తెలుగు

సియెనా పునీత కతరీన సంభాషణ

క్రిస్టోఫానో అల్లోరి, CC BY 4.0, వికీమీడియా కామన్స్ ద్వారా

సెరాఫులవంటి దైవప్రేమగల కన్య సియెనా కతరీన, పారవశ్య స్థితిలో తన కార్యదర్శులకు చెప్పి రాయించిన సంభాషణ; మన ప్రభువు సంవత్సరమైన 1370లో పూర్తయినది,
దీనితోపాటు ఆమె మరణాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూసిన వ్యక్తి రాసిన వృత్తాంతం


విషయ సూచిక

పరిచయం
దైవ పరిపాలనపై ఒక గ్రంథం
వివేచనపై ఒక గ్రంథం
ప్రార్థనపై ఒక గ్రంథం
విధేయతపై ఒక గ్రంథం

అల్గర్ థోరొల్డ్ మూల ఇటాలియన్ నుంచి అనువదించి, పునీతురాలి జీవితం, ఆమె కాలంనాటి పరిస్థితుల గురించి పరిచయాన్ని ముందుమాటగా జోడించారు. కొత్త సంక్షిప్త సంచిక. తొలిసారిగా 1907లో లండన్‌లోని కీగన్ పాల్, ట్రెంచ్, ట్రూబ్నర్ & కో., లిమిటెడ్ ప్రచురించింది. హ్యారీ ప్లాంటింగా 1995లో డిజిటల్ రూపంలోకి మార్చి, ఆంగ్ల భాషను ఆధునికీకరించారు. ఈ ఎలక్ట్రానిక్ పాఠ్యం ప్రజా వినియోగానికి స్వేచ్ఛగా అందుబాటులో ఉంది.


పరిచయం

పునీతుల యుగం, అంటే విశాలమూ సున్నితమూ అయిన మధ్యయుగం, మిత్రుల చేతుల్లో ఎక్కువగా నష్టపోయిందో, శత్రువుల చేతుల్లో ఎక్కువగా నష్టపోయిందో చెప్పడం కష్టం. అయితే ఒకటి మాత్రం నిశ్చయం: మధ్యయుగాన్ని అధ్యయనం చేసేవారిపై అది ఒక ప్రభావశీలమైన వ్యక్తిత్వంలా పనిచేస్తుంది; ప్రేమనో ద్వేషాన్నో రేకెత్తించవచ్చు గాని, ఉదాసీనంగా దాటవేయడానికి మాత్రం వీలివ్వదు. పద్దెనిమిదవ శతాబ్దంలో చారిత్రక ఊహాశక్తి కొరవడినందువల్ల ఆ యుగంపట్ల ఏర్పడిన చిన్నచూపు, షాతోబ్రియాన్‌కు, రైన్ నదికి ఆవల ఉన్న రొమాంటిక్ ఉద్యమకారులకు చెందిన, కొంత వాగాడంబరంతో కూడిన ఉత్సాహంతో కరిగిపోయినప్పుడు, శత్రుత్వం స్థానంలో విచక్షణలేని మెప్పు వచ్చి చేరింది. చిత్రంలోని చీకటి ఛాయలు కనుమరుగయ్యాయి; పరలోకమూ భూలోకమూ కంటికి కనిపించేలా కలిసిపోయిన స్వర్ణయుగంగా మధ్యయుగం మారిపోయింది. క్రైస్తవ సమాజం పరిపూర్ణతా శిఖరాన్ని చేరుకొని, తరువాతి యుగాలన్నిటికీ ఆదర్శంగా నిలిచిన కాలంగా అది కనిపించింది. ఆ తరువాత శాస్త్రీయ చరిత్ర పరిశోధనకు అవసరమైన సాధనసామగ్రి అంతటితో జర్మన్ ఆచార్యులు వచ్చారు. వారి పరికరాల ద్వారా చూస్తూ, జర్మన్లు కాని మనం కూడా ఈ విషయాన్ని మరింత విమర్శనాత్మకంగా, బహుశా మరింత న్యాయంగా చూడటం నేర్చుకున్నాం. జర్మన్లకు ఇతర దేశాల్లోనూ శిష్యులు ఏర్పడ్డారు. ప్రత్యేక అంశాలపై నిర్ధారణలు భిన్నంగా ఉన్నప్పటికీ, చారిత్రక పరిశోధనను ఏ సూత్రాల ఆధారంగా నిర్వహించాలనే విషయంలో, ఇప్పుడు ప్రతి దేశంలోనూ ఒక స్థాయి విద్యను పొందినవారిలో ఒకే విధమైన అభిప్రాయాలు ప్రబలంగా ఉన్నాయి. అయినప్పటికీ, సముచితమైన సాక్ష్యాధారాల ప్రమాణాల విషయంలో తన ప్రతిష్ఠను పణంగా పెట్టవలసి వచ్చే ఎవరూ సొంత విరుద్ధ సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిపాదించడానికి సాహసించకపోయినా, అవే వాస్తవాలు వేర్వేరు మనస్సులను ఇప్పటికీ భిన్నమైన అంచనాలకు నడిపిస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే, కేవలం కథనం కోసమే రాసిన చరిత్ర నిజమైన చరిత్ర కాదు; మరుగునపడిన వాస్తవాలను వెలికితీసి, తేదీలను నిర్ధారించినంత మాత్రాన చరిత్రకారుని పని పూర్తికాదు. నిజానికి, ఆయన పనిలో అత్యంత సున్నితమైన భాగం అప్పుడే మొదలవుతుంది. చరిత్ర తన పేరుకు తగినదిగా ఉండాలంటే, అందులోని స్త్రీపురుషులు సజీవంగా మన ఎదుట ఉన్నారనే అనుభూతిని కలిగించాలి. దీన్ని విజయవంతంగా సాధించాలంటే, సాధారణంగా మానవ స్వభావంపై లోతైన అవగాహనతోపాటు, అది వర్ణించే సంఘటనల్లో పాల్గొన్న నిర్దిష్ట స్త్రీపురుషులపట్ల వ్యక్తిగత అవగాహన కూడా దానికి ఆధారంగా ఉండాలి. వాస్తవాలను వాస్తవాలుగా తీసుకున్నప్పుడు వాటిని ఏమాత్రం మార్చకూడదన్నది నిజం. కానీ, ఒక విధానం అనుసరించిన తీరునో, ఆ సంఘటనలు జరగడానికి బాధ్యులైనవారి స్వభావాన్నో అవి ఎలా వెల్లడిస్తున్నాయనే దృష్టితో, వాటి ప్రాముఖ్యతను, విలువను నిర్ణయించాలంటే, మనం చాలావరకు చరిత్రకారుని వ్యక్తిత్వంపైనే ఆధారపడవలసి ఉంటుంది. తాను చిత్రించదలచిన వ్యక్తి స్వభావంలోకి సానుభూతితో ప్రవేశించే శక్తి లేనివారు, ఆ వ్యక్తిని మన ఎదుట సజీవంగా నిలబెట్టడం దాదాపు అసాధ్యమన్నది స్పష్టం. ఎందుకంటే, జీవితంలోలాగే కళలోనూ సానుభూతి ఒక శక్తి.

ఇది ఏ చరిత్రకైనా వర్తించినప్పటికీ, ఇటీవలి మరే కాలపు చరిత్రకన్నా మధ్యయుగ చరిత్రకు మరింతగా వర్తిస్తుందనవచ్చు; ఇందుకు కారణాన్ని వెతకడానికి ఎంతో దూరం వెళ్లనక్కరలేదు. సమాజాన్ని మలిచిన మహావ్యక్తులు మధ్యయుగాల్లో విస్తారంగా ఉద్భవించారు; ఆ తరువాతి ఏ యుగంలోనూ బహుశా అంతమంది ఉద్భవించలేదు. ఆధునిక కాలంలో సమాజాన్ని మలిచే శక్తిగా వ్యక్తికి ఉన్న స్థానాన్ని చాలావరకు ఒక సూత్రం, అంటే “మూలధనం” లేదా “మానవ హక్కులు” వంటి అమూర్త భావన ఆక్రమించింది. పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు ఏకైక మహా నిరంకుశ పాలకునికి, ఫ్రెంచి విప్లవం తరువాత వచ్చిన అరాచకంలో అవకాశం దొరికింది. అప్పుడు విజయఫలాలు తప్పనిసరిగా బలవంతులకే దక్కేవి. అయితే, చివరికి నెపోలియన్ ఓడిపోవడానికి కూడా, ప్రత్యర్థి అయిన ఒక వ్యక్తి అధిక నైపుణ్యమో బలమో కంటే, ఆయన కాలంలో నెమ్మదిగా రూపుదిద్దుకుంటున్న, పేరులేని శక్తులు ఒక్కటై పనిచేయడమే ఎక్కువ కారణమైంది. పద్నాలుగవ శతాబ్దంలోనైతే ఆ సింహం అటువంటి వలల్లో చిక్కడం దాదాపు అసాధ్యమయ్యేది. అప్పుడు ప్రజాసమూహాల భవితవ్యం పాలకుల పరస్పర శత్రుత్వాలతో ముడిపడి ఉండేది. అందువల్ల, ఆ కాలంలోని ఏదైనా నిర్దిష్ట క్షణంలో ఐరోపా పరిస్థితిని అర్థం చేసుకోవాలంటే, ఆ సమయంలో రాజకీయ వ్యవహారాల్లో భాగస్వాములుగా ఉన్న వ్యక్తుల ఆంతరంగిక స్థితిని అర్థం చేసుకోవడం అవసరం.

అయితే, మధ్యయుగ రాజ్యంలో రాజు వ్యక్తిత్వమే ఏకైక శక్తిగా ఉండేదని భావించకూడదు. ఎందుకంటే, భూలోకంలోని భేదాలన్నిటికీ అనంతంగా అతీతమై, తనతో పోల్చినప్పుడు వాటన్నిటినీ సమస్థాయిలో నిలిపే ఒక ఆదర్శానికి చివరికి రాజు సైతం జవాబుదారీ అని భావించేవారు. ఆనాటి మతం ఒక మానసిక, సామాజిక శక్తిగా ఉండేది. ఆధునిక వేదాంత వివాదాల్లో చిరాకు, కటుత్వం ఇంతగా ఉన్నప్పటికీ, ఆనాటి ఆ శక్తిని మనం పూర్తిగా గ్రహించడం కష్టం. రాజు, భూబానిస ఇద్దరూ ఒకనాడు క్రీస్తు న్యాయపీఠం ముందు యాచకులుగా నిలవవలసి ఉంటుంది; మధ్యయుగ క్రైస్తవ సిద్ధాంతం చాలావరకు భూబానిసకే అనుకూలంగా ఉండేది. యాజకుడూ రాజూ అయిన క్రైస్తవ లోక పిత, దైవ న్యాయానికి సామాజిక ప్రతినిధిగా అభిషేకింపబడి, ప్రతిష్ఠింపబడినప్పటికీ, వ్యక్తిగతంగా ఆ న్యాయం యొక్క కఠినత్వం నుంచి తప్పించుకోలేడు; ఒకనాడు తనకు అప్పగించిన బాధ్యతల నిర్వహణకు లెక్క అప్పగించవలసిందే. అంతేకాక, పదవికీ వ్యక్తికీ మధ్య తేడాను గుర్తించిన మధ్యయుగ మనస్తత్వం, నమ్మకద్రోహియైన నిర్వాహకునికి పట్టే గతిని తలచుకోవడానికి ఏమాత్రం వెనుకాడలేదు. ఫ్లోరెన్స్‌లో ఆంజెలికో చిత్రించిన ఒక “అంతిమ తీర్పు” చిత్రంలో, న్యాయాన్ని అమలుచేసేవారు పాపుగార్లను, కార్డినళ్లను, ఇతర మతాధికారులను నరకకూపానికి తొందరగా ఈడ్చుకుపోవడంలో ప్రత్యేక ఆనందాన్ని పొందుతున్నట్లు కనిపిస్తారు.

