sa suliraning iyon ng Roma na, palaging nakakapit sa laylayan ng Kasintahang Babae ni Kristo, ay tila humahadlang sa bawat hakbang ng kanyang matagumpay na pagsulong.
* * *
Gayunman, hindi ang likas na kahalagahan ni ang mga bunga sa lipunan ng kanyang mga gawa ang bumubuo sa tunay na kadakilaan ni Santa Catalina. Maaaring hangarin ang mga dakilang layunin sa pamamagitan ng mga paraang sadyang hamak, sa isang pagkatigang at kakitiran ng kaloobang lubhang nagpapababa sa halaga ng tunay na nakamit. Hindi nagkukulang ang kasaysayan, lalo na ang kasaysayan ng Simbahan, sa ganitong mga halimbawa. Nagtakda si Savonarola ng mga dakilang layunin para sa kanyang sarili — ang kalayaan ng kanyang bayan at ang pagpapanibago ng estado; ngunit dahil sa diwang taglay niya sa pagtataguyod ng mga ito, hindi siya mapapabilang sa Panteong iyon ng mga kaluluwang puspos ng kagandahang-loob, kung saan pinararangalan ng sangkatauhan ang mga tunay nitong tagapagkaloob ng kabutihan. “Ang kaluluwa, bilang isang katangian ng estilo, ay isang katotohanan,” at ang kaluluwa ng mga gawa ni Santa Catalina ay nahayag sa isang “estilong” lubhang kaakit-akit at banayad na makatuwiran, anupa’t siya ang naging pinakamamahal na kaibigan ng lahat ng nagkaroon ng pribilehiyong makasama siya nang malapit, at isang walang-maliw na bukal ng kaginhawahan para sa diwa ng tao. Likas niyang nabanaag ang buhay sa pinakamataas na mga anyong maaaring taglayin nito, ang mga anyo ng Kagandahan at Pag-ibig. Para sa kanya, ang Katotohanan at Kabutihan ay mga paraan upang makamit ang dalawang kataas-taasang layuning iyon. Ang dalisay na kagandahan ng kaluluwang “nasa kalagayan ng Grasya” ay isang paksang palagi niyang pinagninilayan, na inihahain niyang pang-akit sa mga nais niyang hikayating tumalikod sa kasamaan. Gayundin, ang kapangitan ng kasalanan, tulad ng kabuktutan nito, ay dapat magbabala sa atin tungkol sa tunay nitong kalikasan. Ang pag-ibig, ang pag-ibig na iyon ng tao sa kapwa tao na, sa pinakamalalim na katotohanan, ayon sa manunulat ng Unang Sulat ni San Juan, ay ang Diyos Mismo, ang siyang pinakamataas na maaabot ng tao at siya ring kanyang kataas-taasan at ganap na nakasisiya na kaligayahan. Para sa kanya, ang mga Simbolo ng teolohiyang Katoliko ay ang kinakailangan at angkop na mga paraan ng pagtawid, wika nga. Tingnan, sa mga sumusunod na pahina, ang marikit na talinghaga ng Tulay ng Banal na Pagkatao, ng kaluluwang in via sa maalikabok nitong paglalakbay patungo sa maningning na mga rurok na iyon ng pangitain. Para sa kanya, ang “Katotohanan” ay lingkod ng imahinasyong pinaging espirituwal, hindi ang maniniil at tagapagbilanggo nito, gaya ng napakadalas mangyari sa panahong ito ng pagtatakipsilim ng kaluluwa. Marami sa mga taong ginugugol ang buhay sa walang-humpay na pag-aabala sa mga suliranin ng katotohanan at kabutihan ay napapagod at nabibigatan sa napakaraming paglilingkod. Pinararangalan natin sila, at nararapat lamang; ngunit kung wala silang ibang maiaalay sa atin kundi ito, hindi nagmamadaling sumalubong sa kanila ang ating mga puso, gaya ng paglipad ng mga ito tungo sa yakap ng mga pambihirang kaluluwang nananahan sa isang mas payapa at mas malinaw na kapaligiran. Sa hanay ng mga espiritung ito ng himpapawid, si Santa Catalina ay nakatamo ng isang pamalagiang lugar sa unahan. Kabilang siya sa iilang gabay ng sangkatauhan na nagtataglay ng ganap na paraan ng pagkilos at ng di-mapaglabanang pang-akit ng gayong tunay na kadalisayan ng puso, na hindi lamang nakakakita sa Diyos, kundi nagpapalaganap din sa Kanya sa mga puso ng tao, na para bang sa bisa ng isang likas na batas ng repraksiyon. Naganap na sa kanya ang Banal na pag-iisang-dibdib na madalas isalaysay sa atin ng mga mistiko; magkasamang nahimlay ang Kalikasan at Grasya, at ang mga hiwaga ng kanyang relihiyon ay tila likas lamang na pagpapahayag ng isang ganap na timbang na pagkatao, isang di-mapaparam na pag-ibig at isang walang-kamatayang kalooban.
* * *
Ang Diyalogo ni Santa Catalina ng Siena ay idinikta ng Santa sa kanyang mga kalihim habang siya ay nasa ekstasis. Bukod sa pambihirang mga kalagayan ng pagkakabuo nito, may natatanging kabuluhan ang akdang ito. Ang akda ng anak na babae ng mangtitina mula sa Siena, na ang kalooban, na dinalisay at itinaas ng panalangin, ay nanaig sa mga papa at mga prinsipe, ay isang halos walang-katulad na halimbawa ng maaaring tawaging mistisismong “eklesiyastiko”; sapagkat ang natatanging halaga nito ay nakasalalay sa katotohanang mula simula hanggang wakas, ito ay walang iba kundi isang mistikong pagpapaliwanag sa mga kredong itinuturo sa bawat bata sa mga paaralang Katoliko para sa mahihirap. Kung minsan ay lubhang kahanga-hanga ang kanyang malalim na pagkaunawa. Kaypino, halimbawa, ng kanyang pagsusuri sa kalagayan ng “taong makamundo” na umiibig sa Diyos para sa sarili niyang kasiyahan o pakinabang! Ang mga natatanging patibong para sa mga deboto ay nalalansag ng matalas na pangangatwiran ng isang nakaranas at nagtagumpay laban sa mga ito. Kakila-kilabot din ang kaparusahang inihula para sa mga “di-karapat-dapat na ministro ng Dugo.”
At sa gayon, ang bawat kilalang anyo ng buhay Kristiyano, malusog man o parasitiko, ay tinatalakay, inilalarawan nang detalyado, sinusuri nang matalas at walang pagpapalampas, at pagkatapos ay iniuugnay sa pangkalahatang pagkaunawa sa walang-hanggang kagandahang-loob at awa ng Diyos.
Karaniwang nagsisimula ang mga dakilang mistiko sa puntong, para sa karamihan, ay isang tunguhing halos hindi maabot; ang sarili nilang pagtalakay sa mga unang yugto ng buhay espirituwal ay madalas na pangkaraniwan at salat sa laman. Halimbawa, ihambing ang unang aklat sa dalawang kasunod nito sa Ornement des Noces spirituelles ni Ruysbrock, ang natatanging brebiyaryong iyon ng Kristiyanong tagasunod ni Platon. Isa pang bunga ng ganitong paraan nila ay, maliban sa ilang mararangal na kataliwasan, ang panitikan hinggil sa paksang ito ay napunta sa kamay ng isang uri ng mga manunulat, o mas tumpak, mga tagapagtustos, na walang dudang mabuti ang hangarin ngunit hindi pinagkalooban ng nakatataas na kakayahang espirituwal at pangkaisipan, at hindi naman kawalang-katarungang ilarawan sila bilang mga manunulat ng magagaang lathalain tungkol sa kabanalan. Angkop lamang na ang gayong mga akda, na may makukulay na pabalat, ay itanghal na ipinagbibili sa mga bintana ng mga tindahan sa Roma, kasama ng mga matingkad na kagamitang panrelihiyon na lubhang kahawig nila. Ang panatilihing malusog at itaas ang antas ng panitikang debosyonal ay tiyak na isang ikawalong gawa ng espirituwal na awa. Ang payo ni San Felipe Neri hinggil dito ay piliin ang mga manunulat na ang mga pangalan ay pinangungunahan ng titulong Santo. Sa Dialogo, mayroon tayong isang dakilang santa, isa sa mga pinakapambihirang babaeng nabuhay kailanman, na tumatalakay sa mga saligan ng praktikal na pamumuhay Kristiyano sa paraang napakapayak at malapit sa mambabasa anupat kung minsan ay halos nagiging karaniwang usapan. Madalas matagpuan dito ang mga talatang may marangal na kahusayan sa pagpapahayag, at gayundin ng gayong kasakdalang pampanitikan anupat itinuturing ng mga kritiko ang aklat na ito bilang isa sa mga klasikong akda ng panahon at lupaing pinagmulan nina Boccaccio at Petrarch. Sa kasalukuyan, sa mga lansangan ng Siena, maririnig pa rin ang gayunding pananalitang Toscano, na halos hindi nagbago mula pa noong panahon ni Santa Catalina.
Isang maikling paliwanag tungkol sa salin. Halos palagi kong sinunod ang teksto ni Gigli, isang maalam na eklesyastikong taga-Siena, na nag-edit ng mga kumpletong akda ni Santa Catalina noong nakaraang siglo. Ang kaniyang edisyon ang pinakahuling nailimbag na edisyon ng Dialogo. Minsan o makalawa ay mas pinili ko ang editor na taga-Venecia noong ikalabing-anim na siglo. Layunin kong magsalin nang literal hangga’t maaari, at kasabay nito ay mapanatili ang natatanging ritmo ng mga pangungusap, na sa sarili nitong paraan ay lubhang nagpapaalala sa mala-awit na pagbigkas ng mga taga-Siena sa kasalukuyan. Walang maituturing na tiyak na estilo si Santa Catalina; nagpapasok siya ng isang metapora at kinakalimutan ito; ang dagat, isang punong ubas, at isang araro ay madalas na lumilitaw sa iisang pangungusap, kung minsan ay sa iisang parirala. Sa gayong mga pagkakataon, paminsan-minsan ay minabuti kong manatili sa unang paghahambing kapag ang pagkakahalo-halo ng mga metapora sa orihinal ay nagdudulot ng kalabuan ng pagpapahayag na hindi na malutas.
Isang Tratado tungkol sa Banal na Providensiya
Kung paanong ang isang kaluluwa, na itinataas ng pagnanais sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng kaniyang kapuwa, at nagsasanay sa mapagpakumbabang pananalangin, matapos makita ang pakikipag-isa ng kaluluwa sa Diyos sa pamamagitan ng pag-ibig, ay nagharap sa Diyos ng apat na kahilingan.
Ang kaluluwa, na itinataas ng isang napakadakila at marubdob na pagnanais para sa karangalan ng Diyos at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, ay nagsisimula sa pagsasanay, sa loob ng ilang panahon, sa mga karaniwang birtud, habang nananatili sa silid ng pagkilala sa sarili upang higit na makilala ang kabutihan ng Diyos sa kanya. Ginagawa niya ito sapagkat kailangang mauna ang pagkilala sa pag-ibig, at kapag natamo na niya ang pag-ibig, saka lamang niya mapagsisikapang sundin at isuot ang katotohanan. Ngunit walang ibang paraan upang malasap ng nilalang ang katotohanan nang gayon katindi, o tumanggap mula rito ng gayon kaningning na liwanag, kundi sa pamamagitan ng mapagpakumbaba at walang patid na pananalangin, na nakasalig sa pagkilala sa sarili at sa Diyos; sapagkat ang pananalangin, sa pagsasanay sa kanya sa paraang nabanggit, ay nagbubuklod sa Diyos sa kaluluwang sumusunod sa mga yapak ni Kristong Ipinako sa Krus, at sa gayon, sa pamamagitan ng pagnanais at pagsinta, at ng pagkakaisa sa pag-ibig, ay ginagawa siyang isa pang Siya Mismo. Tila ito ang ibig sabihin ni Kristo nang sabihin Niya: Sa umiibig sa Akin at tumutupad sa Aking utos, ihahayag Ko ang Aking Sarili; at siya ay magiging kaisa Ko at Ako ay kaisa niya. Sa ilang bahagi ay matatagpuan natin ang mga katulad na salita, na nagpapakita na tunay ngang sa bisa ng pag-ibig nagiging isa pang Siya Mismo ang kaluluwa. Upang makita ito nang higit na malinaw, babanggitin ko ang naaalala kong narinig mula sa isang lingkod na babae ng Diyos: na kapag siya ay itinataas sa pananalangin, na may dakilang pag-angat ng isip, hindi karaniwang ikinukubli ng Diyos sa mata ng kanyang pag-unawa ang pag-ibig Niya sa Kanyang mga lingkod, kundi sa halip ay inihahayag Niya ito; at bukod sa iba pang bagay, sinasabi Niya: “Buksan mo ang mata ng iyong pag-unawa, at tumitig ka sa Akin, at makikita mo ang kagandahan ng Aking nilalang na may katwiran. At masdan mo ang mga nilalang na iyon na, sa gitna ng mga kagandahang ipinagkaloob Ko sa kaluluwa nang likhain Ko siya ayon sa Aking larawan at wangis, ay nakadamit ng kasuotang pangkasal (iyon ay, ang kasuotan ng pag-ibig), na napapalamutian ng maraming birtud, na sa pamamagitan ng mga ito ay nabubuklod sila sa Akin sa pag-ibig. Gayunman, sinasabi Ko sa iyo, kung tatanungin mo Ako kung sino ang mga ito, isasagot Ko” (wika ng matamis at mapagmahal na Salita ng Diyos) “sila ay isa pang Ako Mismo, yamang tinalikuran at itinanggi nila ang kanilang sariling kalooban, at isinuot ang Aking kalooban, nakaugnay dito at nakaayon dito.” Kaya tunay ngang nakikipag-isa ang kaluluwa sa Diyos sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig. Kaya ang kaluluwang iyon, na nagnanais na makilala at sundin ang katotohanan nang higit na buong tapang, at iniaangat muna ang kanyang mga hangarin para sa kanyang sarili — sapagkat inisip niyang hindi makatutulong ang isang kaluluwa sa kanyang kapwa, maging sa pagtuturo, halimbawa, o panalangin, kung hindi muna siya makikinabang, iyon ay, kung hindi muna siya magtatamo ng birtud sa kanyang sarili — ay nagharap ng apat na kahilingan sa Kataas-taasan at Walang Hanggang Ama. Ang una ay para sa kanyang sarili; ang ikalawa ay para sa pagpapanibago ng Banal na Simbahan; ang ikatlo ay isang pangkalahatang panalangin para sa buong daigdig, at lalo na para sa kapayapaan ng mga Kristiyanong naghihimagsik, nang may matinding kahalayan at pag-uusig, laban sa Banal na Simbahan; sa ikaapat at huli, nagsumamo siya sa Banal na Pagkalinga na tugunan ang mga bagay sa pangkalahatan, at lalo na ang isang partikular na usaping kanyang ikinababahala.
Kung paanong lumago ang pagnanais ng kaluluwang ito nang ipakita sa kanya ng Diyos ang karukhaan ng daigdig.
Dakila at walang patid ang pagnanais na ito, ngunit lalo pa itong lumago nang ipakita sa kanya ng Unang Katotohanan ang karukhaan ng daigdig, at kung sa anong unos ng mga pagkakasala laban sa Diyos ito nakalugmok. At higit niya itong naunawaan mula sa isang liham na natanggap niya mula sa espirituwal na Ama ng kanyang kaluluwa, kung saan ipinaliwanag nito sa kanya ang mga pagdurusa at di-mabatang dalamhating dulot ng mga pagkakasala laban sa Diyos, ng pagkapahamak ng mga kaluluwa, at ng mga pag-uusig sa Banal na Simbahan.
Ang lahat ng ito ay nagpaalab sa apoy ng kanyang banal na pagnanais, kalakip ang dalamhati dahil sa mga pagkakasala at ang kagalakan ng buhay na pag-asa na taglay niya habang hinihintay niyang maglaan ang Diyos ng lunas sa gayong kalalaking kasamaan. At yamang sa gayong pakikipag-isa ay tila magiliw na nabibigkis nang mahigpit ang kaluluwa sa kaibuturan ng sarili at sa Diyos, at higit nitong nakikilala ang Kanyang katotohanan, sapagkat sa sandaling iyon ay nasa Diyos ang kaluluwa at nasa kaluluwa ang Diyos, gaya ng isda na nasa dagat at ng dagat na nasa isda, ninais niyang sumapit na ang umaga (sapagkat ang kinabukasan ay isang kapistahan ni Maria) upang makapakinig ng Misa. At nang dumating ang umaga at ang oras ng Misa, nagtungo siya nang may masidhing pananabik sa kanyang kinagawiang puwesto; at sa malalim na pagkakilala sa sarili, nahihiya sa sarili niyang di-kaganapan, at sa pag-aakalang siya ang sanhi ng lahat ng kasamaang nagaganap sa buong daigdig, nakadama siya ng pagkamuhi at pagkasuklam sa sarili, at ng diwa ng banal na katarungan. Sa pamamagitan ng pagkakilalang ito, pagkamuhi, at katarungan, nilinis niya ang mga bahid na sa kanyang tingin ay tumatakip sa kanyang makasalanang kaluluwa, at sinabi niya: “O Amang Walang Hanggan, inaakusahan ko ang aking sarili sa harap Ninyo, upang parusahan Ninyo ako dahil sa aking mga kasalanan sa buhay na ito na may hangganan, at yamang ang aking mga kasalanan ang sanhi ng mga pagdurusang kailangang tiisin ng aking kapwa, nagsusumamo ako sa Inyo, sa Inyong kagandahang-loob, na sa akin Ninyo ipataw ang parusa para sa mga iyon.”
Kung paanong ang mga gawang may hangganan ay hindi sapat bilang kaparusahan o gantimpala kung wala ang patuloy na pagsinta ng pag-ibig.
Pagkatapos, hinawakan ng Walang Hanggang Katotohanan ang kanyang pagnanais at lalo pa itong inilapit sa Kanyang Sarili, gaya ng Kanyang ginawa sa Lumang Tipan, sapagkat kapag inihahandog sa Diyos ang hain, bumababa ang isang apoy at dinadala sa Kanya ang haing kalugud-lugod sa Kanya. Gayon din ang ginawa ng matamis na Katotohanan sa kaluluwang iyon, sa pagpapababa ng apoy ng habag ng Espiritu Santo at pagtanggap sa hain ng pagnanais na kanyang inialay mula sa sarili, na sinasabi: “Hindi mo ba nalalaman, minamahal na anak, na ang lahat ng pagdurusang tinitiis, o maaaring tiisin, ng kaluluwa sa buhay na ito ay hindi sapat upang iparusa sa kahit pinakamaliit na pagkakasala, sapagkat ang pagkakasalang ginawa laban sa Akin, na siyang Walang Hanggang Kabutihan, ay nangangailangan ng walang hanggang pagbabayad-sala? Gayunman, nais Kong malaman mo na hindi lahat ng sakit na ibinibigay sa mga tao sa buhay na ito ay ibinibigay bilang mga parusa, kundi bilang mga pagtutuwid, upang disiplinahin ang isang anak kapag siya ay nagkasala; bagaman totoo na kapwa ang pagkakasala at ang kaparusahan ay maaaring mapawi sa pamamagitan ng pagnanais ng kaluluwa, samakatuwid, sa pamamagitan ng tunay na pagsisisi, hindi dahil sa tiniis na sakit na may hangganan, kundi dahil sa walang hanggang pagnanais; sapagkat ang Diyos, na walang hanggan, ay naghahangad ng walang hanggang pag-ibig at walang hanggang dalamhati. Nais Ko ng walang hanggang dalamhati mula sa Aking nilikha sa dalawang paraan: una, sa pamamagitan ng kanyang pagdadalamhati dahil sa sarili niyang mga kasalanan na ginawa niya laban sa Akin na kanyang Maylikha; ikalawa, sa pamamagitan ng kanyang pagdadalamhati dahil sa mga kasalanang nakikita niyang ginagawa ng kanyang kapwa laban sa Akin. Para sa mga ganito, yamang mayroon silang walang hanggang pagnanais, samakatuwid ay nakaugnay sila sa Akin sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig, at dahil dito ay nagdadalamhati kapag nagkakasala sila laban sa Akin o nakikita Akong pinagkakasalahan, ang bawat sakit nila, espirituwal man o pangkatawan, saanman ito nagmumula, ay nagkakaroon ng walang hanggang merito at nakapagbabayad-sala para sa isang pagkakasalang nararapat sa walang hanggang kaparusahan, bagaman ang kanilang mga gawa ay may hangganan at ginagawa sa panahong may hangganan; ngunit yamang taglay nila ang bisa ng pagnanais, at binabata ang kanilang pagdurusa nang may pagnanais, pagsisisi, at walang hanggang pagkasuklam sa kanilang pagkakasala, ang kanilang sakit ay itinuturing na karapat-dapat. Ipinaliwanag ito ni Pablo nang sabihin niya: Kung taglay ko ang mga wika ng mga anghel, at kung nalalaman ko ang mga bagay na darating at ibinigay ko ang aking katawan upang sunugin, ngunit wala akong pag-ibig, wala itong pakinabang sa akin. Sa gayon ay ipinakikita ng maluwalhating Apostol na ang mga gawang may hangganan ay walang bisa, bilang kaparusahan man o gantimpala, kung wala ang panimpla ng pagsinta ng pag-ibig.”
Kung paanong ang pagnanais at pagsisisi ng puso ay nakapagbabayad-sala kapwa para sa pagkakasala at sa kaparusahan ng sarili at ng iba; at kung paanong kung minsan ay nakapagbabayad-sala ito para lamang sa pagkakasala, at hindi sa kaparusahan.
“Ipinakita Ko sa iyo, pinakamamahal na anak, na ang pananagutan sa kasalanan ay hindi napaparusahan sa may hangganang panahong ito sa pamamagitan ng anumang pagdurusang binabata bilang pagdurusa lamang. At sinasabi Ko na ang pananagutan sa kasalanan ay napaparusahan sa pamamagitan ng pagdurusang tinitiis nang may paghahangad, pag-ibig, at pagsisisi ng puso; hindi dahil sa bisa ng pagdurusa, kundi dahil sa bisa ng paghahangad ng kaluluwa; sapagkat ang paghahangad at ang bawat birtud ay may halaga at may buhay sa sarili sa pamamagitan ni Kristong ipinako sa krus, ang Aking bugtong na Anak, ayon sa lawak ng pag-ibig na hinango ng kaluluwa sa Kanya at ng marangal niyang pagtulad sa Kanyang mga birtud, ibig sabihin, pagsunod sa Kanyang mga Yapak. Sa ganitong paraan lamang, at wala nang iba, nagkakaroon ng halaga ang mga birtud, at sa ganitong paraan nakapagbabayad-sala ang mga pagdurusa para sa pagkakasala, sa pamamagitan ng matamis at matalik na pag-ibig na natatamo sa pagkilala sa Aking kabutihan, at sa kapaitan at pagsisisi ng pusong natatamo sa pagkilala sa sarili at sa sariling mga kaisipan. At ang pagkilalang ito ay nagbubunga ng pagkamuhi at pagkasuklam sa kasalanan at sa sariling pagkahilig sa laman ng kaluluwa, na siyang dahilan kung bakit itinuturing niyang karapat-dapat siya sa mga pagdurusa at hindi karapat-dapat sa gantimpala.”
Nagpatuloy ang matamis na Katotohanan: “Tingnan mo kung paanong, sa pamamagitan ng pagsisisi ng puso, kalakip ng pag-ibig, tunay na pagtitiis, at tunay na kababaang-loob, na itinuturing ang kanilang sarili na karapat-dapat sa pagdurusa at hindi karapat-dapat sa gantimpala, nananatili ang gayong mga kaluluwa sa matiising kababaang-loob na siyang bumubuo sa nabanggit na pagbabayad-puri. Kung gayon, humihingi ka sa Akin ng mga pagdurusa upang Ako ay tumanggap ng pagbabayad-puri para sa mga pagkakasalang ginagawa laban sa Akin ng Aking mga nilalang, at hinihiling mo rin ang kaloobang makilala at ibigin Ako, na siyang Kataas-taasang Katotohanan. Kaya isinasagot Ko na ito ang daan, kung nais mong marating ang ganap na pagkakilala at pagtatamasa sa Akin, ang Walang-hanggang Katotohanan: huwag kang kailanman lumayo sa pagkakilala sa iyong sarili, at sa pagpapakababa mo sa lambak ng kababaang-loob, makikilala mo Ako at ang iyong sarili; mula sa pagkakilalang ito ay makakamit mo ang lahat ng kinakailangan. Walang birtud, anak Ko, ang maaaring magkaroon ng buhay sa sarili nito maliban sa pamamagitan ng karidad at kababaang-loob, na siyang inang nag-aaruga at tagapag-alaga ng karidad. Kaya sa pagkakilala sa iyong sarili ay magpapakababa ka, yamang makikita mong sa iyong sarili ay wala ka ngang pag-iral; sapagkat ang mismong pag-iral mo, gaya ng matututuhan mo, ay nagmumula sa Akin, yamang inibig Ko kapwa ikaw at ang iba bago pa kayo umiral; at dahil sa di-maipahayag na pag-ibig Ko sa iyo, sa pagnanais Kong likhain kang muli sa Biyaya, hinugasan Kita at nilikhang muli sa Dugo ng Aking bugtong na Anak, na ibinuhos nang may napakatinding alab ng pag-ibig. Itinuturo ng Dugong ito ang katotohanan sa sinumang, sa pamamagitan ng pagkakilala sa sarili, ay pumapawi sa ulap ng pag-ibig sa sarili, at wala nang ibang paraan upang matutuhan niya ito. Sa gayon, sa pagkakilalang ito sa Akin, mag-aalab ang kaluluwa sa di-maipahayag na pag-ibig, at sa pamamagitan ng pag-ibig na ito ay mananatili siya sa patuloy na pagdurusa; subalit hindi ito pagdurusang nagpapahirap o tumutuyo sa kaluluwa, kundi lalo pang nagpapalusog sa kanya; sapagkat yamang nakilala niya ang Aking katotohanan, ang sarili niyang mga pagkukulang, at ang kawalang-utang na loob ng mga tao, nagtitiis siya ng di-mabatang pagdurusa, at nagdadalamhati dahil iniibig niya Ako; sapagkat kung hindi niya Ako iniibig, hindi niya kailangang gawin iyon. Kaya tuwirang sumusunod dito na nararapat para sa iyo at sa Aking iba pang mga lingkod na natuto ng Aking katotohanan sa ganitong paraan, na magtiis, maging hanggang kamatayan, ng maraming kapighatian, pananakit, at pang-iinsulto sa salita at gawa, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Aking Pangalan; sa gayon ay magtitiis kayo at magdurusa. Kaya ikaw at ang Aking iba pang mga lingkod ay kumilos nang may tunay na pagtitiis, may pagdadalamhati sa inyong mga kasalanan, at may pag-ibig sa birtud para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Aking Pangalan. Kung ganito ang inyong gagawin, magbabayad-puri Ako para sa inyong mga kasalanan at sa mga kasalanan ng Aking iba pang mga lingkod, yamang ang mga pagdurusang inyong titiisin ay magiging sapat, sa bisa ng pag-ibig, para sa pagbabayad-puri at gantimpala, kapwa sa inyo at sa iba. Sa iyong sarili ay tatanggapin mo ang bunga ng buhay, kapag napawi na ang mga bahid ng iyong kamangmangan, at hindi Ko na aalalahaning nagkasala ka kailanman laban sa Akin. Para sa iba ay magbabayad-puri Ako sa pamamagitan ng pag-ibig at pagmamahal mo sa Akin, at bibigyan Ko sila ayon sa kahandaan nilang tanggapin ang Aking mga kaloob. Sa partikular, sa mga naghahanda ng kanilang sarili, nang may kababaang-loob at pagpipitagan, upang tanggapin ang aral ng Aking mga lingkod, patatawarin Ko kapwa ang pagkakasala at ang kaparusahan, sapagkat sa gayon ay darating sila sa tunay na pagkakilala at pagsisisi sa kanilang mga kasalanan. Kaya sa pamamagitan ng panalangin at ng kanilang pagnanais na paglingkuran Ako, tinatanggap nila ang bunga ng biyaya, na mapagpakumbaba nilang tinatanggap sa higit o mas maliit na antas, ayon sa lawak ng kanilang pagsasabuhay ng birtud at biyaya sa pangkalahatan. Kaya sinasabi Ko na sa pamamagitan ng inyong mga pagnanais ay tatanggap sila ng kapatawaran sa kanilang mga kasalanan. Ngunit pansinin mo ang kondisyon: na ang kanilang katigasan ng ulo sa kanilang kawalan ng pag-asa ay hindi maging gayon na lamang katindi na mahatulan sila dahil sa paghamak sa Dugo, na buong tamis na nagpanumbalik sa kanila.”
“Anong bunga ang tinatanggap nila?
“Ang bungang itinatalaga Ko para sa kanila, dahil sa paghimok ng mga panalangin ng Aking mga lingkod, ay ang pagbibigay Ko sa kanila ng liwanag, ang paggising Ko sa kanila ng asong-tagahabol ng budhi, at ang pagpapalanghap Ko sa kanila ng halimuyak ng birtud, upang malugod sila sa pakikipag-usap sa Aking mga lingkod.
“Kung minsan ay hinahayaan Kong ipakita sa kanila ng sanlibutan kung ano ito, upang, sa pagdama nila sa sari-sari at magkakaiba nitong mga silakbo, makilala nila kung gaano ito kawalang-katatagan, at maiangat nila ang kanilang pagnanais nang higit dito, at hanapin ang kanilang sariling bayan, na siyang Buhay na Walang Hanggan. At sa gayon ay inaakit Ko sila sa pamamagitan ng mga ito, at ng marami pang ibang paraan, sapagkat hindi kayang makita ng mata, ni maisalaysay ng dila, ni maisip ng puso, kung gaano karami ang mga landas at paraang ginagamit Ko, dahil lamang sa pag-ibig, upang akayin silang pabalik sa biyaya, upang matupad sa kanila ang Aking katotohanan. Inuudyukan Akong gawin ito ng di-masukat Kong pag-ibig, na siyang dahilan ng paglikha Ko sa kanila, at ng pag-ibig, pagnanais, at pagdadalamhati ng Aking mga lingkod, sapagkat hindi Ko hinahamak ang kanilang mga luha, pawis, at mapagpakumbabang mga panalangin; sa halip ay tinatanggap Ko ang mga ito, yamang Ako ang nagbibigay sa kanila ng pag-ibig na ito para sa ikabubuti ng mga kaluluwa at ng pagdadalamhati dahil sa pagkapahamak ng mga ito. Ngunit sa pangkalahatan, hindi Ko ipinagkakaloob sa iba na kanilang ipinapanalangin ang pagbabayad-puri para sa parusang nararapat sa kanila, kundi para lamang sa kanilang pagkakasala, sapagkat sa kanilang panig ay wala silang kahandaang tanggapin, nang may ganap na pag-ibig, ang Aking pag-ibig at ang pag-ibig ng Aking mga lingkod. Hindi nila tinatanggap ang kanilang pagdadalamhati nang may kapaitan at ganap na pagsisisi sa mga kasalanang kanilang nagawa, kundi nang may di-ganap na pag-ibig at pagsisisi, kaya hindi nila natatamo, tulad ng iba, ang kapatawaran ng parusa, kundi ng pagkakasala lamang; sapagkat ang gayong lubos na pagbabayad-puri ay nangangailangan ng wastong disposisyon sa magkabilang panig, kapwa sa nagbibigay at sa tumatanggap. Kaya, yamang sila ay di-ganap, sa di-ganap na paraan nila tinatanggap ang kaganapan ng mga pagnanais ng mga nag-aalay ng mga ito sa Akin, alang-alang sa kanila, nang may pagdurusa; at yamang sinabi Ko sa iyo na tumatanggap nga sila ng kapatawaran, tunay ngang totoo ito: sa paraang sinabi Ko sa iyo, iyon ay, sa pamamagitan ng liwanag ng budhi, at ng iba pang mga bagay, ay naisasagawa ang pagbabayad-puri para sa kanilang pagkakasala; sapagkat, sa pagsisimula nilang matuto, isinusuka nila ang kabulukan ng kanilang mga kasalanan, at sa gayon ay tinatanggap nila ang kaloob na biyaya.
“Sila ang mga nasa kalagayan ng karaniwang pag-ibig; kaya naman, kung dumaranas sila ng kapighatian, tinatanggap nila ito bilang pagtutuwid, at hindi nila labis na nilalabanan ang kagandahang-loob ng Espiritu Santo, kundi, sa pagtalikod nila sa kanilang kasalanan, tinatanggap nila ang buhay ng biyaya. Ngunit kung, tulad ng mga hangal, wala silang utang na loob, at binabalewala nila Ako at ang mga pagpapagal ng Aking mga lingkod para sa kanila, ang ipinagkaloob sa kanila dahil sa awa ay nagiging sanhi ng kanilang sariling kapahamakan at paghatol, hindi dahil sa anumang kakulangan ng awa, ni dahil sa anumang kakulangan ng taong nagsumamo ng awa para sa walang utang na loob, kundi dahil lamang sa sariling kaabahan at katigasan ng taong iyon. Sa pamamagitan ng katigasang ito, gamit ang mga kamay ng kanyang malayang kalooban, binalutan niya ang kanyang puso, na para bang ng isang diyamante na, kung hindi mababasag ng Dugo, ay hindi mababasag sa anumang paraan. Gayunman, sinasabi Ko sa iyo na, sa kabila ng katigasan ng kanyang puso, magagamit niya ang kanyang malayang kalooban habang may panahon pa siya, sa pagsusumamo para sa Dugo ng Aking Anak; at ipahid niya Ito sa pamamagitan ng sarili niyang kamay sa diyamanteng nakabalot sa kanyang puso at durugin iyon, at tatanggapin niya ang tatak ng Dugong ibinayad para sa kanya. Ngunit kung magpapaliban siya hanggang sa lumipas ang panahon, wala na siyang lunas, sapagkat hindi niya ginamit ang pamana na ibinigay Ko sa kanya: ang alaala upang maalaala ang Aking mga biyaya, ang talino upang makita at makilala ang katotohanan, ang kakayahang umibig upang ibigin niya Ako, ang Walang Hanggang Katotohanan, na makikilala sana niya sa paggamit ng kanyang talino. Ito ang pamanang ibinigay Ko sa inyong lahat, at dapat itong magbunga para sa Akin, ang Ama; ngunit kung ipagpapalit at ipagbibili ito ng isang tao sa diyablo, may karapatan ang diyablo, kung nanaisin nito, na agawin ang lahat ng nakamit niya sa buhay na ito. At sa pagpuno niya sa kanyang alaala ng mga kaluguran ng kasalanan at ng mga gunita ng kahiya-hiyang kapalaluan, kasakiman, pag-ibig sa sarili, pagkapoot, at kawalang-kabaitan sa kanyang kapwa (yamang isa rin siyang mang-uusig ng Aking mga lingkod), pinadilim niya ang kanyang talino sa pamamagitan ng mga kaabaang ito at ng kanyang magulong kalooban. Tanggapin ng mga tulad nila ang mga walang hanggang pagdurusa, kasama ng kakila-kilabot na baho ng mga ito, sapagkat hindi sila nagbayad-sala para sa kanilang mga kasalanan sa pamamagitan ng pagsisisi at pagkasuklam sa kanilang pagkakasala. Kaya ngayon ay naunawaan mo kung paanong ang pagdurusa ay nagbabayad-sala para sa pagkakasala sa pamamagitan ng ganap na pagsisisi, at hindi sa pamamagitan ng may-hangganang sakit; at ang mga nagtataglay ng ganap na pagsisising ito ay nagbabayad-sala hindi lamang para sa pagkakasala, kundi pati sa kaparusahang bunga ng pagkakasala, gaya ng nasabi Ko na nang magsalita Ako sa pangkalahatan. At kung para lamang sa pagkakasala sila nakapagbayad-sala, ibig sabihin, kung matapos talikuran ang kasalanang mortal ay tumanggap sila ng biyaya, ngunit wala silang sapat na pagsisisi at pag-ibig upang makapagbayad-sala rin para sa kaparusahan, tutungo sila sa mga pagdurusa ng Purgatoryo, na dumaraan sa ikalawa at huling paraan ng pagbabayad-sala.
“Kaya nakikita mo na ang pagbabayad-sala ay nagaganap sa pamamagitan ng pagnanais ng kaluluwang kaisa Ko, na Siyang Walang Hanggang Kabutihan, sa mas malaki o mas maliit na antas, ayon sa sukat ng pag-ibig na natatamo sa pamamagitan ng pagnanais at panalangin ng tumatanggap. Kaya naman, sa mismong panukat na ginagamit ng isang tao sa pagsukat sa Akin, tinatanggap niya sa kanyang sarili ang sukat ng Aking kabutihan. Magsikap ka, kung gayon, na pag-alabin ang apoy ng iyong pagnanais, at huwag hayaang lumipas ang kahit isang sandali nang hindi ka tumatawag sa Akin nang may mapagpakumbabang tinig, o nang hindi ka patuloy na nananalangin sa harap Ko para sa iyong kapwa. Sinasabi Ko ito sa iyo at sa ama ng iyong kaluluwa, na ibinigay Ko sa iyo sa lupa. Kumilos kayo nang may matatag na tapang, at gawin ninyong patay ang inyong sarili sa lahat ng inyong sariling pagkamakalayawan.”
Gaano kalugod-lugod sa Diyos ang kusang pagnanais na magdusa para sa Kanya.
“Lubhang kalugud-lugod sa Akin, pinakamamahal Kong anak, ang kusang pagnanais na tiisin ang bawat sakit at pagod, maging hanggang kamatayan, para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, sapagkat habang higit na nagtitiis ang kaluluwa, lalo niyang ipinakikitang minamahal niya Ako; sa pagmamahal niya sa Akin, lalo niyang nakikilala ang Aking katotohanan, at habang lumalalim ang kanyang pagkakilala, higit na sakit at di-mabatang dalamhati ang nadarama niya dahil sa mga pagkakasalang ginagawa laban sa Akin. Hiniling mo sa Akin na alalayan ka, at sa iyo parusahan ang mga pagkakasala ng iba, at hindi mo napansing ang talagang hinihiling mo ay pag-ibig, liwanag, at pagkakilala sa katotohanan, sapagkat sinabi Ko na sa iyo na sa paglago ng pag-ibig ay lumalaki rin ang dalamhati at sakit, kaya ang lumalago sa pag-ibig ay lumalago rin sa dalamhati. Kaya sinasabi Ko sa inyong lahat na humingi kayo, at kayo ay bibigyan, sapagkat wala Akong ipinagkakait sa sinumang humihingi sa Akin nang tapat. Isaalang-alang mo na ang banal na pag-ibig ay lubhang malapit na nakaugnay sa ganap na pagtitiis sa loob ng kaluluwa, anupa’t hindi maaaring mawala sa kaluluwa ang isa nang hindi nawawala ang isa pa. Dahil dito (kung pipiliin ng kaluluwa na mahalin Ako), dapat din niyang piliing tiisin alang-alang sa Akin ang mga sakit sa anumang paraan o kalagayang ipadala Ko ang mga ito sa kanya. Walang ibang paraan upang masubok ang pagtitiis kundi sa pamamagitan ng pagdurusa, at ang pagtitiis ay kaisa ng pag-ibig, gaya ng nasabi na. Kaya kumilos kayo nang may matatag na tapang, sapagkat kung hindi ninyo ito gagawin, hindi ninyo mapatutunayang kayo ay mga kabiyak ng Aking Katotohanan at mga tapat na anak, ni kabilang sa mga nakalalasap ng tamis ng karangalan Ko at ng kaligtasan ng mga kaluluwa.”
Kung paanong ang bawat birtud at bawat kapintasan ay natatamo sa pamamagitan ng ating kapwa.
“Nais Ko ring malaman mo na ang bawat birtud ay nakakamit sa pamamagitan ng iyong kapwa, at gayundin ang bawat kapintasan; samakatuwid, ang namumuhay sa pagkapoot sa Akin ay pumipinsala sa kanyang kapwa at sa kanyang sarili, na siyang pinakamalapit niyang kapwa, at ang pinsalang ito ay kapwa pangkalahatan at partikular. Pangkalahatan ito sapagkat tungkulin mong ibigin ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili, at sa pag-ibig mo sa kanya, nararapat mo siyang tulungan sa espirituwal na paraan, sa pamamagitan ng panalangin, pagpapayo sa kanya sa salita, at pagtulong sa kanya kapwa sa espirituwal at sa mga pangangailangang panlupa, ayon sa anumang pangangailangan niya, kahit man lamang sa pamamagitan ng iyong mabuting kalooban kung wala kang ibang maibibigay. Kaya ang taong hindi umiibig ay hindi tumutulong sa kanya, at sa gayon ay pinipinsala ang kanyang sarili; sapagkat inihihiwalay niya ang kanyang sarili sa biyaya, at pinipinsala ang kanyang kapwa sa pagkakait dito ng pakinabang mula sa mga panalangin at matatamis na pagnanais na tungkulin niyang ialay sa Akin para rito. Kaya ang bawat pagtulong na ginagawa niya ay dapat magmula sa pag-ibig sa kapwa na taglay niya dahil sa pag-ibig sa Akin. At ang bawat kasamaan ay ginagawa rin sa pamamagitan ng kanyang kapwa, sapagkat kung hindi niya Ako iniibig, hindi siya maaaring magkaroon ng pag-ibig sa kanyang kapwa; at sa gayon, ang lahat ng kasamaan ay nagmumula sa kawalan ng pag-ibig ng kaluluwa sa Akin at sa kanyang kapwa; kaya, yamang walang mabuting ginagawa ang gayong tao, ang kasunod nito ay gagawa siya ng masama. Kanino siya gumagawa ng masama? Una sa lahat sa kanyang sarili, at pagkatapos ay sa kanyang kapwa, hindi laban sa Akin, sapagkat walang kasamaang makasasaling sa Akin, maliban sa itinuturing Kong ginawa sa Akin ang ginagawa niya sa kanyang sarili. Pinipinsala niya ang kanyang sarili sa pamamagitan ng kasalanan, na nagkakait sa kanya ng biyaya, at wala na siyang magagawang mas masahol pa rito sa kanyang kapwa. Pinipinsala niya ito sa hindi pagtupad sa kanyang pagkakautang na pag-ibig dito, na sa pamamagitan nito ay nararapat niyang tulungan ang kanyang kapwa sa panalangin at banal na pagnanais na iniaalay sa Akin para rito. Ito ay tulong na tungkuling ibigay sa pangkalahatan sa bawat nilalang na may katwiran; ngunit higit na partikular ang pakinabang nito kapag ibinibigay sa mga malapit sa inyo, sa inyong harapan, na tungkol sa kanila ay sinasabi Ko na tungkulin ninyong lahat na magtulungan sa pamamagitan ng salita at aral, at ng halimbawa ng mabubuting gawa, at sa lahat ng iba pang bagay na nakikita ninyong kailangan ng inyong kapwa; pinapayuhan siya gaya mismo ng pagpapayo ninyo sa inyong sarili, nang walang anumang silakbo ng makasariling pag-ibig; at siya (ang taong hindi umiibig sa Diyos) ay hindi gumagawa nito, sapagkat wala siyang pag-ibig sa kanyang kapwa; at sa hindi niya paggawa nito, pinipinsala niya ito sa isang natatanging paraan, gaya ng nakikita mo. At ginagawan niya ito ng masama, hindi lamang sa hindi paggawa ng kabutihang maaari niyang gawin para rito, kundi sa tuwirang pagpinsala rito at patuloy na paggawa ng masama rito. Sa ganitong paraan, ang kasalanan ay nagdudulot ng pinsala sa katawan at sa pag-iisip. Nagawa na ang pinsala sa pag-iisip kapag ang makasalanan ay nagkimkim ng kaluguran sa pag-iisip ng kasalanan, at ng pagkapoot sa birtud, ibig sabihin, ng kalugurang nagmumula sa makasariling pag-ibig na makalaman, na nagkait sa kanya ng damdamin ng pag-ibig na nararapat niyang taglayin sa Akin at sa kanyang kapwa, gaya ng nasabi na. At, matapos niyang ipaglihi ito, isinisilang niya ang sunud-sunod na kasalanan laban sa kanyang kapwa, ayon sa sari-saring paraang maaaring kalugdan ng kanyang tiwali at makalamang kalooban. Kung minsan ay nakikitang nagbubunga siya ng kalupitan, kapwa sa pangkalahatan at sa partikular.”
“Ang kanyang pangkalahatang kalupitan ay ang makita ang kanyang sarili at ang iba pang nilalang na nanganganib sa kamatayan at kapahamakan dahil sa kawalan ng biyaya, at gayon na lamang ang kanyang kalupitan na hindi niya ipinapaalala sa kanyang sarili ni sa iba ang pag-ibig sa kabanalan at pagkamuhi sa bisyo. Sa ganitong kalupitan, maaari niyang naising palawakin pa ito; ibig sabihin, hindi pa nasisiyahan sa hindi pagbibigay ng halimbawa ng kabanalan, inaagaw pa ng tampalasang ito ang gawain ng mga demonyo, anupat tinutukso, sa abot ng kanyang makakaya, ang kanyang kapwa nilalang na talikuran ang kabanalan alang-alang sa bisyo; ito ay kalupitan sa kanyang kapwa, sapagkat ginagawa niyang kasangkapan ang kanyang sarili upang puksain ang buhay at maghatid ng kamatayan. Ang kalupitan sa katawan ay nag-uugat sa kasakiman, na hindi lamang humahadlang sa tao sa pagtulong sa kanyang kapwa, kundi nagtutulak din sa kanya na agawin ang mga ari-arian ng iba, anupat ninanakawan ang mga kaawa-awang nilalang; kung minsan ay ginagawa ito sa pamamagitan ng di-makatarungang paggamit ng kapangyarihan, at kung minsan naman ay sa pamamagitan ng pandaraya at panlilinlang, anupat napipilitan ang kanyang kapwa na tubusin, sa sarili niyang kapinsalaan, ang sarili niyang mga ari-arian, at madalas maging ang sarili niyang pagkatao.
“O, kahabag-habag na bisyo ng kalupitan, na magkakait ng lahat ng awa sa taong gumagawa nito, maliban kung bumaling siya sa kabaitan at kagandahang-loob sa kanyang kapwa!
“Kung minsan, ang makasalanan ay bumibigkas ng mga pang-iinsulto na madalas humahantong sa pagpatay; kung minsan naman ay gumagawa siya ng kahalayan laban sa pagkatao ng kanyang kapwa, na dahil dito ay nagiging isa siyang mabangis na hayop na punรด ng baho, at sa ganitong kalagayan ay hindi lamang isa ang kanyang nilalason, kundi sinumang lumapit sa kanya, sa pag-ibig man o sa pakikipag-usap, ay nalalason.
“Laban kanino nagbubunga ng kasamaan ang kapalaluan? Laban sa kapwa, dahil sa pagmamahal sa sariling karangalan, na pinagmumulan ng pagkamuhi sa kapwa, sapagkat itinuturing ng tao ang kanyang sarili na higit na dakila kaysa rito; at sa ganitong paraan ay napipinsala niya ito. At kung ang isang tao ay nasa katungkulan ng kapangyarihan, nagbubunga rin siya ng kawalang-katarungan at kalupitan at nagiging magtitingi ng laman ng mga tao. O, pinakamamahal na anak, magdalamhati ka dahil sa pagkakasala laban sa Akin, at tangisan mo ang mga bangkay na ito, upang sa pamamagitan ng panalangin ay makalag ang mga gapos ng kanilang kamatayan!
“Tingnan mo ngayon na sa lahat ng lugar at sa lahat ng uri ng tao, ang kasalanan ay laging nagagawa laban sa kapwa at sa pamamagitan niya; sa walang ibang paraan maaaring magawa ang kasalanan, lihim man o hayagan. Ang lihim na kasalanan ay kapag ipinagkakait mo sa iyong kapwa ang dapat mong ibigay sa kanya; ang hayagang kasalanan naman ay kapag gumagawa ka ng tahasang mga gawang makasalanan, gaya ng isinalaysay Ko sa iyo. Samakatuwid, tunay ngang ang bawat kasalanang ginagawa laban sa Akin ay ginagawa sa pamamagitan ng kapwa.”
Kung paano naisasagawa ang mga birtud sa pamamagitan ng ating kapwa, at kung bakit gayon na lamang ang pagkakaiba-iba ng mga birtud sa mga nilalang.
“Sinabi Ko sa iyo kung paano nagagawa ang lahat ng kasalanan sa pamamagitan ng iyong kapwa, ayon sa mga simulaing ipinaliwanag Ko sa iyo, ibig sabihin, dahil ang mga tao ay salat sa damdamin ng pag-ibig, na nagbibigay-liwanag sa bawat birtud. Gayundin, ang pagmamahal sa sarili, na sumisira sa pag-ibig at pagmamalasakit sa kapwa, ang simula at pundasyon ng bawat kasamaan. Lahat ng iskandalo, pagkamuhi, kalupitan, at bawat uri ng kaguluhan ay nagmumula sa baluktot na ugat na ito ng pagmamahal sa sarili, na lumason sa buong daigdig at nagpahina sa Katawang Mistiko ng Santa Iglesia, at sa pangkalahatang kalipunan ng mga sumasampalataya sa relihiyong Kristiyano; at kaya sinabi Ko sa iyo na sa kapwa, samakatuwid ay sa pagmamahal sa kanya, nakasalig ang lahat ng birtud; at tunay ngang sinabi Ko sa iyo na ang pag-ibig ang nagbibigay-buhay sa lahat ng birtud, sapagkat walang birtud na matatamo kung walang pag-ibig, na siyang dalisay na pagmamahal sa Akin.
“Kaya nga, kapag nakilala ng kaluluwa ang kanyang sarili, gaya ng sinabi Natin sa itaas, nasusumpungan niya ang pagpapakumbaba at pagkamuhi sa sarili niyang pita ng laman, sapagkat nakikilala niya ang baluktot na batas na nakaugnay sa mga sangkap ng kanyang katawan at laging nakikipaglaban sa espiritu. Kaya, sa pagbangon niya nang may pagkamuhi sa sarili niyang pagkahilig sa laman, at sa buong sigasig na pagyurak dito sa ilalim ng sakong ng katwiran, natutuklasan niya sa kanyang sarili ang kasaganaan ng Aking kabutihan, sa pamamagitan ng maraming biyayang tinanggap niya mula sa Akin, na muli niyang pinagninilayan sa kanyang kalooban. Dahil sa pagpapakumbaba, kinikilala niyang mula sa Akin ang kaalamang natamo niya tungkol sa kanyang sarili, sapagkat alam niyang, sa pamamagitan ng Aking biyaya, hinango Ko siya sa kadiliman at iniangat sa liwanag ng tunay na pagkakilala. Kapag nakilala na niya ang Aking kabutihan, minamahal niya ito nang walang anumang namamagitan, ngunit kasabay nito ay may namamagitan din; ibig sabihin, hindi namamagitan ang kanyang sarili o ang anumang pakinabang na matatamo niya, ngunit namamagitan ang birtud na ipinaglihi niya sa pamamagitan ng pag-ibig sa Akin, sapagkat nakikita niyang wala nang ibang paraan upang maipakita niya ang kanyang pasasalamat at maging kalugud-lugod sa Akin kundi ang ipaglihi ang pagkamuhi sa kasalanan at pag-ibig sa birtud; at kapag nakapagdalang-tao na siya nang gayon sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig, agad siyang nagluluwal ng bunga para sa kanyang kapwa, sapagkat wala nang ibang paraan upang maisagawa niya ang katotohanang ipinaglihi niya sa kanyang kalooban kundi ang ibigin Ako sa katotohanan at, sa katotohanan ding iyon, paglingkuran ang kanyang kapwa.
“At hindi maaaring maging iba rito, sapagkat ang pag-ibig sa Akin at sa kanyang kapwa ay iisa at siya ring bagay, at kung gaano Ako minamahal ng kaluluwa, gayon din niya minamahal ang kanyang kapwa, sapagkat sa Akin nagmumula ang pag-ibig sa kapwa. Ito ang paraang ibinigay Ko sa iyo upang maisagawa at mapatunayan mo sa pamamagitan nito ang iyong birtud; sapagkat, yamang wala kang maibibigay na pakinabang sa Akin, dapat mong gawin iyon para sa iyong kapwa. Pinatutunayan nito na taglay mo Ako sa iyong kaluluwa sa pamamagitan ng biyaya, na nagbubunga nang sagana para sa iyong kapwa at nag-aalay ng mga panalangin sa Akin, na may matamis at mapagmahal na pagnanais na hinahangad ang Aking karangalan at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Ang kaluluwang umiibig sa Aking katotohanan ay hindi tumitigil sa paglilingkod sa buong daigdig sa pangkalahatan, at nang higit o kulang sa isang partikular na kalagayan ayon sa kahandaan ng tumatanggap at sa nag-aalab na pagnanais ng nagbibigay, gaya ng ipinakita Ko sa itaas, nang ipahayag Ko sa iyo na ang pagtitiis lamang ng pagdurusa, nang walang pagnanais, ay hindi sapat upang maparusahan ang isang pagkakasala.
“Kapag natuklasan na ng kaluluwa ang pakinabang ng pag-ibig na ito na nagbubuklod sa Akin, na sa pamamagitan nito ay tunay niyang minamahal ang kanyang sarili at pinalalawak ang kanyang pagnanais para sa kaligtasan ng buong daigdig, sa gayon ay tumutugon sa mga pangangailangan nito, sinisikap niyang ituon ang kanyang paningin sa mga pangangailangan ng bawat kapwa, yamang nakagawa na siya ng mabuti sa kanyang sarili sa pamamagitan ng paglilihi ng birtud, na siyang pinaghanguan niya ng buhay ng biyaya. Kaya, kapag natuklasan na niya, sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig, ang kalagayan ng lahat ng nilalang na may katwiran sa pangkalahatan, tinutulungan niya ang mga malapit sa kanya ayon sa iba’t ibang biyayang ipinagkatiwala Ko sa kanya upang ipamahagi; ang isa ay tinutulungan niya sa pamamagitan ng pagtuturo, ibig sabihin, sa pamamagitan ng mga salita, na nagbibigay ng tapat na payo nang walang pagtatangi sa sinuman; ang isa naman ay sa pamamagitan ng halimbawa ng mabuting pamumuhay, at ito nga ang ibinibigay ng lahat sa kanilang kapwa: ang pagpapatibay na dulot ng isang banal at marangal na buhay. Ito ang mga birtud, at marami pang iba na napakarami upang isa-isahin, na nagbubunga sa pag-ibig sa kapwa; ngunit, bagaman ipinagkaloob Ko ang mga ito sa magkakaibang paraan, ibig sabihin, hindi lahat sa iisa, kundi isang birtud sa isa at ibang birtud sa iba, gayunman ay hindi maaaring taglayin ang isa nang hindi taglay ang lahat, sapagkat magkakaugnay ang lahat ng birtud. Kaya alamin mo na, sa maraming pagkakataon, nagbibigay Ako ng isang birtud upang maging tila pangunahin sa iba; ibig sabihin, sa isa ay pangunahing ipagkakaloob Ko ang pag-ibig, sa iba ang katarungan, sa iba ang kababaang-loob, sa isa ang isang buhay na pananampalataya, sa iba ang kahinahunan sa pagpapasiya o pagpipigil sa sarili, o pagtitiis, at sa iba ang katatagan ng loob. Ang mga ito, at marami pang ibang birtud, ay inilalagay Ko, nang walang pagtatangi, sa mga kaluluwa ng maraming nilalang; kaya ang bukod-tanging birtud na inilagay sa kaluluwa ay nagiging pangunahing tuon ng kanyang pagsasabuhay ng birtud; inihahanda ng kaluluwa ang sarili upang ito, sa halip na ang ibang mga birtud, ang maging pangunahing gawain ng kanyang buhay, at sa bisa ng birtud na ito ay inaakit ng kaluluwa sa kanyang sarili ang lahat ng iba pang birtud, na, gaya ng nasabi na, ay pawang magkakaugnay sa pagsinta ng pag-ibig; at gayundin sa maraming kaloob at biyaya ng birtud, hindi lamang sa mga bagay na espirituwal kundi pati sa mga bagay na panlupa. Ginagamit Ko ang salitang panlupa para sa mga bagay na kailangan sa pisikal na buhay ng tao; ang lahat ng ito ay ipinagkaloob Ko nang walang pagtatangi, at hindi Ko inilagay ang lahat sa iisang kaluluwa, upang ang tao ay magkaroon, sa di-maiiwasang paraan, ng pagkakataong mahalin ang kanyang kapwa. Madali Ko sanang nalikha ang mga tao na taglay ang lahat ng kanilang kakailanganin kapwa sa katawan at kaluluwa, ngunit nais Kong mangailangan ang isa sa iba, at maging mga lingkod Ko sila upang ipamahagi ang mga biyaya at mga kaloob na tinanggap nila mula sa Akin. Gustuhin man o hindi ng tao, hindi niya maiiwasang gumawa ng isang gawang pag-ibig. Gayunman, totoo na ang gawang iyon, maliban kung ginawa dahil sa pag-ibig sa Akin, ay walang pakinabang sa kanya kung biyaya ang pag-uusapan. Tingnan mo, kung gayon, na ginawa Kong mga lingkod Ko ang mga tao, at inilagay sila sa iba’t ibang kalagayan at sari-saring antas, upang magamit nila ang birtud ng pag-ibig.
“Kaya ipinakikita Ko sa iyo na sa Aking bahay ay maraming tahanan, at wala Akong ibang ninanais kundi pag-ibig, sapagkat sa pag-ibig sa Akin ay natutupad at nalulubos ang pag-ibig sa kapwa, at nasusunod ang kautusan. Sapagkat siya lamang na nakabuklod sa Akin sa pamamagitan ng pag-ibig na ito ang maaaring maging kapaki-pakinabang sa kanyang kalagayan sa buhay.”
Kung paanong ang mga birtud ay sinusubok at pinatitibay ng mga salungat sa mga ito.
“Hanggang ngayon, itinuro Ko sa iyo kung paano makapaglilingkod ang tao sa kanyang kapwa, at maipakikita, sa pamamagitan ng paglilingkod na iyon, ang pag-ibig niya sa Akin. “Ngayon ay nais Ko pang sabihin sa iyo na sinusubok ng tao ang kanyang pagtitiis sa pakikitungo sa kanyang kapwa, kapag dumaranas siya ng mga pananakit mula rito.
“Gayundin, pinatutunayan niya ang kanyang kababaang-loob sa pakikitungo sa taong mapagmataas, ang kanyang pananampalataya sa hindi sumasampalataya, ang kanyang tunay na pag-asa sa nawawalan ng pag-asa, ang kanyang katarungan sa di-makatarungan, ang kanyang kabaitan sa malupit, at ang kanyang kahinahunan at kagandahang-loob sa magagalitin. Isinasabuhay at pinatutunayan ng mabubuting tao ang lahat ng kanilang mga birtud sa pakikitungo sa kanilang kapwa, kung paanong ipinakikita naman ng masasamang tao ang lahat ng kanilang mga bisyo; kaya, kung pagninilayan mong mabuti, ganito napapatunayan ang kababaang-loob sa harap ng kapalaluan. Pinapawi ng taong mapagpakumbaba ang kapalaluan, sapagkat hindi mapipinsala ng taong mapagmataas ang isang mapagpakumbaba; gayundin, ang kawalan ng pananampalataya ng isang masamang tao, na hindi nagmamahal sa Akin ni umaasa sa Akin, ay hindi makapipinsala sa isang tapat sa Akin kapag ito ay iniharap laban sa kanya; hindi pinababawas ng kawalan nito ng pananampalataya ang pananampalataya o ang pag-asa ng taong nagkaroon ng pananampalataya at pag-asa sa pamamagitan ng pagmamahal sa Akin; sa halip, pinatitibay at pinatutunayan nito ang mga iyon sa pagmamahal na nadarama niya para sa kanyang kapwa. Sapagkat nakikita niyang ang hindi sumasampalataya ay walang pananampalataya dahil wala itong pag-asa sa Akin, at sa Aking lingkod, sapagkat hindi nito Ako minamahal, kundi sa halip ay inilalagak ang pananampalataya at pag-asa nito sa sarili nitong kahalayan, na siyang tanging minamahal nito. Hindi siya iniiwan ng Aking tapat na lingkod dahil hindi niya Ako minamahal nang tapat, o dahil hindi niya patuloy na hinahangad, nang may pag-asa sa Akin, ang kanyang kaligtasan, yamang malinaw na nakikita ng Aking lingkod ang mga sanhi ng kanyang kawalan ng pananampalataya at pag-asa. Napapatunayan ang birtud ng pananampalataya sa mga ito at sa iba pang paraan. Kaya, sa mga nangangailangan ng katibayan nito, pinatutunayan ng Aking lingkod ang kanyang pananampalataya sa kanyang sarili at sa kanyang kapwa; at gayundin, hindi nababawasan ang katarungan dahil sa kawalang-katarungan ng masamang tao, kundi sa halip ay napapatunayan ito, samakatuwid, ang katarungan ng taong makatarungan. Gayundin, ang mga birtud ng pagtitiis, kagandahang-loob, at kabaitan ay nahahayag sa panahon ng poot sa pamamagitan ng gayunding matamis na pagtitiis ng Aking mga lingkod; at ang inggit, panliligalig, at pagkamuhi ay nagpapamalas ng kanilang pagmamahal, at ng kanilang pagkagutom at pagnanais para sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Sinasabi Ko rin sa iyo na hindi lamang napapatunayan ang birtud sa mga gumaganti ng mabuti sa masama, kundi madalas ding ang isang mabuting tao ay gumaganti ng nagbabagang mga uling ng pag-ibig, na pumapawi sa pagkamuhi at sama ng loob ng taong nagagalit, kaya mula sa pagkamuhi ay madalas na umuusbong ang mabuting kalooban; at ito ay sa bisa ng pag-ibig at ganap na pagtitiis na nasa taong nagtitiis sa galit ng masama, na nagbabata at nagtitiis sa mga kapintasan nito. Kung pagmamasdan mo ang mga birtud ng katatagan at pagtitiyaga, napapatunayan ang mga birtud na ito sa mahabang pagtitiis sa mga pananakit at paninirang-puri ng masasamang tao, na, sa pamamagitan man ng pananakit o pambobola, ay patuloy na nagsisikap na ilihis ang isang tao mula sa pagsunod sa landas at aral ng katotohanan. Kaya, sa lahat ng mga bagay na ito, ang birtud ng katatagan na nabuo sa loob ng kaluluwa ay nagpapatuloy nang may lakas, at bukod dito ay pinatutunayan ang sarili sa panlabas na pakikitungo sa kapwa, gaya ng sinabi Ko sa iyo; at kung hindi kayang patunayan nang gayon ng katatagan ang sarili nito kapag sinusubok ng maraming pagsalungat, hindi ito magiging isang tunay na birtud na nakasalig sa katotohanan.”
Isang Traktado sa Pagkilatis
Kung paanong ang pagmamahal ay hindi dapat umasa pangunahin sa penitensiya, kundi sa mga birtud; at kung paanong ang pagkilatis ay tumatanggap ng buhay mula sa kababaang-loob, at nagbibigay sa bawat tao ng nararapat sa kanya.
“Ito ang mga banal at matatamis na gawa na hinahanap Ko sa Aking mga lingkod; ito ang mga subok na panloob na birtud ng kaluluwa, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Hindi lamang ito binubuo ng mga birtud na isinasagawa sa pamamagitan ng katawan, samakatuwid, sa panlabas na pagkilos, o sa sari-saring penitensiya, na mga kasangkapan ng birtud; ang mga gawa ng penitensiya lamang, kung wala ang mga nabanggit na birtud, ay hindi gaanong makalulugod sa Akin. Sa katunayan, madalas na kung ang kaluluwa ay hindi nagsasagawa ng kanyang penitensiya nang may pagkilatis, samakatuwid, kung ang kanyang pagmamahal ay pangunahing nakatuon sa penitensiyang kanyang pinili, mahahadlangan ang kanyang pagiging ganap; sa halip, dapat siyang manalig sa marubdob na pag-ibig, na may banal na pagkamuhi sa sarili, kalakip ang tunay na kababaang-loob at ganap na pagtitiis, kasama ng iba pang panloob na birtud ng kaluluwa, na may pagkagutom at pagnanais para sa Aking karangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Sapagkat ipinakikita ng mga birtud na ito na ang kalooban ay patay na, at patuloy nitong pinapatay ang sarili nitong pagkamakalaman sa pamamagitan ng marubdob na pagmamahal sa birtud. Kaya, taglay ang ganitong pagkilatis, dapat isagawa ng kaluluwa ang kanyang penitensiya, samakatuwid, dapat niyang ituon ang kanyang pangunahing pagmamahal sa birtud sa halip na sa penitensiya. Ang penitensiya ay dapat maging kasangkapan lamang upang palaguin ang birtud ayon sa pangangailangan ng bawat isa, at ayon sa nakikita ng kaluluwa na magagawa niya sa abot ng kanyang sariling kakayahan. Kung hindi, kung itatatag ng kaluluwa ang kanyang saligan sa penitensiya, madudungisan niya ang sarili niyang pagiging ganap, sapagkat ang kanyang penitensiya ay hindi isasagawa sa liwanag ng pagkakilala sa sarili at sa Aking kabutihan, nang may pagkilatis, at hindi siya manghahawakan sa Aking katotohanan; hindi niya iibigin ang Aking iniibig, ni kamumuhian ang Aking kinamumuhian. Ang birtud na ito ng pagkilatis ay walang iba kundi ang tunay na pagkakilala na dapat taglayin ng kaluluwa sa kanyang sarili at sa Akin, at sa pagkakilalang ito nakaugat ang birtud. Ang pagkilatis ang kaisa-isang anak ng pagkakilala sa sarili, at, sa pakikipag-isang-dibdib nito sa pag-ibig sa Diyos at kapwa, tunay na nagkakaroon ito ng marami pang supling, gaya ng isang punongkahoy na maraming sanga; ngunit ang nagbibigay-buhay sa punongkahoy, sa mga sanga nito, at sa ugat nito, ay ang lupa ng kababaang-loob na kinatatamnan nito. Ang kababaang-loob na ito ang inang nag-aaruga at nagpapasuso sa pag-ibig sa Diyos at kapwa, at sa pamamagitan nito ay nananatili ang punongkahoy na ito sa walang hanggang kapanatagan ng pagkilatis. Sapagkat kung hindi nakatanim ang punongkahoy sa birtud ng kababaang-loob, hindi ito magbubunga ng birtud ng pagkilatis, ni ng anumang bunga ng buhay, sapagkat ang kababaang-loob ay nagmumula sa pagkakilala sa sarili. At sinabi Ko na sa iyo na ang ugat ng pagkilatis ay ang tunay na pagkakilala sa sarili at sa Aking kabutihan, na sa pamamagitan nito ay kaagad at may pagkilatis na ibinibigay ng kaluluwa sa bawat isa ang nararapat sa kanya. Higit sa lahat, sa Akin, sa pagbibigay ng papuri at kaluwalhatian sa Aking Pangalan, at sa pagkilala na mula sa Akin ang mga biyaya at kaloob na nakikita at nalalaman niyang tinanggap niya mula sa Akin; at sa pagbibigay sa kanyang sarili ng nakikita niyang karapat-dapat sa kanya, sa pagkaalam na hindi man lamang siya umiiral sa kanyang sariling kapangyarihan, at sa pagkilala na sa Akin, at hindi sa kanyang sarili, nagmumula ang kanyang pag-iral, na alam niyang tinanggap niya bilang biyaya mula sa Akin, gayundin ang lahat ng iba pang biyayang kanyang tinanggap.
“At nakikita niyang siya ay walang utang na loob sa napakaraming kabutihang tinanggap, at pabaya, sapagkat hindi niya lubos na ginamit ang kanyang panahon at ang mga biyayang kanyang tinanggap, kaya nakikita niyang karapat-dapat siyang magdusa; dahil dito, namumuhi siya at hindi nalulugod sa kanyang sarili dahil sa kanyang pagkakasala. At itinatatag nito ang birtud ng pagkilatis sa pagkakilala sa sarili, samakatuwid, sa tunay na kababaang-loob, sapagkat kung wala ang kababaang-loob na ito sa kaluluwa, mawawalan siya ng pagkilatis, yamang ang kawalan ng pagkilatis ay nakasalig sa kapalaluan, kung paanong ang pagkilatis ay nakasalig sa kababaang-loob.
“Ang kaluluwang walang pagkilatis ay inaagaw sa Akin ang karangalang nararapat sa Akin at inaangkin iyon dahil sa walang-kabuluhang pagmamapuri; at ang tunay na sa kanya ay ibinibintang naman niya sa Akin, na nagdadalamhati at nagbubulung-bulungan tungkol sa Aking mga hiwaga, na sa pamamagitan ng mga ito ay kumikilos Ako sa kanyang kaluluwa at sa mga kaluluwa ng iba Ko pang mga nilalang; kaya ang lahat ng nasa Akin at nasa kanyang kapwa ay nagiging dahilan ng kanyang pagkatisod. Kabaligtaran nito ang mga nagtataglay ng birtud ng pagkilatis. Sapagkat, matapos nilang ibigay ang nararapat sa Akin at sa kanilang sarili, ibinibigay naman nila sa kanilang kapwa ang pangunahin nilang pagkakautang na pag-ibig at mapagpakumbaba at walang-patid na panalangin, na dapat ibigay ng lahat sa isa’t isa; bukod dito, ang pagkakautang na pagtuturo at halimbawa ng isang banal at marangal na buhay, na nagpapayo at tumutulong sa iba ayon sa kanilang pangangailangan para sa kaligtasan, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa itaas. Anuman ang katayuan ng isang tao, maging siya man ay maharlika, isang prelado, o isang lingkod, kung taglay niya ang birtud na ito, ang lahat ng ginagawa niya sa kanyang kapwa ay ginagawa nang may pagkilatis at pagmamahal, sapagkat ang mga birtud na ito ay magkabigkis at magkasanib, at kapwa nakatanim sa lupa ng pagpapakumbaba na nagmumula sa pagkilala sa sarili.”
Isang talinghagang nagpapakita kung paanong nagkakaisa ang pag-ibig, pagpapakumbaba, at pagkilatis; at kung paanong dapat iayon ng kaluluwa ang kanyang sarili sa talinghagang ito.
“Alam mo ba kung paanong magkakasama ang tatlong birtud na ito? Para itong isang bilog na iginuhit sa ibabaw ng lupa, at sa gitna ng bilog ay tumubo ang isang punong may supling na nakakabit sa tagiliran nito. Ang puno ay pinakakain ng lupang nasasaklaw ng diyametro ng bilog, sapagkat kung ang puno ay wala sa lupa, mamamatay ito at hindi mamumunga. Ngayon, isaalang-alang mo rin na ang kaluluwa ay isang punong umiiral sa pamamagitan ng pag-ibig, at wala itong ibang ikabubuhay kundi pag-ibig; at kung ang kaluluwang ito ay hindi tunay na nagtataglay ng banal na pag-ibig ng ganap na pagkakawanggawa, hindi siya makapamumunga ng buhay, kundi ng kamatayan lamang. Kaya kinakailangang ang ugat ng punong ito, na siyang pagmamahal ng kaluluwa, ay lumago sa loob at magmula sa bilog ng tunay na pagkilala sa sarili na nakapaloob sa Akin, na walang simula ni wakas, gaya ng sirkumperensiya ng bilog; sapagkat saan ka man bumaling sa loob ng isang bilog, yamang ang sirkumperensiya nito ay walang wakas ni simula, lagi kang nananatili sa loob nito.
“Ang pagkilalang ito sa iyong sarili at sa Akin ay matatagpuan sa lupa ng tunay na pagpapakumbaba, na ang lawak ay kasinlaki ng diyametro ng bilog, samakatuwid, ng pagkilala sa sarili at sa Akin (sapagkat kung hindi, ang bilog ay hindi magiging walang wakas at walang simula, kundi magkakaroon ng simula sa pagkilala sa sarili at ng wakas sa pagkalito, kung ang pagkilalang ito ay hindi nakapaloob sa Akin). Kung gayon, ang puno ng pag-ibig ay kumukuha ng ikabubuhay nito sa pagpapakumbaba, at nagpapatubo sa tagiliran nito ng supling ng tunay na pagkilatis, sa paraang sinabi Ko na sa iyo, mula sa puso ng puno, na siyang pagmamahal ng pag-ibig na nasa kaluluwa, at ang pagtitiis, na nagpapatunay na Ako ay nasa kaluluwa at ang kaluluwa ay nasa Akin. Ang punong ito, kung gayon, na napakainam na nakatanim, ay nagsisibol ng mababangong bulaklak ng birtud, na may sari-saring halimuyak, yamang ang kaluluwa ay nagbibigay ng bunga ng biyaya at pakinabang sa kanyang kapwa, ayon sa sigasig ng mga lumalapit upang tumanggap ng bunga mula sa Aking mga lingkod; at sa Akin naman ay iniaalay niya ang matamis na halimuyak ng kaluwalhatian at papuri sa Aking Pangalan, at sa gayon ay tinutupad ang layunin ng pagkakalikha sa kanya.
“Sa ganitong paraan, kung gayon, nararating niya ang hantungan ng kanyang pag-iral, na walang iba kundi Ako mismo, ang kanyang Diyos, na siyang Buhay na Walang Hanggan. At ang mga bungang ito ay hindi maaagaw sa kanya nang labag sa kanyang kalooban, yamang ang lahat ng ito ay may lasa ng pagkilatis, sapagkat ang lahat ay magkakaisa, gaya ng nasabi sa itaas.”
Kung paanong ang penitensiya at iba pang pagsasanay ng katawan ay dapat ituring na mga kasangkapan upang makamit ang birtud, at hindi bilang pangunahing pinagtutuunan ng pagmamahal ng kaluluwa; at tungkol sa liwanag ng pagkilatis sa iba’t ibang paraan at pagkilos.
“Ito ang mga bunga at mga gawa na hinahanap Ko sa kaluluwa, samakatuwid, ang pagpapatunay ng birtud sa oras ng pangangailangan. Gayunman, noong nakaraan, kung naaalala mo, nang naisin mong gumawa ng matinding penitensiya alang-alang sa Akin at itanong, ‘Ano ang magagawa ko upang magtiis ng pagdurusa para sa Iyo, O Panginoon?’ sumagot Ako sa iyo, nangungusap sa iyong isip, ‘Nalulugod Ako sa kaunting salita at maraming gawa.’ Ninais Kong ipakita sa iyo na ang tumatawag lamang sa Akin sa pamamagitan ng tunog ng mga salita, na nagsasabing: ‘Panginoon, Panginoon, nais kong gumawa ng isang bagay para sa Iyo,’ at ang nagnanais, alang-alang sa Akin, na supilin ang kanyang katawan sa pamamagitan ng maraming penitensiya, ngunit hindi ang sarili niyang kalooban, ay hindi lubhang nakalulugod sa Akin; sa halip, ang ninanais Ko ay ang sari-saring gawa ng matatag at matiyagang pagtitiis, kasama ng iba pang mga birtud na binanggit Ko sa iyo sa itaas, na likas na nasa loob ng kaluluwa, na lahat ay kailangang maisagawa upang magbunga ng mga bungang karapat-dapat sa biyaya. Ang lahat ng iba pang gawa na nakasalig sa anumang simulaing naiiba rito ay itinuturing Kong pagtawag lamang sa pamamagitan ng mga salita, sapagkat ang mga iyon ay mga gawang may hangganan, at Ako, na Walang Hanggan, ay naghahanap ng mga gawang walang hanggan, samakatuwid, ng isang walang-hanggang kaganapan ng pag-ibig.
“Kaya ninanais Ko na ang mga gawa ng penitensiya at iba pang pagsasanay ng katawan ay isagawa bilang mga paraan lamang, at hindi bilang pangunahing pinag-uukulan ng pagmamahal ng kaluluwa. Sapagkat, kung ang pangunahing pagmamahal ng kaluluwa ay nakatuon sa penitensiya, tatanggap Ako ng isang bagay na may hangganan, tulad ng isang salitang, kapag lumabas na sa bibig, ay wala na, maliban kung nagmula ito sa pagmamahal ng kaluluwa, na tunay na naglilihi at nagsisilang ng birtud; samakatuwid, maliban kung ang gawang may hangganan, na tinawag Kong isang salita, ay kalakip ng pagmamahal o pag-ibig, na sa gayong kalagayan ay magiging kalugud-lugod at kasiya-siya sa Akin. At ito ay sapagkat ang gayong gawa ay hindi nag-iisa, kundi sinasamahan ng tunay na pagkilatis, na ginagamit ang mga gawa ng katawan bilang mga paraan, at hindi bilang pangunahing saligan; sapagkat hindi nararapat na ang pangunahing saligang iyon ay ilagay sa penitensiya lamang, o sa anumang panlabas na kilos ng katawan, yamang ang gayong mga gawa ay may hangganan, sapagkat ginagawa ang mga ito sa loob ng panahong may hangganan, at gayundin sapagkat madalas na makabubuti sa nilikha na huwag gawin ang mga ito, at maging ang atasan siyang huwag gawin ang mga ito.
“Kaya nga, kapag hindi ito naisasagawa ng kaluluwa dahil sa pangangailangan, sapagkat hindi niya matapos ang isang gawaing nasimulan niya dahil sa ibaโt ibang kalagayan, o, gaya ng madalas mangyari, dahil sa pagsunod sa utos ng kanyang tagapaggabay, mabuti iyon; sapagkat, kung ipagpapatuloy niya ang mga iyon sa gayong pagkakataon, hindi lamang siya mawawalan ng merito, kundi magkakasala pa siya sa Akin; sa gayon ay nakikita mong ang mga ito ay may hangganan lamang. Kaya dapat niyang gamitin ang mga ito bilang paraan, at hindi bilang layunin. Sapagkat, kung ituturing niya ang mga ito bilang layunin, darating ang panahong mapipilitan siyang iwan ang mga ito, at sa gayon ay maiiwan siyang hungkag. Ito ang itinuro sa inyo ng Aking tagapagpahayag, ang maluwalhating si Pablo, nang sabihin niya sa kanyang sulat na dapat ninyong supilin ang katawan at pawiin ang sariling kalooban, ibig sabihin, na alam ninyo kung paano rendaยญhan ang katawan, pinahihirapan ang laman tuwing nanaisin nitong labanan ang espiritu; ngunit ang sariling kalooban ay dapat mamatay at lubusang mapawi sa lahat ng bagay, at mapasailalim sa Aking kalooban. At ang pagpatay na ito sa sariling kalooban ang nararapat na ibinibigay ng birtud ng pagkilatis sa kaluluwa, gaya ng sinabi Ko sa iyo, samakatuwid, ang pagkamuhi at pagkasuklam sa sarili niyang mga pagkakasala at pagkamakalayawan, na nakakamit sa pamamagitan ng pagkilala sa sarili. Ito ang patalim na pumapatay at pumuputol sa lahat ng pagmamahal sa sarili na nakaugat sa sariling kalooban. Sila nga ang mga naghahandog sa Akin hindi lamang ng mga salita kundi ng sari-saring gawa, at sa kanila Ako nalulugod. At sinabi Ko rin na nais Ko ang kaunting salita at maraming gawa; sa paggamit Ko ng salitang โmarami,โ hindi Ako nagtatakda sa inyo ng anumang tiyak na bilang, sapagkat ang pagsinta ng kaluluwa, na nakaugat sa pag-ibig na nagbibigay-buhay sa lahat ng birtud at mabubuting gawa, ay dapat lumago nang walang hanggan. Gayunman, hindi Ko isinasantabi ang mga salita dahil dito; sinabi Ko lamang na nais Ko ang kaunti sa mga ito, upang ipakita sa iyo na ang bawat aktuwal na gawain, sa ganang sarili nito, ay may hangganan, kaya tinawag Ko ang mga ito na hindi gaanong mahalaga; ngunit nakalulugod sa Akin ang mga ito kapag isinasagawa bilang mga kasangkapan ng birtud, at hindi bilang pangunahing layunin sa sarili ng mga ito. “Gayunman, hindi dapat isipin ng sinuman na higit siyang ganap kaysa sa isang gumagawa nang mas kaunti, dahil lamang sa nagsasagawa siya ng mabibigat na penitensiya at nagpapakalabis sa pagpapahirap sa kanyang katawan, sapagkat wala rito ang birtud o merito; kung hindi gayon, mapapahamak ang sinumang, sa isang makatuwirang dahilan, ay hindi makapagsagawa ng aktuwal na penitensiya. Ang merito ay nasa birtud lamang ng pag-ibig, na tinimplahan ng liwanag ng tunay na pagkilatis, na kung wala ito ay walang halaga ang kaluluwa. At ang pag-ibig na ito ay dapat ituon sa Akin nang walang katapusan, nang walang hangganan, sapagkat Ako ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Katotohanan. Kaya hindi maaaring magtakda ang kaluluwa ng mga tuntunin o hangganan sa kanyang pag-ibig sa Akin; ngunit ang kanyang pag-ibig sa kapwa, sa kabilang dako, ay isinasaayos ayon sa ilang kundisyon. Ang liwanag ng pagkilatis (na nagmumula sa pag-ibig, gaya ng sinabi Ko sa iyo) ay nag-uukol sa kapwa ng pag-ibig na may mga kundisyon, isang pag-ibig na, dahil maayos na nakahanay, ay hindi nagdudulot ng pinsala ng kasalanan sa sarili upang maging kapaki-pakinabang sa iba. Sapagkat, kung gagawa ng kahit isang kasalanan upang iligtas ang buong daigdig mula sa Impiyerno, o upang magkamit ng isang dakilang birtud, ang motibo ay hindi magiging pag-ibig na wastong nakahanay o may pagkilatis, kundi pag-ibig na walang pagkilatis, sapagkat hindi ipinahihintulot na magsagawa ng kahit isang gawang may dakilang birtud at pakinabang sa iba sa pamamagitan ng pagkakasala. Itinatakda ng banal na pagkilatis na dapat ituon ng kaluluwa ang lahat ng kanyang kakayahan sa paglilingkod sa Akin nang may matatag na sigasig, at mahalin niya ang kanyang kapwa nang may gayong debosyon na ihahandog niya, kung maaari, ang buhay ng kanyang katawan nang isang libong ulit para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, tinitiis ang mga sakit at pagdurusa upang ang kanyang kapwa ay magkaroon ng buhay ng biyaya, at ibinibigay ang kanyang mga ari-ariang panlupa para sa kapakinabangan at kaginhawahan ng katawan nito.
“Ito ang pinakamataas na tungkulin ng pagkilatis na nagmumula sa pag-ibig. Kaya nakikita mo kung gaano karunong dapat magbayad ng kanyang mga utang ang bawat kaluluwang naghahangad ng biyaya: ibig sabihin, dapat niya Akong ibigin nang walang hanggan at walang sukat, ngunit ang kanyang kapwa ay ibigin nang may sukat at hangganan, gaya ng sinabi Ko, nang hindi pinipinsala ang sarili sa pamamagitan ng pagkakasala upang makatulong sa iba. Ito ang payo sa inyo ni San Pablo nang sabihin niyang dapat munang pangalagaan ng pag-ibig ang sarili, kung hindi ay hindi ito kailanman magiging ganap na kapaki-pakinabang sa iba. Sapagkat kapag wala sa kaluluwa ang kaganapan, di-ganap ang lahat ng ginagawa niya para sa kanyang sarili at para sa iba. Kaya hindi magiging makatarungan na ang mga nilalang, na may hangganan at nilikha Ko, ay maligtas sa pamamagitan ng pagkakasala laban sa Akin, na siyang Walang-hanggang Kabutihan. Kung mas mabigat ang pagkakasala sa gayong kalagayan, mas kaunti ang ibubunga ng kilos; kaya hindi kayo dapat kailanman magkasala sa anumang paraan.
“At alam na alam ito ng tunay na pag-ibig, sapagkat taglay niya ang liwanag ng banal na pagkilatis, ang liwanag na pumapawi sa lahat ng kadiliman, nag-aalis ng kamangmangan, at siyang pampalasa ng bawat kasangkapan ng birtud. Ang banal na pagkilatis ay isang karunungang hindi malilinlang, isang katatagang hindi magagapi, isang pagtitiyaga mula simula hanggang wakas, na umaabot mula sa Langit hanggang sa lupa, ibig sabihin, mula sa pagkakilala sa Akin hanggang sa pagkakilala sa sarili, at mula sa pag-ibig sa Akin hanggang sa pag-ibig sa iba. At nakaliligtas ang kaluluwa sa mga panganib sa pamamagitan ng kanyang tunay na kababaang-loob, at sa kanyang karunungan ay umiiwas siya sa lahat ng bitag ng mundo at ng mga nilalang nito. Sa pamamagitan ng kanyang mga kamay na walang sandata, ibig sabihin, sa pamamagitan ng matinding pagtitiis, ginagapi niya ang diyablo at ang laman sa tulong ng matamis at maluwalhating liwanag na ito; at sapagkat sa liwanag na ito ay nakikilala niya ang sarili niyang karupukan, ibinibigay niya sa kanyang kahinaan ang pagkamuhi na nararapat dito.
“Kaya niyurakan niya ang mundo at inilagay ito sa ilalim ng mga paa ng kanyang pagmamahal, hinahamak ito at itinuturing na walang halaga, at sa gayon ay naging panginoon siya nito, na itinuturing itong kahangalan. At hindi maagaw ng mga taong makamundo ang mga birtud ng gayong kaluluwa; sa halip, ang lahat ng pag-uusig nila ay nagpapalago at sumusubok sa kanyang mga birtud. Ang mga birtud na ito ay unang ipinaglihi sa pamamagitan ng birtud ng pag-ibig, gaya ng nasabi na, at pagkatapos ay sinusubok sa kanyang kapwa at namumunga para rito. Sa gayon ay ipinakita Ko sa iyo na kung ang birtud ay hindi nakikita at hindi nagniningning sa panahon ng pagsubok, hindi ito tunay na naipaglihi; sapagkat sinabi Ko na sa iyo na hindi maaaring umiral at mamunga ang ganap na birtud maliban sa pamamagitan ng kapwa. Katulad ito ng isang babaeng naglihi ng isang anak: kung hindi niya ito isisilang upang makita ng mga tao, ipinagkakait niya sa kanyang asawa ang pagkilalang ito ang ama. Gayundin sa Akin, na siyang Kabiyak ng kaluluwa: kung hindi niya isisilang ang anak ng birtud sa pag-ibig sa kanyang kapwa, na ipinakikita ang kanyang anak sa nangangailangan, kapwa sa pangkalahatan at sa bawat natatanging kalagayan, gaya ng sinabi Ko sa iyo noon, ipinahahayag Ko ngayon na, sa katotohanan, hindi siya naglihi ng birtud kailanman; at totoo rin ito sa mga bisyo, na pawang nagagawa sa pamamagitan ng kapwa.”
Kung paanong lumago ang kaluluwang ito sa pamamagitan ng tugon ng Diyos, at kung paanong nabawasan ang kanyang mga dalamhati, at kung paanong nanalangin siya sa Diyos para sa Banal na Simbahan at para sa kanyang sariling bayan.
“Pagkatapos, ang kaluluwang iyon ay nauhaw at nag-alab sa napakatinding pagnanasang nabuo sa kanya nang makilala niya ang di-maipahayag na pag-ibig ng Diyos, na nahayag sa Kanyang dakilang kabutihan. At nakita niya ang lawak ng Kanyang pag-ibig, sapagkat buong tamis Niyang minarapat na tugunan at pagbigyan ang kanyang kahilingan, na nagbibigay ng pag-asa sa gitna ng dalamhating nadama niya dahil sa mga pagkakasala laban sa Diyos at sa pinsalang dinaranas ng Banal na Simbahan. At sa pamamagitan ng Kanyang sariling awa, na nakita niya sa pamamagitan ng pagkakilala sa sarili, nabawasan, ngunit kasabay nito ay nadagdagan din, ang kanyang dalamhati.