ఎందుకంటే, మధ్యయుగ సభ క్రైస్తవ లోకపు అంతఃకరణంపై కేవలం, లేదా ప్రధానంగా కూడా, ఏకపక్ష అధికారంగా భారం మోపిందని కొందరు అనుకోవడానికి కారణం అసమగ్రమైన విమర్శే. ప్రజల అజ్ఞానాన్ని ఆసరాగా చేసుకొని, మాంత్రిక శక్తులను పోలిన సాధనాల ద్వారా, సభాబహిష్కరణ అధికారాల ద్వారా ఆత్మ గమ్యాన్ని నియంత్రించగలమనే విపరీతమైన దావాను యాజకవర్గం స్థాపించగలిగిందని వారు భావించారు. ఇంతకన్నా సత్యదూరమైన అభిప్రాయం మరొకటి ఉండదు. కతోలిక విశ్వాసపు సమస్త బాహ్య వ్యవస్థ—దాని దివ్యసంస్కారాలు, యాజకత్వం, క్రమశిక్షణ—క్రైస్తవ మౌలిక ఆదర్శానికి కేవలం దృశ్యరూపమైన వ్యక్తీకరణ అనీ, దానికి తగిన స్థానంలో అది అవసరమైనదీ పవిత్రమైనదీ అనీ, ఆ ఆదర్శంలోని జీవశక్తే సభ జీవించడానికి ఆధారమైన జీవమనీ, చివరికి యాజకులైనా సామాన్య విశ్వాసులైనా, పాలకులైనా ప్రజలైనా, క్రైస్తవులందరికీ ఆ ఆదర్శం ప్రకారమే తీర్పు జరుగుతుందనీ క్రైస్తవ అంతఃకరణం మరే కాలంలోనూ ఇంత లోతుగా గ్రహించి ఉండకపోవచ్చు. పోరాట సభ నుంచి బహిష్కరించే ప్రకటనకు, తన తడబాటులో విజయ సభ నుంచి కూడా వెలివేస్తున్నామనే వాక్యాన్ని పొరపాటున చేర్చిన పాపుగారి ప్రతినిధితో సావొనరోలా, “మీరు అలా చేయలేరు” అని అన్నప్పుడు, ఆయన మధ్యయుగ ప్రామాణిక విశ్వాస సంప్రదాయాన్నే అనుసరించాడు. అంతేకాక, సభ సిద్ధాంతాన్ని కచ్చితమైన తర్కంతో అనుసరిస్తే అలా భావించవలసి వచ్చినప్పటికీ, క్రైస్తవ లోకానికి దైవ చిత్తం వ్యక్తమయ్యే ఏకైక రూపంగా అధికార శ్రేణులతో కూడిన సభను పరిగణించలేదు. ఆ కాలంలో క్రైస్తవ ఆదర్శాన్ని అందరూ ఏకగ్రీవంగా అంగీకరించడం వల్ల, ఈ రోజుల్లో కోటీశ్వరుడు లేదా పరోపకారి ఎలాగో, అలా పునీతుడు కూడా అందరికీ తెలిసిన మానవ వ్యక్తిత్వ రూపంగా ఉండేవాడు. పునీతుడు కూడా ఇతర క్రైస్తవులవలె అదే సభా వ్యవస్థకు లోబడి ఉన్నప్పటికీ, దేవునితో అతనికి ప్రత్యేకమైన అనుబంధాలు ఉన్నాయని, అవి దాదాపు వ్యక్తిగత దైవప్రకటనతో సమానమైనవని భావించేవారు. ముఖ్యంగా, పతనమైన మానవ స్వభావపు అనేక పరిమితుల నుంచి అతనికి మినహాయింపు ఉందని నమ్మేవారు. అతని ప్రార్థనలు తప్పక ఫలిస్తాయని భావించేవారు; అతనిలో నివసించే శక్తి, సాధారణ అనుభవంలో ఎప్పుడూ ఒకే విధంగా జరిగే విషయాల క్రమాన్ని నిరంతరం అధిగమిస్తోందని తలచేవారు. సభా అధికార శ్రేణి చట్టబద్ధంగా పరిరక్షించే దైవప్రకటనకు అదనంగా, క్రైస్తవ లోకానికి దైవ సందేశాన్ని తీసుకువచ్చేవానిగా ప్రజలు తరచుగా అతనిని అంగీకరించేవారు. నిజానికి, ఆ సందేశం సభా అధికార శ్రేణికి హెచ్చరికగానో దిద్దుబాటుగానో ఉండటం అరుదేమీ కాదు. పూర్వ వ్యవస్థలో ఇశ్రాయేలు ప్రవక్తలకు యూదు యాజకవర్గంతో ఎలాంటి సంబంధం ఉండేదో, మధ్యయుగ పునీతులకు సభా వ్యవస్థతో చాలావరకు అలాంటి సంబంధమే ఉండేదని సబాతియే సరిగ్గానే సూచిస్తాడు. వారు తమ ఏకాంత ఆశ్రమాల నుంచి లేదా మఠాల నుంచి బయటకు వచ్చి, బలిపీఠంలోని నిప్పుకణంతో తాకబడిన పెదవులతో, అత్యున్నత స్థానాల్లోనైనా సరే, ఎక్కడ అక్రమం కనిపిస్తే అక్కడ దానిని ఖండించేవారు. వారు విప్లవకారులు కాదని ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కరలేదు—నిజంగా వారలా ఉండి ఉంటే, నేటి ఐరోపా పరిస్థితి ఎంతో భిన్నంగా ఉండేది; ఇతర క్రైస్తవుల మాదిరిగానే వారికి కూడా సభా వ్యవస్థ దైవికమైనదే. అనర్హుడైన ఆధ్యాత్మిక కాపరిని వారు అతని పదవికి చెందిన పవిత్ర బాధ్యతల ఆధారంగానే తీర్పు తీర్చేవారు.

ఈ వైఖరికి తగిన ఉదాహరణ రియేటికి చెందిన ధన్య కొలొంబా జీవితంలో కనిపిస్తుంది. సాధారణ రైతు కుటుంబానికి చెందిన కొలొంబా, బోధించే అసాధారణ పిలుపును పొందింది. ఈ కొత్త పరిణామానికి కలవరపడిన పవిత్ర విచారణ కార్యాలయపు స్థానిక ప్రతినిధులు ఆమెను చెరసాలలో వేశారు. సమీపంలోని పెరూజియా పట్టణానికి 6వ అలెగ్జాండర్ పాపుగారు వచ్చిన సందర్భాన్ని ఉపయోగించుకొని, విచారణ నిమిత్తం ఆమెను పరిశుద్ధ పాపుగారి సమక్షానికి తీసుకువచ్చారు. ఆ పునీతురాలిని పాపుగారి సమక్షంలోకి తీసుకురాగా, ఆమె ఆయన వస్త్రపు అంచును భక్తిపూర్వకంగా ముద్దాడింది. క్రీస్తు ప్రతినిధిని చూడగానే భక్తితో పరవశించి, పారవశ్య స్థితిలోకి వెళ్లిపోయింది. ఆ స్థితిలో ఆమె రోద్రిగో బోర్జియా పాపాలపై దైవ తీర్పును వేడుకుంది. ఆమెను ఆపడానికి ప్రయత్నించడం వ్యర్థమైంది; విచారణాధికారి గానీ కాపలాదారులు గానీ ఆమెను అదుపు చేయలేకపోయారు; పాపుగారు ఆమె చెప్పేదంతా వినవలసి వచ్చింది. ఆయన అలాగే విన్నారు; ఆమె విశ్వాసం పూర్తిగా ప్రామాణికమైనదని ప్రకటించి, అన్ని విధాలా గౌరవిస్తూ ఆమెను విడుదల చేశారు. ఆనాటి స్వభావాన్ని ఎంతో స్పష్టంగా చూపించే ఈ సంఘటనలో, స్కొలాస్టిక్ తర్కం, ఒక్కసారైనా, ప్రమాదకరమైన ప్రతికూల పరిస్థితుల్లో తన సంతానం చేత సమర్థించబడినట్లు కనిపిస్తుంది. . . .

* * *

ఆకాశానికీ భూమికీ నడుమ ఒక సుందర నగరం వేలాడుతున్నట్లుంది: సియెనా, కన్యామాత ప్రాచీన నగరం. ఆ పట్టణం గగనతలాల నుంచి వధువులా దిగివచ్చి, మూడు కొండల శిఖరాలపై మెల్లగా వాలినట్లుంది; ఆ శిఖరాలకు దాని గుమ్మటాలు, గుంపులుగా నిలిచిన గోపురాలు కిరీటాలయ్యాయి. కొండల వాలులను కప్పిన ద్రాక్షతోటల నుంచి చూసినా, పొరుగునున్న బెల్కారో ఎత్తైన ప్రదేశాల నుంచి సంధ్యాకాశం నేపథ్యంలో దాని బురుజుల గోడ, సన్నని మెడవంటి పైభాగం గల గంటల గోపురం ఆకృతులను చూసినా, తొలినాటి ఇటాలియన్ చిత్రకారులను అధ్యయనం చేసేవారికి ఈ నగరం సుపరిచితమే. పద్నాలుగవ శతాబ్దపు ఇటాలియన్ చిత్రకారుల ఎన్నో కళాఖండాలకు ఇది అద్భుతమైన, గంభీరమైన నేపథ్యంగా నిలుస్తుంది. ఆ చిత్రాల ముందుభాగంలో కనిపించే మహిమాన్విత వ్యక్తులకు ఈ భూమిపై నివాసమంటూ ఉండగలిగితే, అది ఇక్కడ తప్ప మరెక్కడా ఉండదనిపిస్తుంది. ప్రాచీన ప్రాకారాల చుట్టూ నడుస్తున్నప్పుడు, దారిలో ఒక మలుపు తిరగ్గానే, ఇటువంటి పరిసరాల్లో పదేపదే సుపరిచితంగా మనసులో మెదిలే పవిత్ర వ్యక్తుల సమూహాల్లో ఒకటి అకస్మాత్తుగా ఎదురైనా ఆశ్చర్యం కలగదు. నిజానికి, అటుగా వెళ్తున్న ఒక సన్యాసి క్షణకాలం సైప్రస్ చెట్టుతోనూ శిథిలమవుతున్న కమానుతోనూ కలిసి ఒక చిత్రంలా ‘అమరిపోయినప్పుడు’, తరచూ ఒక విచిత్రమైన భ్రాంతి కలుగుతుంది.

ఒకప్పుడు వాణిజ్యంలోనూ యుద్ధంలోనూ రాజకీయాల్లోనూ ఫ్లోరెన్స్‌కు విజయవంతమైన ప్రత్యర్థిగా ఉన్న సియెనా, తాను ప్రతిబింబించే మరింత ప్రాణప్రదమైన విలువల అదృష్టవశాత్తూ, అటువంటి చిన్న విషయాల నుంచి చాలాకాలం క్రితమే విరమించుకుంది. ఐదువందల సంవత్సరాలకు పైగా దాని లౌకిక వైభవం పూర్తిగా నశించిన స్థితిలోనే ఉంది; నిజానికి, సుదూర గతంలోని 1348 నాటి మహమ్మారి దాని జనాభాలో 80,000 మందిని పొట్టనబెట్టుకున్నప్పటి నుంచి ఆ పట్టణం ఎన్నడూ కోలుకోలేదు. నగర ప్రాకారాల లోపల గడ్డితో కప్పబడిన దిబ్బలు, ఆ ప్రాకారాలు నిర్మించినప్పటి నుంచి పట్టణం ఎంతగా కుంచించుకుపోయిందో సూచిస్తాయి. శ్రీ మర్రే దాని ప్రస్తుత జనాభా 23,000 కంటే తక్కువని పేర్కొంటారు. ఆ చిరస్మరణీయమైన 1260 సెప్టెంబరు 4న పీసా సహాయంతో మోంటే అపెర్తో వద్ద టస్కనీలోని గ్వెల్ఫ్ పక్షపు సంయుక్త సేనలను ఓడించిన స్వతంత్ర గిబెల్లైన్ గణతంత్రం, శతాబ్దాలపాటు స్పానిష్, ఆస్ట్రియన్ పాలకులకు బానిసగా ఉన్న తరువాత, ఇప్పుడు ఇటాలియన్ ప్రెఫెత్తూరా అనే కొంత బూటకపు హోదాతో సంతృప్తిపడవలసి వస్తోంది. కనీసం, ఆధునిక పాలకుల చేతుల్లో ఫ్లోరెన్స్‌కు పట్టిన వాస్తుశిల్ప పతనం నుంచి సియెనా ఇప్పటివరకూ చాలావరకు తప్పించుకుంది. రైలుమార్గం కూడా, నగరం వెలసిన కొండ అడుగును చుట్టుముట్టిన ఒలీవ చెట్ల మడతల్లో తన ఉనికిని దాచుకునేంత సౌజన్యాన్ని చూపింది.

గులాబీరంగు ప్రాకారాల లోపలికి ప్రవేశించి, ఇరువైపులా భవనాలు వరుసగా నిలిచిన ఇరుకైన, ఎగుడుదిగుడుగా రాళ్లు పరచిన వీధుల్లో పైకి సాగుతున్నప్పుడు, మన ప్రయోజనవాద శతాబ్దపు అనుభవం మనకు పరిచయం చేసిన దేనికీ పోలికలేని, ఎంతో దూరమైన ఒక లోకంలో ఉన్నామని అనిపిస్తుంది. ఆ భవనాల్లో కొన్ని 1205లో నిర్మించిన కాసా తోలోమేయి వలె గంభీరంగానూ భారీకాయంతోనూ ఉంటాయి; మరికొన్ని పలాత్సో సరాచిని వలె ఇటాలియన్ గోతిక్ శైలికి సుకుమారమైన నమూనాలు; ఇంకొన్ని పలాత్సో పిక్కొలోమిని వలె పునరుజ్జీవన యుగపు ఉచ్ఛదశలోని గృహ వాస్తుశిల్పానికి చిహ్నమైన సౌందర్యబలాల మేళవింపును ప్రదర్శిస్తాయి. అయినా, మనం కళ్లను నులుముకొని చూసినప్పుడు, అది నిస్సందేహంగా వాస్తవాల లోకమే; అయితే మన చుట్టూ ఎటుచూసినా తన ఉనికిని బలంగా చాటే కళలోని మరింత లోతైన సత్యం ఆ వాస్తవాలకు కంటికి కనిపించే వ్యాఖ్యానం చేస్తున్నట్లుంటుంది. ఇదిగో కాసా తోలోమేయి: ముతకగా చెక్కిన రాయితో కట్టిన భారీ ఘనాకార భవనం, కాలగమనంలో మెరుపు కోల్పోయిన వెండి రంగును సంతరించుకుంది. డాంటే కవిత్వంలో ఎవరి కథ శాశ్వతంగా జీవిస్తోందో, ఆ మదోన్నా పియా ఒకప్పుడు నివసించిన ఇల్లు ఇది. ఆమె నిజంగా గడిపిన జీవితానికీ, కవి ఆమెకు ప్రసాదించిన అమర జీవితానికీ మధ్య తేడాను ఎవరు విడదీయగలరు? కనీసం ఆమె బాధానుభవపు క్షణంలోనైనా ఆమెకు శాశ్వతత్వం లభించింది. ఆ పురాతన కోటవంటి ఇంటికి ఎంతో దూరంలో కాకుండా, వీధి అని కూడా అనలేనంత ఇరుకైన ఒక మెలికల సందులో, మధ్యయుగపు సియెనాకు చెందిన మరో ఇల్లు ఉంది—ఈసారి అది భవనం కాదు, ఒక చిన్న వర్తకుని నివాసం. పద్నాలుగవ శతాబ్దంలో అది రంగులద్దే వృత్తి చేసిన సెట్ జాకోమో బెనిన్‌కాసాకు చెందినది. ఇప్పుడు అందులోని ఒక భాగాన్ని చిన్న ప్రార్థనాలయంగా మార్చారు. దాని ద్వారం పైన ‘క్రీస్తు వధువు కతెరీనా గృహం’ అనే మాటలు చెక్కబడి ఉన్నాయి. ఇక్కడే, మట్టల ఆదివారమైన 1347 మార్చి 5న, జాకోమో కుమార్తె కతెరీనా జన్మించింది. సియెనా పునీత కతరీన అనే పేరుతో ఆమె ఇప్పటికీ క్రైస్తవ సభకు అత్యంత నిర్మలమైన కీర్తిప్రతిష్ఠలలో ఒకటిగా నిలిచి ఉంది. మానవుని అంతిమ గమ్యం గురించిన తన బోధను సభ సగం మరుగుపరుస్తూ, సగం వెల్లడిస్తూ ఉపయోగించే ఉదాత్తమైన, హృదయాన్ని కదిలించే ప్రతీకలు సూచించే విశ్రాంతిలోకి, సియెనాకు చెందిన ఆ రంగులద్దే వ్యక్తి కుమార్తె ప్రవేశించి 500 సంవత్సరాలకు పైగా గడిచిపోయాయి. వాస్తవ ప్రపంచం కళలోని మరింత లోతైన సత్యంతో పెనవేసుకుపోవడానికి ఇదొక మరో ఉదాహరణ; అయితే పాపం మదోన్నా పియా ఉదంతంతో పోలిస్తే, ఇది ఎంత అపారమైన లోతూ ప్రాముఖ్యతా కలిగినది!

పునీత కతరీనతోపాటు ఒక కవల సోదరి కూడా జన్మించింది; అయితే ఆ శిశువు బతకలేదు. ఆమె తల్లిదండ్రులు జాకోమో, లాపా బెనిన్‌కాసా సాధారణ పట్టణవాసులు, ఆర్థికంగా స్థితిమంతులు; వారికి ఉన్న భక్తిపరులనే పేరు తగినదేనని అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు పూర్తిగా మరుగునపడిపోయిన ముచో పియాజెంతి అనే కవి కుమార్తె అయిన లాపా, తన భర్తకు ఇరవై ఐదుగురు పిల్లలను కనింది. వారిలో పదముగ్గురు మాత్రమే పెరిగి పెద్దవారైనట్లు తెలుస్తోంది. ఇటలీలో ఇప్పటికీ కొనసాగుతున్న పద్ధతిలో, ఈ పెద్ద కుటుంబమంతా ఆ చిన్న ఇంటిలో 1368లో జాకోమో మరణించే వరకు కలిసి నివసించింది.

క్రైస్తవ పునీతుల జీవితచరిత్రల్లో హృదయాన్ని కదిలించే పుటలు ఎన్నో ఉన్నాయి. అగుస్తీను లేదా లొయోలా తమ ఆదర్శాన్ని చేరుకోవడానికి చేసిన పోరాటాలను చదివి ఎవరు చలించకుండా ఉండగలరు? మానవపరంగా ఎదురైన ప్రతికూలతలన్నిటినీ ఎదిరించి, తనకు అప్పగించబడిన కార్యం దైవికమైనదని నొక్కిచెబుతూ, ఎన్నో సంవత్సరాల శ్రమ తరువాత తన సంకల్ప స్థైర్యంతో నమ్మశక్యంకాని తన వాదనలను నిజమని నిరూపించిన తెరేసా వీరధైర్యాన్ని చదివి ఎవరు కదిలిపోకుండా ఉండగలరు? పునీతుల జీవితాల్లో మరికొన్ని పుటలు కూడా ఉన్నాయి. అవి అంత నాటకీయంగా ఉండకపోవచ్చు; అయినా, వాటికే ప్రత్యేకమైన అమాయక సౌందర్యం, కవితాత్మకత వాటిలో ఉట్టిపడతాయి. తమ జీవితపు తొలినాళ్ల నుంచే క్రీస్తు కాడిని మోసిన ఆయన సేవకుల బాల్యమే వాటి మనోహరమైన ఇతివృత్తం. ఇక్కడ దైవప్రకటనలోని మిరుమిట్లుగొలిపే కాంతులు మృదువైన, సున్నితమైన వెలుగుగా మారతాయి; ఆ వెలుగులో సహజమైన మానవత్వపు రేఖలు, వంపులు మరింత హృదయాన్ని తాకేలా మానవీయంగా కనిపిస్తాయి. పరిశుద్ధ అమాయక శిశువుల పండుగనాటి ఉదయ స్తుతి ప్రార్థనలోని గీతం, తమకు ఏమి జరుగుతోందో తెలియని ఆ వేదసాక్షులు పరలోకంలోని బలిపీఠం కిందే తమ ఖర్జూరమట్టలతోను కిరీటాలతోను ఆడుకుంటున్నట్లు వర్ణిస్తుంది: —

“క్రీస్తు కోసం తొలి బలులైన మీరు,
బలియైన లేత గొర్రెపిల్లల మందవలె,
బలిపీఠం కిందే అమాయకంగా
ఖర్జూరమట్టలతోను కిరీటాలతోను ఆడుకుంటున్నారు!”

అలాగే, మరింత లౌకిక మనస్తత్వంగల చిన్నపిల్లలకు ఇష్టమైన సైనికుల ఆటలు, ఇంటి ఆటలకు బదులుగా, ఈ ఇతర పునీత బాలలు ఏకాంతవాసులుగా లేదా మఠవాసులుగా ఆటలాడుకుంటారు. పరలోకం వారి భక్తిపూర్వకమైన ఆటపాటల్లో పాలుపంచుకోవడానికి దిగివస్తుంది: ప్రెమోన్‌స్ట్రటెన్సియన్ సభకు చెందిన ధన్య హెర్మన్ జోసెఫ్ బాల్యపు ఆటల్లో దివ్యబాలుడే స్వయంగా ఆనందంగా పాల్గొనేవారని మనకు చెప్పబడింది. ఈ నిర్మలమైన గాథలను హేతువాదంతో వివరించాలని కోరుకునే వ్యక్తి నిజంగా ఆనందం తెలియని ఛాందస పండితుడే అవుతాడు. పునీతులుగా ప్రకటించబడిన తన ఇతర సహోదర సహోదరీలకు చిన్నారి కతరీన కూడా మినహాయింపు కాదు. ఐదేళ్ల వయసులో, మెట్లపై ప్రతి మెట్టు దగ్గర మోకరిల్లి ఒకసారి “నమో మరియమ్మ” ప్రార్థన చెప్పడం ఆమెకు అలవాటుగా ఉండేది. ఈ భక్తి ఆచరణ దేవదూతలకు ఎంత ప్రీతికరంగా ఉండేదంటే, వారు తరచూ ఆమె పాదాలు నేలకు తగలనివ్వకుండా ఆమెను పైకి లేదా కిందికి మోసుకుపోయేవారు. దీనివల్ల ఆమె తల్లి ఎంతో భయపడేది; ఏదైనా ప్రమాదం జరుగుతుందేమోనన్న తన భయాలను ఆమె, ఆ కుటుంబానికి పాపసంకీర్తన విని పాపవిమోచనం ఇచ్చే దొమినికన్ గురువైన కపువాకు చెందిన ఫాదర్ రేమండ్‌కు తెలియజేసింది. ఆమె బాల్యభక్తికి లభించిన ప్రతిఫలం ఈ అద్భుత సంఘటనలు మాత్రమే కాదు. నడవడం నేర్చుకున్న రోజు నుంచే, ఆమె తన అనేకమంది బంధువులకూ తన తల్లిదండ్రుల స్నేహితులకూ ఎంతో ప్రియమైనదైంది. ఆమె మాటలు దుఃఖాన్ని పారద్రోలే ప్రభావాన్ని సూచించడానికి వారు ఆమెకు యూఫ్రోసినే అనే ముద్దుపేరు పెట్టారు; ఏదో ఒక నెపంతో ఆమెను తమ ఇళ్లకు ఎప్పుడూ ఆహ్వానిస్తుండేవారు. ఒక ఉదయం, పెళ్లయిన ఆమె అక్క బొనవెంతూరా ఇంటికి ఒక పనిమీద పంపినప్పుడు, ఆమెకు ఒక సుందరమైన దర్శనం అనుగ్రహించబడింది. ఆమె తరువాతి జీవితంలో చేపట్టబోయే మహత్కార్యానికి ఈ దర్శనంతో ముఖ్యమైన ప్రతీకాత్మక సంబంధం ఉంది కాబట్టి, ఫాదర్ రేమండ్ మాటల్లోనే, వాటి విస్తారాన్ని కొంత తగ్గించి, నేను దానిని వివరిస్తాను.