“Sapagkat ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Ama, sa pagpapakita ng landas ng pagiging ganap, ay muling ipinakita sa kanya ang sarili niyang pagkakasala at ang pagkapahamak ng mga kaluluwa, gaya ng mas ganap nang nasabi sa itaas. Gayundin, sapagkat sa pagkakilalang natatamo ng kaluluwa tungkol sa sarili, lalo niyang nakikilala ang Diyos; at sa pagkilala sa kabutihan ng Diyos sa kanyang sarili, sa matamis na salamin ng Diyos, nakikilala niya ang sarili niyang karangalan at kawalang-karapat-dapat. Ang kanyang karangalan ay yaong taglay niya dahil sa kanyang pagkalikha, yamang siya ay larawan ng Diyos, at ito ay ipinagkaloob sa kanya sa pamamagitan ng biyaya, at hindi bilang isang bagay na nararapat sa kanya. Sa salamin ding iyon ng kabutihan ng Diyos, nakikilala ng kaluluwa ang sarili niyang kawalang-karapat-dapat, na bunga ng sarili niyang pagkakasala. Kaya, kung paanong mas madaling makita ng isang tao ang mga mantsa sa kanyang mukha kapag tumitingin siya sa salamin, gayundin ang kaluluwang, taglay ang tunay na pagkakilala sa sarili, ay pumapaitaas sa pagnanais at tumitingin sa kanyang sarili sa matamis na salamin ng Diyos sa pamamagitan ng mata ng pag-unawa: mas malinaw niyang nakikilala ang mga mantsa ng sarili niyang mukha dahil sa kadalisayang nakikita niya sa Kanya.
“Kaya, dahil lumago ang liwanag at kaalaman sa kaluluwang iyon sa paraang nabanggit, umusbong sa kanya ang isang matamis na pagdadalamhati, at kasabay nito ay nabawasan ang kanyang pagdadalamhati dahil sa pag-asang ibinigay sa kanya ng Kataas-taasang Katotohanan. At kung paanong lumalakas ang apoy kapag ginagatungan ng kahoy, gayundin ang apoy sa kaluluwang iyon ay lumakas nang gayon na lamang anupa’t hindi na ito makakayanan ng katawan nang hindi humihiwalay ang kaluluwa; kaya, kung hindi siya napalibutan ng lakas Niya na siyang Kataas-taasang Lakas, hindi na sana siya nakapagpatuloy pang mabuhay. Ang kaluluwang ito, na dinalisay ng apoy ng pag-ibig ng Diyos, na natagpuan niya sa pagkakilala sa kanyang sarili at sa Diyos, at na ang pagkagutom sa kaligtasan ng buong sanlibutan at sa pagpapanibago ng Banal na Simbahan ay lumago kasabay ng kanyang pag-asang matamo ang mga ito, ay buong pagtitiwalang lumapit sa harap ng Kataas-taasang Ama, na ipinakikita sa Kanya ang ketong ng Banal na Simbahan at ang kahabag-habag na kalagayan ng sanlibutan, at nagsabi, na tila ginagamit ang mga salita ni Moises, ‘Panginoon ko, ibaling Ninyo ang mga mata ng Inyong awa sa Inyong bayan, at sa mistikong katawan ng Banal na Simbahan, sapagkat lalo Kayong luluwalhatiin kung patatawarin Ninyo ang napakaraming nilalang at pagkakalooban sila ng liwanag ng kaalaman, yamang lahat ay magpupuri sa Inyo kapag nakita nilang sila ay nakaligtas, sa pamamagitan ng Inyong walang hanggang kabutihan, mula sa mga ulap ng kasalanang mortal at mula sa walang hanggang kapahamakan. At sa gayon ay hindi lamang ang aba kong sarili ang magpupuri sa Inyo, ako na labis na nagkasala laban sa Inyo at siyang sanhi at kasangkapan ng lahat ng kasamaang ito. Dahil dito, isinasamo ko sa Inyong banal at walang hanggang pag-ibig na sa akin Ninyo igawad ang Inyong paghihiganti, at kahabagan Ninyo ang Inyong bayan, at hindi ako kailanman aalis sa Inyong harapan hanggang sa makita kong pinagkakalooban Ninyo sila ng awa. Sapagkat ano ang kabuluhan para sa akin kung ako ay may buhay at ang Inyong bayan naman ay may kamatayan, at natatakpan ng mga ulap ng kadiliman ang Inyong esposa, gayong ang sarili kong mga kasalanan, at hindi ang sa iba Ninyong mga nilalang, ang pangunahing sanhi nito? Kaya ninanais ko at isinasamo sa Inyo, sa pamamagitan ng Inyong biyaya, na kaawaan Ninyo ang Inyong bayan, at taimtim kong isinasamo sa Inyo na gawin Ninyo ito alang-alang sa Inyong di-nilikhang pag-ibig, na nag-udyok sa Inyo mismo na likhain ang tao ayon sa Inyong larawan at wangis, na sinasabi, “Lalangin Natin ang tao ayon sa Ating larawan,” at ginawa Ninyo ito, O walang hanggang Santatlo, upang ang tao ay makabahagi sa lahat ng nauukol sa Inyo, ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Santatlo.’
“Kaya pinagkalooban Mo siya ng kakayahang umalaala upang tanggapin ang Iyong mga biyaya, at sa pamamagitan nito ay nakikibahagi siya sa kapangyarihan ng Amang Walang Hanggan; at ng pang-unawa upang makakilala siya, na namamasdan ang Iyong kabutihan, at sa gayon ay makibahagi sa karunungan ng Iyong bugtong na Anak; at ng kalooban upang ibigin niya ang nakita at nakilala ng kanyang pang-unawa tungkol sa Iyong katotohanan, at sa gayon ay makibahagi sa kagandahang-loob ng Iyong Espiritu Santo. Ano ang dahilan Mo sa paglikha sa tao na may gayong karangalan? Ang di-masukat na pag-ibig na taglay Mo nang makita Mo sa Iyong sarili ang Iyong nilikha at umibig Ka sa kanya, sapagkat nilikha Mo siya dahil sa pag-ibig, at itinakda Mong malasap at tamasahin niya ang Iyong Walang Hanggang Kabutihan. Kaya nakikita ko na dahil sa kanyang kasalanan ay nawala sa kanya ang karangalang ito na ipinagkaloob Mo sa kanya sa simula, at dahil sa kanyang paghihimagsik laban sa Iyo, nahulog siya sa pakikidigma laban sa Iyong kagandahang-loob, ibig sabihin, kaming lahat ay naging mga kaaway Mo.
“Kaya Ikaw, na pinukaw ng apoy ding iyon ng pag-ibig na nag-udyok sa Iyong likhain siya, ay kusang nagbigay sa tao ng daan tungo sa pakikipagkasundo, upang matapos ang matinding paghihimagsik na kanyang kinahulugan ay dumating ang dakilang kapayapaan; kaya ibinigay Mo sa kanya ang bugtong na Salita, ang Iyong Anak, upang maging Tagapamagitan namin sa Iyo. Siya ang aming Katarungan, sapagkat inako Niya ang lahat ng aming pagkakasala at kawalang-katarungan, at tinupad ang pagsunod sa Iyo, Amang Walang Hanggan, na iniatas Mo sa Kanya nang damtan Mo Siya ng aming pagkatao, ng aming kalikasan at wangis bilang tao. O, kailaliman ng pag-ibig! Anong puso ang hindi madudurog kapag nakita nitong ang gayong karangalan na gaya ng sa Iyo ay bumababa sa gayong kababaan na gaya ng aming pagkatao? Kami ang Iyong larawan, at Ikaw ay naging larawan namin, sa pamamagitan ng pakikipag-isang ito na isinakatuparan Mo sa tao, na tinatakpan ang Walang Hanggang Pagka-Diyos ng ulap ng dalamhati at ng tiwaling putik ni Adan. Sa anong dahilan? — Pag-ibig. Kaya Ikaw, O Diyos, ay naging tao, at ang tao ay naging Diyos. Kaya sa pamamagitan ng di-maipahayag na pag-ibig Mong ito, Ikaw ay aking pinipilit, at isinasamo kong kaawaan Mo ang Iyong mga nilikha.”
Kung paano nagdadalamhati ang Diyos dahil sa sambayanang Kristiyano, at lalo na sa Kanyang mga lingkod; at tumatalakay sa Sakramento ng Katawan ni Kristo at sa biyaya ng Pagkakatawang-tao.
Pagkatapos, ibinaling ng Diyos sa kanya ang tingin ng Kanyang awa, hinayaang mapilit Siya ng kanyang mga luha at maigapos ng tanikala ng kanyang banal na pagnanais, at tumugon nang may panaghoy — “Pinakamamahal Kong anak, pinipilit Ako ng iyong mga luha, sapagkat kaisa ang mga ito ng Aking pag-ibig, at pumapatak dahil sa pag-ibig sa Akin, at ang iyong mga pagnanais na lipos ng dalamhati ay nagtutulak sa Aking sagutin ka; ngunit mamangha ka, at tingnan kung paanong dinungisan ng Aking esposa ang kanyang mukha at siya ay nagkaketong dahil sa kanyang karumihan at pag-ibig sa sarili, at namamaga dahil sa kapalaluan at kasakiman ng mga nagpapakabusog sa sarili nilang kasalanan.
“Ang sinasabi Ko tungkol sa pangkalahatang katawan at sa mistikong katawan ng Banal na Simbahan (samakatuwid nga, ang relihiyong Kristiyano) ay sinasabi Ko rin tungkol sa Aking mga ministro, na nananatili at sumususo sa mga dibdib ng Banal na Simbahan; at hindi lamang nila dapat pakainin ang kanilang sarili, kundi tungkulin din nilang pakainin at ilapit sa mga dibdib na iyon ang buong sambayanang Kristiyano, gayundin ang sinumang ibang tao na magnais talikuran ang kadiliman ng kanilang kawalan ng pananampalataya at makiisa bilang mga kasapi ng Aking Simbahan. Tingnan mo kung gayon kung gaanong kamangmangan, kadiliman, at kawalang-utang na loob ang kasama sa pamamahagi ng maluwalhating gatas at dugong ito ng Aking Esposa, kung gaanong maruruming kamay ang humahawak dito, at kung gaanong kapangahasan at kawalang-pipitagan ang kasama sa pagtanggap sa mga ito. Kaya yaong tunay na nagbibigay-buhay ay madalas na nagdudulot ng kamatayan dahil sa mga pagkukulang ng mga tumatanggap nito; samakatuwid nga, ang mahal na Dugo ng Aking bugtong na Anak, na pumuksa sa kamatayan at kadiliman, nagbigay ng buhay at katotohanan, at gumapi sa kasinungalingan. Sapagkat ibinibigay Ko ang Dugong ito at ginagamit Ito para sa kaligtasan at kaganapan ng taong naghahanda nang wasto upang tanggapin ito, sapagkat nagbibigay Ito ng buhay at pinalalamutian ang kaluluwa ng bawat biyaya, ayon sa kahandaan at pagmamahal ng tumatanggap Nito; gayundin, nagdudulot Ito ng kamatayan sa tumatanggap Nito nang hindi karapat-dapat, na namumuhay sa kasamaan at sa kadiliman ng kasalanang mortal; sa kanya, sinasabi Ko, nagdudulot Ito ng kamatayan at hindi ng buhay; hindi dahil sa anumang kakulangan ng Dugo, ni dahil sa anumang pagkukulang ng ministro, bagaman maaaring may malaking kasamaan sa kanya, sapagkat ang kanyang kasamaan ay hindi makasisira o makarurungis sa Dugo ni makababawas sa biyaya at bisa Nito, at hindi rin napipinsala ng masamang ministro ang taong binibigyan niya ng Dugo, kundi ang kanyang sarili ang pinipinsala niya sa pagkakasala, na susundan ng kaparusahan, maliban kung ituwid niya ang kanyang sarili sa pamamagitan ng taos-pusong pagsisisi at pagbabalik-loob. Sinasabi Ko kung gayon na ang Dugo ay nagdudulot ng kapinsalaan sa tumatanggap nito nang hindi karapat-dapat, hindi dahil sa anumang kakulangan ng Dugo, ni ng ministro, kundi dahil sa kanyang sariling masamang kalooban at pagkukulang, yamang dinungisan niya ang kanyang isip at katawan ng gayong karumihan at kaabahan, at naging lubhang malupit siya sa kanyang sarili at sa kanyang kapwa. Naging malupit siya sa kanyang sarili, na pinagkaitan niya ng biyaya, at niyurakan ng mga paa ng kanyang mga pagnanasa ang bunga ng Dugo na tinanggap niya sa Banal na Binyag, nang alisin sa kanya ang bahid ng kasalanang orihinal sa bisa ng Dugoโang bahid na minana niya sa kanyang pinagmulan, nang siya ay ipaglihi ng kanyang ama at ina.
“Kaya ibinigay Ko ang Aking Salita, ang Aking bugtong na Anak, sapagkat ang buong sangkap ng sangkatauhan ay nasira dahil sa kasalanan ng unang taong si Adan. Kaya kayong lahat, na mga sisidlang yari sa sangkap na ito, ay nasira at hindi nakahandang magkamit ng buhay na walang hanggan โ kaya Ako, sa Aking kadakilaan, ay nakipag-isa sa kababaan ng inyong sangkatauhan upang maipanumbalik ito sa biyayang nawala sa inyo dahil sa kasalanan; sapagkat hindi Ako maaaring magdusa, gayunman, dahil sa pagkakasala, hinihingi ng Aking banal na katarungan ang pagdurusa. Ngunit hindi sapat ang tao upang makapagbayad-puri rito, sapagkat kahit makapagbayad-puri siya sa isang antas, para lamang iyon sa kaniyang sarili, at hindi para sa iba pang mga nilalang na may katwiran; bukod dito, hindi makapagbabayad-puri ang tao para sa kaniyang sarili ni para sa iba, sapagkat ang kaniyang kasalanan ay ginawa laban sa Akin, na Siyang Walang-hanggang Kabutihan. Gayunman, sa pagnanais Kong maipanumbalik ang tao, na nanghina at hindi makapagbayad-puri dahil sa nabanggit na dahilan, isinugo Ko ang Aking Salita, ang Aking sariling Anak, na nararamtan ng mismong kalikasan ninyo, ang nasirang luwad ni Adan, upang mabata Niya ang pagdurusa sa mismong kalikasang iyon na ginamit ng tao sa pagkakasala, na nagdusa sa Kaniyang katawan hanggang sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus; at sa gayon ay nakapagbayad-puri Siya sa Aking katarungan at sa Aking banal na awa. Sapagkat ninais ng Aking awa na magbayad-puri para sa kasalanan ng tao at ihanda siya para sa kabutihang iyon na siyang layunin ng paglikha Ko sa kaniya. Ang kalikasang ito ng tao, na kaisa ng kalikasang banal, ay sapat upang makapagbayad-puri para sa buong sangkatauhan, hindi lamang dahil sa sakit na binata nito sa kaniyang may-hangganang kalikasan, samakatuwid ay sa laman ni Adan, kundi sa bisa ng Walang-hanggang Pagka-Diyos, ang banal at walang-hanggang kalikasang kaisa nito. Sa gayong pagkakaisa ng dalawang kalikasan, tinanggap at kinalugdan Ko ang sakripisyo ng Aking bugtong na Anak, na kasama ng kalikasang banal ay minasang maging iisang masa, sa pamamagitan ng apoy ng banal na pag-ibig na siyang tanikalang nagpapanatili sa Kaniya na nakapirmi at nakapako sa Krus sa ganitong paraan. Sa gayon ay naging sapat ang kalikasan ng tao upang makapagbayad-puri sa pagkakasala, ngunit sa bisa lamang ng kalikasang banal. At sa ganitong paraan ay napawi ang bahid ng kasalanan ni Adan, at ang bakas na lamang nito ang natira, samakatuwid ay ang pagkahilig sa kasalanan at sa lahat ng uri ng kapintasan ng katawan, tulad ng pilat na naiiwan kapag gumaling ang sugat ng isang tao. Sa ganitong paraan, ang orihinal na pagkakasala ni Adan ay maaari pa ring magdulot ng nakamamatay na bahid; kaya ang pagdating ng dakilang Manggagamot, samakatuwid ay ng Aking bugtong na Anak, ang nagpagaling sa maysakit na ito, sa pag-inom Niya ng mapait na gamot na ito, na hindi kayang inumin ng tao dahil sa kaniyang labis na kahinaan, tulad ng isang inang tagapag-alaga na umiinom ng gamot sa halip na ang sanggol na kaniyang pinasususo, sapagkat siya ay nasa hustong gulang at malakas, at hindi kayang tiisin ng bata ang kapaitan nito. Siya ang naging inang tagapag-alaga ng tao, na sa kadakilaan at lakas ng Pagka-Diyos na kaisa ng inyong kalikasan ay nagtiis sa mapait na gamot ng masakit na kamatayan sa Krus, upang bigyan ng buhay kayong maliliit na pinahina ng pagkakasala. Kaya sinasabi Ko na ang bakas na lamang ng kasalanang mana ang nananatili, ang kasalanang iyon na tinatanggap ninyo mula sa inyong ama at ina nang kayo ay kanilang isilang. Ngunit ang bakas na ito ay inaalis sa kaluluwa, bagaman hindi lubusan, sa pamamagitan ng Banal na Binyag, na may kapangyarihang magkaloob ng buhay ng biyaya sa pamamagitan ng maluwalhati at mahalagang Dugong iyon. Kaya sa sandaling tanggapin ng kaluluwa ang Banal na Binyag, ang kasalanang mana ay inaalis sa kaniya, at ang biyaya ay ibinubuhos sa kaniya; at ang pagkahilig na iyon sa kasalanan, na natitira mula sa orihinal na pagkasira, gaya ng nasabi na, ay tunay na pinagmumulan ng kahinaan, ngunit maaari itong pigilan ng kaluluwa kung nanaisin niya. Sa gayon, ang sisidlan ng kaluluwa ay nagiging handang tumanggap ng biyaya at magpalago nito sa kaniyang sarili, nang higit o kulang, ayon sa kusang-loob niyang paghahanda sa sarili nang may pagmamahal at pagnanais na ibigin at paglingkuran Ako; at sa gayunding paraan, maaari niyang ihanda ang kaniyang sarili sa masama gaya ng sa mabuti, sa kabila ng pagtanggap niya ng biyaya sa Banal na Binyag. Kaya kapag dumating na ang panahon ng pagkilala sa mabuti at masama, ang kaluluwa, sa pamamagitan ng kaniyang malayang kalooban, ay makapipili ng mabuti o masama, ayon sa ikinalulugod ng kaniyang kalooban; at napakadakila ng kalayaang ito na taglay ng tao, at napakatatag nito dahil sa bisa ng maluwalhating Dugong ito, na walang demonyo o nilalang na makapipilit sa kaniya na gumawa ng kahit pinakamaliit na kasalanan nang wala ang kaniyang malayang pagsang-ayon. Tinubos siya mula sa pagkaalipin at pinalaya upang mapamahalaan niya ang kaniyang sariling pagkamakalaman at makamtan ang layuning siyang dahilan ng paglikha sa kaniya. O, kaawa-awang tao, na nalulugod na manatili sa putikan na parang isang hayop, at hindi kumikilala sa dakilang biyayang ito na kaniyang tinanggap mula sa Akin! Isang biyayang napakadakila, na wala nang hihigit pang matatanggap ang aba at kaawa-awang nilalang na lipos ng gayong kamangmangan.”
Kung paanong ang kasalanan ay pinarurusahan nang mas mabigat matapos ang Pagpapakasakit ni Kristo kaysa noong una; at kung paanong ipinangangako ng Diyos na kahahabagan Niya ang sanlibutan at ang Santa Iglesia sa pamamagitan ng mga panalangin at pagdurusa ng Kanyang mga lingkod.
“At ibig Kong malaman mo, anak Ko, na bagaman muli Kong nilikha at ibinalik sa buhay ng biyaya ang sangkatauhan sa pamamagitan ng Dugo ng Aking bugtong na Anak, gaya ng sinabi Ko, hindi nagpapasalamat ang mga tao. Sa halip, lalo silang sumasama, at mula sa isang pagkakasala ay humahantong sa isa pa, anupa’t inuusig pa nila Ako sa pamamagitan ng maraming paglapastangan. Gayon na lamang kaliit ang pagpapahalaga nila sa mga biyayang ipinagkaloob Ko at patuloy na ipinagkakaloob sa kanila, na hindi lamang nila hindi kinikilalang mula sa biyaya ang kanilang tinanggap, kundi kung minsan ay inaakala pa nilang inaapi Ko sila, na para bang may iba Akong hinahangad maliban sa kanilang pagpapakabanal.
“Sinasabi Ko sa iyo na magiging higit na matigas ang kanilang puso, at magiging karapat-dapat sila sa higit na kaparusahan, at tunay ngang parurusahan sila nang mas mabigat ngayong tinanggap na nila ang pagtubos sa Dugo ng Aking Anak, kaysa sa magiging parusa sa kanila bago naganap ang pagtubos na iyon โ alalaong baga, bago naalis ang bahid ng kasalanan ni Adan. Nararapat na ang tumanggap ng higit ay magbigay rin ng higit, at magkaroon ng malaking pananagutan sa Kanya na pinagmulan ng higit niyang tinanggap.
“Kung gayon, mahigpit na nakabuklod sa Akin ang tao dahil sa pag-iral na ipinagkaloob Ko sa kanya, nang likhain Ko siya sa Aking sariling larawan at wangis; dahil dito, tungkulin niyang magbigay sa Akin ng kaluwalhatian, ngunit ipinagkait niya ito sa Akin at ninais na ibigay ito sa kanyang sarili. Sa gayon ay nilabag niya ang pagsunod na iniatas Ko sa kanya, at naging kaaway Ko. At Ako, sa Aking kababaang-loob, ay pumawi sa kanyang kapalaluan, sa pagpapakababa ng kalikasang banal at pag-angkin ng inyong pagkatao; at sa pagpapalaya sa inyo mula sa paglilingkod sa diyablo, ginawa Ko kayong malaya. At hindi lamang kalayaan ang ipinagkaloob Ko sa inyo, kundi, kung susuriin mo, makikita mong ang tao ay naging Diyos, at ang Diyos ay naging tao, sa pamamagitan ng pagkakaisa ng kalikasang banal at ng kalikasang pantao. Ito ang pagkakautang na kanilang tinamo โ alalaong baga, ang kayamanan ng Dugo, na sa pamamagitan nito ay isinilang sila sa biyaya. Tingnan mo, kung gayon, kung gaano kalaki ang nadagdag sa kanilang pagkakautang matapos ang pagtubos kaysa noong una. Sapagkat ngayon ay tungkulin nilang magbigay sa Akin ng kaluwalhatian at papuri sa pamamagitan ng pagsunod sa mga yapak ng Aking Salitang Nagkatawang-tao, ang Aking bugtong na Anak, sapagkat sa gayon ay binabayaran nila sa Akin ang utang na pag-ibig kapwa sa Akin at sa kanilang kapwa, sa pamamagitan ng tunay at dalisay na kabutihang-asal, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa itaas. At kung hindi nila ito gagawin, habang lumalaki ang kanilang utang, lalong magiging mabigat ang pagkakasalang mahuhulugan nila, at dahil dito, ayon sa katarungang banal, lalong titindi ang kanilang pagdurusa sa walang hanggang kapahamakan.
“Ang isang huwad na Kristiyano ay pinarurusahan nang higit kaysa sa isang pagano, at higit siyang tinutupok ng hindi namamatay na apoy ng katarungang banal, alalaong baga, higit siyang pinahihirapan nito; at sa kanyang paghihirap, nadarama niyang tinutupok siya ng uod ng budhi, bagaman, sa katunayan, hindi siya nauubos, sapagkat ang mga napahamak ay hindi nawawalan ng pag-iral sa anumang pagpapahirap na kanilang dinaranas. Kaya sinasabi Ko sa iyo na hinihingi nila ang kamatayan ngunit hindi nila ito makamit, sapagkat hindi maaaring maglaho ang kanilang pag-iral; ang buhay sa biyaya ay nawawala sa kanila dahil sa sarili nilang kasalanan, ngunit hindi ang kanilang likas na pag-iral. Kaya naman ang pagkakasala ay pinarurusahan nang mas mabigat matapos ang Pagtubos sa pamamagitan ng Dugo kaysa noong una, sapagkat higit ang tinanggap ng tao; ngunit tila hindi ito namamalayan ng mga makasalanan, ni binibigyang-pansin ang sarili nilang mga kasalanan, at sa gayon ay nagiging mga kaaway Ko sila, bagaman ipinagkasundo Ko na sila sa Akin sa pamamagitan ng Dugo ng Aking Anak. Ngunit may lunas na sa pamamagitan nito ay pinapahupa Ko ang Aking poot โ alalaong baga, sa pamamagitan ng Aking mga lingkod, kung masigasig silang magpumilit sa Akin sa pamamagitan ng kanilang pagnanais. Nakikita mo, kung gayon, na naigapos mo Ako sa taling ito na Ako mismo ang nagbigay sa iyo, sapagkat ninais Kong kahabagan ang sanlibutan. “Kaya pinagkakalooban Ko sa Aking mga lingkod ang pagkagutom at pagnanais para sa Aking karangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, upang, sa pagpupumilit ng kanilang mga luha, mapahupa Ko ang tindi ng Aking katarungang banal. Kaya kunin ninyo ang inyong mga luha at pawis, na hinango sa bukal ng Aking banal na pag-ibig, at hugasan ninyo sa mga ito ang mukha ng Aking kabiyak.
“Ipinapangako Ko sa iyo na, sa pamamagitan nito, maibabalik sa kanya ang kanyang kagandahan, hindi sa pamamagitan ng patalim ni ng kalupitan, kundi nang mapayapa, sa pamamagitan ng mapagpakumbaba at walang patid na panalangin, ng pawis at mga luhang ibinubuhos dahil sa nag-aalab na pagnanais ng Aking mga lingkod. Sa gayon ay tutuparin Ko ang iyong hangarin kung kayo naman ay magtitiis nang labis, itinatanglaw ang liwanag ng inyong pagtitiis sa kadiliman ng taong balakyot, nang hindi natatakot sa mga pag-uusig ng sanlibutan, sapagkat iingatan Ko kayo, at ang Aking Kalinga ay hindi kailanman magkukulang sa inyo kahit sa pinakamaliit na pangangailangan.”
Kung paanong, nang masira ang daan patungong Langit dahil sa pagsuway ni Adan, ginawa ng Diyos ang Kanyang Anak na isang Tulay na matatawiran ng tao.
“Kaya sinabi Ko sa iyo na ginawa Kong isang Tulay ang Aking Salita, ang Aking bugtong na Anak, at ito ang katotohanan. Nais Kong malaman ninyo, Aking mga anak, na ang daan ay nasira dahil sa kasalanan at pagsuway ni Adan, anupat walang sinumang makararating sa Buhay na Walang Hanggan. Dahil dito, hindi Ako niluwalhati ng mga tao ayon sa nararapat, sapagkat hindi sila nakibahagi sa Kabutihang iyon na siyang dahilan ng paglikha Ko sa kanila, at hindi natupad ang Aking katotohanan. Ang katotohanang ito ay na nilikha Ko ang tao ayon sa Aking sariling larawan at wangis, upang magkaroon siya ng Buhay na Walang Hanggan, makibahagi sa Akin, at malasap ang Aking kataas-taasan at walang hanggang katamisan at kabutihan. Ngunit, matapos isara ng kasalanan ang Langit at trangkahan ang mga pintuan ng awa, ang kaluluwa ng tao ay nagbunga ng mga tinik at matitinik na dawag, at nasumpungan ng Aking nilikha sa kanyang sarili ang paghihimagsik laban sa kanyang sarili.
“At kaagad na nagsimulang makidigma ang laman laban sa Espiritu, at, nang mawala ang kalagayan ng kawalang-malay, ay naging isang maruming hayop; at lahat ng nilikha ay naghimagsik laban sa tao, samantalang susunod sana ang mga ito sa kanya kung nanatili siya sa kalagayang pinaglagyan Ko sa kanya. Sapagkat hindi siya nanatili roon, nilabag niya ang pagsunod sa Akin, at naging karapat-dapat sa walang hanggang kamatayan ng kaluluwa at katawan. At sa sandaling nagkasala siya, bumugso ang isang maunos na baha, na walang tigil na humahampas sa kanya ng mga alon nito, at nagdudulot sa kanya ng pagod at ligalig mula sa kanyang sarili, sa diyablo, at sa sanlibutan. Nalunod ang lahat sa baha, sapagkat walang sinuman, sa pamamagitan lamang ng sarili niyang katuwiran, ang makararating sa Buhay na Walang Hanggan. Kaya, sa pagnanais Kong lunasan ang inyong malalaking kasamaan, ibinigay Ko sa inyo ang Tulay ng Aking Anak, upang sa pagtawid ninyo sa baha ay hindi kayo malunod; ang bahang ito ang maunos na dagat ng madilim na buhay na ito. Tingnan mo, kung gayon, kung gaano kalaki ang pananagutan ng nilikha sa Akin, at kung gaano siya kamangmang sa hindi pagtanggap sa lunas na inialok Ko, at sa halip ay pumapayag na malunod.”
Kung paano inaakay ng Diyos ang kaluluwa na pagmasdan ang kadakilaan ng Tulay na ito, yamang umaabot ito mula sa lupa hanggang sa Langit.
“Buksan mo, anak Ko, ang mata ng iyong pang-unawa, at makikita mo ang mga kinalulugdan at ang mga mangmang, ang mga di-ganap, at gayundin ang mga ganap na sumusunod sa Akin sa katotohanan, upang ikalungkot mo ang kapahamakan ng mga mangmang, at ikagalak ang kaganapan ng Aking minamahal na mga lingkod.
“Makikita mo rin kung paano namumuhay ang mga lumalakad sa liwanag, at ang mga lumalakad sa kadiliman. Nais Ko ring pagmasdan mo ang Tulay ng Aking bugtong na Anak, at makita ang kadakilaan nito, sapagkat umaabot ito mula sa Langit hanggang sa lupa; ibig sabihin, sa pamamagitan nito ay naiuugnay ang lupa ng inyong pagkatao sa kadakilaan ng pagka-Diyos. Kaya sinasabi Ko na ang Tulay na ito ay umaabot mula sa Langit hanggang sa lupa, at ito ang bumubuo sa pakikipag-isang ginawa Ko sa tao.
“Kinailangan ito upang maibalik sa ayos ang daang nasira, gaya ng sinabi Ko sa iyo, upang makaraan ang tao sa kapaitan ng daigdig at makarating sa buhay; ngunit hindi maaaring yari sa lupa ang Tulay na sapat ang laki upang tumawid sa baha at magbigay sa inyo ng Buhay na Walang Hanggan, sapagkat ang lupa ng kalikasan ng tao ay hindi sapat upang makapagbayad-sala at maalis ang bahid ng kasalanan ni Adan. Ang bahid na ito ang nagpasama sa buong sangkatauhan at nagbuga ng baho, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa itaas. Kaya kinailangang iugnay ang kalikasan ng tao sa kataasan ng Aking kalikasan, ang Walang Hanggang Pagka-Diyos, upang maging sapat ito sa pagbabayad-sala para sa buong sangkatauhan, upang ang kalikasan ng tao ang magbata ng parusa, at ang kalikasang Diyos, na kaisa ng kalikasang tao, ang magpapaging-katanggap-tanggap sa sakripisyo ng Aking bugtong na Anak, na inialay sa Akin upang alisin sa inyo ang kamatayan at bigyan kayo ng buhay.
“Kaya ang kataasan ng Pagka-Diyos, na nagpakababa hanggang sa lupa at nakipag-isa sa inyong pagkatao, ang gumawa ng Tulay at nagbalik sa ayos ng daan. Bakit ito ginawa? Upang makarating ang tao sa kanyang tunay na kaligayahan kasama ng mga anghel. At pansinin mo: upang magkaroon kayo ng buhay, hindi sapat na ginawa ng Aking Anak ang Tulay na ito para sa inyo, kung hindi naman kayo lalakad dito.”
Kung paano nananalangin ang kaluluwang ito sa Diyos na ipakita sa kanya ang mga tumatawid sa nabanggit na Tulay, at ang mga hindi tumatawid dito.
Pagkatapos ay bumulalas ang kaluluwang ito sa maalab na pag-ibig, — “O, di-masukat na Pag-ibig, na higit na matamis kaysa sa lahat ng katamisan! Sino ang hindi mag-aalab dahil sa gayong dakilang pag-ibig? Anong puso ang hindi madudurog sa gayong paggiliw? O, Kalaliman ng Pag-ibig, tila baga Kayo ay baliw sa pag-ibig sa Inyong nilikha, na para bang hindi Kayo mabubuhay nang wala siya, gayong Kayo ang aming Diyos na hindi nangangailangan sa amin; hindi nadaragdagan ang Inyong kadakilaan dahil sa aming kabutihan, sapagkat hindi Kayo nagbabago, at hindi Kayo napipinsala ng aming kasamaan, sapagkat Kayo ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan. Ano ang nag-uudyok sa Inyo na magpakita sa amin ng gayong awa dahil sa dalisay na pag-ibig, at hindi dahil sa anumang pagkakautang Ninyo sa amin o pangangailangan Ninyo sa amin? Sa halip, kami ang Inyong mga may utang na nagkasala at puno ng kasamaan. Kaya, kung tama ang aking pagkaunawa, O, Kataas-taasan at Walang Hanggang Katotohanan, ako ang magnanakaw at Kayo ang pinarusahan para sa akin. Sapagkat nakikita ko ang Inyong Salita, ang Inyong Anak, na nakabitin at nakapako sa Krus, na ginawa Ninyong Tulay para sa akin, gaya ng ipinakita Ninyo sa akin na Inyong abang lingkod; dahil dito, ang aking puso ay sasabog, ngunit hindi makasasabog, dahil sa pagkagutom at pananabik nito sa Inyo. Naaalaala ko, Panginoon ko, na niloob Ninyong ipakita sa akin kung sino ang mga dumaraan sa Tulay at kung sino ang hindi; kung kalulugdan ng Inyong kabutihan na ihayag ito sa akin, buong-puso ko itong nanaising makita at marinig.”
Kung paanong ang Tulay na ito ay may tatlong baitang, na sumasagisag sa tatlong kalagayan ng kaluluwa; at kung paanong, bagaman nakataas, hindi ito hiwalay sa lupa; at kung paano dapat unawain ang mga salitang ito: “Kapag Ako ay itinaas mula sa lupa, ilalapit Ko sa Akin ang lahat ng bagay.”
Pagkatapos, upang lalo pang pag-alabin ang pag-ibig at hangarin ng kaluluwang iyon para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, sumagot sa kanya ang Walang-hanggang Diyos at sinabi: “Una, yamang ipinakita Ko na sa iyo ang iyong ninais at hinihingi sa Akin, ipaliliwanag Ko ngayon sa iyo ang kalikasan ng Tulay na ito. Sinabi Ko na sa iyo, anak Ko, na ang Tulay ay umaabot mula sa Langit hanggang sa lupa; ito ay sa pamamagitan ng pakikipagkaisa Ko sa tao, na hinubog Ko mula sa putik ng lupa. Alamin mo ngayon na ang Tulay na ito, ang Aking bugtong na Anak, ay may tatlong baitang. Ang dalawa ay ginawa mula sa kahoy ng kabanal-banalang Krus, at ang ikatlo ay nagtataglay pa rin ng matinding kapaitang Kanyang nalasahan nang painumin Siya ng apdo at suka. Sa tatlong baitang na ito ay makikilala mo ang tatlong kalagayan ng kaluluwa, na ipaliliwanag Ko sa iyo sa ibaba. Ang mga paa ng kaluluwa, na sumasagisag sa kanyang pagmamahal, ang unang baitang, sapagkat dinadala ng mga paa ang katawan kung paanong dinadala ng pagmamahal ang kaluluwa. Kaya ang mga Paa Niyang ito na tinusok ay mga baitang na maaari mong akyatin upang makarating sa Kanyang Tagiliran, na naghahayag sa iyo ng lihim ng Kanyang Puso. Sapagkat ang kaluluwa, habang umaakyat sa mga baitang ng kanyang pagmamahal, ay nagsisimulang makalasap ng pag-ibig ng Kanyang Puso, habang pinagmamasdan ng mata ng pag-iisip ang bukas na Pusong iyon ng Aking Anak, at natatagpuan itong natutupok sa di-maipahayag na pag-ibig. Sinasabi Kong natutupok, sapagkat hindi Niya kayo minamahal para sa Kanyang sariling pakinabang, sapagkat wala kayong maipakikinabang sa Kanya, yamang Siya ay kaisa Ko. Pagkatapos ay napupuno ng pag-ibig ang kaluluwa, sapagkat nakikita niyang gayon na lamang ang pag-ibig sa kanya. Pagkalampas sa ikalawang baitang, inaabot ng kaluluwa ang ikatlo — samakatuwid — ang Bibig, kung saan natatagpuan niya ang kapayapaan mula sa kakila-kilabot na pakikidigmang kanyang isinasagawa laban sa kanyang kasalanan. Kaya sa unang baitang, habang iniaangat ng kaluluwa ang kanyang mga paa mula sa mga pagmamahal sa mga bagay sa lupa, hinuhubad niya ang kanyang mga bisyo; sa ikalawa, pinupuno niya ang kanyang sarili ng pag-ibig at birtud; at sa ikatlo, nalalasahan niya ang kapayapaan. Kaya may tatlong baitang ang Tulay, upang, sa pag-akyat mo lampas sa una at ikalawa, marating mo ang huli, na nakataas sa kaitaasan, upang hindi ito maabot ng tubig na dumadaloy sa ilalim; sapagkat sa Aking Anak ay walang kamandag ng kasalanan. Ang Tulay na ito ay nakataas sa kaitaasan, ngunit kasabay nito ay nakaugnay sa lupa. Alam mo ba kung kailan ito itinaas sa kaitaasan? Nang itinaas ang Aking Anak sa kahoy ng kabanal-banalang Krus, habang ang kalikasang Diyos ay nanatiling kaisa ng kababaan ng lupa ng inyong pagkatao.
“Dahil dito ay sinabi Ko sa iyo na, bagaman itinaas Siya sa kaitaasan, hindi Siya inihiwalay sa lupa, sapagkat ang kalikasang Diyos ay nakaisa at nahalong maging isang bagay dito. At walang sinumang makalakad sa Tulay hangga’t hindi Ito naitataas sa kaitaasan, kaya sinabi Niya, — ‘Si exaltatus fuero a terra omnia traham ad me ipsum,’ samakatuwid, ‘Kung Ako ay itataas sa kaitaasan, hihilahin Ko ang lahat ng bagay patungo sa Akin.’ Sa Aking Kabutihan, nang makita Kong wala nang ibang paraan upang mahila kayo patungo sa Akin, isinugo Ko Siya upang itaas Siya sa kaitaasan sa kahoy ng Krus, na ginawang isang palihan upang doon ay muling hubugin ang Aking Anak, na isinilang sa angkan ng tao, upang palayain kayo mula sa kamatayan at ibalik kayo sa buhay ng biyaya. Kaya hinila Niya ang lahat ng bagay patungo sa Kanyang sarili sa ganitong paraan, samakatuwid, sa pamamagitan ng pagpapakita ng di-maipahayag na pag-ibig na siyang pag-ibig Ko sa inyo, sapagkat ang puso ng tao ay laging naaakit ng pag-ibig. Kaya wala na Akong maipakikitang higit pang dakilang pag-ibig sa inyo kaysa ialay ang Aking buhay para sa inyo; kaya nga, dahil sa pag-ibig, kinailangang danasin ito ng Aking Anak, upang ang taong mangmang ay hindi makalaban sa paghila sa kanya patungo sa Akin.
“Tunay nga, kung gayon, ang sinabi ng Aking Anak na kapag Siya ay itinaas, ilalapit Niya sa Kanya ang lahat ng bagay. At ito ay dapat unawain sa dalawang paraan. Una, kapag ang puso ng tao ay naaakit ng pagsinta, gaya ng Aking sinabi, naaakit ito kasama ng lahat ng kakayahan ng kanyang kaluluwa, samakatuwid, ang Alaala, ang Pag-unawa, at ang Kalooban; ngayon, kapag ang tatlong kakayahang ito ay nagkakaisa nang may pagkakasundo sa Aking Pangalan, ang lahat ng iba pang ginagawa ng tao, maging sa gawa o sa isip, ay kalugud-lugod at pinag-uugnay ng bisa ng pag-ibig, sapagkat ang pag-ibig ay itinataas, sumusunod sa Nagdurusang Nakapako sa Krus; kaya tama ang sinabi ng Aking Katotohanan, ‘Kung Ako ay itinaas,’ &c., na ang ibig sabihin ay kung ang puso at ang mga kakayahan ng kaluluwa ay inilalapit sa Kanya, ang lahat ng kilos ay inilalapit din sa Kanya. Ikalawa, ang lahat ng bagay ay nilikha upang maglingkod sa tao, upang tugunan ang mga pangangailangan ng mga nilalang na may katwiran, at ang nilalang na may katwiran ay hindi ginawa para sa mga iyon, kundi para sa Akin, upang maglingkod sa Akin nang buong puso at nang buong pagsinta. Tingnan mo, kung gayon, na kapag inilalapit ang tao, ang lahat ng iba pang bagay ay inilalapit na kasama niya, sapagkat ang lahat ng iba pang bagay ay ginawa para sa kanya. Kaya kinakailangang itaas ang Tulay, at magkaroon ito ng mga baitang, upang higit na madaling maakyat ito.”
Kung paanong ang Tulay na ito ay binubuo ng mga batong sumasagisag sa mga birtud; at kung paanong sa Tulay ay may isang bahay-panuluyan kung saan binibigyan ng pagkain ang mga manlalakbay; at kung paanong ang dumaraan sa ibabaw ng Tulay ay patungo sa buhay, samantalang ang dumaraan sa ilalim Nito ay patungo sa kapahamakan at kamatayan.
“Ang Tulay na ito ay yari sa mga bato, upang kung bumuhos ang ulan, hindi nito mahadlangan ang manlalakbay. Alam mo ba kung ano ang mga batong ito? Ang mga ito ay ang mga bato ng tunay at tapat na mga birtud. Ang mga batong ito ay hindi pa naitayo bilang mga pader bago ang Pagpapakasakit ng Aking Anak, kaya maging ang mga nagsikap lumakad sa landas ng birtud ay nahadlangang makarating sa dulo ng kanilang paglalakbay, sapagkat ang Langit ay hindi pa nabubuksan ng susi ng Dugo, at hindi sila pinaraan ng ulan ng Katarungan; subalit, matapos magawa ang mga bato at maitayo sa Katawan ng Aking mahal na Anak, ang Aking Salita, na siyang Aking binanggit sa iyo, Siya, na Siya Mismo ang Tulay, ay nagbasa ng argamasang ginamit sa pagtatayo nito sa pamamagitan ng Kanyang Dugo. Ibig sabihin, ang Kanyang Dugo ay iniugnay sa argamasa ng pagka-Diyos, at sa katatagan ng loob, at sa apoy ng pag-ibig; at, sa pamamagitan ng Aking kapangyarihan, ang mga batong ito ng mga birtud ay itinayo bilang isang pader, na Siya ang saligan, sapagkat walang birtud na hindi nasubok sa Kanya, at sa Kanya nagmumula ang buhay ng lahat ng birtud. Kaya walang sinumang maaaring magkaroon ng birtud na kaloob ng buhay ng biyaya kundi mula sa Kanya, ibig sabihin, kung hindi susunod sa mga yapak ng Kanyang aral. Nagtayo Siya ng isang pader ng mga birtud, inilalagay ang mga ito bilang mga batong buhay, at pinagbubuklod ang mga ito sa pamamagitan ng Kanyang Dugo, upang ang bawat sumasampalataya ay makalakad nang mabilis, at walang anumang takot na tulad ng sa isang alipin sa ulan ng katarungan ng Diyos, sapagkat siya ay kinakanlungan ng awa na bumaba mula sa Langit sa Pagkakatawang-tao ng Aking Anak na ito. Paano nabuksan ang Langit? Sa pamamagitan ng susi ng Kanyang Dugo; kaya nakikita mong ang Tulay ay napapaderan at nabububungan ng Awa. Kanya rin ang Bahay-panuluyan sa Hardin ng Banal na Simbahan, na nag-iingat at namamahagi ng Tinapay ng Buhay, at nagpapainom ng Dugo, upang ang Aking mga nilalang, habang naglalakbay sa kanilang paglalakbay-pananampalataya, ay hindi manghina sa daan dahil sa pagod; at dahil dito ay itinakda ng Aking pag-ibig na ang Dugo at ang Katawan ng Aking bugtong na Anak, na ganap na Diyos at ganap na tao, ay maipagkaloob sa inyo. Ang manlalakbay, matapos tumawid sa Tulay, ay dumarating sa pintong bahagi ng Tulay, na kailangang pasukan ng lahat, kaya sinasabi Niya: ‘Ako ang Daan, ang Katotohanan, at ang Buhay; ang sumusunod sa Akin ay hindi lumalakad sa kadiliman, kundi sa liwanag.’ At sa ibang bahagi ay sinasabi ng Aking Katotohanan, ‘Na walang sinumang makalalapit sa Akin kundi sa pamamagitan Niya,’ at gayon nga ito. Kaya sinasabi Niya tungkol sa Kanyang Sarili na Siya ang Landas, at ito ang katotohanan, at naipakita Ko na sa iyo na Siya ay isang Landas sa anyo ng Tulay. At sinasabi Niya na Siya ang Katotohanan, at gayon nga Siya, sapagkat Siya ay kaisa Ko na siyang Katotohanan, at ang sumusunod sa Kanya ay lumalakad sa Katotohanan, at sa Buhay, sapagkat ang sumusunod sa Katotohanang ito ay tumatanggap ng buhay ng biyaya, at hindi maaaring manghina dahil sa gutom, sapagkat ang Katotohanan ay naging inyong pagkain, ni mabuwal sa kadiliman, sapagkat Siya ay liwanag na walang anumang kasinungalingan. At, sa pamamagitan ng Katotohanang iyon, pinabulaanan at winasak Niya ang kasinungalingang sinabi ng Diyablo kay Eva, na sa pamamagitan nito ay sinira niya ang landas patungo sa Langit, at muling pinagdugtong ng Katotohanan ang mga piraso at pinagbuklod ang mga ito sa pamamagitan ng Kanyang Dugo. Kaya ang mga sumusunod sa landas na ito ay mga anak ng Katotohanan, sapagkat sinusunod nila ang Katotohanan, at pumapasok sa pinto ng Katotohanan at nasusumpungan ang kanilang sarili na kaisa Ko, na siyang Pinto at Landas at kasabay nito ay Walang-hanggang Kapayapaan.
“Ngunit ang hindi lumalakad sa daang ito ay dumaraan sa ilalim ng Tulay, sa ilog na walang mga bato, kundi tubig lamang; at yamang walang masasandigan sa tubig, walang makapaglalakbay sa daang iyon nang hindi nalulunod. Ganito naganap ang mga kasalanan at ang kalagayan ng sanlibutan. Kaya, kung ang pagmamahal ay hindi nakatuon sa mga bato, kundi nakatuon, nang may di-wastong pag-ibig, sa mga nilalang, na iniibig at hinahayaang ilayo siya sa Akin, nalulunod ang kaluluwa, sapagkat ang mga nilalang ay tulad ng tubig na patuloy na umaagos, at ang tao rin ay patuloy na lumilipas gaya ng ilog, bagaman sa kanyang palagay ay hindi siya gumagalaw at ang mga nilalang na kanyang iniibig ang lumilipas. Gayunman, siya mismo ay patuloy na patungo sa wakas ng kanyang paglalakbayโang kamatayan! At malugod sana niyang pananatilihin ang kanyang sarili (iyon ay ang kanyang buhay, at ang mga bagay na kanyang iniibig), ngunit hindi niya ito nagagawa, dahil sa kamatayan, na pumipilit sa kanyang iwan ang mga iyon, o dahil sa Aking pagpapasya, na nag-aalis sa mga bagay na nilikhang ito sa paningin ng Aking mga nilalang. Ang mga taong ganito ay sumusunod sa isang kasinungalingan, lumalakad sa daan ng kabulaanan, at mga anak ng Diyablo, na siyang Ama ng mga Kasinungalingan; at dahil dumaraan sila sa pintuan ng kabulaanan, tinatamo nila ang walang hanggang kapahamakan. Kaya nakikita mo ngayon na ipinakita Ko sa iyo kapwa ang Katotohanan at ang Kabulaanan, iyon ay, ang Aking daan na siyang Katotohanan, at ang sa Diyablo na siyang Kabulaanan.”
Kung paanong nakapapagod ang paglalakbay sa dalawang daang ito, iyon ay ang Tulay at ang Ilog; at tungkol sa kalugurang nadarama ng kaluluwa sa paglalakbay sa Tulay.
“Ito ang dalawang daan, at kapwa mahirap lakbayin. Mamangha ka, kung gayon, sa kamangmangan at pagkabulag ng tao, na bagaman may Daang ginawa para sa kanya, na nagdudulot ng gayong kaluguran sa mga dumaraan Dito anupat ang bawat kapaitan ay nagiging matamis at ang bawat pasanin ay gumagaan, pinipili pa rin niyang lumakad sa ibabaw ng tubig. Sapagkat ang mga tumatawid sa Tulay, bagaman nasa kadiliman pa ng katawan, ay nakasusumpong ng liwanag, at bagaman mortal, ay nakasusumpong ng buhay na walang kamatayan, na nalalasap, sa pamamagitan ng pag-ibig, ang liwanag ng Walang Hanggang Katotohanan na nangangako ng kaginhawahan sa nagpapagal para sa Akin, na marunong tumanaw ng utang na loob at makatarungan, at nagbibigay sa bawat tao ayon sa nararapat sa kanya. Kaya bawat mabuting gawa ay ginagantimpalaan, at bawat pagkakasala ay pinarurusahan. Hindi sapat ang dila upang maisalaysay ang kalugurang nadarama ng lumalakad sa daang ito, sapagkat kahit sa buhay na ito ay nalalasap at nababahaginan na niya ang kabutihang inihanda para sa kanya sa buhay na walang hanggan. Kaya tunay na hangal ang humahamak sa gayong kalaking kabutihan at higit na pinipiling tumanggap sa buhay na ito ng paunang bayad ng Impiyerno, na lumalakad sa mababang daan nang may matinding pagpapagal, at walang anumang kaginhawahan o pakinabang. Kaya, dahil sa kanilang mga kasalanan, sila ay napagkakaitan ng Akin, na siyang Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan. Tunay ngang may dahilan ka upang magdalamhati, at kalooban Kong ikaw at ang iba Ko pang mga lingkod ay manatili sa patuloy na kapaitan ng kaluluwa dahil sa pagkakasalang ginagawa laban sa Akin, at sa pagkahabag sa mga mangmang at sa kapahamakan ng mga taong, dahil sa kanilang kamangmangan, ay nagkakasala nang ganito laban sa Akin. Ngayon ay nakita at narinig mo na ang tungkol sa Tulay na ito at kung ano ang kalagayan nito, at sinabi Ko ito sa iyo upang ipaliwanag ang Aking mga salita, na ang Aking bugtong na Anak ay isang Tulay.ย At sa gayon, nakikita mo na Siya ang Katotohanan, na nabuo sa paraang ipinakita Ko sa iyo, iyon ayโsa pamamagitan ng pagkakaisa ng kataasan at kababaan.”
Kung paanong ang Tulay na ito, bagaman umabot sa Langit sa araw ng Pag-akyat sa Langit, ay hindi dahil dito iniwan ang lupa.
“Nang bumalik sa Akin ang Aking bugtong na Anak, apatnapung araw matapos ang muling pagkabuhay, ang Tulay na ito, na walang iba kundi Siya mismo, ay umangat mula sa lupa, ibig sabihin, mula sa pakikisalamuha sa mga tao, at umakyat sa Langit sa bisa ng Kalikasang Diyos at naupo sa kanan Ko, ang Amang Walang Hanggan, gaya ng sinabi ng mga anghel, sa araw ng Pag-akyat sa Langit, sa mga alagad na nakatayong tila mga patay, na ang mga puso ay nakatuon sa kaitaasan at umakyat sa Langit kasama ng karunungan ng Aking Anak โ ‘Huwag na kayong manatili rito, sapagkat Siya ay nakaupo sa kanan ng Ama!’ Nang Siya, kung gayon, ay umakyat na sa kaitaasan at bumalik sa Akin na Ama, isinugo Ko ang Guro, na walang iba kundi ang Espiritu Santo, na dumating sa inyo taglay ang Aking kapangyarihan at ang karunungan ng Aking Anak, at ang Kanyang sariling kagandahang-loob, na siyang pinakadiwa ng Espiritu Santo. Siya ay kaisa Ko, ang Ama, at ng Aking Anak. At pinatatag Niya ang daan ng aral na iniwan sa daigdig ng Aking Katotohanan. Kaya, bagaman ang Aking Anak ay hindi na ninyo kasama sa katawan, nanatili ang Kanyang aral, at ang bisa ng mga batong nakasalig sa aral na ito, na siyang daang inihanda para sa inyo ng Tulay na ito. Sapagkat una, isinabuhay Niya ang aral na ito at ginawa ang daan sa pamamagitan ng Kanyang mga gawa, na ibinibigay sa inyo ang Kanyang aral sa pamamagitan ng halimbawa sa halip na mga salita; sapagkat una Niyang isinabuhay ang itinuro Niya sa inyo pagkaraan. Pagkatapos, pinagtibay ng kagandahang-loob ng Espiritu Santo ang inyong katiyakan sa aral, na pinalalakas ang mga kalooban ng mga alagad upang ipahayag ang katotohanan at ipangaral ang daang ito, na siyang aral ni Kristong ipinako sa krus, at sa ganitong paraan ay sinasaway ang daigdig dahil sa kawalang-katarungan at maling paghatol nito. Tungkol sa kawalang-katarungan at maling paghatol na ito, magsasalita Ako sa iyo nang mas mahaba sa takdang panahon.
“Sinabi Ko sa iyo ang lahat ng ito upang walang ulap ng kadiliman sa isipan ng iyong mga tagapakinig, ibig sabihin, upang malaman nilang ginawa Kong Tulay ang Katawang ito ni Kristo sa pamamagitan ng pagkakaisa ng kalikasang Diyos at ng kalikasang tao, sapagkat ito ang katotohanan.
“Ang Tulay na ito, na nagsimula sa inyo, ay umakyat sa Langit, at Siya ang tanging daang itinuro sa inyo sa pamamagitan ng halimbawa at buhay ng Katotohanan. Ano ngayon ang natitira sa lahat ng ito, at saan matatagpuan ang daan? Sasabihin Ko sa iyo, o sa halip, sasabihin Ko sa mga maaaring hindi makaunawa sa bagay na ito. Sinasabi Ko sa iyo na ang daang ito ng Kanyang aral, na binanggit Ko sa iyo, na pinagtibay ng mga Apostol, ipinahayag ng dugo ng mga martir, tinanglawan ng liwanag ng mga Doktor ng Simbahan, pinanindigan ng mga kumpesor, isinalaysay nang buong pagmamahal ng mga Ebanghelista, na pawang mga saksing nagpapahayag ng Katotohanan, ay matatagpuan sa mistikong katawan ng Santa Iglesia. Ang mga saksing ito ay tulad ng ilaw na inilagay sa isang patungan, upang buong liwanag na ipakita ang daan ng Katotohanan na humahantong sa buhay, gaya ng sinabi Ko sa iyo, at gaya ng sinasabi nila mismo sa inyo, nang may katibayan, sapagkat napatunayan nila sa kanilang sariling buhay na ang bawat tao, kung loloobin niya, ay maaaring maliwanagan upang makilala ang Katotohanan, maliban kung piliin niyang pagkaitan ng liwanag ang kanyang katwiran dahil sa kanyang di-maayos na pagmamahal sa sarili. Tunay ngang totoo ang Kanyang aral, at nanatili itong tulad ng isang bangkang pansagip upang hanguin ang kaluluwa mula sa maunos na dagat at ihatid siya sa daungan ng kaligtasan.
“Kaya nga, una Kong ibinigay sa inyo ang Tulay ng Aking Anak, na tunay na namuhay at nakisalamuha sa mga tao; at nang lisanin Niya kayo, Siya na buhay na Tulay, nanatili ang Tulay at ang landas ng Kanyang aral, gaya ng nasabi na, sapagkat ang Kanyang aral ay kaisa ng Aking kapangyarihan at ng Kanyang karunungan, at ng kagandahang-loob ng Espiritu Santo. Ang kapangyarihan Kong ito ay nagbibigay ng birtud ng katatagan sa sinumang tumatahak sa landas na ito; binibigyan siya ng karunungan ng liwanag upang makilala niya ang katotohanan sa landas na ito; at binibigyan siya ng Espiritu Santo ng pag-ibig, na tumutupok at nag-aalis sa kaluluwa ng lahat ng pag-ibig na nakabatay sa pandama, anupa’t tanging pag-ibig sa birtud ang naiiwan doon. Kaya, sa dalawang paraan, kapwa sa Kanyang mismong sarili at sa pamamagitan ng Kanyang aral, Siya ang Daan, ang Katotohanan, at ang Buhay; samakatuwid, ang Tulay na umaakay sa inyo tungo sa kaitaasan ng Langit. Ito ang ibig Niyang sabihin nang sabihin Niya, ‘Ako ay nagmula sa Ama, at Ako ay babalik sa Ama, at babalik sa inyo’; na ang ibig sabihin ay, ‘Isinugo Ako sa inyo ng Aking Ama at ginawa Niya Akong inyong Tulay, upang maligtas kayo mula sa ilog at marating ang buhay.’ Pagkatapos ay sinabi Niya, ‘Babalik Ako sa inyo, hindi Ko kayo iiwan na mga ulila, kundi isusugo Ko sa inyo ang Paraklito’ — na para bang sinasabi ng Aking Katotohanan, ‘Ako ay paroroon sa Ama at babalik; samakatuwid, kapag dumating ang Espiritu Santo, na tinatawag na Paraklito, higit Niyang lilinawin sa inyo, at patatatagin Niya kayo sa daan ng katotohanang ibinigay Ko sa inyo.’ Sinabi Niyang babalik Siya, at tunay Siyang bumalik, sapagkat ang Espiritu Santo ay hindi dumating nang nag-iisa, kundi kasama ang kapangyarihan ng Ama, ang karunungan ng Anak, at ang kagandahang-loob ng Kanyang sariling Esensiya.
“Tingnan ninyo kung gayon kung paano Siya bumabalik, hindi sa tunay na laman at dugo, kundi, gaya ng sinabi Ko, sa pagtatatag ng landas ng Kanyang aral sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan; ang landas na ito ay hindi maaaring wasakin o alisin sa sinumang nagnanais tumahak dito, sapagkat ito ay matibay at matatag, at nagmumula sa Akin, na hindi natitinag.
“Kaya dapat ninyong tahakin nang buong tapang ang landas na ito, nang walang anumang ulap ng pag-aalinlangan, kundi taglay ang liwanag ng pananampalatayang ibinigay sa inyo bilang saligan sa Banal na Binyag.
“Ngayon ay lubos Ko nang ipinakita sa iyo ang Tulay ayon sa tunay nitong kalagayan, at ang aral na iisa at kapareho nito. At ipinakita Ko ito sa mga walang kaalaman, upang makita nila kung nasaan ang landas na ito ng Katotohanan, at kung saan nakatayo ang mga nagtuturo nito; at ipinaliwanag Kong sila ang mga Apostol, Martir, Kumpesor, Ebanghelista, at mga Banal na Pantas ng Simbahan, na inilagay na parang mga tanglaw sa Banal na Simbahan.
“At ipinakita Ko kung paanong ang Aking Anak, sa Kanyang pagbabalik sa Akin, ay bumalik pa rin sa inyo, hindi sa Kanyang presensiyang pangkatawan, kundi sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan, nang bumaba ang Espiritu Santo sa mga alagad, gaya ng sinabi Ko. Sapagkat hindi Siya babalik sa Kanyang presensiyang pangkatawan hanggang sa huling Araw ng Paghuhukom, kung kailan muli Siyang darating taglay ang Aking Kamahalan at Banal na Kapangyarihan upang hatulan ang sanlibutan, upang pagkalooban ng mabuti ang mga namuhay sa birtud at gantimpalaan sila sa kanilang mga pagpapagal, kapwa sa katawan at kaluluwa, at upang ipataw ang kapahamakan ng walang-hanggang kamatayan sa mga namuhay nang masama sa sanlibutan.
“At ngayon ay nais Kong sabihin sa iyo ang ipinangako Ko sa iyo, Ako na Katotohanan: ang ipakita sa iyo ang mga ganap, ang mga hindi pa ganap, at ang mga sukdulang ganap; at ang masasama, na dahil sa kanilang mga kasamaan ay nalulunod sa ilog, na humahantong sa kaparusahan at pagdurusa. Kaya sinasabi Ko sa inyo, mga pinakamamahal Kong anak, tumawid kayo sa ibabaw ng Tulay, at hindi sa ilalim nito, sapagkat sa ilalim ay hindi ang daan ng katotohanan, kundi ang daan ng kasinungalingan, na tinatahak ng masasama, na babanggitin Ko sa iyo maya-maya. Sila ang mga makasalanang isinasamo Kong idalangin ninyo sa Akin, at para sa kanila ay hinihiling Ko rin ang inyong mga luha at pawis, upang tumanggap sila ng awa mula sa Akin.”
Kung paanong ang kaluluwang ito, na namamangha sa awa ng Diyos, ay nagsasalaysay ng maraming kaloob at biyayang ipinagkaloob sa sangkatauhan.
Nang magkagayon, ang kaluluwang ito, na para bang lasing, ay hindi na makapagpigil, kundi nakatayo sa harap ng mukha ng Diyos, ay bumulalas, “Kaydakila ng Walang Hanggang Awa na ipinantatakip Mo sa mga kasalanan ng Iyong mga nilalang! Hindi ako nagtataka na sinasabi Mo sa mga tumatalikod sa kasalanang mortal at nagbabalik sa Iyo, ‘Hindi Ko na naaalaalang nagkasala ka kailanman sa Akin.’ O, Awang di-maipahayag! Hindi ako nagtataka na sinasabi Mo ito sa mga nagbabalik-loob, yamang sinasabi Mo tungkol sa mga umuusig sa Iyo, ‘Nais Kong ipanalangin mo sila, upang maawa Ako sa kanila.’ O, Awa, na nagmumula sa Iyong Walang Hanggang Ama, ang pagka-Diyos na namamahala sa buong daigdig sa pamamagitan ng Iyong kapangyarihan, sa pamamagitan Mo kami ay nilikha, at sa Iyo kami ay muling nilikha sa Dugo ng Iyong Anak. Iniingatan kami ng Iyong Awa, ang Iyong Awa ang nag-udyok sa Iyong Anak na makipaglaban para sa amin, na nakabitin sa Kanyang mga bisig sa kahoy ng Krus, habang magkalabang naglalaban ang buhay at kamatayan; noon ay dinaig ng buhay ang kamatayan ng aming kasalanan, at winasak ng kamatayan ng aming kasalanan ang buhay ng katawan ng Korderong Walang Bahid. Alin ang nadaig sa huli? Ang kamatayan! Sa pamamagitan ng ano? Ng Awa! Ang Iyong Awa ay nagbibigay ng liwanag at buhay, na sa pamamagitan nito ay nakikilala ang Iyong kahabagan sa lahat ng Iyong mga nilalang, kapwa sa mga matuwid at sa mga di-matuwid. Sa kaitaasan ng Langit ay nagniningning ang Iyong Awa, samakatuwid, sa Iyong mga banal. Kung bumaling ako sa lupa, ito ay sagana sa Iyong Awa. Sa kadiliman ng Impiyerno ay nagniningning ang Iyong Awa, sapagkat hindi tinatanggap ng mga hinatulan ng walang hanggang kapahamakan ang mga pagdurusang nararapat sa kanila; sa Iyong Awa ay pinapahinahon Mo ang Katarungan. Sa pamamagitan ng Awa ay hinugasan Mo kami sa Dugo, at sa pamamagitan ng Awa ay ninanais Mong makipag-usap sa Iyong mga nilalang. O, Baliw sa Pag-ibig! Hindi pa ba sapat sa Iyo ang magkatawang-tao, at kailangan Mo pang mamatay? Hindi pa ba sapat ang kamatayan, at kailangan Mo pang manaog sa Limbo, upang kunin mula roon ang mga banal na ama at tuparin sa kanila ang Iyong Awa at ang Iyong Katotohanan? Dahil ang Iyong kabutihan ay nangangako ng gantimpala sa mga naglilingkod sa Iyo sa katotohanan, nanaog Ka sa Limbo upang hanguin sa kanilang pagdurusa ang Iyong mga lingkod, at ibigay sa kanila ang bunga ng kanilang mga pagpapagal. Inuudyukan Ka ng Iyong Awa na magbigay pa ng higit sa tao, samakatuwid, ang iwan sa kanya ang Iyong Sarili bilang pagkain, upang kaming mahihina ay magkaroon ng kaaliwan, at ang mga mangmang, sa paggunita sa Iyo, ay hindi makalimot sa Iyong mga biyaya. Kaya araw-araw ay ibinibigay Mo ang Iyong Sarili sa tao, na inihaharap ang Iyong Sarili sa Sakramento ng Altar, sa katawan ng Iyong Banal na Simbahan. Ano ang gumawa nito? Ang Iyong Awa. O, Banal na Awa! Naninikip ang aking puso sa pag-iisip sa iyo, sapagkat saanman ko ibaling ang aking isip, wala akong matatagpuan kundi awa. O, Walang Hanggang Ama! Patawarin Mo ang aking kamangmangan, na nangangahas akong dumaldal nang ganito sa Iyo, ngunit ang pag-ibig sa Iyong Awa ang magiging dahilan upang ako ay mapagpaumanhinan sa harap ng Mukha ng Iyong mapagmahal na kagandahang-loob.”
Tungkol sa kababaan ng mga dumaraan sa ilog sa ilalim ng Tulay; at kung paanong ang kaluluwang dumaraan sa ilalim ay tinatawag ng Diyos na puno ng kamatayan, na ang mga ugat ay nakakapit sa apat na bisyo.
Matapos bahagyang mapanariwa ng kaluluwang ito ang kanyang puso sa awa ng Diyos sa pamamagitan ng mga salitang ito, mapagpakumbaba niyang hinintay ang katuparan ng pangakong ibinigay sa kanya, at nagpatuloy ang Diyos sa Kanyang pananalita: “Pinakamamahal Kong anak, nagsalita ka sa Aking harapan tungkol sa Aking awa, sapagkat ipinatikim at ipinakita Ko ito sa iyo sa salitang sinabi Ko sa iyo nang sabihin Ko: โsila ang mga hinihiling Kong ipamagitan mo sa Akin.โ Ngunit alamin mong ang Aking awa ay walang maihahambing, at higit na higit kaysa sa kaya mong makita, sapagkat hindi ganap ang iyong paningin, samantalang ang Aking awa ay ganap at walang hanggan. Kaya walang maihahambing sa dalawa, maliban sa paghahambing ng isang bagay na may hangganan at ng isang bagay na walang hanggan. Ngunit ninais Kong matikman mo ang awang ito, gayundin ang dignidad ng tao, na ipinakita Ko na sa iyo, upang higit mong makilala ang kalupitan ng masasamang taong iyon na naglalakbay sa ilalim ng Tulay. Buksan mo ang mata ng iyong pang-unawa, at mamangha sa mga kusang nagpapakalunod, at sa kababaang kinasadlakan nila dahil sa sarili nilang kasalanan. Dahil dito, una silang nanghina, at nangyari ito nang ipaglihi nila sa kanilang isipan ang kasalanang mortal, sapagkat pagkatapos ay isinasagawa nila ito at nawawala sa kanila ang buhay ng biyaya. At tulad ng isang bangkay na walang anumang pandama at hindi makakilos sa sarili, kundi kapag iginalaw at binuhat lamang ng iba, gayon din naman, ang mga nalulunod sa agos ng di-maayos na pag-ibig sa sanlibutan ay patay sa biyaya. Kaya, sapagkat sila ay patay, hindi pinapansin ng kanilang alaala ang Aking awa. Ang mata ng kanilang pang-unawa ay hindi nakakakita at hindi nakakakilala sa Aking Katotohanan, sapagkat patay ang kanilang pandama; ibig sabihin, walang ibang nakatuon sa harap ng kanilang pang-unawa kundi ang kanilang sarili, kalakip ang patay na pag-ibig sa sarili nilang pagkamakalaman. Kaya patay ang kanilang kalooban sa Aking kalooban, sapagkat wala itong minamahal kundi mga bagay na patay. Yamang patay ang tatlong kakayahang ito, ang lahat ng pagkilos ng kaluluwa, kapwa sa gawa at sa isip, ay patay kung tungkol sa biyaya. Sapagkat hindi maipagtatanggol ng kaluluwa ang kanyang sarili laban sa kanyang mga kaaway, ni matutulungan ang kanyang sarili sa pamamagitan ng sarili niyang lakas, kundi sa abot lamang ng tulong na tinatanggap niya mula sa Akin. Totoo ngang sa tuwing ang bangkay na ito, na ang tanging natitira ay malayang kalooban (na nananatili habang nabubuhay ang katawang mortal), ay humihingi ng Aking tulong, matatanggap niya iyon, ngunit kailanman ay hindi niya matutulungan ang kanyang sarili. Hindi na niya matiis ang kanyang sarili, at sa paghahangad na pamahalaan ang sanlibutan, siya ay pinamamahalaan ng walang tunay na pag-iral, ibig sabihin, ng kasalanan, sapagkat ang kasalanan sa kanyang sarili ay walang anuman, at ang gayong mga tao ay naging mga lingkod at alipin ng kasalanan. Ginawa Ko silang mga puno ng pag-ibig sa pamamagitan ng buhay ng biyayang tinanggap nila sa Banal na Binyag; at sila ay naging mga puno ng kamatayan, sapagkat sila ay patay, gaya ng sinabi Ko na sa iyo. Alam mo ba kung paano nagkakaroon ng gayong mga ugat ang punong ito? Sa kataasan ng kapalaluan, na pinangangalagaan ng kanilang sariling makalamang pagmamahal sa sarili. Ang sanga nito ay ang kanilang kawalan ng pagtitiis, at ang suwi nito ay kawalan ng wastong pagkilatis: ito ang apat na pangunahing bisyong sumisira sa kaluluwa ng taong isang puno ng kamatayan, sapagkat hindi siya sumalok ng buhay mula sa biyaya. Sa loob ng puno ay inaalagaan ang uod ng budhi, na, habang nabubuhay ang tao sa kasalanang mortal, ay binubulag ng pagmamahal sa sarili, at kaya halos hindi nadarama. Nakamamatay ang mga bunga ng punong ito, sapagkat sumalok ang mga ito ng kanilang sustansiya, na dapat sana ay pagpapakumbaba, mula sa mga ugat ng kapalaluan, at ang kahabag-habag na kaluluwa ay puno ng kawalan ng utang na loob, na pinagmumulan ng bawat kasamaan. Ngunit kung siya ay mapagpasalamat sa mga biyayang kanyang tinanggap, makikilala niya Ako, at sa pagkakilala sa Akin ay makikilala niya ang kanyang sarili, at sa gayon ay mananatili sa Aking pag-ibig. Ngunit siya, na parang bulag, ay nangangapa habang tinatangay pababa ng ilog, at hindi niya nakikitang hindi siya pinananatiling nakalutang ng tubig.”
Kung paanong ang mga bunga ng punong ito ay sari-sari tulad ng mga kasalanan; at una, tungkol sa kasalanan ng pagkamakalaman.
“Ang mga bunga ng punong ito na nagdudulot ng kamatayan ay magkakaiba, gaya ng pagkakaiba-iba ng mga kasalanan. Tingnan mo na ang ilan sa mga bungang ito ay pagkain ng mga hayop na namumuhay sa karumihan, na ginagamit ang kanilang katawan at isip na tulad ng baboy na naglulublob sa putik, sapagkat gayundin sila naglulublob sa lusak ng kahalayan. O, kaluluwang napakapangit, saan mo iniwan ang iyong dangal? Nilikha kang kapatid ng mga anghel, at ngayon ay naging isa kang hayop na walang katwiran. Sa ganitong kahirapan nahuhulog ang mga makasalanan, bagaman sila ay inaalalayan Ko, Akong siyang Kataas-taasang Kadalisayan, at bagaman maging ang mga diyablo mismo, na kanilang naging mga kaibigan at pinaglilingkuran, ay hindi makatiis na masaksihan ang gayong maruruming gawain. Wala ring ibang kasalanan, gaano man ito kasuklam-suklam, na nag-aalis sa tao ng liwanag ng pang-unawa nang higit kaysa sa kasalanang ito. Alam ito ng mga pilosopo, hindi sa pamamagitan ng liwanag ng biyaya, sapagkat wala sila nito, kundi dahil binigyan sila ng kalikasan ng liwanag upang malaman na pinadidilim ng kasalanang ito ang pang-unawa, at dahil dito ay pinanatili nila ang kanilang sarili sa pagpipigil sa pita ng laman upang higit silang makapag-aral. Gayundin, itinakwil nila ang kanilang mga kayamanan upang hindi sakupin ng pag-iisip sa mga ito ang kanilang puso. Hindi ganito ang ginagawa ng mangmang at huwad na Kristiyano, na nawalan ng biyaya dahil sa kasalanan.”
Kung paanong ang bunga ng iba ay kasakiman; at tungkol sa mga kasamaang nagmumula rito.
“Ang iba naman ay may bungang mula sa lupa; sila ang mga sakim na kuripot, na kumikilos tulad ng talpa na laging kumakain ng lupa hanggang kamatayan, at pagdating ng kamatayan ay wala na silang masumpungang lunas. Dahil sa kanilang karamutan, hinahamak ng mga taong ito ang Aking kagandahang-loob, na ipinagbibili ang panahon sa kanilang kapwa. Sila ay malulupit na nagpapautang nang may patubo at mga magnanakaw ng kanilang kapwa; sapagkat wala sa kanilang alaala ang paggunita sa Aking awa. Kung naaalala nila ito, hindi sana sila magiging malupit sa kanilang sarili o sa kanilang kapwa; sa halip, magiging mahabagin at maawain sila sa kanilang sarili, isinasabuhay ang mga birtud sa pakikitungo sa kanilang kapwa at tinutulungan siya nang may pag-ibig sa kapwa. O, kayrami ng mga kasamaang nagmumula sa isinumpang kasalanang ito ng kasakiman, kayraming pagpatay at pagnanakaw, at kaylaking pandarambong na may labag sa batas na pakinabang, at kalupitan ng puso at kawalang-katarungan! Pinapatay nito ang kaluluwa at ginagawa siyang alipin ng kayamanan, anupat wala na siyang malasakit na sundin ang Aking mga utos.
“Walang minamahal ang taong sakim maliban kung may pakinabang siya rito. Ang kasakiman ay nagmumula sa kapalaluan at siya ring nagpapakain dito; ang isa ay sumusunod sa isa, sapagkat laging iniisip ng taong sakim ang sarili niyang reputasyon. Kaya ang kasakiman, na kaagad na sumasanib sa kapalaluang puspos ng sariling mga palagay, ay patuloy na lumalala. Isa itong apoy na laging nagbubuga ng usok ng paghahangad ng walang-kabuluhang papuri at kahambugan ng puso, at ng pagmamalaki sa hindi naman nito pag-aari. Isa itong ugat na maraming sanga, at ang pangunahin sa mga ito ay yaong nagtutulak sa tao na pahalagahan ang sarili niyang reputasyon, na pinagmumulan ng hangarin niyang maging higit kaysa sa kanyang kapwa. Nagbubunga rin ito ng pusong mapanlinlang na hindi dalisay ni bukas-palad, kundi mapagkunwari, na nagtutulak sa tao na magsabi ng isang bagay sa kanyang dila samantalang iba naman ang nasa kanyang puso, at na ikubli ang katotohanan at magsinungaling para sa sarili niyang pakinabang. At nagbubunga ito ng inggit, na isang uod na walang tigil sa pagngatngat, at hindi hinahayaang makadama ng anumang kaligayahan ang taong sakim sa kabutihang taglay niya o ng iba. Paano magbibigay ng kanilang ari-arian sa mga dukha ang masasamang taong ito na nasa gayong kahabag-habag na kalagayan, gayong ninanakawan nila ang iba? Paano nila iaahon sa burak ang kanilang maruming kaluluwa, gayong sila mismo ang naglagay rito roon? Kung minsan ay nagiging napakahayop pa nila anupa’t hindi nila isinasaalang-alang ang kanilang mga anak at kamag-anak, at idinadamay nila ang mga ito sa matinding karukhaan. Gayunman, sa Aking awa ay patuloy Ko silang itinataguyod; hindi Ko iniuutos sa lupa na lamunin sila, upang makapagsisi sila sa kanilang mga kasalanan. Ibibigay ba nila kung gayon ang kanilang buhay para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, gayong ayaw nilang ibigay ang kanilang ari-arian? Ibibigay ba nila ang kanilang pagmamahal, gayong nginangatngat sila ng inggit? O, mga kahabag-habag na bisyong sumisira sa langit ng kaluluwa. Tinatawag Ko siyang langit (ang kaluluwa) sapagkat gayon Ko siya nilikha, na nananahan Ako sa kanya noong una sa pamamagitan ng biyaya, nagkukubli sa loob niya, at ginagawa siyang isang tahanan sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig. Ngayon ay inihiwalay niya ang kanyang sarili sa Akin, tulad ng isang babaeng nangangalunya, na minamahal ang kanyang sarili at ang mga nilalang nang higit kaysa sa Akin, at ginawa niyang diyos ang kanyang sarili, na inuusig Ako sa pamamagitan ng marami at sari-saring kasalanan. At ginagawa niya ito sapagkat hindi niya isinasaalang-alang ang biyaya ng Dugong ibinuhos nang may gayong kadakilang Apoy ng Pag-ibig.”
Kung paanong ang ilan naman ay humahawak ng mga katungkulan ng kapangyarihan, at nagbubunga ng kawalang-katarungan.
“May iba namang nagtataas ng kanilang ulo dahil sa kanilang katungkulan ng kapangyarihan, at nagdadala ng bandila ng kawalang-katarungan โ gumagawa ng kawalang-katarungan laban sa Akin, na Diyos, at laban sa kanilang kapwa, at laban sa kanilang sarili โ laban sa kanilang sarili sa hindi pagtupad sa tungkuling mamuhay nang may birtud, at laban sa Akin sa hindi pagbibigay ng karangalang utang nila sa Akin sa pamamagitan ng pagluwalhati at pagpupuri sa Aking Pangalan, na tungkulin nilang ibigay. Ngunit sila, tulad ng mga magnanakaw, ay nagnanakaw ng sa Akin, at ginagamit ito sa paglilingkod sa sarili nilang kahalayan. Kaya gumagawa sila ng kawalang-katarungan laban sa Akin at sa kanilang sarili, tulad ng mga bulag at mangmang na hindi nakakakilala sa Akin sa loob ng kanilang sarili dahil sa pagmamahal sa sarili, tulad ng mga Judio at mga tagapaglingkod ng Kautusan na, dahil sa inggit at pagmamahal sa sarili, ay binulag ang kanilang sarili kaya hindi nila nakilala ang Katotohanan, ang Aking bugtong na Anak, at hindi nila ibinigay ang nararapat sa Walang-hanggang Katotohanan, na nasa piling nila, gaya ng sinabi ng Aking Katotohanan: ‘Ang Kaharian ng Diyos ay nasa gitna ninyo.’ Ngunit hindi nila ito nalaman, sapagkat, sa paraang nabanggit, ay nawala sa kanila ang liwanag ng katwiran, kaya hindi nila ibinigay ang karangalan at kaluwalhatiang utang nila sa Akin at sa Kanya, na kaisa Ko, at tulad ng mga bulag ay gumawa sila ng kawalang-katarungan, na inuusig Siya nang may matinding paghamak, hanggang sa kamatayan sa Krus.
“Sa gayon, ang mga taong tulad nila ay di-makatarungan sa kanilang sarili, sa Akin, at sa kanilang kapwa, na di-makatarungang ipinagbibili ang laman ng mga nasa ilalim ng kanilang pangangalaga, at ng sinumang taong mahulog sa kanilang mga kamay.”
Kung paanong dahil sa mga ito at sa iba pang mga kapintasan, nahuhulog ang tao sa maling paghatol; at tungkol sa kaabahang kanyang kinasasadlakan.
“Dahil sa mga ito at sa iba pang mga kasalanan, nahuhulog ang mga tao sa maling paghatol, gaya ng ipaliliwanag Ko sa iyo sa ibaba. Lagi silang natitisod sa Aking mga gawa, na pawang makatarungan at pawang ginagawa sa katotohanan sa pamamagitan ng pag-ibig at awa. Dahil sa maling paghatol na ito, at sa lason ng inggit at kapalaluan, ang mga gawa ng Aking Anak ay siniraan at hinatulan nang di-makatarungan, at nagsinungaling ang Kanyang mga kaaway nang sabihin nilang: ‘Ang taong ito ay gumagawa sa pamamagitan ng kapangyarihan ni Beelzebub.’ Gayundin, ang masasamang tao, na nananatili sa pag-ibig sa sarili, karumihan, kapalaluan, at kasakiman, at nakaugat sa inggit at sa baluktot na kapangahasan na may kawalan ng pagtitiis, ay laging natitisod sa Akin at sa Aking mga lingkod, na hinahatulan nilang nagkukunwari lamang sa pagsasagawa ng mga birtud, sapagkat bulok ang kanilang puso, at dahil nasira na ang kanilang panlasa, ang mabubuting bagay ay wari nilang masama, at ang masasamang bagay, samakatuwid ay ang magulong pamumuhay, ay wari nilang mabuti. O, kaybulag ng sangkatauhan, na hindi nito isinasaalang-alang ang sarili nitong dangal! Mula sa pagiging dakila ay naging hamak ka, mula sa pagiging pinuno ay naging alipin ka, at nasa pinakahamak pang paglilingkod na maaaring sapitin, sapagkat ikaw ay lingkod at alipin ng kasalanan, at naging katulad ka ng iyong pinaglilingkuran.
“Ang kasalanan ay walang kabuluhan. Kaya ikaw ay nawalan din ng kabuluhan; inagawan ka nito ng buhay at binigyan ka ng kamatayan. Ang buhay at kapangyarihang ito ay ibinigay sa iyo ng Salita, ang Aking bugtong na Anak, ang maluwalhating Tulay, na humango sa inyo mula sa inyong pagkaalipin noong mga alipin kayo ng diyablo. Siya Mismo ay naging tulad ng isang lingkod upang palayain kayo sa pagkaalipin, nagpasailalim Siya sa pagsunod upang pawiin ang pagsuway ni Adan, at nagpakababa hanggang sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus upang hiyain ang kapalaluan. Sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan ay nilipol Niya ang bawat bisyo, upang walang makapagsabi na may natira pang bisyong hindi naparusahan at napawi sa pamamagitan ng mga pagdurusa, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa itaas, nang sabihin Kong ginawa Niyang palihan ang Kanyang Katawan. Nakahanda ang lahat ng lunas upang iligtas ang mga tao mula sa walang-hanggang kamatayan, ngunit hinahamak nila ang Dugo at niyurakan Ito sa ilalim ng mga paa ng kanilang di-maayos na pagmamahal; at dahil sa kawalang-katarungan at maling paghatol na ito, sinasaway ang sanlibutan, at sasawayin ito sa Huling Araw ng Paghuhukom.
“Ito ang ibig sabihin ng Aking Katotohanan nang sabihin Niya: ‘Isusugo Ko ang Paraklito, na sasaway sa sanlibutan dahil sa kawalang-katarungan at maling paghatol.’ At sinaway ito nang isugo Ko ang Espiritu Santo sa mga Apostol.”
Tungkol sa mga salitang sinabi ni Kristo: “Isusugo Ko ang Espiritu Santo, na sasaway sa sanlibutan dahil sa kawalang-katarungan at maling paghatol;” at kung paanong ang isa sa mga pagsaway na ito ay patuloy.
“May tatlong pagsaway. Ang isa ay ibinigay nang bumaba ang Espiritu Santo sa mga alagad, na, gaya ng nasabi, ay pinalakas ng Aking kapangyarihan at niliwanagan ng karunungan ng Aking minamahal na Anak, at tumanggap ng lahat sa kapuspusan ng Espiritu Santo. Pagkatapos, ang Espiritu Santo, na kaisa Ko at ng Aking Anak, ay sumaway sa sanlibutan sa pamamagitan ng bibig ng mga Apostol, sa pamamagitan ng aral ng Aking Katotohanan. Sila at ang lahat ng iba pang nagmula sa kanila, na sumusunod sa katotohanang nauunawaan nila sa gayunding paraan, ay sumasaway sa sanlibutan.
“Ito ang patuloy na pagsaway na ginagawa Ko sa sanlibutan sa pamamagitan ng Banal na Kasulatan at ng Aking mga lingkod, na inilalagay ang Espiritu Santo sa kanilang mga dila upang ipahayag ang Aking katotohanan, kung paanong inilalagay naman ng Diyablo ang kanyang sarili sa mga dila ng kanyang mga lingkod, samakatuwid ay ng mga tumatawid sa ilog sa kasamaan. Ito ang matamis na pagsaway na itinatag Ko magpakailanman, sa paraang nabanggit, dahil sa Aking napakadakilang pag-ibig para sa kaligtasan ng mga kaluluwa. At hindi nila masasabi, ‘Walang sinumang sumaway sa akin,’ sapagkat inihahayag sa kanila ang katotohanan, na ipinakikita sa kanila ang bisyo at ang birtud. At ipinakita Ko sa kanila ang bunga ng birtud at ang pinsalang dulot ng bisyo, upang bigyan sila ng pag-ibig at banal na pagkatakot, kalakip ang pagkapoot sa bisyo at pag-ibig sa birtud. At ang katotohanang ito ay hindi ipinakita sa kanila ng isang anghel, upang hindi nila masabi, ‘Ang anghel ay isang pinagpalang espiritu na hindi maaaring magkasala, at hindi nakararanas ng mga bagabag ng laman na tulad natin, ni ng bigat ng ating katawan,’ sapagkat ibinigay sa kanila ang Salitang Nagkatawang-tao ng Aking Katotohanan, na taglay ang inyong katawang mortal.
“Sino ang iba pang sumunod sa Salitang ito? Mga nilalang na may kamatayan, na maaaring dumanas ng sakit na tulad ninyo, na may gayunding pagsalungat ng laman sa Espiritu, gaya ng naranasan ng maluwalhating Pablo, ang Aking tagapagdala ng bandila, at ng marami pang ibang santo na pinahirapan sa iba’t ibang paraan. Ipinahintulot Ko ang mga paghihirap na iyon upang lumago ang biyaya at kabutihang-asal sa kanilang mga kaluluwa. Kaya, isinilang sila sa kasalanan na tulad ninyo, at pinalusog ng gayunding pagkain, at Ako ay Diyos ngayon gaya noon. Hindi nabawasan ang Aking kapangyarihan, at hindi ito maaaring humina. Kaya maaari at ibig Kong saklolohan ang sinumang nagnanais na saklolohan Ko. Hinahangad ng tao ang Aking saklolo kapag umaahon siya mula sa ilog at lumalakad sa Tulay, na sumusunod sa aral ng Aking Katotohanan. Kaya walang sinuman ang may maidadahilan, sapagkat kapwa ang pagsaway at ang katotohanan ay patuloy na ibinibigay sa kanila. Kaya, kung hindi sila magbabago habang may panahon pa sila, hahatulan sila sa ikalawang paghatol na magaganap sa huling sandali ng kamatayan, kapag ang Aking Katarungan ay sumigaw sa kanila, ‘Bumangon kayo, mga patay, at humarap sa paghuhukom!’ Ibig sabihin, ‘Kayo, na mga patay sa biyaya at sumapit na sa sandali ng kamatayan ng inyong katawan, bumangon kayo at humarap sa Kataas-taasang Hukom dala ang inyong kawalang-katarungan at maling paghatol, at ang patay nang liwanag ng pananampalataya na tinanggap ninyong nagliliyab sa Banal na Binyag (at pinatay ninyo sa ihip ng hangin ng kapalaluan), at ang kawalang-kabuluhan ng inyong puso, na siyang nagtulak sa inyong itutok ang inyong mga layag sa mga hanging salungat sa inyong kaligtasan, sapagkat pinuno ninyo ng hangin ng labis na pagpapahalaga sa sarili ang layag ng pagmamahal sa sarili.’ Sa gayon ay nagmamadali kayong nagpatangay sa agos ng mga kaluguran at karangalan ng mundo ayon sa inyong sariling kalooban, na sumusunod sa inyong mahinang laman at sa mga tukso ng diyablo na, habang nakaladlad ang layag ng inyong sariling kalooban, ay umakay sa inyo sa daan sa ilalim na isang rumaragasang agos, at sa gayon ay isinama kayo sa walang hanggang kapahamakan.”