“అలా, కతరీనాకు ఆరేళ్ల వయసు వచ్చినప్పుడు, ఒకరోజు తనకన్నా కొంచెం పెద్దవాడైన తన అన్న స్తెఫనుతో కలిసి, తమ తల్లి లాపా పంపిన ఏదో వస్తువును అందించడానికో, ఏదో సందేశం చెప్పడానికో తమ అక్క బొనవెంతురా ఇంటికి వెళ్లింది. పైన చెప్పినట్లుగా, ఆమె నిక్కోల్” అనే వ్యక్తిని వివాహం చేసుకుంది. తల్లి అప్పగించిన పని ముగించుకొని, వారు తమ అక్క ఇంటినుంచి తమ ఇంటికి తిరిగి వస్తూ, ప్రజలు వల్లె పియాత్తా అని పిలిచే ఒక లోయ గుండా వెళ్తుండగా, ఆ పవిత్ర బాలిక కళ్లెత్తి చూసింది. ఎదురువైపున బోధక సన్యాసుల దేవాలయం పైన, రాజవైభవంతో అలంకరించబడిన ఒక అత్యంత సుందరమైన గది ఆమెకు కనిపించింది. అందులో చక్రవర్తి సింహాసనంపై, ప్రధాన యాజక వస్త్రాలు ధరించి, శిరస్సుపై పాపుగారి త్రికిరీటాన్ని పెట్టుకొని, లోక రక్షకుడైన యేసుక్రీస్తు ఆసీనుడై ఉన్నారు; ఆయనతోపాటు అపొస్తలులలో అగ్రగణ్యులైన పేతురు, పౌలు, పవిత్ర సువార్తికుడైన యోహాను ఉన్నారు. ఆ దృశ్యాన్ని చూసి ఆశ్చర్యచకితురాలైన కతరీనా అక్కడే నిలిచిపోయి, చూపు మరల్చకుండా, ప్రేమతో నిండిన హృదయంతో తన రక్షకుణ్ణి తిలకించింది. అంత అద్భుతమైన రీతిలో దర్శనమిచ్చిన ఆయన, ఆమె ప్రేమను మధురంగా తనవైపు ఆకర్షించుకోవడానికి, తన దివ్యమహిమ ఉట్టిపడే చూపును ఆమెపై నిలిపారు. వాత్సల్యపూరితమైన చిరునవ్వుతో తన కుడిచేతిని ఆమెపైకి ఎత్తి, బిషప్ వలె పవిత్ర సిలువ గుర్తు వేసి, తన నిత్య ఆశీర్వాదాన్ని ఆమెకు వరంగా అనుగ్రహించారు. ఈ వరపు కృప ఎంత శక్తిమంతంగా పనిచేసిందంటే, కతరీనా తన్మయత్వంలో మునిగి, తాను అంత ప్రేమతో తిలకిస్తున్న ఆయనగా పరివర్తన చెంది, తాను ఉన్న దారినే కాక తనను తాను కూడా మరచిపోయింది. సహజంగా భయపడే బాలిక అయినప్పటికీ, మనుషులు, జంతువులు నిరంతరం సంచరిస్తున్న ఆ బహిరంగ దారిలో, పైకెత్తిన కళ్లను ఏమాత్రం కదపకుండా కొంతసేపు నిలిచిపోయింది. ఇతరులు బలవంతంగా ఆమె ధ్యాసను మళ్లించకపోయి ఉంటే, ఆ దర్శనం ఉన్నంతసేపూ ఆమె తప్పకుండా అక్కడే నిలిచి ఉండేది. అయితే, ప్రభువు ఈ అద్భుత కార్యాలను జరిగిస్తున్నప్పుడు, బాలుడైన స్తెఫను ఆమె తన వెనుకే వస్తోందని అనుకొని, నిలుచున్న ఆమెను విడిచి, కొండ దిగువకు తన దారిన తాను వెళ్లసాగాడు. కానీ ఆమె దూరంలో కదలకుండా నిలబడి ఉండటం, తాను పిలుస్తున్నా పట్టించుకోకపోవడం చూసి, తిరిగి వచ్చి తన చేతులతో ఆమెను లాగుతూ, ‘ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావు? ఎందుకు రావడం లేదు?’ అని అడిగాడు. అప్పుడు కతరీనా గాఢనిద్రనుంచి మేల్కొన్నట్లుగా కళ్లను దించి, ‘అయ్యో, నాకు కనిపిస్తున్నది నీకూ కనిపించి ఉంటే, ఇంత మధురమైన దర్శనంనుంచి నా ధ్యాసను మళ్లించేవాడివి కావు!’ అని చెప్పి, మళ్లీ పైకి కళ్లెత్తి చూసింది. కానీ ఆ దర్శనాన్ని అనుగ్రహించిన ఆయన చిత్తప్రకారం అది పూర్తిగా అదృశ్యమైపోయింది. ఈ ఎడబాటును వేదన లేకుండా భరించలేక, తన చూపును నేలవైపు తిప్పుకున్నందుకు ఆమె కన్నీటితో తనను తాను నిందించుకోవడం ప్రారంభించింది.” సియెనా పునీత కతరీనాకు వచ్చిన “పిలుపు” అలాంటిది. ఆధ్యాత్మిక నిగూఢార్థాన్ని వెదికే మనస్సుకు, క్రీస్తు తన ప్రతినిధి రూపంలో దర్శనమివ్వడం, ఆమె తన తరువాతి జీవితంలో పరిశుద్ధ పీఠం కొరకు నిర్వహించబోయే మహత్తర కార్యానికి తగిన ప్రతీకగా కనిపించవచ్చు.

* * *

కతరీనా తన తరంపై చూపిన ప్రభావం గురించి ఎంతో చెప్పవచ్చు. బహుశా అంత కార్యశీలమైన జీవితాన్ని గడిపినవారు గానీ, తమ కాలపు సంఘటనలపై తమ వ్యక్తిత్వపు అంత విశిష్టమైన ముద్ర వేయగలిగినవారు గానీ చాలా కొద్దిమందే ఉండవచ్చు. శాంతిస్థాపకురాలైన కతరీనా తన సొంత నగరంలో పరస్పరం పోరాడుతున్న వర్గాలను సమాధానపరుస్తుంది; ఫ్లోరెన్స్‌కు, పరిశుద్ధ పీఠానికి మధ్య ఉన్న అంతర్జాతీయ వైషమ్యాన్ని తొలగిస్తుంది. ఓదార్పునిచ్చే కతరీనా, మరణశిక్ష విధించబడినవారిని ఉంచే చెరసాల గదిలోనైనా, ఆసుపత్రి వార్డులోనైనా, బాధపడుతున్నవారు ఎక్కడ కనిపించినా, గాయపడిన వారి ఆత్మలలో తన సౌమ్య స్వభావమనే ఓదార్పు తైలాన్ని పోస్తుంది. అత్యధికంగా లేఖలు రాసినవారిలో ఆమె ఒకరు. ఇటలీ అంతటా ఉన్న తన శిష్యబృందంలోని స్త్రీపురుషులతో ఆమె నిరంతరం ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు కొనసాగిస్తుంది. చివరగా, అంతే ప్రాముఖ్యంతో, సుదూర అవిన్యోన్‌లో ఉన్న పాపుగారితోనూ ఆమె ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు కొనసాగిస్తుంది.

సభకూ, ఆ ద్వీపకల్పానికీ దుర్దినాలు దాపురించిన కాలంలో జీవించడం ఆమె వంతయింది. మధ్యయుగాల పరాకాష్ఠ అయిన త్రెచెంతో ముగిసిపోయింది. ఫ్రాన్సిస్, డొమినిక్ వచ్చి వెళ్లిపోయారు. ఫ్రాన్సిస్కన్, డొమినికన్ సమాజాలు కొనసాగుతూ, వాటి సభ్యులలో పునీతులు ఉన్నప్పటికీ, ఆ తొలినాటి ప్రేరణలోని ఉత్సాహం మాత్రం గతించిపోయిన కాంతిగా మిగిలింది. కతరీన స్వయంగా చెప్పిన ప్రకారం, మఠసమాజాలకు చెందని గురువుల నైతిక స్థితి చాలా తరచుగా అత్యంత హీనమైన పతనావస్థలో ఉండేది. పోపుగారు లేని సమయంలో, సభకు చెందిన రాజ్యాలను పాపల్ ప్రతినిధులు పరిపాలించేవారు. వారిలో అధికులు రక్తపాతానికీ కామానికీ లోనైనవారు; ఆకలితో అలమటిస్తున్న ప్రజలను వారు తమ పాదాల కింద నలిపివేసేవారు. ఇస్లాంకు సైతం అవమానం తెచ్చిపెట్టగల ఇటువంటి క్రైస్తవ బిషప్పుల నుంచి వారి ప్రజలు శాంతిమార్గాన్ని నేర్చుకోలేరన్నది నిశ్చయం. పోపుగారు అవిన్యోన్‌లో నివసించడాన్ని బబులోను చెర అని పిలిచేవారు. రోము విడిచి వెళ్లాలని నిర్ణయించినప్పుడు, పునీత పేతురు నగరం చుట్టూ చెలరేగుతున్న అరాచకం నుంచి తాత్కాలికంగా వెనక్కి తగ్గడానికి అది వివేకవంతమైన చర్యగా అనిపించి ఉండవచ్చు. కానీ పోపుగారి ప్రవాసం వల్ల లాభపడిన ఏకైక వ్యక్తి సుందరుడని పేరుగాంచిన ఫిలిప్పే అని కొద్ది సంవత్సరాలలోనే స్పష్టమైంది. రోము విడిచిపెట్టడంలో క్లెమెంట్ లోబడింది ఆ చతుర సలహాదారుని సలహాకే—బహుశా సలహా కంటే మించిన ఒత్తిడికి కూడా. క్లెమెంట్ ఎన్నిక వివరాల విషయంలో నిజం ఏదైనప్పటికీ, ఫ్రెంచి రాజుకు ఆయన చూపిన విధేయతను బట్టి చూస్తే, ఆయన తన జీవితాంతం బోర్డో ఆర్చిబిషప్పుగానే ఉండిపోయినా తేడా ఉండేది కాదు. తన బంధువుల కోసం ఆయన ఫిలిప్ నుంచి విలువైన కానుకలను స్వీకరించారు; తీవ్ర అనుమానాలకు తావిచ్చిన టెంప్లర్ల అణచివేత విషయంలో పాపల్ అధికారాన్ని అతని సేవకు వినియోగించారు. ప్రవాసంలో ఉన్న పరిశుద్ధ పీఠం క్రమంగా తన విశ్వవ్యాప్త స్వభావాన్ని కోల్పోయి, అంతకంతకూ ఫ్రెంచి రాజరికానికి సామంతంగా మారింది. దాని స్థాయిలో వచ్చిన ఇటువంటి పతనం, సిద్ధాంత విషయాలలో దానికున్న ప్రతిష్ఠను కూడా ప్రభావితం చేయకుండా ఉండలేకపోయింది. ‘పేతురు ఉన్నచోట సభ ఉంటుంది’ అనే సూక్తిని గానీ, అవిన్యోన్ పండితులు దానిని మార్చి చెప్పినట్లు ‘పోపు ఉన్నచోట రోము ఉంటుంది’ అనే సూక్తిని గానీ ఆ పరిస్థితికి అన్వయించడం సిద్ధాంతపరంగా బాగానే ఉండేది. కానీ ఆచరణలో, ఫ్రెంచి రాజు కనుసన్నల్లో, అతని అధికారం కింద జీవిస్తున్న ఒక ఫ్రెంచి పోపుగారి పట్ల క్రైస్తవ లోకం వెనుకంజ వేయసాగింది. పోపుగారితో ఎప్పుడూ చెడుగా వ్యవహరించిన రోమువాసులు, చివరికి ఆయనను వెళ్లగొట్టిన తరువాత మాత్రం ఆగ్రహంతో రగిలిపోయారు; ప్రవాసంలో ఉన్న తమ పాలకులను అవమానించడం ద్వారా తమ కక్ష తీర్చుకున్నారు. అవిన్యోన్ పోపుల పట్ల వారి తిరస్కారానికి హద్దే లేకపోయింది. నిజానికి ఆ పోపులు బలహీనులూ, సులభంగా లొంగిపోయేవారూ అయినప్పటికీ, వ్యక్తిగత స్వభావరీత్యా యోగ్యులైన మతాధికారులు. విద్యాభివృద్ధి పట్ల జాన్ XXII. చూపిన నిజమైన ఆసక్తిని గానీ, పాశ్చాత్య విద్యాసంస్థలలో సభాసంబంధ అధ్యయనాలను పునరుద్ధరించడానికి ఆయన చూపిన కార్యదీక్షను గానీ వారు ఏమాత్రం గుర్తించలేదు. ఏకాంతాన్ని ఇష్టపడి, మితాహారంతో జీవించిన అధ్యయనశీలి బెనెడిక్ట్ XII. గురించి ‘పోపులా తాగడం’ అనే పదబంధాన్ని కల్పించారు. క్లెమెంట్ VI.ను వారు భక్తి తక్కువవాడు అని పిలిచారు. మహమ్మారి సమయంలో ఆయన చూపిన ఉదాత్తమైన ప్రేమసేవనూ, సువార్త నీతిసూత్రాలకు విచిత్రమైన వ్యాఖ్యానంగా నిలిచిన జీవితాలు గడిపిన పోపులను రోము కూడా తక్కువ సంఖ్యలో ఏమీ అందించలేదనే వాస్తవాన్నీ వారు మరచిపోయారు.

క్రైస్తవ లోకానికి ముందున్న అసలైన ప్రమాదం ఏమిటంటే, ద్వీపకల్పమంతటా చెల్లాచెదురుగా ఉన్న విపరీత సిద్ధాంత వర్గాల సహాయంతో తన స్థానాన్ని బలపరచుకునే ఒక ఇటాలియన్ ప్రతిపోపు ఉద్భవించే అవకాశం. ఆ వర్గాలు తీవ్రమైనవీ, అనేకమైనవీ. ఫ్రాతిచెల్లి లేదా ఆధ్యాత్మిక ఫ్రాన్సిస్కన్లు పోపు బోనిఫేస్ ఉక్కుపిడికిలి కింద తాత్కాలికంగా అణచివేయబడినప్పటికీ, హింసల మధ్య క్షీణించడానికి బదులు మరింత వర్ధిల్లారు. ఈ ప్రమాదకరమైన విపరీత సిద్ధాంతవాదులకు ఫ్లోరాకు చెందిన జోయకీమ్ మార్మిక బోధనల వక్రీకృత రూపం వారసత్వంగా వచ్చింది. అది, వారికి ముందుగానీ తరువాతగానీ వచ్చిన మరే విపరీత సిద్ధాంతవాదుల బోధనలకన్నా బహుశా మరింత మౌలికమైన విప్లవాత్మక సిద్ధాంతంగా ఉండేది. దాని సారాంశం పవిత్రాత్మ నుంచి ఒక కొత్త ప్రకటన వస్తుందనే నమ్మకం. పిత తండ్రి రక్షణవ్యవస్థ స్థానాన్ని కుమారుని రక్షణవ్యవస్థ భర్తీ చేసినట్లే, ఈ కొత్త ప్రకటన కుమారుని రక్షణవ్యవస్థ స్థానాన్ని భర్తీ చేస్తుందని వారు నమ్మేవారు. సాన్ డొమినోకు చెందిన జెరార్డ్ రచించిన ‘నిత్య సువార్త’ ప్రకారం, రోమను సభ వినాశనానికి అంచున ఉంది; కొత్త రక్షణవ్యవస్థను పొందిన పునీతులైన స్పిరితువాలి, దానితో సహవాసం వల్ల కలిగే మాలిన్యాన్ని తప్పించుకొని పారిపోవడం తమ విధిగా భావించాలి. జెరార్డ్ ఈ బోధనను మఠాధిపతి జోయకీమ్ రచనల నుంచి ఎంతో చతురంగా మార్పులు చేసి రూపొందించాడు. సభా విభేదాలకు కారణమైన ఈ వర్గాలను తన విధేయత కిందికి సమీకరించుకున్న ప్రతిపోపు, సుదూర అవిన్యోన్‌లో నివసించే ఫ్రెంచి పోపుగారి పదవీహక్కు ఎంత చట్టబద్ధమైనదైనా, ఆయనకు ప్రమాదకరమైన ప్రత్యర్థిగా మారేవాడు. ఇటలీ వెలుపల కూడా తీవ్ర ఆందోళన కలిగించే పరిస్థితులకు కొరత లేదు. ఆల్ప్స్ పర్వతాలకు ఉత్తరాన విపరీత సిద్ధాంతాల బీజాలు వ్యాపించసాగాయి; వైక్లిఫ్ బోధన, హంగేరియన్ బెఘార్డుల అర్ధ-ఇస్లామీయ వాదం, దాల్మేషియాలోని పతారినీల ఈశ్వరవాదం, పారిస్‌లోని ఆదామీయుల శృంగార మార్మికవాదం—ఇవన్నీ క్రైస్తవుల మనస్సులలో విస్తృతమైన అరాచకాన్ని సూచించాయి. అంతేకాక, లౌకిక వ్యవహారాలపై పోపుగారు చూపవలసి వచ్చిన శ్రద్ధ ఆయన ఆధ్యాత్మిక ఇబ్బందులను మరింత సంక్లిష్టం చేసింది. మంచికైనా చెడుకైనా, చిల్లిగవ్వలేని ఆ జాలరికి వారసుడైన వ్యక్తి భూలోక రాజుల సరసన స్థానం కలిగి ఉండటం పరిశుద్ధ పీఠం తన కార్యాన్ని నిర్వహించడానికి అనివార్యంగా మారిపోయింది.

ఈ లోకంలో అనేక విషయాలు ఏర్పడినట్లే, అనివార్యంగా అనిపించే పరిస్థితుల ఒత్తిడి వల్ల పోపుగారి రాచరిక పాలన ఏర్పడింది. పాశ్చాత్య సామ్రాజ్యాన్ని ఆచరణలో దాదాపుగా వదిలివేయడం వల్ల ఇటలీలో చక్రవర్తి అధికారం క్షీణించింది. కాన్‌స్టాంటినోపుల్ పాలకుడు పశ్చిమ ప్రాంతాలకు సమర్థవంతమైన చక్రవర్తిగా వ్యవహరించలేనంత దూరంలో నివసించడమే ఇందుకు కారణం. ఫలితంగా రోము పీఠానికి లౌకిక వ్యవహారాలలో ప్రాధాన్యం సహజంగానే పెరిగింది. ఈ విధంగా ఇటలీలో ఏర్పడిన రాజకీయ పరిస్థితి మరింత రూపుదిద్దుకోవడానికి పోపు 1వ గ్రెగోరి ప్రతిభ కారణమైంది. తమ సమకాలికుల చేత అటు పునీతుడనీ ఇటు మహనీయుడనీ పిలువబడిన అతికొద్దిమందిలో ఆయన ఒకరు.

తన కాలంలోని పీఠాధిపతులలో ప్రముఖుడు, అత్యంత గొప్పవాడు పునీత మహా గ్రెగోరి. అంత ఉన్నతమైన ఉత్సాహంతో, అంత వివేకవంతమైన రాజకీయ దూరదృష్టితో పోపు పదవి గౌరవాన్ని నిలబెట్టిన సందర్భాలు ఉన్నా అవి చాలా అరుదు. ఆయన స్వయంగా రోము నగరానికి చెందిన రోమన్—ఆ ప్రత్యేకత కలిగినవారు నేటికీ తమను పిలుచుకునే విధంగా, రోముకు చెందిన రోమన్. పరిపాలనా సహజబుద్ధి ఆయనకు వంశపారంపర్య హక్కుగా లభించింది. రాజనీతిజ్ఞుని సద్గుణాలతోపాటు లోపాలు కూడా ఆయనలో ఉండేవి. విస్తారమైనవీ, పదబాహుళ్యంతో కూడినవీ అయిన ఆయన వేదాంత రచనల ప్రత్యేకత, ఆధ్యాత్మికతలోని అత్యున్నత శిఖరాలను అందుకోవడం కంటే, ఒక విధంగా పునీతత్వ ముద్ర పొందిన సాధారణ వివేకమే. మానవ స్వభావపు పరిమితులను తెలివిగానూ దయతోనూ పరిగణనలోకి తీసుకొని సర్దుకుపోవడం ఆయన సువార్త ప్రచార కృషిలో కనిపిస్తుంది. అందుకే, మన ఆంగ్ల పూర్వీకుల అన్యమత ఆచారాలను నిర్మూలించడానికి ఉత్తమ మార్గమేమిటని తనను సంప్రదించిన పునీత అగస్టీన్‌కు, ప్రాచీన కాలం నుండి మిగిలి ఉన్న ఈ ఆచారాల విషయంలో సున్నితంగా వ్యవహరించమని ఆయన సలహా ఇచ్చారు. సాధ్యమైతే, ప్రజలు దేవతలను ఆరాధించడానికి కూడుకోవడం అలవాటుగా ఉన్న సమయాలలోనే, ఆ ప్రదేశాలలోనే సాబోట్ల పండుగలను జరపాలని ఆయన నిర్దేశించారు. ఈ విధంగా వారు కొత్త మతాన్ని తమ సంప్రదాయ వేడుకలతో అనుసంధానించుకుంటారు; వారి మతాంతరం క్రమంగా, ఒక విధంగా వారికి తెలియకుండానే జరుగుతుంది. అది దయతో కూడిన, రాజనీతిజ్ఞునికి తగిన ఆలోచన. ఈ విధంగా గ్రెగోరిని ప్రజలలో వేళ్లూనుకున్న కతోలిక మతాచరణకు స్థాపకునిగా నిజంగానే పరిగణించవచ్చు. అది ఆ “చింతనతో కూడిన ఆచారవ్యవహారాల మతం”; దాని వివరాలన్నిటిలోనూ అది క్రైస్తవమైనది అని నిశ్చయంగా చెప్పలేకపోయినా, కనీసం లోతైన కతోలిక స్వభావం కలిగినది. ఎందుకంటే, మానవుని ఆశలనూ భయాలనూ అతని చుట్టూ ఉన్న రహస్యమయమైన అజ్ఞాతంతో ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ముడివేసిన అనేక రంగుల పోగులలో పెద్ద భాగాన్ని, అది తనదైన మానవ లౌకిక అనుభవపు అల్లికలో కలిపి నేసుకుంది. సామ్రాజ్యం వదిలివేసిన ఇటలీలో, ఆయనా ఆయనపై ఆధారపడిన వ్యవస్థా లేకపోతే దండెత్తి వచ్చిన లొంబార్డుల దయాదాక్షిణ్యాలపై ఆధారపడవలసిన ఇటలీలో, అటువంటి వ్యక్తి అనివార్యంగా సంపాదించుకున్న రాజకీయ ఆధిపత్యాన్ని వివరించడానికి ఏ అద్భుతమూ అవసరం లేదు. ప్రజలు పోపుగారిని తమ ఆధ్యాత్మిక తండ్రిగా మాత్రమే కాక, అంతే స్థాయిలో తమ లౌకిక పాలకునిగా కూడా చూడడం క్రమక్రమంగా పెరిగింది. నిజానికి, అనేక సందర్భాలలో వారికి తెలిసిన ఏకైక పాలన ఆయనదే. రాజులూ ప్రభువులూ రోము సభకు ఎంతో ఆస్తిని దానం చేశారు. ఆరవ శతాబ్దం చివరినాటికి, తన పీఠానికి చేసిన అటువంటి దానాలపై హక్కుతో రోము పీఠాధిపతి ఇటలీలోనే కాక, సిసిలీ, కోర్సికా, గాల్‌లలోనూ, చివరికి ఆసియా, ఆఫ్రికాలలో కూడా విస్తారమైన భూభాగాలను కలిగి ఉన్నారు. గ్రెగోరి ఇటలీలోని తన ఆస్తులను దండయాత్రికుల నుండి విజయవంతంగా కాపాడారు; సిసిలీ, ఆఫ్రికాల నుండి ధాన్యాన్ని తెప్పించి ఆకలితో అలమటిస్తున్న ప్రజలను ఆదుకున్నారు. ఈ విధంగా పోపు పదవి లౌకిక అధికారానికి ప్రజల హృదయాలలో లోతైన పునాదులు వేశారు.