Tungkol sa ikalawang pagsaway sa kawalang-katarungan at sa maling paghatol, sa pangkalahatan at sa partikular.
“Ang ikalawang pagsaway na ito, pinakamamahal Kong anak, ay tunay na isang paghatol, sapagkat sumapit na ang kaluluwa sa wakas, kung saan wala nang lunas, sapagkat nasa bingit na siya ng kamatayan, kung saan naroon ang uod ng budhi, na sinabi Ko sa iyong siyang bulag na pagmamahal sa sarili. Ngayon, sa oras ng kamatayan, yamang hindi siya makawala sa Aking mga kamay, nagsisimula siyang makakita, at dahil dito ay kinakain siya ng pagsisisi, sapagkat nakikita niyang ang sarili niyang kasalanan ang nagdala sa kanya sa gayon kalaking kasamaan. Ngunit kung may liwanag ang kaluluwa upang makilala at ikalungkot ang kanyang pagkakasala, hindi dahil sa kaparusahan sa Impiyernong kasunod nito, kundi dahil sa dalamhati sa pagkakasala niya laban sa Akin, na siyang Kataas-taasan at Walang-hanggang Kabutihan, makasusumpong pa rin siya ng awa. Ngunit kung tatawid siya sa Tulay ng kamatayan nang walang liwanag, at nag-iisa, kasama ang uod ng budhi, walang pag-asa sa Dugo, at tinatangisan ang sarili nang higit dahil sa unang paghatol sa kanya kaysa dahil sa Aking pagkadismaya, sasapit siya sa walang-hanggang kapahamakan. At pagkatapos ay mahigpit siyang sinasaway ng Aking Katarungan dahil sa kawalang-katarungan at maling paghatol, at hindi gaanong dahil sa pangkalahatang kawalang-katarungan at maling paghatol na karaniwan niyang isinagawa sa lahat ng kanyang mga gawa, kundi higit na dahil sa natatanging kawalang-katarungan at maling paghatol na isinasagawa niya sa wakas, sa paghuhusgang higit na malaki ang kanyang kahabag-habag na kalagayan kaysa sa Aking awa. Ito ang kasalanang hindi pinatatawad dito ni doon, sapagkat ayaw ng kaluluwang mapatawad, at hinahamak niya ang Aking awa. Kaya ang huling kasalanang ito ay higit na mabigat sa Akin kaysa sa lahat ng iba pang kasalanang nagawa ng kaluluwa. Dahil dito, higit Akong kinasuklaman ang kawalan ng pag-asa ni Judas, at higit itong mabigat para sa Aking Anak kaysa sa pagtataksil niya sa Kanya. Kaya sinasaway sila dahil sa maling paghatol na ito, na itinuring nilang higit na malaki ang kanilang kasalanan kaysa sa Aking awa, at dahil dito ay pinarurusahan silang kasama ng mga demonyo, at walang-hanggang pinahihirapang kasama nila. At sinasaway sila dahil sa kawalang-katarungan sapagkat higit nilang ikinalulungkot ang paghatol sa kanila kaysa ang Aking pagkadismaya, at hindi nila ibinibigay sa Akin ang nauukol sa Akin, at sa kanilang sarili ang nauukol sa kanila. Sapagkat sa Akin ay nararapat nilang ibigay ang pagmamahal, at sa kanilang sarili ang kapaitan, kalakip ang pagsisisi ng puso, at ialay ito sa Akin dahil sa pagkakasalang nagawa nila laban sa Akin. At kabaligtaran ang ginagawa nila sapagkat ibinibigay nila sa kanilang sarili ang pagmamahal, naaawa sa kanilang sarili, at nagdadalamhati dahil sa kaparusahang inaasahan nila para sa kanilang kasalanan; kaya nakikita mong nagkasala sila ng kawalang-katarungan at maling paghatol, at magkasama silang pinarurusahan dahil sa dalawang ito. Kaya, yamang hinamak nila ang Aking awa, makatarungan Ko silang ipinadadala roon, kasama ang kanilang malupit na lingkod, ang pagkamakamalaman, at ang malupit na maniniil na Diyablo, na ginawa nilang panginoon sa pamamagitan ng sarili nilang pagkamakamalaman, upang sama-sama silang parusahan at pahirapan, kung paanong sama-sama silang nagkasala laban sa Akin. Pinahihirapan, sinasabi Ko, ng mga demonyong tagapaglingkod Ko na itinalaga ng Aking paghatol upang pahirapan ang mga gumawa ng masama.”
Tungkol sa apat na pangunahing pagdurusa ng mga napahamak magpakailanman, na pinagmumulan ng lahat ng iba pa; at lalo na tungkol sa kasuklam-suklam na anyo ng Diyablo.
“Anak Ko, hindi sapat ang dila upang maisalaysay ang pagdurusa ng mga kaawa-awang kaluluwang ito. May tatlong pangunahing bisyo, na ang mga ito ay: pagmamahal sa sarili, na pinagmumulan ng ikalawa, ang pag-ibig sa mabuting pangalan, na siya namang pinagmumulan ng ikatlo, ang kapalaluan, kasama ang kawalang-katarungan at kalupitan, at ang iba pang karumihan at masasamang kasalanang kasunod ng mga ito. Kaya sinasabi Ko sa iyo na sa Impiyerno, ang mga kaluluwa ay may apat na pangunahing pagdurusa, na pinagmumulan ng lahat ng iba pang pagdurusa. Ang una ay ang makita nilang ipinagkait sa kanila ang pangitain sa Akin, na nagdudulot sa kanila ng gayon katinding sakit na, kung maaari lamang, mas pipiliin pa nila ang apoy, ang mga pagpapahirap at pagdurusa, at ang makita Ako, kaysa malaya sa mga pagdurusa ngunit hindi Ako makita.
“Ang unang pagdurusang ito, kung gayon, ay muling nagpapasidhi sa ikalawa, ang uod ng Konsiyensiya, na walang tigil na ngumangatngat, sapagkat nakikita ng kaluluwa na siya ay pinagkaitan ng Aking presensiya at ng pakikisama sa mga anghel, at dahil sa kanyang kasalanan ay naging karapat-dapat sa pakikisama at pagkakita sa mga demonyo. Ang pagkakitang ito sa Diyablo ang ikatlong pagdurusa at nagdodoble sa lahat ng kanilang paghihirap. Kung paanong nagbubunyi ang mga banal sa pagkakita sa Akin, na nagpapanibago ng kanilang lakas sa kagalakan sa bunga ng mga paghihirap na tiniis nila para sa Akin nang may gayon kalabis na pag-ibig at pagkamuhi sa sarili, gayundin muling pinasisidhi ng pagkakita sa Diyablo ang mga pagpapahirap sa mga kaawa-awang ito, sapagkat sa pagkakita sa kanya ay lalo nilang nakikilala ang kanilang sarili, ibig sabihin, nalalaman nilang sa sarili nilang kasalanan ay ginawa nilang karapat-dapat ang kanilang sarili sa kanya. Kaya lalong ngumangatngat ang uod ng Konsiyensiya, at ang apoy ng Konsiyensiyang ito ay hindi kailanman tumitigil sa pagliyab. At lalo silang nasasaktan sa pagkakitang ito, sapagkat nakikita nila siya sa kanyang tunay na anyo, na lubhang kakila-kilabot anupat hindi ito kayang gunigunihin ng puso ng tao. At kung natatandaan mong mabuti, alam mong ipinakita Ko siya sa iyo sa kanyang tunay na anyo sa loob ng maikling panahon, halos isang saglit lamang, at pinili mo (matapos kang makabalik sa iyong sarili) na lumakad na lamang sa isang daang apoy, maging hanggang sa Araw ng Paghuhukom, kaysa makita siyang muli. Sa kabila ng lahat ng iyong nakita, maging ikaw ay hindi lubos na nakaaalam kung gaano siya kakila-kilabot, sapagkat, ayon sa banal na katarungan, lalo siyang nagiging kakila-kilabot sa paningin ng kaluluwang pinagkaitan ng Aking presensiya, at higit o di-gaanong kakila-kilabot ayon sa bigat ng kasalanan nito. Ang ikaapat na pagpapahirap na dinaranas nila ay ang apoy. Ang apoy na ito ay sumusunog ngunit hindi tumutupok, sapagkat hindi maaaring matupok ang pag-iral ng kaluluwa, dahil hindi ito isang materyal na bagay na maaaring tupukin ng apoy. Ngunit Ako, ayon sa banal na katarungan, ay nagpahintulot na sunugin sila ng apoy sa pamamagitan ng mga pagpapahirap, upang pahirapan sila nito, nang hindi sila tinutupok, ng pinakamatitinding pagdurusa sa sari-saring paraan ayon sa pagkakaiba-iba ng kanilang mga kasalanan, nang higit sa ilan at di-gaanong matindi sa iba, ayon sa bigat ng kanilang pagkakasala. Mula sa apat na pagpapahirap na ito ay nagmumula ang lahat ng iba pa, tulad ng lamig at init at pagngangalit ng mga ngipin at marami pang iba. Ngayon, sapagkat hindi sila nagbago matapos ang unang pagsaway sa kanila dahil sa kawalang-katarungan at maling paghatol, ni sa ikalawa, nang sa oras ng kamatayan ay ayaw nilang umasa sa Akin ni magdalamhati dahil sa pagkakasalang ginawa laban sa Akin, kundi dahil lamang sa sarili nilang pagdurusa, kaya nila tinanggap nang gayon kalunos-lunos ang Walang-hanggang Kaparusahan.”
Tungkol sa ikatlong pagsaway na gagawin sa Araw ng Paghuhukom.
“Ngayon ay natitira pang sabihin ang tungkol sa ikatlong pagsaway na magaganap sa Huling Araw ng Paghuhukom. Nasabi Ko na sa iyo ang tungkol sa dalawa, at ngayon, upang makita mo kung gaano kalaki ang panlilinlang ng tao sa kanyang sarili, sasabihin Ko sa iyo ang tungkol sa ikatlo — ang Pangkalahatang Paghuhukom, kung kailan ang pagdurusa ng kahabag-habag na kaluluwa ay muling mananariwa at madaragdagan sa muling pagsasanib ng kaluluwa at katawan, kalakip ang isang di-matiis na pagsaway, na magdudulot dito ng pagkalito at kahihiyan. Alamin mo na sa Huling Araw ng Paghuhukom, kapag dumating ang Salita — ang Aking Anak, taglay ang Aking Banal na Kamahalan upang sa pamamagitan ng Kapangyarihang Banal ay sawayin ang sanlibutan, hindi Siya darating bilang isang dukha, gaya noong Siya ay isinilang, nang Siya ay dumating sa sinapupunan ng Birhen, at isinilang sa isang kuwadra sa gitna ng mga hayop, at pagkatapos ay namatay sa pagitan ng dalawang magnanakaw. Noon ay ikinubli Ko sa Kanya ang Aking kapangyarihan, hinayaan Siyang dumanas ng sakit at paghihirap bilang tao, hindi dahil sa ang Aking kalikasang pagka-Diyos ay nahiwalay sa kalikasang pagkatao, kundi hinayaan Ko Siyang magdusa bilang tao upang magbayad-puri sa inyong pagkakasala. Hindi Siya darating nang gayon sa huling sandaling iyon, kundi darating Siyang taglay ang kapangyarihan, upang Siya Mismo ang sumaway, at ibibigay Niya sa bawat isa ang nararapat dito, at walang sinuman sa Araw na iyon ang hindi manginginig. Sa mga kahabag-habag na isinumpa, ang Kanyang anyo ay magdudulot ng gayong pagdurusa at sindak na hindi kayang ilarawan ng dila. Sa mga matuwid, magdudulot ito ng banal na pagkatakot na may malaking kagalakan; hindi dahil nagbabago ang Kanyang mukha, sapagkat Siya ay hindi nagbabago, na kaisa Ko ayon sa kalikasang pagka-Diyos, at ayon sa kalikasang pagkatao, ang Kanyang mukha ay hindi na nagbago matapos nitong taglayin ang kaluwalhatian ng Muling Pagkabuhay. Ngunit sa paningin ng mga isinumpa, gayon ang magiging anyo nito dahil sa kanilang kakila-kilabot at nagdilim na paningin, anupa’t kung paanong ang araw na napakaliwanag ay waring pawang kadiliman sa matang may karamdaman, ngunit liwanag sa matang malusog (at hindi kapintasan ng liwanag ang dahilan kung bakit naiiba ang anyo nito sa bulag kaysa sa nakakakita, kundi ang kapintasan ng matang may karamdaman), gayon makikita ng mga isinumpa ang Kanyang mukha sa kadiliman, sa pagkalito, at sa pagkapoot, hindi dahil sa kapintasan ng Aking Banal na Kamahalan, na Kanyang tataglayin sa pagparito upang hatulan ang sanlibutan, kundi dahil sa sarili nilang kapintasan.”
Kung paanong ang mga isinumpa ay hindi makapagnanais ng anumang mabuti.
“At napakatindi ng kanilang pagkapoot kaya hindi nila magawang loobin o naisin ang anumang mabuti, kundi patuloy nila Akong nilalapastangan. At alam mo ba kung bakit hindi nila magawang naisin ang mabuti? Sapagkat kapag nagwakas na ang buhay ng tao, ang malayang pagpapasya ay natatalian. Kaya hindi na sila makapagtatamo ng merito, sapagkat nawala na sa kanila ang panahong magagawa nila iyon. Kung wakasan nila ang kanilang buhay sa pagkamatay na may pagkapoot at may sala ng kasalanang mortal, ang kanilang mga kaluluwa, ayon sa katarungan ng Diyos, ay mananatiling nakagapos magpakailanman sa mga tali ng pagkapoot, at magpakailanmang matigas ang loob sa kasamaang iyon. Kaya, habang nilalamon nila ang kanilang mga sarili sa kasamaang iyon, patuloy na nadaragdagan ang kanilang mga pagdurusa, lalo na ang mga pagdurusa ng mga naging dahilan ng pagkapahamak ng iba, gaya ng ipinakita sa iyo ng mayamang lalaking isinumpa nang makiusap siyang papuntahin si Lazaro sa kanyang mga kapatid, na nasa daigdig pa, upang sabihin sa kanila ang tungkol sa kanyang mga pagdurusa. Tiyak na hindi niya ito ginawa dahil sa pag-ibig o habag sa kanyang mga kapatid, sapagkat wala na siyang pag-ibig at hindi na niya magawang naisin ang mabuti, maging para sa Aking karangalan o para sa kanilang kaligtasan, sapagkat, gaya ng nasabi Ko na sa iyo, ang mga kaluluwang isinumpa ay hindi makagagawa ng anumang mabuti sa kanilang kapwa, at nilalapastangan nila Ako, sapagkat nagwakas ang kanilang buhay sa pagkapoot sa Akin at sa kabanalan. Ngunit bakit nga niya iyon ginawa? Ginawa niya iyon sapagkat siya ang panganay, at pinalaki niya sila sa gayunding mga kasamaang kanyang kinapamuhayan, kaya siya ang naging dahilan ng kanilang pagkapahamak, at nakita niyang madaragdagan ang sarili niyang pagdurusa dahil sa kanilang pagkapahamak kapag dumating sila upang makasama niya sa pagdurusa, upang magpakailanmang lamunin ng pagkapoot, sapagkat sa pagkapoot nila winakasan ang kanilang mga buhay.”
Tungkol sa kaluwalhatian ng mga Pinagpala.
“Gayundin, ang kaluluwang matuwid, na ang buhay ay nagwawakas sa damdamin ng pag-ibig at sa mga bigkis ng pagsinta, ay hindi na maaaring lumago sa kabutihang-asal, sapagkat lumipas na ang panahon para rito. Ngunit maaari siyang magmahal magpakailanman sa gayong damdaming taglay niya nang lumapit siya sa Akin, at ayon sa sukat na itinakda sa kanya. Lagi niya Akong ninanais at minamahal, at hindi nawawalan ng saysay ang kanyang pagnanais โ nagugutom siya at nabubusog, at bagaman busog, nagugutom pa rin siya, ngunit malayo sa kanya ang pagkasuya sa kabusugan at ang kirot ng gutom. Sa pag-ibig, nagagalak ang mga Mapalad sa walang hanggang pagkakita sa Akin, na nakikibahagi sa kabutihang nasa Aking Sarili, ang bawat isa ayon sa kanyang sukat; ibig sabihin, ayon sa sukat ng pag-ibig na taglay nila nang lumapit sila sa Akin, gayon din ang isinusukat sa kanila. Sapagkat namuhay sila sa pag-ibig sa Akin at sa kapwa, na nagkakaisa sa pangkalahatan at sa natatanging pag-ibig, na kapwa naman nagmumula sa iisang pag-ibig. At sila ay nagagalak at nagbubunyi, na nakikibahagi sa kabutihan ng isa’t isa sa damdamin ng pag-ibig, bukod pa sa kabutihang panlahat na sama-sama nilang tinatamasa. At sila ay nagagalak at nagbubunyi kasama ng mga anghel na kanilang kapiling, ayon sa sari-sari at magkakaiba nilang kabutihang-asal sa daigdig, na silang lahat ay nabibigkis ng pag-ibig. At mayroon silang natatanging pakikibahagi sa mga minahal nila nang malapit at may natatanging pagsinta sa daigdig; sa pagsintang iyon, lumago sila sa biyaya at nadagdagan ang kanilang kabutihang-asal, at ang bawat isa ay naging daan para sa isa upang maihayag ang kaluwalhatian at papuri sa Aking pangalan, sa kanilang sarili at sa kanilang kapwa. At sa buhay na walang hanggan, hindi nawala ang kanilang pag-ibig, kundi nananatili ito sa kanila, at sila ay malapit na nakikibahagi sa isa’t isa nang higit na masagana, na ang kanilang pag-ibig ay nadaragdag sa kabutihang panlahat. At hindi Ko nais na isipin mong ang natatanging kabutihang ito, na sinabi Ko sa iyo, ay para lamang sa kanila, sapagkat hindi gayon, kundi pinagsasaluhan ito ng lahat ng mamamayang napatunayang tapat, ng Aking mga minamahal na anak, at ng lahat ng anghel โ sapagkat, kapag ang kaluluwa ay sumapit sa buhay na walang hanggan, nakikibahagi ang lahat sa kabutihan ng kaluluwang iyon, at ang kaluluwa naman sa kanilang kabutihan. Hindi sa maaari pang lumaki ang kanyang sisidlan o ang sa kanila, ni kailangan pa itong punuin, sapagkat puno na ito; ngunit may pagbubunyi, kasayahan, pagdiriwang, at kagalakan sa kanilang kalooban, na napapanariwa ng kaalamang natagpuan nila sa kaluluwang iyon. Nakikita nilang, sa pamamagitan ng Aking awa, siya ay iniangat mula sa lupa na taglay ang kapuspusan ng biyaya, at kaya nagbubunyi sila sa Akin dahil sa kabutihan ng kaluluwang iyon, na tinanggap niya sa pamamagitan ng Aking kabutihan.
“At ang kaluluwang iyon ay nagagalak sa Akin, at sa mga kaluluwa, at sa mga pinagpalang espiritu, sapagkat nakikita at nalalasap niya sa kanila ang kagandahan at katamisan ng Aking pag-ibig. At ang kanilang mga pagnanais ay walang tigil na dumaraing sa Akin para sa kaligtasan ng buong daigdig. At sapagkat nagwakas ang kanilang buhay sa pag-ibig sa kapwa, hindi nila ito iniwan, kundi taglay ito, daraan sila sa Pintuan, ang Aking bugtong na Anak, sa paraang isasalaysay Ko sa iyo. Kaya nakikita mong nagpapatuloy sila at nananatili magpakailanman sa mga bigkis ng pag-ibig na taglay nila nang magwakas ang kanilang buhay. Lubos silang umaayon sa Aking kalooban, anupat wala silang maaaring naisin kundi ang Aking ninanais, sapagkat ang kanilang malayang kalooban ay nakatali sa bigkis ng pag-ibig, sa paraang, yamang wala nang panahon para sa kanila at namatay sila sa kalagayan ng biyaya, hindi na sila maaaring magkasala. At ang kanilang kalooban ay lubhang kaisa ng Akin, anupat ang isang ama o ina na nakikita ang kanilang anak, o ang isang anak na nakikita ang kanyang ama o ina sa Impiyerno, ay hindi nababagabag, at nasisiyahan pa ngang makitang pinarurusahan sila bilang Aking mga kaaway. Kaya wala silang anumang hindi sinasang-ayunan sa Akin, at natutugunan ang lahat ng kanilang pagnanais. Ang pagnanais ng mga pinagpala ay makita ang Aking karangalan sa inyong mga manlalakbay, na mga peregrinong patuloy na tumatakbo patungo sa hangganan ng kamatayan. Sa kanilang pagnanais para sa Aking karangalan, ninanais nila ang inyong kaligtasan, at lagi silang nananalangin sa Akin para sa inyo. Tinutupad Ko ang pagnanais na ito kapag kayong mga mangmang ay hindi lumalaban sa Aking awa. Ninanais din nilang mabawi ang mga kaloob ng kanilang katawan, ngunit hindi sila pinahihirapan ng pagnanais na ito, sapagkat hindi nila ito tunay na nadarama; sa halip, nagagalak sila sa paglasap sa pagnanais na ito, dahil sa katiyakang nadarama nilang matutupad ito. Hindi sila pinahihirapan ng kanilang pagnanais, sapagkat bagaman hindi pa ito natutupad, wala namang kaligayahang nagkukulang sa kanila dahil dito. Kaya hindi nila nadarama ang kirot ng pagnanais. At huwag mong isiping ang kaligayahan ng katawan pagkatapos ng muling pagkabuhay ay nagdaragdag ng kaligayahan sa kaluluwa, sapagkat kung gayon nga, mangangahulugan itong hindi ganap ang kanilang kaligayahan hangga’t hindi nila taglay ang katawan, na hindi maaaring mangyari, sapagkat wala silang kakulangan sa kaganapan. Kaya hindi ang katawan ang nagbibigay ng kaligayahan sa kaluluwa, kundi ang kaluluwa ang magbibigay ng kaligayahan sa katawan, sapagkat magbabahagi ang kaluluwa mula sa kanyang kasaganaan, at sa Huling Araw ng Paghuhukom ay muli niyang isusuot ang kasuotan ng sarili niyang laman na kanyang iniwan. Sapagkat kung paanong ang kaluluwa ay ginawang walang kamatayan, pinananatili at pinatatag sa Akin, gayundin ang katawan sa pagkakaisang iyon ay nagiging walang kamatayan, at, sa pagkawala ng bigat nito, ay nagiging pino at magaan. Kaya alamin mong ang niluwalhating katawan ay maaaring tumagos sa pader, at hindi ito mapipinsala ng tubig ni ng apoy, hindi dahil sa sarili nitong kapangyarihan, kundi dahil sa kapangyarihan ng kaluluwa. Ang kapangyarihang iyon ay mula sa Akin, na ibinigay sa kanya sa pamamagitan ng biyaya, at ng di-maipahayag na pag-ibig na siyang dahilan ng paglikha Ko sa kanya ayon sa Aking larawan at wangis. Hindi sapat ang mata ng iyong pang-unawa upang makita, ni ang iyong tainga upang marinig, ni ang iyong dila upang maisalaysay ang kabutihang tinatamasa ng mga Pinagpala. O, kay laki ng kanilang kaluguran sa pagkakita sa Akin, na siyang lahat ng kabutihan! O, kay laki ng magiging kaluguran nila sa pagkakaroon ng niluwalhating katawan, bagaman, habang wala pa sa kanila ang kalugurang iyon mula ngayon hanggang sa pangkalahatang Paghuhukom, hindi sila nasasaktan dahil dito, sapagkat walang kaligayahang nagkukulang sa kanila, yamang ganap na nasisiyahan ang kaluluwa sa kanyang sarili, at, gaya ng sinabi Ko sa iyo, makikibahagi ang katawan sa kaligayahang ito.
“Sinabi Ko sa iyo ang kaligayahang matatamo ng niluwalhating katawan sa niluwalhating pagkatao ng Aking bugtong na Anak, na nagbibigay sa inyo ng katiyakan ng inyong muling pagkabuhay. Doon, nagagalak sila sa Kanyang mga sugat, na nanatiling sariwa, at ang mga Pilat sa Kanyang Katawan ay nananatili at walang tigil na sumisigaw sa Akin, ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Ama, upang humingi ng awa para sa inyo. At silang lahat ay natutulad sa Kanya sa kagalakan at katuwaan, at kayong lahat ay matutulad sa Kanya, mata sa mata, at kamay sa kamay, at sa buong Katawan ng matamis na Salita, ang Aking Anak; at sa pananahan ninyo sa Akin, mananahan kayo sa Kanya, sapagkat Siya at Ako ay iisa. Ngunit ang kanilang mga matang pangkatawan, gaya ng sinabi Ko sa iyo, ay malulugod sa niluwalhating pagkatao ng Salita, ang Aking bugtong na Anak. Bakit gayon? Sapagkat nagtapos ang kanilang buhay sa pagsinta sa Aking pag-ibig, at dahil dito, mananatili sa kanila ang kalugurang ito magpakailanman. Hindi sa makagagawa pa sila ng anumang mabuti, kundi nagagalak at nalulugod sila sa kabutihang dala nila, ibig sabihin, hindi na sila makagagawa ng anumang gawang karapat-dapat sa gantimpala, na sa pamamagitan nito ay may matatamo silang merito, sapagkat sa buhay na ito lamang sila maaaring magtamo ng merito at magkasala, ayon sa kanilang kagustuhan, sa pamamagitan ng malayang pagpapasya.
“Kaya naman hindi nila hinihintay nang may takot ang Paghuhukom ng Diyos, kundi nang may kagalakan, at ang Mukha ng Aking Anak ay hindi magmumukhang kakila-kilabot o puno ng poot sa kanila, sapagkat nagtapos ang kanilang buhay sa pag-ibig at pagsinta sa Akin, at sa mabuting kalooban sa kanilang kapwa. Kaya nakikita mo na ang pagbabago ay wala sa Kanyang Mukha kapag dumating Siya upang humatol taglay ang Aking Banal na Kamahalan, kundi nasa paningin ng mga hahatulan Niya. Sa mga napahamak, magpapakita Siya nang may poot at katarungan. At sa mga naligtas, nang may pag-ibig at awa.”
Kung paanong, pagkatapos ng Pangkalahatang Paghuhukom, madaragdagan ang pagdurusa ng mga napahamak.
“Sinabi Ko sa iyo ang tungkol sa karangalan ng mga matuwid upang higit mong maunawaan ang kahabag-habag na kalagayan ng mga napahamak. Sapagkat ito ang isa pa sa kanilang mga pagdurusa: ang pagkakita sa lubos na kaligayahan ng mga matuwid, na nagdaragdag sa kanilang sakit, kung paanong para sa mga matuwid, ang kapahamakan ng mga napahamak ay nagdaragdag sa kanilang pagbubunyi sa Aking kabutihan. Kung paanong higit na nakikita ang liwanag sa tabi ng kadiliman, at ang kadiliman sa tabi ng liwanag, gayundin, ang pagkakita sa mga pinagpala ay nagdaragdag sa kanilang sakit. Buong paghihirap nilang hinihintay ang Huling Araw ng Paghuhukom, sapagkat nakikita nilang pagkatapos nito ay madaragdagan ang kanilang pagdurusa. At gayon nga ang mangyayari, sapagkat kapag sinabi sa kanila ng kakila-kilabot na tinig na iyon, ‘Bumangon kayo, mga patay, at humarap sa paghuhukom,’ ang kaluluwa ay muling sasama sa katawan: sa mga matuwid, upang luwalhatiin, at sa mga napahamak, upang pahirapan nang walang hanggan. At ang pagkakita sa Aking Katotohanan at sa lahat ng pinagpala ay magiging matinding sumbat sa kanila at magpapahiya sa kanila, at ang uod ng budhi ay ngangatngat sa ubod ng puno, na siyang kaluluwa, at gayundin sa balat sa labas, na siyang katawan. Susumbatan sila ng Dugong ibinuhos para sa kanila, at ng mga gawa ng awa, espirituwal at temporal, na ginawa Ko para sa kanila sa pamamagitan ng Aking Anak, at na dapat sana nilang ginawa para sa kanilang kapwa, gaya ng nakasaad sa Banal na Ebanghelyo. Sasawayin sila dahil sa kanilang kalupitan sa kapwa, sa kanilang kapalaluan at pag-ibig sa sarili, sa kanilang karumihan at kasakiman; at kapag nakita nila ang awang tinanggap nila mula sa Akin, tila lalong titindi ang bigat ng pagsaway sa kanila. Sa oras ng kamatayan, ang kaluluwa lamang ang sinasaway, ngunit sa Pangkalahatang Paghuhukom, ang kaluluwa ay sasawayin kasama ng katawan, sapagkat ang katawan ay naging kasama at kasangkapan ng kaluluwaโsa paggawa ng mabuti at masama ayon sa pinili ng malayang kalooban. Bawat gawa, mabuti man o masama, ay ginagawa sa pamamagitan ng katawan. Kaya naman, makatarungan, anak Ko, na ipagkaloob sa Aking mga hinirang ang kaluwalhatian at walang-hanggang kabutihan kasama ng kanilang niluwalhating katawan, bilang gantimpala, kasama ng kaluluwa, sa mga pagpapagal na tiniis nila para sa Akin. At sa mga buktot ay ipapataw ang walang-hanggang pagdurusa sa pamamagitan ng kanilang katawan, sapagkat ang kanilang katawan ang naging kasangkapan ng kasamaan. Kaya, kapag naibalik na ang kanilang katawan, ang kanilang mga pagdurusa ay muling sisidhi at madaragdagan sa pagkakita sa Aking Anak: ang kanilang kahabag-habag na kahalayan at karumihan ay magpapahirap sa kanila sa pagkakita sa kanilang kalikasan (iyon ay, ang pagkatao ni Cristo), na kaisa ng kadalisayan ng Aking pagka-Diyos, at sa pagkakita sa mismong sangkap na ito ng kanilang kalikasang minana kay Adan na itinaas nang higit sa lahat ng koro ng mga Anghel, samantalang sila mismo, dahil sa sarili nilang kasalanan, ay nakalubog sa kailaliman ng Impiyerno. At makikita nilang nagniningning ang kagandahang-loob at awa sa mga pinagpala, na tumatanggap ng bunga ng Dugo ng Kordero, at ang mga pagdurusang kanilang tiniis ay nananatiling mga palamuti sa kanilang mga katawan, gaya ng tina sa tela, hindi dahil sa bisa ng katawan kundi dahil lamang sa kapuspusan ng kaluluwa, na nagpapakita sa katawan ng bunga ng pagpapagal nito, sapagkat naging kasama ito ng kaluluwa sa pagsasagawa ng kabutihang-asal. Kung paanong nasasalamin sa salamin ang mukha ng tao, gayundin, nakikita sa katawan ang bunga ng mga pagpapagal ng katawan, sa paraang sinabi Ko sa iyo.
“Lalo pang titindi ang sakit at pagkalito ng mga nasa kadiliman kapag nakita nila ang gayong dakilang karangalan (na ipinagkait sa kanila), at makikita sa kanilang mga katawan ang tanda ng kasamaang kanilang ginawa, kalakip ang sakit at pagpapahirap. At kapag narinig nila ang kakila-kilabot na mga salitang iyon, ‘Magsilayo kayo, mga isinumpa, patungo sa Apoy na Walang Hanggan,’ ang kaluluwa at katawan ay makakasama ng Diyablo nang wala nang lunas o pag-asa — bawat isa ay nababalot ng sari-saring karumihan ng lupa, ayon sa kanyang masasamang gawa. Ang maramot ay mababalot ng karumihan ng kasakiman, binabalot ang kanyang sarili ng mga makamundong ari-ariang minahal niya nang walang kaayusan, at masusunog sa apoy; ang malupit ay mababalot ng kalupitan; ang mahalay, ng kahalayan at kahabag-habag na pita ng laman; ang di-makatarungan, ng kanyang kawalang-katarungan; ang mainggitin, ng inggit; at ang napopoot sa kanyang kapwa, ng poot. At ang walang kaayusang pagmamahal sa sarili, na pinagmulan ng lahat ng kanilang kasamaan, ay susunugin sa di-matiis na sakit, bilang puno at pinagmumulan ng bawat kasamaan, kasama ng kapalaluan. Kaya kapwa ang katawan at kaluluwa ay parurusahan sa sari-saring paraan. Ganito kahabag-habag ang kahihinatnan ng mga tumatahak sa mababang daan, samakatuwid, sa ilog, na hindi lumilingon upang makita ang kanilang mga kasalanan at ang Aking Awa. At dumarating sila sa Tarangkahan ng Kasinungalingan, sapagkat sinusunod nila ang aral ng Diyablo, na Ama ng Kasinungalingan; at ang Diyablong ito ang kanilang Pinto, na dinaraanan nila patungo sa Walang Hanggang Kapahamakan, gaya ng nasabi na, samantalang ang mga hinirang at ang Aking mga anak, na nananatili sa daan sa itaas, samakatuwid, sa Tulay, ay sumusunod sa Daan ng Katotohanan, at ang Katotohanang ito ang Pinto, kaya sinabi ng Aking Katotohanan, ‘Walang makaparoroon sa Ama kundi sa pamamagitan Ko.’ Siya ang Pinto at ang Daan na kanilang dinaraanan upang makapasok sa Dagat ng Kapayapaan. Kabaligtaran naman ito para sa mga nanatili sa Daan ng Kasinungalingan, na umaakay sa kanila patungo sa tubig ng kamatayan. At dito sila tinatawag ng Diyablo, at para silang mga bulag at baliw, at hindi nila ito namamalayan, sapagkat nawala na sa kanila ang liwanag ng pananampalataya. Para bang sinasabi sa kanila ng Diyablo: ‘Sinumang nauuhaw sa tubig ng kamatayan, lumapit siya at ibibigay Ko ito sa kanya.'”
Tungkol sa pakinabang ng mga tukso, at kung paanong ang bawat kaluluwa, sa kanyang huling sandali, ay nakikita ang kanyang pangwakas na hantungan, maging sa pagdurusa o sa kaluwalhatian, bago siya mahiwalay sa katawan.
“Ang Diyablo, pinakamamahal Kong anak, ay kasangkapan ng Aking Katarungan upang pahirapan ang mga kaluluwang kahabag-habag na nagkasala laban sa Akin. At inilagay Ko siya sa buhay na ito upang tuksuhin at ligaligin ang Aking mga nilalang, hindi upang madaig sila, kundi upang sila ang magtagumpay, na pinatutunayan ang kanilang birtud, at tumanggap mula sa Akin ng kaluwalhatian ng tagumpay. At walang sinuman ang dapat matakot sa anumang pakikipaglaban o tukso ng Diyablo na maaaring dumating sa kanya, sapagkat ginawa Kong malakas ang Aking mga nilalang, at binigyan Ko sila ng katatagan ng kalooban, na pinatibay sa Dugo ng Aking Anak. Ang kaloobang ito ay hindi magagalaw ng Diyablo ni ng alinmang nilalang, sapagkat ito ay sa inyo, na ibinigay Ko. Kaya, sa pamamagitan ng malayang pagpapasya, maaari ninyo itong panghawakan o bitiwan, ayon sa inyong kagustuhan. Isa itong sandata na, kung ilalagay ninyo sa mga kamay ng Diyablo, ay agad nagiging isang patalim na ginagamit niya upang saksakin at patayin kayo. Ngunit kung hindi ibibigay ng tao ang patalim na ito ng kanyang kalooban sa mga kamay ng Diyablo, ibig sabihin, kung hindi siya sasang-ayon sa mga tukso at panliligalig nito, hindi siya kailanman mapipinsala ng pagkakasala sa anumang tukso, kundi lalo pa siyang mapatitibay nito, kapag nabuksan ang mata ng kanyang pang-unawa upang makita ang Aking pag-ibig na nagpahintulot na siya ay tuksuhin, upang makamit niya ang birtud sa pamamagitan ng pagsubok. Sapagkat hindi nakakamit ang birtud kundi sa pamamagitan ng pagkilala sa sarili at pagkilala sa Akin. Ang kaalamang ito ay higit na ganap na nakakamit sa panahon ng tukso, sapagkat noon nakikilala ng tao na siya ay walang anuman, dahil hindi niya kayang alisin sa kanyang sarili ang mga pasakit at kabalisahang nais niyang takasan; at nakikilala niya Ako sa kanyang kalooban, na pinatitibay ng Aking kabutihan upang hindi ito sumuko sa mga kaisipang ito. At nakita niyang pinahihintulutan ng Aking pag-ibig ang mga tuksong ito, sapagkat mahina ang diyablo, at sa sarili lamang niya ay wala siyang magagawa malibang pahintulutan Ko. At hinahayaan Ko siyang manukso dahil sa pag-ibig, hindi dahil sa pagkapoot, upang kayo ang magtagumpay at hindi upang kayo ay madaig, at upang marating ninyo ang ganap na pagkilala sa inyong sarili at sa Akin, at upang masubok ang birtud, sapagkat hindi ito nasusubok kundi sa pamamagitan ng salungat dito. Nakikita mo, kung gayon, na siya ay Aking Lingkod upang pahirapan ang mga isinumpa sa Impiyerno at, sa buhay na ito, upang sanayin at subukin ang birtud sa kaluluwa. Hindi sa layunin ng Diyablo na subukin ang birtud sa inyo (sapagkat wala siyang pag-ibig), kundi sa halip ay upang agawin ito sa inyo, at hindi niya ito magagawa kung hindi ninyo loloobin. Nakikita mo na ngayon, kung gayon, kung gaano kalaki ang kahangalan ng mga tao sa pagpapahina sa kanilang sarili, gayong ginawa Ko silang malakas, at sa paglalagay ng kanilang sarili sa mga kamay ng Diyablo. Kaya alamin mo na, sa sandali ng kamatayan, yamang ginugol nila ang kanilang buhay sa ilalim ng paghahari ng Diyablo (hindi sa napilitan silang gawin ito, sapagkat gaya ng sinabi Ko sa iyo, hindi sila maaaring pilitin, kundi kusang-loob nilang inilagay ang kanilang sarili sa kanyang mga kamay), at sumapit sa huling sandali ng kanilang kamatayan sa ilalim ng tiwaling paghaharing ito, wala silang hinihintay na ibang hatol kundi ang sa kanilang sariling budhi, at sa matinding kawalang-pag-asa ay humahantong sila sa walang-hanggang kapahamakan. Kaya ang Impiyerno, dahil sa kanilang pagkapoot, ay rumaragasa sa kanila sa huling sandali ng kamatayan, at bago pa sila makarating doon, kinakapitan na nila ito sa pamamagitan ng kanilang panginoon, ang Diyablo. Gayundin ang mga matuwid, na namuhay sa pag-ibig at namatay sa pag-ibig, kung namuhay sila nang ganap sa birtud, na tinatanglawan ng liwanag ng pananampalataya, na may ganap na pag-asa sa Dugo ng Kordero, kapag dumating ang huling sandali ng kamatayan, nakikita nila ang kabutihang inihanda Ko para sa kanila, at niyayakap nila ito ng mga bisig ng pag-ibig, na mahigpit na kumakapit sa Akin sa tindi ng pag-ibig, sa Akin na Kataas-taasan at Walang-hanggang Kabutihan. At sa gayon ay natitikman nila ang buhay na walang hanggan bago pa nila lisanin ang katawang mortal, ibig sabihin, bago pa mawalay ang kaluluwa sa katawan. Ang iba naman, na ginugol ang kanilang buhay at sumapit sa pinakahuling sandali ng kamatayan na may karaniwang pag-ibig (hindi sa gayong dakilang kaganapan), ay yumayakap sa Aking awa taglay ang gayunding liwanag ng pananampalataya at pag-asa na taglay ng mga ganap na iyon, ngunit sa kanila ay hindi ito ganap, sapagkat, dahil hindi sila ganap, nilimitahan nila ang Aking awa, na itinuturing nilang higit na dakila kaysa sa kanilang mga kasalanan. Kabaligtaran naman ang ginagawa ng masasamang makasalanan, sapagkat, habang nakikita nila nang walang pag-asa ang kanilang patutunguhan, niyayakap nila ito nang may pagkapoot, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Kaya ni ang isa ni ang isa pa ay hindi naghihintay ng paghuhukom, kundi sa paglisan sa buhay na ito, tinatanggap ng bawat isa ang kanyang lugar, gaya ng sinabi Ko sa iyo, at natitikman at nakakamtan na nila ito bago pa sila lumisan sa katawan, sa huling sandali ng kamatayan โ ang mga isinumpa ay may pagkapoot at kawalang-pag-asa, at ang mga ganap naman ay may pag-ibig at liwanag ng pananampalataya at may pag-asa sa Dugo. At ang mga hindi ganap ay dumarating sa lugar ng Purgatoryo, taglay ang awa at ang gayunding pananampalataya.”
Kung paano nabibihag ng Diyablo ang mga kaluluwa sa pagkukunwari ng kabutihan; at kung paano nalilinlang ang mga nananatili sa tabi ng ilog at hindi dumaraan sa nabanggit na Tulay, sapagkat sa pagnanais nilang takasan ang mga pagdurusa ay lalo silang nahuhulog sa mga ito; at tungkol sa pangitain ng isang puno na minsang nakita ng kaluluwang ito.
โSinabi Ko sa iyo na inaanyayahan ng Diyablo ang mga tao sa tubig ng kamatayan, samakatuwid, sa kung anong taglay niya; at, habang binubulag sila ng mga kasiyahan at kalagayan ng daigdig, binibitag niya sila sa kawit ng kaluguran, sa pagkukunwari ng kabutihan, sapagkat wala siyang ibang paraan upang mabihag sila. Hindi nila hahayaang mabihag sila kung makikita nilang wala silang makakamit na anumang kabutihan o kaluguran mula rito. Sapagkat likas sa kaluluwa ang laging masiyahan sa kabutihan, bagaman totoo na ang kaluluwang binulag ng pag-ibig sa sarili ay hindi nakakakilala at nakauunawa kung ano ang tunay na mabuti at kapaki-pakinabang sa kaluluwa at sa katawan. Kaya naman, sa pagkakita ng Diyablo na binulag sila ng pag-ibig sa sarili, buong kasamaan niyang inihaharap sa kanila ang sari-saring kaluguran, na pinapaganda upang magmukhang may pakinabang o kabutihan; at binibigyan niya ang bawat isa ayon sa kalagayan nito at sa mga pangunahing bisyong nakikita niyang pinakamalakas ang pagkahilig nitoโisang uri para sa mga sekular, ibang uri para sa mga relihiyoso, at iba pa para sa mga prelado at mga maharlika, ayon sa kani-kanilang kalagayan. Sinabi Ko ito sa iyo sapagkat ngayon ay nagsasalita Ako sa iyo tungkol sa mga nagpapalunod sa ilog, na walang ibang pinagmamalasakitan kundi ang kanilang sarili, at minamahal ang kanilang sarili sa paraang lumalapastangan sa Akin; at isasalaysay Ko sa iyo ang kanilang kahihinatnan.
“Ngayon ay nais Kong ipakita sa iyo kung paano nila dinadaya ang kanilang sarili, at kung paanong, sa pagnanais nilang takasan ang mga kapighatian, ay lalo silang nahuhulog sa mga ito. Sapagkat inaakala nilang napakahirap sumunod sa Akin, iyon ay, lumakad sa daan ng Tulay, ang Salita, ang Aking Anak, kaya sila ay umuurong dahil sa takot sa tinik. Ito ay sapagkat sila ay nabubulagan at hindi nila nakikilala o nakikita ang Katotohanan, gaya ng alam mong ipinakita Ko sa iyo sa simula ng iyong buhay, nang manalangin ka sa Akin na kahabagan ang sanlibutan at hanguin ito mula sa kadiliman ng kasalanang mortal. Alam mong noon ay ipinakita Ko sa iyo ang Aking Sarili sa anyo ng isang Puno, na hindi mo nakita ang simula ni ang wakas, kaya hindi mo nakita na ang mga ugat nito ay nakaugnay sa lupa ng inyong pagkatao. Sa paanan ng Puno, kung natatandaan mong mabuti, ay may isang tinik, na iniwasan ng lahat ng umiibig sa sarili nilang kalayawan ng laman; tumakbo sila patungo sa isang bundok ng Lolla, kung saan ay inilarawan mo sa iyong isip ang lahat ng kaluguran ng sanlibutan. Ang Lolla na iyon ay tila mga butil ng trigo, ngunit hindi naman, at kaya, gaya ng nakita mo, maraming kaluluwa roon ang namatay sa gutom. Marami rin, nang makilala ang mga panlilinlang ng sanlibutan, ang bumalik sa Puno at lumampas sa tinik, na siyang pagpapasya ng kalooban. Ang pagpapasyang ito, bago ito gawin, ay isang tinik na sa tingin ng tao ay humahadlang sa pagsunod sa Katotohanan. At laging nakikipaglaban ang budhi sa isang panig, at ang mga pita ng laman sa kabila; ngunit sa sandaling buong tapang siyang magpasya, taglay ang pagkamuhi at di-pagkalugod sa sarili, at magsabi, ‘Nais kong sumunod kay Cristong ipinako sa krus,’ agad niyang binabali ang tinik at nakasusumpong ng di-masukat na katamisan, gaya ng ipinakita Ko sa iyo noon: higit para sa ilan at mas kaunti para sa iba, ayon sa kanilang disposisyon at pagnanais. At alam mong sinabi Ko sa iyo noon, ‘Ako ang iyong Diyos, hindi natitinag at hindi nagbabago,’ at hindi Ako lumalayo sa sinumang nilalang na nagnanais lumapit sa Akin. Ipinakita Ko sa kanila ang Katotohanan, sa pagpapakita Ko ng Aking Sarili sa kanila, at ipinakita Ko sa kanila kung ano ang umibig sa anumang bagay nang hiwalay sa Akin. Ngunit sila, na para bang nabulagan ng hamog ng di-wastong pag-ibig, ay hindi nakakikilala sa Akin ni sa kanilang sarili. Nakikita mo kung gaano sila nadaraya, na pinipili pa nilang mamatay sa gutom kaysa lampasan ang isang munting tinik. At hindi nila maiiwasang magtiis ng sakit, sapagkat walang sinumang makalalampas sa buhay na ito nang walang krus, lalo na yaong mga naglalakbay sa mababang daan. Hindi sa walang sakit na dinaranas ang Aking mga lingkod, kundi ang kanilang sakit ay napagagaan. At sapagkat โ dahil sa kasalanan, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa itaas โ ang sanlibutan ay nagsisibol ng mga tinik at kapighatian, at sapagkat umaagos ang ilog na ito na may daluyong ng tubig, ibinigay Ko sa inyo ang Tulay upang hindi kayo malunod.
“Ipinakita Ko sa iyo kung paano sila nadaraya ng di-wastong takot, at kung paanong Ako ang inyong Diyos, na hindi natitinag, na hindi tumitingin sa pagkatao kundi sa banal na pagnanais. At ito ay ipinakita Ko sa iyo sa anyo ng Puno, gaya ng sinabi Ko sa iyo.”
Kung sino ang mga hindi napipinsala ng mga tinik na isinibol ng sanlibutan; bagaman walang sinumang dumaraan sa buhay na ito nang walang pagdurusa.
“Ngayon ay nais Kong ipakita sa iyo kung sino ang napipinsala ng mga tinik at kapighatiang pinasibol ng daigdig dahil sa kasalanan, at kung sino ang hindi. At yamang hanggang ngayon ay ipinakita Ko sa iyo ang kapahamakan ng mga makasalanan, kasama ng Aking kabutihan, at sinabi Ko sa iyo kung paano sila nalilinlang ng sarili nilang pagkamakalaman, nais Ko ngayong sabihin sa iyo kung paanong sila lamang mismo ang napipinsala ng mga tinik. Walang sinumang isinilang ang dumaraan sa buhay na ito nang walang pagdurusa, sa katawan man o sa isip. Tinitiis ng Aking mga lingkod ang pagdurusa ng katawan, ngunit malaya ang kanilang isip, ibig sabihin, hindi nila nadarama ang pagkahapo dulot ng pagdurusa; sapagkat ang kanilang kalooban ay naaayon sa Akin, at ang kalooban ang siyang nagbibigay ng ligalig sa tao. Ang mga taong isinalaysay Ko sa iyo ay may pagdurusa sa isip at katawan; sa buhay na ito, nalalasap nila ang paunang tikim ng impiyerno, kung paanong nalalasap ng Aking mga lingkod ang paunang tikim ng buhay na walang hanggan. Alam mo ba kung ano ang natatanging kabutihang tinatamasa ng mga pinagpala? Ito ay ang matugunan ang kanilang pagnanais ng mismong kanilang ninanais; kaya, sa pagnanais nila sa Akin, Ako ay nasa kanila, at nalalasap nila Ako nang walang anumang paglaban, sapagkat naiwan na nila ang pasanin ng katawan, na naging isang batas na sumasalungat sa espiritu, at humahadlang sa pagitan nito at ng ganap na pagkakilala sa Katotohanan, anupa’t hindi nito Ako makita nang harapan. Ngunit matapos iwan ng kaluluwa ang bigat ng katawan, natutupad nang lubos ang kanyang pagnanais, sapagkat, sa pagnanais niyang makita Ako, nakikita niya Ako, at sa pangitaing iyon naroroon ang kanyang lubos na kaligayahan; at sa pagkakita niya ay nakikilala niya Ako, at sa pagkakilala ay minamahal niya Ako, at sa pagmamahal ay nalalasap niya Ako, ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan, at sa paglasap niya sa Akin ay nasisiyahan siya, at natutupad ang kanyang pagnanais, ibig sabihin, ang pagnanais niyang makita at makilala Ako; kaya sa pagnanais ay nakakamit niya, at sa pagkakamit ay nagnanais siya. At gaya ng sinabi Ko sa iyo, malayo ang pagdurusa sa pagnanais na ito, at ang pagkahapo sa kasiyahang dulot ng katuparan nito. Kaya nakikita mong ang Aking mga lingkod ay pinagpala higit sa lahat sa pagkakita at pagkakilala sa Akin, at sa pagkakita at pagkakilalang ito ay natutupad ang kanilang kalooban, sapagkat nasa kanila ang ninanais nilang makamit, at sa gayon ay nasisiyahan sila. Kaya sinabi Ko sa iyo na ang paglasap sa buhay na walang hanggan ay binubuo lalo na ng pagkakamit sa ninanais ng kalooban, at sa gayon ay pagkasiyahan; ngunit alamin mong ang kalooban ay nasisiyahan sa pagkakita at pagkakilala sa Akin, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Kaya sa buhay na ito ay nalalasap nila ang paunang tikim ng buhay na walang hanggan, sa paglasap sa mga nabanggit, na sinabi Ko sa iyong magbibigay sa kanila ng kasiyahan.
“Ngunit paano nila tinatanggap ang paunang panagot sa kasalukuyang buhay na ito? Sinasagot kita: tinatanggap nila ito sa pagkakita sa Aking kabutihan sa kanilang sarili, at sa pagkakilala sa Aking Katotohanan, isang pagkakilalang taglay ng talino (na siyang mata ng kaluluwa) na nililiwanagan sa Akin. Ang matang ito ay may balintataw ng kabanal-banalang pananampalataya, at ang liwanag ng pananampalatayang ito ang nagbibigay sa kaluluwa ng kakayahang umunawa, kumilala, at sumunod sa daan at aral ng Aking Katotohanan โ ang Salitang Nagkatawang-tao; at kung wala ang balintataw na ito ng pananampalataya, hindi siya makakakita, gaya ng isang taong may anyo ng mata ngunit tinakpan ng tela ang balintataw (na siyang nagpapakita sa mata). Kaya ang balintataw ng talino ay ang pananampalataya, at kung tinakpan ito ng kaluluwa ng tela ng kawalan ng pananampalataya, na inilambong dito ng pag-ibig sa sarili, hindi siya nakakakita, kundi taglay lamang niya ang anyo ng mata na walang liwanag, sapagkat ikinubli niya ito. Kaya nakikita mo na sa pagkakita ay nakikilala nila, at sa pagkilala ay umiibig sila, at sa pag-ibig ay itinatatwa at iwinawaksi nila ang kanilang sariling kalooban. Kapag naiwan na nila ang kanilang sariling kalooban, ibinibihis nila sa kanilang sarili ang Aking kalooban, at wala Akong ninanais kundi ang inyong pagpapakabanal. Agad silang kumikilos, tinatalikuran ang daan sa ibaba, at nagsisimulang umakyat sa Tulay, at lumalampas sa mga tinik na hindi nakasasakit sa kanila, sapagkat ang kanilang mga paa ay nakasapatos ng pagsinta ng Aking pag-ibig. Sapagkat sinabi Ko sa iyo na ang Aking mga lingkod ay nagdurusa sa katawan ngunit hindi sa isip, sapagkat patay na ang kaloobang pandama, na nagdudulot ng sakit at nagpapahirap sa isip ng nilalang. Kaya, yamang wala na ang kaloobang iyon, wala na rin ang anumang sakit. Tinitiis nila ang lahat nang may pagpipitagan, itinuturing ang kanilang sarili na pinagpala sa pagkakaroon ng kapighatian alang-alang sa Akin, at wala silang ninanais kundi ang ninanais Ko. Kung hinahayaan Kong guluhin sila ng Diyablo, na pinahihintulutan ang mga tukso upang subukin sila sa kabutihang-asal, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa itaas, lumalaban sila na ang kanilang kalooban ay pinatatatag sa Akin, nagpapakumbaba, at itinuturing ang kanilang sarili na hindi karapat-dapat sa kapayapaan at katahimikan ng isip at karapat-dapat sa sakit, at sa gayon ay nagpapatuloy sila nang may kagalakan at pagkakilala sa sarili, nang walang masakit na paghihirap. At kung dumating sa kanila ang mga kapighatian dahil sa ibang tao, o karamdaman, o karalitaan, o pagbabago ng kalagayan sa daigdig, o pagkawala ng mga anak, o ng iba pang lubhang minamahal na mga nilalang (na pawang mga tinik na ibinunga ng lupa matapos ang kasalanan), tinitiis nila ang lahat ng ito sa liwanag ng katwiran at banal na pananampalataya, na nakatingin sa Akin, na siyang Kataas-taasang Kabutihan, at hindi makapagnanais ng anuman maliban sa mabuti; kaya naman pinahihintulutan Ko ang mga kapighatiang ito dahil sa pag-ibig, at hindi dahil sa pagkamuhi. At kinikilala ito ng mga umiibig sa Akin, at, sa pagsusuri sa kanilang sarili, nakikita nila ang kanilang mga kasalanan, at nauunawaan sa liwanag ng pananampalataya na ang mabuti ay dapat gantimpalaan at ang masama ay parusahan. At nakikita nila na ang bawat munting kasalanan ay nararapat sa walang-hanggang sakit, sapagkat ito ay laban sa Akin, na siyang Walang-hanggang Kabutihan; kaya itinuturing nilang pinagpala sila sapagkat nais Ko silang parusahan sa buhay na ito, at sa panahong ito na may hangganan; itinataboy nila ang kasalanan sa pamamagitan ng pagsisisi ng puso, at sa ganap na pagtitiis ay nagkakamit sila ng merito, at ang kanilang mga pagpapagal ay ginagantimpalaan ng walang-hanggang kabutihan. Pagkatapos nito ay nalalaman nila na ang lahat ng pagpapagal sa buhay na ito ay maliit lamang, dahil sa kaiklian ng panahon. Ang panahon ay tulad lamang ng dulo ng karayom at wala nang higit pa; at, kapag lumipas na ang panahon, tapos na ang pagpapagal, kaya nakikita mo na maliit lamang ang pagpapagal. Nagbabata sila nang may pagtitiis, at ang mga tinik na kanilang dinaraanan ay hindi sumasaling sa kanilang puso, sapagkat ang kanilang puso ay inilayo sa mga ito at iniugnay sa Akin sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig. Tunay nga, kung gayon, na natitikman nila ang buhay na walang hanggan, na tinatanggap ang paunang panagot nito sa buhay na ito, at bagaman lumalakad sila sa mga tinik, hindi sila natutusok, sapagkat gaya ng sinabi Ko sa iyo, nakilala nila ang Aking Kataas-taasang Kabutihan, at hinanap ito kung saan ito matatagpuan, samakatuwid ay sa Salita, na Aking bugtong na Anak.”
Kung paanong ang kaluluwang ito ay dumanas ng matinding kapaitan dahil sa pagkabulag ng mga nalulunod sa ilog sa ibaba.
Pagkatapos, ang kaluluwang iyon, na pinahihirapan ng pagnanais, habang pinagninilayan ang sarili niyang mga di-kasakdalan at ang sa iba, ay nalungkot nang marinig at makita ang matinding pagkabulag ng mga nilalang, sa kabila ng dakilang kabutihan ng Diyos, na walang inilagay sa buhay na ito, anuman ang kalagayan, na maaaring maging hadlang sa kaligtasan ng mga nilalang, kundi sa halip ay isinaayos ang lahat upang maisagawa at masubok ang kanilang mga birtud. At sa kabila ng lahat ng ito, nakita niyang lumulubog sila sa ilog dahil sa pagmamahal sa sarili at di-maayos na pagkagiliw, at humahantong sa walang-hanggang kapahamakan; at marami sa mga nasa ilog na nagsimula nang umahon ang muling bumabalik, na natitisod dahil sa kanya, sapagkat narinig nila ang tungkol sa matamis na kabutihan ng DIYOS, na minarapat na magpakilala sa kanya. Dahil dito, napuspos siya ng kapaitan, at itinuon ang mata ng kanyang pag-unawa sa Amang Walang Hanggan, at sinabi: “O Pag-ibig na Di-masusukat, napakalaki ng pagkalinlang ng Iyong mga nilalang. Nais ko na, kung kalugdan ng Iyong Kabutihan, ipaliwanag Mo sa akin nang mas malinaw ang tatlong baitang na inilalarawan sa Katawan ng Iyong bugtong na Anak, at kung anong paraan ang dapat gamitin upang lubusang makaahon mula sa kalaliman at manatili sa daan ng Iyong Katotohanan, at kung sinu-sino ang mga umaakyat sa hagdan.”
Kung paanong ang tatlong baitang na inilalarawan sa Tulay, samakatuwid ay sa Anak ng DIYOS, ay sumasagisag sa tatlong kapangyarihan ng kaluluwa.
Pagkatapos, ang Banal na Kabutihan, na pinagmamasdan ng mata ng Kanyang awa ang pagkagutom at pagnanais ng kaluluwang iyon, ay nagsabi: “O anak Kong lubhang kalugud-lugod, hindi Ko hinahamak ang banal na pagnanais, kundi tinutupad Ko ito, kaya ipapakita at ipaliliwanag Ko sa iyo ang hinihiling mo sa Akin. Hinihiling mong ipaliwanag Ko sa iyo ang larawan ng tatlong baitang, at sabihin Ko sa iyo kung anong paraan ang dapat gamitin ng mga nagnanais umahon sa ilog upang makaakyat sa Tulay. At bagaman naipakita Ko na sa iyo ang mga paraang dapat nilang gamitin nang isinalaysay Ko sa iyo sa itaas ang pagkalinlang at pagkabulag ng mga tao, na sa buhay na ito ay tumitikim na ng paunang kabayaran ng Impiyerno, at bilang mga martir ng Diyablo ay tumatanggap ng kapahamakan, gayunman, ngayon ay ipaliliwanag Ko ito sa iyo nang mas lubos, upang matugunan ang iyong pagnanais. Alam mong ang bawat kasamaan ay nakasalig sa pagmamahal sa sarili, at ang pagmamahal sa sarili ay isang ulap na nag-aalis ng liwanag ng katwiran; taglay naman ng katwiran ang liwanag ng pananampalataya, at hindi nawawala ang isa nang hindi nawawala ang isa pa. Nilikha Ko ang kaluluwa ayon sa Aking larawan at wangis, at binigyan siya ng gunita, pag-unawa, at kalooban. Ang pag-unawa ang pinakamarangal na bahagi ng kaluluwa; pinakikilos ito ng pagkagiliw at ito naman ang nagpapalusog sa pagkagiliw. At pinupuno ng kamay ng pag-ibig โ samakatuwid, ng pagkagiliw โ ang gunita ng pag-alaala sa Akin at sa mga biyayang tinanggap, na ginagawa nito nang may pag-iingat at pasasalamat. Sa gayon, inuudyukan ng isang kapangyarihan ang isa pa, at pinangangalagaan ang kaluluwa sa buhay ng biyaya.
“Hindi mabubuhay ang kaluluwa nang walang pag-ibig, kundi lagi nitong nais na umibig sa isang bagay, sapagkat nilikha ito mula sa pag-ibig, at dahil sa pag-ibig ay nilikha Ko ito. Kaya nga sinabi Ko sa iyo na pinakikilos ng damdamin ang pag-iisip, na para bang sinasabi, ‘Iibig ako, sapagkat pag-ibig ang pagkaing ikinabubuhay ko.’ Pagkatapos, ang pag-iisip, na nadaramang ginising ito ng damdamin, ay tila nagsasabi, ‘Kung nais mong umibig, ibibigay ko sa iyo ang maaari mong ibigin.’ At kaagad itong bumabangon, na maingat na pinagninilayan ang karangalan ng kaluluwa, at ang kaabaan ng kalagayang kinasadlakan nito dahil sa kasalanan. Sa karangalan ng pag-iral ng kaluluwa ay nalalasap ng pag-iisip ang Aking di-masukat na kabutihan at ang di-nilikhang pag-ibig na siyang dahilan ng paglikha Ko rito; at sa pagninilay sa kahabag-habag nitong kalagayan, natutuklasan at nalalasap nito ang Aking awa, at nakikita kung paanong, sa pamamagitan ng awa, pinahiram Ko ito ng panahon at hinango sa kadiliman. Pagkatapos ay pinangangalagaan ng damdamin ang sarili sa pamamagitan ng pag-ibig, na ibinubuka ang bibig ng banal na pagnanais, na siyang ipinangakakain nito sa pagkamuhi at pagkasuklam sa sarili nitong pagkamakalaman, kalakip ang tunay na kababaang-loob at ganap na pagtitiis, na hinango nito mula sa banal na pagkamuhi. Kapag naipaglihi na ang mga birtud, lumilitaw ang mga ito nang ganap o di-ganap, ayon sa antas ng pagsasabuhay ng kaluluwa ng pagiging ganap sa sarili nito, gaya ng sasabihin Ko sa iyo sa ibaba. Sa kabaligtaran naman, kung nais ng makalamang damdamin na ibigin ang mga makalamang bagay, inilalagay ng mata ng pag-iisip sa harap nito, bilang tanging pakay, ang mga bagay na lumilipas, kalakip ang pag-ibig sa sarili, pagkasuklam sa birtud, at pag-ibig sa bisyo, na pinagmumulan ng kapalaluan at kawalan ng pagtitiis ng kaluluwa; at ang alaala ay walang ibang nilalaman kundi ang inihaharap dito ng damdamin. Lubhang sinisilaw ng pag-ibig na ito ang mata ng pag-iisip anupat wala na itong mawari at makita kundi ang gayong mga kumikinang na bagay. Ang mismong kinang ng mga bagay ang dahilan kung bakit napapansin ang mga ito ng pag-iisip at iniibig ng damdamin; sapagkat kung walang gayong kinang ang mga makamundong bagay, wala sanang kasalanan, dahil likas sa tao na walang hangarin kundi ang mabuti, at ang bisyo, na nagpapakita sa kanya sa ganitong paraan, sa anyo ng kabutihan ng kaluluwa, ang nagtutulak sa kanya na magkasala. Ngunit dahil ang mata, bunga ng pagkabulag nito, ay hindi makawari at hindi nakaaalam ng katotohanan, ito ay nagkakamali, na naghahanap ng kabutihan at mga kaluguran sa lugar na wala naman ang mga ito.
“Nasabi Ko na sa iyo na ang mga kaluguran ng mundo, kung wala Ako, ay mga tinik na may lason, at na nalilinlang ng mga ito ang paningin ng pang-unawa, ang pagsinta ng kalooban upang ibigin ang mga ito, at ang alaala upang panatilihin ang paggunita sa mga ito. Gayon na lamang ang pagkakaisa ng mga kakayahang ito ng kaluluwa na hindi Ako maaaring saktan ng isa nang hindi rin Ako sinasaktan ng lahat ng iba pa nang sabay-sabay, sapagkat inihaharap ng isa sa iba, gaya ng sinabi Ko sa iyo, ang mabuti o masama, ayon sa kagustuhan ng malayang kalooban. Ang malayang kaloobang ito ay nakatali sa pagsinta, at kumikilos ito ayon sa nais nito, taglay man ang liwanag ng katwiran o wala nito. Ang iyong katwiran ay nakakabit sa Akin hangga’t hindi ito inihihiwalay sa Akin ng iyong kalooban sa pamamagitan ng di-maayos na pag-ibig; nasa iyo rin ang batas ng kasamaan, na patuloy na nakikipaglaban sa Espiritu. Kaya mayroon kang dalawang bahagi sa iyong sarili โ ang pandamang pagnanasa at ang katwiran. Itinalaga ang pandamang pagnanasa upang maging lingkod, upang, sa pamamagitan ng katawan bilang kasangkapan, masubok at maisabuhay mo ang mga birtud. Ang kaluluwa ay malaya, pinalaya sa kasalanan ng Dugo ng Aking Anak, at hindi siya maaaring mapangibabawan malibang pumayag siya sa pamamagitan ng kanyang kalooban, na pinamamahalaan ng kanyang malayang pagpili, at kapag ang malayang pagpiling ito ay umaayon sa kalooban, nagiging kaisa ito ng kalooban. At tunay Kong sinasabi sa iyo na, kapag sinisikap ng kaluluwa na tipunin, sa pamamagitan ng kamay ng malayang pagpili, ang kanyang mga kakayahan sa Aking Pangalan, natitipon ang lahat ng gawaing magagawa ng nilalang, kapwa espirituwal at temporal, at inaalis ng malayang pagpili ang pandamang pagnanasa at ibinibigkis ang sarili sa katwiran. Ako naman, sa pamamagitan ng biyaya, ay nananahan sa kanilang piling; at ito ang ibig sabihin ng Aking Katotohanan, ang Salitang Nagkatawang-tao, nang sabihin Niya: ‘Kapag may dalawa o tatlo o higit pang nagkakatipon sa Aking pangalan, naroon Ako sa kanilang piling.’ At ito ang katotohanan. Nasabi Ko na sa iyo na walang makalalapit sa Akin maliban sa pamamagitan Niya, kaya ginawa Ko Siyang isang Tulay na may tatlong baytang. At ang tatlong baytang na iyon ay sumasagisag, gaya ng isasalaysay Ko sa iyo sa ibaba, sa tatlong kalagayan ng kaluluwa.”
Kung paanong kapag hindi nagkakaisa ang tatlong nabanggit na kakayahan, hindi maaaring magkaroon ng pagtitiyaga, na kung wala nito ay walang sinumang makararating sa kanyang hantungan.
“Ipinaliwanag Ko sa iyo ang sagisag ng tatlong baytang, sa pangkalahatan, bilang tatlong kakayahan ng kaluluwa, at walang sinumang nagnanais dumaan sa Tulay at sa aral ng Aking Katotohanan ang makaaakyat sa isa nang wala ang iba, at hindi makapagtitiyaga ang kaluluwa maliban sa pamamagitan ng pagkakaisa ng kanyang tatlong kakayahan. Tungkol dito ang sinabi Ko sa iyo sa itaas, nang itanong mo sa Akin kung paano makaaahon sa ilog ang mga manlalakbay. May dalawang layunin, at upang makamit ang alinman sa mga ito, kailangan ang pagtitiyaga โ ang mga ito ay bisyo at birtud. Kung nais mong makarating sa buhay, dapat kang magtiyaga sa birtud, at kung nais mo naman ang walang-hanggang kamatayan, dapat kang magtiyaga sa bisyo. Kaya sa pamamagitan ng pagtitiyaga nakararating sa Akin, na siyang Buhay, ang mga nagnanais ng buhay, at sa pamamagitan din ng pagtitiyaga nakararating sa Diyablo ang mga tumitikim ng tubig ng kamatayan.”
Isang pagpapaliwanag sa mga salita ni Cristo: “Ang sinumang nauuhaw ay lumapit sa Akin at uminom.”
“Kayong lahat, sa pangkalahatan at bawat isa, ay inanyayahan ng Aking Katotohanan nang Siya ay sumigaw sa Templo, na sinasabi: ‘Ang sinumang nauuhaw ay lumapit sa Akin at uminom, sapagkat Ako ang Bukal ng Tubig ng Buhay.’ Hindi Niya sinabi, ‘Pumunta kayo sa Ama at uminom,’ kundi sinabi Niya, ‘Lumapit kayo sa Akin.’ Ganito ang Kanyang sinabi sapagkat sa Akin, ang Ama, ay hindi maaaring magkaroon ng pagdurusa, ngunit sa Aking Anak ay maaaring magkaroon ng pagdurusa. At kayo, habang kayo ay mga peregrino at manlalakbay sa buhay na ito na may kamatayan, ay hindi maaaring mawalan ng pagdurusa, sapagkat ang lupa, dahil sa kasalanan, ay nagbunga ng mga tinik. At bakit Niya sinabi, ‘Lumapit siya sa Akin at uminom’? Sapagkat ang sinumang sumusunod sa Kanyang aral, maging sa pinakaganap na paraan o sa pamumuhay sa karaniwang pag-ibig sa kapwa, ay nakasusumpong ng maiinom, na natitikman ang bunga ng Dugo sa pamamagitan ng pagkakaisa ng kalikasang Diyos at ng kalikasang tao. At kayo, sa inyong pagiging nasa Kanya, ay nasa Akin din, na Siyang Mapayapang Dagat, sapagkat Ako ay iisa sa Kanya, at Siya sa Akin. Kaya kayo ay inaanyayahan sa Bukal ng Buhay na Tubig ng Biyaya, at nararapat na manatili kayong may pagtitiyaga sa Kanya na ginawang Tulay para sa inyo, nang hindi napauurong ng anumang salungat na hanging maaaring umihip, maging ng kasaganaan o ng kahirapan, at magtiyaga hanggang sa matagpuan ninyo Ako, na Siyang Tagapagkaloob ng Tubig ng Buhay, sa pamamagitan ng matamis at mapagmahal na Salitang ito, ang Aking bugtong na Anak. At bakit Niya sinabi: ‘Ako ang Bukal ng Buhay na Tubig’? Sapagkat Siya ang Bukal na naglalaman sa Akin, ang Tagapagkaloob ng Buhay na Tubig, sa pamamagitan ng pagkakaisa ng kalikasang Diyos at ng kalikasang tao. Bakit Niya sinabi, ‘Lumapit kayo sa Akin at uminom’? Sapagkat hindi ninyo malalampasan ang buhay na ito na may kamatayan nang walang pagdurusa, at sa Akin, ang Ama, ay hindi maaaring magkaroon ng pagdurusa, ngunit sa Kanya ay maaaring magkaroon ng pagdurusa, at dahil dito ay ginawa Ko Siyang Tulay para sa inyo. Walang makalalapit sa Akin kundi sa pamamagitan Niya, gaya ng sinabi Niya sa inyo sa mga salitang: ‘Walang makalalapit sa Ama kundi sa pamamagitan Ko.’
“Nakita na ninyo ngayon kung aling landas ang dapat ninyong tahakin, at kung paano, samakatuwid ay nang may pagtitiyaga; kung hindi, ay hindi kayo makaiinom, sapagkat ang pagtitiyaga ang tumatanggap ng korona ng kaluwalhatian at tagumpay sa buhay na walang hanggan.”
Ang pangkalahatang paraan upang ang bawat nilalang na may katwiran ay makaahon mula sa dagat ng sanlibutan at makatawid sa nabanggit na banal na Tulay.
“Babalikan Ko ngayon ang tatlong baitang na dapat ninyong akyatin upang makaahon mula sa ilog nang hindi nalulunod, at marating ang Buhay na Tubig na sa inyo ay ipinag-aanyaya, at hangarin ang Aking Presensiya sa inyong piling. Sapagkat sa landas na ito, na dapat ninyong sundan, Ako ay nasa inyong piling, namamahinga, sa pamamagitan ng biyaya, sa inyong mga kaluluwa. Upang magkaroon kayo ng hangaring umakyat sa mga baitang, dapat kayong mauhaw, sapagkat ang mga nauuhaw lamang ang inaanyayahan: ‘Ang sinumang nauuhaw ay lumapit sa Akin at uminom.’ Ang hindi nauuhaw ay hindi magtitiyaga, sapagkat napahihinto siya ng pagod o ng kaluguran, at wala siyang malasakit na dalhin ang sisidlang maaari niyang gamitin sa pagsalok ng tubig, ni wala siyang malasakit na magkaroon ng mga kasama, at hindi siya makapaglalakbay nang nag-iisa, at umuurong siya sa pinakamaliit na kirot ng pag-uusig, sapagkat hindi niya ito minamahal. Natatakot siya sapagkat nag-iisa siya; kung may kasama siya ay hindi siya matatakot, at kung naakyat niya ang tatlong baitang ay hindi sana siya nag-iisa, at sa gayon ay naging ligtas sana siya. Kaya dapat kayong mauhaw at magtipon, gaya ng sinasabi, ‘dalawa o tatlo o higit pa.’
“Bakit sinasabing ‘dalawa o tatlo o higit pa’? Sapagkat walang dalawa kung walang tatlo, ni tatlo kung walang dalawa, ni tatlo o dalawa kung walang higit pa. Hindi kabilang ang bilang na isa, sapagkat malibang may kasama ang isang tao, hindi Ako maaaring mapasa-kanilang piling; hindi ito isang maliit na bagay na walang kabuluhan, sapagkat ang taong lubos na nakatuon sa pagmamahal sa sarili ay nag-iisa.
“Bakit siya nag-iisa? Sapagkat hiwalay siya sa Aking biyaya at sa pag-ibig sa kanyang kapwa, at dahil sa kasalanan ay nawalan siya ng pakikiisa sa Akin, kaya bumabaling siya sa walang kabuluhan, sapagkat Ako ang Siyang Umiiral. Kaya ang nag-iisa, ibig sabihin, ang namumuhay nang mag-isa sa pagmamahal sa sarili, ay hindi tinutukoy ng Aking Katotohanan at hindi kalugud-lugod sa Akin. Kaya sinasabi Niya: โKung may dalawa o tatlo o higit pang nagkakatipon sa Aking pangalan, Ako ay nasa kanilang kalagitnaan.โ Sinabi Ko sa iyo na ang dalawa ay hindi maaaring wala ang tatlo, ni ang tatlo na wala ang dalawa, at gayon nga. Alam mong ang mga utos ng Kautusan ay lubos na nakapaloob sa dalawa, at kung hindi tinutupad ang dalawang ito, hindi tinutupad ang Kautusan. Ang dalawang utos ay ang ibigin Ako nang higit sa lahat, at ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili; ang dalawang ito ang simula, ang gitna, at ang wakas ng Kautusan. Ang dalawang ito ay hindi maaaring magkatipon sa Aking Pangalan nang wala ang tatlo, ibig sabihin, nang walang pagtitipon ng mga kakayahan ng kaluluwa: ang alaala, ang pag-unawa, at ang kalooban; ang alaala upang panatilihin ang paggunita sa Aking mga biyaya at sa Aking kabutihan, ang pag-unawa upang magnilay sa di-masambit na pag-ibig na ipinakita Ko sa inyo sa pamamagitan ng Aking bugtong na Anak, na inilagay Ko bilang pakay ng paningin ng inyong pag-unawa, upang sa Kanya ay mamasdan ninyo ang apoy ng Aking pag-ibig, at ang kalooban upang ibigin at hangarin Ako, na inyong Huling Layunin. Kapag ang mga birtud at mga kakayahang ito ng kaluluwa ay nagkakatipon sa Aking Pangalan, Ako ay nasa kanilang kalagitnaan sa pamamagitan ng biyaya, at ang taong puspos ng pag-ibig sa Akin at sa kanyang kapwa ay biglang natatagpuang kasama niya ang marami at maharlikang mga birtud. Kung gayon, ang pagnanasa ng kaluluwa ay nagiging handang mauhaw. Mauhaw, wika Ko, sa birtud, at sa karangalan ng Aking Pangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at lahat ng iba pa niyang pagkauhaw ay nauubos at namamatay, at pagkatapos ay ligtas siyang nagpapatuloy nang walang anumang takot na pang-alipin, sapagkat nakaakyat na siya sa unang baitang ng damdamin, dahil ang damdamin, kapag nahubaran ng pagmamahal sa sarili, ay umaangat nang higit sa sarili at sa mga bagay na lumilipas, o, kung panghahawakan pa rin niya ang mga ito, ginagawa niya iyon ayon sa Aking kalooban โ ibig sabihin, nang may banal at tunay na takot, at pag-ibig sa birtud. Pagkatapos ay natatagpuan niyang narating na niya ang ikalawang baitang โ ibig sabihin, ang liwanag ng pag-unawa, na sa pamamagitan ni Kristong ipinako sa krus ay nasasalamin sa taos-pusong pag-ibig sa Akin, sapagkat sa pamamagitan Niya ay ipinakita Ko ang Aking pag-ibig sa tao. Nakatatagpo siya ng kapayapaan at katahimikan, sapagkat ang alaala ay puspos ng Aking pag-ibig. Alam mong ang isang bagay na walang laman ay umaalingawngaw kapag tinapik, ngunit hindi gayon kapag ito ay puno. Kaya ang alaala, na puspos ng liwanag ng pag-unawa, at ang damdamin, na puspos ng pag-ibig, kapag naantig ng mga kapighatian o mga kasiyahan ng daigdig, ay hindi aalingawngaw sa di-wastong pagsasaya o sa kawalan ng pagtitiis, sapagkat ang mga ito ay puspos Ko, na siyang kabuuan ng lahat ng mabuti.
“Pagkaakyat sa tatlong baitang, natatagpuan niyang ang tatlong kakayahan ng kaluluwa ay pinagbuklod ng kanyang katwiran sa Aking Pangalan. At ang kanyang kaluluwa, matapos pag-isahin ang dalawang utos, ibig sabihin, ang pag-ibig sa Akin at sa kapwa, ay natatagpuang kasama niya Ako, na kanyang lakas at katiwasayan, at ligtas siyang lumalakad sapagkat Ako ay nasa kanyang kalagitnaan. Kaya nagpapatuloy siya nang may marubdob na pagnanais, nauuhaw sa daan ng Katotohanan; sa daang ito ay natatagpuan niya ang Bukal ng Tubig ng Buhay, dahil sa kanyang pagkauhaw sa Aking karangalan at sa kanyang sariling kaligtasan at sa kaligtasan ng kanyang kapwa; kung wala ang pagkauhaw na ito ay hindi niya mararating ang Bukal. Patuloy siyang lumalakad, dala ang sisidlan ng puso, na inalisan ng lahat ng pagkagiliw at di-wastong pag-ibig sa daigdig, ngunit agad na napupuno ng ibang mga bagay sa sandaling mawalan ito ng laman, sapagkat walang maaaring manatiling walang laman; at yamang wala itong di-wastong pag-ibig sa mga bagay na lumilipas, napupuno ito ng pag-ibig sa mga bagay na makalangit, at ng matamis na Banal na pag-ibig, na kasama niyang dumarating sa Bukal ng Tubig ng Buhay, at dumaraan sa Pintuan ni Kristong ipinako sa krus, at tumitikim ng Tubig ng Buhay, na natatagpuan ang kanyang sarili sa Akin, ang Dagat ng Kapayapaan.”
Kung paanong ang kaluluwang ito na may taimtim na debosyon, habang tumitingin sa Banal na salamin, ay nakita ang mga nilalang na tumatahak sa magkakaibang landas.
Nang magkagayon, ang kaluluwang iyon, na pinahihirapan ng matinding pagnanasa, ay tumingin sa matamis na salaming Banal at nakita ang mga nilalang na humahayo upang marating ang kanilang hantungan sa ibaโt ibang paraan at sa ibaโt ibang pagsasaalang-alang. Nakita niyang marami ang nagsimulang umakyat, sapagkat nadarama nilang tinutusok sila ng takot ng alipin, ibig sabihin, ng takot sa sarili nilang pagdurusa; at nakita niya ang iba na, sa pagsasanay sa unang kalagayang ito, ay nakararating sa ikalawang kalagayan, ngunit kakaunti ang nakita niyang nakarating sa pinakamataas na kasakdalan.
Kung paanong ang takot ng alipin, kung walang pag-ibig sa birtud, ay hindi sapat upang magkamit ng buhay na walang hanggan; at kung paanong ang batas ng takot at ang batas ng pag-ibig ay pinag-isa.
Nang magkagayon, ang kabutihan ng Diyos, na nagnanais tugunin ang pagnanasa ng kaluluwang iyon, ay nagsabi, “Nakikita mo ba sila? Umahon sila mula sa suka ng kasalanang mortal dahil sa takot ng alipin, ngunit kung hindi sila babangon nang may pag-ibig sa birtud, ang takot ng alipin lamang ay hindi sapat upang magkamit ng buhay na walang hanggan. Ngunit ang pag-ibig na may banal na takot ay sapat, sapagkat ang batas ay nakasalig sa pag-ibig at banal na takot. Ang lumang batas ay ang batas ng takot, na ibinigay Ko kay Moises, at ayon sa batas na iyon, ang mga nagkakasala ay dumaranas ng kaparusahan para rito. Ang bagong batas ay ang batas ng pag-ibig, na ibinigay sa pamamagitan ng Salita ng Aking bugtong na Anak, at nakasalig sa pag-ibig lamang. Hindi pinawawalang-bisa ng bagong batas ang lumang batas, kundi sa halip ay ginaganap ito, gaya ng sinabi ng Aking Katotohanan, โHindi Ako naparito upang sirain ang batas, kundi upang ganapin ito.โ At pinag-isa Niya ang batas ng takot at ang batas ng pag-ibig. Sa pamamagitan ng pag-ibig ay inalis ang di-kasakdalan ng takot sa kaparusahan, at nanatili ang kasakdalan ng banal na takot, ibig sabihin, ang takot na magkasala, hindi dahil sa sariling kapahamakan sa impiyerno, kundi dahil sa pagkakasala laban sa Akin, na Siyang Kataas-taasang Kabutihan. Kaya ang di-ganap na batas ay naging ganap sa pamamagitan ng batas ng pag-ibig. Kaya nga, matapos dumating ang karwaheng apoy ng Aking bugtong na Anak at dalhin ang apoy ng Aking pag-ibig sa inyong kalikasan bilang tao nang may saganang awa, inalis ang kaparusahan sa mga kasalanang ginawa ng sangkatauhan, ibig sabihin, ang nagkasala ay hindi na agad pinarurusahan, gaya ng dating itinakda at iniutos sa batas ni Moises.
“Samakatuwid, hindi na kailangan ang takot ng alipin; at hindi nito ibig sabihin na ang kasalanan ay hindi pinarurusahan, kundi ang kaparusahan ay ipinagpapaliban, maliban kung parusahan ng tao ang kanyang sarili sa buhay na ito sa pamamagitan ng ganap na pagsisisi. Sapagkat sa kabilang buhay, ang kaluluwa ay hiwalay na sa katawan, kaya habang nabubuhay ang tao ay panahon niya para sa awa, ngunit kapag namatay na siya ay dumarating ang panahon ng katarungan. Kaya dapat siyang bumangon mula sa takot ng alipin at makarating sa pag-ibig at banal na takot sa Akin; kung hindi, walang lunas upang hindi siya muling mahulog sa ilog at makarating sa mga tubig ng kapighatian, at hanapin ang mga tinik ng kaaliwan, sapagkat ang lahat ng kaaliwan ay mga tinik na tumutusok sa kaluluwang umiibig sa mga ito nang walang wastong kaayusan.”
Kung paanong sa pagsasanay sa takot ng alipin, na siyang kalagayan ng di-kasakdalan, na tumutukoy sa unang baitang ng banal na Tulay, ay nakararating ang tao sa ikalawang baitang, na siyang kalagayan ng kasakdalan.
“Sinabi Ko sa iyo na walang sinumang makadaraan sa Tulay o makaaahon sa ilog nang hindi umaakyat sa tatlong baitang, at ito ang katotohanan. May mga umaakyat nang di-ganap, may umaakyat nang ganap, at may umaakyat nang may sukdulang kaganapan. Ang una ay yaong mga inuudyukan ng takot na gaya ng sa isang alipin, at nakaakyat hanggang sa antas na iyon habang di-ganap na pinagkakaisa ang kanilang mga kakayahan; ibig sabihin, ang kaluluwa, matapos makita ang kaparusahang kasunod ng kanyang kasalanan, ay umaakyat; at pinagkakaisa niya ang kanyang alaala upang gunitain ang kanyang bisyo, ang kanyang pag-unawa upang makita ang kaparusahang inaasahan niyang tatanggapin dahil sa kanyang pagkakasala, at ang kanyang kalooban upang udyukan siyang kapootan ang pagkakasalang iyon. At ituring natin ito na unang baitang at unang pagkakaisa ng mga kakayahan ng kaluluwa, na dapat gamitin sa liwanag ng pag-unawa sa pamamagitan ng balintataw ng mata ng banal na pananampalataya, na tumitingin hindi lamang sa kaparusahan sa kasalanan, kundi sa bunga ng kabutihang-asal at sa pag-ibig Ko sa kaluluwa, upang makaakyat siya nang may pag-ibig at pagmamahal, at malaya sa takot na gaya ng sa isang alipin. Sa paggawa nito, ang gayong mga kaluluwa ay magiging mga tapat at hindi taksil na lingkod, na naglilingkod sa Akin dahil sa pag-ibig at hindi dahil sa takot; at kung, taglay ang pagkamuhi sa kasalanan, gagamitin nila ang kanilang isipan upang bunutin ang ugat ng kanilang pagmamahal sa sarili nang may kahinahunan, katatagan, at pagtitiyaga, magtatagumpay sila sa paggawa nito. Ngunit marami ang nagsisimula sa kanilang paglalakbay na napakabagal umakyat, at tumutupad sa kanilang pagkakautang sa Akin nang paunti-unti, at nang may gayong kapabayaan at kamangmangan, na bigla silang nanghihina, at bawat munting simoy ay sumasagap sa kanilang mga layag at nagpapatalikod sa unahan ng kanilang sasakyan. Kaya, dahil di-ganap silang umaakyat sa unang Baitang ng Tulay ni Kristong ipinako sa krus, hindi sila nakararating sa ikalawang baitang ng Kanyang Puso.”
Tungkol sa di-kaganapan ng mga umiibig sa DIYOS para sa sarili nilang kapakinabangan, kasiyahan, at kaaliwan.