పోపుగారు మొదట దూరాన ఉన్న ఒక చక్రవర్తికి ఇటలీలో ప్రతినిధిగా స్థానం పొంది, చివరికి చతురమైన రాజనీతి వల్లనూ పరిస్థితుల అవసరాల వల్లనూ ఐరోపా అధిపతుల మధ్య వారి ముఖ్యునిగా, మధ్యవర్తిగా ఎలా స్థానం సంపాదించారో దశలవారీగా వివరించడం మన విషయానికి అనవసరమైన విషయాంతరం అవుతుంది. అయితే, కతరీన తన శక్తిసామర్థ్యాలను పరీక్షించుకొని, ఆ సమయంలో విజయవంతంగా నెరవేర్చిన కార్యాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఇప్పటివరకు చెప్పినంత వివరణ అవసరమే. తన పీఠానికి తిరిగి వెళ్లే విషయంలో ఊగిసలాడుతున్న పోపుగారి సంకల్పాన్ని తన వాక్పటిమతో ఒప్పించడం ద్వారా, ఆ రోము సమస్యకు ఆ క్షణంలో సాధ్యమైన ఏకైక పరిష్కారాన్ని సాధించే అవకాశం సియెనాకు చెందిన ఆ సామాన్య మహిళకు లభించింది. ఆ సమస్య క్రీస్తు వధువు వస్త్రపు అంచులను ఎల్లప్పుడూ పట్టుకొని వేలాడుతూ, ఆమె విజయవంతమైన పురోగతికి అడుగడుగునా అడ్డుపడుతున్నట్లుగా కనిపిస్తుంది.

* * *

అయినప్పటికీ, పునీత కతరీనమ్మ నిజమైన మహత్తును నిర్ధారించేది ఆమె కార్యాలకు స్వతహాగా ఉన్న ప్రాముఖ్యమూ కాదు, వాటి సామాజిక పర్యవసానాలూ కావు. గొప్ప లక్ష్యాలను స్వభావరీత్యా అల్పమైన మార్గాల ద్వారా కూడా సాధించడానికి ప్రయత్నించవచ్చు; ఆ ప్రయత్నంలోని భావశుష్కత, సంకుచిత మనస్తత్వం సాధించిన విజయాల విలువను ఎంతగానో తగ్గించివేయవచ్చు. చరిత్రలో, ముఖ్యంగా కతోలిక సభ చరిత్రలో, ఇటువంటి ఉదాహరణలకు కొదవలేదు. సవొనరోలా తన దేశ స్వాతంత్ర్యం, రాజ్య పునరుద్ధరణ అనే గొప్ప లక్ష్యాలను తన ముందు ఉంచుకున్నాడు; అయితే వాటిని సాధించడానికి అతడు ప్రదర్శించిన వైఖరి వల్ల, మానవాళి తన నిజమైన ఉపకారులను ప్రతిష్ఠించే ఉదాత్త ఆత్మల మందిరంలో అతనికి స్థానం లేకుండా పోయింది. “అభివ్యక్తి శైలిలోని ఒక గుణంగా ఆత్మ అనేది వాస్తవమే”; పునీత కతరీనమ్మ కార్యాల ఆత్మ ఎంతో ఆకర్షణీయమైన, ఎంతో మధురమైన వివేకంతో కూడిన “శైలి”లో వ్యక్తమైంది. అందువల్ల ఆమెతో సన్నిహితంగా మెలిగే భాగ్యం పొందిన వారందరికీ ఆమె అత్యంత ప్రియమైన స్నేహితురాలిగా, మానవ అంతరంగానికి శాశ్వతమైన సేదదీర్పునిచ్చే ఊటగా నిలిచింది. జీవితం పొందగల అత్యున్నత రూపాలైన సౌందర్యం, ప్రేమ అనే రూపాలలో ఆమె జీవితాన్ని సహజమైన అంతర్దృష్టితో గ్రహించింది. సత్యం, మంచితనం ఆ రెండు పరమ లక్ష్యాలను సాధించడానికి సాధనాలని ఆమె భావించింది. “అనుగ్రహ స్థితిలో” ఉన్న ఆత్మలోని అపారమైన సౌందర్యాన్ని ఆమె పదేపదే ప్రస్తావిస్తుంది; చెడు నుండి మళ్లించదలచిన వారిని ఆకర్షించడానికి దానిని వారి ముందు ఒక ఎరగా ఉంచుతుంది. అలాగే, పాపంలోని దుష్టత్వమే కాక దాని వికృతత్వం కూడా దాని నిజస్వరూపాన్ని గురించి మనల్ని హెచ్చరించాలి. మనిషికి తోటి మనిషి పట్ల ఉండే ప్రేమ—పునీత యోహాను మొదటి లేఖ రచయిత మాటల ప్రకారం, అత్యంత లోతైన సత్యంలో దేవుడే అయిన ఆ ప్రేమ—మానవుడు సాధించగల అత్యున్నత విజయమూ, అతనికి సంపూర్ణ సంతృప్తినిచ్చే పరమానందమూ అయి ఉంది. కతోలిక వేదాంతంలోని ప్రతీకలు ఆమె దృష్టిలో, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, ఆ గమ్యానికి చేరడానికి అవసరమైన, తగిన సాధనాలు. తరువాతి పుటలలో, దర్శనపు ఆ ప్రకాశవంతమైన శిఖరాల వైపు ధూళిమయమైన యాత్ర సాగిస్తూ, మార్గమధ్యంలో ఉన్న ఆత్మకు సంబంధించిన పవిత్ర మానవత్వమనే వంతెన యొక్క చక్కని రూపకాన్ని చూడండి. ఆమె దృష్టిలో “సత్యం” అనేది ఆధ్యాత్మికతతో నిండిన ఊహాశక్తికి పరిచారిక; ఆత్మకు సంధ్యాంధకారం కమ్ముకున్న ఈ రోజుల్లో తరచుగా జరుగుతున్నట్లు, దానిని అణచివేసే నియంతగానో, చెరసాల కాపరిగానో కాదు. సత్యం, మంచితనం గురించిన సమస్యలతో ఎడతెగకుండా తలమునకలై జీవితాలు గడిపే అనేకులు, ఎన్నో సేవాకార్యాల భారంతో అలసిపోయి సతమతమవుతున్నారు. మనం వారిని గౌరవిస్తాము; అలా చేయడం సముచితమే. కానీ మనకు అందించడానికి వారి వద్ద ఇది తప్ప మరేమీ లేకపోతే, మరింత ప్రశాంతమైన, మరింత నిర్మలమైన వాతావరణంలో జీవించే అరుదైన ఆత్మలను ఆలింగనం చేసుకోవడానికి మన హృదయాలు పరుగెత్తినట్లుగా, వారిని కలుసుకోవడానికి పరుగెత్తవు. ఈ ఉన్నత ఆత్మలలో పునీత కతరీనమ్మ శాశ్వతమైన, అగ్రగణ్యమైన స్థానాన్ని పొందింది. దేవుణ్ణి దర్శించడమే కాక, ఏదో సహజమైన వక్రీభవన నియమం ద్వారా అన్నట్లుగా ఆయనను మానవ హృదయాలపై ప్రసరింపజేసే సకారాత్మక హృదయశుద్ధి ఉంది. దాని పరిపూర్ణ తీరుతెన్నులు, ఎదిరించలేని ఆకర్షణ కలిగిన మానవాళి మార్గదర్శకులు కొద్దిమందే; వారిలో ఆమె ఒకరు. ఆధ్యాత్మిక అనుభూతిపరులు మనకు ఎంతగానో వివరించే దివ్యవివాహం ఆమెలో నెరవేరింది; మానవ స్వభావమూ, దైవానుగ్రహమూ కలిసి విశ్రమించాయి. ఆమె మత విశ్వాసంలోని రహస్యాలు, సంపూర్ణ సమతుల్యత కలిగిన వ్యక్తిత్వానికీ, ఆరిపోని ప్రేమకూ, మరణం లేని సంకల్పానికీ సహజమైన వ్యక్తీకరణలుగానే కనిపిస్తాయి.

* * *

సియెనా పునీత కతరీనమ్మ తన్మయావస్థలో ఉండగా తన లేఖకులకు చెప్పి వ్రాయించిన గ్రంథమే ఆమె ‘సంభాషణ’. అది రూపుదిద్దుకున్న అసాధారణ పరిస్థితులను పక్కనపెట్టినా, ఈ గ్రంథానికి ఒక ప్రత్యేక ఆకర్షణ ఉంది. ప్రార్థన ద్వారా శుద్ధిపొంది, ఉన్నత స్థాయికి చేరిన తన సంకల్పానికి పోపులు, రాజులు సైతం తలవంచేలా చేసిన సియెనా అద్దకపు పనివాని కుమార్తె రచించిన ఈ గ్రంథం, “సభాసంబంధమైన” ఆధ్యాత్మిక అనుభూతి సాహిత్యం అని పిలవదగిన దానికి దాదాపు సాటిలేని నమూనా. ఎందుకంటే, మొదటి నుండి చివరి వరకు ఇది కతోలిక పేదల పాఠశాలల్లో ప్రతి బిడ్డకూ బోధించే విశ్వాస సూత్రాలకు ఆధ్యాత్మిక అనుభూతితో కూడిన వివరణ తప్ప మరేమీ కాదనే వాస్తవంలోనే దీని ప్రత్యేక విలువ ఉంది. ఆమె అంతర్దృష్టి కొన్నిసార్లు ఎంతో అద్భుతంగా ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, తన సొంత ఆనందం కోసమో లాభం కోసమో దేవుణ్ణి ప్రేమించే “లోకాసక్తి గల మనిషి” స్థితిని ఆమె ఎంత సూక్ష్మంగా విశ్లేషిస్తుంది! భక్తిపరులకు ప్రత్యేకంగా ఎదురయ్యే ఉచ్చులను స్వయంగా అనుభవించి, వాటిపై విజయం సాధించిన ఆమె పదునైన తర్కం వాటిని ఛేదిస్తుంది. అలాగే, “దివ్యరక్తానికి అయోగ్యులైన పరిచారకుల”కు కలుగుతుందని ప్రవచించిన ప్రతిదండన భయంకరమైనది.