“May mga naging tapat na lingkod, na naglilingkod sa Akin nang buong katapatan, hindi dahil sa takot sa parusa na gaya ng sa isang alipin, kundi dahil sa pag-ibig. Gayunman, ang pag-ibig na ito mismo ay di-ganap kung naglilingkod sila sa Akin alang-alang sa sarili nilang pakinabang, o sa ligaya at kasiyahang natatagpuan nila sa Akin. Alam mo ba kung ano ang nagpapatunay na di-ganap ang pag-ibig na ito? Ang pag-aalis ng mga kaaliwang natagpuan nila sa Akin, at ang kakulangan at kaiklian ng kanilang pag-ibig sa kapwa, na unti-unting nanghihina at madalas ay naglalaho. Nanghihina ang kanilang pag-ibig sa Akin kapag, paminsan-minsan, upang sanayin sila sa kabutihang-asal at iangat sila mula sa kanilang di-kaganapan, inaalis Ko sa kanilang isipan ang Aking kaaliwan at hinahayaan silang dumanas ng mga pakikibaka at kalituhan. Ginagawa Ko ito upang, sa pagkamit ng ganap na pagkakilala sa sarili, malaman nilang sa kanilang sarili ay wala silang kabuluhan at wala silang biyaya, at sa gayon, sa panahon ng pakikibaka, dumulog sila sa Akin bilang kanilang Tagapagkaloob ng kabutihan, na Ako lamang ang hinahanap, nang may tunay na pagpapakumbaba. Para sa layuning ito ay ganito Ko sila pinakikitunguhan, na inaalis sa kanila ang kaaliwan, ngunit hindi ang biyaya. Sa gayong panahon, ang mahihinang ito na Aking tinutukoy ay nanlulupaypay, umuurong nang walang pagtitiis, at kung minsan, sa pagkukunwaring alang-alang sa kabutihang-asal, ay tinatalikuran ang marami sa kanilang mga gawaing espirituwal, na sinasabi sa sarili, Walang pakinabang sa akin ang pagpapagal na ito. Ginagawa nila ang lahat ng ito dahil nadarama nilang pinagkaitan sila ng kaaliwan ng isipan. Kumikilos nang di-ganap ang gayong kaluluwa, sapagkat hindi pa niya naaalis ang panali ng espirituwal na pagmamahal sa sarili. Sapagkat kung naalis na niya ito, makikita niyang tunay na ang lahat ay nagmumula sa Akin, na walang dahon ng punong nahuhulog sa lupa nang wala ang Aking kalinga, at na anuman ang ibinibigay at ipinangangako Ko sa Aking mga nilalang ay ibinibigay at ipinangangako Ko para sa kanilang pagpapabanal, na siyang kabutihan at layunin kung bakit Ko sila nilikha. Dapat makita at malaman ng Aking mga nilalang na wala Akong hinahangad kundi ang kanilang kabutihan, sa pamamagitan ng Dugo ng Aking bugtong na Anak, na siyang naghuhugas sa kanilang mga kasamaan. Sa pamamagitan ng Dugong ito ay nagagawa nilang makilala ang Aking Katotohanan: kung paanong, upang bigyan sila ng buhay na walang hanggan, nilikha Ko sila ayon sa Aking larawan at wangis at muli Ko silang nilikha sa biyaya sa pamamagitan ng Dugo ng Aking Anak, na ginagawa silang mga anak sa pamamagitan ng pag-aampon. Ngunit dahil di-ganap sila, ginagamit lamang nila Ako para sa sarili nilang pakinabang, habang pinahihina ang kanilang pag-ibig sa kapwa. Sa gayon, ang mga nasa unang kalagayan ay nauuwi sa wala dahil sa takot na magtiis ng sakit, at gayundin ang mga nasa ikalawang kalagayan, dahil binabagalan nila ang kanilang hakbang, tumitigil sa paglilingkod sa kanilang kapwa, at ipinagkakait ang kanilang pagkakawanggawa kapag nakikita nilang inaalis sa kanila ang sarili nilang pakinabang o kaaliwan. Nangyayari ito dahil sa simula pa lamang ay hindi na dalisay ang kanilang pag-ibig, sapagkat ibinigay nila sa kanilang kapwa ang gayunding di-ganap na pag-ibig na ibinigay nila sa Akin, samakatuwid, isang pag-ibig na nakabatay lamang sa pagnanais ng sarili nilang kapakinabangan. Kung hindi nila kikilalanin ang kanilang di-kaganapang ito, udyok ng pagnanais na maging ganap, imposibleng hindi sila umurong. Para sa mga naghahangad ng Buhay na Walang Hanggan, kailangan ang dalisay na pag-ibig na hindi nagsasaalang-alang ng sarili, sapagkat hindi sapat para sa buhay na walang hanggan ang paglayo sa kasalanan dahil sa takot sa parusa, o ang pagyakap sa kabutihang-asal dahil sa hangaring makinabang ang sarili. Dapat talikuran ang kasalanan dahil hindi ito kalugud-lugod sa Akin, at dapat mahalin ang kabutihang-asal alang-alang sa Akin. Totoong, sa pangkalahatan, bawat tao ay unang tinatawag sa ganitong paraan, ngunit ito ay dahil ang kaluluwa mismo ay di-ganap sa simula. Mula sa di-kaganapang ito ay dapat siyang sumulong tungo sa kaganapan, alinman sa panahon ng kanyang buhay, sa pamamagitan ng bukas-palad na pag-ibig sa Akin nang may dalisay at mabuting pusong hindi iniisip ang sarili, o, kahit man lamang sa sandali ng kamatayan, sa pagkilala sa sarili niyang di-kaganapan, na may layuning, kung mayroon pa lamang siyang panahon, maglingkod sa Akin nang hindi isinasaalang-alang ang sarili. Sa ganitong di-ganap na pag-ibig minahal ni San Pedro ang matamis at mabuting Jesus, ang Aking bugtong na Anak, na lubhang naliligayahan sa Kanyang matamis na pakikipag-usap. Ngunit nang dumating ang panahon ng pagsubok, nanghina siya, at lubhang kahiya-hiya ang kanyang pagkahulog, sapagkat hindi lamang niya hindi makayanan ang anumang sakit, kundi ang takot niya sa paglapit pa lamang ng sakit ang nagpabagsak sa kanya at nagtulak sa kanyang itatwa ang Panginoon, sa mga salitang, ‘Hindi ko Siya kailanman nakilala.’ Ang kaluluwang nakaakyat sa baitang na ito taglay lamang ang takot ng isang alipin at pag-ibig na naghahangad ng kapalit ay nahuhulog sa maraming suliranin. Dapat bumangon ang gayong mga kaluluwa at maging mga anak, at maglingkod sa Akin nang hindi isinasaalang-alang ang kanilang sarili, sapagkat Ako, na Tagapagbigay-gantimpala sa bawat pagpapagal, ay nagbibigay sa bawat tao ayon sa kanyang kalagayan at pagpapagal. Kaya nga, kung hindi tatalikuran ng mga kaluluwang ito ang pagsasagawa ng banal na panalangin at ang iba pa nilang mabubuting gawa, kundi magpapatuloy nang may pagtitiyaga upang palaguin ang kanilang mga birtud, mararating nila ang kalagayan ng pag-ibig ng isang anak, sapagkat tinutugon Ko sila ng gayunding pag-ibig na iniuukol nila sa Akin. Kaya kung iniibig nila Ako gaya ng pag-ibig ng isang lingkod sa kanyang panginoon, ibinibigay Ko sa kanila ang kanilang kabayaran ayon sa nararapat sa kanila, ngunit hindi Ko inihahayag ang Aking sarili sa kanila, sapagkat ang mga lihim ay inihahayag sa isang kaibigang naging kaisa ng kanyang kaibigan, at hindi sa isang lingkod. Gayunman, totoo na ang isang lingkod ay maaaring sumulong nang gayon kalayo sa pamamagitan ng mabuting pag-ibig na iniuukol niya sa kanyang panginoon, anupat nagiging isang lubhang minamahal na kaibigan. Ganyan ang ginagawa ng ilan sa mga binanggit Ko, ngunit habang nananatili sila sa kalagayan ng pag-ibig na naghahangad ng kapalit, hindi Ko inihahayag ang Aking sarili sa kanila. Kung, dahil sa pagkamuhi sa kanilang di-kaganapan at pag-ibig sa kabutihang-asal, huhukayin at bubunutin nila nang may pagkapoot ang ugat ng espirituwal na pagmamahal sa sarili, at aakyat sa trono ng budhi, na nangangatwiran sa kanilang sarili upang supilin ang mga udyok ng takot ng isang alipin sa kanilang puso, at upang ituwid ang pag-ibig na naghahangad ng kapalit sa pamamagitan ng liwanag ng banal na pananampalataya, magiging lubha silang kalugud-lugod sa Akin, anupat makakamit nila ang pag-ibig ng isang kaibigan. At ihahayag Ko ang Aking sarili sa kanila, gaya ng sinabi ng Aking Katotohanan sa mga salitang ito: ‘Ang umiibig sa Akin ay magiging kaisa Ko at Ako ay magiging kaisa niya, at ihahayag Ko ang Aking sarili sa kanya at mananahan kaming magkasama.’ Ito ang kalagayan ng dalawang matalik na magkaibigan, sapagkat bagaman dalawa sila sa katawan, iisa naman sila sa kaluluwa sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig, sapagkat binabago ng pag-ibig ang umiibig upang maging katulad ng iniibig. At kapag ang dalawang magkaibigan ay may iisang kaluluwa, walang lihim sa pagitan nila, kaya sinabi ng Aking Katotohanan: ‘Paririto Ako at mananahan kaming magkasama,’ at ito ang katotohanan.”
Kung paano ipinakikilala ng DIYOS ang Kanyang Sarili sa kaluluwang nagmamahal sa Kanya.
“Alam mo ba kung paano Ko ipinakikilala ang Aking Sarili sa kaluluwang tunay na nagmamahal sa Akin at sumusunod sa aral ng Aking matamis at mapagmahal na Salita? Sa maraming paraan nahahayag ang Aking kapangyarihan sa kaluluwa ayon sa tindi ng kanyang pagnanais, ngunit may tatlong natatanging paraan ng Aking pagpapakilala. Ang unang paghahayag ng Aking kapangyarihan, ibig sabihin, ng Aking pagmamahal at pag-ibig sa kaluluwa, ay nagaganap sa pamamagitan ng Salita ng Aking Anak, at ipinakikita sa Dugong Kanyang ibinuhos nang may gayong alab ng pag-ibig. Ang pag-ibig na ito ay nahahayag sa dalawang paraan; una, sa pangkalahatan, sa mga karaniwang tao, ibig sabihin, sa mga namumuhay sa karaniwang biyaya ng Diyos. Nahahayag ito sa kanila sa pamamagitan ng marami at sari-saring pagpapalang tinatanggap nila mula sa Akin. Ang ikalawang paraan ng paghahayag, na umuusbong mula sa una, ay natatangi sa mga naging kaibigan Ko sa paraang nabanggit sa itaas, at nakikilala sa pamamagitan ng isang pagdama ng kaluluwa, kung saan kanyang natitikman, nakikilala, napapatunayan, at nadarama ang pag-ibig na ito. Gayunman, ang ikalawang paghahayag na ito ay nasa mga tao mismo; inihahayag nila Ako sa pamamagitan ng pagsuyo ng kanilang pag-ibig. Sapagkat bagaman hindi Ako nagtatangi ng mga nilalang, pinahahalagahan Ko ang mga banal na pagnanais, at ipinakikilala Ko ang Aking Sarili sa kaluluwa sa mismong antas ng kaganapang hinahanap niya sa Akin. Kung minsan ay ipinakikilala Ko ang Aking Sarili (at ito rin ay bahagi ng ikalawang paghahayag) sa pamamagitan ng pagkakaloob sa mga tao ng espiritu ng propesiya, na ipinakikita sa kanila ang mga bagay na darating. Ginagawa Ko ito sa marami at sari-saring paraan, ayon sa nakikita Kong pangangailangan ng kaluluwa mismo at ng iba pang mga nilalang. Sa ibang pagkakataon naman ay nagaganap ang ikatlong paghahayag. Sa gayon ay ginagawa Kong naroroon sa isip ang Katotohanan, ang Aking bugtong na Anak, sa maraming paraan, ayon sa kalooban at pagnanais ng kaluluwa. Kung minsan ay hinahanap niya Ako sa panalangin, na nagnanais na makilala ang Aking kapangyarihan, at tinutugunan Ko siya sa pamamagitan ng pagpapalasap at pagpapakita sa kanya ng Aking kapangyarihan. Kung minsan ay hinahanap niya Ako sa karunungan ng Aking Anak, at tinutugunan Ko siya sa pamamagitan ng paglalantad ng Kanyang karunungan sa mata ng kanyang pang-unawa; kung minsan naman ay sa kaamuan ng Espiritu Santo, at sa gayon ay ipinapatikim sa kanya ng Aking Kabutihan ang apoy ng Banal na pag-ibig, at pinapangyaring mabuo sa kanya ang mga tunay at maharlikang birtud, na nakasalig sa dalisay na pag-ibig sa kanyang kapwa.”
Kung bakit hindi sinabi ni Kristo na “Ipakikilala Ko ang Aking Ama,” kundi “Ipakikilala Ko ang Aking Sarili.”
“Nakikita mo ngayon kung gaano katotoo ang sinabi ng Aking Verbo nang sabihin Niya: ‘Ang umiibig sa Akin ay magiging kaisa Ko.’ Sapagkat, sa pagsunod sa Kanyang aral nang may mapagmahal na pagsinta, kayo ay nakikipagkaisa sa Kanya, at, sa pakikipagkaisa sa Kanya, nakikipagkaisa kayo sa Akin, sapagkat Kami ay iisa. At sa gayon ay ipinakikilala Ko ang Aking sarili sa inyo, sapagkat Kami ay iisa at magkaisa. Kaya kung sinabi ng Aking Katotohanan, ‘Ipakikilala Ko ang Aking sarili sa inyo,’ sinabi Niya ang katotohanan, sapagkat, sa pagpapakilala Niya ng Kanyang sarili, ipinakilala Niya Ako, at, sa pagpapakilala Niya sa Akin, ipinakilala Niya ang Kanyang sarili. Ngunit bakit hindi Niya sinabi, ‘Ipakikilala Ko ang Aking Ama sa inyo’? May tatlong natatanging dahilan. Una, sapagkat nais Niyang ipakita na Siya at Ako ay hindi magkahiwalay, kaya ganito rin ang Kanyang isinagot kay San Felipe nang sabihin nito sa Kanya, ‘Ipakita Mo sa amin ang Ama, at sapat na iyon para sa amin.’ Sinabi ng Aking Verbo, ‘Ang nakakakita sa Akin ay nakakakita sa Ama, at ang nakakakita sa Ama ay nakakakita sa Akin.’ Sinabi Niya ito sapagkat Siya ay kaisa Ko, at ang anumang taglay Niya ay mula sa Akin, samantalang Ako ay walang anumang mula sa Kanya; kaya muli Niyang sinabi kay Judas, ‘Ang Aking aral ay hindi sa Akin, kundi sa Aking Ama na nagsugo sa Akin,’ sapagkat ang Aking Anak ay nagmumula sa Akin, hindi Ako sa Kanya, bagaman Ako na kasama Niya at Siya na kasama Ko ay iisa lamang. Dahil dito, hindi Niya sinabi, ‘Ipakikilala Ko ang Ama,’ kundi, ‘Ipakikilala Ko ang Aking sarili,’ sapagkat kaisa Siya ng Ama. Ang ikalawang dahilan ay sapagkat, sa pagpapakilala Niya ng Kanyang sarili sa inyo, wala Siyang iniharap sa inyo na hindi Niya tinanggap mula sa Akin, ang Ama. Kung gayon, ang kahulugan ng mga salitang ito ay: ipinakilala ng Ama ang Kanyang sarili sa Akin, sapagkat Ako ay kaisa Niya, at sa pamamagitan ng Aking sarili ay ipakikilala Ko sa inyo ang Aking sarili at Siya. Ang ikatlong dahilan ay sapagkat Ako, na hindi nakikita, ay hindi ninyo makikita hangga’t hindi pa kayo nahihiwalay sa inyong mga katawan. Sa panahong iyon, tunay ngang makikita ninyo Ako, ang inyong DIYOS, at ang Aking Anak, ang Verbo, nang harapan. Mula ngayon hanggang pagkatapos ng pangkalahatang Muling Pagkabuhay, kapag ang inyong pagkatao ay maiayon sa pagkatao ng Walang-hanggang Verbo, alinsunod sa sinabi Ko sa iyo sa talakay tungkol sa Muling Pagkabuhay, makikita lamang ninyo Ako sa pamamagitan ng mata ng pang-unawa, sapagkat hindi ninyo Ako makikita ngayon ayon sa kung ano Ako. Kaya tinakpan Ko ang Kalikasang Banal ng inyong pagkatao, upang sa pamamagitan niyon ay makita ninyo Ako. Ako, na Hindi Nakikita, ay naging waring nakikita sa pagsusugo Ko sa inyo ng Verbo, ang Aking Anak, na natatakpan ng laman ng inyong pagkatao. Ipinakilala Niya Ako sa inyo. Kaya hindi Niya sinabi, ‘Ipakikilala Ko ang Ama sa inyo,’ kundi sa halip, ‘Ipakikilala Ko ang Aking sarili sa inyo,’ na para bang sinasabi Niya, ‘Kung paanong ipinakikilala ng Aking Ama ang Kanyang sarili sa Akin, gayon Ko ipakikilala ang Aking sarili sa inyo, sapagkat sa pagpapakilala Niyang ito ng Kanyang sarili, ipinakikilala Niya Ako.’ Kaya nauunawaan mo na ngayon kung bakit hindi Niya sinabi, ‘Ipakikilala Ko ang Ama sa inyo.’ Kapwa dahil imposibleng makakita kayo nang gayon habang nasa katawang mortal pa, at dahil Siya ay kaisa Ko.”
Kung paanong ang kaluluwa, matapos umakyat sa unang baitang ng Tulay, ay dapat magpatuloy sa pag-akyat sa ikalawa.
“Nakita mo na ngayon kung gaano kadakila ang kalagayan ng taong nakarating sa pag-ibig ng isang kaibigan; sa pag-akyat gamit ang paa ng pagmamahal, narating niya ang lihim ng Puso, na siyang ikalawa sa tatlong baitang na inilalarawan sa Katawan ng Aking Anak. Sinabi Ko na sa iyo kung ano ang kahulugan ng tatlong kakayahan ng kaluluwa, at ngayon ay ipakikita Ko sa iyo kung paano inilalarawan ng mga ito ang tatlong kalagayang pinagdaraanan ng kaluluwa. Bago talakayin ang ikatlong kalagayan, nais Kong ipakita sa iyo kung paano nagiging kaibigan ang isang tao at kung paano, mula sa pagiging kaibigan, siya ay nagiging anak, anupa’t nakakamit niya ang pag-ibig ng isang anak, at kung paano malalaman ng isang tao kung siya ay naging kaibigan na. Una, kung paano nagiging kaibigan ang isang tao. Sa simula, naglilingkod sa Akin ang isang tao nang di-ganap dahil sa takot ng isang alipin, ngunit sa pamamagitan ng pagsasanay at pagtitiyaga, nakararating siya sa pag-ibig na may kaluguran, na nasusumpungan sa Akin ang sarili niyang kaluguran at pakinabang. Ito ay isang kinakailangang yugto na dapat pagdaanan ng sinumang nagnanais makamit ang ganap na pag-ibig, ang pag-ibig ng isang kaibigan at anak. Tinatawag Kong ganap ang pag-ibig ng isang anak, sapagkat sa pamamagitan nito ay tinatanggap ng tao ang kanyang mana mula sa Akin, ang Amang Walang Hanggan, at sapagkat saklaw ng pag-ibig ng isang anak ang pag-ibig ng isang kaibigan; kaya sinabi Ko sa iyo na ang isang kaibigan ay nagiging anak. Anong paraan ang ginagamit niya upang marating iyon? Sasabihin Ko sa iyo. Ang lahat ng kaganapan at bawat birtud ay nagmumula sa karidad, at ang karidad ay pinangangalagaan ng pagpapakumbaba, na nagmumula sa pagkakilala at banal na pagkapoot sa sarili, ibig sabihin, sa pagkamakalaman. Upang marating iyon, kailangang magtiyaga ang tao at manatili sa silong ng pagkakilala sa sarili, kung saan niya makikilala ang Aking awa, sa Dugo ng Aking bugtong na Anak; sa pag-ibig na ito ay inaakit niya sa kanyang sarili ang Aking banal na karidad, sinisikap na bunutin ang kanyang likong sariling kalooban, kapwa sa mga bagay na espirituwal at temporal, at nagkukubli sa sarili niyang tahanan, gaya ng ginawa ni Pedro, na matapos ang kasalanan ng pagkakaila sa Aking Anak ay nagsimulang umiyak. Ngunit ang kanyang mga panaghoy ay di-ganap at nanatiling gayon hanggang makalipas ang apatnapung araw, ibig sabihin, hanggang matapos ang Pag-akyat sa Langit. Ngunit nang bumalik sa Akin ang Aking Katotohanan sa Kanyang pagkatao, si Pedro at ang iba pa ay nagkubli sa bahay, hinihintay ang pagdating ng Espiritu Santo na ipinangako sa kanila ng Aking Katotohanan. Nanatili silang nakakandado sa loob dahil sa takot, sapagkat ang kaluluwa ay laging natatakot hanggang sa marating niya ang tunay na pag-ibig. Ngunit nang magtiyaga sila sa pag-aayuno at sa mapagpakumbaba at walang patid na pananalangin, hanggang sa matanggap nila ang kasaganaan ng Espiritu Santo, nawala ang kanilang takot, at sumunod sila kay Kristong ipinako sa krus at ipinangaral Siya. Gayundin ang kaluluwang nagnanais marating ang kaganapang ito: matapos siyang bumangon mula sa pagkakasala sa kasalanang mortal at makilala ito ayon sa tunay nitong kalikasan, nagsisimula siyang umiyak dahil sa takot sa kaparusahan; mula rito ay umaangat siya sa pagninilay sa Aking awa, at sa pagninilay na ito ay nasusumpungan niya ang sarili niyang kaluguran at pakinabang. Ito ay isang di-ganap na kalagayan, at Ako, upang hubugin ang kaganapan sa kaluluwa, pagkaraan ng apatnapung araw, ibig sabihin, pagkaraan ng dalawang kalagayang ito, ay lumalayo paminsan-minsan, hindi sa biyaya kundi sa nadarama. Ipinakita ito sa inyo ng Aking Katotohanan nang sabihin Niya sa mga alagad, ‘Aalis Ako at babalik sa inyo.’
“Ang lahat ng Kanyang sinabi ay una sa lahat at tuwirang para sa mga alagad, ngunit sa pangkalahatan ay tumutukoy sa lahat ng nasa kasalukuyan at sa hinaharap, samakatuwid, sa mga darating pagkatapos nila. Sinabi Niya, ‘Ako ay aalis at babalik sa inyo;’ at gayon nga ang nangyari, sapagkat nang bumalik ang Espiritu Santo sa mga alagad, bumalik din Siya, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa itaas, sapagkat hindi nag-iisang bumalik ang Espiritu Santo, kundi dumating Siya taglay ang Aking kapangyarihan, ang karunungan ng Anak, na kaisa Ko, at ang Kanyang sariling kagandahang-loob, na nagmumula sa Akin na Ama, at sa Anak. Ngayon, gaya ng sinabi Ko sa iyo, upang maiangat ang kaluluwa mula sa di-kasakdalan, inaalis Ko ang nadarama niyang presensiya Ko, anupa’t ipinagkakait Ko sa kanya ang mga dating kaaliwan. Noong siya ay nasa pagkakasala ng kasalanang mortal, inihiwalay niya ang kanyang sarili sa Akin, at ipinagkait Ko sa kanya ang biyaya dahil sa sarili niyang pagkakasala, sapagkat ang pagkakasalang iyon ang humarang sa pinto ng kanyang mga pagnanasa. Kaya hindi suminag ang araw ng biyaya, hindi dahil sa kakulangan nito, kundi dahil sa kakulangan ng nilalang na humaharang sa pinto ng pagnanasa. Kapag nakilala niya ang kanyang sarili at ang kanyang kadiliman, binubuksan niya ang bintana at isinusuka ang kanyang karumihan sa pamamagitan ng banal na pangungumpisal. Pagkatapos, yamang nakabalik na Ako sa kaluluwa sa pamamagitan ng biyaya, inaalis Ko naman ang nadarama niyang presensiya Ko. Ginagawa Ko ito upang magpakumbaba siya, upang hanapin niya Ako sa katotohanan, at upang subukin siya sa liwanag ng pananampalataya, nang sa gayon ay matamo niya ang prudensiya. Kung iniibig niya Ako nang hindi iniisip ang sarili, taglay ang buhay na pananampalataya at pagkamuhi sa sarili niyang pagkahilig sa laman, nagagalak siya sa panahon ng pagsubok, sapagkat itinuturing niyang hindi siya karapat-dapat sa kapayapaan at katahimikan ng isip. Ngayon ay dumarating tayo sa ikalawa sa tatlong bagay na sinabi Ko sa iyo, samakatuwid: kung paano nararating ng kaluluwa ang kasakdalan, at kung ano ang ginagawa niya kapag siya ay sakdal na. Ito ang kanyang ginagawa. Bagaman nadarama niyang lumayo Ako, hindi siya tumatalikod dahil dito, kundi buong pagpapakumbabang nagpapatuloy sa kanyang mga gawaing espirituwal, nananatiling nakakulong sa bahay ng pagkakilala sa sarili, at, habang patuloy na nananahan doon, naghihintay nang may buhay na pananampalataya sa pagdating ng Espiritu Santo, samakatuwid ay sa Akin, na siyang apoy ng pag-ibig. Paano niya Ako hinihintay? Hindi sa kawalang-gawain, kundi sa pagpupuyat at patuloy na pananalangin, at hindi lamang sa pisikal na pagbabantay, kundi sa pagbabantay rin ng isip, samakatuwid, na gising ang mata ng kanyang isip. Habang nagbabantay sa liwanag ng pananampalataya, buong pagkamuhi niyang binubunot ang mga ligaw na kaisipan ng kanyang puso, hinahanap ang pagsinta ng Aking pag-ibig, at nalalamang wala Akong hinahangad kundi ang kanyang pagpapakabanal, na pinatutunayan sa kanya ng Dugo ng Aking Anak. Habang ang kanyang mata ay nagbabantay nang ganito, tinatanglawan ng pagkakilala sa Akin at sa kanyang sarili, patuloy siyang nananalangin sa pamamagitan ng panalangin ng banal na pagnanasa, na isang walang-patid na panalangin, at gayundin sa tahasang pananalangin, na kanyang isinasagawa sa mga takdang oras, ayon sa mga utos ng Santa Iglesia. Ito ang ginagawa ng kaluluwa upang makaahon mula sa di-kasakdalan at makarating sa kasakdalan, at para sa layuning ito, samakatuwid ay upang makarating siya sa kasakdalan, lumalayo Ako sa kanya, hindi sa biyaya kundi sa nadarama niyang presensiya Ko. Muli Ko siyang iniiwan upang makita at makilala niya ang kanyang mga kakulangan, upang, sa pagkadama niyang pinagkaitan siya ng kaaliwan at pinahihirapan ng sakit, makilala niya ang sarili niyang kahinaan, at matutuhan kung gaano siya kawalang-kakayahang manatiling matatag o magtiyaga. Sa gayon ay pinuputol niya hanggang sa pinaka-ugat ang espirituwal na pag-ibig sa sarili, sapagkat ito ang dapat maging hantungan at layunin ng lahat ng kanyang pagkakilala sa sarili: ang mapagtagumpayan ang kanyang sarili, umakyat sa trono ng budhi, at huwag hayaang muling kumilos ang damdamin ng di-sakdal na pag-ibig sa huling pagpupumiglas nito bago mamatay, kundi, sa pamamagitan ng pagtutuwid at pagsaway, hukayin at bunutin ang ugat ng pag-ibig sa sarili, gamit ang patalim ng pagkamuhi sa sarili at pag-ibig sa kabutihang-asal.”
Kung paanong ang di-sakdal na umiibig sa DIYOS ay umiibig din nang di-sakdal sa kanyang kapwa, at tungkol sa mga tanda ng di-sakdal na pag-ibig na ito.
“At nais Kong malaman mo na kung paanong ang bawat di-kaganapan at kaganapan ay natatamo mula sa Akin, gayon din ito nahahayag sa pamamagitan ng kapwa. At alam na alam ito ng mga payak na kaluluwa, na madalas magmahal sa mga nilalang nang may espirituwal na pag-ibig, sapagkat kung tinanggap nila nang tapat ang Aking pag-ibig nang walang pagsasaalang-alang sa sariling kapakanan, gayon ding katapat nilang pinapawi ang uhaw ng kanilang pag-ibig sa kapwa. Kung ilalayo ng isang tao ang sisidlang pinuno niya sa bukal at saka siya iinom dito, mauubos ang laman ng sisidlan; ngunit kung pananatilihin niya ang sisidlan sa bukal habang umiinom siya, mananatili itong laging puno. Kaya ang pag-ibig sa kapwa, maging espirituwal man o temporal, ay dapat inumin sa Akin, nang walang pagsasaalang-alang sa sariling kapakanan. Hinihingi Kong ibigin mo Ako nang may gayunding pag-ibig na iniuukol Ko sa iyo. Tunay ngang hindi mo ito magagawa, sapagkat inibig na kita nang hindi pa Ako iniibig. Ang lahat ng pag-ibig mo sa Akin ay utang mo sa Akin, kaya hindi mo Ako iniibig bilang isang kusang-loob na kaloob, kundi dahil nararapat mong gawin iyon. Samantalang iniibig kita bilang kusang-loob na kaloob, at hindi dahil may utang Akong pag-ibig sa iyo. Kaya hindi mo matutumbasan sa Akin mismo ang pag-ibig na hinihingi Ko sa iyo, at inilagay kita sa piling ng iyong mga kapwa upang magawa mo sa kanila ang hindi mo magagawa sa Akin, samakatuwid, upang maibig mo ang iyong kapwa nang bukal sa loob, nang walang hinihintay na anumang kapalit mula sa kanya; at ang ginagawa mo sa kanya ay itinuturing Kong ginawa sa Akin. Ito ang ipinakita ng Aking Katotohanan nang sabihin Niya kay Pablo, na umuusig sa Akin — ‘Saulo, Saulo, bakit mo Ako inuusig?’ Sinabi Niya ito sapagkat itinuring Niyang Siya ang inuusig ni Pablo sa pag-uusig nito sa Kanyang mga tapat. Ang pag-ibig na ito ay dapat maging tapat, sapagkat dapat mong ibigin ang iyong kapwa nang may gayunding pag-ibig na iniuukol mo sa Akin. Alam mo ba kung paano nahahayag ang di-kaganapan ng espirituwal na pag-ibig sa nilalang? Nahahayag ito kapag nasasaktan ang umiibig kung sa palagay niya ay hindi tinutugunan o sinusuklian ng minamahal niya ang kanyang pag-ibig, o kapag nakikita niyang ibinabaling ng minamahal ang pakikitungo nito sa iba sa halip na sa kanya, o kapag nawawalan siya ng kaaliwan, o kapag higit na minamahal ang iba kaysa sa kanya. Sa mga ito at sa marami pang ibang paraan ay makikitang hindi pa ganap ang kanyang pag-ibig sa kapwa, at bagaman ang kanyang pag-ibig ay unang sinalok mula sa Akin, ang Bukal ng lahat ng pag-ibig, iniahon niya ang sisidlan mula sa tubig upang uminom dito. Mahina ang kanyang pag-ibig sa kapwa dahil hindi pa ganap ang kanyang pag-ibig sa Akin, at dahil hindi pa lubusang nabubunot ang ugat ng pag-ibig sa sarili. Kaya madalas Kong pahintulutang umiral ang ganitong pag-ibig, upang sa ganitong paraan ay makilala ng kaluluwa ang sarili niyang di-kaganapan. Sa gayunding dahilan ay inaalis Ko sa kaluluwa ang nadaramang Aking presensiya, upang maakay siyang magkulong sa bahay ng pagkilala sa sarili, kung saan natatamo ang bawat kaganapan. Pagkatapos nito ay bumabalik Ako sa kanya nang may higit na liwanag at higit na pagkakilala sa Aking Katotohanan, ayon sa antas ng pagkilala niyang mula sa biyaya ang kapangyarihang patayin ang sarili niyang kalooban. At hindi siya tumitigil sa paglinang sa puno ng ubas ng kanyang kaluluwa at sa pagbunot sa mga tinik ng masasamang kaisipan, na pinapalitan niya ng mga bato ng mga birtud, na pinagdurugtong ng Dugo ni Kristong ipinako sa krus, na natagpuan niya sa kanyang paglalakbay sa Tulay ni Kristo, ang Aking bugtong na Anak. Sapagkat sinabi Ko sa iyo, kung natatandaan mo, na sa Tulay, samakatuwid, sa aral ng Aking Katotohanan, ay itinayo ang mga bato, na nakasalig sa bisa ng Kanyang Dugo, sapagkat sa bisa ng Dugong ito ay nagbibigay-buhay ang mga birtud.”
Isang Tratado Tungkol sa Panalangin
Tungkol sa mga paraang ginagamit ng kaluluwa upang marating ang dalisay at bukas-palad na pag-ibig; at dito nagsisimula ang Tratado Tungkol sa Panalangin.
“Kapag ang kaluluwa ay dumaan na sa aral ni Kristong ipinako sa krus, taglay ang tunay na pag-ibig sa kabutihang-asal at pagkamuhi sa bisyo, at nakarating na sa tahanan ng pagkakilala sa sarili at nakapasok doon, nananatili siyang nakasara at nakabarang mabuti ang pinto, nagbabantay at patuloy na nananalangin, lubusang nakahiwalay sa mga kaaliwan ng sanlibutan. Bakit niya ikinukulong ang kanyang sarili nang gayon? Ginagawa niya ito dahil sa takot, sapagkat alam niya ang sarili niyang mga kakulangan, at dahil din sa hangarin niyang marating ang dalisay at bukas-palad na pag-ibig. At dahil nakikita at nalalaman niyang lubos na wala nang ibang paraan upang marating iyon, naghihintay siya nang may buhay na pananampalataya sa Aking pagdating, sa pamamagitan ng paglago ng biyaya sa kanya. Paano makikilala ang isang buhay na pananampalataya? Sa pagtitiyaga sa kabutihang-asal, at sa katotohanang ang kaluluwa ay hindi kailanman umuurong dahil sa anumang bagay, anuman iyon, ni tumitigil sa banal na pananalangin sa anumang dahilan maliban (tandaang mabuti) kung alang-alang sa pagsunod o sa pag-ibig sa kapwa. Wala nang ibang dahilan upang iwan niya ang pananalangin, sapagkat sa oras na itinakda para sa pananalangin, nakagawian ng Diyablo na dumating sa kaluluwa at magdulot ng higit na pakikibaka at kaguluhan kaysa kapag hindi abala ang kaluluwa sa pananalangin. Ginagawa niya ito upang maging nakayayamot sa kaluluwa ang banal na pananalangin, na madalas siyang tinutukso sa mga salitang ito: ‘Walang naitutulong sa iyo ang pananalanging ito, sapagkat wala kang kailangang pag-ukulan ng pansin maliban sa iyong mga panalanging binibigkas.’ Kumikilos siya nang gayon upang, sa pagkapagod at pagkalito ng isip ng kaluluwa, talikuran nito ang pagsasagawa ng pananalangin, na isang sandatang magagamit ng kaluluwa upang ipagtanggol ang sarili laban sa bawat kalaban, kung mahahawakan ito ng kamay ng pag-ibig, sa pamamagitan ng bisig ng malayang pagpapasya sa liwanag ng Banal na Pananampalataya.”
Dito, sa pagtalakay sa ilang bagay tungkol sa Sakramento ng Katawan ni Kristo, inilalahad ang buong aral; gayundin kung paano sumusulong ang kaluluwa mula sa panalanging binibigkas tungo sa panalanging pangkaisipan, at isinasalaysay ang isang pangitaing minsang tinanggap ng debotong kaluluwang ito.
“Alamin mo, pinakamamahal Kong anak, kung paanong sa pamamagitan ng mapagpakumbaba, walang patid, at tapat na panalangin, nakakamit ng kaluluwa, sa paglipas ng panahon at sa pagtitiyaga, ang bawat birtud. Kaya dapat siyang magtiyaga at huwag kailanman talikuran ang panalangin, maging dahil sa panlilinlang ng Diyablo o sa sarili niyang kahinaan, ibig sabihin, dahil sa anumang kaisipan o udyok na nagmumula sa sarili niyang katawan, o sa mga salita ng sinumang nilalang. Madalas gamitin ng Diyablo ang mga dila ng mga nilalang, na inuudyukan silang magsalita nang walang kabuluhan upang hadlangan ang panalangin ng kaluluwa. Dapat niyang lampasan ang lahat ng ito sa pamamagitan ng birtud ng pagtitiyaga. O, kaytamis at kalugud-lugod sa kaluluwang iyon at sa Akin ang banal na panalanging ginagawa sa tahanan ng pagkilala sa sarili at sa Akin, na binubuksan ang mata ng pang-unawa sa liwanag ng pananampalataya, at ang mga damdamin sa kasaganaan ng Aking pag-ibig, na naging nakikita ninyo sa pamamagitan ng Aking nakikitang bugtong na Anak, na nagpakita nito sa inyo sa pamamagitan ng Kanyang dugo! Nilalasing ng Dugong ito ang kaluluwa at dinaramtan siya ng apoy ng banal na pag-ibig, na binibigyan siya ng pagkain ng Sakramento [which is placed in the tavern of the mystical body of the Holy Church], ibig sabihin, ang pagkain ng Katawan at Dugo ng Aking Anak, na ganap na Diyos at ganap na tao, na iginagawad sa inyo sa pamamagitan ng kamay ng Aking kinatawan, na may hawak ng susi ng Dugo. Ito ang bahay-panuluyan na binanggit Ko sa iyo, na nakatayo sa Tulay upang maglaan ng pagkain at kaaliwan para sa mga manlalakbay at mga peregrinong dumaraan sa landas ng aral ng Aking Katotohanan, upang hindi sila manghina at malugmok. Kaunti o marami ang lakas na ibinibigay ng pagkaing ito, ayon sa pagnanais ng tumatanggap, maging sakramental man o espirituwal ang kanyang pagtanggap. Tumatanggap siya sa paraang sakramental kapag aktuwal siyang nakikinabang sa Kabanal-banalang Sakramento. Tumatanggap siya sa paraang espirituwal kapag nakikinabang siya sa pamamagitan kapwa ng pagnanais na mangumunyon at ng pagninilay sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus, na para bang nakikinabang sa paraang sakramental, taglay ang damdamin ng pag-ibig na matitikman sa Dugo na, gaya ng nakikita ng kaluluwa, ay ibinuhos dahil sa pag-ibig. Sa pagkakita nito, nalalasing ang kaluluwa, nag-aalab sa banal na pagnanais, at nasisiyahan, na napupuno ng pag-ibig sa Akin at sa kanyang kapwa. Saan ito makakamit? Sa tahanan ng pagkilala sa sarili, sa pamamagitan ng banal na panalangin, kung saan nawawala ang mga di-kasakdalan, gaya nina Pedro at ng mga alagad na, habang nananatili sa pagbabantay at pananalangin, ay naalisan ng kanilang di-kasakdalan at nagkamit ng kasakdalan. Sa anong paraan ito nakakamit? Sa pamamagitan ng pagtitiyagang nilalakipan ng kabanal-banalang pananampalataya. “Ngunit huwag mong isiping tumatanggap ang kaluluwa ng gayong alab at pagkain mula sa panalangin kung sa mga labi lamang siya nananalangin, gaya ng maraming kaluluwang ang mga panalangin ay higit na mga salita kaysa pag-ibig. Walang ibang pinagtutuunan ng pansin ang mga ito kundi ang makatapos ng mga Salmo at makapagdasal ng maraming Ama Namin. At kapag natapos na nila ang kanilang itinakdang bilang, tila wala na silang iniisip pa, at waring iniuukol nila ang mapitagang pansin at pag-ibig sa pagbigkas lamang ng mga panalangin. Hindi ito ang hinihingi sa kaluluwa, sapagkat kung ito lamang ang kanyang ginagawa, kakaunti ang kanyang ibinubunga, na hindi gaanong kalugud-lugod sa Akin. Ngunit kung itatanong mo sa Akin kung dapat bang talikuran ng kaluluwa ang panalanging binibigkas, yamang hindi nadarama ng lahat na tinatawag sila sa panalanging panloob, ang isasagot Ko ay ‘Hindi.’ Dapat sumulong ang kaluluwa nang unti-unti, at alam Kong mabuti na kung paanong ang kaluluwa ay di-ganap sa simula at ganap sa kalaunan, gayon din ang kanyang panalangin. Gayunman, dapat siyang magpatuloy sa panalanging binibigkas habang hindi pa siya ganap, upang hindi mahulog sa katamaran. Ngunit hindi niya dapat bigkasin ang kanyang mga panalangin nang hindi iniuugnay ang mga ito sa panalanging panloob; ibig sabihin, habang bumibigkas siya, dapat niyang sikaping iangat ang kanyang isip sa pag-ibig sa Akin, na pinagninilayan ang sarili niyang mga pagkukulang at ang Dugo ng Aking bugtong na Anak, kung saan niya natatagpuan ang lawak ng Aking pag-ibig at ang kapatawaran ng kanyang mga kasalanan. At dapat niyang gawin ito upang ang pagkilala sa sarili at ang pagninilay sa sarili niyang mga pagkukulang ay magbunsod sa kanyang kilalanin ang Aking kabutihan sa kanyang sarili at ipagpatuloy ang kanyang mga gawaing espirituwal nang may tunay na pagpapakumbaba. Hindi Ko nais na pagnilayan ang mga pagkukulang nang isa-isa, kundi sa pangkalahatan, upang hindi marumihan ang isip ng pag-alaala sa mga tiyak at karumal-dumal na kasalanan. Ngunit, gaya ng sinabi Ko, hindi Ko nais na pagnilayan ng kaluluwa ang kanyang mga kasalanan, sa pangkalahatan man o nang isa-isa, nang hindi rin inaalala ang Dugo at ang lawak ng Aking awa, sapagkat kung hindi ay baka madala siya sa pagkabagabag. At kasabay ng pagkabagabag ay darating ang Diyablo, na siyang sanhi nito, sa ilalim ng pagkukunwari ng pagsisisi at pagkasuklam sa kasalanan, at sa gayon ay hahantong siya sa walang hanggang kapahamakan, hindi lamang dahil sa kanyang pagkabagabag, kundi dahil din sa kawalang-pag-asang darating sa kanya sapagkat hindi siya kumapit sa bisig ng Aking awa. Isa ito sa mga tusong pakana na ginagamit ng Diyablo upang linlangin ang Aking mga lingkod; at upang makaiwas sa kanyang panlilinlang at maging kalugud-lugod sa Akin, dapat ninyong palawakin ang inyong mga puso at damdamin sa Aking walang hanggang awa, nang may tunay na pagpapakumbaba. Alam mong hindi makalalaban ang kapalaluan ng Diyablo sa mapagpakumbabang isip, ni mahihigitan ng anumang pagkabagabag ng diwa ang lawak ng Aking mabuting awa, kung tunay lamang na aasa rito ang kaluluwa. Kaya nga, kung naaalaala mo nang tama, minsan, nang nais kang ibagsak ng Diyablo sa pamamagitan ng pagkabagabag, na nagnanais patunayan sa iyo na namuhay ka sa panlilinlang at hindi mo sinunod ang Aking kalooban, ginawa mo ang nararapat mong gawin, na binigyan ka ng lakas na gawin ng Aking kabutihanโna hindi kailanman ipinagkakait sa sinumang handang tumanggap nitoโibig sabihin, bumangon ka, na mapagpakumbabang nagtitiwala sa Aking awa, at nagsabi: ‘Ipinahahayag ko sa aking Maylalang na tunay ngang lumipas sa kadiliman ang aking buhay, ngunit magtatago ako sa mga sugat ni Kristong ipinako sa krus at maliligo sa Kanyang Dugo, at sa gayon ay matutupok ang aking mga kasamaan, at buong pananabik akong magagalak sa aking Maylalang.’ Naaalaala mong tumakas noon ang Diyablo, at, nang bumaling sa kabaligtarang panig, sinikap ka niyang puspusin ng kapalaluan, na sinasabi: ‘Ganap ka at kalugud-lugod sa Diyos, at hindi mo na kailangang pahirapan ang iyong sarili o tangisan ang iyong mga kasalanan.’ At muli kitang binigyan ng liwanag upang makita ang iyong tunay na landas, na walang iba kundi ang pagpapakababa sa iyong sarili, at sinagot mo ang Diyablo ng mga salitang ito: ‘Kaaba-aba ako; si San Juan Bautista ay hindi kailanman nagkasala at pinabanal sa sinapupunan ng kanyang ina. At ako ay nakagawa ng napakaraming kasalanan, at bahagya ko pa lamang sinisimulang kilalanin ang mga ito nang may dalamhati at tunay na pagsisisi, habang nakikita ko kung sino ang Diyos na aking pinagkakasalahan, at kung sino ako na nagkakasala sa Kanya.’ Pagkatapos, ang Diyablo, na hindi makalaban sa iyong mapagpakumbabang pag-asa sa Aking kabutihan, ay nagsabi sa iyo: ‘Sumpain ka, sapagkat wala akong makitang paraan upang mabihag ka. Kung ibinababa kita sa pamamagitan ng pagkabagabag, pumapaitaas ka sa Langit sa mga pakpak ng awa, at kung itinataas kita, nagpapakababa ka hanggang sa Impiyerno, at kapag pumapasok ako sa Impiyerno ay inuusig mo ako, kaya hindi na ako babalik sa iyo, sapagkat hinahampas mo ako ng pamalo ng pag-ibig.’ Samakatuwid, dapat lakipan ng kaluluwa ang pagkilala sa kanyang sarili ng pagkilala sa Aking kabutihan, at sa gayon ay mapapakinabangan ng kaluluwang nagdarasal ang panalanging binibigkas at magiging kalugud-lugod ito sa Akin. Mula sa di-ganap na panalanging binibigkas, na isinasagawa nang may pagtitiyaga, makararating siya sa ganap na panalanging panloob; ngunit kung ang tanging layunin niya ay tapusin ang kanyang itinakdang bilang, at talikuran ang panalanging panloob alang-alang sa panalanging binibigkas, hindi siya kailanman makararating dito. Kung minsan ay labis ang kamangmangan ng kaluluwa: matapos niyang magpasiyang bumigkas ng isang tiyak na bilang ng mga panalangin, at habang dinadalaw Ko ang kanyang isip kung minsan sa isang paraan at kung minsan sa ibaโsa isang biglang liwanag ng pagkilala sa sarili o ng pagsisisi sa kasalanan, kung minsan sa lawak ng Aking pag-ibig, at kung minsan sa pamamagitan ng paglalagay sa harap ng kanyang isip, sa sari-saring paraan, ayon sa Aking kaluguran at sa pagnanais ng kaluluwa, ng presensiya ng Aking Katotohananโmas pipiliin niyang talikuran ang Aking pagdalaw, na nadarama niya, wika nga, sa kanyang budhi, upang makumpleto ang kanyang itinakdang bilang, kaysa talikuran ang kanyang nasimulan. Hindi niya dapat gawin ito, sapagkat sa paggawa nito ay nagpapadala siya sa isang panlilinlang ng Diyablo. Sa sandaling madama niyang inihahanda ng Aking pagdalaw ang kanyang isip, sa maraming paraang sinabi Ko sa iyo, dapat niyang itigil ang panalanging binibigkas; pagkatapos, kapag lumipas na ang Aking pagdalaw, kung may panahon pa, maaari niyang ipagpatuloy ang mga panalanging ipinasiya niyang bigkasin. Ngunit kung wala na siyang panahong tapusin ang mga iyon, hindi siya dapat mabagabag dahil dito o makadama ng pagkayamot at pagkabalisa ng isip; mangyari pa, sa kundisyong hindi ito ang Banal na Opisyo na dapat at obligadong dasalin ng mga klerigo at mga relihiyoso, na kung hindi nila gagawin ay magkakasala sila sa Akin, sapagkat dapat nilang dasalin ang kanilang opisyo hanggang kamatayan. Ngunit kung, sa takdang oras ng pagdarasal nito, madama nilang naaakit at itinataas ng pagnanais ang kanilang mga isip, dapat nilang isaayos na dasalin ito bago o pagkatapos ng Aking pagdalaw, upang hindi mapabayaan ang tungkuling dasalin ang opisyo. Ngunit sa alinmang ibang pagkakataon, dapat agad itigil ang panalanging binibigkas dahil sa nasabing dahilan. Ang panalanging binibigkas, na ginagawa sa paraang sinabi Ko sa iyo, ay magbibigay sa kaluluwa ng kakayahang makarating sa kasakdalan; kaya hindi niya ito dapat talikuran, kundi gamitin sa paraang sinabi Ko sa iyo.
At sa gayon, sa pamamagitan ng pagsasanay sa pagtitiyaga, malalasap ng kaluluwa ang panalangin sa katotohanan, at ang pagkaing siyang Dugo ng Aking bugtong na Anak. Kaya sinabi Ko sa iyo na ang ilan ay nakikinabang sa bisa ng Katawan at Dugo ni Cristo, bagaman hindi sa paraang sakramental; ibig sabihin, nakikinabang sila sa pamamagitan ng pagmamahal sa pag-ibig sa kapwa, na kanilang nalalasap sa banal na panalangin, kaunti man o marami, ayon sa pagmamahal na taglay nila sa pagdarasal. Ang mga nagpapatuloy nang may kaunting kahinahunan at walang pamamaraan ay kaunti ang nalalasap, at ang mga nagpapatuloy nang may malaking kahinahunan ay marami ang nalalasap. Sapagkat habang lalong sinisikap ng kaluluwa na alisin ang pagkakapit ng kanyang pagmamahal sa sarili at ituon ito sa Akin sa liwanag ng pang-unawa, lalo siyang nakakakilala; at habang lalo siyang nakakakilala, lalo siyang nagmamahal, at sa malaking pagmamahal ay marami siyang nalalasap. Nakikita mo kung gayon na ang ganap na panalangin ay hindi natatamo sa pamamagitan ng maraming salita, kundi sa marubdob na pagnanais, habang itinataas ng kaluluwa ang sarili sa Akin, taglay ang pagkakilala sa kanyang sarili at sa Aking awa, na ang isa ay tinitimplahan ng isa. Sa gayon ay pagsasabayin niya ang panalanging pangkaisipan at ang panalanging binibigkas, sapagkat kung paanong iisa ang buhay ng pagkilos at ang buhay ng pagninilay, gayon din ang mga ito. Bagaman mauunawaan ang panalanging binibigkas o pangkaisipan sa marami at ibaโt ibang paraan, sapagkat sinabi Ko na sa iyo na ang banal na pagnanais ay isang walang patid na panalangin, sa ganitong diwa: ang isang mabuti at banal na kalooban ay naghahanda ng sarili nang may pagnanais para sa panahong talagang itinakda sa panalangin, bukod pa sa walang patid na panalangin ng banal na pagnanais. Kaya ang panalanging binibigkas ay gagawin sa takdang oras ng kaluluwang nananatiling matatag sa palagiang banal na kalooban, at kung minsan ay ipagpapatuloy pa ito nang lampas sa takdang oras, ayon sa hinihingi ng pag-ibig sa kapwa para sa kaligtasan ng kapwa, kung nakikita ng kaluluwa na nangangailangan ito, at ayon din sa sarili niyang mga pangangailangan alinsunod sa kalagayang pinaglagyan Ko sa kanya. Ang bawat isa, ayon sa kanyang kalagayan, ay dapat magsikap para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, sapagkat ang gawaing ito ang nasa ugat ng isang banal na kalooban. At anuman ang maiambag niya, sa salita o sa gawa, tungo sa kaligtasan ng kanyang kapwa, ay may bisa ng isang panalangin, bagaman hindi nito hinahalinhan ang panalanging dapat niyang gawin mismo sa takdang panahon, gaya ng sinabi ng Aking maluwalhating tagapagdala ng watawat na si Pablo sa mga salitang, โAng hindi tumitigil sa paggawa ay hindi tumitigil sa pagdarasal.โ Ito ang dahilan kung bakit sinabi Ko sa iyo na naisasagawa ang panalangin sa maraming paraan, ibig sabihin, ang aktuwal na pagdarasal ay maaaring iugnay sa panalanging pangkaisipan kung ginagawa ito nang may pagmamahal sa pag-ibig sa kapwa, na siya mismong walang patid na panalangin. Sinabi Ko na ngayon sa iyo kung paano nararating ang panalanging pangkaisipan sa pamamagitan ng pagsasanay at pagtitiyaga, at ng pag-iwan sa panalanging binibigkas upang tumungo sa panalanging pangkaisipan kapag dinadalaw Ko ang kaluluwa. Nagsalita rin Ako sa iyo tungkol sa karaniwang panalangin, ibig sabihin, sa panalanging binibigkas sa pangkalahatan, na ginagawa sa labas ng mga takdang oras, at sa mga panalangin ng mabuting kalooban, at kung paanong ang bawat gawaing ginaganap nang may mabuting kalooban, sa sarili man o sa kapwa, ay panalangin. Kaya ang kaluluwang namumuhay sa pag-iisa ay dapat mag-udyok sa sarili sa pamamagitan ng panalangin, at ginagawa niya ito kapag narating na niya ang pag-ibig ng isang kaibigan at ng isang anak. Malibang manatili ang kaluluwa sa landas na ito, mananatili siyang maligamgam at di-ganap, at mamahalin lamang niya Ako at ang kanyang kapwa ayon sa sukat ng kasiyahang natatagpuan niya sa paglilingkod sa Akin.โ
Tungkol sa paraan ng paglayo ng kaluluwa sa di-ganap na pag-ibig at ng pagtatamo niya ng ganap na pag-ibig, bilang kaibigan at bilang anak.
“Hanggang ngayon ay ipinakita Ko sa iyo sa maraming paraan kung paano umaangat ang kaluluwa mula sa di-kasakdalan at umaabot sa kasakdalan, na ginagawa niya matapos niyang matamo ang pag-ibig ng isang kaibigan at ng isang anak. Sinasabi Ko sa iyo na nararating niya ang ganap na pag-ibig sa pamamagitan ng pagtitiyaga, na ikinukulong ang sarili sa Bahay ng Pagkilala sa Sarili. Ang pagkilalang ito sa sarili ay kailangang samahan ng pagkilala sa Akin, upang hindi nito ihatid ang kaluluwa sa pagkalito, sapagkat magiging dahilan ito upang kapootan ng kaluluwa ang sarili niyang kasiyahan ng pandama at ang ligayang dulot ng sarili niyang mga kaaliwan. Ngunit mula sa pagkamuhi na ito, na nakasalig sa kababaang-loob, makakamit niya ang pagtitiis, na magpapalakas sa kanya laban sa mga pagsalakay ng Diyablo, laban sa mga pag-uusig ng tao, at sa pakikitungo niya sa Akin kapag, para sa kanyang ikabubuti, inaalis Ko ang ligaya sa kanyang isip. At kung ang kanyang pagkahilig sa pandama, dahil sa kasamaan, ay maghimagsik laban sa katwiran, dapat itong labanan ng hatol ng budhi at, nang may pagkamuhi rito, ipanindigan ang katwiran laban dito, na hindi hinahayaang makalusot ang gayong masasamang damdamin. Gayunman, kung minsan ang kaluluwang namumuhay sa banal na pagkamuhi ay itinutuwid at sinasaway ang kanyang sarili, hindi lamang dahil sa mga bagay na salungat sa katwiran, kundi maging dahil sa mga bagay na sa katunayan ay nagmumula sa Akin. Ito ang ibig sabihin ng Aking minamahal na lingkod na si San Gregorio nang sabihin niyang ang isang banal at dalisay na budhi ay lumilikha ng kasalanan kung saan walang kasalanan, ibig sabihin, dahil sa kadalisayan ng budhi, nakikita nito ang kasalanan kung saan walang kasalanan.
“Ngayon, ang kaluluwang nagnanais makaangat sa di-kasakdalan ay dapat maghintay sa Aking Providensiya sa Bahay ng Pagkilala sa Sarili, sa liwanag ng pananampalataya, gaya ng ginawa ng mga alagad, na nanatili sa bahay nang may pagtitiyaga at pagpupuyat, at sa mapagpakumbaba at walang-patid na pananalangin, habang hinihintay ang pagdating ng Espiritu Santo. Dapat siyang manatili sa pag-aayuno at pagpupuyat, na ang mata ng kanyang talino ay nakatuon sa aral ng Aking Katotohanan, at magiging mapagpakumbaba siya sapagkat makikilala niya ang kanyang sarili sa mapagpakumbaba at walang-patid na pananalangin at sa banal at tunay na pagnanais.”
Tungkol sa mga tanda na nagpapaalam sa kaluluwa na narating na niya ang ganap na pag-ibig.
“Nararapat ngayong sabihin sa iyo kung paano makikilala na ang mga kaluluwa ay nakarating na sa ganap na pag-ibig. Makikilala ito sa pamamagitan ng tanda ring ibinigay sa mga banal na alagad matapos nilang tanggapin ang Espiritu Santo, nang lumabas sila sa bahay at walang takot na ipinahayag ang aral ng Aking Salita, ang Aking bugtong na Anak, na hindi natatakot sa pagdurusa, kundi bagkus ay ipinagmamapuri pa ito. Hindi nila inalintana ang pagharap sa mga malulupit na pinuno ng sanlibutan upang ipahayag sa kanila ang katotohanan, para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Aking Pangalan. Gayundin, ang kaluluwang naghintay sa Akin sa pagkakilala sa sarili, gaya ng sinabi Ko sa iyo, ay tumatanggap sa Akin, sa Aking pagbabalik sa kanya, taglay ang apoy ng pag-ibig. Sa pag-ibig na ito, habang nananatili pa rin siyang matiyaga sa loob ng bahay, ipinaglilihi niya ang mga birtud sa pamamagitan ng pagsinta, na nakikibahagi sa Aking kapangyarihan; at sa pamamagitan ng kapangyarihan at mga birtud na ito, sinusupil at dinaraig niya ang sarili niyang mga simbuyo ng pandama. Sa pamamagitan din ng pag-ibig na ito, nakikibahagi siya sa karunungan ng Aking Anak, kung saan nakikita at nakikilala niya, sa pamamagitan ng mata ng kanyang pag-iisip, ang Aking Katotohanan at ang mga panlilinlang ng espirituwal na pag-ibig sa sarili, samakatuwid, ang di-ganap na pag-ibig sa sarili niyang mga kaaliwan, gaya ng nasabi na. Nakikilala rin niya ang kasamaan at panlilinlang ng diyablo, na ginagawa nito sa mga kaluluwang nakagapos sa di-ganap na pag-ibig na iyon. Kaya bumabangon siya, na napopoot sa gayong di-kaganapan at umiibig sa kaganapan; at sa pamamagitan ng pag-ibig na ito, na mula sa Espiritu Santo, nakikibahagi siya sa Kanyang kalooban, na pinatatatag ang sarili niyang kalooban upang maging handang magtiis ng pagdurusa. At paglabas niya sa bahay sa pamamagitan ng Aking Pangalan, isinasabuhay niya ang mga birtud para sa kanyang kapwa. Sa pagsasabi Kong lumalabas siya upang isabuhay ang mga birtud, hindi Ko ibig sabihin na lumalabas siya sa Bahay ng Pagkakilala sa Sarili, kundi na, sa panahon ng pangangailangan ng kapwa, nawawala ang takot niyang mapagkaitan ng sarili niyang mga kaaliwan, at kaya lumalabas siya upang isilang ang mga birtud na ipinaglihi niya sa pamamagitan ng pagsinta. Ang mga kaluluwang lumabas sa ganitong paraan ay nakarating na sa ikaapat na kalagayan; samakatuwid, mula sa ikatlong kalagayan, na isang ganap na kalagayan kung saan nilalasap nila ang pag-ibig at isinisilang ito sa kanilang kapwa, nakarating sila sa ikaapat na kalagayan, na siyang ganap na pakikipagkaisa sa Akin. Ang dalawang huling nabanggit na kalagayan ay magkaugnay, ibig sabihin, hindi maaaring umiral ang isa nang wala ang isa pa, sapagkat hindi maaaring magkaroon ng pag-ibig sa Akin nang walang pag-ibig sa kapwa, ni ng pag-ibig sa kapwa nang walang pag-ibig sa Akin.”
Kung paanong ang mga di-ganap ay nagnanais na sumunod sa Ama lamang, ngunit ang mga ganap ay nagnanais na sumunod sa Anak. At tungkol sa isang pangitaing nakita ng banal na kaluluwang ito hinggil sa iba’t ibang binyag, at sa marami pang ibang magaganda at kapaki-pakinabang na bagay.
“Gaya ng sinabi Ko sa iyo, ang mga huling nabanggit na ito ay lumabas na sa bahay, na isang tanda na sila ay nakaahon na mula sa di-kasakdalan at nakarating sa kasakdalan. Buksan mo ang mata ng iyong pang-unawa at masdan silang tumatakbo sa Tulay ng aral ni Kristong ipinako sa krus, na siyang kanilang tuntunin, daan, at aral. Wala silang inilalagay sa harap ng mata ng kanilang pang-unawa kundi si Kristong ipinako sa krus, hindi ang Ama, gaya ng ginagawa ng mga may di-ganap na pag-ibig na ayaw magtiis ng sakit, kundi nagnanais lamang ng kalugurang natatagpuan nila sa Akin. Ngunit sila, na tila lasing sa pag-ibig at nag-aalab dito, ay nagtipon at umakyat sa tatlong baitang, na inilarawan Ko sa iyo bilang tatlong kakayahan ng kaluluwa, at gayundin sa tatlong tunay na baitang, na inilarawan Ko sa iyo sa Katawan ng Aking bugtong na Anak, si Kristong ipinako sa krus. Sa mga baitang na ito umakyat ang kaluluwa, gaya ng sinabi Ko sa iyo, na unang umaakyat sa mga Paa sa pamamagitan ng mga paa ng pagmamahal ng kaluluwa, at mula roon ay nakararating sa Tagiliran, kung saan niya natagpuan ang lihim ng Puso at nakilala ang binyag sa tubig, na nagkakabisa sa bisa ng Dugo, at kung saan Ko inihahanda ang kaluluwa upang tumanggap ng biyaya, na pinag-iisa at minamasa siya sa Dugo. Saan nakilala ng kaluluwa ang dignidad niyang ito, sa pagmamasa at pakikipag-isa sa kanya sa Dugo ng Kordero, sa pagtanggap ng biyaya sa Banal na Binyag, sa bisa ng Dugo? Sa Tagiliran, kung saan niya nakilala ang apoy ng banal na Pag-ibig; at gayon nga, kung natatandaan mong mabuti, ipinahayag sa iyo ng Aking Katotohanan, nang magtanong ka: ‘Matamis at Walang Bahid na Kordero, patay Ka na nang buksan ang Iyong tagiliran. Bakit Mo pa ninais na masugatan at mabiyak ang Iyong puso?’ At sumagot Siya sa iyo, na sinasabing may sapat na dahilan para rito; ngunit ang pangunahing bahagi ng Kanyang sinabi ay sasabihin Ko sa iyo. Sinabi Niya: Sapagkat natapos na ang Aking pagnanais para sa sangkatauhan, at natapos Ko na ang aktuwal na gawain ng pagtitiis ng sakit at pagpapahirap, subalit hindi Ko naipakita sa pamamagitan ng mga bagay na may hangganan, dahil walang hanggan ang Aking pag-ibig, kung gaano pa kalaki ang Aking pag-ibig, ninais Kong makita ninyo ang lihim ng Puso, na ipinakikita ito sa inyong bukรกs, upang makita ninyo kung gaano pa kalaki ang Aking pag-ibig kaysa sa maipakikita Ko sa inyo sa pamamagitan ng sakit na may hangganan. Ibinuhos Ko mula rito ang Dugo at Tubig, upang ipakita sa inyo ang binyag sa tubig, na tinatanggap sa bisa ng Dugo. Ipinakita Ko rin ang binyag ng pag-ibig sa dalawang paraan: una, sa mga binibinyagan sa sarili nilang dugo, na ibinuhos para sa Akin, na nagkakabisa sa pamamagitan ng Aking Dugo, kahit hindi sila nakatanggap ng Banal na Binyag; at gayundin sa mga binibinyagan sa apoy, na hindi makatanggap ng Banal na Binyag, ngunit ninanais ito nang may pagmamahal. Walang binyag sa apoy na walang Dugo, sapagkat ang Dugo ay babad at namasa sa apoy ng Banal na pag-ibig, dahil ibinuhos Ito dahil sa pag-ibig. May isa pang paraan kung paano tinatanggap ng kaluluwa ang binyag sa Dugo, kung magsasalita, wika nga, sa talinghaga; at ang paraang ito ay inilaan ng Banal na pag-ibig, na nalalaman ang kahinaan at karupukan ng tao, na dahil dito ay nagkakasala siya. Hindi naman dahil sa kanyang karupukan at kahinaan ay napipilitan na siyang magkasala maliban kung naisin niyang gawin ito; ngunit, yamang mahuhulog siya sa pagkakasala ng mortal na kasalanan, na dahil dito ay nawawala sa kanya ang biyayang tinanggap niya mula sa Banal na Binyag sa bisa ng Dugo, kinailangang mag-iwan ng patuloy na binyag sa Dugo. Ito ang inilaan ng Banal na pag-ibig sa Sakramento ng Banal na Kumpisal, kung saan tinatanggap ng kaluluwa ang Binyag sa Dugo, nang may pagsisisi ng puso, na nangungumpisal, kapag kaya niya, sa Aking mga ministro, na may hawak ng mga susi ng Dugo, at nagwiwisik Nito, sa pagpapatawad ng mga kasalanan, sa mukha ng kaluluwa. Ngunit, kung hindi makapangumpisal ang kaluluwa, sapat na ang pagsisisi ng puso para sa binyag na ito, at ibinibigay sa inyo ng kamay ng Aking habag ang bunga ng mahalagang Dugong ito. Ngunit kung kaya ninyong mangumpisal, nais Kong gawin ninyo ito, at kung kaya ninyo ngunit hindi ninyo ginagawa, ipagkakait sa inyo ang bunga ng Dugo. Totoo na, sa huling sandali ng buhay, ang isang taong nagnanais mangumpisal ngunit hindi magawa ito ay tatanggap ng bunga ng binyag na ito na Aking tinatalakay. Ngunit huwag sanang maging gayon kahangal ang sinuman na isaayos ang kanyang mga gawain sa paraang, sa pag-asang tatanggapin niya ito, ay ipagpapaliban niya ang pangungumpisal hanggang sa huling sandali ng kamatayan, kung kailan maaaring hindi na niya ito magawa. Sa gayong kalagayan, hindi tiyak na hindi Ko sasabihin sa kanya, sa Aking Banal na Katarungan: ‘Hindi mo Ako inalala noong nabubuhay ka, nang kaya mo pa; ngayon ay hindi rin kita aalalahanin sa iyong kamatayan.’
“Nakikita mo, kung gayon, na ang mga Bautismong ito, na dapat ninyong tanggaping lahat hanggang sa huling sandali, ay patuloy, at bagaman ang Aking mga gawa, samakatuwid ang mga pagdurusa sa Krus, ay may hangganan, ang bunga ng mga ito na tinatanggap ninyo sa Bautismo, sa pamamagitan Ko, ay walang hanggan. Ito ay dahil sa walang hanggang kalikasang Diyos, na kaisa ng may-hangganang kalikasang tao; ang kalikasang taong ito ang nagtitiis ng sakit sa Akin, ang Salita, na nagbihis ng inyong pagkatao. Ngunit dahil ang isang kalikasan ay lubos na nakababad at nakaugnay sa isa pa, inangkin ng Walang Hanggang Pagka-Diyos ang sakit na tiniis Ko nang may gayong alab at pag-ibig. Kaya matatawag na walang hanggan ang gawang ito, hindi dahil walang hanggan ang Aking sakit o ang mismong katawan, ni ang sakit ng pagnanais Kong ganapin ang inyong pagtubos, sapagkat ito ay nagwakas at natapos sa Krus, nang mahiwalay ang Kaluluwa sa Katawan; kundi ang bungang nagmula sa sakit at pagnanais para sa inyong kaligtasan ay walang hanggan, kaya tinatanggap ninyo ito nang walang hanggan. Kung hindi ito walang hanggan, hindi sana naibalik sa biyaya ang buong sangkatauhan, maging ang nakaraan, ang kasalukuyan, o ang hinaharap. Ipinamalas Ko ito sa pagkabukas ng Aking Tagiliran, kung saan matatagpuan ang lihim ng Puso, na nagpapakitang higit ang Aking pag-ibig kaysa sa maipahahayag Ko sa pamamagitan ng may-hangganang sakit. Ipinakita Ko sa inyo na ang Aking pag-ibig ay walang hanggan. Paano? Sa pamamagitan ng Bautismo ng Dugo, na kaisa ng apoy ng Aking pag-ibig, at ng pangkalahatang bautismo, na ibinibigay sa mga Kristiyano at sa sinumang tatanggap nito, at ng bautismo sa tubig, na kaisa ng Dugo at ng apoy, kung saan nakababad ang kaluluwa. At upang maipakita ito, kinailangang lumabas ang Dugo mula sa Aking Tagiliran. Ngayon ay ipinakita Ko na sa iyo (sinabi sa iyo ng Aking Katotohanan) ang hiniling mo sa Akin.”
Kung paanong ang mga taong makamundo ay nagbibigay ng kaluwalhatian at papuri sa DIYOS, gustuhin man nila o hindi.
“At gayon na lamang kasakdal ang kanyang paningin kaya nakikita niya ang kaluwalhatian at papuri sa Aking Pangalan, hindi gaanong sa kalikasan ng mga anghel kundi sa kalikasan ng tao, sapagkat, gustuhin man ng mga taong makamundo o hindi, nagbibigay sila ng kaluwalhatian at papuri sa Aking Pangalan, hindi dahil ginagawa nila ito sa paraang nararapat, na iniibig Ako nang higit sa lahat, kundi dahil nagniningning sa kanila ang Aking awa, sapagkat, sa kasaganaan ng Aking pag-ibig, binibigyan Ko sila ng panahon, at hindi Ko iniuutos na bumuka ang lupa at lamunin sila dahil sa kanilang mga kasalanan. Hinihintay Ko pa nga sila, at inuutusan Ko ang lupa na bigyan sila ng mga bunga nito, ang araw na bigyan sila ng liwanag at init, at ang kalangitan na gumalaw sa ibabaw nila. At sa lahat ng bagay na nilikha at ginawa para sa kanila, ipinadarama Ko ang Aking pag-ibig at awa, at hindi Ko ipinagkakait ang alinman dahil sa kanilang mga kasalanan. Pantay pa nga Akong nagbibigay sa makasalanan at sa taong matuwid, at madalas ay higit pa sa makasalanan kaysa sa taong matuwid, sapagkat kayang tiisin ng taong matuwid ang kakulangan, at inaalis Ko sa kanya ang mga yaman ng daigdig upang lalo niyang matamasa nang sagana ang mga yaman ng langit. Kaya sa mga taong makamundo ay nagniningning ang Aking awa at pag-ibig, at nagbibigay sila ng papuri at kaluwalhatian sa Aking Pangalan, kahit na inuusig nila ang Aking mga lingkod; sapagkat sa mga ito ay sinusubok nila ang mga birtud ng pagtitiis at pag-ibig, na nagiging dahilan upang magdusa ang mga ito nang may kababaang-loob at ialay sa Akin ang mga pag-uusig at pananakit na dinaranas nila, at sa gayon ay ginagawa ang mga ito na papuri at kaluwalhatian sa Akin.
“Kaya, gustuhin man nila o hindi, ang mga taong makamundo ay nagbibigay sa Aking Pangalan ng papuri at kaluwalhatian, kahit na ang layunin nila ay lapastanganin Ako at gawan ng masama.”
Kung paanong maging ang mga demonyo ay nagbibigay ng kaluwalhatian at papuri sa DIYOS.
“Ang mga makasalanan, gaya ng mga kababanggit Ko lamang, ay inilagay sa buhay na ito upang palaguin ang mga birtud sa Aking mga lingkod, kung paanong ang mga demonyo ay nasa Impiyerno bilang mga tagapagpatupad ng Aking katarungan at tagapagpalaganap ng Aking Kaluwalhatian; samakatuwid, mga kasangkapan Ko sa paggawad ng katarungan sa mga isinumpa, at mga tagapagpalaganap ng Aking Kaluwalhatian sa Aking mga nilalang, na mga manlalakbay at peregrino sa kanilang paglalakbay upang makarating sa Akin, ang kanilang Hantungan. Pinalalago nila ang mga birtud sa mga ito sa iba’t ibang paraan, sa pamamagitan ng pagsubok sa kanila ng maraming tukso at panggugulo, na inuudyukan silang saktan ang isa’t isa at kunin ang ari-arian ng isa’t isa, hindi sa layuning masaktan sila o mawalan ng ari-arian, kundi upang pagkaitan lamang sila ng pag-ibig sa kapwa. Ngunit sa pag-aakalang pinagkakaitan nila ang Aking mga lingkod, lalo nila silang pinatatatag, na sinusubok sa kanila ang mga birtud ng pagtitiis, katatagan, at pagtitiyaga. Sa gayon ay nagbibigay sila ng papuri at kaluwalhatian sa Aking Pangalan, at natutupad sa kanila ang Aking Katotohanan, ang Katotohanang lumikha sa kanila para sa papuri at kaluwalhatian Ko, ang Amang Walang Hanggan, at upang makabahagi sila sa Aking kagandahan. Ngunit sa paghihimagsik nila laban sa Akin dahil sa kanilang kapalaluan, sila ay nahulog at nawala sa kanila ang pagkakita sa Akin, kaya hindi sila nagbigay sa Akin ng kaluwalhatian sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig, at Ako, ang Walang Hanggang Katotohanan, ay naglagay sa kanila bilang mga kasangkapan upang sanayin sa birtud ang Aking mga lingkod sa buhay na ito at bilang mga tagapagpatupad ng katarungan sa mga pumupunta, dahil sa kanilang mga kasalanan, sa mga pagdurusa ng Purgatoryo. Kaya nakikita mong natutupad sa kanila ang Aking Katotohanan, samakatuwid, na nagbibigay sila sa Akin ng kaluwalhatian, hindi bilang mga mamamayan ng buhay na walang hanggan, na ipinagkait sa kanila dahil sa kanilang mga kasalanan, kundi bilang mga tagapagpatupad ng Aking katarungan, na nagpapamalas ng katarungan sa mga isinumpa, at sa mga nasa Purgatoryo.”
Kung paanong ang kaluluwa, matapos niyang lumipas sa buhay na ito, ay lubos na nakikita ang papuri at kaluwalhatian ng Aking Pangalan sa lahat ng bagay, at bagaman nagwakas na sa kanya ang kirot ng pagnanais, hindi nagwawakas ang pagnanais.
“Sa gayon, sa lahat ng bagay na nilikha, sa lahat ng nilalang na may katwiran, at sa mga demonyo ay nakikita ang kaluwalhatian at papuri ng Aking Pangalan. Sino ang makakakita nito? Ang kaluluwang nahubaran ng katawan at nakarating na sa Akin, ang kanyang Hantungan, ay malinaw na nakikita ito, at sa pagkakita ay nakikilala ang katotohanan. Sa pagkakita sa Akin, ang Amang Walang Hanggan, siya ay umiibig, at sa pag-ibig, siya ay nasisiyahan. Sa kanyang kasiyahan, nakikilala niya ang Katotohanan, at ang kanyang kalooban ay nananatili sa Aking Kalooban, nakabigkis at pinatatag, kaya wala nang anumang makapagpapadanas dito ng kirot, sapagkat taglay na nito ang ninanais nitong makamtan bago Ako nakita ng kaluluwa, samakatuwid, ang kaluwalhatian at papuri ng Aking Pangalan. Ngayon, tunay na nakikita niya ito nang lubos sa Aking mga banal, sa mga pinagpalang espiritu, at sa lahat ng nilalang at bagay, maging sa mga demonyo, gaya ng sinabi Ko sa iyo. At bagaman nakikita rin niya ang paglapastangang ginagawa sa Akin, na dati ay nagdulot sa kanya ng dalamhati, hindi na ito makapagdudulot sa kanya ngayon ng kirot, kundi habag lamang, sapagkat umiibig siya nang walang kirot, at patuloy na nananalangin sa Akin nang may pagsinta ng pag-ibig, na kahabagan Ko ang sanlibutan. Nagwakas na ang kirot sa kanya, ngunit hindi ang pag-ibig, kung paanong ang nagdurusang pagnanais, na pinasan ng Aking Salita, ang Anak, mula sa simula nang isugo Ko Siya sa sanlibutan, ay nagwakas sa Krus sa Kanyang masakit na kamatayan, ngunit ang Kanyang pag-ibigโhindi. Sapagkat kung ang pagsinta ng Aking pag-ibig, na ipinakita Ko sa inyo sa pamamagitan Niya, ay natapos at nagwakas noon, hindi kayo iiral, sapagkat sa pag-ibig kayo nilikha, at kung binawi Ko ang Aking pag-ibig, samakatuwid, kung hindi Ko inibig ang inyong pag-iral, hindi kayo maaaring umiral; ngunit nilikha kayo ng Aking pag-ibig, at inaangkin kayo ng Aking pag-ibig, sapagkat Ako ay iisa sa Aking Katotohanan, at Siya, ang Salitang Nagkatawang-tao, ay iisa sa Akin. Nakikita mo kung gayon na ang mga banal at ang bawat kaluluwa sa Buhay na Walang Hanggan ay may pagnanais para sa kaligtasan ng mga kaluluwa nang walang kirot, sapagkat nagwakas ang kirot sa kanilang kamatayan, ngunit hindi gayon ang pagsinta ng pag-ibig.
“Sa gayon, na wari’y lasing sa Dugo ng Kalinis-linisang Kordero, at nadaramtan ng pag-ibig sa kapwa, dumaraan sila sa Makipot na Pintuan, na nahuhugasan sa Dugo ni Kristong ipinako sa krus, at nasusumpungan nila ang kanilang sarili sa Akin, ang Dagat ng Kapayapaan, na iniangat mula sa di-kaganapan, malayo sa pagkasuya, at nakarating sa kaganapan, na nasisiyahan sa lahat ng kabutihan.”
Kung paanong matapos maakay si San Pablo tungo sa kaluwalhatian ng mga pinagpala, ninais niyang makalaya sa katawan, gaya ng ginagawa ng mga nakarating na sa nabanggit na ikatlo at ikaapat na mga kalagayan.
“Nakita at natikman nga ni Pablo ang kabutihang ito nang iangat Ko siya sa ikatlong langit, samakatuwid, sa kaitaasan ng Trinidad, kung saan natikman at nakilala niya ang Aking Katotohanan, lubusang tinanggap ang Espiritu Santo, at natutuhan ang aral ng Aking Katotohanan, ang Salitang Nagkatawang-tao. Sa pamamagitan ng pagdama at pakikipagkaisa, ang kaluluwa ni Pablo ay nadamtan sa Akin, ang Amang Walang Hanggan, gaya ng mga pinagpala sa Buhay na Walang Hanggan, maliban sa hindi nahiwalay ang kanyang kaluluwa sa kanyang katawan kundi sa pamamagitan lamang ng pagdamang ito at pakikipagkaisa. Ngunit dahil kinalugdan ng Aking Kabutihan na gawin siyang sisidlang hinirang sa kailaliman Ko, ang Walang Hanggang Trinidad, inalis Ko sa kanya ang pagtatamasa sa Akin, sapagkat walang sakit na maaaring dumapo sa Akin, at ninais Kong magdusa siya alang-alang sa Aking pangalan; kaya inilagay Ko sa harap niya, bilang bagay na pagmamasdan ng mga mata ng kanyang pang-unawa, si Kristong ipinako sa krus, dinamtan siya ng kasuotan ng Kanyang aral, iginapos at itinali siya sa pamamagitan ng kahinahunan ng Espiritu Santo, at pinagningas siya sa apoy ng pag-ibig. Siya ay naging isang sisidlang inihanda at muling hinubog ng Aking Kabutihan, at nang siya ay hampasin, hindi siya lumaban, kundi nagsabi: ‘Panginoon ko, ano ang nais Mong gawin ko? Ipakita Mo sa akin ang kinalulugdan Mong gawin ko, at gagawin ko iyon.’ Sinagot Ko ito nang ilagay Ko sa harap niya si Kristong ipinako sa krus, na dinaramtan siya ng aral ng Aking pag-ibig. Lubos Ko siyang nilinawan ng liwanag ng tunay na pagsisisi, na sa pamamagitan nito ay binunot niya ang kanyang mga kapintasan, at itinatag Ko siya sa Aking pag-ibig.”
Kung paanong ang kaluluwang nasa kalagayan ng pakikipagkaisa ay walang-hanggang nagnanais na mapasakanya ang tigang na kalagayang makalupa at makipagkaisa sa DIYOS.
“At kapag lumalayo Ako sa kaluluwa sa paraang nabanggit, upang makabalik nang kaunti ang katawan sa pandamang pangkatawan nito, ang kaluluwa, dahil sa pakikipagkaisang narating niya sa Akin, ay nawawalan ng pagtitiis sa kanyang buhay, sapagkat pinagkaitan siya ng pakikipagkaisa sa Akin at ng pakikisalamuha sa mga Walang Kamatayan na lumuluwalhati sa Akin, at natatagpuan niya ang kanyang sarili sa piling ng mga mortal, at nakikita kung gaano nila Ako kaaba-abang pinagkakasalahan. Ang pagkakitang ito sa pagkakasala laban sa Akin ang pagpapahirap na laging dinaranas ng gayong mga kaluluwa, at ito, kasama ng pagnanais nilang makita Ako, ang nagpapahirap sa kanilang tiisin ang kanilang buhay. Gayunman, yamang ang kanilang kalooban ay hindi na sa kanila, kundi nagiging kaisa ng Akin, wala silang maaaring naisin kundi ang nais Ko; at bagaman nais nilang pumarito at makapiling Ako, nasisiyahan silang manatili, kung nais Kong manatili sila, kasama ng kanilang pasakit, alang-alang sa higit na kapurihan at kaluwalhatian ng Aking Pangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Kaya wala silang anumang ikinasasalungat sa Aking Kalooban; bagkus, tinatahak nila ang kanilang landas nang may pagnanasang nagdadala sa kanila sa lubos na pagkalimot sa sarili, nadaramtan kay Kristong ipinako sa krus, at nananatili sa Tulay ng Kanyang aral, na ipinagmamapuri ang Kanyang kahihiyan at mga pasakit. Habang sila ay tila nagdurusa, nagagalak sila, sapagkat ang pagtitiis ng maraming kapighatian ay nagiging ginhawa sa kanilang pagnanais na mamatay, dahil madalas na ang pagnanais at kusang-loob na pagdurusa ay nagpapagaan sa sakit na dulot ng pagnanais nilang lisanin ang katawan. Hindi lamang sila nagtitiis nang may pagtitiyaga, gaya ng sinabi Ko sa iyo na ginagawa ng mga nasa ikatlong kalagayan, kundi ipinagmamapuri nila, sa pamamagitan ng Aking Pangalan, ang pagbabata ng maraming kapighatian. Nakasusumpong sila ng kasiyahan sa pagbabata ng kapighatian, at kapag wala ito ay nasasaktan sila, sa takot na hindi Ko ginagantimpalaan ang kanilang mabuting gawa o na hindi kalugud-lugod sa Akin ang paghahain ng kanilang mga pagnanais; ngunit kapag ipinahihintulot Kong dumanas sila ng maraming kapighatian, nagagalak sila, sapagkat nakikita nilang nadaramtan sila ng pagdurusa at kahihiyan ni Kristong ipinako sa krus. Kaya kung maaari man silang magkaroon ng birtud nang walang pagpapagal, hindi nila ito nanaisin. Mas nanaisin nilang magalak sa Krus, kasama ni Kristo, at makamit ang Buhay na Walang Hanggan sa pamamagitan ng pasakit, kaysa matamo ito sa anumang ibang paraan. Bakit? Sapagkat sila ay nag-aalab at lubog sa Dugo, kung saan natatagpuan nila ang ningas ng Aking pag-ibig, ang pag-ibig na isang apoy na nagmumula sa Akin, bumibihag sa kanilang puso at isip at ginagawang katanggap-tanggap ang kanilang mga hain. Kaya itinataas ang mata ng pang-unawa at tumatanaw sa Aking Pagkadiyos, kapag ang pagmamahal na nasa likod ng pang-unawa ay pinangangalagaan at nakikipagkaisa sa Akin. Ito ang pangitaing ipinagkakaloob Ko sa kaluluwang pinuspos ng biyaya, na tunay na nagmamahal at naglilingkod sa Akin.”
Kung paanong ang mga nakarating na sa nabanggit na kalagayan ng pakikipagkaisa ay may mata ng pag-unawa na nililiwanagan ng supernatural na liwanag na ibinuhos sa pamamagitan ng biyaya. At kung paanong higit na mabuting humingi ng payo para sa kaligtasan ng kaluluwa sa isang may mapagpakumbaba at banal na budhi kaysa sa isang palalong taong may pinag-aralan.