ఈ విధంగా, ఆరోగ్యకరమైనదైనా, పరాన్నజీవి వంటిదైనా, క్రైస్తవ జీవితంలో సుపరిచితమైన ప్రతి రూపమూ చర్చించబడి, వివరించబడి, పదునుగా, ఏ మాత్రం ఉపేక్ష లేకుండా విశ్లేషించబడుతుంది; ఆ తరువాత దేవుని అనంతమైన ప్రేమపూర్వక దయ, కారుణ్యం అనే సమగ్ర భావనలో ఇమడ్చబడుతుంది.

గొప్ప మార్మికులు సాధారణంగా తమ ఆరంభబిందువుగా తీసుకున్నదే, చాలామందికి దాదాపు అందుకోలేని గమ్యంగా ఉంటుంది; ఆధ్యాత్మిక జీవనంలోని ప్రాథమిక దశలను గురించి వారు వివరించే తీరు తరచూ మూసపద్ధతిలోనూ నిస్సారంగానూ ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, క్రైస్తవ ప్లేటోవాదికి అపూర్వమైన సంక్షిప్త ప్రార్థనా గ్రంథమైన రూయ్స్‌బ్రూక్ రచన ఆధ్యాత్మిక వివాహాల అలంకారంలోని మొదటి పుస్తకాన్ని, దాని తరువాతి రెండు పుస్తకాలతో పోల్చి చూడండి. వారు ఇలా చేయడం వల్ల వచ్చిన మరో ఫలితం ఏమిటంటే, కొన్ని ఉదాత్తమైన మినహాయింపులు తప్ప, ఈ విషయానికి సంబంధించిన సాహిత్యం ఒక వర్గపు రచయితల చేతుల్లోకి—లేదా మరింత సరిగ్గా చెప్పాలంటే, రచనలను సరఫరా చేసేవారి చేతుల్లోకి—వెళ్లిపోయింది. వారికి సదుద్దేశాలు ఉన్నాయనడంలో సందేహం లేదు; అయితే ఉన్నతమైన ఆధ్యాత్మిక, మేధో సామర్థ్యాలు లేని వారిని భక్తి విషయాలపై తేలికపాటి ధారావాహిక రచనలు చేసేవారని వర్ణించడం అన్యాయమేమీ కాదు. మెరిసే అట్టలతో ఉండే ఇటువంటి పుస్తకాలు, తాము ఎంతగానో పోలివుండే ఆడంబరమైన మతసంబంధ వస్తువుల మధ్య, రోమ్ దుకాణాల ప్రదర్శన కిటికీలలో అమ్మకానికి ఉంచబడటం సముచితంగానే అనిపిస్తుంది. భక్తి సాహిత్యాన్ని ఆరోగ్యకరంగా ఉంచి, దాని స్థాయిని పెంచడం నిశ్చయంగా ఎనిమిదవ ఆధ్యాత్మిక కారుణ్య కార్యం. ఈ విషయంలో పునీత ఫిలిప్ నేరి ఇచ్చిన సలహా ఏమిటంటే, తమ పేర్లకు ముందు ‘పునీత’ అనే బిరుదు ఉన్న రచయితలకు ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలని. దియాలోగోలో మనకు ఒక గొప్ప పునీతురాలు, ఇప్పటివరకు జీవించిన అత్యంత అసాధారణ మహిళలలో ఒకరు, ఆచరణాత్మక క్రైస్తవ జీవితపు మౌలిక అంశాలను ఎంతో సరళంగా, సన్నిహితంగా వివరిస్తూ కనిపిస్తారు; ఆ శైలి కొన్నిసార్లు దాదాపు రోజువారీ సంభాషణలా మారుతుంది. ఇందులో ఉదాత్తమైన వాగ్వైభవం గల భాగాలు తరచూ కనిపిస్తాయి; అంతేకాక, సాహిత్యపరంగా ఎంతో పరిపూర్ణమైన భాగాలూ ఉన్నాయి. అందువల్ల బొకాచ్చో, పెట్రార్క్‌లను అందించిన యుగానికీ దేశానికీ చెందిన శ్రేష్ఠ సాహిత్య కృతులలో ఈ పుస్తకం ఒకటని విమర్శకులు భావిస్తారు. నేటికీ సియెనా వీధుల్లో, పునీత కతరీన కాలం నుండి దాదాపు మార్పులేకుండా ఉన్న అదే టస్కన్ మాండలికాన్ని వినవచ్చు.

అనువాదం గురించి ఒక మాట. గత శతాబ్దంలో పునీత కతరీన సంపూర్ణ రచనలకు సంపాదకత్వం వహించిన, సియెనాకు చెందిన పండితుడైన మతాధికారి జిల్యి పాఠాన్నే నేను దాదాపు ఎల్లప్పుడూ అనుసరించాను. దియాలోగోకు ముద్రితమైన సంచికలలో ఆయనదే తాజాది. ఒకటి రెండుసార్లు నేను పదహారవ శతాబ్దపు వెనిస్ సంపాదకుని పాఠానికి ప్రాధాన్యం ఇచ్చాను. సాధ్యమైనంతవరకు మూలానికి అక్షరబద్ధంగా అనువదిస్తూనే, వాక్యాల ప్రత్యేకమైన లయను కాపాడటమే నా లక్ష్యం; ఆ లయ తనదైన రీతిలో నేటి సియెనా ప్రజల రాగయుక్తమైన ఉచ్చారణను ఎంతగానో తలపిస్తుంది. పునీత కతరీనకు ఒక నిర్దిష్ట శైలి అంటూ లేదు; ఆమె ఒక రూపకాన్ని ప్రవేశపెట్టి, దానిని మరచిపోతారు; సముద్రం, ద్రాక్షావల్లి, నాగలి తరచూ ఒకే వాక్యంలో, కొన్నిసార్లు ఒకే పదబంధంలో కనిపిస్తాయి. అటువంటి సందర్భాలలో, మూలంలోని రూపకాల కలగాపులగం వల్ల భావవ్యక్తీకరణ అర్థంచేసుకోలేనంత అస్పష్టంగా మారినప్పుడు, మొదటి ఉపమానానికే కట్టుబడి ఉండే స్వేచ్ఛను నేను అప్పుడప్పుడు తీసుకున్నాను.

వియారెజ్జో, సెప్టెంబర్ 1906.


దైవ పరిపాలనపై ఒక గ్రంథం

దేవునికి ఘనత కలగాలనీ, తన పొరుగువారికి రక్షణ కలగాలనీ గల ఆకాంక్షతో ఉన్నతస్థితికి చేరి, వినయపూర్వక ప్రార్థనలో నిమగ్నమైన ఒక ఆత్మ, ప్రేమ ద్వారా ఆత్మ దేవునితో ఏకమవడాన్ని దర్శించిన తరువాత, దేవునికి నాలుగు విన్నపాలు ఎలా చేసిందో.

దేవుని ఘనత కోసం, ఆత్మల రక్షణ కోసం అత్యంత గొప్పదైన, ఉత్కటమైన కోరికతో ఉద్ధరింపబడిన ఆత్మ, తనపట్ల దేవునికున్న మంచితనాన్ని మరింత బాగా తెలుసుకునేందుకు, ఆత్మజ్ఞానమనే ఏకాంత గదిలో నిలిచి, కొంతకాలంపాటు సాధారణ సద్గుణాలను సాధన చేయడంతో ప్రారంభిస్తుంది. ప్రేమకు ముందు జ్ఞానం ఉండాలి కాబట్టి ఆత్మ ఇలా చేస్తుంది; ప్రేమను పొందిన తరువాత మాత్రమే సత్యాన్ని అనుసరించడానికి, సత్యాన్ని ధరించడానికి కృషి చేయగలుగుతుంది. అయితే, తనను గురించిన, దేవుని గురించిన జ్ఞానంపై ఆధారపడిన వినయపూర్వకమైన, నిరంతర ప్రార్థన ద్వారా పొందినంతగా, మరే విధంగానూ సృష్టిప్రాణి సత్యమాధుర్యాన్ని గాని, దాని నుండి వెలువడే అంతటి ప్రకాశవంతమైన వెలుగును గాని పొందదు. ఎందుకంటే, పైన చెప్పిన విధంగా ఆత్మను సాధనలో నడిపించే ప్రార్థన, సిలువవేయబడిన క్రీస్తు అడుగుజాడల్లో నడిచే ఆత్మను దేవునితో ఏకం చేస్తుంది; అలా కోరిక ద్వారా, అనురాగం ద్వారా, ప్రేమైక్యం ద్వారా, ఆ ఆత్మను ఆయనకు మరో స్వరూపంగా చేస్తుంది. క్రీస్తు ఈ మాటలు చెప్పినప్పుడు ఇదే ఉద్దేశించినట్లు అనిపిస్తుంది: నన్ను ప్రేమించి, నా ఆజ్ఞను పాటించేవానికి నన్ను నేను వెల్లడించుకుంటాను; అతడు నాతో ఏకమై ఉంటాడు, నేను అతనితో ఏకమై ఉంటాను. ఇలాంటి మాటలు అనేక చోట్ల మనకు కనిపిస్తాయి. వాటినిబట్టి, నిజంగా ప్రేమ ప్రభావం ద్వారానే ఆత్మ ఆయనకు మరో స్వరూపంగా మారుతుందని మనం గ్రహించవచ్చు. ఇది మరింత స్పష్టంగా అర్థమయ్యేందుకు, దేవుని దాసురాలొకరి నుండి విన్నట్లు నాకు గుర్తున్న విషయాన్ని చెబుతాను. ఆమె మనస్సు ఎంతో ఉన్నత స్థితికి చేరి, ప్రార్థనలో ఉద్ధరింపబడినప్పుడు, దేవుడు తన సేవకులపట్ల తనకున్న ప్రేమను ఆమె బుద్ధినేత్రానికి మరుగుపరచక, దానిని వెల్లడించేవారు. ఇతర విషయాలతోపాటు, ఆయన ఇలా చెప్పేవారు: “నీ బుద్ధినేత్రాన్ని తెరిచి, నాలోకి దృష్టి సారించు; అప్పుడు వివేచనాశక్తిగల నా సృష్టిప్రాణి సౌందర్యాన్ని చూస్తావు. ఆత్మను నా స్వరూపంలో, నా పోలికలో సృష్టిస్తూ నేను దానికి ఇచ్చిన సౌందర్యాల మధ్య, వివాహవస్త్రాన్ని (అంటే ప్రేమ అనే వస్త్రాన్ని) ధరించి, అనేక సద్గుణాలతో అలంకరించబడిన ఆ సృష్టిప్రాణులను చూడు. ఆ సద్గుణాల ద్వారా వారు ప్రేమలో నాతో ఏకమై ఉన్నారు. అయినా నేను నీతో చెప్పేదేమిటంటే, వీరెవరని నీవు నన్ను అడిగితే,” అని మాధుర్యమూ ప్రేమా నిండిన దేవుని వాక్కు పలికారు, “వారు తమ సొంత చిత్తాన్ని విడిచిపెట్టి, నిరాకరించి, నా చిత్తాన్ని ధరించి, దానితో ఏకమై, దానికి అనుగుణంగా మారారు కాబట్టి, వారు నాకు మరో స్వరూపమని జవాబిస్తాను.” కాబట్టి, ప్రేమానురాగం ద్వారా ఆత్మ దేవునితో ఏకమవుతుందనేది నిజమే. అందువల్ల, ఆ ఆత్మ మరింత ధైర్యదృఢతలతో సత్యాన్ని తెలుసుకొని అనుసరించాలని కోరుకుంటూ, ముందుగా తన కోసం తన కోరికలను దేవునికి సమర్పించింది. ఎందుకంటే, ఒక ఆత్మ మొదట తానే ప్రయోజనం పొందకపోతే, అంటే తనలో సద్గుణాన్ని సంపాదించుకోకపోతే, బోధ ద్వారాగాని, ఆదర్శం ద్వారాగాని, ప్రార్థన ద్వారాగాని తన పొరుగువారికి ఉపయోగపడలేదని ఆ ఆత్మ భావించింది. అలా సర్వోన్నతుడైన నిత్యపితకు నాలుగు విన్నపాలు సమర్పించింది. మొదటిది తన కోసం; రెండవది పవిత్ర సభ సంస్కరణ కోసం; మూడవది లోకమంతటి కోసం చేసిన సాధారణ ప్రార్థన, ప్రత్యేకంగా ఎంతో కాముకతతో, హింసతో పవిత్ర సభకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేసే క్రైస్తవుల శాంతి కోసం చేసిన ప్రార్థన. నాలుగవదీ చివరిదీ అయిన విన్నపంలో, సాధారణంగా అన్ని విషయాల్లోనూ, ప్రత్యేకంగా తనకు సంబంధించిన ఒక నిర్దిష్ట విషయంలోనూ అవసరమైన ఏర్పాట్లు చేయాలని దైవపరిపాలనను వేడుకుంది.