“Sa liwanag na ito na ipinagkakaloob sa mata ng intelekto, nakita Ako ni Tomas de Aquino, kaya nagtamo siya ng liwanag ng malawak na karunungan; gayundin sina Agustin, Jeronimo, ang mga Pantas ng Simbahan, at ang Aking mga santo. Tinanglawan sila ng Aking Katotohanan upang makilala at maunawaan ang Aking Katotohanan sa gitna ng kadiliman. Sa Aking Katotohanan, ang tinutukoy Ko ay ang Banal na Kasulatan, na waring madilim sapagkat hindi ito nauunawaan; hindi dahil sa anumang kakulangan ng Kasulatan, kundi ng mga nakarinig dito ngunit hindi nakaunawa. Kaya ipinadala Ko ang liwanag na ito upang tanglawan ang bulag at mapurol na pang-unawa, na itinataas ang mata ng intelekto upang makilala ang Katotohanan. At Ako, ang Apoy, ang Tumatanggap ng mga hain, ay pumapawi sa kanilang kadiliman at nagbibigay ng liwanag; hindi likas na liwanag, kundi higit sa kalikasan, upang kahit nasa kadiliman sila ay makilala nila ang Katotohanan. Kaya ang dating waring madilim ay nahahayag ngayon sa ganap na liwanag, sa isip mang mapurol o matalas; at ang bawat isa ay tumatanggap ayon sa kanyang kakayahan o kahandaang makilala Ako, sapagkat hindi Ko hinahamak ang gayong kahandaan. Kaya nakikita mong ang mata ng intelekto ay tumanggap ng liwanag na higit sa kalikasan, na ibinuhos sa pamamagitan ng biyaya, at sa pamamagitan nito ay nakilala ng mga Pantas ng Simbahan at ng mga santo ang liwanag sa kadiliman, at ginawa nilang liwanag ang kadiliman. Umiiral na ang intelekto bago pa nabuo ang Kasulatan, kaya mula sa intelekto nagmula ang kaalaman, sapagkat sa kanilang pagkakita ay nakapagkilatis sila. Sa ganitong paraan nakaunawa ang mga banal na propeta at mga ama, na nagpropesiya tungkol sa pagdating at kamatayan ng Aking Anak, at ang mga Apostol, matapos ang pagdating ng Espiritu Santo, na nagkaloob sa kanila ng liwanag na iyon na higit sa kalikasan. Ang mga ebanghelista, mga Pantas ng Simbahan, mga guro, mga birhen, at mga martir ay pawang tinanglawan din ng nabanggit na ganap na liwanag. At ang bawat isa ay tumanggap ng pagtanglaw ng liwanag na ito ayon sa kanyang pangangailangan para sa kanyang kaligtasan o sa kaligtasan ng iba, o para sa pagpapaliwanag ng Kasulatan. Taglay ito ng mga Pantas ng banal na karunungan, na nagpapaliwanag ng aral ng Aking Katotohanan, ng pangangaral ng mga Apostol, at ng mga Ebanghelyo ng mga Ebanghelista. Taglay ito ng mga martir, na nagpahayag sa pamamagitan ng kanilang dugo ng Kabanal-banalang Pananampalataya, na bunga at kayamanan ng Dugo ng Kordero. Taglay ito ng mga birhen sa marubdob na pag-ibig sa kapwa at kadalisayan. Sa pamamagitan nito ay nahahayag sa mga masunurin ang pagkamasunurin ng Salita, na ipinakikita sa kanila ang kaganapan ng pagsunod na nagniningning sa Aking Katotohanan, na dahil sa pagsunod na iniatas Ko sa Kanya ay nagmadaling humarap sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus. Makikita ang liwanag na ito sa Luma at Bagong Tipan; sa Luma, sa pamamagitan nito ay nakita ng mata ng intelekto at nakilala ang mga propesiya ng mga banal na propeta. Sa Bagong Tipan ng pamumuhay ayon sa Ebanghelyo, paano ipinahahayag ang Ebanghelyo sa mga mananampalataya? Sa pamamagitan din ng liwanag na ito. At sapagkat nagmula ang Bagong Tipan sa liwanag ding ito, hindi pinawalang-bisa ng bagong batas ang lumang batas; sa halip, magkaugnay ang dalawang batas, at ang kakulangan ng lumang batas, na nakasalig lamang sa takot, ay inalis dito sa pagdating ng Salita, ng Aking bugtong na Anak, na dala ang batas ng Pag-ibig, na ginawang ganap ang lumang batas sa pamamagitan ng pagkakaloob dito ng pag-ibig, at pagpapalit sa takot sa kaparusahan ng banal na pagkatakot. Kaya sinabi ng Aking Katotohanan sa mga alagad, upang ipakitang hindi Siya tagapagpawalang-bisa ng mga batas: ‘Hindi Ako naparito upang pawalang-bisa ang batas, kundi upang tuparin ito.’ Para bang sinasabi sa kanila ng Aking Katotohanan — Ang Batas ay hindi pa ganap ngayon, ngunit sa pamamagitan ng Aking Dugo ay gagawin Ko itong ganap, at pupunan Ko ang anumang kulang dito, na inaalis ang takot sa kaparusahan at isinasalig ito sa pag-ibig at banal na pagkatakot. Paano ito naipahayag bilang Katotohanan? Sa pamamagitan din ng liwanag na ito na higit sa kalikasan, na noon at ngayon ay ipinagkakaloob sa pamamagitan ng biyaya sa lahat ng tatanggap nito. Ang bawat liwanag na nagmumula sa Banal na Kasulatan ay nagmumula at nagmula sa liwanag na ito na higit sa kalikasan. Ang mga taong maraming kaalaman ngunit mangmang at palalo ay bulag sa kabila ng liwanag na ito, sapagkat tinakpan at pinatay ng kanilang kapalaluan at ng ulap ng pagmamahal sa sarili ang liwanag. Kaya inuunawa nila ang Banal na Kasulatan nang literal sa halip na may tunay na pagkaunawa, at titik lamang nito ang kanilang nalalasap, habang naghahangad pa ng marami pang ibang aklat; at hindi nila naaabot ang pinakadiwa nito, sapagkat pinagkaitan nila ang kanilang sarili ng liwanag na siyang ginagamit upang matuklasan at maipaliwanag ang Kasulatan; at sila ay naiinis at nagbubulung-bulungan, sapagkat marami silang natatagpuan dito na para sa kanila ay magaspang at hangal. Gayunman, waring lubhang natatanglawan ang kanilang kaalaman sa Kasulatan, na para bang matagal na nila itong pinag-aralan; at hindi ito kataka-taka, sapagkat taglay nga nila ang likas na liwanag na pinagmumulan ng kaalaman. Ngunit sapagkat nawala sa kanila ang liwanag na higit sa kalikasan, na ibinuhos sa pamamagitan ng biyaya, hindi nila nakikita ni nakikilala ang Aking Kabutihan, ni ang biyaya ng Aking mga lingkod. Kaya sinasabi Ko sa iyo na higit na mabuting humingi ng payo para sa kaligtasan ng kaluluwa sa isang may banal at matuwid na budhi kaysa sa isang palalong taong bihasa sa mga aklat at maraming kaalaman, sapagkat ang gayong tao ay makapagbibigay lamang ng kung ano ang taglay niya mismo, at dahil sa kanyang kadiliman, maaaring magmukha sa iyo, batay sa kanyang sinasabi, na kadiliman ang inihahandog ng Kasulatan. Kabaligtaran nito ang matatagpuan mo sa Aking mga lingkod, sapagkat inihahandog nila ang liwanag na nasa kanila, taglay ang pagkagutom at pagnanais para sa kaligtasan ng kaluluwa. Sinabi Ko ito sa iyo, pinakamamahal Kong anak, upang malaman mo ang kaganapan ng kalagayang ito ng pakikipagkaisa, kapag ang mata ng intelekto ay lubos na nabibihag ng apoy ng Aking pag-ibig, at sa pag-ibig na ito ay tinatanggap nito ang liwanag na higit sa kalikasan. Sa liwanag na ito ay minamahal Ako ng mga kaluluwang nasa kalagayan ng pakikipagkaisa, sapagkat sumusunod ang pag-ibig sa intelekto, at habang lalo itong nakaaalam ay lalo itong nakaiibig. Sa gayon, pinagyayaman ng isa ang isa pa, at sa liwanag na ito ay kapwa nila nararating ang Walang-hanggang Pagkakita sa Akin, kung saan Ako ay kanilang nakikita at nalalasap, sa Katotohanan, kapag ang kaluluwa ay nahiwalay na sa katawan, gaya ng sinabi Ko sa iyo nang magsalita Ako sa iyo tungkol sa lubos na kaligayahang tinanggap ng kaluluwa sa Akin. Napakadakila ng kalagayang ito, kapag ang kaluluwa, bagaman nasa katawang may kamatayan pa, ay nakalalasap ng lubos na kaligayahan kasama ng mga walang kamatayan, at madalas siyang umaabot sa gayon kalalim na pakikipagkaisa anupa’t halos hindi niya alam kung siya ay nasa loob o nasa labas ng katawan; at nalalasap niya ang paunang bahagi ng Buhay na Walang Hanggan, kapwa dahil kaisa Ko siya, at dahil ang kanyang kalooban ay patay na kay Kristo, na sa pamamagitan ng kamatayang ito ay naganap ang kanyang pakikipagkaisa sa Akin, at wala nang ibang paraan upang maganap niya ito nang ganap. Kaya nalalasap nila ang buhay na walang hanggan, malaya sa impiyerno ng kanilang sariling kalooban, na nagbibigay sa tao ng paunang bahagi ng kapahamakan kung magpapadaig siya rito.”
Kung paano humihingi sa Diyos ng kaalaman ang debotong kaluluwang ito tungkol sa kalagayan at bunga ng mga luha.
Noon, ang kaluluwang ito, na nag-aalab sa napakatinding pagnanais at bumabangon na waring nalalasing kapwa sa pakikipagkaisa niya sa Diyos at sa kanyang narinig at nalasap sa Kataas-taasan at Matamis na Katotohanan, ay naghinagpis dahil sa kamangmangan ng mga nilalang, sapagkat hindi nila nakikilala ang kanilang Tagapagkaloob ng kabutihan ni ang pagsinta ng pag-ibig ng Diyos. Gayunman, nagalak siya sa pag-asang dulot ng pangakong ibinigay sa kanya ng Katotohanan ng Diyos, na nagturo sa kanya kung paano niya dapat ituon ang kanyang kalooban (at gayundin ang kalooban ng iba pang mga lingkod ng Diyos) upang magkaloob Siya ng awa sa sanlibutan. At, nang itingin niya ang mata ng kanyang pang-unawa sa matamis na Katotohanan, na nanatili niyang kaisa, nais niyang malaman ang ilang bagay tungkol sa mga nabanggit na kalagayan ng kaluluwa na sinabi sa kanya ng Diyos. At nang makita niyang dumaraan ang kaluluwa sa mga kalagayang ito nang may mga luha, ninais niyang matutuhan mula sa Katotohanan ang tungkol sa iba’t ibang uri ng mga luha, kung paano umuusbong ang mga ito, kung saan nagmumula, at kung anong bunga ang naidudulot ng pagluha. Kaya, sa pagnanais niyang malaman mula sa Matamis, Kataas-taasan at Unang Katotohanan ang likas na katangian at dahilan ng mga nabanggit na luha, at yamang ang katotohanan ay hindi matututuhan mula sa iba kundi sa Katotohanan Mismo, at walang matututuhan sa Katotohanan maliban sa nakikita ng mata ng pang-unawa, inilahad niya sa Katotohanan ang kanyang kahilingan. Sapagkat kinakailangan sa sinumang itinataas ng pagnanais na matutuhan ang Katotohanan sa liwanag ng pananampalataya. Kaya nga, batid na hindi niya nalimutan ang aral na ibinigay sa kanya ng Katotohanan, samakatuwid ay ng Diyos, na wala nang ibang paraan upang matutuhan niya ang tungkol sa iba’t ibang kalagayan at bunga ng mga luha, umangat siya mula sa kanyang sarili, na nilalampasan ang bawat hangganan ng kanyang kalikasan dahil sa tindi ng kanyang pagnanais. At, sa liwanag ng isang buhay na pananampalataya, binuksan niya ang mata ng kanyang pang-unawa sa Walang-hanggang Katotohanan, na sa Kanya ay nakita at nakilala niya ang Katotohanan tungkol sa kanyang kahilingan, sapagkat ang Diyos Mismo ang nagpahayag nito sa kanya, at sa Kanyang kagandahang-loob ay nagpakababa Siya upang tugunan ang nag-aalab niyang pagnanais at ipinagkaloob ang kanyang hinihiling.
Kung paanong may limang uri ng mga luha.
Pagkatapos ay sinabi ng Kataas-taasan at Matamis na Katotohanan ng Diyos, “O minamahal at pinakamamahal Kong anak, hinihiling mong malaman ang mga dahilan at bunga ng mga luha, at hindi Ko hinamak ang iyong pagnanais; buksan mong mabuti ang mata ng iyong pang-unawa at ipapakita Ko sa iyo, sa mga nabanggit na kalagayan ng kaluluwa na sinabi Ko sa iyo, ang tungkol sa di-ganap na mga luhang dulot ng takot; ngunit uunahin Ko muna ang mga luha ng masasamang tao sa sanlibutan. Ang mga ito ang mga luha ng kapahamakan. Ang unang nabanggit ay ang mga luha ng takot, at ang mga ito ay sa mga taong tumatalikod sa kasalanan dahil sa takot sa parusa, at lumuluha dahil sa takot. Ang ikatlo ay ang mga luha ng mga taong, matapos talikuran ang kasalanan, ay nagsisimulang maglingkod sa Akin at malasap Ako, at lumuluha dahil sa labis na katamisan; ngunit yamang di-ganap ang kanilang pag-ibig, di-ganap din ang kanilang pagluha, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Ang ikaapat ay ang mga luha ng mga nakarating na sa ganap na pag-ibig sa kanilang kapwa, na umiibig sa Akin nang walang anumang pagsasaalang-alang sa kanilang sarili. Lumuluha sila at ganap ang kanilang pagluha. Ang ikalima ay kaugnay ng ikaapat at mga luha ng katamisan na pumapatak nang may malaking kapayapaan, gaya ng ipaliliwanag Ko sa iyo. Sasabihin Ko rin sa iyo ang tungkol sa mga luha ng apoy, na walang pisikal na luha mula sa mga mata, na nagbibigay-kasiyahan sa mga madalas magnanais na lumuha ngunit hindi makaluha. At nais Kong malaman mo na ang lahat ng iba’t ibang biyayang ito ay maaaring matagpuan sa iisang kaluluwa, na, sa pag-angat mula sa takot at di-ganap na pag-ibig, ay umaabot sa ganap na pag-ibig sa kalagayan ng pakikipagkaisa. Ngayon ay sisimulan Kong sabihin sa iyo ang tungkol sa mga luhang ito sa ganitong paraan.”
Tungkol sa pagkakaiba ng mga luhang ito, na lumilitaw sa pagpapaliwanag sa nabanggit na kalagayan ng kaluluwa.
“Nais Kong malaman mo na ang bawat luha ay nagmumula sa puso, sapagkat walang bahagi ng katawan na makapagbibigay ng gayong kalaking kaginhawahan sa puso gaya ng mata. Kung nagdurusa ang puso, inihahayag ito ng mata. At kung ang pagdurusa ay makalaman, pumapatak mula sa mata ang mga luhang mula sa puso na nagbubunga ng kamatayan, sapagkat bagaman nagmumula ang mga ito sa puso, dulot ang mga ito ng isang di-wastong pag-ibig na naiiba sa pag-ibig sa Akin; sapagkat ang gayong pag-ibig, na di-wasto at isang pagkakasala sa Akin, ay tumatanggap ng kaukulang gantimpala ng pagdurusa at mga luhang nagdudulot ng kamatayan. Totoong higit o hindi gaanong mabigat ang kanilang pagkakasala at dalamhati ayon sa sukat ng kanilang di-wastong pag-ibig. At sila ang bumubuo sa unang pangkat na iyon, na may mga luha ng kamatayan, na nasabi Ko na sa iyo at muli Kong sasabihin. Ngayon, simulan mong pagnilayan ang mga luhang nagbibigay ng simula ng buhay, samakatuwid, ang mga luha ng mga taong, sa pagkakilala sa kanilang pagkakasala, ay nagsisimulang umiyak dahil sa takot sa kaparusahang kanilang natamo.
“Ang mga ito ay kapwa mga luhang mula sa puso at makalaman, sapagkat ang kaluluwa, na hindi pa umaabot sa ganap na pagkapoot sa kanyang pagkakasala dahil sa pagkakasalang nagawa niya sa Akin, ay tumatalikod dito nang may taos-pusong dalamhati dahil sa kaparusahang kasunod ng kasalanang nagawa, habang umiiyak ang mata upang maibsan ang dalamhati ng puso.
“Ngunit ang kaluluwa, sa pagsasanay sa mga birtud, ay nagsisimulang mawalan ng takot, yamang nalalaman niyang hindi sapat ang takot lamang upang magkamit siya ng buhay na walang hanggan, gaya ng nasabi Ko na sa iyo nang talakayin Ko ang ikalawang yugto ng kaluluwa. Kaya nagpapatuloy siya, nang may pag-ibig, sa pagkilala sa kanyang sarili at sa Aking kabutihang nasa kanya, at nagsisimulang umasa sa Aking awa, na siyang ikinagagalak ng kanyang puso. Ang kalungkutang dulot ng kanyang dalamhati, na kahalo ng kagalakan ng kanyang pag-asa sa Aking awa, ay nagpapaluha sa kanyang mata, at ang mga luhang ito ay dumadaloy mula sa mismong bukal ng kanyang puso.
“Ngunit, yamang hindi pa niya nararating ang dakilang kasakdalan, madalas siyang lumuha ng mga luhang makalaman, at kung tatanungin mo Ako kung bakit, ito ang sagot Ko: Sapagkat ang ugat ng pagmamahal sa sarili ay hindi makalamang pag-ibig, dahil naalis na iyon, gaya ng nasabi na, kundi isang espirituwal na pag-ibig na siyang nagtutulak sa kaluluwa na maghangad ng mga espirituwal na kaaliwan o magmahal nang espirituwal sa isang nilalang. (Nangusap na Ako sa iyo nang mahaba tungkol sa mga di-kasakdalan ng gayong mga kaluluwa.) Kaya, kapag ang gayong kaluluwa ay pinagkaitan ng kanyang minamahal, iyon ay, ng panloob o panlabas na kaaliwanโang panloob ay ang kaaliwang tinatanggap mula sa Akin, at ang panlabas ay yaong natatanggap niya mula sa nilalangโat kapag dumarating sa kanya ang mga tukso at pag-uusig ng mga tao, napupuno ng dalamhati ang kanyang puso. At sa sandaling maramdaman ng mata ang dalamhati at pagdurusa ng puso, nagsisimula siyang umiyak nang may magiliw at mahabaging kalungkutan, na naaawa sa kanyang sarili dahil sa espirituwal na pagkahabag na nagmumula sa pagmamahal sa sarili; sapagkat ang kanyang sariling kalooban ay hindi pa nadudurog at napapawi sa lahat ng bagay, at sa ganitong paraan ay pumapatak ang kanyang mga luhang makalamanโmga luha, samakatuwid, ng espirituwal na simbuyo. Ngunit habang lumalago siya at nagsasanay sa liwanag ng pagkakilala sa sarili, umuusbong sa kanya ang pagkasuklam sa sarili at, sa huli, ang ganap na pagkapoot sa sarili. Mula rito ay nagtatamo siya ng tunay na pagkakilala sa Aking kabutihan, taglay ang apoy ng pag-ibig, at nagsisimula siyang makipag-isa sa Akin at iayon ang kanyang kalooban sa Akin, at sa gayon ay makadama ng kagalakan at pagkahabag. Kagalakan sa kanyang sarili sa pamamagitan ng pagsinta ng pag-ibig, at pagkahabag sa kanyang kapwa, gaya ng sinabi Ko sa iyo nang mangusap Ako tungkol sa ikatlong yugto. Kaagad, ang kanyang mata, sa pagnanais na bigyang-kasiyahan ang puso, ay lumuluha nang may taos-pusong pag-ibig sa Akin at sa kanyang kapwa, na nagdadalamhati lamang dahil sa pagkakasala laban sa Akin at sa kapahamakan ng kanyang kapwa, at hindi dahil sa anumang parusa o kawalan na dumarating sa kanyang sarili; sapagkat hindi niya iniisip ang kanyang sarili, kundi ang pag-uukol lamang ng luwalhati at papuri sa Aking Pangalan, at, sa isang lubos na pagkalugod ng pagnanasa, ay masaya niyang tinatanggap ang pagkaing inihanda para sa kanya sa hapag ng Banal na Krus, at sa gayon ay itinutulad ang kanyang sarili sa mapagpakumbaba, matiisin, at walang dungis na Kordero, ang Aking bugtong na Anak, na ginawa Kong Tulay, gaya ng sinabi Ko. Matapos niyang maglakbay nang gayon katamis sa Tulay na iyon, na sinusunod ang aral ng Aking matamis na Katotohanan, na tinitiis nang may tunay at matamis na pagtitiyaga ang bawat sakit at paghihirap na ipinahintulot Kong ipataw sa kanya para sa kanyang kaligtasan, at buong tapang na tinanggap ang lahat ng iyon, na hindi pinipili ang mga ito ayon sa kanyang sariling kagustuhan kundi tinatanggap ayon sa Aking kagustuhan, at hindi lamang, gaya ng sinabi Ko, tinitiis ang mga ito nang may pagtitiyaga kundi binabata nang may kagalakan, itinuturing niyang kaluwalhatian ang usigin alang-alang sa Aking Pangalan sa anumang kailangan niyang pagdusahan. Kung gayon ay nararating ng kaluluwa ang gayong kaluguran at kapanatagan ng pag-iisip na hindi kayang isalaysay ng alinmang dila. Matapos makatawid sa ilog sa pamamagitan ng Walang-hanggang Salita, iyon ay, sa pamamagitan ng aral ng Aking bugtong na Anak, at maituon ang mata ng kanyang pag-unawa sa Akin, ang Matamis at Kataas-taasang Katotohanan, nakita niya ang Katotohanan at nakilala ito; at sa pagkakilala rito, minamahal niya ito. Sa pagpapasunod ng kanyang pagsinta sa kanyang pag-unawa, nalalasap niya ang Aking Walang-hanggang Pagka-Diyos, at nakikilala at nakikita niya ang kalikasang Diyos na nakaugnay sa inyong kalikasang tao.
“Pagkatapos ay namamahinga siya sa Akin, ang Mapayapang Dagat, at ang kanyang puso ay nakikipag-isa sa Akin sa pag-ibig, gaya ng sinabi Ko sa iyo nang mangusap Ako tungkol sa ikaapat na kalagayan, ang kalagayan ng pakikipag-isa. Kapag nadarama niya Ako nang ganito, ang Walang-hanggang Pagka-Diyos, pumapatak mula sa kanyang mga mata ang mga luha ng katamisan, mga luha ngang tila gatas, na nagpapalusog sa kaluluwa sa tunay na pagtitiyaga; isang mabangong pamahid ang mga luhang ito, na nagpapalaganap ng mga samyong lubhang matamis.
“O, pinakamamahal na anak, kayluwalhati ng kaluluwang tunay na nakalipat mula sa maunos na karagatan tungo sa Akin, ang Mapayapang Dagat, at sa Dagat na iyon, na Ako mismo, ang Kataas-taasan at Walang-hanggang Pagka-Diyos, ay nakapuno sa banga ng kanyang puso. At ang kanyang mata, ang daluyan ng kanyang puso, ay nagsisikap na tugunan ang mga kirot ng kanyang puso, kaya ito ay lumuluha. Ito ang huling yugto kung saan ang kaluluwa ay mapalad at nagdadalamhati.
“Mapalad ang kaluluwa dahil sa pakikipag-isa sa Akin na nadarama niya, habang nilalasap ang banal na pag-ibig; nagdadalamhati naman siya dahil sa mga pagkakasalang nakikita niyang ginagawa laban sa Aking kabutihan at kadakilaan, sapagkat nakita at nalasap niya ang kapaitan nito sa kanyang pagkakilala sa sarili. Sa pamamagitan ng pagkakilalang ito sa sarili, kasama ng kanyang pagkakilala sa Akin, narating niya ang huling yugto. Gayunman, ang dalamhating ito ay hindi hadlang sa kalagayan ng pakikipag-isa, na nagbubunga ng mga luhang lubhang matamis sa pamamagitan ng pagkakilala sa sarili, na natatamo sa pagmamahal sa kapwa. Sa pagsasabuhay nito, natutuklasan ng kaluluwa ang panaghoy ng Aking banal na awa at ang pagdadalamhati sa mga pagkakasalang ginagawa laban sa kanyang kapwa, anupa’t nakikiiyak siya sa mga umiiyak at nakikigalak sa mga nagagalak — ibig sabihin, sa mga nabubuhay sa Aking pag-ibig. Nagagalak ang kaluluwa dahil sa mga ito, sapagkat nakikita niyang iniuukol sa Akin ng Aking mga lingkod ang kaluwalhatian at papuri. Kaya ang ikatlong uri ng pagdadalamhati ay hindi humahadlang sa ikaapat, ibig sabihin, sa huling pagdadalamhati na nauukol sa kalagayan ng pakikipag-isa; sa halip, nagbibigay ang mga ito ng linamnam sa isa’t isa. Sapagkat kung ang huling pagdadalamhating ito (kung saan nasusumpungan ng kaluluwa ang gayong pakikipag-isa sa Akin) ay hindi umusbong mula sa pagdadalamhating nauukol sa ikatlong kalagayan ng pagmamahal sa kapwa, hindi ito magiging ganap. Kaya kailangang bigyan ng isa ng linamnam ang isa pa; kung hindi, mahuhulog ang kaluluwa sa kapalaluan, udyok ng banayad na simoy ng pagmamahal sa sarili niyang reputasyon, at agad siyang babagsak, isinusuka mula sa kaitaasan tungo sa kailaliman. Kaya kailangang magtiis sa kapwa at patuloy na isabuhay ang pagmamahal sa kapwa, kasabay ng tunay na pagkakilala sa sarili.
“Sa ganitong paraan madarama niya sa kanyang sarili ang apoy ng Aking pag-ibig, sapagkat ang pagmamahal sa kanyang kapwa ay umuusbong mula sa pagmamahal sa Akin — ibig sabihin, mula sa kaalamang natamo ng kaluluwa sa pagkakilala sa kanyang sarili at sa Aking kabutihang nasa kanya. Kaya kapag nakikita niyang minamahal Ko siya nang di-mailarawan, minamahal niya ang bawat nilalang na may katwiran sa mismong pag-ibig na nakikita niyang iniibig Ko sa kanya. At dahil dito, ang kaluluwang nakakakilala sa Akin ay agad na lumalawak sa pagmamahal sa kanyang kapwa, sapagkat nakikita niyang minamahal Ko ang kapwang iyon nang di-mailarawan, kaya lalo niyang minamahal ang nakikita niyang minahal Ko. Nalalaman din niyang wala siyang maidaragdag sa Akin at hindi niya masusuklian sa anumang paraan ang dalisay na pag-ibig na nadarama niyang iniuukol Ko sa kanya. Kaya sinisikap niyang suklian ito sa pamamagitan ng ibinigay Ko sa kanya, samakatuwid, ang kanyang kapwa, na siyang daan upang kayong lahat ay makapaglingkod sa Akin. Sapagkat, gaya ng sinabi Ko sa iyo, maisasabuhay ninyo ang lahat ng mga birtud sa pamamagitan ng inyong kapwa, yamang ibinigay Ko sa inyo ang lahat ng nilalang, sa pangkalahatan at sa bawat isa, ayon sa iba’t ibang biyayang tinanggap ng bawat isa mula sa Akin, upang inyong paglingkuran; kaya dapat ninyo silang mahalin sa gayunding dalisay na pag-ibig na iniibig Ko sa inyo. Ang dalisay na pag-ibig na iyon ay hindi maaaring iganti nang tuwiran sa Akin, sapagkat minahal Ko kayo nang hindi Ako minamahal, at nang walang anumang pagsasaalang-alang sa Aking sarili, sapagkat minahal Ko kayo nang hindi ninyo Ako minamahal — bago pa kayo umiral; tunay ngang pag-ibig ang nag-udyok sa Akin na likhain kayo ayon sa Aking sariling larawan at wangis. Hindi ninyo masusuklian sa Akin ang pag-ibig na ito, ngunit maaari ninyo itong iukol sa Aking nilalang na may katwiran, sa pagmamahal sa inyong kapwa kahit hindi niya kayo minamahal at nang hindi isinasaalang-alang ang sarili ninyong kapakinabangan, maging espirituwal man o temporal, kundi minamahal siya para lamang sa kapurihan at kaluwalhatian ng Aking Pangalan, sapagkat minahal Ko siya.
“Sa gayon ay matutupad ninyo ang utos ng kautusan, na mahalin Ako nang higit sa lahat, at ang inyong kapwa gaya ng inyong sarili.
“Tunay ngang hindi maaabot ang kataasang ito nang hindi dumaraan sa ikalawang antas, samakatuwid, ang ikalawang antas ng pakikipagkaisa na nagiging ikatlo (at pangwakas) na antas. Ni hindi ito mapananatili kapag naabot na, kung tatalikuran ng kaluluwa ang pagsintang pinagmulan nito, ang pagsintang kinabibilangan ng ikalawang uri ng mga luha. Kaya imposibleng tuparin ang batas na ibinigay Ko, ang Diyos na Walang Hanggan, nang hindi tinutupad ang batas hinggil sa iyong kapwa, sapagkat ang dalawang batas na ito ang mga paa ng iyong pagsinta, na sa pamamagitan nito ay sinusunod ang mga utos at mga payong ibinigay sa inyo, gaya ng sinabi Ko sa iyo, ng Aking Katotohanan, si Kristong ipinako sa krus. Ang dalawang kalagayang ito, kapag nagkaisa, ay nagpapalusog sa iyong kaluluwa sa kabutihang-asal, at nagpapalago sa kanya sa kaganapan ng kabutihang-asal at sa kalagayan ng pakikipagkaisa. Hindi naman nagbabago ang naunang kalagayan dahil naabot na ang higit pang kalagayang ito, sapagkat dinaragdagan lamang ng higit pang kalagayang ito ang kayamanan ng biyaya sa pamamagitan ng mga bago at sari-saring kaloob at kahanga-hangang pag-angat ng isip sa pagkakilala sa katotohanan, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Ang isip na ito, bagaman mortal, ay waring imortal sapagkat ang kamalayan ng kaluluwa sa sarili niyang pagkamakamalaman ay napipigil sa pamamagitan ng pagpapakasakit, at ang kanyang sariling kalooban ay patay na dahil sa pakikipagkaisang natamo niya sa Akin.
“O, kaytamis ng lasa ng pakikipagkaisang ito para sa kaluluwa, sapagkat sa pagtikim nito ay nakikita niya ang Aking mga lihim! Kaya madalas niyang tanggapin ang espiritu ng propesiya at nalalaman ang mga bagay sa hinaharap. Bunga ito ng Aking Kabutihan, ngunit dapat hamakin ng mapagpakumbabang kaluluwa ang gayong mga bagay, hindi dahil ipinagkakaloob ang mga ito sa kanya ng Aking pag-ibig, kundi dahil ninanasa niya ang mga ito bunga ng kanyang paghahangad ng kaaliwan. Dapat niyang ituring ang kanyang sarili na hindi karapat-dapat sa kapayapaan at kapanatagan ng isip, upang mapalusog ang kabutihang-asal sa loob ng kanyang kaluluwa. Sa gayong kalagayan, huwag siyang manatili sa ikalawang antas, kundi bumalik sa lambak ng pagkilala sa sarili. Ipinagkakaloob Ko sa kanya ang liwanag na ito, ayon sa ipinahihintulot ng Aking biyaya, upang patuloy siyang lumago sa kabutihang-asal. Sapagkat kailanman ay hindi nagiging gayon kaganap ang kaluluwa sa buhay na ito na hindi na niya maaabot ang higit na kaganapan ng pag-ibig. Ang Aking bugtong na Anak, ang inyong Pinuno, ang tanging hindi na maaaring lumago sa anumang kaganapan, sapagkat Siya ay kaisa Ko, at Ako ay kaisa Niya; kaya ang Kanyang kaluluwa ay pinagpala sa pamamagitan ng pakikipagkaisa sa kalikasang Diyos. Ngunit kayo, na mga kasapi Niyang naglalakbay, ay lagi sanang handang lumago sa higit na kaganapan, hindi upang umabot sa ibang antas, sapagkat gaya ng sinabi Ko, naabot na ninyo ngayon ang huli, kundi upang umabot sa higit pang kaganapan sa huling antas, na maaari ninyong ikalugod sa pamamagitan ng Aking Biyaya.”
Kung paanong ang apat na antas ng kaluluwa, na kinabibilangan ng limang nabanggit na kalagayan ng mga luha, ay nagbubunga ng mga luhang walang hanggan ang halaga; at kung paanong nais ng Diyos na paglingkuran Siya bilang ang Walang Hanggan, at hindi bilang anumang may hangganan.
“Ang limang kalagayang ito ay tulad ng limang pangunahing daluyang puno ng masaganang luhang walang-hanggan ang halaga; lahat ng ito ay nagbibigay-buhay kung nasasailalim sa disiplina ng kabutihang-asal, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Itinatanong mo kung paanong magiging walang hanggan ang halaga ng mga ito. Hindi Ko sinasabing sa buhay na ito ay maaaring maging walang hanggan ang iyong mga luha, kundi tinatawag Ko silang walang hanggan dahil sa walang-hanggang pagnanasa ng iyong kaluluwa na pinagmumulan ng mga ito. Sinabi Ko na sa iyo kung paanong nagmumula sa puso ang mga luha, at kung paanong ipinadadala ng puso ang mga ito sa mata, matapos tipunin ang mga ito sa sarili nitong nag-aalab na pagnanasa. Kung paanong kapag nasa apoy ang sariwang kahoy, ang halumigmig na taglay nito ay dumaraing dahil sa init, sapagkat sariwa ang kahoy, gayon din ang puso, na muling sumasariwa sa pagpapanibagong dulot ng biyayang tinanggap nito sa gitna ng pagmamahal sa sarili na tumutuyo sa kaluluwa, kaya nagkakaisa ang nag-aalab na pagnanasa at ang mga luha. At yamang hindi kailanman nagwawakas ang pagnanasa, hindi ito kailanman nasisiyahan sa buhay na ito, kundi habang lalong umiibig ang kaluluwa, lalo niyang nadaramang kulang ang kanyang pag-ibig. Sa gayon naisasagawa ang banal na pagnanasa, na nakasalig sa pag-ibig, at sa pagnanasang ito ay lumuluha ang mata. Ngunit kapag nahiwalay na ang kaluluwa sa katawan at narating na Ako, ang kanyang Hantungan, hindi niya dahil dito tinatalikuran ang pagnanasa, na para bang hindi na niya Ako pananabikan o hindi na niya iibigin ang kanyang kapwa, sapagkat pumasok na sa kanya ang pag-ibig na tulad ng isang babaeng nagdadala ng mga bunga ng lahat ng iba pang birtud. Totoong tapos at nagwakas na ang pagdurusa, gaya ng sinabi Ko sa iyo, sapagkat ang kaluluwang naghahangad sa Akin ay tunay ngang nagtataglay sa Akin, nang walang anumang takot na mawala pa ang matagal na niyang hinangad; ngunit sa ganitong paraan ay nananatili ang pagkagutom, sapagkat ang mga nagugutom ay nabubusog, at pagkabusog nila ay nagugutom silang muli; sa ganitong paraan, ang kanilang pagkabusog ay walang pagkasuya, at ang kanilang pagkagutom ay walang pagdurusa, sapagkat sa Akin ay walang kulang na kaganapan.
“Sa gayon ay walang hanggan ang iyong pagnanasa; kung hindi, wala itong magiging halaga, ni magkakaroon ng buhay ang alinman sa iyong mga birtud kung paglilingkuran mo Ako sa pamamagitan ng anumang may hangganan. Sapagkat Ako, na Diyos na Walang Hanggan, ay nagnanais na paglingkuran ninyo nang walang hanggan, at ang tanging walang-hanggang bagay na taglay ninyo ay ang pagsinta at pagnanasa ng inyong mga kaluluwa. Sa ganitong diwa Ko sinabing may mga luhang walang-hanggan ang halaga, at totoo ito hinggil sa kanilang paraan, na binanggit Ko na, samakatuwid, sa walang-hanggang pagnanasang kaisa ng mga luha. Kapag nilisan ng kaluluwa ang katawan, naiiwan ang mga luha, ngunit hinatak ng pagsinta ng pag-ibig tungo sa sarili nito ang bunga ng mga luha at tinupok ito, gaya ng nangyayari sa tubig sa inyong pugon. Hindi naman talaga inalis ang tubig mula sa pugon, kundi tinupok ito ng init ng apoy at hinatak tungo sa sarili nito. Gayon din ang kaluluwa, nang matikman na niya ang apoy ng Aking banal na pag-ibig, at lumisan sa buhay na ito sa kalagayan ng pag-ibig sa Akin at sa kanyang kapwa, at taglay rin ang pag-ibig na nagbubuklod na siyang nagpadaloy sa kanyang mga luha, ay hindi tumitigil sa pag-aalay sa Akin ng kanyang mga pinagpalang pagnanasa, na tunay ngang may luha, bagaman walang kirot o pisikal na pagluha, sapagkat ang mga pisikal na luha ay sumingaw na sa pugon at naging mga luha ng apoy ng Espiritu Santo. Nakikita mo kung gayon kung paanong walang hanggan ang mga luha, at kung paanong, kahit tungkol lamang sa mga luhang ibinubuhos sa buhay na ito, walang dilang makapagsasabi kung anu-anong magkakaibang dalamhati ang maaaring pagmulan ng mga ito. Nasabi Ko na ngayon sa iyo ang pagkakaiba ng apat sa mga kalagayang ito ng pagluha.”
Tungkol sa bunga ng mga luha ng mga taong makamundo.
“Nananatili pang sabihin Ko sa iyo ang bungang dulot ng mga luhang ibinubuhos nang may pagnanasa, at tinatanggap sa kaluluwa. Ngunit magsasalita muna Ako sa iyo tungkol sa unang uri ng mga taong binanggit Ko sa simula ng Aking pananalitang ito; samakatuwid, yaong mga namumuhay nang kaaba-aba sa mundo, na ginagawang diyos ang mga bagay na nilikha at ang sarili nilang kahalayan, na nagdudulot ng pinsala sa kanilang katawan at kaluluwa. Sinabi Ko sa iyo na ang bawat luha ay nagmumula sa puso, at ito ang katotohanan, sapagkat ang puso ay nagdadalamhati ayon sa laki ng pag-ibig na nadarama nito. Kaya lumuluha ang mga taong makamundo kapag nasasaktan ang kanilang puso, samakatuwid, kapag pinagkaitan sila ng isang bagay na kanilang minahal.
“Ngunit marami at sari-sari ang kanilang mga hinaing. Alam mo ba kung gaano karami? Kasindami ng sari-saring uri ng pag-ibig na umiiral. At yamang bulok ang ugat ng pag-ibig sa sarili, bulok din ang lahat ng tumutubo mula rito. Ang pag-ibig sa sarili ay isang punong walang ibinubunga kundi mga bunga ng kamatayan, mga bulok na bulaklak, mga dahong may batik, mga sangang nakayuko at hinahampas ng sari-saring hangin. Ito ang puno ng kaluluwa. Sapagkat kayong lahat ay mga puno ng pag-ibig, at hindi kayo mabubuhay nang walang pag-ibig, dahil nilikha Ko kayo para sa pag-ibig. Ang kaluluwang namumuhay nang may kabutihang-asal ay nag-uugat ng kanyang puno sa lambak ng tunay na kababaang-loob; ngunit ang mga namumuhay nang ganito kasama ay nakatanim sa bundok ng kapalaluan. Kaya naman, dahil mali ang pagkakatanim ng ugat ng puno, hindi ito makapamumunga ng buhay kundi ng kamatayan lamang. Ang kanilang mga bunga ay ang kanilang mga gawa, na pawang nalalason ng marami at sari-saring uri ng kasalanan. At kung magkaroon man ng mabuting bunga sa kanilang mga gawa, masisira rin ito dahil sa karumihan ng ugat nito, sapagkat walang mabuting gawang ginawa ng isang kaluluwang nasa kasalanang mortal ang may halaga para sa buhay na walang hanggan, dahil hindi ito ginawa sa kalagayan ng biyaya. Gayunman, huwag sanang talikuran ng gayong kaluluwa ang kanyang mabubuting gawa dahil dito, sapagkat bawat mabuting gawa ay ginagantimpalaan, at bawat masamang gawa ay pinarurusahan. Ang mabuting gawang ginawa nang wala sa kalagayan ng biyaya ay hindi sapat upang maging karapat-dapat sa buhay na walang hanggan, gaya ng nasabi na, ngunit ang Aking Katarungan, ang Aking Banal na Kabutihan, ay nagkakaloob ng isang di-ganap na gantimpala, na di-ganap gaya ng gawang nagkamit nito. Kadalasan, ang gayong tao ay ginagantimpalaan sa mga bagay na panlupa; kung minsan ay binibigyan Ko siya ng higit na panahon upang magsisi, gaya ng nasabi Ko na sa iyo sa ibang bahagi. Kung minsan ay ginagawa Ko rin ito: ipinagkakaloob Ko sa kanya ang buhay ng biyaya sa pamamagitan ng Aking mga lingkod na kalugud-lugod at katanggap-tanggap sa Akin. Ganito ang ginawa Ko sa Aking maluwalhating apostol na si Pablo, na tumalikod sa kanyang kawalang-pananampalataya at sa pag-uusig niya sa mga Kristiyano, dahil sa panalangin ni San Esteban. Kaya’t unawain mong tunay na anuman ang kalagayan ng isang tao, hindi siya dapat tumigil kailanman sa paggawa ng mabuti.
“Sinabi Ko sa iyo na bulok ang mga bulaklak ng punong ito, at gayon nga ang mga ito. Ang mga bulaklak nito ay ang mababahong kaisipan ng puso, na hindi kalugud-lugod sa Akin at puno ng poot at kawalang-kabaitan sa kapwa. Kaya kung magnanakaw ang isang tao, ninanakaw niya ang karangalang nauukol sa Akin at inaangkin iyon para sa kanyang sarili. Hindi kasimbaho ang bulaklak na ito ng bulaklak ng maling paghatol, na may dalawang uri. Ang una ay patungkol sa Akin, kung saan hinahatulan ng mga tao ang Aking mga lihim na paghatol, at mali nilang sinusukat ang lahat ng Aking mga hiwaga. Ibig sabihin, hinahatulan nilang ang ginawa Ko dahil sa pag-ibig ay ginawa dahil sa poot; ang ginawa Ko sa katotohanan ay ginawa sa kasinungalingan; ang ibinibigay Ko sa kanila para sa buhay ay ibinigay para sa kamatayan. Kinokondena at hinahatulan nila ang lahat ayon sa kanilang mahinang pang-unawa; sapagkat binulag nila ang mata ng kanilang pang-unawa sa pamamagitan ng makalamang pag-ibig sa sarili, at tinakpan ang balintataw ng kabanal-banalang Pananampalataya, na hindi nila hinahayaang makakita o makaalam sa Katotohanan. Ang ikalawang uri ng maling paghatol ay laban sa kapwa, at madalas na nagmumula rito ang maraming kasamaan, sapagkat nais ng kaawa-awang tao na iluklok ang kanyang sarili bilang hukom ng mga damdamin at puso ng iba pang nilalang na may katwiran, gayong hindi pa niya nakikilala ang kanyang sarili. At dahil sa isang gawang maaaring makita niya, o sa isang salitang maaari niyang marinig, hahatulan niya ang damdamin ng puso. Laging humahatol nang tama ang Aking mga lingkod, sapagkat nakasalig sila sa Akin, ang Kataas-taasang Kabutihan; ngunit ang mga taong tulad nito ay laging humahatol nang mali, sapagkat nakasalig sila sa kasamaan. Ang ganitong mga mapamintas ay nagdudulot sa kanilang kapwa ng mga pagkapoot, pagpaslang, at sari-saring kalungkutan, at inilalayo nila ang kanilang sarili sa pagmamahal sa kabutihang-asal ng Aking mga lingkod.
“Tunay ngang sumusunod ang mga bungang ito sa mga dahon, na siyang mga salitang lumalabas sa kanilang bibig bilang paglapastangan sa Akin at sa Dugo ng Aking bugtong na Anak, at bilang pagkapoot sa kanilang kapwa. At wala silang ibang iniisip kundi sumpain at hatulan ang Aking mga gawa, at mamusong at magsalita ng masama laban sa bawat nilalang na may katuwiran, ayon sa idinidikta sa kanila ng kanilang paghatol. Hindi naaalaala ng mga kaawa-awang nilalang na ito na ang dila ay nilikha lamang upang magbigay-puri sa Akin, upang ipahayag ang mga kasalanan, at upang gamitin sa pag-ibig sa kabanalan at para sa kaligtasan ng kapwa. Ito ang mga dungis na dahon ng lubhang kahabag-habag na pagkakasalang iyon, sapagkat ang pusong pinagmulan ng mga ito ay hindi malinis, kundi puno ng dungis ng pagkukunwari at karalitaan. Bukod sa espirituwal na pagkakait ng biyaya sa kaluluwa, gaano karaming panganib ng kawalan sa mga bagay na temporal ang maaaring mangyari! Sapagkat narinig at nakita ninyong lahat kung paanong dahil lamang sa mga salita ay nagkaroon ng mga paghihimagsik sa mga estado, pagkawasak ng mga lungsod, at maraming pagpatay at iba pang kasamaan, nang ang isang salita ay pumasok sa puso ng nakikinig, na nagdaan sa isang puwang na hindi man lamang magkakasya ang isang patalim.
“Sinasabi Ko na ang punong ito ay may pitong sangang nakayuko sa lupa, na tinutubuan ng mga bulaklak at dahon sa paraang sinabi Ko sa iyo. Ang mga sangang ito ay ang pitong kasalanang mortal na puno ng marami at sari-saring kasamaan, na nakapaloob sa mga ugat at puno ng pag-ibig sa sarili at kapalaluan; ang mga ito ang unang nagpasibol ng mga sanga at mga bulaklak ng maraming kaisipan, ng mga dahon ng mga salita, at ng mga bunga ng masasamang gawa. Nakayuko ang mga ito sa lupa sapagkat ang mga sanga ng kasalanang mortal ay walang ibang mapagbalingan kundi ang lupa, ang marupok at magulong sangkap ng sanlibutan. Huwag kang magtaka; wala silang ibang mapagbalingan kundi roon sa mapagkukunan nila ng pagkain mula sa lupa; sapagkat hindi mapawi ang kanilang gutom, at hindi sila kayang busugin ng lupa. Hindi sila mabusog at hindi nila matiis ang kanilang sarili, at naaayon sa kanilang kalagayan na lagi silang balisa, nananabik at nagnanasa sa bagay na labis-labis na nilang taglay. Ito ang dahilan kung bakit hindi sila masiyahan sa gayong kabusugan: sapagkat sila, na walang hanggan sa kanilang pag-iral, ay laging naghahangad ng isang bagay na may hangganan; sapagkat hindi kailanman magwawakas ang kanilang pag-iral, bagaman ang kanilang buhay sa biyaya ay nagwawakas kapag gumagawa sila ng kasalanang mortal.
“Ang tao ay inilagay sa ibabaw ng lahat ng nilalang, at hindi sa ilalim ng mga ito, at hindi siya mabubusog o masisiyahan kundi sa isang bagay na higit sa kanya. Walang higit sa kanya kundi Ako, ang Diyos na Walang Hanggan. Kaya Ako lamang ang makapagbibigay sa kanya ng kasiyahan, at dahil ipinagkakait sa kanya ng kanyang pagkakasala ang kasiyahang ito, nananatili siya sa walang tigil na pagdurusa at pasakit. Sumusunod ang pagluha sa pasakit, at kapag nagsimula siyang lumuha, hinahampas ng hangin ang puno ng pag-ibig sa sarili, na ginawa niyang saligan ng buo niyang pagkatao.”
Kung paanong ang madasaling kaluluwang ito, sa pagpapasalamat sa Diyos sa Kanyang pagpapaliwanag tungkol sa nabanggit na mga kalagayan ng pagluha, ay naghaharap ng tatlong kahilingan.
Pagkatapos, ang kaluluwang ito, na nag-aalab sa tindi ng kanyang pagnanais dahil sa tamis ng paliwanag at kasiyahang tinanggap niya mula sa Katotohanan tungkol sa kalagayan ng mga luha, ay nagsalita na parang isang umiibig — “Salamat, salamat sa Iyo, Kataas-taasan at Walang Hanggang Ama, na tumutugon sa mga banal na pagnanais at umiibig sa aming Kaligtasan. Dahil sa Iyong Pag-ibig, ibinigay Mo sa amin ang Pag-ibig Mismo, sa katauhan ng Iyong bugtong na Anak, noong kami ay nakikipagdigma pa sa Iyo. Alang-alang sa di-matarok na lalim ng Iyong nag-aalab na Pag-ibig, isinasamo ko sa Iyo ang biyaya at awa upang tunay akong makalapit sa Iyo sa liwanag, at hindi tumakas nang malayo sa dilim, palayo sa Iyong aral, na ang katotohanan ay malinaw Mong ipinakita sa akin. Sa liwanag nito, nakikita ko ang dalawa pang bagay na pinangangambahan kong mga katitisuran ko na, o maaaring maging gayon. Isinasamo ko, Walang Hanggang Ama, na bago ko lisanin ang paksa ng mga kalagayang ito ng mga luha, ipaliwanag Mo rin sa akin ang mga bagay na ito. Ang una ay ito — kapag may taong nagnanais maglingkod sa Iyo na lumapit sa akin, o sa iba Mong lingkod, upang humingi ng payo, paano ko siya dapat turuan? Alam ko, Matamis at Walang Hanggang Diyos, na sinagot Mo na ang tanong na ito sa itaas — ‘Ako ang nalulugod sa kakaunting salita at maraming gawa.’ Gayunman, kung mamarapatin ng Iyong Kabutihan na pagkalooban pa ako ng ilang salita tungkol dito, magdudulot iyon sa akin ng napakalaking kagalakan. At gayundin, kung minsan, habang ipinagdarasal ko ang Iyong mga nilalang, lalo na ang Iyong mga lingkod, at tila nakikita ko ang mga ipinagdarasal ko, sa isa ay natatagpuan ko (habang ako ay nananalangin) ang isang isip na may mabuting kalooban, isang kaluluwang nagagalak sa Iyo; at sa isa naman, ayon sa tila nakikita ko, ay isang isip na puspos ng kadiliman; may karapatan ba ako, O Walang Hanggang Ama, na hatulang nasa liwanag ang isang kaluluwa at nasa kadiliman ang isa? O, kung makita kong ang isa ay namumuhay sa matinding penitensiya at ang isa naman ay hindi, tama bang hatulan kong ang gumagawa ng higit na penitensiya ay may higit na kaganapan? Isinasamo ko sa Iyo, upang hindi ako malinlang dahil sa makitid kong pananaw, na ipaliwanag Mo sa akin nang detalyado ang sinabi Mo na sa pangkalahatan tungkol sa bagay na ito. Ang ikalawa kong kahilingan ay ipaliwanag Mo pa sa akin ang tungkol sa tandang sinabi Mong tinatanggap ng kaluluwa kapag dinadalaw Mo siya — ang tandang naghahayag ng Iyong Presensiya. Kung tama ang aking pagkakatanda, O Walang Hanggang Katotohanan, sinabi Mong nananatili ang kaluluwa sa kagalakan at matapang na pagsasabuhay ng kabutihan. Nais kong malaman kung ang kagalakang ito ay maaaring umiral kasabay ng panlilinlang ng simbuyo ng espirituwal na pag-ibig sa sarili; sapagkat kung gayon, mapagpakumbaba kong lilimitahan ang aking sarili sa tanda ng kabutihan. Ito ang mga bagay na isinasamo kong sabihin Mo sa akin, upang mapaglingkuran Kita at ang aking kapwa sa katotohanan, at hindi mahulog sa maling paghatol tungkol sa Iyong mga nilalang at lingkod. Sapagkat sa wari ko, inilalayo sa Iyo ng ugali ng paghatol ang kaluluwa, kaya ayaw kong mahulog sa patibong na ito.”
Kung paanong kailangan ang liwanag ng katwiran ng bawat kaluluwang nagnanais maglingkod sa Diyos sa katotohanan; at una, tungkol sa liwanag ng katwiran sa pangkalahatan.
Pagkatapos, ang Walang Hanggang Diyos, na nalulugod sa uhaw at gutom ng kaluluwang iyon, sa kadalisayan ng kanyang puso, at sa pagnanais niyang paglingkuran Siya, ay tumingin sa kanya nang may kagandahang-loob at awa, at nagsabi — “O pinakamamahal, pinakamalapit sa Aking puso at pinakamatamis na anak, Aking kabiyak! Lumabas ka sa iyong sarili, at buksan ang mata ng iyong pag-iisip upang makita Ako, ang Walang Hanggang Kabutihan, at ang di-maipahayag na pag-ibig Ko sa iyo at sa iba Ko pang mga lingkod. At buksan mo ang pandinig ng pagnanais mong mapalapit sa Akin, at alalahanin na kung hindi ka nakakakita, hindi ka makaririnig; ibig sabihin, ang kaluluwang hindi nakakakita sa Aking Katotohanan sa pamamagitan ng mata ng kanyang pag-iisip ay hindi makaririnig o makaaalam ng Aking Katotohanan. Kaya, upang lalo mo itong makilala, mangibabaw ka sa mga pandama ng iyong mga sentido.
“At Ako, na nalulugod sa iyong kahilingan, ay tutugon sa iyong hinihingi. Hindi dahil madaragdagan mo ang Aking kaluguran, sapagkat Ako ang sanhi ng inyong pag-iral at paglago, hindi kayo ang sanhi ng sa Akin. Gayunman, ang mismong kasiyahang natatagpuan Ko sa gawa ng sarili Kong mga kamay ang nagdudulot sa Akin ng kaluguran.”
Kaya sumunod ang kaluluwang iyon at umangat mula sa kanyang sarili, upang malaman ang tunay na kalutasan ng kanyang suliranin. At sinabi sa kanya ng Diyos na Walang Hanggan, “Upang higit mong maunawaan ang sasabihin Ko sa iyo, babalikan Ko ang simula ng iyong kahilingan tungkol sa tatlong liwanag na nagmumula sa Akin, ang Tunay na Liwanag. Ang una ay isang pangkalahatang liwanag na nananahan sa mga namumuhay sa karaniwang pag-ibig. (Uulitin Ko rito sa iyo ang maraming bagay tungkol sa mga liwanag na ito, na nasabi Ko na sa iyo, upang, sa kabila ng pagkakasabi Ko na ng mga ito, higit na maunawaan ng mabagal mong pag-iisip ang nais mong malaman.) Ang dalawa pang liwanag ay nananahan sa mga tumalikod na sa sanlibutan at naghahangad ng kaganapan. Bukod dito, ipaliliwanag Ko sa iyo ang iyong hinihiling, at sasabihin Ko sa iyo nang buong detalye ang naipahiwatig Ko na sa iyo sa pangkalahatan. Alam mo, gaya ng sinabi Ko na sa iyo, na kung walang liwanag, walang sinumang makalalakad sa katotohanan, ibig sabihin, kung wala ang liwanag ng katwiran, na sinasalok mo mula sa Akin, ang Tunay na Liwanag, sa pamamagitan ng mata ng iyong talino at ng liwanag ng pananampalataya na ibinigay Ko sa iyo sa banal na binyag, bagaman maaaring nawala ito sa iyo dahil sa sarili mong mga pagkukulang. Sapagkat sa binyag, at sa pamamagitan ng Dugo ng Aking bugtong na Anak, tinanggap mo ang anyo ng pananampalataya; ang pananampalatayang ito ay isinasabuhay mo sa birtud sa pamamagitan ng liwanag ng katwiran, na nagbibigay sa iyo ng buhay at nagpapalakad sa iyo sa landas ng katotohanan, at sa pamamagitan nito ay nakararating ka sa Akin, ang Tunay na Liwanag, sapagkat kung wala ito, malulugmok ka sa kadiliman.
“Kinakailangang magkaroon kayo ng dalawang liwanag na nagmumula sa pangunahing liwanag na ito, at sa dalawang ito ay magdaragdag pa Ako ng ikatlo. Ang una ay tumatanglaw sa inyong lahat upang makilala ninyo ang pagiging panandalian ng mga bagay sa daigdig, na pawang lumilipas na gaya ng hangin. Ngunit hindi ninyo ito lubos na makikilala malibang kilalanin muna ninyo ang sarili ninyong kahinaan, kung gaano katindi ang inyong pagkahilig na maghimagsik laban sa Akin, na inyong Maylalang, dahil sa batas ng masamang pagkahilig na gumagapos sa mga sangkap ng inyong katawan (hindi sa dahilang mapipilit ng batas na ito ang sinuman na gumawa ng anumang kasalanan, kahit ang pinakamaliit, nang labag sa kanyang kalooban, kundi dahil ang batas na ito ng masamang pagkahilig ay buong lakas na nakikipaglaban sa espiritu). Hindi Ko ipinataw sa inyo ang batas na ito upang madaig nito ang Aking nilalang na may katwiran, kundi upang masubok at lumago ang birtud ng kanyang kaluluwa, sapagkat ang birtud ay hindi masusubok kundi sa pamamagitan ng kabaligtaran nito. Ang pagkamakalaman ay salungat sa espiritu, gayunman, sa pamamagitan ng pagkamakalaman, mapatutunayan ng kaluluwa ang kanyang pag-ibig sa Akin, na kanyang Maylalang. Paano niya ito pinatutunayan? Kapag, taglay ang galit at pagkamuhi, nilalabanan niya ang kanyang sarili. Ipinataw rin ang batas na ito upang mapanatili ang kaluluwa sa tunay na kababaang-loob. Kaya makikita ninyo na, bagaman nilikha Ko ang kaluluwa ayon sa Aking sariling larawan at wangis, at pinagkalooban siya ng gayong dangal at kagandahan, ipinasama Ko sa kanya ang pinakahamak sa lahat ng bagay, ipinataw sa kanya ang batas ng masamang pagkahilig, at ikinulong siya sa isang katawang hinubog mula sa pinakahamak na sangkap ng lupa, upang, sa pagkakita niya kung saan nakasalalay ang kanyang tunay na kagandahan, hindi niya itaas ang kanyang ulo sa kapalaluan laban sa Akin. Kaya, para sa nagtataglay ng liwanag na ito, ang kahinaan ng kanyang katawan ay sanhi ng pagpapakababa ng kaluluwa, at sa anumang paraan ay hindi dahilan ng kapalaluan, kundi ng tunay at ganap na kababaang-loob. Kaya ang batas na ito, sa mga pakikibaka nito, ay hindi pumipilit sa inyo na magkasala, kundi nagbibigay ng dahilan upang makilala ninyo ang inyong sarili at ang kawalang-katatagan ng daigdig. Dapat itong makita ng mata ng pag-unawa, sa liwanag ng banal na pananampalataya, na sinabi Ko sa iyo na siyang balintataw ng mata. Ito ang liwanag na kailangan sa pangkalahatan ng bawat nilalang na may katwiran, anuman ang kanyang kalagayan, na nagnanais makibahagi sa buhay ng biyaya, sa bunga ng Dugo ng walang bahid na Kordero. Ito ang karaniwang liwanag, samakatuwid, ang liwanag na dapat taglayin ng lahat ng tao, gaya ng nasabi na, sapagkat kung wala ito, ang kaluluwa ay malalagay sa kalagayan ng kapahamakan. At ito ang dahilan: ang kaluluwa, kapag walang liwanag, ay wala sa kalagayan ng biyaya, sapagkat, dahil wala siyang liwanag, hindi niya nakikilala ang kasamaan ng kanyang kasalanan o ang sanhi nito, kaya hindi niya ito maiwasan o kamuhian.
“At gayundin, kung hindi nakikilala ng kaluluwa ang mabuti at ang batayan ng kabutihan, samakatuwid ay ang birtud, hindi niya maiibig o mananasaing makamtan ang alinman sa Akin, na siyang Kabutihan sa Aking mismong diwa, o ang birtud, na ibinigay Ko sa inyo bilang kasangkapan at paraan upang matanggap ninyo ang Aking biyaya, at Ako mismo na Tunay na Kabutihan. Tingnan ninyo, kung gayon, kung gaano kinakailangan ang liwanag na ito, sapagkat ang inyong mga kasalanan ay walang iba kundi ang pag-ibig sa Aking kinamumuhian, at ang pagkamuhi sa Aking iniibig. Iniibig Ko ang birtud at kinamumuhian ang bisyo; ang umiibig sa bisyo at namumuhi sa birtud ay nagkakasala laban sa Akin, at nawawalan ng Aking biyaya. Ang gayong tao ay lumalakad na parang bulag, sapagkat hindi niya nalalaman ang sanhi ng bisyo, samakatuwid ay ang kanyang makalamang pag-ibig sa sarili, ni kinamumuhian ang kanyang sarili dahil dito; hindi niya nakikilala ang bisyo at ang kasamaang kasunod nito: hindi niya nakikilala ang birtud at Ako, na siyang dahilan ng kanyang pagkakamit ng birtud na nagbibigay-buhay; hindi niya nakikilala ang kanyang sariling dangal, na dapat niyang panatilihin sa pamamagitan ng paglapit sa biyaya, sa tulong ng birtud. Tingnan ninyo, kung gayon, kung paanong ang kanyang kamangmangan ang sanhi ng lahat ng kanyang kasamaan, at kung paanong kailangan din ninyo ang liwanag na ito, gaya ng nasabi na.”
Tungkol sa mga naglagak ng kanilang pagnanais sa pagpapakasakit ng katawan sa halip na sa pagsupil sa sarili nilang kalooban; at tungkol sa ikalawang liwanag, na higit na ganap kaysa sa naunang liwanag na para sa lahat.
“Kapag nakamit na ng kaluluwa ang pangkalahatang liwanag na Aking binanggit, hindi siya dapat masiyahan na lamang dito, sapagkat habang kayo ay mga manlalakbay sa buhay na ito, maaari pa kayong lumago, at ang hindi sumusulong ay, sa mismong hindi niya pagsulong, umuurong. Dapat siyang lumago sa pangkalahatang liwanag na nakamit niya sa pamamagitan ng Aking Biyaya, o buong pananabik na magsikap na makamit ang ikalawa at ganap na liwanag, na iniiwan ang di-ganap at inaabot ang ganap. Sapagkat kung tunay na may liwanag ang kaluluwa, nanaisin niyang marating ang kaganapan. Sa ikalawang ganap na liwanag na ito ay matatagpuan ang dalawang uri ng kaganapan; sapagkat matatawag na ganap ang mga tumalikod na sa karaniwang pamumuhay ng sanlibutan. Ang isang uri ng kaganapan ay yaong sa mga lubos na nag-uukol ng sarili sa pagpaparusa sa katawan, na gumagawa ng mabibigat at mahihigpit na penitensiya. Upang hindi maghimagsik ang kanilang mga pita ng laman laban sa kanilang katwiran, higit nilang itinuon ang kanilang pagnanais sa pagpapakasakit sa katawan kaysa sa pagpawi sa kanilang sariling kalooban, gaya ng ipinaliwanag Ko sa iyo sa ibang bahagi. Pinakakain nila ang kanilang mga kaluluwa sa hapag ng penitensiya, at sila ay mabuti at ganap kung ang kanilang penitensiya ay nililiwanagan ng pagkilatis at nakasalig sa Akin; ibig sabihin, kung kumikilos sila nang may tunay na pagkakilala sa kanilang sarili at sa Akin, nang may malaking pagpapakumbaba, at lubos na umaayon sa pasiya ng Aking Kalooban, at hindi sa kalooban ng tao. Ngunit kung hindi sila nadaramtan nang gayon ng Aking Kalooban, sa tunay na pagpapakumbaba, madalas nilang malalabag ang sarili nilang kaganapan, sapagkat ituturing nila ang kanilang sarili na mga hukom ng mga hindi tumatahak sa gayunding landas. Alam mo ba kung bakit ito mangyayari sa kanila? Sapagkat itinuon nila ang lahat ng kanilang pagsisikap at pagnanais sa pagpapakasakit sa katawan, sa halip na sa pagpawi sa kanilang sariling kalooban. Ang mga tulad nila ay laging nagnanais na piliin ang sarili nilang mga panahon, lugar, at kaaliwan, ayon sa sarili nilang kagustuhan, gayundin ang mga pag-uusig ng sanlibutan at ng Diyablo, gaya ng isinalaysay Ko sa iyo nang talakayin Ko ang ikalawang kalagayan ng kaganapan.
“Sinasabi nila, habang dinadaya ang kanilang sarili sa pamamagitan ng ilusyon ng kanilang sariling kalooban, na tinawag Ko nang kanilang espirituwal na sariling kalooban, ‘Nais kong magkaroon ng gayong kaaliwan, at hindi ng mga pakikipaglabang ito, o ng mga tuksong ito ng Diyablo, hindi nga para sa sarili kong kasiyahan, kundi upang higit na kalugdan ng Diyos, at upang higit Siyang manatili sa aking kaluluwa sa pamamagitan ng biyaya; sapagkat sa palagay ko ay higit ko Siyang tataglayin, at higit Siyang mapaglilingkuran sa gayong paraan kaysa sa ganito.’ At sa ganitong paraan madalas na nasasadlak ang kaluluwa sa kaguluhan, at nagiging pabigat at di-matiis para sa kanyang sarili; sa gayon ay napipinsala niya ang sarili niyang kaganapan. Gayunman, hindi niya ito napapansin, ni ang baho ng kapalaluang nagkukubli sa kanyang kalooban, at doon siya nananatili. Ngayon, kung wala sa ganitong kalagayan ang kaluluwa, kundi tunay na mapagpakumbaba at hindi mapagpalalo, maliliwanagan siya upang makita na Ako, ang Una at Matamis na Katotohanan, ay nagkakaloob ng kalagayan, panahon, lugar, mga kaaliwan, at mga kapighatian ayon sa kinakailangan para sa inyong kaligtasan, at upang malubos ang kaganapang hinirang Ko para sa kaluluwa. At makikita niyang ibinibigay Ko ang lahat dahil sa pag-ibig, at samakatuwid, dapat niyang tanggapin ang lahat nang may pag-ibig at pagpipitagan. Ito ang ginagawa ng mga kaluluwang nasa ikalawang kalagayan, at sa paggawa nito, nararating nila ang ikatlong kalagayan. Tungkol sa kanila ang sasabihin Ko ngayon sa iyo, na ipinaliliwanag sa iyo ang likas na katangian ng dalawang kalagayang ito na nasa pinakaganap na liwanag.”
Tungkol sa ikatlo at pinakaganap na kalagayan, sa katwiran, at sa mga gawang isinasagawa ng kaluluwang nakarating na sa liwanag na ito. At tungkol sa isang magandang pangitain na minsang tinanggap ng debotong kaluluwang ito, kung saan lubos na tinatalakay ang paraan ng pag-abot sa ganap na kadalisayan, at sinasabi ang paraan upang maiwasan ang paghatol sa ating kapwa.
“Yaong mga kabilang sa ikatlong kalagayan, na kaagad na kasunod ng huling nabanggit, ay nakarating na sa maluwalhating liwanag na ito at ganap sa anumang kalagayang kanilang kinaroroonan. Tinatanggap nila nang may nararapat na paggalang ang bawat pangyayaring ipinahihintulot Kong sumapit sa kanila, gaya ng nabanggit Ko sa iyo nang talakayin Ko ang ikatlong kalagayan ng kaluluwa, ang kalagayan ng pakikipagkaisa. Itinuturing nilang karapat-dapat sila sa mga paghihirap at mga katitisurang idinudulot sa kanila ng sanlibutan, sa pagkakait ng kanilang sariling kaaliwan, at maging sa anumang pangyayaring sumapit sa kanila. At kung paanong itinuturing nilang karapat-dapat sila sa paghihirap, gayundin naman ay itinuturing nilang hindi sila karapat-dapat sa bungang kanilang tinatanggap matapos ang kanilang paghihirap. Nakilala at nalasap nila sa liwanag ang Aking Walang-hanggang Kalooban, na walang ibang ninanais kundi ang inyong kabutihan, at nagbibigay at nagpapahintulot sa mga paghihirap na ito upang kayo ay mapabanal sa Akin. Kaya ang kaluluwa, matapos makilala ang Aking Kalooban, ay nagbibihis nito at wala nang ibang pinagtutuunan ng pansin kundi ang makita kung paano niya mapananatili at mapalalago ang kanyang kaganapan para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Aking Pangalan. Iminumulat niya ang mata ng kanyang pag-iisip at, sa liwanag ng pananampalataya, itinutuon ito kay Kristong ipinako sa krus, ang Aking bugtong na Anak, habang minamahal at sinusunod ang Kanyang aral, na siyang tuntunin sa landas kapwa para sa mga ganap at sa mga hindi pa ganap. At tingnan mo kung paanong ang Aking Katotohanan, ang Kordero, na umibig sa kaluluwa nang makita Niya ito, ay nagbibigay rito ng aral ng kaganapan. Nalalaman ng kaluluwa kung ano ang kaganapang ito, sapagkat nakita niya itong isinabuhay ng matamis at mapagmahal na Salita, ang Aking bugtong na Anak, na tumanggap ng pagkain sa hapag ng banal na pagnanais, na naghahangad ng karangalan Ko, ang Walang-hanggang Ama, at ng inyong kaligtasan. At sa pag-aalab sa pagnanais na ito, buong pananabik Siyang tumakbo tungo sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus at tinupad ang pagtalimang iniatas Ko sa Kanya bilang Kanyang Ama. Hindi Niya iniwasan ang mga pagpapagal o paghamak, ni umurong dahil sa inyong kawalang-utang na loob o kawalang-malay sa gayong kalaking biyaya, o dahil sa mga pag-uusig ng mga Judio, o dahil sa mga paghamak, pangungutya, pagbubulung-bulungan, at pagsigaw ng mga tao. Bagkus, hinarap Niya ang lahat ng ito bilang tunay na Pinuno at Kabalyero na Aking inilagay sa larangan ng digmaan upang iligtas kayo mula sa mga kamay ng Diyablo, upang kayo ay maging malaya at mahango sa pinakakakila-kilabot na pagkaaliping maaari ninyong danasin. Ginawa rin Niya ito upang ituro sa inyo ang Kanyang landas, ang Kanyang aral, at ang Kanyang tuntunin, upang mabuksan ninyo ang Pintuan patungo sa Akin, ang Buhay na Walang Hanggan, sa pamamagitan ng susi ng Kanyang mahal na Dugo, na ibinuhos nang may gayong alab ng pag-ibig at gayong pagkamuhi sa inyong mga kasalanan. Para bang sinabi sa inyo ng matamis at mapagmahal na Salita, ang Aking Anak: ‘Narito, ginawa Ko ang landas at binuksan ang pintuan sa pamamagitan ng Aking Dugo.’ Kaya huwag kayong magpabaya sa pagsunod, na humihimlay upang magpahinga sa pagmamahal sa sarili at kawalang-kaalaman sa landas, at nangangahas na piliing paglingkuran Ako sa sarili ninyong paraan sa halip na sa paraang itinuwid Ko para sa inyo sa pamamagitan ng Aking Katotohanan, ang Salitang Nagkatawang-tao, at itinayo sa pamamagitan ng Kanyang Dugo. Kaya bumangon kayo agad at sumunod sa Kanya, sapagkat walang makararating sa Akin, ang Ama, kung hindi sa pamamagitan Niya; Siya ang Daan at ang Pintuan na kailangan ninyong pasukan upang makarating sa Akin, ang Dagat ng Kapayapaan. “Kaya kapag ang kaluluwa ay nakarating na sa pagkakita, pagkakilala, at paglasap sa liwanag na ito sa buong katamisan nito, tumatakbo siya, na parang umiibig at nag-aalab sa pag-ibig, patungo sa hapag ng banal na pagnanais. Hindi niya tinitingnan ang kanyang sarili sa kanyang sarili, na naghahanap ng sariling kaaliwan, maging espirituwal o temporal. Sa halip, tulad ng isang naglagak ng kanyang lahat sa liwanag at kaalamang ito at nagpawi sa kanyang sariling kalooban, hindi siya umiiwas sa anumang pagpapagal, saanman ito magmula. Bagkus, habang tinitiis ang mga paghihirap, mga paghamak, mga tukso ng Diyablo, at mga pagbubulung-bulungan ng mga tao, kumakain siya sa hapag ng kabanal-banalang Krus ng pagkaing ang karangalan Ko, ang Walang-hanggang Diyos, at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Hindi siya naghahanap ng gantimpala, mula man sa Akin o sa mga nilalang, sapagkat hinubad na niya ang pag-ibig na naghahangad ng kabayaran, samakatuwid, ang pag-ibig sa Akin na nakabatay sa mga makasariling pakay. Nadaramtan siya ng ganap na liwanag at minamahal Ako nang may ganap na kadalisayan, na walang ibang isinasaalang-alang kundi ang kapurihan at kaluwalhatian ng Aking Pangalan. Hindi niya Ako pinaglilingkuran para sa sarili niyang kasiyahan, ni ang kanyang kapwa para sa sarili niyang pakinabang, kundi dahil lamang sa dalisay na pag-ibig. Ang mga ganitong tao ay nawala na sa kanilang sarili at hinubad na ang Lumang Pagkatao, samakatuwid, ang kanilang sariling pagkamakamalaman. At matapos magbihis ng Bagong Pagkatao, ang matamis na Kristo Hesus, ang Aking Katotohanan, buong tapang silang sumusunod sa Kanya. Sila ang mga nakaupo sa hapag ng banal na pagnanais, na higit na nagsikap na patayin ang kanilang sariling kalooban kaysa patayin at supilin ang kanilang sariling katawan. Tunay ngang pinahirapan nila ang kanilang katawan, subalit hindi bilang layunin sa sarili nito, kundi bilang paraang tumutulong sa kanila na pigilin ang kanilang sariling kalooban, gaya ng sinabi Ko sa iyo nang ipaliwanag Ko ang pahayag na nais Ko ang kaunting salita at maraming gawa, at gayon din ang dapat mong gawin. Ang pangunahin nilang hangarin ay dapat na patayin ang kanilang sariling kalooban, upang wala na itong ibang hanapin o naisin kundi ang sundin ang Aking matamis na Katotohanan, si Kristong ipinako sa krus, na hinahangad ang karangalan at kaluwalhatian ng Aking Pangalan at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Alam ito ng mga nasa matamis na liwanag na ito, at nananatili silang lagi sa kapayapaan at katahimikan, at walang sinumang nakapagpapatisod sa kanila, sapagkat pinutol na nila ang sanhi ng mga katitisuran, samakatuwid, ang kanilang sariling kalooban. At ang lahat ng pag-uusig na maaaring ipanlaban sa kanila ng sanlibutan at ng Diyablo ay dumaraan lamang sa ilalim ng kanilang mga paa, habang nakatayo sila sa tubig ng maraming kapighatian at tukso, at hindi sila napipinsala ng mga ito, sapagkat nananatili silang nakakabit sa Akin sa pamamagitan ng pusod ng nag-aalab na pagnanais. Ang gayong tao ay nagagalak sa lahat ng bagay, at hindi niya itinatalaga ang kanyang sarili bilang hukom ng Aking mga lingkod o ng sinumang nilalang na may katwiran, kundi nagagalak siya sa bawat kalagayan at sa bawat paraan ng kabanalang kanyang nakikita, na sinasabi: ‘Salamat sa Iyo, Walang-hanggang Ama, na may maraming tahanan sa Iyong Bahay.’ At higit siyang nagagalak sa iba’t ibang landas ng kabanalang kanyang nakikita kaysa kung makita niyang lahat ay naglalakbay sa iisang landas, sapagkat sa ganitong paraan ay nakikita niyang lalong nahahayag ang kadakilaan ng Aking Kabutihan, at sa kanyang kagalakan ay nilalanghap niya mula sa lahat ang halimuyak ng rosas. At hindi lamang kapag mabuti ang kanyang nakikita, kundi maging kapag may nakikita siyang maliwanag na makasalanan, hindi siya nahuhulog sa paghatol, kundi sa tunay at banal na habag. Namamagitan siya sa Akin para sa mga makasalanan at sinasabi nang may ganap na pagpapakumbaba: ‘Ngayon ay ikaw, at bukas ay ako naman, maliban kung ingatan ako ng Banal na Biyaya.’
“Ibigin mo, pinakamamahal Kong anak, ang matamis at napakainam na kalagayang ito, at pagmasdan mo ang mga tumatakbo sa maluwalhating liwanag at kabanalang ito, sapagkat banal ang kanilang pag-iisip, at kumakain sila sa hapag ng banal na pagnanasa. Sa tulong ng liwanag, narating nila ang pagkain ng pagkaing para sa mga kaluluwa, samakatuwid, ang karangalan Ko, ang Amang Walang Hanggan, na may nag-aalab na pag-ibig at nabibihisan ng matamis na kasuotan ng Aking Kordero, ang Aking bugtong na Anak, samakatuwid, ng Kanyang aral. Hindi nila sinasayang ang kanilang panahon sa paggawa ng mga maling paghatol, maging sa Aking mga lingkod o sa mga lingkod ng sanlibutan, at kailanman ay hindi sila natitisod dahil sa anumang bulung-bulungan ng mga tao, maging tungkol sa kanilang sarili o sa iba. Ibig sabihin, pagdating sa kanilang sarili, malugod nilang tinitiis ang anuman alang-alang sa Aking Pangalan; at kapag may ginawang pananakit sa iba, tinitiis nila ito nang may habag sa kapwang sinaktan, at walang pagrereklamo laban sa gumawa ng pananakit o sa nasaktan, sapagkat ang kanilang pag-ibig ay hindi magulo, kundi naisaayos sa Akin, ang Diyos na Walang Hanggan.
“At, dahil maayos na gayon ang kanilang pag-ibig, ang mga kaluluwang ito, pinakamamahal Kong anak, ay hindi kailanman sumasama ang loob sa kanilang mga minamahal, ni sa alinmang nilalang na may katwiran, sapagkat patay at hindi buhay ang kanilang sariling kalooban. Kaya hindi nila kailanman inaangkin ang karapatang humatol sa kalooban ng mga tao, kundi ang kalooban lamang ng Aking Habag ang kanilang isinasaalang-alang. Sinusunod nila ang aral na, gaya ng nalalaman mo, ay ibinigay sa iyo ng Aking Katotohanan noong simula ng iyong buhay, nang iniisip mo kung paano mo mararating ang ganap na kadalisayan, at nananalangin ka sa Akin nang may matinding pagnanais na makamit ito. Alam mo kung ano ang isinagot sa iyo, habang natutulog ka, tungkol sa banal na pagnanais na ito, at na ang mga salita ay umalingawngaw hindi lamang sa iyong isipan, kundi maging sa iyong pandinig. Gayon na lamang, na, kung tunay mong naaalala, nagbalik ka sa iyong gising na katawan nang sabihin ng Aking Katotohanan, ‘Nais mo bang marating ang ganap na kadalisayan, at makalaya sa mga katitisuran, upang hindi matisod ang iyong isipan sa anuman?’ Lagi kang makiisa sa Akin sa pamamagitan ng pagsintang nagmumula sa pag-ibig, sapagkat Ako ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Kadalisayan. Ako ang Apoy na dumadalisay sa kaluluwa, at habang lalong malapit sa Akin ang kaluluwa, lalo itong nagiging dalisay, at habang lalo itong malayo sa Akin, lalo namang nawawala ang kadalisayan nito; ito ang dahilan kung bakit nahuhulog sa gayong mga kasamaan ang mga taong makasanlibutan, sapagkat hiwalay sila sa Akin, samantalang ang kaluluwang tuwirang nakikiisa sa Akin, nang walang anumang namamagitan, ay nakikibahagi sa Aking Kadalisayan. May isa pang bagay na kailangan upang marating mo ang pagkakaisang ito at ang kadalisayan, samakatuwid, na hindi mo kailanman hatulan ang kalooban ng tao sa anumang makita mong ginawa o marinig mong sinabi ng alinmang nilalang, maging sa iyo o sa iba. Ang Aking kalooban lamang ang dapat mong isaalang-alang, kapwa sa kanila at sa iyong sarili. At, kung makakita ka ng hayag na mga kasalanan o kapintasan, hanguin mo sa mga tinik na iyon ang rosas, ibig sabihin, ialay mo ang mga ito sa Akin nang may banal na habag. Sa mga pananakit na ginagawa sa iyo, ituring mong ipinahihintulot ito ng Aking kalooban upang subukin ang kabutihang-asal sa iyong sarili, at sa iba Ko pang mga lingkod, na kinikilalang ang gumagawa nito ay kumikilos bilang kasangkapan ng Aking kalooban; at unawain mo rin na ang gayong mga tila makasalanan ay maaaring madalas na may mabuting layunin, sapagkat walang sinumang makahahatol sa mga lihim ng puso ng tao. Ang hindi mo nakikita ay hindi mo dapat hatulan sa iyong isipan, kahit na sa panlabas ay hayag itong kasalanang mortal; wala kang dapat tingnan sa iba kundi ang Aking kalooban, hindi upang humatol, kundi, gaya ng nasabi na, nang may banal na habag. Sa ganitong paraan ay mararating mo ang ganap na kadalisayan, sapagkat sa pagkilos nang ganito, hindi matitisod ang iyong isipan, maging sa Akin o sa iyong kapwa. Kung hindi, mahuhulog ka sa paghamak sa iyong kapwa, kung hahatulan mo ang masama niyang kalooban laban sa iyo, sa halip na ang Aking kaloobang kumikilos sa kanya. Ang gayong paghamak at pagkatisod ay naghihiwalay sa kaluluwa sa Akin, at humahadlang sa kaganapan, at, sa ilang pagkakataon, nag-aalis sa tao ng biyaya, nang higit o kulang ayon sa bigat ng kanyang paghamak, at sa poot na nabuo ng kanyang paghatol laban sa kanyang kapwa.
“Ibang gantimpala ang tinatanggap ng kaluluwang ang Aking kalooban lamang ang nakikita, na, gaya ng nasabi na, ay walang ibang ninanais kundi ang inyong ikabubuti; kaya ang lahat ng Aking ibinibigay o ipinahihintulot na mangyari sa inyo ay ibinibigay Ko upang marating ninyo ang layuning pinaglikhaan Ko sa inyo. At sapagkat ang kaluluwa ay laging nananatili sa pag-ibig sa kanyang kapwa, lagi rin siyang nananatili sa Aking pag-ibig, at sa gayon ay nananatiling kaisa Ko. Kaya, upang marating ang kadalisayan, dapat ninyong isamo sa Akin ang tatlong bagay: na ipagkaloob Kong maging kaisa ninyo Ako sa pamamagitan ng damdamin ng pag-ibig, habang pinananatili ninyo sa inyong alaala ang mga biyayang tinanggap ninyo mula sa Akin; at na makita ninyo sa pamamagitan ng mata ng inyong pang-unawa ang damdamin ng Aking pag-ibig, na siyang ipinang-iibig Ko sa inyo nang walang hanggan ang sukat; at na sa kalooban ng iba ay ang Aking kalooban lamang ang inyong makilala, at hindi ang kanilang masamang kalooban, sapagkat Ako ang kanilang Hukom, hindi kayo, at sa paggawa nito ay mararating ninyo ang buong kaganapan.
“Ito ang aral na ibinigay sa iyo ng Aking Katotohanan, kung natatandaan mong mabuti. Ngayon ay sinasabi Ko sa iyo, pinakamamahal Kong anak, na ang mga tulad nila, na natutuhan ang aral na ito, ay nakatitikim sa buhay na ito ng paunang kaloob ng buhay na walang hanggan; at, kung pinanatili mong mabuti ang aral na ito, hindi ka mahuhulog sa mga patibong ng Diyablo, sapagkat makikilala mo ang mga ito sa kalagayang itinanong mo sa Akin.
“Ngunit gayunman, upang higit na malinaw na matugunan ang iyong pagnanais, sasabihin Ko at ipapakita sa iyo kung paanong hindi kailanman dapat kumilatis ang mga tao sa pamamagitan ng paghatol, kundi nang may banal na habag.”
Kung paanong ang mga nananatili sa nabanggit na ikatlo at pinakaganap na liwanag ay tumatanggap sa buhay na ito ng paunang kaloob ng buhay na walang hanggan.
“Bakit Ko sinabi sa iyo na natanggap nila ang paunang kaloob ng buhay na walang hanggan? Sinasabi Kong tinatanggap nila ang paunang bayad, ngunit hindi ang buong kabayaran, sapagkat hinihintay nilang matanggap ito sa Akin, ang Buhay na Walang Hanggan, kung saan mayroon silang buhay na walang kamatayan, pagkabusog na walang pagkasuya, at pagkagutom na walang sakit, sapagkat malayo ang sakit sa banal na pagkagutom na iyon, at bagaman taglay nila ang kanilang ninanais, malayo ang pagkasuya sa pagkabusog, sapagkat Ako ang walang kapintasang Pagkain ng Buhay. Totoong sa buhay na ito ay tinatanggap nila ang paunang kaloob at natitikman ito sa ganitong paraan: nagsisimulang magutom ang kaluluwa para sa karangalan ng Diyos na Walang Hanggan at para sa pagkain na siyang kaligtasan ng ibang mga kaluluwa, at sa kanyang pagkagutom ay kumakain siya, ibig sabihin, pinangangalagaan niya ang kanyang sarili sa pamamagitan ng pag-ibig sa kapwa, na siyang nagdudulot ng kanyang pagkagutom at pagnanais, sapagkat ang pag-ibig sa kapwa ay pagkaing hindi kailanman nakabubusog sa kumakain nito; hindi mapawi ang gutom ng kumakain at nananatili siyang laging gutom. Kaya ang paunang bayad na ito ay simula ng isang katiyakang ibinibigay sa tao, na dahil dito ay umaasa siyang balang araw ay matatanggap niya ang kanyang kabayaran, hindi dahil sa kaganapan ng paunang bayad sa sarili nito, kundi sa pamamagitan ng pananampalataya, sa pamamagitan ng katiyakang taglay niya na mararating niya ang kaganapan ng kanyang pagkatao at matatanggap ang kanyang kabayaran. Kaya ang kaluluwang ito na nag-aalab sa pag-ibig, na nadaramtan ng Aking Katotohanan at nakatanggap na sa buhay na ito ng paunang kaloob ng Aking pag-ibig at ng pag-ibig ng kanyang kapwa, ay hindi pa ganap, kundi naghihintay ng kaganapan sa buhay na walang kamatayan. Sinasabi Kong hindi ganap ang paunang kaloob na ito, sapagkat ang kaluluwang nakatitikim nito ay hindi pa nagtataglay ng kaganapang hahadlang sa kanyang makadama ng sakit sa kanyang sarili o sa iba. Sa kanyang sarili, dahil sa pagkakasalang ginagawa laban sa Akin ng batas ng kasamaan na nakatali sa mga sangkap ng kanyang katawan at nakikipaglaban sa espiritu, at sa iba naman, dahil sa pagkakasala ng kanyang kapwa. Tunay ngang taglay niya, sa isang diwa, ang ganap na biyaya, ngunit hindi ang kaganapang taglay ng Aking mga banal na nakarating na sa Akin, ang Buhay na Walang Hanggan, sapagkat, gaya ng nasabi na, ang kanilang mga pagnanais ay walang pagdurusa, samantalang ang sa inyo ay mayroon. Ang mga lingkod Kong ito, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa ibang bahagi, na kumakain sa hapag na ito ng banal na pagnanais, ay pinagpala at puspos ng dalamhati, gaya ng Aking bugtong na Anak sa kahoy ng banal na Krus, sapagkat habang ang Kanyang laman ay nasa dalamhati at paghihirap, ang Kanyang kaluluwa ay pinagpala dahil sa pakikiisa nito sa kalikasang pagka-Diyos. Gayundin, ang mga ito ay pinagpala dahil sa pakikiisa ng kanilang banal na pagnanais sa Akin, na nadaramtan, gaya ng nasabi na, ng Aking matamis na Kalooban, at puspos sila ng dalamhati dahil sa habag sa kanilang kapwa, at sapagkat pinahihirapan nila ang sarili nilang pag-ibig sa sarili, na pinagkakaitan nila ng mga kaluguran at kaaliwang pandama.”
Kung paanong ang kaluluwang ito, habang nagpapasalamat sa Diyos, ay nagpapakumbaba; pagkatapos ay nananalangin siya para sa buong daigdig at lalo na para sa Katawang Mistiko ng banal na Simbahan, at para sa kanyang mga espirituwal na anak, at para sa dalawang ama ng kanyang kaluluwa; at, pagkatapos ng mga bagay na ito, hinihiling niyang makarinig ng tungkol sa mga pagkukulang ng mga ministro ng banal na Simbahan.
Nang magkagayon, ang kaluluwang iyon, na waring tunay na nalasing, ay tila wala sa sarili, na para bang napawi ang mga pandama ng katawan dahil sa pakikipagkaisang iyon sa pag-ibig sa kanyang Maylikha, at para bang, sa pag-angat ng kanyang diwa, ay namalas niya ang walang-hanggang katotohanan sa pamamagitan ng mata ng kanyang pang-unawa, at, nang makilala ang katotohanan, ay umibig dito, at nagsabi, “O! Kataas-taasan at Walang-hanggang Kabutihan ng Diyos, sino ako, na kahabag-habag, upang Ikaw, Kataas-taasan at Walang-hanggang Ama, ay magpahayag sa akin ng Iyong Katotohanan, ng mga nakatagong panlilinlang ng Diyablo, at ng pagiging mapanlinlang ng sariling damdamin, upang ako, at ang iba pa sa buhay na ito ng paglalakbay, ay makaalam kung paano maiiwasang malinlang ng Diyablo o ng aming sarili! Ano ang nag-udyok sa Iyo na gawin ito? Pag-ibig, sapagkat inibig Mo ako, kahit hindi pa Kita iniibig. O Apoy ng Pag-ibig! Salamat, salamat sa Iyo, Walang-hanggang Ama! Ako ay di-ganap at puspos ng kadiliman, at Ikaw, na Kaganapan at Liwanag, ay nagpakita sa akin ng kaganapan at ng maningning na landas ng aral ng Iyong bugtong na Anak. Ako ay patay, at binuhay Mo ako. Ako ay maysakit, at binigyan Mo ako ng lunas, at hindi lamang ng lunas ng Dugo na ibinigay Mo para sa sangkatauhang maysakit sa katauhan ng Iyong Anak, kundi pati ng lunas laban sa isang lihim na karamdamang hindi ko namamalayang taglay ko, sa pamamagitan ng utos na ito na sa anumang paraan ay hindi ako maaaring humatol sa sinumang nilalang na may katwiran, at lalo na sa Iyong mga lingkod, na madalas kong hinatulan, bilang isang bulag at pinahihirapan ng karamdamang ito, sa pagdadahilang ito ay para sa Iyong karangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Kaya naman, nagpapasalamat ako sa Iyo, Kataas-taasan at Walang-hanggang Kabutihan, sapagkat sa paghahayag Mo ng Iyong katotohanan at ng pagiging mapanlinlang ng Diyablo at ng aming sariling mga silakbo ng damdamin, ay ipinakilala Mo sa akin ang aking karamdaman. Kaya nagsusumamo ako sa Iyo, sa pamamagitan ng biyaya at awa, na mula sa araw na ito ay huwag na akong muling maligaw mula sa landas ng Iyong aral, na sa Iyong kabutihan ay ibinigay Mo sa akin at sa sinumang nagnanais sumunod dito, sapagkat kung wala Ka ay walang magagawa. Sa Iyo, kung gayon, Walang-hanggang Ama, ako dumudulog at tumatakbo upang manganlong, at hindi lamang para sa aking sarili ako nagsusumamo sa Iyo, Ama, kundi para sa buong daigdig, at lalo na para sa mistikong katawan ng banal na Simbahan, upang ang katotohanang ito na ibinigay Mo, na Walang-hanggang Katotohanan, sa akin na kahabag-habag, ay magningning sa Iyong mga ministro; at nagsusumamo rin ako sa Iyo lalo na para sa lahat ng ibinigay Mo sa akin, na ginawa Mong kaisa ko, at minamahal ko nang may natatanging pag-ibig, sapagkat sila ang magiging kaginhawahan ko sa ikaluluwalhati at ikapupuri ng Iyong Pangalan, kapag nakita ko silang tumatakbo sa matamis at tuwid na landas na ito, na dalisay at patay sa kanilang sariling kalooban at palagay, at walang sinuman sa kanila ang humahatol sa kanyang kapwa, o nagiging sanhi ng pagkatisod o pagbubulung-bulungan nito. At idinadalangin ko sa Iyo, Katamis-tamisang Pag-ibig, na wala ni isa man sa kanila ang maagaw sa akin ng kamay ng Diyablo ng impiyerno, upang sa wakas ay makarating sila sa Iyo, na kanilang Huling Hantungan, Walang-hanggang Ama.
“May isa pa akong kahilingan sa Iyo para sa aking dalawang ama, ang mga alalay na inilagay Mo sa lupa upang pangalagaan at turuan ako, isang kahabag-habag at mahinang nilalang, mula sa simula ng aking pagbabalik-loob hanggang ngayon: na pag-isahin Mo sila, at mula sa dalawang katawan ay gumawa Ka ng iisang kaluluwa; at na wala silang ibang pagtuunan kundi ang lubusin sa kanilang sarili, at sa mga misteryong ipinagkatiwala Mo sa kanilang mga kamay, ang kaluwalhatian at papuri sa Iyong Pangalan, at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. At na ako, isang di-karapat-dapat at kahabag-habag na alipin, at hindi isang anak, ay makitungo sa kanila nang may nararapat na paggalang at banal na pagkatakot, alang-alang sa pag-ibig sa Iyo, sa paraang magbibigay ng karangalan sa Iyo, ng kapayapaan at katahimikan sa kanila, at ng ikatitibay ng kapwa. Ngayon ay tiyak kong nalalaman, Walang Hanggang Katotohanan, na hindi Mo hahamakin ang pagnanasang nasa mga kahilingang iniharap ko sa Iyo, sapagkat nalalaman ko, mula sa pagkakita sa minabuti Mong ihayag, at lalo pa mula sa karanasan, na tinatanggap Mo ang mga banal na pagnanasa. Ako, ang Iyong di-karapat-dapat na lingkod, ay magsisikap, ayon sa biyayang ipagkakaloob Mo sa akin, na sundin ang Iyong mga utos at ang Iyong aral. Ngayon, O Amang Walang Hanggan, naaalala ko ang isang salitang sinabi Mo sa akin nang mangusap Ka tungkol sa mga ministro ng banal na Simbahan: na sa ibang bahagi ay magsasalita Ka sa akin nang mas malinaw tungkol sa mga kasalanang ginagawa nila ngayon. Kaya kung kalulugdan ng Iyong kabutihan na sabihin sa akin ang anuman tungkol dito, malugod ko itong pakikinggan, upang magkaroon ako ng dahilan upang higit pang lumalim ang aking dalamhati, habag, at matinding pagnanasa para sa kanilang kaligtasan; sapagkat naaalala kong sinabi Mo na, dahil sa pagtitiis at mga luha, sa dalamhati, pawis, at mga panalangin ng Iyong mga lingkod, babaguhin Mo ang banal na Simbahan at aaliwin siya sa pamamagitan ng mabubuti at banal na mga pastol. Hinihiling ko ito sa Iyo upang lumago sa akin ang mga damdaming ito.”
Kung paano inaakay ng Diyos ang kaluluwang ito na maging masigasig sa pananalangin, bilang tugon sa isa sa mga kahilingang nabanggit sa itaas.
Pagkatapos, ang Walang Hanggang Diyos, na ibinaling ang Kanyang mahabaging paningin sa kaluluwang ito, ay hindi hinamak ang kanyang pagnanasa kundi pinagbigyan ang kanyang mga kahilingan. Tinugunan Niya ang huling kahilingang ginawa nito tungkol sa Kanyang pangako, na sinasabi, “O lubos Kong minamahal at pinakamamahal na anak, tutuparin Ko ang iyong pagnanasa sa kahilingang ito upang ikaw naman ay hindi magkasala dahil sa kamangmangan o kapabayaan; sapagkat ang isang pagkakasala mo ngayon ay magiging higit na mabigat at karapat-dapat sa mas matinding pagsaway kaysa noon, dahil higit mo nang nakilala ang Aking katotohanan. Kaya ituon mong mabuti ang iyong sarili sa pananalangin para sa lahat ng nilalang na may katwiran, para sa mistikong katawan ng banal na Simbahan, at para sa mga kaibigang ibinigay Ko sa iyo, na minamahal mo nang may natatanging pag-ibig. Mag-ingat kang huwag magpabaya sa pagbibigay sa kanila ng pakinabang ng iyong mga panalangin, ng halimbawa ng iyong buhay, at ng pagtuturo ng iyong mga salita, na sinasaway ang bisyo at hinihikayat ang kabutihang-asal ayon sa iyong makakaya.
“Tungkol sa mga alalay na ibinigay Ko sa iyo, na binanggit mo sa Akin, alamin mong tunay na ikaw ay isang paraan upang ang bawat isa sa kanila ay makatanggap ayon sa kanyang mga pangangailangan at kakayahan. At habang Ako, na iyong Maylikha, ay nagkakaloob sa iyo ng pagkakataon, sapagkat kung wala Ako ay wala kang magagawa, tutuparin Ko ang iyong mga pagnanasa; ngunit huwag kang magkulang, ni sila man, sa inyong pag-asa sa Akin. Ang Aking Pagkalinga ay hindi kailanman magkukulang sa inyo, at ang bawat tao, kung siya ay mapagpakumbaba, ay tatanggap ng nararapat niyang tanggapin; at ang bawat ministro, ng ipinagkatiwala Ko sa kanya upang pangasiwaan, bawat isa sa sarili niyang paraan, ayon sa kanyang tinanggap at tatanggapin mula sa Aking kabutihan.”
Tungkol sa dignidad ng pari; at sa Sakramento ng Katawan ni Kristo; at sa mga karapat-dapat at di-karapat-dapat na tumatanggap ng Komunyon.
“Ngayon ay sasagutin Ko ang itinanong mo sa Akin tungkol sa mga ministro ng banal na Simbahan; at upang higit mong maunawaan ang katotohanan, buksan mo ang mata ng iyong pang-unawa at masdan ang kanilang kadakilaan at ang dignidad na ipinagkaloob Ko sa kanila. At yamang higit na nakikilala ang isang bagay kapag inihahambing sa kabaligtaran nito, ipapakita Ko sa iyo ang dignidad ng mga gumagamit nang may kabanalan sa kayamanang inilagay Ko sa kanilang mga kamay; at sa ganitong paraan, higit mong makikita ang kaabahan ng mga sumususo ngayon sa dibdib ng Aking Kabiyak.” Nang magkagayon, masunuring pinagnilayan ng kaluluwang ito ang katotohanan, at dito ay nakita niyang nagniningning ang kabanalan sa mga tunay na nakalalasap nito. Pagkatapos ay sinabi ng Diyos na Walang Hanggan: “Mahal na mahal Kong anak, magsasalita muna Ako sa iyo tungkol sa dignidad ng mga pari, na inilagay Ko sa kanilang kalagayan dahil sa Aking Kabutihan, bukod pa sa pangkalahatang pag-ibig Ko sa Aking mga nilalang, nang likhain Ko kayo ayon sa Aking larawan at wangis at muli Kong likhain kayong lahat tungo sa buhay ng biyaya sa Dugo ng Aking bugtong na Anak. Mula rito ay narating ninyo ang gayong kadakilaan, sa pamamagitan ng pagkakaisang ginawa Ko ng Aking pagka-Diyos at ng kalikasang pantao; kaya sa bagay na ito ay higit ang inyong dignidad at kadakilaan kaysa sa mga anghel, sapagkat ang inyong kalikasang pantao ang tinaglay Ko at hindi ang sa mga anghel. Kaya, gaya ng sinabi Ko sa iyo, Ako, na Diyos, ay naging tao, at ang tao ay naging Diyos sa pamamagitan ng pagkakaisa ng Aking Kalikasang Diyos at ng inyong kalikasang pantao. Ang kadakilaang ito ay ipinagkaloob sa pangkalahatan sa lahat ng nilalang na may katwiran, ngunit sa kanila ay bukod-tangi Kong pinili ang Aking mga ministro alang-alang sa inyong kaligtasan, upang sa pamamagitan nila ay maipamahagi sa inyo ang Dugo ng maamo at kalinis-linisang Kordero, ang Aking bugtong na Anak. Ipinagkatiwala Ko sa kanila ang Araw upang ipamahagi, at binigyan Ko sila ng liwanag ng kaalaman at ng init ng Banal na Pag-ibig, na magkasamang nagkakaisa sa kulay ng Katawan at Dugo ng Aking Anak. Ang Kanyang Katawan ay isang Araw, sapagkat Siya ay kaisa Ko, ang Tunay na Araw, sa paraang hindi Siya maaaring ihiwalay o hatiin mula sa Akin, gaya ng likas na araw, na ang init at liwanag ay hindi maaaring paghiwalayin, gayon kaganap ang kanilang pagkakaisa; sapagkat ang araw, na hindi kailanman lumilihis sa landas nito, ay nagbibigay-liwanag sa buong daigdig at nagpapainit sa sinumang nagnanais magpainit dito, at hindi ito nadudungisan ng anumang karumihang tinatanglawan nito, sapagkat ang liwanag, init, at kulay nito ay magkakaisa.
“Gayon din, ang Salitang ito, ang Aking Anak, kasama ng Kanyang katamis-tamisang Dugo, ay iisang Araw, ganap na Diyos at ganap na tao, sapagkat Siya ay kaisa Ko at Ako ay kaisa Niya. Ang Aking kapangyarihan ay hindi hiwalay sa Kanyang karunungan, ni ang nag-aalab na init ng Espiritu Santo ay hiwalay sa Akin, ang Ama, o sa Kanya, ang Anak; sapagkat Siya ay kaisa Namin, ang Espiritu Santo na nagmumula sa Ama at sa Anak, at Kami ay magkakasamang bumubuo ng iisa at gayunding Araw; ibig sabihin, Ako, ang Diyos na Walang Hanggan, ang Araw na iyon na pinagmulan ng Anak at ng Espiritu Santo. Sa Espiritu Santo ay iniuukol ang apoy at sa Anak ang karunungan; sa pamamagitan ng karunungang ito ay tinatanggap ng Aking mga ministro ang liwanag ng biyaya, upang maipamahagi nila ang liwanag na ito sa iba, nang may pasasalamat sa mga pagpapalang tinanggap mula sa Akin, ang Amang Walang Hanggan, habang sinusunod ang aral ng Karunungang Walang Hanggan, ang Aking bugtong na Anak. Ito ang Liwanag na may kulay ng inyong pagkatao, na ang kulay at liwanag ay mahigpit na magkaugnay. Gayon pinag-isa ang liwanag ng Aking pagka-Diyos at ang kulay ng inyong pagkatao, na ang kulay na ito ay nagningning nang lubos nang maging ganap ito sa pamamagitan ng pagkakaisa nito sa Kalikasang Diyos; at sa pamamagitan nito, ng Salitang Nagkatawang-tao na nakahalo sa Liwanag ng Aking Kalikasang Diyos at sa nag-aalab na init ng Espiritu Santo, ay tinanggap ninyo ang Liwanag. Kanino Ko ipinagkatiwala ang pamamahagi nito?
“Ang Aking mga lingkod sa mistikong katawan ng banal na Simbahan, upang magkaroon kayo ng buhay, sa pagtanggap sa Kanyang Katawan bilang pagkain at sa Kanyang Dugo bilang inumin. Sinabi Ko sa iyo na ang Katawang ito ay maitutulad sa isang Araw. Kaya hindi mo matatanggap ang Katawan nang wala ang Dugo, o ang Dugo o ang Katawan nang wala ang Kaluluwa ng Salitang Nagkatawang-tao; ni ang Kaluluwa, ni ang Katawan, nang wala ang Aking Pagka-Diyos, Ako na Diyos na Walang Hanggan, sapagkat wala sa mga ito ang maaaring mahiwalay sa isa’t isa, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa ibang bahagi na hindi kailanman iniwan ng kalikasang Diyos ang kalikasang tao, maging sa kamatayan o sa anumang iba pang dahilan. Kaya tinatanggap mo ang buong Esensiyang Banal sa pinakamatamis na Sakramentong iyon, na natatago sa ilalim ng kaputian ng tinapay; sapagkat kung paanong hindi mapaghihiwalay ang liwanag, init, at kulay ng araw, hindi rin mapaghihiwalay ang buong pagka-Diyos at ang buong pagkatao sa ilalim ng puting balabal ng ostiya; sapagkat kahit hatiin pa ang ostiya sa isang milyong kapiraso (kung maaari man), sa bawat kapiraso ay naroroon Ako, ganap na Diyos at ganap na Tao. Kapag binasag mo ang isang salamin, hindi nababasag ang larawang makikita rito; gayundin, kapag hinati ang ostiya, hindi nahahati ang Diyos at ang tao, kundi nananatili sa bawat kapiraso. Hindi rin nababawasan ang Sakramento sa sarili nito, maliban sa paraang maipakikita sa sumusunod na halimbawa.
“Kung mayroon kang ilaw, at lumapit sa iyo ang buong daigdig upang kumuha ng liwanag mula rito — hindi nababawasan ang mismong liwanag — gayunman, taglay iyon nang buo ng bawat isa. Totoong ang bawat isa ay nakikibahagi nang higit o kulang sa liwanag na ito, ayon sa sangkap na pinagtatanggapan ng bawat isa sa apoy. Palalawakin Ko pa ang talinghagang ito upang higit mo Akong maunawaan. Ipagpalagay na marami ang nagdadala ng kani-kanilang kandila, ang isa ay tumitimbang ng isang onsa, ang iba naman ay dalawa o anim na onsa, o isang libra, o higit pa, at sinisindihan nila ang mga ito sa apoy; nasa bawat kandila, malaki man o maliit, ang buong liwanag, ibig sabihin, ang init, ang kulay, at ang liyab; gayunman, masasabi mong ang may kandilang tumitimbang ng isang onsa ay may mas kaunting liwanag kaysa sa may kandilang tumitimbang ng isang libra. Gayundin ang nangyayari sa mga tumatanggap ng Sakramentong ito. Dala ng bawat isa ang sarili niyang kandila, na siyang banal na pagnanais na taglay niya sa pagtanggap ng Sakramentong ito; ang kandilang ito ay walang liwanag sa sarili nito, at sinisindihan niya ito sa pamamagitan ng pagtanggap ng Sakramentong ito. Sinasabi Kong walang liwanag, sapagkat sa inyong sarili ay wala kayong magagawa, bagaman ibinigay Ko sa inyo ang sangkap na magagamit ninyo upang tanggapin ang liwanag na ito at panatilihin itong nagniningas. Ang sangkap ay pag-ibig, sapagkat dahil sa pag-ibig ay nilikha Ko kayo, at kung walang pag-ibig ay hindi kayo mabubuhay.
“Ang inyong pag-iral, na ipinagkaloob sa inyo dahil sa pag-ibig, ay tumanggap ng wastong kahandaan sa banal na binyag, na tinatanggap ninyo sa bisa ng Dugo ng Salita, sapagkat sa ibang paraan ay hindi kayo makababahagi sa liwanag na ito; kayo ay magiging tulad ng kandilang walang mitsa sa loob, na hindi masindihan o makatanggap ng liwanag, kung hindi ninyo tinanggap sa inyong mga kaluluwa ang mitsang sumasalo sa Banal na Alab na ito, samakatuwid, ang Banal na Pananampalataya, na tinatanggap ninyo, sa pamamagitan ng biyaya, sa binyag, kaisa ng likas na pagkakahanda ng inyong kaluluwang nilikha Ko, na lubhang iniangkop sa pag-ibig, anupa’t kung walang pag-ibig, na siyang mismong pagkain nito, ay hindi ito mabubuhay. Saan kumukuha ng liwanag ang kaluluwang nakaugnay sa ganitong paraan? Sa apoy ng Aking Banal na pag-ibig, sa pamamagitan ng pagmamahal at pagkatakot sa Akin, at pagsunod sa Aral ng Aking Katotohanan. Totoong higit o kulang ang liwanag ng kaluluwa ayon sa sangkap na dinadala nito sa apoy; sapagkat bagaman kayong lahat ay may iisa at gayunding sangkap, yamang kayong lahat ay nilikha ayon sa Aking larawan at wangis, at, bilang mga Kristiyano, ay nagtataglay ng liwanag ng banal na binyag, ang bawat isa sa inyo ay maaaring lumago sa pag-ibig at birtud sa tulong ng Aking biyaya, ayon sa inyong kagustuhan. Hindi sa binabago ninyo ang anyo ng ipinagkaloob Ko sa inyo, kundi pinalalakas ninyo ang inyong kakayahan sa pag-ibig, at ang inyong malayang kalooban, sa paggamit nito habang may panahon pa kayo, sapagkat kapag lumipas na ang panahon ay hindi na ninyo ito magagawa. Kaya maaari kayong lumago sa pag-ibig, gaya ng nasabi na, sa paglapit nang may pag-ibig upang tanggapin ang Matamis at Maluwalhating Liwanag na ito, na ipinagkaloob Ko sa inyo bilang Pagkain para sa inyong paglilingkod, sa pamamagitan ng Aking mga ministro, at tinatanggap ninyo ang Liwanag na ito ayon sa pag-ibig at nag-aalab na pagnanasang taglay ninyo sa paglapit dito.
“Ang Liwanag Mismo ay tinatanggap ninyo nang buo, gaya ng sinabi Ko (sa halimbawa ng mga taong, sa kabila ng pagkakaiba ng bigat ng kanilang mga kandila, ay pawang tumatanggap ng buong liwanag), at hindi nahahati, sapagkat hindi Ito mahahati, gaya ng nasabi na, dahil man sa anumang di-kasakdalan ninyong mga tumatanggap, o ng ministro; ngunit personal kayong nakikibahagi sa liwanag na ito, samakatuwid sa biyayang tinatanggap ninyo sa Sakramentong ito, ayon sa banal na pagnanasang taglay ninyo sa paghahanda ng inyong sarili upang tanggapin ito. Ang sinumang lalapit sa matamis na Sakramentong ito na may salang kasalanang mortal ay walang matatanggap na biyaya mula rito, bagaman talagang tinatanggap niya ang buong Diyos at ang buong Tao. Alam ba ninyo ang kalagayan ng kaluluwang tumatanggap nang hindi karapat-dapat? Ito ay tulad ng kandilang napatakan ng tubig, na walang magawa kundi magpitik-pitik kapag inilapit sa apoy, sapagkat sa sandaling masagi ito ng apoy ay namamatay agad ito, at walang natitira kundi usok; gayundin, ibinuhos ng kaluluwang ito ang tubig ng pagkakasala sa loob ng kanyang isip sa kandilang tinanggap niya sa banal na binyag, at binasa nito nang lubos ang mitsa ng biyaya ng binyag; at, dahil hindi niya ito pinainit sa apoy ng tunay na pagsisisi at pangungumpisal, lumalapit siya sa hapag ng altar upang tanggapin ang Liwanag na ito sa pamamagitan ng kanyang katawan, at hindi ng kanyang isip, kaya ang Liwanag, dahil ang kaluluwa ay wala sa nararapat na kahandaan para sa gayong kadakilang misteryo, ay hindi nananatili sa kaluluwang iyon sa pamamagitan ng biyaya, kundi iniiwan siya, at sa kaluluwa ay lalong malaking pagkalito lamang ang natitira, sapagkat namatay ang kanyang liwanag at nadagdagan ang kanyang kasalanan dahil sa kanyang kadiliman. Wala siyang nadarama mula sa Sakramento kundi ang pagpitik-pitik ng isang budhing binabagabag ng pagsisisi, hindi dahil sa kapintasan ng Liwanag Mismo, sapagkat hindi Ito maaaring mapinsala, kundi dahil sa tubig na nasa kaluluwa, na humadlang sa wastong kahandaan nito kaya hindi nito matanggap ang Liwanag. Kaya tingnan ninyo na sa anumang paraan ay hindi mahahati ang Liwanag na ito, na kaisa ng init at kulay nito, dahil man sa kakulangan ng pagnanasa ng kaluluwa kapag tinatanggap nito ang Sakramento, o sa anumang kapintasang maaaring nasa kaluluwa, o sa anumang kapintasan ng nangangasiwa nito; gaya ng sinabi Ko sa inyo tungkol sa araw na hindi narurumihan sa pagsikat nito sa anumang marumi, gayundin ang matamis na Liwanag ng Sakramentong ito ay hindi maaaring marumihan, mahati, o mabawasan sa anumang paraan, ni maihiwalay sa landas na iniikutan nito.
“Kung tatanggapin man ng buong daigdig sa komunyon ang Liwanag at Init ng Araw na ito, ang Salita, ang Aking bugtong na Anak, ay hindi mahihiwalay sa Akin โ ang Tunay na Araw, ang Kanyang Amang Walang Hanggan โ sapagkat sa Kanyang mistikong Katawan, ang banal na Simbahan, Siya ay ipinagkakaloob sa sinumang tatanggap sa Kanya. Nananatili Siyang buo sa Akin, gayunma’y nasa inyo Siya, ganap na Diyos at ganap na tao, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa talinghaga ng liwanag: kung ang buong daigdig ay lalapit upang kumuha ng liwanag mula rito, ang bawat isa ay magkakaroon nito nang buo, gayunma’y mananatili itong buo.”
Kung paanong ang lahat ng pandama ng katawan ay nalilinlang sa nabanggit na Sakramento, ngunit hindi ang mga pandama ng kaluluwa; kaya’t sa pamamagitan ng mga ito dapat Siyang makita, malasahan, at mahipo; at tungkol sa isang magandang pangitaing nakita ng kaluluwang ito hinggil sa paksang ito.
“O pinakamamahal na anak, buksan mong mabuti ang mata ng iyong pang-unawa at masdan ang kailaliman ng Aking pag-ibig, sapagkat walang nilalang na may katwiran na ang puso ay hindi matutunaw sa pag-ibig habang pinagninilayan at isinasaalang-alang, bukod sa iba pang mga biyayang tinatanggap niya mula sa Akin, ang natatanging Kaloob na tinatanggap niya sa Sakramento.
“At sa pamamagitan ng anong mata, pinakamamahal na anak, dapat mong tingnan at ng iba ang hiwagang ito, at paano ninyo ito dapat hipuin? Hindi lamang sa pamamagitan ng paningin at pandama ng katawan, sapagkat sa Sakramentong ito ay hindi maaasahan ang lahat ng pandama ng katawan.
“Ang mata ay nakakakita lamang, at ang kamay ay nakahihipo lamang, ng puting sangkap ng tinapay, at ang panlasa ay nakalalasap lamang ng lasa ng tinapay, kaya’t nalilinlang ang mga pandama ng katawan na higit na materyal; ngunit ang kaluluwa ay hindi malilinlang sa kanyang mga pandama maliban kung nanaisin niya โ ibig sabihin, maliban kung hahayaan niyang maagaw sa kanya ang liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya dahil sa kawalan ng pananampalataya.
“Paano tunay na malalasahan, makikita, at mahihipo ang Sakramentong ito? Sa pamamagitan ng pandama ng kaluluwa. Sa pamamagitan ng anong mata Siya makikita? Sa pamamagitan ng mata ng pang-unawa, kung nasa loob nito ang balintataw ng kabanal-banalang pananampalataya. Nakikita ng matang ito sa kaputiang iyon ang ganap na Diyos at ganap na tao, ang kalikasang Diyos na kaisa ng kalikasang tao, ang Katawan, ang Kaluluwa, at ang Dugo ni Kristo, ang Kaluluwang kaisa ng Katawan, ang Katawan at ang Kaluluwang kaisa ng Aking kalikasang Diyos, na hindi hiwalay sa Akin, gaya ng inihayag Ko sa iyo, kung natatandaan mong mabuti, halos sa simula ng iyong buhay; at noong una ay hindi gaanong sa pamamagitan ng mata ng iyong pang-unawa kundi sa pamamagitan ng mata ng iyong katawan, bagaman dahil sa lubhang tinding liwanag ay nawalan ng paningin ang mga mata ng iyong katawan, at tanging ang paningin ng mata ng iyong pang-unawa ang nanatili. Ipinakita Ko ito sa iyo upang maliwanagan ka sa pakikibakang inilulunsad ng Diyablo laban sa iyo hinggil sa Sakramentong ito; at upang lalo kang lumago sa pag-ibig sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya.
“Alam mo na isang umaga, sa pagsikat ng araw, nagtungo ka sa simbahan upang dumalo sa Misa, matapos kang pahirapan ng Diyablo. Tumayo ka sa harap ng Altar ng Krusipiho, samantalang ang pari ay nagtungo sa Altar ni Maria; nanatili ka roon upang pagnilayan ang iyong kasalanan, sa takot na baka nagkasala ka sa Akin dahil sa ligalig na idinudulot sa iyo ng Diyablo, at upang pagnilayan ang Aking pag-ibig, na nagpaging-dapat sa iyo na dumalo sa Misa, sapagkat itinuturing mong hindi ka karapat-dapat pumasok sa Aking banal na templo. Nang sumapit ang sandali ng konsagrasyon, itinaas mo ang iyong mga mata sa dakong ibabaw ng ulo ng pari habang binibigkas niya ang mga salita ng konsagrasyon, at nagpakita Ako sa iyo. Nakita mong mula sa Aking dibdib ay lumabas ang isang liwanag, tulad ng sinag ng araw na nagmumula sa bilog ng araw nang hindi nahihiwalay dito. Mula sa gitna ng liwanag na iyon ay lumabas ang isang kalapati at pumaimbulog sa ibabaw ng ostiya, sa bisa ng mga salitang binibigkas ng pari. Ngunit ang paningin ay nanatili lamang sa mata ng iyong pang-unawa, sapagkat hindi sapat ang lakas ng iyong mga matang pangkatawan upang matagalan ang liwanag. At doon ay nakita at nalasap mo ang Kalaliman ng Santisima Trinidad, ang ganap na Diyos at ganap na tao na nakatago at natatalukbungan sa kaputiang nakita mo sa tinapay; at naunawaan mo na ang pagkakita sa Liwanag at ang presensya ng Salita, na nakita mo sa pamamagitan ng pang-unawa sa kaputian ng tinapay, ay hindi humadlang sa iyo na makita rin kasabay nito ang mismong kaputian ng tinapay. Ang isang pangitain ay hindi humadlang sa isa pang pangitain, ibig sabihin, ang pagkakita sa Diyos-Tao na nahayag sa tinapay ay hindi humadlang sa pagkakita sa tinapay, sapagkat hindi nawala ang kaputian nito, ni ang nadarama sa paghipo rito, ni ang lasa nito. Ipinakita ito sa iyo ng Aking kabutihan, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Ang mata ng pang-unawa ang nagkaroon ng tunay na paningin, sa pamamagitan ng balintataw ng banal na pananampalataya, sapagkat ang matang ito ang dapat mong maging pangunahing paraan ng pagtingin, yamang hindi ito maaaring madaya; kaya sa pamamagitan nito ay dapat mong pagmasdan ang Sakramentong ito. Paano mo Ito hinihipo? Sa pamamagitan ng kamay ng pag-ibig. Tanging sa kamay na ito mo mahihipo ang nakilala ng mata ng pang-unawa sa Sakramentong ito. Hinihipo Ako ng kaluluwa sa pamamagitan ng kamay ng pag-ibig, na para bang pinagtitibay sa kanyang sarili ang kanyang nakita at nalaman sa pamamagitan ng pananampalataya. Paano mo Ito nilalasap? Sa pamamagitan ng panlasa ng banal na pagnanais. Ang panlasang pangkatawan ay nakalalasap lamang ng lasa ng tinapay; ngunit ang panlasa ng kaluluwa, na siyang banal na pagnanais, ay nakalalasap sa Diyos at Tao. Unawain mo, kung gayon, na nadadaya ang mga pandama ng katawan, ngunit hindi ang mga pandama ng kaluluwa, sapagkat siya ay nililiwanagan at may katiyakan sa kanyang sariling mga pandama, dahil hinihipo niya sa pamamagitan ng kamay ng pag-ibig ang nakita ng mata ng kanyang pang-unawa sa pamamagitan ng balintataw ng banal na pananampalataya; at sa pamamagitan ng kanyang panlasa — ibig sabihin, ng nag-aalab na pagnanais — nalalasap niya ang Aking Nag-aalab na Pag-ibig sa Kapwa, ang Aking Di-maipahayag na Pag-ibig, na siyang nagpaging-dapat sa kanya na tumanggap sa kagila-gilalas na misteryo ng Sakramentong ito at sa Biyayang nakapaloob dito. Unawain mo, kung gayon, na dapat mong tanggapin at pagmasdan ang Sakramentong ito, hindi lamang sa pamamagitan ng mga pandama ng katawan, kundi higit sa lahat sa pamamagitan ng iyong mga pandamang espirituwal, na inihahanda ang iyong kaluluwa sa paraang sinabi na, upang tanggapin, lasapin, at makita ang Sakramentong ito.”
Tungkol sa napakainam na kalagayan ng kaluluwang tumatanggap ng sakramento na nasa kalagayan ng biyaya.
โTingnan mo, pinakamamahal Kong anak, kung gaano kadakila ang kalagayan ng kaluluwang tumatanggap, gaya ng nararapat, sa Tinapay na ito ng Buhay, sa Pagkaing ito ng mga Anghel. Sa pagtanggap niya sa Sakramentong ito, nananahan siya sa Akin at Ako sa kanya, gaya ng isda sa dagat at ng dagat sa isda โ gayon Ako nananahan sa kaluluwa, at ang kaluluwa sa Akin โ ang Dagat ng Kapayapaan. Nananahan ang biyaya sa kaluluwang iyon, sapagkat, yamang tinanggap niya ang Tinapay na ito ng Buhay nang nasa kalagayan ng biyaya, nananatili sa kanya ang Aking biyaya matapos maubos ang mga aksidente ng tinapay. Iniiwan Ko sa inyo ang tatak ng biyaya, gaya ng isang pantatak na, kapag inalis sa mainit na pagkit na pinagdiinan nito, ay nag-iiwan ng bakas nito. Gayundin, nananatili sa kaluluwa ang bisa ng Sakramentong ito, samakatuwid, ang init ng Aking banal na pag-ibig at ang kagandahang-loob ng Espiritu Santo. Nananatili rin sa inyo ang karunungan ng Aking bugtong na Anak, na siyang tumanglaw sa mata ng inyong pag-iisip upang makita at makilala ang aral ng Aking Katotohanan; at, kasama ng karunungang ito, nakikibahagi kayo sa Aking lakas at kapangyarihan, na nagpapalakas sa kaluluwa laban sa kanyang makalamang pagmamahal sa sarili, laban sa Diyablo, at laban sa sanlibutan. Nakikita ninyo kung gayon na nananatili ang bakas kapag inalis na ang pantatak, samakatuwid, kapag naubos na ang mga materyal na aksidente ng tinapay at ang Tunay na Araw na ito ay nagbalik na sa Kanyang Sentro โ hindi sa Siya ay talagang nahiwalay kailanman dito, kundi palagi Siyang kaisa Ko. Ang Kalaliman ng Aking mapagmahal na pagnanais para sa inyong kaligtasan ang nagkaloob sa inyo, sa pamamagitan ng Aking pagtatakda at Banal na Kalinga, bilang tugon sa inyong mga pangangailangan, ng matamis na Katotohanan bilang Pagkain sa buhay na ito, kung saan kayo ay mga peregrino at manlalakbay, upang kayo ay mapanumbalik ang lakas at hindi makalimot sa biyayang dulot ng Dugo. Tingnan ninyo kung gayon kung gaano kahigpit ang nag-uudyok at nag-aatang sa inyong suklian Ako ng pag-ibig, sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig Ko sa inyo, at, bilang Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan, nararapat Akong ibigin ninyo.โ
Kung paanong ang mga sinabi tungkol sa kadakilaan ng Sakramentong ito ay sinabi upang higit nating makilala ang dignidad ng mga pari; at kung paanong hinihingi ng Diyos sa kanila ang higit na kadalisayan kaysa sa ibang mga nilalang.
“Sinabi Ko sa iyo ang lahat ng ito, pinakamamahal Kong anak, upang higit mong makilala ang karangalang ipinagkaloob Ko sa Aking mga ministro, at sa gayon ay lalo pang tumindi ang iyong dalamhati sa kanilang mga kaabahan. Kung isasaalang-alang nila mismo ang kanilang sariling karangalan, hindi sila mananatili sa kadiliman ng kasalanang mortal, ni dudungisan ang mukha ng kanilang kaluluwa. Makikita nila hindi lamang ang kanilang mga pagkakasala laban sa Akin, kundi pati na rin na, kahit ibigay pa nila ang kanilang mga katawan upang sunugin, hindi nila matutumbasan ang napakalaking biyaya at kagandahang-loob na kanilang tinanggap, sapagkat wala nang higit pang karangalan sa buhay na ito. Sila ang Aking mga pinahiran, at tinatawag Ko silang Aking mga Kristo, sapagkat ipinagkaloob Ko sa kanila ang tungkuling ipagkaloob Ako sa inyo, at inilagay Ko sila na parang mababangong bulaklak sa mistikong katawan ng banal na Simbahan. Maging ang anghel mismo ay walang ganitong karangalan, sapagkat ipinagkaloob Ko ito sa mga taong pinili Ko bilang Aking mga ministro, at itinalaga Ko bilang mga anghel sa lupa sa buhay na ito. Sa lahat ng kaluluwa ay hinihingi Ko ang kadalisayan at pag-ibig sa kapwa, upang mahalin nila Ako at ang kanilang kapwa, na tinutulungan nila sa pamamagitan ng paglilingkod ng panalangin, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa ibang bahagi. Ngunit higit na kadalisayan ang hinihingi Ko sa Aking mga ministro, at pag-ibig sa Akin at sa kanilang kapwa nilalang, na pinagkakalooban nila ng Katawan at Dugo ng Aking bugtong na Anak, nang may alab ng pag-ibig sa kapwa at pagkagutom sa kaligtasan ng mga kaluluwa, para sa kaluwalhatian at karangalan ng Aking Pangalan. Kung paanong hinihingi ng mga ministrong ito ang kalinisan ng kalis na pinagdarausan ng Sakripisyong ito, gayundin naman ay hinihingi Ko ang kadalisayan at kalinisan ng kanilang puso, kaluluwa, at isip. At nais Kong mapangalagaan ang kanilang katawan bilang kasangkapan ng kaluluwa sa ganap na pag-ibig sa kapwa; at hindi Ko nais na sila ay magpakabusog at maglunoy sa burak ng karumihan, o magpalalo sa kapalaluan, na naghahangad ng matataas na katungkulang prelado, o maging malupit sa kanilang sarili o sa kanilang kapwa nilalang, sapagkat hindi sila maaaring maging malupit sa kanilang sarili nang hindi nagiging malupit sa kanilang kapwa nilalang; sapagkat, kung sa pamamagitan ng kasalanan ay malupit sila sa kanilang sarili, malupit din sila sa mga kaluluwa ng kanilang kapwa, dahil hindi nila binibigyan ang mga ito ng halimbawa ng mabuting pamumuhay, ni pinagsisikapang hanguin sila mula sa mga kamay ng Diyablo, ni ipagkaloob sa kanila ang Katawan at Dugo ng Aking bugtong na Anak, at Ako na Tunay na Liwanag, gaya ng sinabi Ko sa iyo, at ang iba pang mga Sakramento ng banal na Simbahan. Kaya, sa pagiging malupit sa kanilang sarili, sila ay nagiging malupit sa iba.”
Tungkol sa kadakilaan, mga birtud, at mga banal na gawa ng mga ministrong may birtud at kabanalan; at kung paanong sila ay katulad ng araw.
“Magsasalita Ako ngayon sa iyo, upang bigyan ng kaunting ginhawa ang iyong kaluluwa at maibsan ang iyong dalamhati sa kadiliman ng mga kahabag-habag na taong ito, tungkol sa banal na buhay ng ilan sa Aking mga ministro na Aking nabanggit sa iyo. Sila ay tulad ng araw, sapagkat pinapawi ng halimuyak ng kanilang mga birtud ang baho ng mga bisyo ng iba, at ang liwanag nito ay sumisikat sa kanilang kadiliman. At sa pamamagitan ng liwanag na ito, higit mong mauunawaan ang kadiliman at mga kasalanan ng Aking mga ministrong hindi karapat-dapat. Buksan mo nga ang mata ng iyong pag-unawa at pagmasdan ang Araw ng Katarungan, at makikita mo ang maluluwalhating ministrong iyon na, sa pamamagitan ng kanilang paglilingkod sa Araw, ay naging katulad Nito, gaya ng sinabi Ko sa iyo tungkol kay Pedro, ang prinsipe ng mga Apostol, na tumanggap ng mga susi ng kaharian ng Langit. Gayundin ang sinasabi Ko tungkol sa iba pang ito na namahagi, sa hardin ng banal na Simbahan, ng Liwanag, samakatuwid nga, ng Katawan at Dugo ng Aking bugtong na Anak, na Siya Mismo ang hindi nahahating Araw, gaya ng nasabi na, at ng lahat ng Sakramento ng banal na Simbahan, na pawang nagbibigay-buhay sa bisa ng Dugo. Ang bawat isa, na inilagay sa magkakaibang antas, ay namahagi ng biyaya ng Espiritu Santo ayon sa kanyang kalagayan. Sa pamamagitan ng ano nila ito ipinamahagi? Sa pamamagitan ng liwanag ng biyaya, na kanilang sinalok mula sa Tunay na Liwanag na ito. Sa pamamagitan lamang ba ng liwanag? Hindi; sapagkat ang liwanag ay hindi maihihiwalay sa init at kulay ng biyaya, kaya ang isang tao ay dapat magkaroon ng liwanag, init, at kulay ng biyaya, o wala sa mga ito. Ang taong nasa kasalanang mortal ay salat sa buhay ng biyaya, at ang nasa biyaya naman ay may matang naliwanagan sa kanyang pag-unawa upang makilala Ako, na nagbigay sa kanya kapwa ng biyaya at ng birtud na nag-iingat dito. At sa liwanag na iyon, nakikilala niya ang kahabag-habag na kalagayan at ang sanhi ng kasalanan, samakatuwid nga, ang kanyang pagmamahal sa sarili, kaya kinapopootan niya ito. Sa gayon ay tinatanggap niya ang init ng Banal na pag-ibig sa kanyang pagmamahal, na sumusunod sa kanyang pag-unawa, at tinatanggap niya ang kulay ng maluwalhating Liwanag na ito, sa pagsunod sa aral ng Aking magiliw na Katotohanan, na sa pamamagitan nito ay napupuspos ang kanyang alaala ng kabutihang dulot ng Dugo. Nakikita mo, kung gayon, na walang sinumang makatatanggap ng liwanag nang hindi rin tinatanggap ang init at kulay, sapagkat ang mga ito ay magkakaugnay at iisa; kaya hindi niya maaaring, gaya ng sinabi Ko sa iyo, maihanda ang isang kakayahan ng kanyang kaluluwa upang tanggapin Ako, ang Tunay na Araw, malibang mapag-isa at maisaayos sa Aking Pangalan ang lahat ng tatlong kakayahan ng kanyang kaluluwa. Sapagkat sa sandaling ang mata ng pag-unawa, na ang balintataw ay pananampalataya, ay pumailanlang sa ibabaw ng paningin ng mga pandama sa pagninilay sa Akin, sumusunod dito ang pagmamahal, na umiibig sa nakikita at nakikilala ng pag-unawa, at ang alaala ay napupuspos ng minamahal ng pagmamahal. At sa sandaling ang mga kakayahang ito ay maihanda nang gayon, ang kaluluwa ay nakikibahagi sa Akin, ang Araw na nagbibigay-liwanag sa kanya sa pamamagitan ng Aking kapangyarihan, ng karunungan ng Aking bugtong na Anak, at ng nag-aalab na habag ng Espiritu Santo. Tingnan mo, kung gayon, na taglay na nila ang katangian ng Araw, sapagkat, yamang dinamitan nila ang kanilang sarili at pinuspos ang kakayahan ng kanilang kaluluwa ng Aking sarili, ang tunay na Araw, nagiging katulad Ko sila. Tinatanglawan sila ng Araw at pinatutubo sa init Nito ang lupa ng kanilang mga kaluluwa. Gayon ang ginagawa ng Aking magigiliw na ministro, na hinirang at pinahiran ng langis at inilagay sa mistikong katawan ng banal na Simbahan, upang ipamahagi Ako, ang Araw, samakatuwid nga, ang Katawan at Dugo ng Aking bugtong na Anak, kasama ng iba pang mga Sakramento, na humuhugot ng kanilang buhay mula sa Dugong ito. Ginagawa nila ito sa dalawang paraan: sa aktuwal, sa pagbibigay ng mga Sakramento, at sa espirituwal, sa pagpapalaganap sa mistikong katawan ng banal na Simbahan ng liwanag ng kaalamang higit sa likas, kasama ng kulay ng isang marangal at banal na buhay, na sumusunod sa aral ng Aking Katotohanan. Ibinabahagi nila ito sa maalab na pag-ibig na sa pamamagitan nito ay pinamumunga nila ang mga kaluluwang tigang, tinatanglawan sila ng liwanag ng kanilang kaalaman, at itinataboy ang kadiliman ng kanilang kasalanang mortal at kawalan ng pananampalataya sa pamamagitan ng halimbawa ng kanilang banal at maayos na buhay. Binabago rin nila ang buhay ng mga namumuhay sa kaguluhan at kadiliman ng kasalanan, at sa kalamigan dahil sa kawalan ng pag-ibig. Kaya nakikita mong sila ang Araw, sapagkat tinanggap nila ang katangian ng Araw mula sa Akin, ang Tunay na Araw, dahil sa pamamagitan ng mapagmahal na pagsinta ay iisa sila sa Akin, at Ako sa kanila, gaya ng isinalaysay Ko sa iyo sa ibang bahagi. At ang bawat isa ay nagbigay-liwanag sa banal na Simbahan ayon sa katungkulang pinaglagyan Ko sa kanya: si Pedro sa pamamagitan ng pangangaral at aral, at sa wakas ay sa pamamagitan ng dugo; si Gregorio sa pamamagitan ng kaalaman at banal na kasulatan, at ng salamin ng kanyang buhay; si Silvestre, laban sa mga hindi sumasampalataya, at sa pamamagitan ng pakikipagtalakayan at pagpapatunay sa kabanal-banalang pananampalataya, na ginawa niya sa salita at sa gawa, na tumatanggap ng lakas mula sa Akin. Kung titingin ka kay Agustin, at sa maluluwalhating Tomas at Jeronimo, at sa iba pa, makikita mo kung gaano kalaking liwanag ang kanilang ibinuhos sa kabiyak na ito, na binubunot ang kamalian, tulad ng mga ilawang inilagay sa mga patungan, taglay ang tunay at ganap na kababaang-loob. At, na para bang gutom na gutom sa gayong pagkain, pinagsasaluhan nila ang Aking karangalan at ang kaligtasan ng mga kaluluwa sa hapag ng kabanal-banalang Krus. Ang mga martir naman ay sa pamamagitan ng dugo, na nagpaakyat ng matamis na halimuyak sa harap ng Aking mukha; at sa halimuyak ng dugo at ng mga birtud, at sa liwanag ng kaalaman, nagbunga sila sa kabiyak na ito at pinalaganap ang pananampalataya, at sa pamamagitan nila ay muling nag-alab ang liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya sa mga nadirimlan. At ang mga prelado, na inilagay sa katungkulan ng pamamahala ni Kristo sa lupa, ay naghandog sa Akin ng sakripisyo ng katarungan sa pamamagitan ng banal at matuwid na pamumuhay. Ang perlas ng katarungan, kasama ng tunay na kababaang-loob at ng pinakamaalab na pag-ibig, ay nagningning sa kanila at sa mga nasa ilalim ng kanilang pamamahala, taglay ang liwanag ng pagkilatis. Sa kanila, higit sa lahat sapagkat makatarungan nilang ibinigay sa Akin ang nararapat sa Akin, sa pagbibigay ng luwalhati at papuri sa Aking Pangalan, at ng pagkapoot at pagkasuklam sa sarili nilang mga pagnanasa ng laman, na hinahamak ang bisyo at niyayakap ang birtud, taglay ang pag-ibig sa Akin at sa kanilang kapwa. Sa kababaang-loob ay niyurakan nila ang kapalaluan, at sa kadalisayan ng puso at katawan ay lumapit sila, tulad ng mga anghel, sa hapag ng dambana, at may katapatan ng isip na nagdiwang ng mga banal na hiwaga, na nag-aalab sa pugon ng pag-ibig. At sapagkat una nilang inilapat ang katarungan sa kanilang sarili, inilapat din nila ang katarungan sa mga nasa ilalim nila, na nagnanais na makita silang namumuhay nang may birtud, at itinutuwid sila nang walang anumang takot na tulad ng sa isang alipin, sapagkat hindi ang kanilang sarili ang iniisip nila, kundi tanging ang Aking karangalan at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Sila ay tulad ng mabubuting pastol, mga tagasunod ng Mabuting Pastol, ang Aking Katotohanan, na ibinigay Ko sa inyo upang pamunuan ang inyong mga tupa, yamang niloob Kong ibigay Niya ang Kanyang buhay para sa inyo. Sinundan nila ang Kanyang mga yapak, at dahil dito ay itinuwid nila ang mga ito, at hindi hinayaang mabulok ang kanilang mga kasapi dahil sa kawalan ng pagtutuwid. Sa halip, itinuwid nila ang mga ito nang may pag-ibig, sa pamahid ng kagandahang-loob at sa tindi ng apoy, na nilalapatan ng nagbabagang bakal ang sugat ng kasalanan sa pamamagitan ng pagsaway at penitensiya, magaan man o mabigat, ayon sa bigat ng pagkakasala. At upang maituwid ito at masabi ang katotohanan, hindi nila kinatakutan maging ang kamatayan. Sila ay mga tunay na hardinero na, sa pag-iingat at mga banal na luha, ay nag-alis ng mga tinik ng mga kasalanang mortal, at nagtanim ng mga halamang humahalimuyak sa birtud. Kaya ang mga nasa ilalim nila ay namuhay sa banal at tunay na pagkatakot, at lumaking tulad ng mababangong bulaklak sa mistikong katawan ng banal na Simbahan (sapagkat hindi sila pinagkaitan ng pagtutuwid, at sa gayon ay hindi nagkasala), dahil itinutuwid sila ng Aking mga hardinero nang walang anumang takot na tulad ng sa isang alipin, yamang malaya sila rito, at nang walang anumang kasalanan, sapagkat buong-ingat nilang pinananatiling timbang ang mga timbangan ng banal na katarungan, na sumasaway nang may kababaang-loob at walang pagsasaalang-alang sa sasabihin ng tao. At ang katarungang ito ang siyang perlas noon at ngayon na nagniningning sa kanila, at nagbigay ng kapayapaan at liwanag sa mga isip ng mga tao, at nagdulot sa kanila ng banal na pagkatakot at pagkakaisa ng mga puso. At ibig Kong malaman mo na higit na maraming kadiliman at pagkakabahagi ang dumating sa daigdig, sa gitna ng mga sekular at mga relihiyoso at ng klero at mga pastol ng banal na Simbahan, dahil sa kawalan ng liwanag ng katarungan at sa pagdating ng kadiliman ng kawalang-katarungan, kaysa sa anumang iba pang mga sanhi.
“Ni ang batas sibil ni ang batas ng Diyos ay hindi matutupad sa anumang antas kung walang banal na katarungan, sapagkat ang hindi itinutuwid at hindi nagtutuwid sa iba ay nagiging tulad ng isang sangkap ng katawan na nabubulok at nagpapabulok sa buong katawan, dahil ang masamang manggagamot, nang magsimula na itong mabulok, ay agad itong pinahiran ng pamahid nang hindi muna sinusunog ang sugat. Gayundin, kung ang isang prelado, o sinumang pinunong may mga nasasakupan, pagkakita sa isang nabubulok dahil sa kabulukan ng kasalanang mortal, ay maglalagay lamang sa kanya ng pamahid ng malumanay na mga salitang pampalakas-loob, nang walang pagsaway, hindi niya ito kailanman mapagagaling; sa halip, kakalat ang kabulukan sa iba pang mga sangkap na, kasama nito, ay bumubuo ng iisang katawan sa ilalim ng iisang pastol. Ngunit kung siya ay isang mabuting manggagamot na tapat sa mga kaluluwang iyon, gaya ng mga maluluwalhating pastol noong una, hindi siya magbibigay ng nakapagpapagaling na pamahid nang wala ang apoy ng pagsaway. At kung ang sangkap na iyon ay mananatiling matigas ang ulo sa paggawa ng masama, ihihiwalay niya ito sa kapulungan upang hindi nito mahawahan ang iba pang mga sangkap ng kabulukan ng kasalanang mortal. Ngunit hindi sila kumikilos nang gayon ngayon; sa halip, kapag may paggawa ng masama, nagkukunwari pa silang hindi nakakakita. At alam mo ba kung bakit? Buhay sa kanila ang ugat ng pag-ibig sa sarili, kaya nagkikimkim sila ng baluktot at aliping takot. Dahil natatakot silang mawala ang kanilang katungkulan o ang kanilang mga ari-ariang temporal, o ang kanilang pagiging prelado, hindi sila nagtutuwid, kundi kumikilos na parang mga bulag, sapagkat hindi nila nakikita ang tunay na paraan upang mapanatili ang kanilang katungkulan. Kung makikita lamang nila na sa pamamagitan ng banal na katarungan nila ito mapananatili; ngunit hindi nila ito nakikita, sapagkat wala silang liwanag. Ngunit sa pag-aakalang mapananatili nila ang kanilang katungkulan sa pamamagitan ng kawalang-katarungan, hindi nila sinasaway ang mga pagkakamali ng kanilang mga nasasakupan; at nalilinlang sila ng kanilang sariling makalamang pag-ibig sa sarili, o ng kanilang paghahangad ng kapangyarihan at pagiging prelado, at hindi nila itinutuwid ang mga pagkakamaling dapat nilang ituwid sa iba, sapagkat sila mismo ay may gayunding mga pagkakamali, o mas malalaki pa. Nadarama nilang kabilang sila sa pagkakasala, kaya nawawala ang lahat ng kanilang sigasig at katiyakan, at, nakagapos sa aliping takot, nagkukunwari silang hindi nakakakita. Bukod dito, kahit nakikita nila ay hindi sila nagtutuwid, kundi hinahayaan nilang maigapos sila ng mga salitang pambobola at ng maraming handog, at sila mismo ang naghahanap ng dahilan upang hindi maparusahan ang mga nagkasala. Sa mga tulad nila natutupad ang mga salitang sinabi ng Aking Katotohanan: ‘Mga bulag sila at mga tagaakay ng mga bulag, at kung ang bulag ay umakay sa bulag, kapwa sila mahuhulog sa hukay.’ Ang Aking minamahal na mga lingkod, na sinabi Ko sa iyo na may mga katangian at kalagayan ng araw, ay hindi kumilos, at hindi kumikilos nang gayon (kung mayroon man sa kanila ngayon). At tunay silang mga araw, gaya ng sinabi Ko sa iyo, sapagkat sa kanila ay walang kadiliman ng kasalanan o ng kamangmangan, dahil sinusunod nila ang aral ng Aking Katotohanan. Hindi sila malahininga, sapagkat nag-aalab sila sa pugon ng Aking pag-ibig, at sapagkat hinahamak nila ang mga karangyaan, katungkulan, at kaluguran ng sanlibutan. Hindi sila natatakot magtuwid, sapagkat ang hindi naghahangad ng kapangyarihan o pagiging prelado ay hindi matatakot na mawala ito, at buong tapang na sasaway; at ang hindi sinusumbatan ng kanyang budhi dahil sa pagkakasala ay hindi natatakot.
“At kaya ang perlas na ito ng katarungan ay hindi lumabo sa Aking mga pinahiran, sa Aking mga Kristo (na isinalaysay Ko sa iyo), kundi nagniningning sa kanila; kaya niyakap nila ang kusang-loob na karalitaan, at hinanap ang kababaan nang may malalim na pagpapakumbaba, at hindi nila inintindi ang paghamak o mga kalapastanganan, o ang mga paninirang-puri ng mga tao, o ang pang-iinsulto, o ang kahihiyan, o ang sakit, o ang pagpapahirap.
“Sila ay isinumpa, ngunit sila ay nagbasbas, at taglay ang tunay na pagtitiis, namuhay silang tulad ng mga anghel sa lupa, hindi dahil sa kanilang kalikasan, kundi dahil sa kanilang ministeryo at sa biyayang higit sa kalikasan na ipinagkaloob sa kanila upang ipamahagi ang Katawan at Dugo ng Aking bugtong na Anak. At tunay nga silang mga anghel. Sapagkat kung paanong ang anghel na ibinibigay Ko sa iyo upang maging iyong tagapagbantay ay naghahatid sa iyo ng mga banal at mabuting inspirasyon, gayundin ang mga ministrong ito ay naging mga anghel, at sa Aking kabutihan ay ibinigay upang maging mga tagapagbantay. Kaya patuloy nilang binabantayan ang mga nasa ilalim ng kanilang pangangalaga, tulad ng tunay na mga anghel na tagapagbantay, na pumupukaw sa kanilang mga puso ng mga banal at mabuting kaisipan, at naghahandog sa Aking harapan para sa kanila ng matatamis at mapagmahal na pagnanais, sa pamamagitan ng walang humpay na panalangin, ng aral na ipinahahayag sa salita, at ng halimbawa ng kanilang pamumuhay. Kaya nakikita mong sila ay mga anghel, na inilagay ng Aking nag-aalab na pag-ibig, tulad ng mga ilawan sa mistikong katawan ng banal na Simbahan, upang maging inyong mga tagapagbantay, nang sa gayon ay kayong mga bulag ay magkaroon ng mga gabay na aakay sa inyo sa daan ng katotohanan, na nagbibigay sa inyo ng mabubuting inspirasyon sa pamamagitan ng mga panalangin, halimbawa ng pamumuhay, at aral, gaya ng sinabi Ko. Kaylaki ng pagpapakumbabang taglay nila sa pamamahala sa mga nasa ilalim ng kanilang pangangalaga at sa pakikitungo sa kanila! Kaylaki ng kanilang pag-asa at buhay na pananampalataya, kaya buong-bukas-palad nilang ipinamahagi sa mga dukha ang mga ari-arian ng banal na Simbahan, nang walang takot o pag-aalala kung mabawasan man ang mga yamang panlupa para sa kanilang sarili at sa mga nasa ilalim ng kanilang pangangalaga. At halos hindi nila inasikaso ang bagay na tunay na tungkulin nilang gawin, iyon ay, ang maglaan ng mga yamang panlupa para sa sarili nilang pangangailangan, yamang sila rin ay mga dukha sa Simbahan. Wala silang inimpok, at pagkamatay nila ay wala ni salaping natira; mayroon pa ngang ilan na, alang-alang sa mga dukha, ay nag-iwan ng pagkakautang sa Simbahan. Ito ay dahil, sa laki ng kanilang pag-ibig sa kapwa at ng pag-asang inilagak nila sa Aking Kalinga, wala silang takot na tulad ng sa isang alipin na mabawasan sila ng anuman, maging espirituwal man o panlupa.
“Ang tanda na ang isang nilalang ay umaasa sa Akin at hindi sa kanyang sarili ay hindi siya natatakot nang may takot ng isang alipin. Ang mga umaasa sa kanilang sarili ang siyang natatakot, at takot maging sa sarili nilang anino, at nangangambang baka maglaho sa harap nila ang langit at lupa. Dahil sa ganitong mga takot at sa lihis na pag-asa sa kanilang sariling kaunting kaalaman, labis silang nababalisa sa pagkakamit at pag-iingat ng mga bagay na panlupa, anupat tinatalikuran nila ang mga bagay na espirituwal at hindi na pinahahalagahan ang mga ito. Ngunit silang mga kahabag-habag, walang pananampalataya, at palalo ay hindi nagsasaalang-alang na Ako lamang ang Siyang nagkakaloob ng lahat ng kailangan ng kaluluwa at katawan, at na ayon sa sukat ng pag-asa sa Akin ng Aking mga nilalang ay gayon din ang magiging sukat ng Aking pagkalinga sa kanila. Hindi isinasaalang-alang ng mga kahabag-habag at mapagpalagay na ito na Ako ang Siyang umiiral, at sila ang mga hindi umiiral, at na tinanggap nila ang kanilang pag-iral at lahat ng iba pang karagdagang biyaya mula sa Aking Kabutihan. Kaya maituturing na walang kabuluhan ang pagpapagal ng nagbabantay sa lungsod kung hindi Ko ito iniingatan. Mawawalan ng kabuluhan ang lahat ng kanyang pagpapagal kung inaakala niyang maiingatan niya ito sa pamamagitan ng kanyang pagpapagal o pagkabalisa, sapagkat Ako lamang ang nag-iingat dito. Totoong ninanais Kong gamitin ninyo ang inyong pag-iral at isagawa ang mga biyayang ipinagkaloob Ko sa inyo, sa pagsasabuhay ng mga birtud gamit ang malayang kaloobang ibinigay Ko sa inyo, sa liwanag ng katwiran, sapagkat bagaman nilikha Ko kayo nang wala ang inyong tulong, hindi Ko kayo ililigtas nang wala ito. Minahal Ko na kayo bago pa kayo umiral, at nakita at nalaman ito ng mga minamahal Kong iyon, kaya minahal nila Ako nang di-masambit, at dahil sa kanilang pagmamahal ay gayon na lamang kalaki ang kanilang pag-asa sa Akin anupat wala silang kinatakutan. Hindi natakot si Silvestre nang tumayo siya sa harap ni Emperador Constantino at makipagtalo sa labindalawang Judiong iyon sa harap ng buong madla, kundi taglay ang buhay na pananampalataya ay naniwala siyang yamang Ako ay panig sa kanya, walang sinumang makakalaban sa kanya; at gayundin, nawala ang lahat ng takot ng iba, sapagkat hindi sila nag-iisa kundi may kasama, dahil sa pagtatamasa nila ng pag-ibig ay nasa Akin sila, at mula sa Akin ay natamo nila ang liwanag ng karunungan ng Aking bugtong na Anak, at mula sa Akin ay tinanggap nila ang kakayahang maging matatag at makapangyarihan laban sa mga pinuno at maniniil ng sanlibutan, at mula sa Akin ay tinaglay nila ang apoy ng Espiritu Santo, na nakikibahagi sa kahabagan at nag-aalab na pag-ibig ng Espiritung iyon.
“Ang pag-ibig na ito ay naging kasama at patuloy na kasama ng sinumang naghahangad nito, kalakip ang liwanag ng pananampalataya, pag-asa, katatagan, tunay na pagtitiis at mahabang pagtitiyaga hanggang kamatayan. Kaya nakikita mo na dahil hindi sila nag-iisa kundi may kasama, wala silang kinatatakutan. Tanging ang nakadarama na siya ay nag-iisa, at umaasa sa sarili, na walang pagsintang dulot ng pag-ibig, ang natatakot at nangangamba sa bawat munting bagay, sapagkat siya lamang ang walang pakikiisa sa Akin, Ako na nagbibigay ng ganap na katiwasayan sa kaluluwang nagtataglay sa Akin sa pamamagitan ng pagsintang dulot ng pag-ibig. At lubos itong naranasan ng mga maluwalhating iyon, ng Aking mga minamahal, sapagkat walang anumang makapipinsala sa kanilang mga kaluluwa; bagkus, sila pa ang makapipinsala sa mga tao at sa mga demonyo, na madalas ay nananatiling nakagapos sa bisa at kapangyarihang ibinigay Ko sa Aking mga lingkod laban sa kanila. Nangyari ito sapagkat tinugon Ko ang pag-ibig, pananampalataya, at pag-asang inilagak nila sa Akin. Hindi magiging sapat ang iyong dila upang isalaysay ang kanilang mga birtud, ni ang mata ng iyong pang-unawa upang makita ang bungang tinatanggap nila sa buhay na walang hanggan, na tatanggapin din ng lahat ng susunod sa kanilang mga yapak. Sila ay tulad ng mga mamahaling bato, at gayon sila sa Aking harapan, sapagkat tinanggap Ko ang kanilang pagpapagal at karalitaan at ang liwanag na kanilang ipinalaganap, kasama ng halimuyak ng mga birtud, sa mistikong katawan ng banal na Simbahan. At sa buhay na walang hanggan ay inilagay Ko sila sa pinakamataas na karangalan, at tumatanggap sila ng pagpapala at kaluwalhatian sa Aking paningin, sapagkat nagbigay sila ng halimbawa ng marangal at banal na pamumuhay, at taglay ang liwanag ay ipinagkaloob nila ang Liwanag ng Katawan at Dugo ng Aking bugtong na Anak, at ang lahat ng Sakramento. At ang mga pinahiran at lingkod Kong ito ay natatangi Kong minamahal, dahil sa dignidad na ipinagkaloob Ko sa kanila, at sapagkat ang Kayamanang ito na inilagay Ko sa kanilang mga kamay ay hindi nila itinago dahil sa kapabayaan at kamangmangan, kundi kinilala nilang mula ito sa Akin, at pinangasiwaan nila ito nang may pag-iingat at malalim na pagpapakumbaba, taglay ang tunay at wagas na mga birtud; at sapagkat, yamang inilagay Ko sila sa gayong kataas na kalagayan para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, bilang mabubuting pastol ay hindi sila tumigil sa pag-akay sa mga tupa tungo sa kawan ng banal na Simbahan, at dahil pa sa pag-ibig at pagkauhaw sa mga kaluluwa ay inialay nila ang kanilang sarili sa kamatayan upang maagaw ang mga ito sa mga kamay ng diyablo. Nakibahagi sila sa kahinaan ng mahihina upang ang mga ito ay hindi madaig ng kawalan ng pag-asa, at upang bigyan sila ng higit na lakas ng loob na ihayag ang kanilang kahinaan, madalas nilang ipinakikitang nakikiramay sila sa kanilang kahinaan at sinasabi, ‘Ako man ay mahina ring tulad ninyo.’ Nakiluha sila sa mga lumuluha, at nakigalak sa mga nagagalak; at sa gayong magiliw na paraan ay alam nilang ibigay sa bawat isa ang kanyang ikabubuhay, pinangangalagaan ang mabubuti at nagagalak sa kanilang mga birtud, hindi nilalamon ng inggit, kundi lumalawak ang puso dahil sa malawak na pag-ibig sa kanilang kapwa at sa mga nasa ilalim ng kanilang pangangalaga. Iniahon nila sa di-kasakdalan ang mga di-ganap, anupa’t sila mismo ay nakibahagi sa pagiging di-ganap at mahina ng mga ito, gaya ng sinabi Ko sa iyo, nang may tunay at banal na pagkahabag, at itinutuwid nila ang mga ito at binibigyan ng penitensiya para sa mga kasalanang nagawa ng mga ito โ na dahil sa pag-ibig ay tiniis nila ang kanilang penitensiya โ kasama nila. Sapagkat dahil sa pag-ibig, ang mga nagbigay ng penitensiya ay nagbata ng higit na sakit kaysa sa mga tumanggap nito; at mayroon pa ngang mga nagsagawa mismo ng penitensiya, lalo na kapag nakita nilang ito ay tila lubhang mahirap para sa nagpepenitensiya. Kaya sa pamamagitan ng gawang iyon, ang hirap ay napalitan ng tamis.
“O! Mga minamahal Ko, ginawa nilang mga nasasakupan ang kanilang sarili bagaman sila ay mga prelado; ginawa nilang mga lingkod ang kanilang sarili bagaman sila ay mga panginoon; ginawa nilang mahihina ang kanilang sarili bagaman sila ay malulusog at walang karamdaman ni ketong ng kasalanang mortal; bagaman malalakas, ginawa nilang mahihina ang kanilang sarili; sa piling ng mga mangmang at payak, nagpakita silang payak, at sa piling ng maliliit, nagpakababa sila. At sa gayon, taglay ang pag-ibig, natutuhan nilang maging lahat para sa lahat, at bigyan ang bawat isa ng pagkaing kailangan niya. Ano ang nag-udyok sa kanila na gawin ito? Ang pagkagutom at pagnanais para sa Aking karangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, na nabuo sa kanila sa Akin. Nagmadali silang magpakabusog dito sa hapag ng banal na Krus, nang hindi umiiwas o tumatanggi sa anumang pagpapagal, kundi taglay ang sigasig para sa mga kaluluwa, sa ikabubuti ng banal na Simbahan at sa pagpapalaganap ng pananampalataya, inilagay nila ang kanilang sarili sa gitna ng mga tinik ng kapighatian, at inilantad ang kanilang sarili sa bawat panganib nang may tunay na pagtitiis, na nag-aalay ng mabangong insenso ng marubdob na mga pagnanais, at ng mapagpakumbaba at walang patid na mga panalangin. Sa pamamagitan ng mga luha at pawis, pinahiran nila ng pamahid ang mga sugat ng kanilang kapwa, samakatuwid, ang mga sugat ng pagkakasala dahil sa kasalanang mortal, na lubusang gumaling nang tanggapin nang may pagpapakumbaba ang pamahid na ginawa sa gayong paraan.”
Isang maikling pag-uulit ng naunang kabanata; at tungkol sa paggalang na dapat iukol sa mga pari, mabuti man sila o masama.
“Ipinakita Ko sa iyo, pinakamamahal na anak, ang isang halimbawa ng kadakilaan ng mabubuting pari (sapagkat ang ipinakita Ko sa iyo ay isang halimbawa lamang ng tunay na kadakilaang iyon), at sinabi Ko sa iyo ang tungkol sa dignidad na ipinagkaloob Ko sa kanila nang piliin Ko sila bilang Aking mga ministro. Dahil sa dignidad at kapangyarihang iyon, hindi Ko nais na parusahan sila ng mga layko dahil sa anumang pansariling kapintasan, sapagkat ang mga nagpaparusa sa kanila ay lubhang nagkakasala sa Akin. Ngunit nais Kong iukol sa kanila ng mga layko ang nararapat na paggalang, hindi alang-alang sa kanila, gaya ng sinabi Ko, kundi alang-alang sa Akin, dahil sa kapangyarihang ibinigay Ko sa kanila. Kaya ang paggalang na ito ay hindi kailanman dapat mabawasan para sa mga paring humihina ang kabutihang-asal, gaya rin ng hindi ito dapat mabawasan para sa mabubuting pari na ang kabutihan ay isinalaysay Ko sa iyo; sapagkat silang lahat ay itinalagang mga ministro ng Araw โ samakatuwid, ng Katawan at Dugo ng Aking Anak, at ng iba pang mga Sakramento.
“Ang dignidad na ito ay taglay kapwa ng mabubuti at masasama โ nasa kanilang lahat ang Araw upang ipagkaloob, gaya ng nasabi na, at ang mga paring ganap ay nasa kalagayan din ng liwanag, samakatuwid, nililiwanagan at pinapainit nila ang kanilang kapwa sa pamamagitan ng kanilang pag-ibig. At sa init na ito, pinasisibol at pinamumunga nila ang mga birtud sa mga kaluluwa ng kanilang mga nasasakupan. Itinalaga Ko sila upang tunay na maging inyong mga anghel na tagatanod na mag-iingat sa inyo; upang pukawin sa inyong mga puso ang mabubuting kaisipan sa pamamagitan ng kanilang mga banal na panalangin, at upang ituro sa inyo ang Aking aral na nasasalamin sa kanilang buhay, at upang paglingkuran kayo sa pamamagitan ng pagkakaloob sa inyo ng mga banal na Sakramento. Sa gayon ay pinaglilingkuran nila kayo, binabantayan, at pinupukaw sa inyo ang mabubuti at banal na kaisipan gaya ng ginagawa ng isang anghel.”
“Tingnan mo, kung gayon, bukod sa dignidad na ipinagkaloob Ko sa kanila, kung gaano sila karapat-dapat mahalin kapag taglay din nila ang palamuti ng kabutihang-asal, gaya ng mga binanggit Ko sa iyoโna tungkulin at pananagutan nilang lahat na taglayinโat kung gaano kalaki ang paggalang na dapat mong iukol sa kanila, sapagkat sila ay Aking mga minamahal na anak at bawat isa ay nagniningning na gaya ng araw sa mistikong katawan ng banal na Simbahan dahil sa kanilang mga birtud. Sapagkat ang bawat taong may kabutihang-asal ay karapat-dapat mahalin, at lalo na sila dahil sa ministeryong ipinagkatiwala Ko sa kanilang mga kamay. Kaya dapat mo silang mahalin dahil sa bisa at dignidad ng Sakramento, at dahil din sa mismong bisa at dignidad na iyon ay dapat mong kapootan ang mga kapintasan ng mga namumuhay nang kaawa-awa sa kasalanan. Ngunit huwag mong italaga ang iyong sarili bilang kanilang hukom dahil dito, na siyang ipinagbabawal Ko, sapagkat sila ay Aking mga Kristo, at dapat mong mahalin at igalang ang awtoridad na ibinigay Ko sa kanila. Alam mong mabuti na kung isang marumi at gusgusing tao ang maghatid sa iyo ng isang dakilang kayamanan na pinagmumulan ng iyong buhay, hindi mo kapopootan ang nagdala nito, gaano man siya kagusgusin at karumi, dahil sa pag-ibig mo sa kayamanan at sa panginoong nagpadala nito sa iyo. Tunay na hindi mo ikalulugod ang kaniyang kalagayan, at dahil sa pag-ibig mo sa kaniyang panginoon ay nanaisin mong mahugasan ang kaniyang karumihan at mabihisan siya nang maayos. Ito, kung gayon, ang iyong tungkulin ayon sa hinihingi ng pag-ibig sa kapwa, at ganito ang nais Kong pakikitungo mo sa gayong mga paring namumuhay nang taliwas sa nararapat. Bagaman sila mismo ay marumi at nakadamit ng mga kasuotang gutay-gutay dahil sa bisyo bunga ng kanilang pagkahiwalay sa Aking pag-ibig, naghahatid sila sa iyo ng mga dakilang Kayamananโsamakatuwid, ang mga Sakramento ng banal na Simbahanโna pinagmumulan ng iyong buhay ng biyaya. Tinatanggap mo ang mga Ito nang karapat-dapat, sa kabila ng malalaking kapintasang maaaring taglayin ng mga paring iyon, dahil sa pag-ibig mo sa Akin, ang Diyos na Walang Hanggan, na nagsusugo sa kanila sa iyo, at dahil sa pag-ibig mo sa buhay ng biyayang tinatanggap mo mula sa dakilang kayamanan, na sa pamamagitan nito ay ipinagkakaloob nila sa iyo ang buong Diyos at ang buong Tao, samakatuwid, ang Katawan at Dugo ng Aking Anak na kaisa ng Aking kalikasang Diyos. Tunay na dapat mong kasuklaman at kapootan ang kanilang mga kasalanan, at magsikap ka sa pag-ibig at banal na panalangin na muli silang bihisan, na hinuhugasan ang kanilang karumihan ng iyong mga luhaโsamakatuwid, dapat mo silang iharap sa Akin nang may mga luha at matinding pagnanais, upang muli Ko silang bihisan sa Aking kabutihan ng kasuotan ng pag-ibig sa kapwa. Alamin mong mabuti na nais Ko silang pagkalooban ng biyaya, kung ihahanda lamang nila ang kanilang sarili upang tanggapin ito, at kung ipananalangin mo ito; sapagkat hindi Ko kalooban na ipagkaloob nila sa iyo ang Araw samantalang sila mismo ay nasa kadiliman, ni na mahubaran sila ng kasuotan ng kabutihang-asal at mamuhay nang marumi sa kawalang-dangal. Sa halip, ibinigay Ko sila sa iyo at itinalaga upang maging mga anghel at mga araw sa lupa, gaya ng sinabi Ko. Yamang hindi Ko kalooban na manatili sila sa ganitong kalagayan, dapat mo silang ipanalangin at huwag hatulan, na ipinauubaya sa Akin ang paghatol sa kanila. At Ako, na naaantig ng iyong mga panalangin, ay mahahabag sa kanila kung tatanggapin lamang nila ito; ngunit kung hindi nila itutuwid ang kanilang buhay, ang kanilang dignidad ang magiging sanhi ng kanilang kapahamakan. Sapagkat kung hindi nila tatanggapin ang lawak ng Aking awa, Ako, ang Kataas-taasang Hukom, ay hahatol sa kanila nang kakila-kilabot sa kanilang huling sandali, at itatapon sila sa apoy na walang hanggan.”
Tungkol sa pagkakaiba ng kamatayan ng taong matuwid at ng makasalanan, at una, tungkol sa kamatayan ng taong matuwid.
“Ngayong nasabi Ko na sa iyo kung paanong inaakusahan ng sanlibutan at ng mga demonyo ang mga kaawa-awang taong ito, na siya ngang katotohanan, nais Kong magsalita sa iyo nang higit na detalyado tungkol dito (upang lalo kang mahabag sa mga kaawa-awang taong ito), at sabihin sa iyo kung gaano kaiba ang mga pakikibaka ng kaluluwa ng isang taong matuwid sa mga pakikibaka ng kaluluwa ng isang makasalanan, at kung gaano kaiba ang kanilang pagkamatay, at kung paanong ang kapayapaan sa pagkamatay ng taong matuwid ay higit o kulang ayon sa kaganapan ng kanyang kaluluwa. Sapagkat nais Kong malaman mo na ang lahat ng pagdurusang tinitiis ng mga nilalang na may katwiran ay nakasalalay sa kanilang kalooban, dahil kung ang kanilang kalooban ay naaayon sa Akin, hindi sila makararanas ng anumang pagdurusa; hindi sa wala na silang mga pagpapagal dahil dito, kundi sapagkat ang mga pagpapagal ay hindi nagdudulot ng pagdurusa sa isang kaloobang malugod na nagtitiis ng mga ito, yamang nakikita nitong ang mga ito ay itinakda ng Aking kalooban. Ang mga taong tulad nila ay nakikipagdigma sa sanlibutan, sa Diyablo, at sa sarili nilang pagkamakalaman sa pamamagitan ng banal na pagkapoot sa kanilang sarili. Kaya kapag sumapit na sila sa oras ng kamatayan, mapayapa silang namamatay, sapagkat nadaig na nila ang kanilang mga kaaway noong sila ay nabubuhay pa. Hindi maaakusahan ng sanlibutan ang gayong tao, sapagkat nakita niya ang mga panlilinlang nito at dahil dito ay tinalikuran niya ito kasama ang lahat ng kaluguran nito. Hindi siya inaakusahan ng kanyang kahinaang makalaman at ng kanyang katawan, sapagkat iginapos niya ang pagkamakalaman na parang isang alipin sa pamamagitan ng renda ng katwiran, at pinahirapan ang kanyang laman sa pamamagitan ng penitensiya, mga pagpupuyat, at mapagpakumbaba at walang-tigil na pananalangin. Pinatay niya ang kalooban ng kanyang mga pandama sa pamamagitan ng pagkapoot at pagkasuklam sa bisyo, at ng pag-ibig sa kabutihang-asal. Lubusan nang nawala ang lahat ng pagkagiliw niya sa kanyang katawan; ang pagkagiliw at pag-ibig na ito sa pagitan ng kaluluwa at katawan ang nagpapamukhang mahirap sa kamatayan, at dahil dito ay likas na natatakot ang tao sa kamatayan. Ngunit yamang ang kabutihang-asal ng isang taong matuwid at ganap ay nakahihigit sa kalikasan, pinapawi ang kanyang likas na takot at dinaraig ito sa pamamagitan ng banal na pagkapoot sa sarili at ng pagnanais na marating ang kanyang huling hantungan, hindi siya malalabanan ng kanyang likas na pagkagiliw, at nananatiling payapa ang kanyang budhi. Sapagkat noong siya ay nabubuhay pa, nagbantay nang mabuti ang kanyang budhi, at binabalaan siya kapag dumarating ang mga kaaway upang salakayin ang lungsod ng kanyang kaluluwa, gaya ng isang asong bantay na nasa pintuan at, kapag nakakita ng mga kaaway, ay nagbababala sa mga bantay sa pamamagitan ng pagtahol nito. Sapagkat sa ganitong paraan binabalaan ng aso ng budhi ang tanod na katwiran, at nalalaman ng katwiran, kasama ang malayang pagpapasya, sa pamamagitan ng liwanag ng pag-unawa, kung ang dayuhan ay kaibigan o kaaway. Sa isang kaibigan, ibig sabihin, sa kabutihang-asal at mga banal na kaisipan, ibinigay niya ang kanyang malugod na pag-ibig, tinatanggap at ginagamit ang mga ito nang may malaking pagsisikap at pag-iingat; sa isang kaaway, ibig sabihin, sa bisyo at masasamang kaisipan, ang ibinigay niya ay pagkapoot at pagkasuklam. At sa pamamagitan ng patalim ng pagkapoot sa sarili at ng pag-ibig sa Akin, ng liwanag ng katwiran, at ng kamay ng malayang pagpapasya, sinaktan niya ang kanyang mga kaaway; kaya sa oras ng kamatayan, ang kanyang budhi, na naging isang tapat na tagapagbantay, ay hindi kumakagat kundi nananatiling payapa.
“Totoong ang isang matuwid na kaluluwa, dahil sa pagpapakumbaba at sapagkat sa sandali ng kamatayan ay higit niyang nauunawaan ang halaga ng panahon at ng mga hiyas ng kabutihang-asal, ay sinisisi ang sarili, na para bang kakaunti lamang ang nagawa niya sa panahong ipinagkaloob sa kanya; ngunit hindi ito isang pasakit na nagpapahirap, kundi nakabubuti, sapagkat inaakay nito ang kaluluwang nakapaloob sa pagninilay na magpatirapa sa harap ng Dugo ng mapagpakumbaba at walang-dungis na Kordero, ang Aking Anak. Hindi lumilingon ang taong matuwid upang hangaan ang kanyang mga dating kabutihan, sapagkat hindi niya magagawa ni nanaising umasa sa sarili niyang mga kabutihan, kundi tanging sa Dugo kung saan siya nakatagpo ng awa; at kung paanong namuhay siya sa pag-alaala sa Dugong iyon, gayundin sa kamatayan ay nalalasing at nalulubog siya rito. Bakit hindi siya maisumbat ng mga diyablo ng kasalanan? Sapagkat noong nabubuhay siya ay dinaig niya ang kanilang kasamaan sa pamamagitan ng karunungan, gayunman ay pumapaligid sila sa kanya upang tingnan kung may makukuha sila, at nagpapakita sa kakila-kilabot na mga anyo upang takutin siya sa pamamagitan ng kanilang nakapangingilabot na anyo at ng sari-saring mga guniguni; ngunit sapagkat wala sa kanyang kaluluwa ang lason ng kasalanan, ang kanilang anyo ay hindi nagdudulot sa kanya ng sindak o takot, gaya ng idudulot nito sa ibang namuhay nang masama sa daigdig. Kaya ang mga diyablo, pagkakitang ang kaluluwa ay pumasok sa Dugo nang may nag-aalab na pag-ibig, ay hindi makatiis na masdan ito, kundi nananatili sa malayo at nagpapakawala ng kanilang mga palaso. Ngunit ang kanilang pakikidigma at kanilang mga sigaw ay hindi makapipinsala sa kaluluwang iyon, na nagsisimula nang tumikim ng buhay na walang hanggan, gaya ng sinabi Ko sa iyo sa ibang bahagi, sapagkat sa pamamagitan ng mata ng pag-unawa na nililiwanagan ng balintataw ng banal na pananampalataya, ay nakikita niya Ako, ang Walang-hanggan at Walang-katapusang Kabutihan, na inaasahan niyang makamtan sa pamamagitan ng biyaya, hindi bilang nararapat sa kanya, kundi sa bisa ni Jesucristo na Aking Anak.
“Kaya, sa pagbubukas ng mga bisig ng pag-asa at pagyakap sa Kanya ng mga kamay ng pag-ibig, tila inaangkin na niya Siya bago pa man niya ito tunay na magawa, sa paraang isinalaysay Ko sa iyo sa ibang bahagi. Sa biglang pagdaan, habang nakalubog sa Dugo, sa makipot na pintuan ng Salita, ay nararating niya Ako, ang Dagat na Payapa. Sapagkat ang dagat at ang pintuan ay magkaugnay. Ako at ang Katotohanan, ang Aking bugtong na Anak, ay iisa. Anong laking kagalakan ang tinatanggap ng kaluluwang nakikitang buong tamis niyang narating ang lagusang ito, sapagkat sa Katotohanan ay natitikman niya ang kaligayahan ng kalikasang angheliko! Ang kagalakang ito ay tinatanggap ng lahat ng mga dumaraan sa ganitong matamis na paraan, ngunit higit na sagana itong tinatanggap ng Aking mga lingkod na binanggit Ko sa iyo, na namuhay na tulad ng mga anghel, sapagkat sa buhay na ito ay namuhay silang may higit na kaalaman at may higit na pagkagutom sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Hindi Ko tinutukoy lamang ang liwanag ng kabutihang-asal na maaaring taglayin ng lahat sa pangkalahatan, kundi ang di-pangkaraniwang liwanag na taglay ng mga taong ito bukod pa sa liwanag ng mabuting pamumuhay, samakatuwid, ang liwanag ng banal na kaalaman, na sa pamamagitan nito ay higit nilang nakilala ang Aking Katotohanan, at ang higit na nakakakilala ay higit na umiibig sa Akin, at ang higit na umiibig sa Akin ay higit na tumatanggap. Ang inyong gantimpala ay sinusukat ayon sa sukat ng inyong pag-ibig, at kung itatanong mo sa Akin kung ang isang walang gayong kaalaman ay makaaabot sa pag-ibig na ito, isasagot Ko na oo, maaari niya itong maabot, ngunit ang isang natatanging pangyayari ay hindi nagiging pangkalahatang tuntunin, at palagi Akong nangungusap sa iyo sa pangkalahatan.
“Tumatanggap din sila ng higit na karangalan dahil sa kanilang pagkapari, sapagkat sila mismo ang tumanggap ng tungkuling kumain ng mga kaluluwa para sa Aking karangalan. Sapagkat kung paanong tungkulin ng bawat isa na manatili sa pag-ibig sa kanyang kapwa, sa kanila naman ay ipinagkaloob ang tungkuling ipagkaloob ang Dugo at pamahalaan ang mga kaluluwa.
“Kaya kung ginagawa nila ito nang buong pagsisikap at may pag-ibig sa kabutihang-asal, tumatanggap sila, gaya ng nasabi na, ng higit kaysa sa iba. O! kayligaya ng kanilang mga kaluluwa kapag sumapit sila sa huling sandali ng kamatayan! Sapagkat sila ang naging mga tagapagtanggol at tagapangaral ng pananampalataya sa kanilang kapwa. Ang pananampalatayang ito ay isinabuhay nila hanggang sa kaibuturan ng kanilang mga buto, at sa pamamagitan nito ay nakikita nila ang kanilang pahingahan sa Akin. Ang pag-asang ipinamuhay nilaโna nagtitiwala sa Aking kalinga at tumatalikod sa lahat ng pagtitiwala sa kanilang sarili, sapagkat hindi sila umasa sa sarili nilang kaalaman, at nang talikuran nila ang pag-asa sa kanilang sarili ay hindi sila nag-ukol ng di-wastong pag-ibig sa sinumang kapwa nilalang o sa anumang bagay na nilikha; at namuhay sila sa kusang-loob na karukhaanโang siya ngayong nag-uudyok sa kanila na may malaking galak na iangat sa Akin ang kanilang pagtitiwala. Ang kanilang puso, na isang sisidlan ng pag-ibig, na sinulatan ng Aking pangalan ng kanilang nag-aalab na pag-ibig sa kapwa, ay ipinakita nila sa kanilang kapwa sa pamamagitan ng halimbawa ng kanilang mabuti at banal na buhay at ng aral ng kanilang mga salita. Ang pusong ito ay bumabangon at kumakapit sa Akin, na siyang Hantungan nito, nang may pag-ibig na di-maipahayag, at ibinabalik sa Akin ang perlas ng katarungan na lagi nitong inilalagay sa harap nito, na nagbibigay ng katarungan sa lahat at may wastong pagkilatis na nag-uukol sa bawat isa ng nararapat sa kanya. Kaya ang taong ito ay nagbibigay sa Akin ng katarungan nang may tunay na pagpapakumbaba, at nagbibigay ng kaluwalhatian at papuri sa Aking Pangalan, sapagkat kinikilala niyang mula sa Akin ang biyayang nagbigay sa kanya ng kakayahang tapusin ang kanyang takbuhin nang may dalisay at banal na budhi, at nagagalit siya sa kanyang sarili, sa pag-aakalang hindi siya karapat-dapat tumanggap ng gayong biyaya.
“Ang kanyang budhi ay nagpapatotoo sa Akin tungkol sa kanyang kabutihan, at makatarungan Kong ibinibigay sa kanya ang korona ng katarungan, na pinalamutian ng mga perlas ng mga birtudโsamakatuwid, ng bungang hinango ng pag-ibig mula sa mga birtud. O, anghel sa lupa! mapalad ka sapagkat hindi ka naging walang utang na loob sa mga biyayang tinanggap mo mula sa Akin, at hindi ka naging pabaya o mangmang, kundi buong pagsisikap mong iminulat ang iyong mata sa pamamagitan ng tunay na liwanag at itinuon ito sa mga nasa ilalim ng iyong pangangalaga, at tapat at buong tapang mong sinunod ang aral ng Mabuting Pastol, ang matamis na Kristo Hesus, ang Aking bugtong na Anak. Kaya tunay na dumaraan ka ngayon sa Kanya, na siyang Pintuan, na nahuhugasan at nalulubog sa Kanyang dugo, kasama ang iyong kawan ng mga kordero, na marami sa kanila ay inakay mo sa buhay na walang hanggan sa pamamagitan ng iyong banal na aral at halimbawa, at marami naman ang naiwan mo sa kalagayan ng biyaya.
“O, pinakamamahal na anak! sa mga katulad nila ay walang maipipinsala ang pagkakita sa mga diyablo, dahil sa pagkakita nila sa Akin, na kanilang nakikita sa pamamagitan ng pananampalataya at pinanghahawakan sa pamamagitan ng pag-ibig; ang kadiliman at ang nakapangingilabot na anyo ng mga demonyo ay hindi nagbibigay sa kanila ng ligalig o anumang takot, sapagkat wala sa kanila ang lason ng kasalanan. Wala sa kanila ang takot ng alipin, kundi banal na takot. Kaya hindi sila natatakot sa panlilinlang ng demonyo, sapagkat sa pamamagitan ng liwanag na higit sa kalikasan at ng liwanag ng Banal na Kasulatan ay nakikilala nila ang mga ito, kaya hindi sila naihahatid ng mga ito sa kadiliman o pagkabalisa. Sa gayon ay maluwalhati silang pumapanaw, na nahuhugasan sa dugo, may pagkagutom sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at lubos na nag-aalab sa pag-ibig sa kapwa, matapos dumaan sa pintuan ng Salita at pumasok sa Akin; at sa pamamagitan ng Aking kabutihan ay itinatalaga ang bawat isa sa kanyang lugar, at sa bawat isa ay sinusukat ang marubdob na pag-ibig ayon sa isinukat niya sa Akin.”
Tungkol sa kamatayan ng mga makasalanan, at sa kanilang mga pagdurusa sa oras ng kamatayan.
“Hindi gayon kadakila, pinakamamahal na anak, ang wakas ng iba pang mga kahabag-habag na ito na nasa matinding paghihirap, gaya ng isinalaysay Ko sa iyo. Kaypangilabot at kaydilim ng kanilang kamatayan! Sapagkat sa sandali ng kamatayan, gaya ng sinabi Ko sa iyo, sila ay inaakusahan ng Diyablo nang may malaking sindak at kadiliman, na ipinakikita ang kanyang mukha, na alam mong lubhang kakila-kilabot anupat higit na nanaisin ng nilalang ang anumang sakit na maaaring tiisin sa mundong ito kaysa makita iyon; at lalo niyang pinatatalas ang kirot ng budhi anupat kakila-kilabot nitong nginangatngat ang tao. Ang mga di-wastong kaluguran at kahalayan na ginawa niyang mga panginoon ng kanyang katwiran ay nag-aakusa sa kanya, na nagdudulot sa kanya ng matinding dalamhati, sapagkat noon ay nalalaman niya ang katotohanan ng hindi niya nalalaman noong una, at ang kanyang kamalian ay naghahatid sa kanya sa matinding pagkalito.
“Sa kanyang buhay ay namuhay siyang hindi tapat sa Akin โ sapagkat tinakpan ng pagmamahal sa sarili ang balintataw ng kabanal-banalang pananampalataya โ kaya pinahihirapan siya ng Diyablo sa pamamagitan ng kawalan ng pananampalataya upang ihatid siya sa kawalan ng pag-asa. O! kayhirap para sa kanila ng labanang ito, sapagkat dinaratnan silang walang sandata, walang baluti ng pagsinta at pag-ibig; sapagkat, bilang mga kaanib ng Diyablo, inalisan sila ng lahat ng ito. Kaya wala sa kanila ang liwanag na higit sa kalikasan, ni ang liwanag ng karunungan, sapagkat hindi nila ito naunawaan, dahil hindi sila hinayaang maunawaan ng mga sungay ng kanilang kapalaluan ang tamis ng pinakadiwa nito. Kaya ngayon, sa matinding labanan, hindi nila alam ang gagawin. Hindi sila pinalalakas ng pag-asa, sapagkat hindi sila umasa sa Akin, ni sa Dugo na ginawa Ko silang mga tagapaglingkod, kundi sa kanilang sarili lamang, at sa mga karangalan at kaluguran ng daigdig. At hindi nakita ng kaaba-abang taong iyon na lahat ay ibinibilang sa kanya nang may tubo, at na bilang isang may utang ay kailangan niyang magsulit sa Akin; ngayon ay nasusumpungan niya ang kanyang sarili na hubad at walang anumang birtud, at saanman siya bumaling ay wala siyang naririnig kundi mga panunumbat na nagdudulot ng matinding pagkalito at kahihiyan. Ang kawalang-katarungang ginawa niya sa kanyang buhay ay nag-aakusa sa kanya sa kanyang budhi, kaya hindi siya nangangahas humiling ng anuman maliban sa katarungan. “At sinasabi Ko sa iyo na gayon na lamang katindi ang kahihiyan at pagkalitong iyon na, maliban kung sa kanilang buhay ay nakagawian na nilang umasa sa Aking awa, ibig sabihin, nakainom na sila ng gatas ng awa (bagaman dahil sa kanilang mga kasalanan ay isa itong malaking kapangahasan, sapagkat hindi mo tunay na masasabing ang taong humahampas sa Akin gamit ang bisig ng Aking awa ay may pag-asa sa awa, kundi sa halip ay may mapangahas na pagtitiwala), wala ni isa mang hindi mawawalan ng pag-asa, at sa kawalan ng pag-asa ay makakasama nila ang Diyablo sa walang hanggang kapahamakan.
“Ngunit kapag sumapit na siya sa bingit ng kamatayan, at kinilala ang kanyang kasalanan, naalis na ang pasanin ng kanyang budhi sa pamamagitan ng banal na pangungumpisal, at naiwaksi na ang mapangahas na pagtitiwala, anupat hindi na siya nagkakasala, nananatili ang awa, at sa awang ito ay maaari siyang kumapit sa pag-asa, kung loloobin niya. Ito ang bunga ng Awa: ang papag-asahin sila rito habang sila ay nabubuhay, bagaman hindi Ko ito ipinagkakaloob sa kanila upang magkasala sila laban sa Akin sa pamamagitan ng Aking awa, kundi sa halip ay upang lumawak ang kanilang puso sa pag-ibig, at sa pagninilay sa Aking kabutihan. Ngunit kabaligtaran ang kanilang ginagawa, sapagkat nagkakasala sila laban sa Akin dahil sa pag-asang taglay nila sa Aking awa. Gayunman, pinananatili Ko sila sa pag-asang ito upang sa huling sandali ay mayroon silang makakapitan, at sa gayong paraan ay hindi sila manghina dahil sa hatol na tinatanggap nila, at sa gayon ay humantong sa kawalan ng pag-asa; sapagkat ang panghuling kasalanang ito ng kawalan ng pag-asa ay higit na hindi kalugud-lugod sa Akin at higit na nakapipinsala sa kanila kaysa sa lahat ng iba pang kasalanang kanilang nagawa. At ito ang dahilan kung bakit ang kasalanang ito ay higit na mapanganib para sa kanila at hindi kalugud-lugod sa Akin: sapagkat ginagawa nila ang ibang mga kasalanan dahil sa ilang kaluguran ng kanilang sariling kahalayan, at kung minsan ay ikinalulungkot nila ang mga iyon, at kung wasto ang kanilang pagsisisi, ang kanilang pagdadalamhati ay magtatamo ng awa para sa kanila. Ngunit hindi kahinaan ng inyong kalikasan ang nag-uudyok sa inyo na mawalan ng pag-asa, sapagkat walang kaluguran dito, kundi pagdurusang hindi matiis lamang. Ang nawawalan ng pag-asa ay humahamak sa Aking awa, at itinuturing niyang higit na malaki ang kanyang kasalanan kaysa sa awa at kabutihan. Kaya, kung mahulog ang isang tao sa kasalanang ito, hindi siya nagsisisi, at hindi niya tunay na ikinalulungkot ang kanyang pagkakasala laban sa Akin gaya ng nararapat; ang tunay niyang ikinalulungkot ay ang sarili niyang kapahamakan, ngunit hindi ang pagkakasalang ginawa laban sa Akin, at dahil dito ay tinatanggap niya ang walang hanggang kapahamakan. Kaya tingnan mo na ang kasalanang ito lamang ay naghahatid sa kanya sa impiyerno, kung saan pinarurusahan siya dahil dito at sa lahat ng iba pang kasalanang kanyang nagawa; samantalang kung ikinalungkot at pinagsisihan niya ang pagkakasalang ginawa laban sa Akin, at umasa sa Aking awa, nakasumpong sana siya ng awa, sapagkat, gaya ng sinabi Ko sa iyo, ang Aking awa ay di-maihahambing na higit na malaki kaysa sa lahat ng kasalanang maaaring gawin ng alinmang nilalang; kaya lubhang hindi kalugud-lugod sa Akin na ituring nilang higit na malaki ang kanilang mga kasalanan.
“Ang kawalan ng pag-asa ang kasalanang hindi pinatatawad dito ni sa kabilang buhay, at dahil lubhang hindi kalugud-lugod sa Akin ang kawalan ng pag-asa, nais Kong umasa sila sa Aking awa sa oras ng kamatayan, kahit na naging magulo at masama ang kanilang buhay. Ito ang dahilan kung bakit habang sila ay nabubuhay, ginagamit Ko sa kanila ang matamis na pakanang ito: pinauunlad Ko ang kanilang pag-asa sa Aking awa, sapagkat kapag pinagyaman nila sa kanilang sarili ang pag-asang ito at sumapit sila sa kamatayan, hindi sila madaling bumitiw dito dahil sa matinding hatol na tinatanggap nila, di-tulad kung hindi nila pinagyaman ang pag-asang iyon.
“Ang lahat ng ito ay ipinagkakaloob sa kanila ng apoy at kalaliman ng Aking di-matatawarang pag-ibig, ngunit dahil ginamit nila ito sa kadiliman ng pagmamahal sa sarili, na siyang pinagmulan ng bawat kasalanan nila, hindi nila ito tunay na nakilala. Sa halip, sa pagbaling ng kanilang damdamin sa tamis ng Aking awa, inisip nila ito nang may labis na kapangahasan. At ito ang isa pang dahilan ng pagsaway sa kanila ng kanilang budhi sa anyo ng Diyablo: sinasaway sila nito sapagkat dapat sana nilang ginamit ang panahon at ang lawak ng Aking awa na kanilang inasahan sa pagkakawanggawa at pagmamahal sa kabanalan, at ang panahong ibinigay Ko sa kanila dahil sa pag-ibig ay dapat sana nilang ginugol sa kabanalan, samantalang sa lahat ng kanilang panahon at sa kabila ng kanilang malaking pag-asa sa Aking awa, wala silang ginawa kundi ang hamak na magkasala laban sa Akin. O ikaw na mas bulag pa sa bulag! Itinago mo ang iyong perlas at ang iyong talantong inilagay Ko sa iyong mga kamay upang mapalago mo ito, ngunit dahil sa iyong kapangahasan ay ayaw mong gawin ang Aking kalooban. Sa halip, ibinaon mo ito sa lupa ng di-maayos na pagmamahal sa sarili, na ngayo’y nagbibigay sa iyo ng bunga ng kamatayan.
“Hindi na lingid sa iyo ngayon ang iyong kaabahan, sapagkat hindi na natutulog ang uod ng budhi, kundi nginangatngat ka na nito. Sumisigaw ang mga diyablo at ibinibigay sa iyo ang gantimpalang karaniwan nilang ibinibigay sa kanilang mga lingkod, samakatuwid ay pagkalito at paghatol. Nais ka nilang ihatid sa kawalan ng pag-asa upang sa sandali ng kamatayan ay hindi ka makatakas sa kanilang mga kamay. Kaya sinisikap nilang lituhin ka, upang pagkatapos, kapag kasama ka na nila, ay maibigay nila sa iyo ang bahagi ng kaparusahang ukol sa kanila. O kahabag-habag! Ang dangal na ipinagkaloob Ko sa iyo ay nakikita mo ngayon na nagniningning ayon sa tunay nitong kalagayan, at nalalaman mo, sa iyong kahihiyan, na iningatan at ginamit mo ang mga ari-arian ng banal na Simbahan sa gayong kadilimang puspos ng pagkakasala, anupat nakikita mo ang iyong sarili bilang isang magnanakaw, isang may utang na dapat magbayad ng kanyang utang sa mga dukha at sa banal na Simbahan. Pagkatapos ay ipinakikita sa iyo ng iyong budhi na ginugol mo ang salapi sa mga hayagang patutot, ginamit ito sa pagpapalaki ng iyong mga anak at pagpapayaman sa iyong mga kamag-anak, at nilustay sa katakawan at sa maraming sisidlang pilak at iba pang palamuti para sa iyong bahay. Samantalang dapat sana ay namuhay ka sa kusang-loob na karalitaan.
“Ipinakikita sa iyo ng iyong budhi ang Banal na Opisyo na iyong pinabayaan, na siyang naging dahilan ng pagkakasala mo nang mortal, at kung paanong kahit binibigkas mo ito ng iyong bibig, ang puso mo naman ay malayo sa Akin. Ipinakikita rin sa iyo ng budhi ang iyong mga nasasakupan, samakatuwid ay ang pag-ibig at matinding pagnanais na dapat sana’y nadama mo upang pagyamanin sila sa kabanalan, bigyan sila ng halimbawa sa pamamagitan ng iyong buhay, at ituwid sila sa pamamagitan ng kamay ng awa at pamalo ng katarungan. At dahil kabaligtaran ang ginawa mo, sinasaway ka ng iyong budhi at ng kakila-kilabot na anyo ng Diyablo.
“At kung bilang isang prelado ay di-makatarungan mong ipinagkaloob sa isa sa iyong mga nasasakupan ang tungkulin ng isang prelado o anumang tungkuling mangalaga sa mga kaluluwa, samakatuwid ay hindi mo isinaalang-alang kung kanino at kung paano mo ito ipinagkakaloob, inihaharap din ito ng Diyablo sa iyong budhi. Sapagkat dapat mo sana itong ipinagkaloob, hindi dahil sa matatamis na pananalita, ni upang magbigay-lugod sa mga nilalang, ni alang-alang sa mga kaloob, kundi tanging alang-alang sa kabanalan, sa Aking karangalan, at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. At dahil hindi mo ito ginawa, sinasaway ka; at upang lalong tumindi ang iyong pagdurusa at pagkalito, nakahantad sa iyong budhi at sa liwanag ng iyong isip ang ginawa mo na hindi mo dapat ginawa, at ang dapat mong ginawa ngunit hindi mo ginawa.
“Nais Kong malaman mo, pinakamamahal na anak, na higit na nakikita ang kaputian kapag inilagay sa itim na likuran, at ang kaitiman sa puti, kaysa kapag magkahiwalay ang mga ito. Gayon ang nangyayari sa mga kaawa-awang ito, lalo na sa kanila at sa lahat ng iba sa pangkalahatan, sapagkat sa oras ng kamatayan, kapag nagsisimula nang makita ng kaluluwa ang mga kapighatian nito, at ng taong matuwid ang kanyang lubos na kaligayahan, nahahayag sa taong masama ang kanyang masamang pamumuhay. Hindi na kailangang ipaalala pa sa kanya ng sinuman ang mga kasalanang nagawa niya, sapagkat inihaharap ng kanyang budhi ang mga iyon sa kanya, kasama ng mga birtud na dapat sana niyang isinabuhay. Bakit ang mga birtud? Upang lalo siyang mapahiya. Sapagkat ang bisyong inihahambing sa birtud ay higit na nakikilala dahil sa birtud na iyon, at habang lalo niyang nakikilala ang kanyang kasalanan, lalong tumitindi ang kanyang kahihiyan. Sa paghahambing nito sa kanyang kasalanan, higit niyang nakikilala ang kaganapan ng birtud, kaya lalo siyang nagdadalamhati, sapagkat nakikita niyang walang anumang birtud ang sarili niyang buhay. At nais Kong malaman mo na sa pagkakilalang ito ng mga naghihingalong makasalanan sa birtud at bisyo, napakalinaw nilang nakikita ang kabutihang bunga ng birtud ng taong matuwid, at ang pagdurusang dumarating sa taong namalagi sa kadiliman ng kasalanang mortal. Hindi Ko ibinibigay sa kanya ang pagkakilalang ito upang mawalan siya ng pag-asa, kundi upang lubos niyang makilala ang sarili at ikahiya ang kanyang mga kasalanan, nang may pag-asa, upang sa pamamagitan ng pagdurusa at pagkakilalang iyon ay makapagbayad-sala siya sa kanyang mga kasalanan at mapawi ang Aking galit, habang mapagpakumbabang nagsusumamo sa Aking awa. Dahil dito, lumalago ang babaeng may birtud sa kagalakan at sa pagkakilala sa Aking pag-ibig, sapagkat sa Akin niya iniuukol, at hindi sa kanyang sarili, ang biyayang masundan ang birtud ayon sa aral ng Aking katotohanan. Kaya nagagalak siya sa Akin, taglay ang tunay na naliwanagang pagkakilalang ito, at nilalasap at tinatanggap ang matamis na hantungan ng kanyang pag-iral sa paraang isinalaysay Ko sa iyo sa ibang bahagi. Kaya ang isa, samakatuwid, ang taong matuwid na namuhay sa nag-aalab na pag-ibig sa Diyos at sa kapwa, ay nag-uumapaw sa kagalakan, samantalang ang taong masama ay nababalot ng kadiliman at nililito ng dalamhati.
“Sa taong matuwid, ang paglitaw at pagkakita sa Diyablo ay hindi nagdudulot ng pinsala o takot, sapagkat kasalanan lamang ang makapagdudulot sa kanya ng takot at pinsala. Ngunit ang mga namuhay sa kahalayan at sa maraming kasalanan ay kapwa napipinsala at natatakot sa paglitaw ng mga diyabloโhindi nga ng pinsala ng kawalan ng pag-asa kung hindi nila ito loloobin, kundi ng pagdurusa ng paghatol sa kanila, ng muling pagsigla ng uod ng budhi, at ng takot at sindak sa kakila-kilabot na anyo ng mga ito. Tingnan mo ngayon, pinakamamahal na anak, kung gaano kaiba ang mga pagdurusa at pakikibaka sa oras ng kamatayan para sa taong matuwid at sa makasalanan, at kung gaano kaiba ang kanilang hantungan.
“Ipinakita Ko sa mata ng iyong pang-unawa ang napakaliit na bahagi ng nangyayari, at napakaliit ng ipinakita Ko sa iyo kung ihahambing sa tunay na kalagayan nitoโsamakatuwid, sa pagdurusa ng isa at sa kaligayahan ng isa paโanupa’t ito ay isang hamak na bagay lamang. Tingnan mo kung gaano katindi ang pagkabulag ng tao, at lalo na ng mga ministrong ito, sapagkat habang higit ang kanilang tinanggap mula sa Akin, at habang higit silang naliwanagan ng Banal na Kasulatan, lalong mabigat ang kanilang mga tungkulin at lalong di-matiis na kahihiyan ang kanilang dinaranas dahil sa hindi pagtupad sa mga ito. Habang higit ang kanilang nalalaman tungkol sa Banal na Kasulatan sa buong buhay nila, lalo nilang nakikilala sa oras ng kanilang kamatayan ang mabibigat na kasalanang nagawa nila, at higit ang kanilang mga pagdurusa kaysa sa iba, kung paanong ang mabubuting tao ay inilalagay sa higit na mataas na antas ng kadakilaan. Ang kanilang sasapitin ay ang sasapitin ng huwad na Kristiyano, na inilalagay sa Impiyerno sa higit na matinding pagdurusa kaysa sa isang pagano, sapagkat taglay niya noon ang liwanag ng pananampalataya at tinalikuran niya ito, samantalang hindi ito kailanman tinaglay ng pagano.
“Kaya ang mga kaawa-awang ito ay parurusahan nang higit kaysa sa ibang mga Kristiyano dahil sa gayunding kasalanan, sapagkat ipinagkatiwala Ko sa kanila ang ministeryo at itinalaga silang mamahagi ng araw ng banal na Sakramento, at sapagkat taglay nila ang liwanag ng kaalaman upang makilala ang katotohanan para sa kanilang sarili at para sa iba, kung ninais lamang nila; kaya makatarungan lamang na tumanggap sila ng higit na mga pagdurusa. Ngunit hindi ito nalalaman ng mga kaawa-awang ito, sapagkat kung pinag-isipan man lamang nila ang kanilang kalagayan, hindi sila hahantong sa gayong kahabag-habag na kalagayan, kundi magiging kung ano ang nararapat nilang maging, na hindi naman nila isinasabuhay. Sapagkat sa ganitong paraan ay naging tiwali ang buong daigdig, at sila ay higit na may sala kaysa sa mga layko, alinsunod sa kanilang kalagayan; sapagkat sa kanilang baho ay dinudungisan nila ang mukha ng kanilang kaluluwa, pinasasama ang mga nasasakupan nila, at sinisipsip ang dugo ng Aking esposa, samakatuwid, ang banal na Simbahan. Kaya sa pamamagitan ng mga kasalanang ito ay pinamumutla nila siya, sapagkat ibinabaling nila sa kanilang sarili ang pagmamahal at pag-ibig sa kapwa na dapat nilang iukol sa banal na esposang ito, at wala silang ibang iniisip kundi ang hubaran siya ng kanyang mga pag-aari para sa sarili nilang kapakinabangan, inaangkin ang matataas na katungkulang pansimbahan at malalaking ari-arian, gayong mga kaluluwa ang dapat nilang hanapin. Kaya dahil sa kanilang masamang pamumuhay, ang mga layko ay nawawalan ng paggalang at nagiging masuwayin sa banal na Simbahan; hindi sa nararapat nilang gawin iyon dahil dito, ni hindi rin napawawalang-sala ang kanilang mga kasalanan dahil sa mga kasalanan ng Aking mga lingkod.”
Kung paanong ang debotong kaluluwang ito, habang nagpupuri at nagpapasalamat sa DIYOS, ay nanalangin para sa Banal na Simbahan.
Pagkatapos, ang kaluluwang ito, na tila lango, naghihirap, at nag-aalab sa pag-ibig, na ang puso ay sugatan ng matinding kapaitan, ay bumaling sa Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan, na nagsasabi: “O Diyos na Walang Hanggan! O Liwanag na higit sa lahat ng iba pang liwanag, na pinagmumulan ng lahat ng liwanag! O Apoy na higit sa lahat ng apoy, sapagkat Ikaw ang tanging Apoy na nag-aalab nang hindi tumutupok, at tumutupok sa lahat ng kasalanan at pagmamahal sa sarili na matatagpuan sa kaluluwa, na hindi nagpapahirap sa kanya, kundi nagpapalusog sa kanya sa pamamagitan ng pag-ibig na hindi mabusog; at bagaman napupuno ang kaluluwa, hindi siya nasisiyahan, kundi patuloy Kang hinahangad, at habang lalo Kang napapasakanya, lalo Ka niyang hinahanap — at habang lalo ka niyang hinahangad, lalo Ka niyang natatagpuan at nalalasap — Kataas-taasan at Walang Hanggang Apoy, Kalaliman ng Pag-ibig. O Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan, sino ang nag-udyok sa Iyo, Diyos na Walang Hangganan, upang tanglawan ako, ang Iyong nilalang na may hangganan, ng liwanag ng Iyong Katotohanan? Ikaw, ang mismong Apoy ng Pag-ibig, ang dahilan, sapagkat pag-ibig ang laging nagtulak at nagtutulak sa Iyo upang likhain kami ayon sa Iyong larawan at wangis, at upang kahabagan kami, na nagbibigay ng di-masukat at walang hanggang mga biyaya sa Iyong mga nilalang na may katwiran. O Kabutihang higit sa lahat ng kabutihan! Ikaw lamang ang Siyang Kataas-taasang Mabuti, at gayunman ay ibinigay Mo ang Salita, ang Iyong bugtong na Anak, upang makisalamuha sa aming marurumi at puspos ng kadiliman. Ano ang dahilan nito? Pag-ibig. Sapagkat minahal Mo na kami bago pa kami umiral. O Kabutihan! O Walang Hanggang Kadakilaan! Nagpakababa at nagpakaliit Ka upang gawing dakila ang tao. Saanman ako bumaling ay wala akong natatagpuan kundi ang kalaliman at apoy ng Iyong pag-ibig. At matutumbasan ba ng isang kaawa-awang tulad ko ang mga biyaya at nag-aalab na pag-ibig na ipinamalas at ipinapamalas Mo nang may gayong maalab na pagmamahal, lalo na sa akin, na higit pa sa pangkalahatang pag-ibig at sa pagmamahal na ipinakikita Mo sa lahat ng Iyong mga nilalang? Hindi, kundi Ikaw lamang, pinakamatamis at mapagmahal na Ama, ang Siyang magpapasalamat at tatanaw ng utang na loob para sa akin; samakatuwid, ang mismong pagmamahal ng Iyong pag-ibig ang maghahandog sa Iyo ng pasasalamat, sapagkat ako ang siyang hindi umiiral sa sarili, at kung magsasalita ako na para bang may anuman ako mula sa aking sarili, magsisinungaling ako sa sarili kong pananagutan, at magiging sinungaling na anak ng Diyablo, na ama ng mga kasinungalingan, sapagkat Ikaw lamang ang Siyang Umiiral. At ang aking pag-iral at bawat karagdagang biyayang ipinagkaloob Mo sa akin ay tinanggap ko mula sa Iyo, na nagbibigay ng mga ito sa akin dahil sa pag-ibig, at hindi dahil sa nararapat kong tanggapin.
“O Amang pinakamatamis, nang ang sangkatauhan ay maysakit dahil sa kasalanan ni Adan, nagsugo Ka rito ng isang Manggagamot, ang matamis at mapagmahal na Verbo โ ang Iyong Anak; at ngayon, nang ako ay nakaratay sa karamdaman ng kapabayaan at matinding kamangmangan, Ikaw, na pinakanakapagpapaginhawa at matamis na Manggagamot, Diyos na Walang Hanggan, ay nagbigay ng gamot na nakapagpapaginhawa, matamis, at mapait, upang ako ay gumaling at makabangon mula sa aking karamdaman. Pinaginhawa Mo ako sapagkat sa Iyong pag-ibig at kaamuan ay ipinakilala Mo sa akin ang Iyong sarili, Ikaw na higit na matamis kaysa sa lahat ng katamisan, at tinanglawan Mo ang mata ng aking pag-unawa ng liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya. Sa liwanag na ito, ayon sa minabuti Mong ihayag sa akin, nakilala ko ang kadakilaan ng biyayang ipinagkaloob Mo sa sangkatauhan, sa pagkakaloob dito ng buong Diyos-tao sa mistikong katawan ng banal na Simbahan. At nakilala ko ang dangal ng Iyong mga ministrong itinalaga Mo upang ipagkaloob Ka sa amin. Hinangad kong tuparin Mo ang pangakong ginawa Mo sa akin, at higit na marami ang ibinigay Mo, higit pa kaysa sa alam kong hingin. Kaya tunay kong nalalaman na hindi alam ng puso ng tao kung paano humingi o maghangad nang kasindami ng kaya Mong ibigay, at sa gayon ay nakikita kong Ikaw ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan, at kami ang mga walang pag-iral sa aming sarili. At sapagkat Ikaw ay walang hanggan at kami ay may hangganan, ibinibigay Mo ang hindi kayang hangarin nang sapat ng Iyong nilalang na may katwiran; sapagkat hindi niya kayang hangarin iyon sa sarili nito, ni sa paraang kaya Mo at nais Mong bigyang-kasiyahan ang kaluluwa, na pinupuspos siya ng mga bagay na hindi niya hinihingi sa Iyo. Bukod dito, tumanggap ako ng liwanag mula sa Iyong Kadakilaan at Pag-ibig, sa pamamagitan ng pag-ibig Mo sa buong sangkatauhan, at lalo na sa Iyong mga pinahiran, na nararapat maging mga anghel sa lupa sa buhay na ito. Ipinakita Mo sa akin ang kabanalan at lubos na kaligayahan ng mga pinahiran Mong ito na namuhay na gaya ng mga ilawang nagniningas, na nagniningning taglay ang Perlas ng Katarungan sa banal na Simbahan. At sa paghahambing sa kanila ay higit kong naunawaan ang mga kasalanan ng mga namumuhay nang kaaba-aba. Kaya nakadama ako ng napakatinding dalamhati dahil sa paglapastangan sa Iyo at sa pinsalang idinudulot sa buong daigdig, sapagkat pinipinsala nila ang daigdig, bilang mga salamin ng kasalanan gayong nararapat silang maging mga salamin ng kabanalan. At sapagkat inihayag Mo sa akin ang kanilang mga kasamaan at ang Iyong pagdadalamhati dahil sa mga ito โ sa akin na isang kaaba-abang nilalang na sanhi at kasangkapan ng maraming kasalanan โ nalulubog ako sa dalamhating hindi matiis.
“Ikaw, O pag-ibig na hindi matutumbasan, ang naghayag nito sa akin, na binigyan ako ng matamis at mapait na gamot upang lubusan akong makabangon mula sa karamdaman ng aking kamangmangan at kapabayaan, at dumulog sa Iyo nang may taimtim at mapagmalasakit na paghahangad, na nakikilala ang aking sarili at ang Iyong kabutihan at ang mga pagkakasalang ginagawa laban sa Iyo ng lahat ng uri ng tao. Sa gayon, makapagbubuhos ako ng isang ilog ng mga luha, na nagmumula sa pagkakilala sa Iyong walang hanggang kabutihan, para sa aking kaaba-abang sarili at sa mga patay sapagkat namumuhay sila nang kaaba-aba. Kaya hindi ko nais, O Amang Walang Hanggan, Apoy ng Pag-ibig na hindi kayang sambitin, na kailanman ay mapagod ang aking puso, o manghina ang aking mga mata sa pagluha, sa paghahangad ng Iyong karangalan at ng kaligtasan ng mga kaluluwa. Sa halip, isinasamo ko sa Iyo na, sa pamamagitan ng Iyong biyaya, ang mga ito ay maging gaya ng dalawang batis ng tubig na umaagos mula sa Iyo, ang Karagatang Payapa. Salamat, salamat sa Iyo, O Ama, sa pagkakaloob Mo sa akin ng hiniling ko sa Iyo at ng hindi ko nalalaman ni hiniling, sapagkat sa pagbibigay Mo sa akin sa ganitong paraan ng dahilan upang magdalamhati, inanyayahan Mo akong mag-alay sa harap Mo ng matatamis, mapagmahal, at marubdob na mga hangarin, na may mapagpakumbaba at walang tigil na panalangin. Ngayon ay isinasamo ko sa Iyo na kahabagan Mo ang daigdig at ang banal na Simbahan. Idinadalangin ko sa Iyo na tuparin Mo ang ipinahiling Mo sa akin. Ah, kay kaaba-aba at kay lumbay ng aking kaluluwa, na siyang sanhi ng lahat ng kasamaang ito. Huwag Mo nang ipagpaliban pa ang Iyong mahabaging mga layunin para sa daigdig, kundi bumaba Ka at tuparin ang hangarin ng Iyong mga lingkod.
“Ay, ako! Pinadadaing Ninyo sila upang marinig ang kanilang mga tinig! Sinabi sa amin ng Inyong katotohanan na dumaing kami at kami ay tutugunin; kumatok, at kami ay pagbubuksan; humingi, at kami ay bibigyan. O Amang Walang Hanggan, dumaraing nga ang Inyong mga lingkod sa Inyong awa; tugunin Ninyo sila.
“Alam kong lubos na likas sa Inyo ang awa, kaya hindi Ninyo ito maaaring sirain o ipagkait sa humihingi nito. Kumakatok ang Inyong mga lingkod sa pintuan ng Inyong katotohanan, sapagkat sa katotohanan ng Inyong bugtong na Anak ay nakikilala nila ang di-masambit na pag-ibig Ninyo sa tao, kaya ang apoy ng Inyong pag-ibig ay hindi dapat at hindi maaaring magpigil sa pagbubukas sa sinumang matiyagang kumakatok. Kaya buksan Ninyo, alisin ang kandado, at basagin ang matitigas na puso ng Inyong mga nilalang, hindi alang-alang sa kanila na hindi kumakatok, kundi dahil sa Inyong walang-hanggang kabutihan, at dahil sa pag-ibig sa Inyong mga lingkod na kumakatok sa Inyo alang-alang sa kanila. Pagbigyan Ninyo ang panalangin nila, Amang Walang Hanggan, na, gaya ng Inyong nakikita, ay nakatayo sa pintuan ng Inyong katotohanan at nananalangin. Ano ang kanilang ipinapanalangin? Sapagkat sa pamamagitan ng Dugo ng pintuang ito — ng Inyong katotohanan — ay hinugasan Ninyo ang aming mga kasamaan at pinawi ang bahid ng kasalanan ni Adan. Amin ang Dugo, sapagkat ginawa Ninyo itong aming paliguan, kaya hindi Ninyo ito maaaring ipagkait sa sinumang tunay na humihingi nito. Ipagkaloob Ninyo, kung gayon, ang bunga ng Inyong Dugo sa Inyong mga nilalang. Ilagay Ninyo sa timbangan ang halaga ng dugo ng Inyong Anak, upang hindi matangay ng mga demonyo ng impiyerno ang Inyong mga kordero. Kayo ang Mabuting Pastol na, upang ganapin ang Inyong pagtalima, ay nag-alay ng Kanyang buhay para sa Inyong mga kordero, at ginawang paliguan namin ang Kanyang Dugo.
“Ang Dugong iyon ang isinasamo sa Inyo ng Inyong mga nagugutom na lingkod sa pintuang ito, na nagsusumamo sa Inyo na sa pamamagitan nito ay kahabagan Ninyo ang sanlibutan, at pamulaklakin ang Inyong banal na Simbahan ng mababangong bulaklak ng mabubuti at banal na mga pastol, na sa kanilang halimuyak ay papawi sa baho ng mga nabubulok na bulaklak ng kasalanan. Sinabi Ninyo, Amang Walang Hanggan, na dahil sa pag-ibig Ninyo sa Inyong mga nilalang na may katwiran, at sa mga panalangin at maraming birtud at pagpapagal ng Inyong mga lingkod, ay kahahabagan Ninyo ang sanlibutan, at babaguhin ang Simbahan, at sa gayon ay bibigyan kami ng kaginhawahan; kaya huwag na Kayong magpaliban, kundi ibaling Ninyo sa amin ang paningin ng Inyong awa, sapagkat kailangan muna Ninyo kaming tugunin bago kami makadaing sa tinig ng Inyong awa. Buksan Ninyo ang pintuan ng Inyong di-masukat na pag-ibig na ipinagkaloob Ninyo sa amin sa pamamagitan ng pintuan ng Inyong Salita. Alam ko ngang nagbubukas na Kayo bago pa man kami makatok, sapagkat sa pamamagitan ng mapagmahal na damdaming ipinagkaloob Ninyo sa Inyong mga lingkod ay kumakatok sila at dumaraing sa Inyo, na naghahangad ng Inyong karangalan at ng kaligtasan ng mga kaluluwa. Ipagkaloob nga Ninyo sa kanila ang tinapay ng buhay, samakatuwid, ang bunga ng Dugo ng Inyong bugtong na Anak, na hinihingi nila sa Inyo para sa papuri at kaluwalhatian ng Aking pangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Sapagkat higit na kaluwalhatian at papuri ang mapapasainyo sa pagliligtas ng napakaraming nilalang kaysa sa pag-iwan sa kanilang nagmamatigas sa katigasan ng kanilang puso. Sa Inyo, Amang Walang Hanggan, ang lahat ay posible, at bagaman nilikha Ninyo kami nang walang tulong mula sa amin, hindi Ninyo kami ililigtas nang wala ito. Isinasamo ko sa Inyo na pilitin ang kanilang mga kalooban, at ihanda silang naisin ang hindi nila ninanais; at hinihiling ko ito sa Inyo sa pamamagitan ng Inyong walang-hanggang awa. Nilikha Ninyo kami mula sa wala; kaya ngayong umiiral na kami, kahabagan Ninyo kami, at hubuging muli ang mga sisidlang nilikha Ninyo ayon sa Inyong larawan at wangis. Likhain Ninyo silang muli sa Biyaya sa pamamagitan ng Inyong awa at ng Dugo ng Inyong Anak na si Kristong Hesus na kalugod-lugod.”
Isang Pagtalakay sa Pagtalima
Dito nagsisimula ang pagtalakay sa pagtalima, at una, kung saan matatagpuan ang pagtalima, kung ano ang sumisira rito, kung ano ang tanda na taglay ito ng isang tao, at kung ano ang kaakibat at nagpapalago sa pagtalima.
Ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Ama, na buong kabaitang ibinaling sa kanya ang paningin ng Kanyang awa at habag, ay sumagot: “Ang iyong banal na hangarin at matuwid na kahilingan, O pinakamamahal na anak, ay karapat-dapat pakinggan, at yamang Ako ang Kataas-taasang Katotohanan, tutuparin Ko ang Aking salita, isasakatuparan ang pangakong binitiwan Ko sa iyo, at pagbibigyan ang iyong hangarin. At kung itatanong mo sa Akin kung saan matatagpuan ang pagsunod, kung ano ang sanhi ng pagkawala nito, at kung ano ang tanda ng pagtataglay nito, ang sagot Ko ay matatagpuan mo ito nang lubos sa matamis at mapagmahal na Salita, ang Aking bugtong na Anak. Gayon na lamang ang Kanyang kasigasigan sa birtud na ito anupat, upang ganapin ito, nagmadali Siya tungo sa kahiya-hiyang kamatayan sa Krus. Ano ang sumisira sa pagsunod? Tingnan mo ang unang tao at makikita mo ang sanhi na sumira sa pagsunod na iniatang Ko sa kanya, Akong Walang Hanggang Ama. Iyon ay kapalaluan, na nagmula sa pag-ibig sa sarili at sa pagnanais na bigyang-lugod ang kanyang kasama. Ito ang sanhi na nag-alis sa kanya ng ganap na pagsunod at nagbigay sa kanya sa halip ng pagsuway, nagkait sa kanya ng buhay ng biyaya, at pumaslang sa kanyang kawalang-malay; kaya nahulog siya sa karumihan at malaking kahapisan, at hindi lamang siya, kundi ang buong sangkatauhan, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Ang tanda na taglay mo ang birtud na ito ay pagtitiis, at ang kawalan ng pagtitiis ang tanda na hindi mo ito taglay; at malalaman mong tunay ngang gayon kapag nagsalita pa Ako sa iyo tungkol sa birtud na ito. Ngunit pansinin mong maaaring tuparin ang pagsunod sa dalawang paraan, na ang isa ay higit na ganap kaysa sa isa pa, hindi sa dahilang ito ay magkahiwalay sila, kundi magkaugnay, gaya ng ipinaliwanag Ko sa iyo tungkol sa mga utos at mga payong ebangheliko. Ang isang paraan ang pinakaganap, at ang isa naman ay mabuti rin at ganap; sapagkat walang sinuman ang makararating sa buhay na walang hanggan kung hindi siya masunurin, sapagkat ang pinto, na ikinandado ng pagsuway ni Adan, ay nabuksan sa pamamagitan ng susi ng pagsunod. Kaya Ako, na naudyukan ng Aking walang hanggang kabutihan, nang makita Kong ang taong lubos Kong minamahal ay hindi bumabalik sa Akin, na kanyang Huling Hantungan, ay kumuha ng mga susi ng pagsunod at inilagay ang mga ito sa mga kamay ng Aking matamis at mapagmahal na Salita — ang Katotohanan — at Siya, bilang tagapagbantay ng pintong iyon, ay nagbukas nito, at walang sinumang makapapasok maliban sa pamamagitan ng pintong iyon at ng Tagapagbantay na iyon. Kaya sinabi Niya sa Banal na Ebanghelyo na ‘walang makalalapit sa Akin, ang Ama, kung hindi sa pamamagitan Niya.’ Nang bumalik Siya sa Akin, na umaakyat sa Langit mula sa pakikisalamuha sa mga tao sa Kanyang Pag-akyat sa Langit, iniwan Niya sa inyo ang matamis na susing ito ng pagsunod; sapagkat gaya ng nalalaman mo, iniwan Niya ang Kanyang kahalili, ang Kristo sa lupa, na dapat ninyong sundin hanggang kamatayan, at sinumang wala sa ilalim ng pagsunod sa kanya ay nasa kalagayan ng kapahamakan, gaya ng sinabi Ko na sa iyo sa ibang bahagi. Ngayon ay nais Kong makita at makilala mo ang napakadakilang birtud na ito sa mapagpakumbaba at walang bahid na Korderong iyon, at ang bukal na pinagmumulan nito. Ano ang nagbunsod sa dakilang pagsunod ng Salita? Ang pag-ibig Niya sa Aking karangalan at sa inyong kaligtasan. Saan nagmula ang pag-ibig na ito? Sa malinaw na pangitain kung saan nakita ng Kanyang kaluluwa ang pagka-Diyos at ang walang hanggang Trinidad, at sa gayon ay lagi Akong pinagmamasdan, ang Diyos na walang hanggan. Natamo para sa Kanya ng Kanyang katapatan ang pangitaing ito sa pinakaganap na paraan; ang pangitaing ito ay tinatamasa ninyo nang hindi ganap sa pamamagitan ng liwanag ng banal na pananampalataya. Tapat Siya sa Akin, ang Kanyang walang hanggang Ama, at kaya nagmadali Siyang tulad ng isang umiibig sa landas ng pagsunod, na naliliwanagan ng liwanag ng kaluwalhatian. At yamang ang pag-ibig ay hindi maaaring mag-isa, kundi sinasamahan ng lahat ng tunay at mararangal na birtud, sapagkat ang lahat ng birtud ay humuhugot ng kanilang buhay sa pag-ibig, taglay Niya ang lahat ng ito, ngunit sa paraang naiiba sa paraan ng pagtataglay ninyo ng mga ito. Kabilang sa iba pa, taglay Niya ang pagtitiis, na siyang pinakadiwa ng pagsunod at isang malinaw na tanda kung ang isang kaluluwa ay nasa kalagayan ng biyaya at tunay na umiibig o hindi. Kaya ang pag-ibig sa Diyos at kapwa, na ina ng pagtitiis, ay nagbigay rito bilang kapatid ng pagsunod, at pinag-isa ang mga ito nang napakahigpit anupat hindi maaaring mawala ang isa nang hindi nawawala ang isa pa. Alinman sa taglay ninyo ang dalawa o wala kayo ng alinman sa mga ito. Ang birtud na ito ay may isang tagapag-alagang nagpapakain dito, samakatuwid, ang tunay na pagpapakumbaba; kaya ang isang kaluluwa ay masunurin ayon sa antas ng kanyang pagpapakumbaba, at mapagpakumbaba ayon sa antas ng kanyang pagsunod. Ang pagpapakumbabang ito ang ina-inahan at tagapag-alaga ng pag-ibig sa Diyos at kapwa, at sa gayunding gatas ay pinakakain nito ang birtud ng pagsunod. Ang kasuotang ibinibigay rito ng tagapag-alagang ito ay paghamak sa sarili, at pag-alipusta, ang pagnanais na hindi bigyang-lugod ang sarili, kundi bigyang-lugod Ako. Saan niya ito matatagpuan? Sa matamis na Kristo Hesus, ang Aking bugtong na Anak. Sapagkat sino ang higit na nagpakababa sa sarili kaysa sa Kanya! Nabusog Siya sa mga pag-alipusta, panunuya, at pangungutya. Dinulutan Niya ng sakit ang Kanyang sarili sa Kanyang buhay sa katawan upang bigyang-lugod Ako. At sino ang higit na mapagtiis kaysa sa Kanya? Sapagkat kailanman ay hindi narinig ang Kanyang tinig na dumaraing, kundi matiyaga Niyang niyakap ang mga pananakit sa Kanya tulad ng isang umiibig, na tinutupad ang pagsunod na iniatang Ko sa Kanya, Akong Kanyang Walang Hanggang Ama. Kaya sa Kanya ay matatagpuan mo ang pagsunod na ganap na naisakatuparan. Iniwan Niya sa inyo ang tuntuning ito at ang aral na ito, na nagbibigay sa inyo ng buhay, sapagkat ito ang tuwid na landas, matapos Niya mismong sundin muna ang mga ito. Siya ang daan, kaya sinabi Niya, ‘Siya ang Daan, ang Katotohanan, at ang Buhay.’ Sapagkat ang naglalakbay sa daang iyon ay naglalakbay sa liwanag, at palibhasa’y naliliwanagan, hindi siya matitisod o maibubuwal nang hindi niya namamalayan. Sapagkat iwinaksi niya sa kanyang sarili ang kadiliman ng pag-ibig sa sarili, na siyang naging dahilan ng kanyang pagkahulog sa pagsuway; sapagkat kung paanong nagsalita Ako sa iyo tungkol sa isang kasamang birtud na nagmumula sa pagsunod at pagpapakumbaba, gayon Ko rin sinasabi sa iyo na ang pagsuway ay nagmumula sa kapalaluan, na nagmumula naman sa pag-ibig sa sarili na nag-aalis ng pagpapakumbaba sa kaluluwa. Ang kapatid na ibinibigay ng pag-ibig sa sarili sa pagsuway ay ang kawalan ng pagtitiis, at ang kapalaluan, na kanyang ina-inahan, ay nagpapakain sa kanya ng kadiliman ng kawalan ng pananampalataya, kaya nagmamadali siya sa landas ng kadiliman, na umaakay sa kanya tungo sa walang hanggang kamatayan. Ang lahat ng ito ay dapat mong basahin sa maluwalhating aklat na iyon, kung saan makikita mong inilalarawan ito at ang lahat ng iba pang birtud.”
Kung paanong ang pagsunod ang susi na nagbubukas ng Langit, kung paano ito dapat itali ng kaluluwa sa kanyang pamigkis sa pamamagitan ng isang tali, at tungkol sa mga kadakilaan ng pagsunod.
“Ngayong naipakita Ko na sa iyo kung saan matatagpuan ang pagtalima, kung saan siya nagmumula, kung sino ang kanyang kasama, at kung sino ang kanyang inang nag-aruga sa kanya, patuloy Kong tatalakayin nang magkasama ang mga masunurin at mga masuwayin, gayundin ang pagtalima sa pangkalahatan, na siyang pagtalima sa mga utos; at sa natatanging paraan, na siyang pagtalima sa mga payo. Ang inyong buong pananampalataya ay nakasalig sa pagtalima, sapagkat sa pamamagitan nito ninyo pinatutunayan ang inyong katapatan. Kayong lahat, ayon sa Aking katotohanan, ay dapat tumalima sa mga utos ng kautusan, na ang pangunahin ay ang ibigin Ako nang higit sa lahat, at ang inyong kapwa gaya ng inyong sarili. Lubhang magkakaugnay ang mga utos na hindi ninyo matutupad o malalabag ang isa nang hindi tinutupad o nilalabag ang lahat. Ang tumutupad sa pangunahing utos na ito ay tumutupad sa lahat ng iba pa; tapat siya sa Akin at sa kanyang kapwa, sapagkat iniibig niya Ako at ang Aking nilikha, at sa gayon ay masunurin siya, nagpapasakop sa mga utos ng kautusan, at sa mga nilalang alang-alang sa Akin. Nang may mapagpakumbabang pagtitiis ay binabata niya ang bawat pagpapagal, maging ang paninirang-puri sa kanya ng kanyang kapwa. Gayon kadakila ang pagtalimang ito na kayong lahat ay tumatanggap ng biyaya mula rito, kung paanong mula sa pagsuway ay kamatayan ang napapala ninyong lahat. Kaya hindi sapat na ito ay nasa salita lamang at hindi ninyo isinasabuhay. Sinabi Ko na sa iyo na ang salitang ito ang susi na nagbubukas sa langit, ang susing inilagay ng Aking Anak sa mga kamay ng Kanyang bikaryo. Inilagay naman ito ng bikaryong ito sa mga kamay ng bawat tumatanggap ng banal na binyag, na sa binyag ay nangangakong tatalikuran ang sanlibutan at ang lahat ng karangyaan at kaluguran nito, at tatalima. Kaya ang bawat tao ay nagtataglay sa kanyang sarili ng mismong susing taglay ng Salita. At kung hindi bubuksan ng tao ang pintuan ng langit sa liwanag ng pananampalataya at sa kamay ng pag-ibig sa pamamagitan ng susing ito, hindi siya kailanman makapapasok doon, bagaman binuksan na iyon ng Salita; sapagkat bagaman nilikha Ko kayo nang wala kayong pakikibahagi, hindi Ko kayo ililigtas nang wala kayong pakikibahagi. Kaya dapat ninyong hawakan ang susi at lumakad ayon sa aral ng Aking Salita, at huwag manatiling nakaupo, ibig sabihin, huwag ilagak ang inyong pag-ibig sa mga bagay na may hangganan, gaya ng ginagawa ng mga hangal na sumusunod sa unang tao, ang kanilang unang ama, tinutularan ang kanyang halimbawa, inihahagis ang susi ng pagtalima sa putik ng karumihan, binabali ito ng martilyo ng kapalaluan, at pinakakalawang ng pag-ibig sa sarili. Lubusan na sana itong nawasak kung hindi dumating ang Aking bugtong na Anak, ang Salita, at hinawakan sa Kanyang mga kamay ang susing ito ng pagtalima at dinalisay ito sa apoy ng banal na pag-ibig, matapos itong hanguin mula sa putik, linisin ng Kanyang dugo, at ituwid ng patalim ng katarungan, at pukpukin upang maisaayos ang inyong mga kasamaan sa palihan ng Kanyang sariling katawan. Ganap Niya itong naisaayos, anupa’t gaano man kalaki ang pinsalang naidulot ng tao sa kanyang susi sa pamamagitan ng kanyang malayang kalooban, sa pamamagitan din ng malayang kaloobang iyon, sa tulong ng Aking biyaya, ay maisasaayos niya ito gamit ang mga kasangkapang ginamit ng Aking Salita. O! Higit pa kayong bulag kaysa sa mga bulag, sapagkat matapos ninyong sirain ang susi ng pagtalima, hindi ninyo iniisip na ayusin ito! Inaakala ba talaga ninyo na ang pagsuway na nagsara sa pintuan ng Langit ang magbubukas nito? Na ang kapalaluang bumagsak ay makababangon? Inaakala ba ninyong papapasukin kayo sa piging ng kasalan nang marumi at magulo ang inyong kasuotan? Inaakala ba ninyo na habang nakaupo at nakagapos sa tanikala ng kasalanang mortal ay makalalakad kayo? O na mabubuksan ninyo ang pintuan nang walang susi? Huwag ninyong akalaing magagawa ninyo iyon, sapagkat isa itong guniguning panlilinlang; dapat kayong maging matatag, dapat ninyong talikuran ang kasalanang mortal sa pamamagitan ng banal na pangungumpisal, pagsisisi ng puso, pagbabayad-puri, at matibay na pasiyang magbagong-buhay. Sa gayon ay mahuhubad ninyo ang nakapangingilabot at narumhang kasuotang iyon at, suot ang maningning na damit-pangkasal, ay magmamadali kayong buksan ang pintuan, hawak ang susi ng pagtalima. Ngunit itali ninyo ang susing ito ng panali ng paghamak sa sarili, at pagkapoot sa inyong sarili at sa sanlibutan, at ikabit ito sa pag-ibig na magbigay-lugod sa Akin, ang inyong Maylikha. Gawin ninyong pamigkis ang pag-ibig na ito at ibigkis sa inyong baywang, upang hindi ninyo mawala ang susi. Alamin mo, anak Ko, na marami ang kumukuha ng susing ito ng pagtalima, sapagkat nakita nila sa liwanag ng pananampalataya na wala nang ibang paraan upang makatakas sila sa walang hanggang kapahamakan; ngunit hawak lamang nila ito nang hindi isinusuot ang pamigkis na ito, o ikinakabit dito ang susi sa pamamagitan ng panali ng paghamak sa sarili. Ibig sabihin, hindi pa sila lubos na nabibihisan ng paghahangad na magbigay-lugod sa Akin, kundi hinahangad pa rin nilang bigyang-lugod ang kanilang sarili; hindi nila suot ang panali ng paghamak sa sarili, sapagkat ayaw nilang hamakin, kundi sa halip ay nalulugod sila sa papuri ng mga tao. Ang mga tulad nila ay madaling mawalan ng kanilang susi; sapagkat kung makaranas sila ng kaunting dagdag na pagod, o kapighatian ng isip o katawan, at kung, gaya ng madalas mangyari, lumuwag ang hawak ng kamay ng banal na pagnanais, mawawala nila ito. Tunay na maaari nila itong matagpuang muli kung nanaisin nila habang sila ay nabubuhay, ngunit kung hindi nila nanaisin ay hindi nila ito kailanman matatagpuan. At ano ang magpapatunay sa kanila na nawala nila ito? Ang kawalan ng pagtitiis, sapagkat ang pagtitiis ay kaugnay ng pagtalima, at pinatutunayan ng kanilang kawalan ng pagtitiis na hindi nananahan sa kanilang kaluluwa ang pagtalima. O! Kaytamis at kayluwalhati ng birtud na ito, na naglalaman ng lahat ng iba pa, sapagkat siya ay ipinaglihi at isinilang sa pag-ibig sa Diyos at sa kapwa; sa kanya nakasalig ang bato ng banal na pananampalataya. Siya ay isang reyna na ang kabiyak ay hindi makadarama ng ligalig, kundi kapayapaan at katahimikan lamang; hindi siya mapipinsala ng mga alon ng maunos na dagat, ni maaabot ng anumang unos ang kaibuturan ng kaluluwang kanyang pinananahanan. Ang gayong tao ay hindi nakadarama ng pagkapoot kapag siya ay sinasaktan, sapagkat nais niyang tumalima sa utos na magpatawad. Hindi siya nagdurusa kapag hindi napagbibigyan ang kanyang mga pagnanasa, sapagkat iniutos sa kanya ng pagtalima na Ako lamang ang hangarin, Ako na may kakayahan at kaloobang tugunan ang lahat ng kanyang pagnanasa, kung huhubarin niya sa kanyang sarili ang mga makamundong kayamanan. At gayon din sa lahat ng bagay na magiging napakahaba kung isasalaysay pa: ang pumili kay Reyna Pagtalima bilang kabiyak, na siyang itinalagang susi ng langit, ay nakatatagpo ng kapayapaan at katahimikan. O! Mapalad na pagtalima! Naglalayag ka nang walang pagod, at nararating mo nang walang panganib ang daungan ng kaligtasan. Ikaw ay natutulad sa Aking bugtong na Anak, ang Salita; sumasakay ka sa barko ng banal na krus, pinipilit ang iyong sarili na magtiis, upang hindi labagin ang pagtalima ng Salita, ni talikuran ang Kanyang aral, na ginagawa mong hapag kapag kinakain mo ang pagkaing mga kaluluwa. Nananatili ka sa pag-ibig sa iyong kapwa, pinahiran ng tunay na pagpapakumbaba, na nag-iingat sa iyo upang huwag mong pagnasaan, salungat sa Aking kalooban, ang kanyang mga pag-aari. Lumalakad ka nang tuwid, hindi nakayuko, sapagkat ang iyong puso ay tapat at hindi mapagkunwari, bukas-palad at tunay na iniibig ang Aking mga nilikha. Ikaw ay isang bukang-liwayway na sinusundan ng liwanag ng banal na biyaya; ikaw ay isang araw na sa init ng pag-ibig ay nagpapasibol sa lupa, ibig sabihin, sa mga kakayahan ng kaluluwa, na lahat, gayundin ang mga kakayahan ng katawan, ay nagbubunga ng bungang nagbibigay-buhay para sa iyo at sa iyong kapwa. Masayahin ka rin, sapagkat ang iyong mukha ay hindi kailanman nangungunot dahil sa kawalan ng pagtitiis, kundi maaliwalas at kaayaaya dahil sa kaligayahan ng pagtitiis. At maging sa katatagan nito ay dakila ka dahil sa iyong mahabang pagbabata, na umaabot mula sa lupa hanggang sa langit at nagbubukas sa pintuang makalangit. Ikaw ay isang natatagong perlas, niyuyurakan ng sanlibutan, nagpapakababa at nagpapasakop sa lahat ng nilalang. Gayunman, napakadakila ng iyong kaharian na walang sinumang makapaghahari sa iyo, sapagkat nakalaya ka na mula sa nakamamatay na pagkaalipin sa sarili mong mga hilig ng laman, na sumira sa iyong dangal. At matapos mong patayin ang kaaway na ito sa pamamagitan ng pagkapoot at pagkasuklam sa sarili mong kaluguran, muli mong nakamit ang iyong kalayaan.”
Dito ay tinatalakay kapuwa ang kahabag-habag na kalagayan ng mga masuwayin at ang kadakilaan ng mga masunurin.
“Ang lahat ng ito, pinakamamahal Kong anak, ay ginawa ng Aking kabutihan at pagkalinga, gaya ng sinabi Ko sa iyo, sapagkat sa pamamagitan ng Aking pagkalinga ay inayos ng Salita ang susi ng pagsunod. Ngunit kabaligtaran ang ginagawa ng mga taong makamundo na walang anumang birtud; tulad ng mga kabayong walang renda, na walang bokado ng pagsunod, sila ay palala nang palala, mula sa kasalanan tungo sa kasalanan, mula sa karalitaan tungo sa karalitaan, mula sa kadiliman tungo sa kadiliman, mula sa kamatayan tungo sa kamatayan, hanggang sa marating nila sa wakas ang gilid ng hukay ng kamatayan, na nginangatngat ng uod ng kanilang budhi. At bagaman totoong maaari nilang sundin ang mga utos ng kautusan kung loloobin nila at may panahon pa silang magsisi sa kanilang pagsuway, napakahirap para sa kanila na gawin ito dahil sa matagal na nilang pagkahirati sa kasalanan. Kaya huwag magtiwala rito ang sinuman at ipagpaliban ang paghahanap sa susi ng pagsunod hanggang sa sandali ng kanyang kamatayan, sapagkat bagaman maaari at nararapat umasa ang bawat isa habang siya ay nabubuhay, hindi siya dapat magtiwala nang gayon na lamang sa pag-asang ito upang ipagpaliban ang pagsisisi. Ano ang dahilan ng lahat ng ito, at ng gayong pagkabulag na humahadlang sa kanila na makilala ang kayamanang ito? Ang ulap ng pagmamahal sa sarili at kaaba-abang kapalaluan, na dahil dito ay tinalikuran nila ang pagsunod at nahulog sa pagsuway. Dahil masuwayin sila, wala silang pagtitiis, gaya ng nasabi na, at sa kawalan nila ng pagtitiis ay dumaranas sila ng di-matiis na pagdurusa, sapagkat inakit sila nito palayo sa daan ng Katotohanan, inakay sa daan ng kasinungalingan, at ginawa silang mga alipin at kaibigan ng mga diyablo, na makakasama nila sa mga walang-hanggang pagdurusa malibang magbago nga sila nang may pagtitiis. Sa kabaligtaran, ang Aking minamahal na mga anak, na masunurin at tumutupad sa kautusan, ay nagagalak at nagbubunyi sa walang-hanggang pagkakita sa Akin, kasama ng Kalinis-linisan at mapagpakumbabang Kordero, ang Gumawa, Tumupad, at Nagbigay ng kautusang ito ng pagsunod. Sa pagtupad sa kautusang ito sa buhay na ito ay nalalasap nila ang kapayapaang walang anumang ligalig; tinatanggap nila at ibinibihis sa kanilang sarili ang pinakaganap na kapayapaan, sapagkat doon ay taglay nila ang bawat kabutihan na walang anumang kasamaan, katiwasayang walang anumang takot, kayamanang walang anumang karalitaan, kabusugang walang pagkasuya, gutom na walang pagdurusa, liwanag na walang kadiliman, ang iisang kataas-taasan at walang-hanggang kabutihan, na pinagsasaluhan ng lahat ng tunay na lumalasap nito. Ano ang naglagay sa kanila sa gayong pinagpalang kalagayan? Ang dugo ng Kordero, na sa bisa nito ay naalis ang kalawang ng susi ng pagsunod, upang sa bisa ng dugo ay mabuksan nito ang pinto. O mga hangal at baliw, huwag na kayong magpaliban sa pag-ahon mula sa putik ng karumihan, sapagkat tila mga baboy kayong naglulublob sa lusak ng sarili ninyong pagnanasa. Talikuran ninyo ang kawalang-katarungan, mga pagpatay, pagkamuhi, hinanakit, paninira ng dangal, pagbubulong-bulong, maling paghatol, at kalupitang ipinakikitungo ninyo sa inyong kapuwa, ang inyong mga pagnanakaw at pagtataksil, at ang di-maayos na mga kalayawan at kasiyahan ng sanlibutan; putulin ninyo ang mga sungay ng kapalaluan, at sa pagputol na ito ay mapapawi ninyo ang pagkamuhi sa inyong puso laban sa inyong kapuwa. Ihambing ninyo ang mga pagkakasalang ginagawa ninyo laban sa Akin at sa inyong kapuwa sa mga ginagawa laban sa inyo, at makikita ninyong ang mga ginagawa laban sa inyo ay maliliit na bagay lamang. Makikita ninyo na sa pananatili sa pagkamuhi ay nagkakasala kayo sa Akin sa paglabag sa Aking utos, at nagkakasala rin kayo sa taong kinamumuhian ninyo, sapagkat ipinagkakait ninyo sa kanya ang inyong pagmamahal, samantalang iniutos sa inyong mahalin Ako nang higit sa lahat, at ang inyong kapuwa gaya ng inyong sarili. Walang idinugtong na pakahulugan sa mga salitang ito na para bang sinabi na kung ginawan ka ng masama ng iyong kapuwa ay huwag mo siyang mahalin; sa halip, dapat unawain ang mga ito nang likas at payak, gaya ng pagkakasabi sa inyo ng Aking Katotohanan, na Siya mismo ay literal na tumupad sa tuntuning ito. Dapat din ninyo itong sundin nang literal, at kung hindi ninyo gagawin ito ay pipinsalain ninyo ang sarili ninyong kaluluwa, na pagkakaitan ninyo ng buhay ng biyaya. Kunin ninyo, O kunin nga ninyo ang susi ng pagsunod sa liwanag ng pananampalataya; huwag na kayong lumakad sa gayong kadiliman o lamig, kundi isabuhay ninyo ang pagsunod sa apoy ng pag-ibig, upang malasap ninyo ang buhay na walang hanggan kasama ng iba pang tumutupad sa kautusan.”
Tungkol sa mga may gayong pagmamahal sa pagsunod na hindi sila nasisiyahan sa pangkalahatang pagsunod sa mga utos, kundi tumatanggap sa kanilang sarili ng isang natatanging pagsunod.
“May ilan, anak Kong pinakamamahal, na sa kanila ay gayon na lamang katindi ang pag-aalab ng matamis at marubdob na apoy ng pag-ibig sa pagsunod (ang apoy na ito ng pag-ibig ay hindi maaaring umiral nang walang pagkapoot sa pagmamahal sa sarili, kaya habang lumalaki ang apoy ay tumitindi rin ang pagkapoot na ito sa sarili), na hindi sila nasisiyahang tuparin ang mga utos ng Batas sa pamamagitan ng pangkalahatang pagsunod, gaya ng tungkulin ninyong lahat kung nais ninyong magkaroon ng buhay at hindi kamatayan, kundi inaako nila ang isang natatanging pagsunod, na hinahangad ang pinakamataas na kaganapan, kaya nagiging mga tagatupad sila ng mga payong ebangheliko kapwa sa gawa at sa isip. Nais ng mga tulad nila na itali nang higit na mahigpit ang kanilang sarili dahil sa pagkapoot sa sarili, at upang masupil sa lahat ng bagay ang sarili nilang kalooban. Inilalagay nila ang kanilang sarili sa ilalim ng pamatok ng pagsunod sa banal na buhay-relihiyoso, o kaya, nang hindi pumapasok sa buhay-relihiyoso, itinatali nila ang kanilang sarili sa isang nilalang, na ipinaiilalim ang kanilang kalooban sa kalooban nito, upang mas mabilis na mabuksan ang pintuan ng Langit. Sila ang mga taong, gaya ng sinabi Ko sa iyo, pumili ng pinakaganap na pagsunod. Nasabi Ko na sa iyo ang tungkol sa pagsunod sa pangkalahatan, at sapagkat alam Kong nais mong magsalita Ako sa iyo tungkol sa natatangi at pinakaganap na pagsunod na ito, isasalaysay Ko ngayon sa iyo ang ilang bagay tungkol sa ikalawang uring ito, na hindi hiwalay sa una, kundi higit na ganap, sapagkat, gaya ng sinabi Ko na sa iyo, ang dalawang uring ito ng pagsunod ay napakahigpit na magkaugnay na hindi sila maaaring paghiwalayin. Sinabi Ko na sa iyo kung saan matatagpuan ang pangkalahatang pagsunod at kung saan ito nagmumula, at ang sanhi ng pagkawala nito. Ngayon ay magsasalita Ako sa iyo tungkol sa natatanging pagsunod na ito, nang hindi naman binabago ang saligang simulain ng birtud na ito.”
Kung paano sumusulong ang isang kaluluwa mula sa pangkalahatan tungo sa natatanging pagsunod; at tungkol sa kadakilaan ng mga orden ng buhay-relihiyoso.
“Ang kaluluwang buong pagmamahal na nagpasakop sa pamatok ng pagsunod, sa mga Utos, na sumusunod sa aral ng Aking katotohanan at nagsasanay sa kabutihan, gaya ng nasabi na, sa pangkalahatang uring ito ng pagsunod, ay susulong sa ikalawang uri sa pamamagitan ng liwanag ding umakay sa kanya sa una. Sapagkat sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya ay natutuhan sana niya, sa dugo ng mapagpakumbabang Kordero, ang Aking katotohanan โ ang di-masayod na pag-ibig Ko sa kanya, at ang sarili niyang kahinaan, na hindi makatutugon sa Akin nang may nararapat na kaganapan. Kaya siya ay naglalakbay, hinahanap sa tulong ng liwanag na iyon kung saan at sa anong paraan niya mababayaran ang kanyang utang, niyuyurakan ang sarili niyang kahinaan at sinusupil ang sarili niyang kalooban. Sa kanyang paghahanap, na nililiwanagan ng pananampalataya, natatagpuan niya ang lugar โ ang banal na buhay-relihiyoso โ na itinatag ng Espiritu Santo, itinalagang maging barkong tatanggap sa mga kaluluwang nagnanais magmadali tungo sa kaganapan, at maghahatid sa kanila sa daungan ng kaligtasan. Ang Kapitan ng barkong ito ay ang Espiritu Santo, na sa Kanyang sarili ay hindi kailanman nagkukulang dahil sa mga kapintasan ng sinuman sa mga relihiyosong nasasakupan Niya na maaaring lumabag sa tuntunin ng orden. Ang barko mismo ay hindi mapipinsala, kundi ang lumalabag lamang. Totoong ang pagkakamali ng tagaugit ay maaaring magpalubog dito sa mga daluyong, at ang mga ito ay masasamang pastol at mga preladong hinirang ng Panginoon ng barko. Ang barko mismo ay lubhang kalugud-lugod na hindi ito maisasalaysay ng iyong dila. Kaya sinasabi Ko na ang kaluluwa, na nag-aalab sa pagnanais at sa banal na pagkapoot sa sarili, matapos matagpuan ang kanyang lugar sa liwanag ng pananampalataya, ay pumapasok doon na parang isang patay, kung siya ay tunay na masunurin; ibig sabihin, kung ganap niyang natupad ang pangkalahatang pagsunod. At kahit hindi pa siya ganap sa kanyang pagpasok, hindi nangangahulugang hindi niya maaabot ang kaganapan. Sa halip, naaabot niya ito sa pagsasanay sa birtud ng pagsunod; sa katunayan, karamihan sa mga pumapasok ay hindi pa ganap. May mga pumapasok na ganap na, ang iba naman ay nasa kamusmusan pa ng birtud, ang iba ay dahil sa takot, ang iba ay dahil sa penitensiya, ang iba ay dahil sa mga pang-akit. Ang lahat ay nakasalalay sa kung, matapos silang pumasok, ay magsasanay sila sa kabutihan at magtitiyaga hanggang kamatayan. Sapagkat hindi makabubuo ng tunay na paghatol batay sa pagpasok ng isang tao sa buhay-relihiyoso, kundi sa kanyang pagtitiyaga lamang, dahil marami ang nagmistulang ganap ngunit kalaunan ay tumalikod, o nanatili sa orden na may malaking kakulangan sa kaganapan. Kaya, gaya ng sinabi Ko, ang pagpasok sa barkong ito na itinalaga Ko, Ako na tumatawag sa mga tao sa iba’t ibang paraan, ay hindi nagbibigay ng batayan para sa tunay na paghatol, kundi ang pag-ibig lamang ng mga nagtitiyaga rito nang may tunay na pagsunod. Mayaman ang barkong ito, kaya hindi kailangang isipin ng nasasakupan ang kanyang mga pangangailangan, maging sa mga bagay na panlupa o espirituwal, sapagkat kung siya ay tunay na masunurin at tumutupad sa mga alituntunin ng kanyang orden, tutustusan siya ng kanyang Panginoon, na siyang Espiritu Santo, gaya ng sinabi Ko sa iyo nang mangusap Ako sa iyo tungkol sa Aking pagkalinga, na bagaman maaaring dukha ang iyong mga lingkod, hindi sila kailanman naging mga pulubi. Gayundin ang mga ito, sapagkat natatagpuan nila ang lahat ng kanilang kailangan, at nasusumpungan ng mga tumutupad sa alituntuning ito na tunay nga ito. Kaya tingnan mo: noong mga panahong namumuhay sa kabutihan ang mga orden ng relihiyoso, yumayabong sa tunay na karukhaan at pag-ibig na pangkapatid, hindi sila kailanman kinulang sa mga materyal na panustos, kundi nagkaroon pa ng higit sa kanilang mga pangangailangan. Ngunit dahil nakapasok ang baho ng pag-ibig sa sarili at inudyukan ang bawat isa na magtabi ng sariling mga ari-arian at magkulang sa pagsunod, kinulang sila sa mga materyal na panustos, at habang dumarami ang kanilang pag-aari ay lalo silang nasasadlak sa karalitaan. Makatarungan lamang na kahit sa pinakamaliliit na bagay ay maranasan nila ang bunga ng pagsuway, sapagkat kung naging masunurin sila at tumupad sa panata ng karukhaan, hindi sana inangkin ng bawat isa ang para sa kanyang sarili at namuhay nang bukod. Masdan ang kayamanan ng mga banal na tuntuning ito, na buong pag-iingat at kaliwanagang itinakda ng mga naging templo ng Espiritu Santo. Masdan kung gaano karunong na isinaayos ni Benito ang kanyang barko; masdan kung gaano kaganap at kaayos sa karukhaan na isinaayos ni Francisco ang kanyang barko, na ginayakan ng mga perlas ng birtud, at iniugit ito sa landas ng dakilang kaganapan. Siya ang unang nagbigay sa kanyang orden ng tunay at banal na karukhaan bilang kabiyak, na pinili rin niya para sa kanyang sarili, niyayakap ang paghamak at pagkapoot sa sarili, na hindi naghahangad na magbigay-lugod sa sinumang nilalang kundi sa iyong kalooban lamang. Sa halip ay hinangad niyang ituring siyang hamak ng daigdig, pinahihirapan ang kanyang katawan at pinapatay ang kanyang kalooban, binibihisan ang sarili ng mga paghamak, pagdurusa, at panunuya, dahil sa pag-ibig sa mapagpakumbabang Kordero, na kasama Niyang naigapos at naipako sa krus sa pamamagitan ng pag-ibig. Kaya, sa isang natatanging biyaya, lumitaw sa kanyang katawan ang mismong mga sugat ng iyong Katotohanan, na ipinakikita sa sisidlan ng kanyang katawan ang nasa pag-ibig ng kanyang kaluluwa; sa gayon ay inihanda niya ang daan.
“Ngunit sasabihin mo, โHindi ba pantay-pantay ding nakasalig dito ang lahat ng iba pang orden ng mga relihiyoso?โ Oo, ngunit bagaman lahat sila ay nakasalig dito, wala sa iba ang ginagawa itong pangunahing saligan; gaya ng mga birtud, bagaman ang lahat ng birtud ay humuhugot ng kanilang buhay sa pag-ibig, gayunman, tulad ng ipinaliwanag Ko sa iyo sa ibang bahagi, may isang birtud na natatanging taglay ng isang tao, at may iba namang natatanging taglay ng iba, ngunit nananatili silang lahat sa pag-ibig; gayon din ang pangunahing saligan ng mga orden ng mga relihiyoso. Ang karalitaan ay natatanging taglay ng Aking dukhang si Francisco, na inilagay ang pangunahing saligan ng kanyang orden sa pagmamahal sa karalitaang ito, at ginawa itong napakahigpit para sa mga ganap, para sa iilan at mabubuti, hindi para sa nakararami. Sinasabi Kong iilan sapagkat hindi marami ang pumipili sa kaganapang ito, bagaman ngayon, dahil sa kanilang mga kasalanan, sila ay dumami sa bilang ngunit nagkulang sa birtud, hindi dahil sa kapintasan ng barko, kundi dahil sa mga kasaping masuwayin at mga pinunong masasama. Ngayon, tingnan mo ang barko ng iyong amang si Domingo, ang Aking minamahal na anak: inayos niya ito nang lubos na ganap, sa pagnanais na ang kanyang mga anak ay mag-ukol lamang ng kanilang sarili sa Aking karangalan at sa kaligtasan ng mga kaluluwa, sa pamamagitan ng liwanag ng karunungan, na siyang inilagay niyang pangunahing saligan, ngunit hindi dahil dito ay nawalan siya ng tunay at kusang-loob na karalitaan, sapagkat taglay rin niya ito. At bilang tanda na tunay niya itong taglay, at na hindi niya kinalulugdan ang kabaligtaran nito, ipinamana niya sa kanyang mga anak ang kanyang sumpa at ang Akin, kung magkakaroon sila ng anumang ari-arian, maging pansarili man o panlahat, bilang tanda na pinili niyang maging kabiyak si Reyna Karalitaan. Ngunit bilang higit na tuwiran at pansariling layunin, pinili niya ang liwanag ng karunungan upang pawiin ang mga kamaliang lumitaw noong kanyang panahon, at sa gayon ay ginampanan niya ang tungkulin ng Aking bugtong na Anak, ang Salita. Marapat siyang lumitaw bilang isang apostol sa sanlibutan, at naghasik ng binhi ng Aking Salita nang may malaking katotohanan at liwanag, na pumapawi sa kadiliman at nagbibigay ng liwanag. Siya ay isang liwanag na ibinigay Ko sa sanlibutan sa pamamagitan ni Maria, na inilagay sa mistikong katawan ng Banal na Simbahan bilang tagapuksa ng mga erehiya. Bakit Ko sinasabing sa pamamagitan ni Maria? Sapagkat si Maria ang nagbigay sa kanya ng kanyang abito โ ang tungkuling ito ay ipinagkatiwala sa kanya ng Aking kabutihan. Sa anong hapag niya pinakakain ang kanyang mga anak ng liwanag ng karunungan? Sa hapag ng krus, na siyang hapag ng banal na pagnanais, kung saan kinakain ang mga kaluluwa alang-alang sa Aking karangalan. Hindi nais ni Domingo na mag-ukol ang kanyang mga anak ng kanilang sarili sa anumang bagay kundi ang manatili sa hapag na ito, upang doon hanapin, sa pamamagitan ng liwanag ng karunungan, ang kaluwalhatian at papuri ng Aking pangalan lamang, at ang kaligtasan ng mga kaluluwa. At upang wala na silang ibang gawin, pinili niya para sa kanila ang karalitaan, upang hindi na nila alalahanin ang mga bagay na temporal. Totoong ang ilan ay nanghina sa pananampalataya, sa takot na hindi matutugunan ang kanilang mga pangangailangan, ngunit siya ay hindi kailanman. Nabibihisan ng pananampalataya, at umaasa nang may matibay na pagtitiwala sa Aking pagkalinga, nais niyang tumalima ang kanyang mga anak sa pagsunod at tuparin ang kanilang tungkulin, at sapagkat ang maruming pamumuhay ay nagpapadilim sa mata ng pag-iisip, at hindi lamang sa mata ng pag-iisip kundi pati sa mata ng katawan, ayaw niyang padilimin nila ang kanilang pisikal na liwanag na magagamit nila upang higit na ganap na matamo ang liwanag ng karunungan; kaya ipinataw niya sa kanila ang ikatlong panata, ang pagpipigil sa laman, at nais niyang tuparin ito ng lahat nang may tunay at ganap na pagsunod, bagaman sa kasalukuyan ay hindi ito tinutupad nang wasto. Hinahadlangan din nila ang liwanag ng karunungan sa pamamagitan ng kadiliman ng kapalaluan, hindi sa ang liwanag na ito ay maaaring magdilim sa sarili nito, kundi sa kanilang mga kaluluwa lamang, sapagkat kung saan naroon ang kapalaluan, hindi maaaring magkaroon ng pagsunod. Sinabi Ko na sa iyo na ang pagpapakumbaba ng isang tao ay kasukat ng kanyang pagsunod, at ang kanyang pagsunod ay kasukat ng kanyang pagpapakumbaba, at gayundin, kapag nilalabag niya ang panata ng pagsunod, bihirang mangyari na hindi rin niya nilalabag ang panata ng pagpipigil sa laman, maging sa isip o sa gawa; kaya nilagyan niya ang kanyang barko ng tatlong lubid ng pagsunod, pagpipigil sa laman, at tunay na karalitaan; ginawa niya itong isang maharlikang barko, na hindi nagtatali sa kanyang mga kasapi sa ilalim ng parusang kasalanang mortal, at naliwanagan Ko, na siyang tunay na liwanag, naglaan siya para sa mga hindi gaanong ganap, sapagkat bagaman ang lahat ng tumutupad sa alituntunin ng orden ay ganap ayon sa kanilang uri, gayunman ay may isang nagtataglay ng higit na mataas na antas ng kaganapan kaysa sa iba, subalit lahat, ganap man o di-ganap, ay namumuhay nang mabuti sa barkong ito. Iniayon niya ang kanyang sarili sa Aking katotohanan, na ipinakikitang hindi niya ninanais ang kamatayan ng isang makasalanan, kundi ang magbalik-loob ito at mabuhay. Kaya ang kanyang orden ay isang kaaya-ayang hardin, malawak, masaya, at mabango, ngunit ang mga kaawa-awang hindi tumutupad sa alituntunin ng orden, kundi lumalabag sa mga panata nito, ay ginawa itong isang ilang at dinungisan ito ng kanilang kakaunting birtud at liwanag ng karunungan, bagaman sa dibdib nito sila pinangangalagaan. Hindi Ko sinasabing nasa ganitong kalagayan ang orden mismo, sapagkat taglay pa rin nito ang lahat ng kaluguran, ngunit noong pasimula, ang mga kasapi nito ay hindi katulad nila ngayon, kundi mga bulaklak na namumukadkad, at mga taong may dakilang kaganapan. Bawat isa ay tila isa pang San Pablo, na ang mga mata ay lubhang naliliwanagan anupat napapawi ng kanilang tingin ang kadiliman ng kamalian. Tingnan mo ang Aking maluwalhating si Tomas, na tumitig sa Aking Katotohanan sa pamamagitan ng maamong mata ng kanyang pag-iisip, at sa gayon ay nagtamo siya ng higit-sa-kalikasan na liwanag at karunungang ibinuhos ng biyaya, sapagkat higit niya itong natamo sa pamamagitan ng panalangin kaysa sa pag-aaral ng tao. Siya ay isang maningning na liwanag, na tumatanglaw sa kanyang orden at sa mistikong katawan ng Banal na Simbahan, na pumapawi sa mga ulap ng erehiya. Tingnan mo ang Aking si Pedro, birhen at martir, na sa pamamagitan ng kanyang dugo ay nagbigay ng liwanag sa gitna ng kadiliman ng maraming erehiya, at labis siyang kinapootan ng mga erehe anupat sa wakas ay pinatay nila siya; gayunman, habang siya ay nabubuhay, wala siyang pinag-ukulan ng sarili kundi ang panalangin, pangangaral, at pakikipagtalakayan sa mga erehe, pakikinig sa mga kumpisal, pagpapahayag ng katotohanan, at pagpapalaganap ng pananampalataya nang walang anumang takot, hanggang sa puntong hindi lamang niya ito ipinahayag sa kanyang buhay kundi maging sa sandali ng kanyang kamatayan, sapagkat noong malapit na siyang malagutan ng hininga, wala nang tinig ni tinta, matapos matanggap ang dagok na ikamamatay niya, inilubog niya ang kanyang daliri sa kanyang dugo, at ang maluwalhating martir na ito, na walang papel na mapagsulatan, ay yumuko, na ipinahahayag ang pananampalataya, at isinulat ang Credo sa lupa. Nag-alab ang kanyang puso sa pugon ng Aking pag-ibig, kaya hindi niya kailanman binagalan ang kanyang hakbang ni ibinaling pabalik ang kanyang ulo, bagaman alam niyang siya ay mamamatay, sapagkat inihayag Ko sa kanya ang kanyang kamatayan, ngunit tulad ng isang tunay na kabalyero, walang-takot siyang humayo sa larangan ng digmaan; at masasabi Ko rin sa iyo ang gayon tungkol sa marami pang iba, na bagaman hindi nila aktuwal na dinanas ang pagkamartir, ay mga martir sa kalooban tulad ni Domingo; mga dakilang manggagawa silang isinugo ng Aking Ama upang gumawa sa Kanyang ubasan, upang bunutin ang mga tinik ng bisyo at magtanim ng mga birtud bilang kapalit ng mga ito. Tunay ngang sina Domingo at Francisco ay dalawang haligi ng Banal na Simbahan. Si Francisco sa pamamagitan ng karalitaang natatanging kanya, gaya ng nasabi na, at si Domingo sa pamamagitan ng kanyang karunungan.”
Tungkol sa kadakilaan ng mga masunuring kasapi ng mga orden relihiyoso, at sa kahabag-habag na kalagayan ng mga masuwayin.
“Ngayong natagpuan na ang mga pook na angkop sa pagsunod, samakatuwid, ang mga sasakyang-dagat na ito na pinamumunuan ng Espiritu Santo sa pamamagitan ng kanilang mga superyorโsapagkat, gaya ng sinabi Ko sa iyo, ang Espiritu Santo ang tunay na Panginoon ng mga sasakyang-dagat na ito, na itinayo sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya ng mga may liwanag upang malaman na ang Aking kagandahang-loob, ang Espiritu Santo, ang papatnubay sa kanilaโat ngayong naipakita Ko na sa iyo ang pook ng pagsunod at ang kaganapan nito, magsasalita Ako sa iyo tungkol sa pagsunod at pagsuway ng mga naglalakbay sa gayong sasakyang-dagat. Tatalakayin Ko ang lahat nang sama-sama at hindi ang isang partikular na sasakyang-dagatโibig sabihin, isang ordenโat ipapakita Ko sa iyo ang kasalanan ng mga masuwayin at ang kabutihan ng mga masunurin, upang higit na makilala ng isang tao ang isa sa pamamagitan ng paghahambing nito sa kabila, at kung paano siya dapat lumakad kung nais niyang pumasok sa sasakyang-dagat ng isang orden relihiyoso. Paano dapat lumakad ang nagnanais pumasok sa ganitong kalagayan ng ganap at natatanging pagsunod? Sa liwanag ng banal na pananampalataya, na magpapaunawa sa kanya na dapat niyang patayin ang kanyang sariling kalooban sa pamamagitan ng patalim ng pagkapoot sa bawat makamundong pagnanasa, at tanggapin ang kabiyak na ibinibigay sa kanya ng pag-ibig sa kapwa, kasama ang kapatid nitong babae. Ang kabiyak ay ang tunay at maagap na pagsunod, at ang kapatid ay ang pagtitiis; at dapat din niyang tanggapin ang tagapag-alagang pagpapakumbaba, sapagkat kung wala ang tagapag-alagang ito, mamamatay sa gutom ang pagsunod, dahil madaling mamatay ang pagsunod sa isang kaluluwang pinagkaitan ng munting birtud na ito ng pagpapakumbaba.
“Ang pagpapakumbaba ay hindi nag-iisa, kundi may kasamang aliping babae: ang paghamak sa sarili at sa sanlibutan, na nagiging dahilan upang ituring ng kaluluwa ang sarili na hamak, at hindi hangarin ang karangalan kundi ang kahihiyan. Sa gayong pagkamatay sa sarili dapat pumasok sa barko ng isang orden ng mga relihiyoso ang sinumang nasa hustong gulang na; ngunit anuman ang paraan ng kanyang pagpasok dito (sapagkat sinabi Ko na sa iyo na tinatawag Ko ang mga kaluluwa sa iba’t ibang paraan), dapat niyang kamtin at panatilihin ang ganitong saloobin, na buong-kusang nagmamadaling kunin ang susi ng pagtalima sa kanyang orden, na magbubukas sa munting pintuang nasa loob ng pinto ng Langit. Ang mga katulad nila ay nangakong buksan ang munting pinto, nang hindi ginagamit ang malaking susi ng pangkalahatang pagtalima, na siyang nagbubukas sa pinto ng Langit, gaya ng sinabi Ko sa iyo. Kumuha sila ng isang munting susi, at dumaraan sa isang mababa at makitid na bukasan sa malaking pinto. Ang munting pintong ito ay bahagi ng malaking pinto, gaya ng makikita mo sa anumang tunay na pinto. Dapat nilang ingatan ang susing ito kapag nakamtan na nila, at huwag itong itapon. At sapagkat nakita ng mga tunay na masunurin, sa liwanag ng pananampalataya, na hindi sila kailanman makadaraan sa munting pintong ito nang pasan ang kanilang mga kayamanan at ang bigat ng kanilang sariling kalooban nang hindi lubhang napapagod at hindi nawawalan ng buhay, at na hindi sila makalalakad nang taas-noo nang hindi nababali ang kanilang leeg, sa ayaw man nila o sa gusto, itinatapon nila ang pasanin ng kanilang mga kayamanan at ng kanilang sariling kalooban, tinutupad ang panata ng kusang-loob na karukhaan at tumatangging magmay-ari ng anuman, sapagkat nakikita nila sa liwanag ng pananampalataya kung sa anong kapahamakan sila hahantong kung lalabagin nila ang pagtalima at ang panata ng karukhaang ipinangako nilang tutuparin. Ang mga masuwayin ay lumalakad sa kapalaluan, na nakataas ang kanilang mga ulo, at kung minsan ay maginhawa para sa kanila ang sumunod, hindi nila iniyuyuko ang kanilang mga ulo nang may pagpapakumbaba, kundi sumusunod sila nang may kapalaluan, dahil kailangan nila; at ang pamimilit na iyon ang bumabali sa leeg ng kanilang kalooban, sapagkat tinutupad nila ang kanilang pagtalima nang may pagkamuhi sa kanilang orden at sa kanilang nakatataas. Unti-unti silang napapahamak sa isa pang bagay, sapagkat nilalabag nila ang panata ng kalinisan, dahil ang sinumang hindi pumipigil sa kanyang mga pita o nag-aalis sa sarili ng mga makalupang ari-arian ay nagkakaroon ng maraming ugnayan at nakakakita ng maraming kaibigang nagmamahal sa kanya alang-alang sa sarili nilang pakinabang. Mula sa mga ugnayang ito ay humahantong sila sa matatalik na pakikipag-ugnayan; marangya nilang inaalagaan ang kanilang katawan, sapagkat, yamang wala sa kanila ang pagpapakumbabang umaaruga sa kanila ni ang kapatid nitong paghamak sa sarili, namumuhay sila ayon sa sarili nilang kaluguran, sa karangyaan at kaginhawahan, hindi gaya ng mga relihiyoso kundi gaya ng mga maharlika, nang walang pagpupuyat o panalangin. Ito at marami pang ibang bagay ang nangyayari sa kanila dahil mayroon silang salaping magagasta, sapagkat kung wala sila nito ay hindi nila ito magagasta. Nahuhulog sila sa karumihan ng isip at katawan, sapagkat kung minsan man ay umiiwas sila sa gawa dahil sa kahihiyan o kawalan ng paraan, nagpapakasasa naman sila sa isip, dahil imposibleng mapanatiling dalisay ang isip ng isang taong maraming makasanlibutang ugnayan, sanay sa maginhawang pamumuhay at may di-maayos na kasakiman, na hindi nagpupuyat ni nananalangin. Kaya ang taong ganap na masunurin ay nakakakita mula sa malayo, sa liwanag ng banal na pananampalataya, ng kasamaang at kapahamakang sasapit sa kanya dahil sa mga makalupang ari-arian at sa paglakad nang nabibigatan sa kanyang sariling kalooban; nakikita rin niyang obligado siyang dumaan sa makitid na pintong ito, at na sa gayong kalagayan ay mamamatay siya bago pa niya ito madaanan, dahil wala siyang susi ng pagtalima na maipambubukas dito, sapagkat gaya ng sinabi Ko sa iyo, obligado siyang dumaan dito. Kaya, sa ayaw man niya o sa gusto, hindi niya dapat lisanin ang barko ng orden, kundi dapat siyang lumakad sa makitid na landas ng pagtalima sa kanyang nakatataas.
“Kaya ang taong ganap na masunurin ay nangingibabaw sa kanyang sarili at sa kanyang mga makalamang hilig, at sa pagdaig sa kanyang sariling damdamin sa pamamagitan ng buhay na pananampalataya, inilalagay niya ang pagkamuhi sa sarili bilang lingkod sa tahanan ng kanyang kaluluwa upang palayasin ang kaaway na pag-ibig sa sarili, sapagkat ayaw niyang masaktan ang kanyang kabiyak na si Pagsunod, na ipinagkaloob sa kanya, kalakip ng liwanag ng pananampalataya, ng ina nitong si Pag-ibig; kaya pinalalayas niya ang kaaway at ipinapalit dito ang tagapag-alaga at mga kasama ng kanyang kabiyak. “Inilalagay ng pagmamahal sa pagsunod sa tahanan ng kanyang kaluluwa ang mga nagmamahal sa kanyang kabiyak na si Pagsunod, na siyang mga tunay at maharlikang birtud, ang mga kaugalian at tuntunin ng kanyang orden, upang makapasok sa kanyang kaluluwa ang matamis na kabiyak na ito, kasama ang kapatid nitong si Pagtitiis at ang tagapag-alaga nitong si Kababaang-loob, pati na sina Paghamak sa Sarili at Pagkamuhi sa Sarili; at kapag nakapasok na siya, nagtatamasa siya ng kapayapaan at katahimikan, sapagkat naipatapon na ang kanyang mga kaaway. Nananahan siya sa hardin ng tunay na pagpipigil sa sarili, na tinatanglawan ng araw ng liwanag ng pang-unawa, habang ang mata ng banal na pananampalataya ay nakatuon sa Aking Katotohanan bilang kanyang layon, sapagkat ang kanyang layon ay ang Aking Katotohanan, at ang apoy ng pag-ibig na taglay niya sa pagtupad sa mga tuntunin ng orden ay nagpapainit sa lahat ng kanyang mga lingkod at kasama.
“Sino ang kanyang mga kaaway na pinalayas? Ang pangunahin ay ang pag-ibig sa sarili, na nagbubunga ng kapalaluan, ang kaaway ng kababaang-loob at pag-ibig. Ang kawalan ng pagtitiis ay kaaway ng pagtitiis, ang pagsuway ay kaaway ng tunay na pagsunod, ang kawalan ng pananampalataya ay kaaway ng pananampalataya; ang pangahas na pag-aakala at pagtitiwala sa sarili ay hindi naaayon sa tunay na pag-asang dapat taglayin ng kaluluwa sa Akin; ang kawalang-katarungan ay hindi maiaayon sa katarungan, ni ang kawalan ng kahinahunan sa kahinahunan, ni ang kawalan ng pagpipigil sa sarili sa pagpipigil sa sarili, ni ang paglabag sa mga utos ng orden sa ganap na pagtupad sa mga ito, ni ang masamang pamumuhay ng mga namumuhay sa kasalanan sa mabuting pamumuhay ng Aking mga lingkod. Ito ang mga kaaway ng tao, na nagtutulak sa kanya na talikuran ang mabubuting kaugalian at tradisyon ng kanyang orden. Mayroon din siyang iba pang mababangis na kaaway: ang galit, na nakikipaglaban sa kanyang mabuting kalooban; ang kalupitan, laban sa kanyang kabaitan; ang poot, laban sa kanyang kagandahang-loob; ang pagkamuhi sa birtud, laban sa pagmamahal sa birtud; ang karumihan, laban sa kalinisang-puri; ang kapabayaan, laban sa pagmamalasakit; ang kamangmangan, laban sa kaalaman; at ang katamaran, laban sa pagiging mapagbantay at patuloy na panalangin.
“At yamang nalalaman niya sa liwanag ng pananampalataya na ang lahat ng ito ay mga kaaway niyang dudungis sa kanyang kabiyak, ang banal na pagsunod, inatasan niya ang pagkapoot na palayasin sila, at ang pag-ibig na ipalit sa kanila ang mga kaibigan nito. Kaya sa pamamagitan ng patalim ng pagkapoot ay pinatay niya ang kanyang likong sariling kalooban, na, palibhasa’y pinakakain ng pagmamahal sa sarili, ay nagbibigay-buhay sa lahat ng kaaway na ito ng tunay na pagsunod. At nang maputol na niya ang bukal na nagpapanatiling buhay sa lahat ng iba pa, nananatili siyang malaya at payapa, na walang anumang pakikidigma, sapagkat wala nang makikipagdigma sa kanya, dahil inalis na ng kaluluwa sa kanyang sarili ang nagpapanatili sa kanya sa kapaitan at kalungkutan. Ano ang nakikipagdigma sa pagsunod? Mga pang-aapi ba? Hindi, sapagkat ang taong masunurin ay matiisin, at ang pagtitiis ay kapatid ng pagsunod. Ang bigat ba ng mga tuntunin ng orden? Hindi, sapagkat ang pagsunod ang nag-uudyok sa kanyang tuparin ang mga iyon. Nagdudulot ba sa kanya ng sakit ang bigat ng pagsunod? Hindi, sapagkat niyurakan na niya ang kanyang sariling kalooban, at hindi niya hinahangad na suriin o hatulan ang kalooban ng kanyang nakatataas, sapagkat sa liwanag ng pananampalataya ay nakikita niya rito ang Aking kalooban, na tunay na naniniwalang dahil sa Aking kagandahang-loob ay nag-uutos ito ayon sa mga pangangailangan ng kaligtasan ng nasasakupan nito. Nasusuklam at nagagalit ba siya dahil kailangan niyang gampanan ang mga abang tungkulin ng orden o tiisin ang mga panunuya, pagsaway, pangungutya, at pag-insultong madalas na ibinabato sa kanya, o dahil minamaliit siya? Hindi, sapagkat natutuhan niyang ibigin ang paghamak at pagkapoot sa sarili. Kaya nagagalak siya nang may pagtitiis, na nag-uumapaw sa tuwa at kagalakan sa piling ng kanyang kabiyak, ang tunay na pagsunod, sapagkat ang tanging ikinalulungkot niya ay ang makitang nilalapastangan Ako, na kanyang Maylalang. Nakikipag-usap siya sa mga tunay na may takot sa Akin, at kung makipag-usap man siya sa mga hiwalay sa Aking Kalooban, hindi ito upang makiayon sa kanilang mga kasalanan, kundi upang hanguin sila sa kanilang kahapisan, sapagkat dahil sa pag-ibig na pangkapatid na nasa kanyang puso para sa kanila, nais niyang ibigay sa kanila ang kabutihang taglay niya, yamang nakikita niyang higit na kaluwalhatian at papuri ang maibibigay sa Aking pangalan kung marami ang wastong tumutupad sa mga tuntunin ng kanilang orden kaysa kung siya lamang ang gumagawa nito. Kaya sinisikap niyang maakay sa pagbabalik-loob ang mga relihiyoso at ang mga nasa daigdig sa pamamagitan ng kanyang mga salita at panalangin, at sa lahat ng paraang maihahango niya sila mula sa kadiliman ng kasalanang mortal. Sa gayon, ang mga pakikipag-usap ng isang tunay na masunuring tao ay mabuti at ganap, maging sa mga matuwid man o sa mga makasalanan, dahil sa kanyang wastong nakaayos na pag-ibig at sa lawak ng kanyang pagkakawanggawa. Ginagawa niyang langit ang kanyang selda, na doo’y nalulugod siyang makipag-usap sa Akin, ang kanyang kataas-taasan at walang hanggang Ama, nang may pagsintang puno ng pag-ibig, at umiiwas sa katamaran sa pamamagitan ng mapagpakumbaba at walang patid na panalangin. At kapag, sa pamamagitan ng panlilinlang ng Diyablo, ay nagsisiksikan ang mga kaisipan sa kanyang selda, hindi siya umuupo sa higaan ng kapabayaan upang yakapin ang katamaran, ni nagsisikap na suriin sa pamamagitan ng pangangatwiran ang mga kaisipan o palagay ng kanyang puso. Sa halip, tinatakasan niya ang katamaran, pinangingibabawan ang kanyang sarili at ang kanyang mga pandama nang may pagkapoot at tunay na pagpapakumbaba, matiyagang tinitiis ang kapagurang nadarama niya sa kanyang isip, at lumalaban sa pamamagitan ng pagbabantay at mapagpakumbabang panalangin. Itinutuon niya sa Akin ang mata ng kanyang pang-unawa, at nakikita sa liwanag ng pananampalataya na Ako ang kanyang katulong, na kapwa Ko kayang tulungan siya at nais Kong gawin ito, at ibaling sa kanya ang mga mata ng Aking kagandahang-loob, at na Ako ang nagpapahintulot sa pagdurusang ito upang lalo siyang magsumikap na tumakas sa kanyang sarili at lumapit sa Akin. At kung sa palagay niya ay hindi niya kayang manalangin sa isip dahil sa kanyang matinding kapaguran at sa kadiliman ng kanyang pag-iisip, bumibigkas siya ng mga panalangin, o nagpapakaabala sa ilang gawaing pangkatawan, upang sa mga paraang ito ay maiwasan niya ang katamaran. Tumitingin siya sa Akin sa pamamagitan ng liwanag na ipinagkakaloob Ko sa kanya dahil sa pag-ibig, na nagbubunga ng tunay na pagpapakumbaba, sapagkat itinuturing niyang hindi siya karapat-dapat sa kapayapaan at katahimikan ng isip na tinatamasa ng iba Ko pang mga lingkod, kundi sa halip ay karapat-dapat sa pagdurusa, sapagkat sa kanyang sariling isip ay hinahamak niya ang kanyang sarili nang may pagkapoot at pagsisi sa sarili, na iniisip na hindi kailanman magiging sapat ang pagdurusang matitiis niya. Sapagkat hindi siya binibigo ng kanyang pag-asa ni ng Aking pagkalinga, kundi sa pamamagitan ng pananampalataya at ng susi ng pagsunod ay tinatawid niya ang maunos na dagat na ito sakay ng barko ng kanyang orden, na nananahan sa ganitong paraan sa kanyang selda gaya ng nasabi na, at umiiwas sa katamaran.
“Nais ng taong masunurin na siya ang unang pumasok sa koro at ang huling lumabas dito, at kapag nakakita siya ng isang kapatid na higit na masunurin kaysa sa kanya, tinitingnan niya ito, sa kanyang kasigasigan, nang may banal na pagkainggit, na inaangkin mula rito ang kabutihang namumukod dito. Gayunman, hindi niya ninanais na mabawasan ang kabutihang iyon ng kanyang kapatid, sapagkat kung nanaisin niya ito, mahihiwalay siya sa pag-ibig sa kapatid. Hindi umiiwas ang taong masunurin sa silid-kainan, kundi palagi siyang pumupunta roon at nalulugod na makasalo sa hapag ang mga dukha. At bilang tanda na nalulugod siya rito, at upang wala siyang dahilan na manatili sa labas, tinalikuran na niya ang kanyang mga ari-ariang panlupa, anupat napakaganap niyang tinutupad ang panata ng karalitaan na sinisisi niya ang kanyang sarili sa pag-iisip maging sa mga pangangailangan ng kanyang katawan. Ang kanyang selda ay puno ng halimuyak ng karalitaan, at hindi ng mga damit; hindi siya nangangambang darating ang mga magnanakaw upang pagnakawan siya, o sisirain ng kalawang o mga gamu-gamo ang kanyang mga kasuotan; at kung may ibigay man sa kanya, hindi niya iniisip na itabi iyon para sa sarili niyang gamit, kundi bukas-palad niya itong ibinabahagi sa kanyang mga kapatid, na hindi iniisip ang bukas, bagkus ay pinagkakaitan pa ang sarili ngayon ng kanyang kailangan, na ang tanging iniisip ay ang kaharian ng langit at kung paano niya pinakamabuting maisasabuhay ang tunay na pagsunod.
“At upang lalo siyang manatili sa landas ng pagpapakumbaba, nagpapasakop siya sa mababa at mataas, sa dukha at mayaman, at nagiging lingkod ng lahat, na hindi kailanman tumatanggi sa gawain, kundi naglilingkod sa lahat nang may pag-ibig. Hindi ninanais ng taong masunurin na tuparin ang kanyang pagsunod sa sarili niyang paraan, o piliin ang kanyang oras o lugar, kundi mas pinipili niya ang paraan ng kanyang orden at ng kanyang superyor. Ginagawa ng taong tunay at ganap na masunurin ang lahat ng ito nang walang paghihirap at pagkapagod ng isip. Hawak ang susing ito, dumaraan siya sa makipot na pintuan ng orden nang madali at hindi kailangang magpumilit, sapagkat tinutupad niya ang mga panata ng karalitaan, tunay na pagsunod, at kalinisan ng puri, matapos talikuran ang kataasan ng kapalaluan at iyuko ang kanyang ulo sa pagsunod sa pamamagitan ng pagpapakumbaba. Hindi niya binabali ang kanyang leeg dahil sa kawalan ng tiyaga, kundi nagtitiis siya nang may katatagan at matibay na pagtitiyaga, na mga kaibigan ng pagsunod. Sa gayon ay nalalampasan niya ang mga pagsalakay ng mga diyablo, sinusupil at pinahihirapan ang kanyang laman, hinuhubaran ito ng lahat ng kaluguran at kasiyahan at dinaramtan ng mga gawain ng orden, sa isang pananampalatayang walang hinahamak. Sapagkat kung paanong hindi ginugunita ng isang bata ang mga hampas at pananakit na ginawa sa kanya ng kanyang ama, gayundin, hindi ginugunita ng batang ito sa espiritu ang mga pananakit, pagdurusa, o hampas na ginawa sa kanya ng kanyang superyor sa orden, kundi mapagpakumbabang tumatawag sa kanya at lumalapit sa kanya nang walang galit, poot, o sama ng loob, kundi may kaamuan at kagandahang-loob.
“Sila ang mga maliliit na tinukoy ng Aking Katotohanan sa mga alagad, na nagtatalu-talo kung sino sa kanila ang magiging pinakadakila, sapagkat matapos tawagin ang isang bata, sinabi Niya: ‘Hayaan ninyong lumapit sa Akin ang mga maliliit, sapagkat sa mga katulad nila ang kaharian ng langit; ang sinumang hindi magpapakumbabang tulad ng batang ito (ibig sabihin, ang hindi mananatili sa ganitong kalagayang tulad ng isang bata), ay hindi makapapasok sa kaharian ng langit. Sapagkat ang nagpapakumbaba, pinakamamahal na anak, ay itataas, at ang nagtataas ng kanyang sarili ay ibababa,’ na sinabi rin sa iyo ng Aking Katotohanan. Kaya makatarungan lamang na ang mapagpakumbabang maliliit na ito, na nagpapakababa at nagpapasakop dahil sa pag-ibig, sa tunay at banal na pagsunod, at hindi sumisipa laban sa mga pantulos ng kanilang orden o superyor, ay itaas Ko, ang kataas-taasan at walang hanggang Ama, kasama ng mga tunay na mamamayan ng pinagpalang buhay, kapag ginantimpalaan sila sa lahat ng kanilang pagpapagal; at maging sa buhay na ito ay natitikman na nila ang buhay na walang hanggan.”
Kung paanong ang mga tunay na masunurin ay tumatanggap ng sandaang ulit kapalit ng isa, at gayundin ng buhay na walang hanggan; at kung ano ang ibig sabihin ng isang ito, at ng sandaang ulit na ito.
“Sa kanila natutupad ang sinabi ng matamis at mapagmahal na Salita, ang Aking bugtong na Anak, sa Ebanghelyo nang tumugon Siya sa tanong ni Pedro, ‘Guro, iniwan namin ang lahat alang-alang sa pag-ibig sa Iyo, at sumunod kami sa Iyo; ano ang ibibigay Mo sa amin?’ Tumugon ang Aking Katotohanan, ‘Bibigyan Ko kayo ng sandaang ulit sa bawat isa, at magkakamit kayo ng buhay na walang hanggan.’ Na para bang nais sabihin ng Aking Katotohanan, ‘Mabuti ang ginawa mo, Pedro, sapagkat wala nang ibang paraan upang makasunod ka sa Akin. At Ako, sa buhay na ito, ay magbibigay sa iyo ng sandaang ulit sa bawat isa.’ At ano itong sandaang ulit, minamahal Kong anak, na bukod dito ay nakamit din ng apostol ang buhay na walang hanggan? Ano ang tinutukoy ng Aking Katotohanan? Ang mga yamang panlupa?
“Sa mahigpit na pakahulugan, hindi. Gayunman, hindi ba madalas Kong pinasasagana sa mga yamang panlupa ang nagbibigay ng limos? Bilang ganti sa ano Ko ito ginagawa? Bilang ganti sa paghahandog niya ng sarili niyang kalooban. Ito ang iisang bagay na ginagantihan Ko nang sandaang ulit. Ano ang kahulugan ng bilang na sandaan? Ang sandaan ay isang ganap na bilang, at hindi ito madaragdagan maliban kung muling magsisimula sa isa. Gayundin, ang pag-ibig ang pinakaganap sa lahat ng mga birtud, gayon kaganap na walang mas mataas na birtud na maaabot maliban kung muling magsisimula sa pagkilala sa sarili, at sa gayon ay madaragdagan nang maraming sandaang ulit ang merito; ngunit lagi kang tiyak na hahantong sa bilang na sandaan. Ito ang sandaang ulit na ibinibigay sa mga naghandog sa Akin ng iisang bagayโang sarili nilang kaloobanโkapwa sa pangkalahatang pagtalima at sa natatanging pagtalima sa buhay-relihiyoso. At bukod sa sandaang ito, nagkakamit din kayo ng buhay na walang hanggan, sapagkat pag-ibig lamang ang pumapasok sa buhay na walang hanggan, tulad ng isang ginang na dala ang bunga ng lahat ng iba pang mga birtud, samantalang ang mga ito ay nananatili sa labas; dinadala niya ang kanilang bunga, sabi Ko, sa Akin, ang buhay na walang hanggan, na sa Akin ay natitikman ng mga masunurin ang buhay na walang hanggan. Hindi sa pamamagitan ng pananampalataya nila natitikman ang buhay na walang hanggan, sapagkat nararanasan nila sa mismong diwa nito ang kanilang pinaniwalaan sa pamamagitan ng pananampalataya; ni sa pamamagitan ng pag-asa, sapagkat taglay na nila ang kanilang inasahan, at gayundin sa lahat ng iba pang mga birtud; tanging ang Reynang Pag-ibig ang pumapasok at nagtataglay sa Akin, na nagtataglay naman sa kanya. Kaya tingnan mo: ang maliliit na ito ay tumatanggap ng sandaang ulit sa bawat isa, at gayundin ng buhay na walang hanggan, sapagkat dito ay tinatanggap nila ang apoy ng banal na pag-ibig na inilalarawan ng bilang na sandaan (gaya ng nasabi na). At dahil tinanggap nila mula sa Akin ang sandaang ulit na ito, taglay nila ang isang kahanga-hanga at taos-pusong kagalakan, sapagkat walang kalungkutan sa pag-ibig; sa halip, pinalalawak ng kagalakan nito ang puso at ginagawa itong bukas-palad, hindi makitid o mapagkunwari. Ang kaluluwang nasugatan ng matamis na palasong ito ay hindi nagpapakita ng isang bagay sa mukha at dila samantalang iba naman ang nasa kanyang puso. Hindi siya naglilingkod o nakikitungo sa kanyang kapwa nang may pagkukunwari at ambisyon, sapagkat ang pag-ibig ay isang bukas na aklat na mababasa ng lahat. Kaya ang kaluluwang nagtataglay ng pag-ibig ay hindi kailanman nahuhulog sa ligalig o sa pighati ng kalungkutan, ni sumasalungat sa pagtalima, kundi nananatiling masunurin hanggang kamatayan.”
Tungkol sa mga kabuktutan, kahirapan, at pagpapagal ng taong masuwayin; at sa mga kalunos-lunos na bungang nagmumula sa pagsuway.
“Sa kabaligtaran, ang masama at masuwaying tao ay nananahan sa barko ng isang orden ng mga relihiyoso na may napakalaking pagdurusa para sa kanyang sarili at sa iba, anupat sa buhay na ito ay natitikman na niya ang paunang lasa ng impiyerno. Lagi siyang nananatili sa kalungkutan at kaguluhan ng isip, pinahihirapan ng kirot ng budhi, napopoot sa kanyang orden at sa kanyang superyor, at hindi matiis maging ang kanyang sarili. Kaylaking kakila-kilabot na bagay, anak Ko, ang makita ang isang taong minsang humawak sa susi ng pagtalima sa isang orden ng mga relihiyoso na namumuhay sa pagsuway, na dito ay ginawa niya ang kanyang sarili na alipin; sapagkat ginawa niyang kanyang panginoon ang pagsuway, kasama ang kawalan ng pagtitiis, na pinalalakas ng kapalaluan at ng sarili niyang kaluguran. Ang kapalaluang ito, gaya ng nasabi na, ay nagmumula sa pag-ibig sa sarili. Para sa kanya, ang lahat ay kabaligtaran ng kung ano ang mararanasan ng taong masunurin. Sapagkat paano pa mapapasa ibang kalagayan ang kahabag-habag na taong ito kundi sa pagdurusa, yamang wala siyang pag-ibig sa kapwa? Napipilitan siyang iyuko ang leeg ng sarili niyang kalooban, ngunit pinananatili itong tuwid ng kapalaluan; lahat ng kanyang mga hangarin ay salungat sa kalooban ng orden. Ipinag-uutos ng orden ang pagtalima, ngunit iniibig niya ang pagsuway; ipinag-uutos ng orden ang kusang-loob na karukhaan, ngunit iniiwasan niya ito, nagmamay-ari at nagtitipon ng mga kayamanan; ipinag-uutos ng orden ang pagpipigil sa laman at kadalisayan, ngunit kahalayan ang kanyang ninanasa. Sa paglabag sa tatlong panatang ito, anak Ko, ang isang relihiyoso ay napapariwara at nahuhulog sa napakaraming kahapisan, anupat hindi na siya mukhang relihiyoso kundi isang demonyong nagkatawang-tao, gaya ng isinalaysay Ko sa iyo nang mas mahaba sa ibang bahagi. Gayunman, may sasabihin Ako sa iyo ngayon tungkol sa kanilang pagkalinlang, at sa bungang natamo nila sa pagsuway, upang papurihan at itagubilin ang pagtalima. Ang kahabag-habag na taong ito ay nalilinlang ng kanyang pag-ibig sa sarili, sapagkat ang mata ng kanyang pang-unawa, na may patay na pananampalataya, ay nakatuon sa pagbibigay-lugod sa sarili niyang kalooban at sa mga bagay ng sanlibutan. Nilisan niya ang sanlibutan sa katawan, ngunit nanatili roon ang kanyang mga pagmamahal; at dahil tila nakapapagod sa kanya ang pagtalima, ninanais niyang sumuway upang maiwasan ang pagod. Sa gayon ay humahantong siya sa pinakamatinding pagod sa lahat, sapagkat kailangan niyang tumalima, sa pamimilit man o dahil sa pag-ibig, at magiging higit na mabuti at di-gaanong nakapapagod kung tumalima siya dahil sa pag-ibig kaysa kung wala ito. O! Kaylaki ng kanyang pagkalinlang, at walang ibang dumadaya sa kanya kundi ang kanyang sarili. Sa pagnanais niyang bigyang-lugod ang kanyang sarili, sama ng loob lamang ang idinudulot niya sa sarili, sapagkat hindi niya ikinalulugod ang mga gawaing kailangan niyang gawin dahil sa pagtalimang ipinapataw sa kanya. Nais niyang magtamasa ng mga kaluguran at gawing kanyang kawalang-hanggan ang buhay na ito, ngunit nais ng orden na siya ay maging isang peregrino, at patuloy nitong pinatutunayan iyon sa kanya. Sapagkat kapag siya ay nasa isang maganda at kaaya-ayang pahingahan, kung saan nais niyang manatili dahil sa mga kasiyahan at kalugurang natatagpuan niya roon, inililipat siya sa ibang lugar, at ang pagbabagong iyon ay nagdudulot sa kanya ng sakit, sapagkat kumikilos ang kanyang kalooban laban sa kanyang pagtalima. Gayunman, kailangan niyang tiisin ang disiplina at mga gawain ng orden, at sa gayon ay nananatili siya sa walang tigil na paghihirap. Tingnan mo, kung gayon, kung paano niya nililinlang ang kanyang sarili; sapagkat sa pagnanais niyang takasan ang sakit, sa halip ay nahuhulog siya rito, dahil hindi siya hinahayaang makilala ng kanyang pagkabulag ang landas ng tunay na pagtalima. Ito ang landas ng katotohanang itinatag ng masunuring Kordero, ang Aking bugtong na Anak, na nag-alis ng sakit dito. Kaya naman lumalakad siya sa landas ng kasinungalingan, sa paniniwalang makatatagpo siya roon ng kaluguran, ngunit sa halip ay sakit at kapaitan ang kanyang natatagpuan. Sino ang kanyang gabay? Ang pag-ibig sa sarili, samakatuwid, ang sarili niyang pagkahumaling sa pagsuway. Iniisip ng gayong tao, na parang isang hangal, na matatawid niya ang maunos na dagat na ito sa lakas ng sarili niyang mga bisig, nagtitiwala sa sarili niyang abang kaalaman, at ayaw niyang maglayag sa mga bisig ng kanyang orden at ng kanyang superyor. Ang gayong tao ay tunay ngang nasa barko ng orden sa katawan, ngunit hindi sa isip; nilisan na niya ito sa kanyang pagnanais, hindi sinusunod ang mga tuntunin o kaugalian ng orden, ni ang tatlong panatang ipinangako niyang tutuparin nang siya ay magpahayag ng kanyang mga panata. Lumalangoy siya sa maunos na dagat, ipinapadpad kung saan-saan ng magkakasalungat na hangin, nakakapit lamang sa barko sa pamamagitan ng kanyang kasuotan, suot ang abito ng relihiyoso sa kanyang katawan ngunit hindi sa kanyang puso. Ang gayong tao ay hindi prayle, kundi isang nagbabalatkayo, isang tao sa anyo lamang. Ang kanyang buhay ay mas mababa pa kaysa sa buhay ng isang hayop, at hindi niya nakikitang higit siyang nagpapakahirap sa paglangoy gamit ang kanyang mga bisig kaysa sa mabuting relihiyosong nasa barko, ni na siya ay nanganganib sa kamatayang walang hanggan. Sapagkat kung biglang mapunit at matanggal sa barko ang kanyang kasuotan, na mangyayari sa sandali ng kamatayan, wala na siyang magiging lunas. Hindi, hindi niya nakikita, sapagkat pinadilim niya ang kanyang liwanag sa pamamagitan ng ulap ng pag-ibig sa sarili, na siyang pinagmulan ng kanyang pagsuway. Hinahadlangan siya nito na makita ang kanyang kahabag-habag na kalagayan, kaya’t kahabag-habag niyang dinadaya ang kanyang sarili. Anong bunga ang ibinubunga ng kahabag-habag na punong ito?
“Ang bunga ng kamatayan, sapagkat ang ugat ng kanyang pagmamahal ay nakatanim sa kapalaluan, na hinango niya sa pagmamahal sa sarili. Kaya ang lahat ng nagmumula sa ugat na ito โ mga bulaklak, dahon, at bunga โ ay bulok, gayundin ang tatlong sanga ng punong ito, na siyang pagtalima, karukhaan, at pagpipigil sa laman, na tumutubo mula sa paanan ng puno; ibig sabihin, tiwali ang kanyang mga pagmamahal. Ang mga dahong iniluluwal ng punong ito, na siyang kanyang mga salita, ay lubhang tiwali anupat hindi man lamang nararapat mamutawi sa bibig ng isang mahalay na taong sekular; at kung kailangan niyang ipangaral ang Aking aral, ginagawa niya ito sa maririkit na pananalita, hindi sa payak na paraan, gaya ng isang dapat magpakain sa mga kaluluwa ng binhi ng Aking Salita, kundi sa matatalinghagang pananalita. Tingnan mo ang mababahong bulaklak ng punong ito, na siyang sari-sari at iba’t ibang kaisipan niya, na kusa niyang tinatanggap nang may galak at kaluguran, nang hindi umiiwas sa mga pagkakataong pinagmumulan ng mga ito, kundi sa halip ay hinahanap pa ang mga iyon upang maisagawa ang isang makasalanang gawa, na siyang bungang pumapatay sa kanya, nag-aalis sa kanya ng liwanag ng biyaya, at nagdudulot sa kanya ng kamatayang walang hanggan. At anong baho ang nagmumula sa bungang ito, na sumibol mula sa mga bulaklak ng puno? Ang baho ng pagsuway, sapagkat sa lihim ng kanyang puso, nais niyang suriin at hatulan nang walang katapatan ang kalooban ng kanyang nakatataas; ang baho ng karumihan, sapagkat nalulugod siya sa maraming mahahalay na usapan, na may kahabag-habag na asal na tinutukso ang mga nangungumpisal sa kanya.
“Ikaw na kahabag-habag, hindi mo ba nakikitang sa balatkayong debosyon ay nagkukubli ka ng isang pangkat ng mga anak? Bunga ito ng iyong pagsuway. Hindi mo piniling maging mga anak ang mga birtud, gaya ng ginagawa ng tunay na masunuring relihiyoso; sinisikap mong linlangin ang iyong nakatataas kapag nakikita mong ipinagkakait niya sa iyo ang isang bagay na ninanais ng iyong baluktot na kalooban, na ginagamit ang mga dahon ng matatamis o magagaspang na salita, nagsasalita nang walang paggalang at sinasaway siya. Hindi mo matiis ang iyong kapatid, ni ang pinakamaliit na salita at pagsaway na maaari niyang sabihin sa iyo, kundi sa gayong pagkakataon ay agad mong iniluluwal ang nakalalasong bunga ng galit at poot laban sa kanya, sa pag-aakalang ginawa upang ipahamak ka ang ginawa para sa iyong ikabubuti, at sa gayon ay natitisod ka, at nabubuhay sa pagdurusa ang iyong kaluluwa at katawan. Bakit ka nayamot sa iyong kapatid? Sapagkat nabubuhay ka para sa sarili mong kalugurang makalaman, tinatakasan mo ang iyong selda na para bang ito ay isang bilangguan, sapagkat tinalikuran mo ang selda ng pagkilala sa sarili, at sa gayon ay nahulog ka sa pagsuway, kaya hindi ka makatagal sa iyong pisikal na selda. Hindi ka pupunta sa silid-kainan nang labag sa iyong kalooban hangga’t mayroon ka pang magagastos; kapag wala ka nang natitira, pangangailangan ang magdadala sa iyo roon.
“Kaya nga, mabuti ang ginawa ng mga masunurin na piniling tuparin ang kanilang panata ng karukhaan, upang wala silang salaping magugugol, at sa gayon ay hindi sila mailayo sa matamis na hapag ng refektoryo, kung saan pinangangalagaan ng pagsunod ang katawan at kaluluwa sa kapayapaan at katahimikan. Hindi iniisip ng masunuring relihiyoso ang paghahanda ng hapag o ang paglalaan ng pagkain para sa sarili, di-tulad ng kahabag-habag na taong ito, na para sa kaniyang panlasa ay napakasaklap kumain sa refektoryo, kaya iniiwasan niya ito; lagi siyang pinakahuling pumasok sa koro at pinakaunang lumabas dito; lumalapit siya sa Akin sa pamamagitan ng kaniyang mga labi, ngunit malayo sa Akin ang kaniyang puso. Malugod siyang tumatakas sa bulwagang kapitulo tuwing magagawa niya, dahil sa takot sa penitensiya. Kapag kailangan niyang dumalo roon, nababalot siya ng hiya at pagkalito dahil sa mga pagkukulang na hindi naman niya ikinahiyang gawin. Ano ang sanhi nito? Pagsuway. Hindi siya nagbabantay sa panalangin, at hindi lamang niya kinaliligtaan ang panalanging pangkaisipan, kundi maging ang Banal na Opisyo na tungkulin niyang dasalin. Wala siyang pag-ibig sa kapatid, sapagkat wala siyang minamahal kundi ang sarili, at maging iyon ay hindi isang pag-ibig na ayon sa katwiran kundi isang pag-ibig na tulad ng sa hayop. Gayon na lamang kalaki ang mga kasamaang sumasapit sa suwail; gayon na lamang karami ang mga bunga ng kapighatiang kaniyang ibinubunga, na hindi kayang isalaysay ng iyong dila ang mga ito. O pagsuway, na nagkakait sa kaluluwa ng liwanag ng pagsunod, na sumisira sa kapayapaan at naghahatid ng digmaan! Sinisira ng pagsuway ang buhay at naghahatid ito ng kamatayan, hinihila ang relihiyoso palabas sa barko ng pagtupad sa mga tuntunin ng kaniyang orden upang lunurin siya sa dagat, anupat pinalalangoy siya sa lakas ng sarili niyang mga bisig sa halip na mamahinga sa mga bisig ng orden. Binibihisan siya ng pagsuway ng lahat ng uri ng paghihirap, pinamamatay siya sa gutom sa pamamagitan ng pagkakait sa kaniya ng pagkaing dulot ng merito ng pagsunod; binibigyan siya nito ng walang humpay na kapaitan, pinagkakaitan ng bawat tamis at kabutihan, at pinananahan kasama ng bawat kasamaan. Sa buhay na ito ay ipinapatikim na nito sa kaniya ang malulupit na pagpapahirap na kaniyang titiisin, at kung hindi siya magbabago bago makalag sa barko ang kaniyang mga damit sa oras ng kamatayan, aakayin ng pagsuway ang kaluluwa sa walang hanggang kapahamakan, kasama ng mga diyablong nahulog mula sa langit dahil naghimagsik sila laban sa Akin. Gayundin ang ginawa mo, O taong suwail: nang maghimagsik ka laban sa pagsunod at itapon ang susing magbubukas sana ng pintuan ng langit, sa halip ay binuksan mo ang pintuan ng impiyerno sa pamamagitan ng susi ng pagsuway.”
Kung paanong hindi ginagantimpalaan ng Diyos ang merito ayon sa pagpapagal ng masunurin, ni ayon sa haba ng panahong ginugugol dito, kundi ayon sa pag-ibig at kahandaan ng tunay na masunurin; at tungkol sa mga himalang ginawa ng Diyos sa pamamagitan ng birtud na ito; at tungkol sa maingat na pag-unawa sa pagsunod, at sa mga gawa at gantimpala ng tunay na masunuring tao.
“Itinalaga Ko kayong lahat na gumawa sa ubasan ng pagsunod sa ibaโt ibang paraan, at ang bawat tao ay tatanggap ng gantimpala ayon sa sukat ng kanyang pag-ibig, at hindi ayon sa gawaing kanyang ginagawa o sa tagal ng kanyang paggawa. Ibig sabihin, ang dumating nang maaga ay hindi tatanggap ng higit kaysa sa dumating nang huli, gaya ng sinabi sa inyo ng Aking Katotohanan sa banal na Ebanghelyo sa pamamagitan ng halimbawa ng mga nakatayong walang ginagawa na isinugo ng panginoon ng ubasan upang gumawa. Sapagkat ang ibinigay niya sa mga pumasok nang bukang-liwayway ay kasindami ng ibinigay sa mga pumasok sa oras ng Prima o Tercia, at ang mga pumasok sa oras ng Sexta, Nona, at maging sa oras ng Bisperas ay tumanggap ng kasindami ng mga nauna. Sa ganitong paraan, ipinakikita sa inyo ng Aking Katotohanan na kayo ay ginagantimpalaan hindi ayon sa tagal o sa gawain, kundi ayon sa sukat ng inyong pag-ibig. Marami ang inilalagay sa ubasan upang gumawa mula pa sa kanilang pagkabata; ang ilan ay pumapasok sa dakong huli ng buhay, at ang iba naman ay sa katandaan. Kung minsan, ang mga huling ito, dahil nakikita nilang maikli na ang natitirang panahon, ay gumagawa nang may gayong alab ng pag-ibig na naaabutan nila ang mga pumasok noong pagkabata, sapagkat mabagal lamang ang naging pagsulong ng mga iyon. Kaya sa pamamagitan ng pag-ibig sa pagsunod ay nagkakamit ng merito ang kaluluwa, habang pinupuno niya sa Akin, ang Karagatang Payapa, ang sisidlan ng kanyang puso. Marami ang napakabilis sumunod, at ang pagsunod ay waring naging bahagi na ng kanilang pagkatao, anupaโt hindi lamang nila ninanais na makita ang dahilan ng iniuutos sa kanila ng kanilang superyor, kundi halos hindi na nila hinihintay na matapos itong magsalita, sapagkat sa liwanag ng pananampalataya ay nauunawaan nila ang kanyang layunin. Kaya ang tunay na masunuring tao ay sumusunod sa layunin kaysa sa salita, sapagkat hinahatulan niyang ang kalooban ng kanyang superyor ay nakatatag sa Aking kalooban, at samakatuwid ay nagmumula ang utos nito sa Aking pagtatakda at sa Aking kalooban. Kaya sinasabi Ko sa iyo na sumusunod siya sa layunin kaysa sa salita. Sinusunod din niya ang salita, matapos munang sumunod sa espiritu, sa pamamagitan ng kanyang pagmamahal, sa kalooban ng kanyang superyor, na nakikita at hinahatulan niya sa liwanag ng pananampalataya na siyang Aking kalooban. Malinaw itong ipinakikita sa mga buhay ng mga ama, kung saan mababasa mo ang tungkol sa isang relihiyoso na agad sumunod sa kanyang puso sa utos ng kanyang superyor, nang sinisimulan niyang isulat ang titik na o, bagaman wala siyang puwang upang tapusin ito. Kaya, upang ipakita kung gaano kalugod-lugod sa Akin ang kanyang agarang pagsunod, binigyan siya ng Aking habag ng isang katibayan sa pamamagitan ng pagsulat sa ginto ng natitirang kalahati ng titik. Lubhang kalugod-lugod sa Akin ang maluwalhating birtud na ito, anupaโt wala nang ibang birtud na pinagkalooban Ko ng gayon karaming mahimalang tanda at patotoo, sapagkat nagmumula ito sa kaitaasan ng pananampalataya.
“Upang ipakita kung gaano ito kalugud-lugod sa Akin, sumusunod ang lupa sa birtud na ito, sumusunod dito ang mga hayop โ tumitigas ang tubig sa ilalim ng mga paa ng taong masunurin. At tungkol naman sa pagsunod ng lupa, natatandaan mong nabasa mo ang tungkol sa alagad na binigyan ng kanyang abad ng isang tuyong patpat at inutusang itanim ito sa lupa at diligin araw-araw. Hindi niya itinanong kung paano ito maaaring magbunga ng anumang mabuti, kundi, nang hindi nagtatanong kung posible ba ito, tinupad niya ang ipinag-uutos nang may gayong birtud ng pananampalataya anupa’t nagdahon at nagbunga ang tuyong kahoy, bilang tanda na ang kaluluwang iyon ay nakaahon na mula sa pagkatuyo ng pagsuway at, nababalot ng mga luntiang dahon ng birtud, ay nagluwal ng bunga ng pagsunod. Kaya naman tinawag ng mga banal na ama ang bunga ng punong ito na bunga ng pagsunod. Makikita mo rin na sumusunod ang mga hayop sa taong masunurin; sapagkat ang isang alagad, na inutusan sa bisa ng pagsunod, ay nakahuli ng isang dragon sa pamamagitan ng kanyang kadalisayan at birtud at dinala ito sa kanyang abad. Ngunit ang abad, bilang tunay na manggagamot ng kaluluwa, upang hindi siya matangay ng hangin ng walang-kabuluhang pagmamapuri, at upang subukin ang kanyang pagtitiis, ay pinaalis siya nang may mabibigat na salita, na sinasabi: ‘Hayop ka, nagdala ka pa ng isa pang hayop na kasama mo.’ At tungkol naman sa apoy, nabasa mo sa Banal na Kasulatan na marami ang inilagay sa apoy sa halip na labagin ang pagsunod sa Akin, at, sa Aking utos, ay hindi sila napinsala nito. Ganito ang nangyari sa tatlong bata, na masayang nanatili sa pugon โ at sa marami pang iba na maaari Kong isalaysay sa iyo. Inalalayan ng tubig si Mauro, na isinugo sa bisa ng pagsunod upang iligtas ang isang alagad na nalulunod; hindi niya inisip ang kanyang sarili, kundi, sa liwanag ng pananampalataya, ang tanging inisip niya ay kung paano tutuparin ang utos ng kanyang nakatataas. Kaya lumakad siya sa ibabaw ng tubig na para bang nasa tuyong lupa, at sa gayon ay nailigtas ang alagad. Sa lahat ng bagay, kung bubuksan mo ang mata ng pang-unawa, makikita mong nahahayag ang kadakilaan ng birtud na ito. Dapat talikuran ang lahat ng iba pang bagay alang-alang sa pagsunod. Kung ikaw ay maiangat sa gayong pagninilay at pakikipagkaisa ng isip sa Akin, anupa’t ang iyong katawan ay naiangat mula sa lupa, at may iniutos sa iyo sa bisa ng pagsunod (nagsasalita Ako sa pangkalahatan, at hindi tungkol sa isang natatanging kaso, na hindi maaaring maging batayan ng isang tuntunin), dapat mong pilitin ang iyong sarili, kung maaari, na bumangon upang tuparin ang ipinag-uutos sa iyo, bagaman hindi mo kailanman dapat iwan ang panalangin maliban kung dahil sa pangangailangan, pag-ibig sa kapwa, o pagsunod. Sinasabi Ko ito upang makita mo kung gaano kabilis Kong nais tumugon sa pagsunod ang Aking mga lingkod, at kung gaano ito kalugud-lugod sa Akin. Lahat ng ginagawa ng taong masunurin ay pinagmumulan ng merito para sa kanya. Kung siya ay kumakain, pagsunod ang kanyang pagkain; kung siya ay natutulog, pagsunod ang kanyang mga panaginip; kung siya ay lumalakad, kung siya ay nananatiling hindi kumikilos, kung siya ay nag-aayuno, kung siya ay nagpupuyat โ lahat ng kanyang ginagawa ay pagsunod; kung siya ay naglilingkod sa kanyang kapwa, pagsunod ang kanyang pinaglilingkuran. Paano siya ginagabayan sa koro, sa refektoryo, o sa kanyang selda? Sa pamamagitan ng pagsunod, sa liwanag ng kabanal-banalang pananampalataya. Sa pamamagitan ng liwanag na ito ay pinatay at itinakwil niya ang kanyang sariling kalooban na kanyang pinayukod, at, may pagkapoot sa sarili, ay lubos niyang ipinagkatiwala ang kanyang sarili sa mga bisig ng kanyang orden at nakatataas. Namamahingang may pagsunod sa barko, hinahayaan niyang gabayan siya ng kanyang nakatataas, at natawid niya ang maunos na dagat ng buhay na ito nang may panatag at payapang isip at katiwasayan ng puso, sapagkat inalis sa kanya ng pagsunod at pananampalataya ang lahat ng kadiliman. Nananatili siyang malakas at matatag, nawala na ang lahat ng kahinaan at takot, sapagkat pinuksa niya ang kanyang sariling kalooban, na pinagmumulan ng lahat ng kahinaan at di-maayos na takot. At ano ang pagkain ng kabiyak na ito na siyang pagsunod? Kinakain niya ang pagkakilala sa sarili at sa Akin, nalalaman ang kanyang sariling kawalang-pag-iral at pagkamakasalanan, at nalalamang Ako ang Siyang umiiral, at sa gayon ay kinakain at nakikilala niya ang Aking Katotohanan sa Salitang Nagkatawang-tao. Ano ang kanyang iniinom? Ang Dugo, kung saan ipinakita sa kanya ng Salita ang Aking Katotohanan, at ang di-maipahayag na pag-ibig na taglay Ko para sa kanya, at ang pagsunod na iniatas Ko sa Kanya, Ako na Kanyang Amang Walang Hanggan. Sa gayon ay nalalasing siya sa pag-ibig at pagsunod ng Salita, nililimot ang kanyang sarili at ang kanyang sariling mga palagay at kaalaman, at tinataglay Ako sa pamamagitan ng biyaya, nilalasap Ako sa pamamagitan ng pag-ibig, sa liwanag ng pananampalataya sa banal na pagsunod.
“Ang taong masunurin ay nagsasalita ng mga salita ng kapayapaan sa buong buhay niya, at sa kanyang kamatayan ay tinatanggap niya ang ipinangako sa kanya ng kanyang nakatataas sa oras ng kanyang kamatayan, samakatuwid, ang buhay na walang hanggan, ang pangitain ng kapayapaan, at ng sukdulan at walang hanggang kapanatagan at kapahingahan, ang di-matatawarang kabutihang hindi kayang masukat o maunawaan ng sinuman, sapagkat, bilang kabutihang walang hanggan, hindi ito mauunawaan ng anumang mas maliit kaysa rito, tulad ng isang sisidlan na, kapag inilubog sa dagat, ay hindi nasasaklaw ang buong dagat, kundi ang dami lamang na kaya nitong lamanin. Ang dagat lamang ang nakasasaklaw sa sarili nito. Gayundin Ako, ang Dagat ng Kapayapaan, ang tanging tunay na makauunawa at makasusukat sa Aking Sarili. At sa Aking sariling pagkilala at pagkaunawa sa Aking Sarili ay nagagalak Ako, at ang galak na ito, ang kabutihang taglay Ko sa Aking Sarili, ay ibinabahagi Ko sa iyo at sa lahat, ayon sa sukat ng bawat isa. Hindi Ko kayo iniiwang walang laman, kundi pinupuspos Ko kayo, na pinagkakalooban kayo ng ganap na kaligayahan; nauunawaan at nakikilala ng bawat tao ang Aking kabutihan ayon sa sukat na ipinagkakaloob sa kanya. Sa gayon, ang taong masunurin, na taglay ang liwanag ng pananampalataya sa katotohanan na nagniningas sa pugon ng pag-ibig, pinahiran ng kababaang-loob, nalango sa Dugo, kasama ang kanyang kapatid na pagtitiis, at taglay ang paghamak sa sarili, katatagan, at walang-maliw na pagpupunyagi, at ang lahat ng iba pang mga birtud (samakatuwid, ang bunga ng mga birtud), ay tumatanggap mula sa Akin, na kanyang Maylikha, ng kanyang hantungan.”
Ito ay isang maikling pag-uulit ng buong aklat.
“Ngayon, O pinakamamahal at pinakaiibig Kong anak, ay tinugunan Ko na mula simula hanggang wakas ang iyong pagnanais tungkol sa pagsunod.
“Kung natatandaan mong mabuti, apat na kahilingan ang iniharap mo sa Akin nang may matinding pagnanais, o sa halip, Ako ang nag-udyok sa iyo na iharap ang mga ito upang pag-alabin ang apoy ng Aking pag-ibig sa iyong kaluluwa: ang isa ay para sa iyong sarili, na tinugunan Ko na, sa pagbibigay-liwanag sa iyo sa pamamagitan ng Aking Katotohanan, at sa pagpapakita sa iyo kung paano mo makikilala ang katotohanang ito na ninanais mong malaman; ipinaliwanag Ko sa iyo kung paano mo ito makikilala sa pamamagitan ng pagkilala sa iyong sarili at sa Akin, sa liwanag ng pananampalataya. Ang ikalawang kahilingan mo sa Akin ay magpakita Ako ng awa sa sanlibutan. Sa ikatlo ay nanalangin ka para sa mistikong katawan ng banal na Simbahan, na alisin Ko rito ang kadiliman at mga pag-uusig, at parusahan sa iyong katauhan, ayon sa sarili mong pagnanais, ang mga kasamaan nito. Tungkol dito ay ipinaliwanag Ko na walang parusang ipinapataw sa loob ng may-hangganang panahon ang makapagbibigay ng kasiyahan para sa isang kasalanang ginawa laban sa Akin, ang Walang-hanggang Kabutihan, maliban kung ito ay kaisa ng pagnanais ng kaluluwa at pagsisisi ng puso. Ipinaliwanag Ko na sa iyo kung paano ito gagawin. Sinabi Ko rin sa iyo na nais Kong magpakita ng awa sa sanlibutan, at pinatunayan Ko sa iyo na ang awa ang Aking natatanging katangian, sapagkat dahil sa awa at sa di-masukat na pag-ibig Ko sa tao, isinugo Ko sa lupa ang Salita, ang Aking bugtong na Anak, na, upang maunawaan mong lubos ang mga bagay na ito, ay inilarawan Ko sa iyo bilang isang Tulay, na umaabot mula sa lupa hanggang sa langit, sa pamamagitan ng pagkakaisa ng Aking pagka-Diyos at ng inyong kalikasang pantao.
“Ipinakita Ko rin sa iyo, upang lalo kang maliwanagan tungkol sa Aking katotohanan, kung paanong ang Tulay na ito ay itinayo sa tatlong baitang; iyon ay, sa tatlong kakayahan ng kaluluwa. Ang tatlong baitang na ito ay inilarawan Ko rin sa iyo, gaya ng alam mo, sa pamamagitan ng mga bahagi ng iyong katawan โ ang mga paa, ang tagiliran, at ang bibig โ na ginamit Ko rin upang ilarawan ang tatlong kalagayan ng kaluluwa โ ang di-ganap na kalagayan, ang ganap na kalagayan, at ang pinakaganap na kalagayan, kung saan nararating ng kaluluwa ang kadakilaan ng pag-ibig na nagbubuklod sa Akin. Malinaw Kong ipinakita sa iyo sa bawat kalagayan ang mga paraan upang alisin ang di-kaganapan at marating ang kaganapan, at kung paano malalaman ng kaluluwa kung aling landas ang kanyang tinatahak, gayundin ang mga lihim na panlilinlang ng diyablo at ng espirituwal na pag-ibig sa sarili. Sa pagsasalita tungkol sa tatlong kalagayang ito, tinalakay Ko rin ang tatlong paghatol na iginagawad ng Aking habag โ ang isa ay sa buhay na ito, ang ikalawa ay sa oras ng kamatayan para sa mga namamatay sa kasalanang mortal na walang pag-asa, na tungkol sa kanila ay sinabi Ko sa iyo na dumaan sila sa ilalim ng Tulay sa landas ng Diyablo, nang magsalita Ako sa iyo tungkol sa kanilang kaabahan. At ang ikatlo ay ang huli at pangkalahatang paghuhukom. At Ako, na nagsalaysay sa iyo ng ilan sa mga pagdurusa ng mga napahamak at ng kaluwalhatian ng mga pinagpala, kapag muling tinaglay ng lahat ang kanilang mga katawang ibinigay Ko, ay nangako rin sa iyo, at ngayon ay inuulit Ko ang Aking pangako, na sa pamamagitan ng mahabang pagtitiis ng Aking mga lingkod ay babaguhin Ko ang Aking esposa. Kaya inaanyayahan kitang magtiis, habang Ako mismo ay nakikipagdalamhati sa iyo dahil sa kanyang mga kasamaan. At ipinakita Ko sa iyo ang kadakilaan ng mga ministrong ibinigay Ko sa kanya, at ang paggalang na nais Kong iukol sa kanila ng mga layko. Ipinakita Ko sa iyo kung bakit hindi dapat mabawasan ang kanilang paggalang sa Aking mga ministro dahil sa mga kasalanan ng mga ito, at kung gaano hindi kalugud-lugod sa Akin ang gayong pagbawas ng paggalang; gayundin ang kabutihan ng mga namumuhay na tulad ng mga anghel. At habang kinakausap kita tungkol dito, tinalakay Ko rin ang kadakilaan ng mga sakramento. At dahil nais Ko pang malaman mo ang mga kalagayan ng pagluha at kung saan nagmumula ang mga ito, nagsalita Ako sa iyo tungkol dito at sinabi Ko sa iyo na ang lahat ng luha ay nagmumula sa bukal ng puso, at isa-isa Kong itinuro sa iyo ang mga sanhi ng mga ito.
“Sinabi Ko sa iyo hindi lamang ang tungkol sa apat na kalagayan ng pagluha, kundi pati ang ikalima, na pinagsisibulan ng kamatayan. Sinagot Ko rin ang iyong ikaapat na kahilingan, na tugunan Ko ang natatanging kalagayan ng isang tao; at gaya ng alam mo, tinugunan Ko ito. Bukod dito, ipinaliwanag Ko sa iyo ang Aking pagkalinga, sa pangkalahatan at sa partikular, at ipinakita Ko sa iyo kung paanong ang lahat ay isinasagawa ng banal na pagkalinga, mula sa pasimula ng daigdig hanggang sa wakas. Ipinagkakaloob Ko sa iyo at ipinahihintulot Kong mangyari sa iyo ang lahat, kapwa ang mga kapighatian at mga kaaliwang temporal at espirituwal, at ang bawat pangyayari sa iyong buhay para sa iyong kabutihan, upang ikaw ay mapabanal sa Akin, at matupad sa iyo ang Aking Katotohanan. Ang katotohanang ito ay na nilikha kita upang magtamo ng buhay na walang hanggan, at ipinahayag Ko ito sa pamamagitan ng dugo ng Aking bugtong na Anak, ang Salita.
“Sa Aking mga huling salita ay tinupad Ko rin ang iyong pagnanais at ang Aking pangakong magsalita tungkol sa pagiging ganap ng pagsunod at sa di-pagiging ganap ng pagsuway; at kung paano matatamo ang pagsunod at kung paano ito masisira. Ipinakita Ko ito sa iyo bilang isang susing panlahat, at gayon nga ito. Nagsalita rin Ako sa iyo tungkol sa natatanging pagsunod, at tungkol sa mga ganap at di-ganap, at sa mga nasa buhay-relihiyoso at sa mga nasa sanlibutan, na malinaw na ipinaliliwanag sa iyo ang kalagayan ng bawat isa, at ang kapayapaang dulot ng pagsunod, at ang digmaan ng pagsuway, at kung paano nalilinlang ang taong masuwayin. Ipinakita Ko sa iyo kung paanong pumasok sa sanlibutan ang kamatayan dahil sa pagsuway ni Adan, at kung paanong Ako, ang Amang Walang Hanggan, ang kataas-taasan at walang hanggang Katotohanan, ay nagbibigay sa iyo ng ganitong buod ng buong usapin: sa pagsunod ng bugtong na Salita, ang Aking Anak, ay mayroon kayong buhay, at kung paanong mula sa unang matandang taong iyon ay nahawa kayo ng kamatayan, gayundin, kayong lahat na kukuha ng susi ng pagsunod ay nahawa ng buhay ng bagong Tao, ang matamis na Hesus, na ginawa Kong Tulay sapagkat nasira ang daan patungo sa Langit. At ngayon ay hinihimok kita at ang Aking iba pang mga lingkod na magdalamhati, sapagkat sa pamamagitan ng inyong pagdadalamhati at mapagpakumbaba at walang tigil na panalangin ay kahahabagan Ko ang sanlibutan. Mamatay kayo sa sanlibutan at magmadali sa landas na ito ng katotohanan, upang hindi kayo mabihag kung kayo ay magpapabagal. Higit Ko itong hinihingi sa iyo ngayon kaysa noong una, sapagkat ngayon ay ipinahayag Ko na sa iyo ang Aking Katotohanan. Mag-ingat ka na huwag kailanman lumisan sa silid ng pagkilala sa sarili, kundi sa silid na ito ay ingatan at gamitin mo ang kayamanang ibinigay Ko sa iyo, na isang aral ng katotohanang nakasalig sa batong buhay, ang matamis na Kristo Hesus, na nadaramtan ng liwanag na pumapawi sa kadiliman. Idamit mo sa iyong sarili ang aral na ito, Aking pinakamamahal at pinakamatamis na anak, sa katotohanan.”
Kung paanong ang lubhang debotong kaluluwang ito, habang nagpapasalamat at nagpupuri sa Diyos, ay nananalangin para sa buong sanlibutan at para sa Santa Iglesia, at sa pagpupuri sa birtud ng pananampalataya ay tinatapos ang akdang ito.
Pagkatapos, ang kaluluwang iyon, na nakakita sa pamamagitan ng mata ng pag-unawa at nakakilala sa pamamagitan ng liwanag ng banal na pananampalataya sa katotohanan at kadakilaan ng pagsunod, na pinakikinggan at nilalasap ito nang may pag-ibig at masidhing pagnanasang nag-aangat sa kanya sa labas ng sarili, ay tumitig sa banal na kamahalan at nagpasalamat sa Kanya, na nagsasabi, “Salamat, salamat sa Iyo, o Amang walang hanggan, sapagkat hindi Mo ako hinamak, akong gawa ng Iyong mga kamay, ni inilayo ang Iyong mukha sa akin, ni hinamak ang aking mga pagnanais; Ikaw, ang Liwanag, ay hindi tumingin sa aking kadiliman; Ikaw, ang tunay na Buhay, ay hindi tumingin sa aking buhay na kamatayan; Ikaw, ang Manggagamot, ay hindi nasuklam sa aking malulubhang karamdaman; Ikaw, ang walang hanggang Kadalisayan, ay hindi tumingin sa maraming karukhaang pumupuno sa akin; Ikaw, na Walang Hangganan, ay nagpaumanhin sa aking pagiging may hangganan; Ikaw, na Karunungan, ay nagpaumanhin sa aking kahangalan; ang Iyong karunungan, ang Iyong kabutihan, ang Iyong habag, ang Iyong walang hanggang kagandahang-loob, ay nagpaumanhin sa di-mabilang na mga kasamaang ito at mga kasalanan, at sa marami pang iba na nasa akin. Nang makilala ko ang katotohanan sa pamamagitan ng Iyong habag, natagpuan ko ang Iyong pag-ibig at ang pag-ibig sa aking kapwa. Ano ang nagtulak sa akin? Hindi ang aking mga birtud, kundi ang Iyong pag-ibig lamang. Nawa ang pag-ibig ding iyon ang mag-udyok sa Iyo na tanglawan ang mata ng aking pag-unawa ng liwanag ng pananampalataya, upang makilala at maunawaan ko ang katotohanang ipinahayag Mo sa akin. Ipagkaloob Mong makayang ingatan ng aking alaala ang Iyong mga biyaya, na mag-alab ang aking kalooban sa apoy ng Iyong pag-ibig, at na kumilos sa akin ang apoy na iyon upang ialay ko ang aking katawan sa pagdanak ng dugo, at sa pamamagitan ng dugong iyon na ibinigay dahil sa pag-ibig sa Dugo, kasama ng susi ng pagsunod, ay mabuksan ko ang pintuan ng Langit. Hinihiling ko ito sa Iyo nang buong puso, para sa bawat nilikhang may katwiran, kapwa sa pangkalahatan at sa bawat isa, sa mistikong katawan ng banal na Simbahan. Ipinahahayag ko at hindi itinatanggi na minahal Mo na ako bago pa ako umiral, at na ang Iyong pag-ibig sa akin ay hindi kayang ipahayag ng mga salita, na para bang Ikaw ay hibang sa pag-ibig sa Iyong nilikha. O Santatlo na walang hanggan! O pagka-Diyos! Ang pagka-Diyos na nagbigay ng halaga sa Dugo ng Iyong Anak, Ikaw, o Santatlo na walang hanggan, ay isang malalim na Dagat, na habang lalo akong pumapasok ay lalo akong nakasusumpong, at habang lalo akong nakasusumpong ay lalo akong naghahanap; hindi mabubusog ang kaluluwa sa Iyong kalaliman, sapagkat patuloy siyang nagugutom sa Iyo, ang Santatlo na walang hanggan, na nagnanais na makita Ka sa pamamagitan ng liwanag sa Iyong liwanag. Kung paanong hinahangad ng usa ang bukal ng tubig na buhay, gayundin hinahangad ng aking kaluluwa na lisanin ang bilangguan ng madilim na katawang ito at makita Ka sa katotohanan. Hanggang kailan, o Santatlo na walang hanggan, apoy at kalaliman ng pag-ibig, mananatiling nakatago ang Iyong mukha sa aking mga mata? Tunawin Mo na ngayon ang ulap ng aking katawan. Ang pagkakilalang ibinigay Mo sa akin tungkol sa Iyong Sarili sa Iyong katotohanan ay nag-uudyok sa akin na manabik na iwan ang kabigatan ng aking katawan at ialay ang aking buhay para sa kaluwalhatian at kapurihan ng Iyong Pangalan, sapagkat nalasap at nakita ko sa pamamagitan ng liwanag ng pag-unawa sa Iyong liwanag ang kalaliman Mo — ang Santatlo na walang hanggan, at ang kagandahan ng Iyong nilikha, sapagkat, sa pagtingin ko sa aking sarili sa Iyo, nakita kong ako ay Iyong larawan, na ang aking buhay ay ibinigay sa akin ng Iyong kapangyarihan, o Amang walang hanggan, at ang Iyong karunungan, na nauukol sa Iyong bugtong na Anak, ay nagniningning sa aking pag-unawa, at ang aking kalooban ay kaisa ng Iyong Espiritu Santo, na nagmumula sa Iyo at sa Iyong Anak, na sa pamamagitan Niya ay nagagawa kong mahalin Ka. Ikaw, Santatlo na Walang Hanggan, ang aking Maylalang, at ako ang gawa ng Iyong mga kamay, at nalalaman ko sa pamamagitan ng bagong paglikhang ipinagkaloob Mo sa akin sa dugo ng Iyong Anak, na iniibig Mo ang kagandahan ng Iyong ginawa. O Kalaliman! O Walang Hanggang Pagka-Diyos! O Malalim na Dagat! Ano pa ang maibibigay Mo sa akin nang higit sa Iyong Sarili? Ikaw ang apoy na laging nagliliyab nang hindi nauupos; tinutupok Mo sa Iyong init ang lahat ng pag-ibig ng kaluluwa sa sarili; Ikaw ang apoy na pumapawi sa lahat ng lamig; sa pamamagitan ng Iyong liwanag ay tinatanglawan Mo ako upang makilala ko ang lahat ng Iyong katotohanan; Ikaw ang liwanag na higit sa lahat ng liwanag, na tumatanglaw sa mata ng aking pag-unawa sa paraang higit sa kalikasan, na nililinaw ang liwanag ng pananampalataya nang napakasagana at napakaganap, anupat nakikita kong buhay ang aking kaluluwa, at sa liwanag na ito ay tinatanggap Ka niya — ang tunay na liwanag. Sa pamamagitan ng Liwanag ng pananampalataya ay nagtamo ako ng karunungan sa karunungan ng Salita — ang Iyong bugtong na Anak. Sa liwanag ng pananampalataya ay malakas ako, matatag, at matiyaga. Sa liwanag ng pananampalataya ay umaasa ako; huwag Mong hayaang manghina ako sa daan. Ang liwanag na ito, na kung wala ay lalakad pa rin ako sa kadiliman, ang nagtuturo sa akin ng landas, at dahil dito ay sinabi ko, O Amang Walang Hanggan, na tinanglawan Mo ako ng liwanag ng banal na pananampalataya. Tunay ngang ang liwanag na ito ay isang dagat, sapagkat nagagalak ang kaluluwa sa Iyo, Santatlo na Walang Hanggan, ang Dagat na Payapa. Hindi malabo ang tubig ng dagat, at hindi ito nagdudulot ng takot sa kaluluwa, sapagkat alam niya ang katotohanan; isa itong kalaliman na naghahayag ng matatamis na lihim, kaya kung saan sumasagana ang liwanag ng pananampalataya sa Iyo, tiyak ang kaluluwa sa kanyang pinaniniwalaan. Ang tubig na ito ay isang mahiwagang salamin na iniuutos Mo, ang Santatlo na Walang Hanggan, na titigan ko, habang hinahawakan ito ng kamay ng pag-ibig, upang makita ko roon ang aking sarili, na Iyong nilikha, na nakalarawan sa Iyo, at ang Iyong Sarili sa akin sa pamamagitan ng pagsasama na ginawa Mo ng Iyong pagka-Diyos at ng aming pagkatao. Sapagkat sa pamamagitan ng liwanag na ito ay nalalaman ko kung paano ilarawan sa aking sarili Ikaw — ang Kataas-taasan at Walang Hanggang Kabutihan, Kabutihang Pinagpala at Hindi Maarok, Kabutihang Hindi Matataya. Kagandahang higit sa lahat ng kagandahan; Karunungang higit sa lahat ng karunungan — sapagkat Ikaw ang karunungan mismo. Ikaw, ang pagkain ng mga anghel, ay nagbigay ng Iyong Sarili sa mga tao sa isang apoy ng pag-ibig; Ikaw, ang kasuotang tumatakip sa lahat ng aming kahubaran, ay nagpapakain sa mga nagugutom ng Iyong katamisan. O Katamisan na walang anumang kapaitan! O Santatlo na Walang Hanggan, nakilala ko sa Iyong liwanag, na ibinigay Mo sa akin kalakip ng liwanag ng banal na pananampalataya, ang marami at kahanga-hangang bagay na ipinahayag Mo sa akin, na ipinaliliwanag sa akin ang landas ng pinakamataas na kaganapan, upang hindi na ako maglingkod sa Iyo sa kadiliman, kundi sa liwanag, at upang maging salamin ako ng isang mabuti at banal na buhay, at makabangon mula sa aking kahabag-habag na mga kasalanan, sapagkat dahil sa mga ito ay naglingkod ako sa Iyo sa kadiliman hanggang ngayon. Hindi ko nakilala ang Iyong katotohanan at hindi ko ito minahal. Bakit hindi Kita nakilala? Sapagkat hindi Kita nakita sa pamamagitan ng maluwalhating liwanag ng banal na pananampalataya; sapagkat pinadilim ng ulap ng pag-ibig sa sarili ang mata ng aking pag-unawa, at Ikaw, ang Santatlo na Walang Hanggan, ay pumawi sa kadiliman sa pamamagitan ng Iyong liwanag. Sino ang makaaabot sa Iyong Kadakilaan, at makapagpapasalamat sa Iyo sa gayong di-masukat na mga kaloob at biyayang ibinigay Mo sa akin sa aral na ito ng katotohanan, na naging isang natatanging biyaya bukod pa sa mga karaniwang biyayang ibinibigay Mo rin sa iba Mong mga nilikha? Niloob Mong magpakababa upang tugunan ang aking pangangailangan at ang pangangailangan ng Iyong mga nilikha — ang pangangailangang suriin ang kalooban. Matapos Mong ibigay muna ang biyayang makapagtanong, sinasagot Mo ito, at binibigyang-kasiyahan ang Iyong lingkod, na tinatagos ako ng isang sinag ng biyaya, upang sa liwanag na iyon ay makapagpasalamat ako sa Iyo. Damitan Mo ako, damitan Mo ako ng Iyong Sarili, o Katotohanang Walang Hanggan, upang matahak ko ang takbo ng aking buhay na may kamatayan nang may tunay na pagsunod at liwanag ng banal na pananampalataya, na sa liwanag na iyon ay nadarama kong ang aking kaluluwa ay malapit nang muling malasing.”
Liham ni Ser Barduccio di Piero Canigiani, na naglalahad ng Pagpanaw ng Serapikong Birhen, si Santa Catalina ng Siena, para kay Sor Catherine Petriboni sa Monasteryo ng San Piero a Monticelli malapit sa Florencia. Sa Ngalan ni Jesucristo.
Pinakamamahal na Ina kay Cristo Jesus, at Kapatid sa banal na pag-alaala sa ating pinagpalang inang si Catalina, ako, si Barduccio, isang aba at makasalanang nagkasala, ay ipinagkakatiwala ang aking sarili sa inyong mga banal na panalangin bilang isang mahinang sanggol, na naulila sa pagkamatay ng isang inang lubhang dakila. Natanggap ko ang inyong liham at binasa ito nang may malaking kagalakan, at ipinaalam ko ang nilalaman nito sa aking mga inang nagdadalamhati rito. Lubos silang nagpapasalamat sa inyong dakilang pagkakawanggawa at magiliw na pag-ibig sa kanila, at sila naman ay taimtim na nagkakatiwala ng kanilang sarili sa inyong mga panalangin. Hinihiling din nilang ipagtagubilin ninyo sila sa Priora at sa lahat ng mga madre, upang maging handa silang gawin ang lahat ng makalulugod sa Diyos hinggil sa kanilang sarili at sa inyo. Ngunit yamang kayo, bilang isang minamahal at tapat na anak, ay nagnanais na malaman ang mga huling sandali ng ina nating lahat, napipilitan akong tugunin ang inyong hangarin; at bagaman alam kong kulang ang aking kakayahang maglahad ng gayong salaysay, isusulat ko pa rin ang nakita ng aking mahihinang mata, at ang naunawaan ng mapurol na mga pandama ng aking kaluluwa.
Ang pinagpalang birheng ito at ina ng libu-libong kaluluwa, noong mga araw ng kapistahan ng Pagtutuli, ay nagsimulang makadama ng napakalaking pagbabago kapwa sa kaluluwa at sa katawan, anupat kinailangan niyang baguhin ang kanyang paraan ng pamumuhay. Ang pagkain upang mapanatili ang kanyang buhay ay naging lubhang kasuklam-suklam sa kanya, kaya sa gitna lamang ng napakatinding hirap niya napipilit ang kanyang sarili na tumanggap ng anuman; at kapag ginawa niya iyon, wala siyang nilulunok na anumang laman ng pagkain, kundi nakaugalian niyang iluwa ito. Bukod dito, hindi siya makalunok ng kahit isang patak ng tubig upang mapawi ang uhaw, kaya dumanas siya ng napakatindi at walang tigil na pagkauhaw, at ng gayon na lamang na pamamaga ng lalamunan na ang kanyang hininga ay tila apoy. Gayunman, sa kabila ng lahat ng ito, nanatili siyang napakalusog, malakas at masigla gaya ng dati. Sa ganitong kalagayan ay sumapit kami sa Linggo ng Sexagesima, nang, sa bandang oras ng mga Bisperas, habang siya ay nananalangin, dinatnan siya ng isang napakatinding pagsumpong, kaya mula nang araw na iyon ay hindi na siya naging malusog. Nang sumunod na Lunes, sa bandang gabi, katatapos ko pa lamang sumulat ng isang liham nang muli siyang datnan ng isang pagsumpong na lubhang matindi, anupat tinangisan namin siyang lahat na tila patay na, sapagkat nanatili siya sa gayong kalagayan nang mahabang panahon nang walang anumang tanda ng buhay. Pagkatapos, bumangon siya at nanatiling nakatayo nang gayon din katagal, at tila hindi na siya ang taong nabuwal.
Mula sa oras na iyon ay nagsimula ang mga panibagong paghihirap at matitinding kirot sa kanyang katawan. Nang sumapit ang Kuwaresma, sa kabila ng kanyang karamdaman, nagsimula siyang mag-ukol ng gayon na lamang na pagtutuon ng isip sa panalangin, anupat ang dalas ng mapagpakumbabang mga buntong-hininga at malulungkot na panaghoy na nagmumula sa kaibuturan ng kanyang puso ay tila isang himala para sa amin. Sa palagay ko ay alam din ninyo na gayon na lamang kataimtim ang kanyang mga panalangin, na ang isang oras na ginugugol niya sa pananalangin ay nagdudulot sa minamahal at maselang katawang iyon ng higit na panghihina kaysa sa daranasin ng isang taong magpapatuloy sa pananalangin sa loob ng dalawang buong araw. Samantala, tuwing umaga, pagkatapos ng Komunyon, bumabangon siya mula sa lupa sa gayong kalagayan na sinumang makakita sa kanya ay mag-aakalang patay na siya, at sa gayong kalagayan ay binubuhat siyang pabalik sa higaan. Mula roon, pagkaraan ng isa o dalawang oras, muli siyang bumabangon, at nagtutungo kami sa San Pedro, bagaman mahigit isang milya ang layo nito, kung saan lulugar siya upang manalangin at mananatiling gayon hanggang sa mga Bisperas, bago tuluyang umuwi sa bahay na lubhang lupaypay, anupat para siyang isang bangkay.
Ito ang kanyang mga gawain hanggang sa ikatlong Linggo ng Kuwaresma, nang sa wakas ay nanghina siya, dinaig ng di-mabilang na pagdurusang araw-araw ay tumitindi at umuubos sa kanyang katawan, at ng walang-hanggang mga dalamhati ng kaluluwa na dulot ng pagninilay sa mga kasalanang nakikita niyang ginagawa laban sa Diyos, at ng lalo pang lumulubhang mga panganib na alam niyang kinahaharap ng Banal na Simbahan. Dahil dito, lubha siyang nanghina at pinahirapan kapwa sa kalooban at sa katawan. Walong linggo siyang nakaratay sa ganitong kalagayan, hindi maiangat ang ulo, at tigib ng di-mabatang sakit mula sa talampakan hanggang sa tuktok ng ulo, anupa’t madalas niyang sabihin: “Ang mga sakit na ito ay tunay na sa katawan, ngunit hindi likas; sapagkat tila pinahintulutan ng Diyos ang mga demonyo na pahirapan ang katawang ito ayon sa kanilang maibigan.” At sa katunayan, malinaw na gayon nga; sapagkat kung tatangkain kong ipaliwanag ang pagtitiis na ipinamalas niya sa ilalim ng kakila-kilabot at di-pa-naririnig na paghihirap na ito, mangangamba akong mabawasan, sa pamamagitan ng aking mga paliwanag, ang katotohanan ng mga bagay na hindi maipaliwanag. Ito lamang ang sasabihin ko: tuwing may bagong pagpapahirap na dumarating sa kanya, masaya niyang itinataas ang kanyang mga mata at puso sa Diyos at sinasabi: “Salamat sa Iyo, O walang-hanggang Esposo, sa muling pagkakaloob sa akin araw-araw ng ganitong mga biyaya, sa akin na Iyong aba at lubhang di-karapat-dapat na lingkod!”
Sa ganitong paraan ay patuloy na nangayayat ang kanyang katawan hanggang sa Linggo bago ang Pag-akyat sa Langit ng Panginoon; ngunit noon ay umabot na ito sa kalagayang tila isang bangkay sa isang larawan. Hindi ko tinutukoy ang kanyang mukha, na nanatiling mala-anghel at nagpapahiwatig ng debosyon, kundi ang kanyang dibdib at mga biyas, na walang makikita kundi mga butong nababalutan ng napakanipis na balat. At napakahina niya mula sa baywang pababa na hindi niya maikilos ang sarili, kahit kaunti, upang bumaling sa kabilang tagiliran. Noong gabing nauna sa nabanggit na Linggo, mga dalawang oras o higit pa bago magbukang-liwayway, isang malaking pagbabago ang nangyari sa kanya, at inakala naming nalalapit na ang kanyang wakas. Tinawag noon ang buong sambahayan upang pumalibot sa kanya, at siya, taglay ang pambihirang kababaang-loob at debosyon, ay sumenyas sa mga nakatayo sa malapit na nais niyang tumanggap ng Banal na Absolusyon para sa kanyang mga pagkakasala at sa mga kaparusahang nararapat sa mga ito, at ito nga ay ipinagkaloob sa kanya. Pagkatapos nito ay unti-unti siyang nanghina hanggang sa wala na kaming mapansing anumang paggalaw maliban sa kanyang paghinga, na tuluy-tuloy, malungkot, at mahina. Dahil dito, minabuti naming bigyan siya ng huling pagpapahid, na isinagawa ng aming abad ng Sant’ Antimo, habang nakaratay siya na tila wala nang pandama.
Pagkatapos ng pagpapahid na ito ay lubusan siyang nagbago, at nagsimulang gumawa ng iba’t ibang senyas sa pamamagitan ng kanyang ulo at mga bisig na para bang ipinakikitang dumaranas siya ng matitinding pagsalakay ng mga demonyo. Nanatili siya sa kalagayang ito ng matinding paghihirap sa loob ng isa’t kalahating oras. Matapos ang kalahati ng panahong iyon sa katahimikan, nagsimula siyang magsabi: “Nagkasala ako! O Panginoon, maawa Ka sa akin!” At ito, sa palagay ko, ay inulit niya nang mahigit animnapung ulit, na sa bawat pagkakataon ay itinataas ang kanyang kanang bisig at saka ibinabagsak upang tumama sa higaan. Pagkatapos, binago niya ang kanyang mga salita at sinabi nang gayon din karaming ulit, ngunit hindi na iginagalaw ang kanyang mga bisig: “Banal na Diyos, maawa Ka sa akin!” Sa wakas, ginugol niya ang natitirang bahagi ng nabanggit na panahon sa marami pang ibang panalanging kapwa mapagpakumbaba at taimtim, na nagpapahayag ng iba’t ibang gawa ng kabutihang-asal. Pagkatapos nito, ang kanyang mukha ay biglang nagbago mula sa kapanglawan tungo sa liwanag na mala-anghel, at ang kanyang mga matang luhaan at malabo ay naging payapa at masaya, anupa’t hindi ko mapag-alinlanganang, tulad ng isang iniligtas mula sa malalim na dagat, nanumbalik siya sa kanyang sarili. Lubhang nakapagpagaan ito sa dalamhati ng kanyang mga anak na lalaki at babae na nakatayong nakapaligid sa kanya sa pagdadalamhating maiisip ninyo.
Nakahimlay si Catalina sa dibdib ni Inang Alessia at ngayon ay nagawa niyang bumangon, at sa kaunting tulong ay nakaupo siya, na nakasandal pa rin sa ina. Samantala, inilagay namin sa harap niya ang isang larawang panrelihiyon na may maraming relikya at sari-saring larawan ng mga santo. Ngunit itinuon niya ang kanyang mga mata sa larawan ng krus na naroon, at sinimulan niya itong sambahin, na ipinahahayag sa mga salita ang ilan sa kanyang pinakamalalim na damdamin hinggil sa kabutihan ng Diyos. Habang nananalangin siya, inakusahan niya ang kanyang sarili sa harap ng Diyos dahil sa lahat ng kanyang mga kasalanan sa pangkalahatan, at lalo niyang sinabi: “Kasalanan ko, O walang-hanggang Trinidad, na labis Kitang nasaktan dahil sa aking kapabayaan, kamangmangan, kawalang-utang-na-loob, pagsuway, at marami pang ibang pagkukulang. Kay aba ko! Sapagkat hindi ko tinupad ang Iyong mga utos, maging yaong ibinigay sa lahat sa pangkalahatan, o yaong iniatang sa akin nang bukod-tangi ng Iyong kabutihan! O kay hamak kong nilalang!” Habang sinasabi ito, dinadagukan niya ang kanyang dibdib at inuulit ang kanyang pag-amin, at nagpatuloy: “Hindi ko tinupad ang Iyong utos na lagi kong hangaring magbigay-puri sa Iyo at ibuhos ang aking sarili sa mga pagpapagal para sa aking kapwa; sa halip, umiwas ako sa mga pagpapagal, lalo na kung saan kinakailangan ang mga iyon. Hindi ba’t iniutos Mo sa akin, O aking Diyos, na talikuran ang lahat ng pag-iisip sa sarili at isaalang-alang lamang ang kapurihan at kaluwalhatian ng Iyong Pangalan sa pagliligtas ng mga kaluluwa, at sa pagkaing ito lamang, na kinuha sa hapag ng kabanal-banalang Krus, hanapin ang aking kaaliwan? Ngunit hinanap ko ang sarili kong kaaliwan. Lagi Mo akong inaanyayahang ibigkis ang aking sarili sa Iyo lamang sa pamamagitan ng matatamis, mapagmahal, at maalab na mga hangarin, ng mga luha at mapagpakumbaba at walang-tigil na mga panalangin para sa kaligtasan ng buong daigdig at sa pagpapanibago ng banal na Simbahan. Ipinangako Mo sa akin na dahil sa mga ito ay kahahabagan Mo ang daigdig at pagkakalooban ng panibagong kagandahan ang Iyong Esposa; ngunit akong aba ay hindi tumugon sa Iyong hangarin, kundi nanatiling natutulog sa higaan ng kapabayaan.
“O kay aba ko! Ipinagkatiwala Mo sa akin ang pangangalaga sa mga kaluluwa at ibinigay Mo sa akin ang napakaraming minamahal na anak na lalaki upang mahalin ko sila nang bukod-tanging pag-ibig at akayin patungo sa Iyo sa landas ng Buhay. Ngunit wala akong naging silbi sa kanila kundi bilang salamin ng kahinaan ng tao; hindi ko sila inalagaan; hindi ko sila tinulungan sa pamamagitan ng walang-tigil at mapagpakumbabang pananalangin sa Iyong harapan, ni hindi ko sila binigyan ng sapat na mga halimbawa ng mabuting pamumuhay o ng mga babala ng aral na naghahatid sa kaligtasan. O kay hamak kong nilalang! Kay liit ng pagpipitagan ko sa pagtanggap ng Iyong di-mabilang na mga kaloob, ng mga biyaya ng gayong matatamis na pagdurusa at pagpapagal na kinalugdan Mong ibunton sa marupok na katawang ito; ni hindi ko tiniis ang mga ito taglay ang nag-aalab na hangarin at marubdob na pag-ibig na taglay Mo nang ipadala Mo ang mga ito sa akin. Ay! O aking Pag-ibig, dahil sa Iyong nag-uumapaw na kabutihan ay pinili Mo akong maging Iyong esposa mula pa sa simula ng aking pagkabata, ngunit hindi ako naging sapat na tapat; sa katunayan, naging taksil ako sa Iyo, sapagkat hindi ko pinanatiling tapat sa Iyo lamang at sa Iyong kataas-taasang mga biyaya ang aking alaala; ni hindi ko itinuon ang aking pag-iisip sa pagninilay sa mga iyon lamang, o inihanda ang aking kalooban na ibigin Ka kaagad nang buong lakas nito.”
Sa mga ito at sa marami pang katulad na bagay ay inakusahan ng busilak na kalapating iyon ang kanyang sarili, na sa palagay ko ay higit na upang maging halimbawa sa atin kaysa dahil sa sarili niyang pangangailangan. Pagkatapos, bumaling siya sa pari at nagsabi: “Alang-alang sa pag-ibig kay Kristong ipinako sa krus, patawarin ninyo ako sa lahat ng kasalanang ito na aking ipinagtapat sa harapan ng Diyos, at sa lahat ng iba pang hindi ko na maalala.” Nang magawa iyon, muli niyang hiniling ang indulhensiyang plenaryo, na sinasabi niyang ipinagkaloob sa kanya nina Papa Gregorio at Papa Urbano; sinabi niya ito na waring nagugutom sa Dugo ni Kristo. Kaya ginawa ko ang kanyang hiniling, at siya, na hindi inaalis ang kanyang mga mata sa krusipiho, ay muling nagsimulang sambahin ito nang buong taimtim na debosyon, at bumigkas ng ilang napakalalim na bagay na ako, dahil sa aking mga kasalanan, ay hindi karapat-dapat na makaunawa. Hindi ko rin maunawaan ang mga iyon dahil sa dalamhating aking dinaranas at sa matinding paghihirap na sumisikip sa kanyang lalamunan, anupat halos hindi niya maibulalas ang kanyang mga salita. Inilalapit namin ang aming mga tainga sa kanyang bibig at paminsan-minsan ay nakasasagap ng isa o dalawang salita, na ipinapasa namin sa isa’t isa. Pagkatapos nito ay bumaling siya sa ilan sa kanyang mga anak na hindi nakadalo sa isang di-malilimutang pangangaral na ibinigay niya sa buong sambahayan maraming araw na ang nakalipas. Doon ay itinuro niya sa amin ang landas ng kaligtasan at pagiging ganap, at iniatas sa bawat isa sa amin ang natatanging tungkuling dapat niyang gampanan pagkamatay niya. Gayon din ang ginawa niya ngayon sa mga anak niyang ito, na buong kababaang-loob na humihingi ng tawad sa lahat dahil sa tila kakaunting malasakit na naipakita niya para sa aming kaligtasan. Pagkatapos ay may sinabi siya kay Lucio at sa isa pa, at sa huli ay sa akin, at saka kaagad na bumaling sa panalangin.
O! Kung nakita lamang ninyo kung gaano kababa ang kanyang loob at kung gaano kalaki ang kanyang paggalang habang paulit-ulit niyang hinihingi at tinatanggap ang basbas ng kanyang lubhang nagdadalamhating ina! Ang masasabi ko lamang ay magkahalong pait at tamis iyon para sa kanya. Kaylaking lambing at pagmamahal ang taglay ng tanawin ng inang ipinagkakatiwala ang kanyang sarili sa kanyang pinagpalang anak, at nakikiusap dito na ipagkamit siya ng isang natatanging biyaya mula sa Diyosโna sa gitna ng malulungkot na pangyayaring ito ay huwag sana niyang magawang magkasala sa Kanya. Ngunit ang lahat ng ito ay hindi nakaabala sa banal na birhen mula sa maalab niyang pananalangin; at habang papalapit ang kanyang wakas, nagsimula siyang manalangin nang bukod-tangi para sa Simbahang Katolika, na sinabi niyang pinag-aalayan niya ng kanyang buhay. Muli siyang nanalangin para kay Papa Urbano VI, na buong tatag niyang kinilalang tunay na Santo Papa, at pinatibay ang loob ng kanyang mga anak upang huwag silang mag-atubiling ialay ang kanilang buhay para sa katotohanang iyon. Pagkatapos, nang buong alab ay pinakiusapan niya ang lahat ng kanyang minamahal na anak na ipinagkaloob sa kanya ng Panginoon na Siya lamang ang ibigin. Inulit niya ang marami sa mga salitang ginamit ng ating Tagapagligtas nang ipagkatiwala Niya ang mga alagad sa Ama, at nanalangin siya nang may gayong pagmamahal na, sa pakikinig sa kanya, hindi lamang ang aming mga puso kundi maging ang mga bato ay maaari sanang mabasag. Sa huli, nag-antanda siya ng krus at binasbasan kaming lahat, at sa gayon ay nagpatuloy sa pananalangin hanggang sa wakas ng kanyang buhay na matagal na niyang pinananabikan, na sinasabi: “Ikaw, O Panginoon, ang tumatawag sa akin, at lumalapit ako sa Iyo, hindi dahil sa aking mga merito, kundi dahil lamang sa Iyong awa, na hinihingi ko sa Iyo sa bisa ng Iyong Dugo!” At maraming ulit siyang sumigaw: “Dugo, Dugo!” Sa wakas, ayon sa halimbawa ng Tagapagligtas, sinabi niya: “Ama, sa Iyong mga Kamay ay ipinagkakatiwala ko ang aking kaluluwa at ang aking espiritu,” at sa gayong kapayapaan, na ang mukha ay lubos na nagniningning at mala-anghel, iniyuko niya ang kanyang ulo at nalagutan ng hininga.
Naganap ang kanyang pagpanaw noong Linggo sa oras ng Sexta, ngunit hindi namin siya inilibing hanggang sa oras ng Completas noong Martes. Wala ni anumang masamang amoy na mapansin; nanatiling napakalinis, buo, at mabango ang kanyang katawan, anupat ang kanyang mga bisig, leeg, at mga binti ay nanatiling naibabaluktot na para bang siya ay buhay pa. Sa loob ng tatlong araw na iyon, dinagsa ng mga tao ang kanyang labi, at itinuring na mapalad ng sinumang nakahipo rito ang kanyang sarili. Gumawa rin ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat ng maraming himala sa panahong iyon, na hindi ko na isasalaysay dahil sa aking pagmamadali. Ang kanyang libingan ay dinadalaw nang may debosyon ng mga mananampalataya, tulad ng mga libingan ng iba pang mga banal na ang mga labi ay nasa Roma. Nagkakaloob ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat ng maraming biyaya sa ngalan ng Kanyang pinagpalang esposa, at hindi ako nag-aalinlangang marami pang darating, at kami ay dinadakila sa pagkarinig sa mga ito. Wala na akong sasabihin pa. Ipagtagubilin ninyo ako sa Priora at sa lahat ng mga madre, sapagkat sa kasalukuyan ay lubos kong kailangan ang tulong ng panalangin. Nawa’y ingatan kayo ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat at tulungan kayong lumago sa Kanyang biyaya.