దేవుడు ఈ ఆత్మకు లోకపు దయనీయ స్థితిని చూపించినప్పుడు దాని కోరిక ఎలా పెరిగింది.

ఈ కోరిక గొప్పదిగానూ నిరంతరమైనదిగానూ ఉండేది. అయితే ఆదిసత్యం ఆ ఆత్మకు లోకపు దయనీయ స్థితిని, దేవునికి వ్యతిరేకమైన అపరాధాలనే ఎటువంటి తుఫానులో అది చిక్కుకొని ఉందో చూపించినప్పుడు, ఆ కోరిక మరింతగా పెరిగింది. ఆ ఆత్మ తన ఆధ్యాత్మిక తండ్రి నుండి అందుకున్న ఒక లేఖ ద్వారా ఈ విషయాన్ని మరింత బాగా అర్థం చేసుకుంది. ఆ లేఖలో ఆయన దేవునికి వ్యతిరేకంగా జరిగే అపరాధాలు, ఆత్మల వినాశనం, పవిత్ర సభపై జరిగే హింసల వల్ల కలిగే బాధలను, భరించలేని వేదనను వివరించారు.

ఇదంతా ఆమె పవిత్రమైన ఆకాంక్షాగ్నిని ప్రజ్వరిల్లజేసింది; పాపాపరాధాల పట్ల దుఃఖంతోను, ఇంతటి ఘోరమైన కీడులను నివారించడానికి దేవుడు చర్య తీసుకుంటాడని ఎదురుచూసే సజీవమైన నిరీక్షణానందంతోను ఆ అగ్ని మండింది. అటువంటి ఐక్యంలో ఆత్మ తన అంతరంగంలోను, దేవునితోను మధురంగా దృఢబంధం ఏర్పరచుకున్నట్లు ఉంటుంది; ఆత్మ దేవునిలోను, దేవుడు ఆత్మలోను ఉంటారు కాబట్టి—చేప సముద్రంలోను, సముద్రం చేపలోను ఉన్నట్లుగా—ఆత్మ ఆయన సత్యాన్ని మరింత బాగా తెలుసుకుంటుంది. అందువల్ల, దివ్యబలిపూజలో పాల్గొనడానికి ఉదయం కావాలని ఆమె ఆకాంక్షించింది; ఎందుకంటే మరుసటి రోజు మరియమ్మ పండుగ. ఉదయం వచ్చి, దివ్యబలిపూజ సమయం కాగానే, ఆమె ఆతురమైన ఆకాంక్షతో తనకు అలవాటైన స్థలానికి వెళ్లింది. తనను తాను లోతుగా తెలుసుకొని, తన అపరిపూర్ణతకు సిగ్గుపడి, ప్రపంచమంతటా జరుగుతున్న కీడంతటికీ తానే కారణమని భావించి, తనపట్ల ద్వేషాన్ని, అసంతృప్తిని, పవిత్ర న్యాయభావాన్ని కలిగించుకుంది. ఆ ఆత్మజ్ఞానంతోను, ద్వేషంతోను, న్యాయభావంతోను, తన దోషభరితమైన ఆత్మను కప్పివేసినట్లు తనకు అనిపించిన మరకలను శుద్ధిచేసుకుంటూ ఆమె ఇలా అంది: “ఓ నిత్యపితా, పరిమితమైన ఈ జీవితంలోనే నా పాపాలకు నీవు నన్ను శిక్షించునట్లు, నీ ఎదుట నా దోషాన్ని నేనే ఒప్పుకుంటున్నాను. నా పొరుగువారు అనుభవించవలసిన బాధలకు నా పాపాలే కారణం కాబట్టి, నీ దయతో ఆ పాపాలకు శిక్షను నాపైనే విధించమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను.”

నిరంతరమైన ప్రేమానురాగం లేకుండా పరిమితమైన క్రియలు శిక్షకుగాని ప్రతిఫలానికిగాని ఎలా సరిపోవు.

అప్పుడు నిత్యసత్యస్వరూపుడు ఆమె ఆకాంక్షను పట్టుకొని మరింత బలంగా తనవైపు ఆకర్షించుకున్నాడు. పాత నిబంధనలో ఆయన చేసినట్లే ఇప్పుడు చేశాడు: దేవునికి బలి అర్పించినప్పుడు అగ్ని దిగివచ్చి, ఆయనకు ప్రీతికరమైన బలిని ఆయనవైపు తీసుకుపోయేది. అలాగే మధురమైన సత్యస్వరూపుడు ఆ ఆత్మపై పవిత్రాత్మ కనికరాగ్నిని పంపి, ఆమె తనను తాను అర్పించుకున్న ఆకాంక్షాబలిని స్వీకరిస్తూ ఇలా అన్నాడు: “ప్రియమైన కుమారీ, ఈ జీవితంలో ఆత్మ అనుభవించే, లేదా అనుభవించగల బాధలన్నీ ఒక్క అతి చిన్న తప్పుకు శిక్షగా కూడా సరిపోవని నీకు తెలియదా? ఎందుకంటే అనంతమైన మేలుస్వరూపుడనైన నాకు వ్యతిరేకంగా చేసిన అపరాధానికి అనంతమైన ప్రాయశ్చిత్తం అవసరం. అయితే నీవు ఇది తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను: ఈ జీవితంలో మనుష్యులకు కలిగే బాధలన్నీ శిక్షలుగా ఇవ్వబడేవి కావు; కుమారుడు తప్పుచేసినప్పుడు అతనికి బుద్ధిచెప్పి సరిదిద్దినట్లుగా, వారిని సరిదిద్దడానికే అవి ఇవ్వబడతాయి. అయినప్పటికీ ఆత్మ ఆకాంక్ష ద్వారా, అంటే నిజమైన పశ్చాత్తాపం ద్వారా, దోషానికీ శిక్షకూ రెండింటికీ ప్రాయశ్చిత్తం చేయవచ్చనేది నిజం. అది అనుభవించిన పరిమితమైన బాధ ద్వారా కాదు, అనంతమైన ఆకాంక్ష ద్వారా జరుగుతుంది; ఎందుకంటే అనంతుడైన దేవుడు అనంతమైన ప్రేమను, అనంతమైన దుఃఖాన్ని కోరుతున్నాడు. నా సృష్టి అయిన ఆత్మనుండి నేను రెండు విధాలుగా అనంతమైన దుఃఖాన్ని కోరుతున్నాను: ఒకటి, తన సృష్టికర్తనైన నాకు వ్యతిరేకంగా తాను చేసిన పాపాల పట్ల దుఃఖించడం ద్వారా; రెండవది, తన పొరుగువారు నాకు వ్యతిరేకంగా చేయడాన్ని తాను చూసే పాపాల పట్ల దుఃఖించడం ద్వారా. ఇటువంటివారికి అనంతమైన ఆకాంక్ష ఉంటుంది; అంటే వారు ప్రేమానురాగంతో నాకు ఐక్యమై ఉంటారు. అందువల్ల వారు నాకు అపరాధం చేసినప్పుడు, లేదా నాకు వ్యతిరేకంగా అపరాధం జరగడం చూసినప్పుడు దుఃఖిస్తారు. కనుక వారి ప్రతి బాధా, అది ఆధ్యాత్మికమైనదైనా శారీరకమైనదైనా, ఎక్కడినుండి వచ్చినదైనా, అనంతమైన పుణ్యఫలాన్ని పొందుతుంది; వారి క్రియలు పరిమితమైనవీ, పరిమితమైన కాలంలో చేసినవీ అయినప్పటికీ, అనంతమైన శిక్షకు పాత్రమైన దోషానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేస్తుంది. అయితే వారిలో ఆకాంక్ష అనే సద్గుణం ఉండి, వారు ఆకాంక్షతోను, పశ్చాత్తాపంతోను, తమ దోషం పట్ల అనంతమైన అసంతృప్తితోను తమ బాధను సహిస్తారు కాబట్టి, వారి బాధ యోగ్యమైనదిగా పరిగణించబడుతుంది. పౌలు ఇలా చెప్పినప్పుడు దీనినే వివరించాడు: నేను దేవదూతల భాషలు మాట్లాడినా, భవిష్యత్తు విషయాలు తెలిసినా, నా శరీరాన్ని దహనం చేయడానికి అప్పగించినా, నాలో ప్రేమ లేకపోతే దానివల్ల నాకు ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు. ఈ విధంగా మహిమాన్వితుడైన ఆ అపొస్తలుడు, ప్రేమానురాగమనే రుచిని చేర్చకుండా పరిమితమైన క్రియలు శిక్షగాగాని ప్రతిఫలంగాగాని చెల్లవని చూపిస్తున్నాడు.”

హృదయపూర్వకమైన ఆకాంక్ష, పశ్చాత్తాపం తమలోనూ ఇతరులలోనూ ఉన్న దోషానికీ శిక్షకూ రెండింటికీ ఎలా ప్రాయశ్చిత్తం చేస్తాయి; కొన్నిసార్లు శిక్షకు కాక, దోషానికి మాత్రమే ఎలా ప్రాయశ్చిత్తం చేస్తాయి.

“ప్రియాతిప్రియమైన కుమార్తె, పరిమితమైన ఈ కాలంలో, కేవలం బాధగా మాత్రమే అనుభవించే ఏ బాధవల్లనూ పాపదోషానికి శిక్ష తీరదని నేను నీకు చూపించాను. హృదయంలోని ఆకాంక్షతో, ప్రేమతో, పశ్చాత్తాపంతో భరించే బాధవల్ల పాపదోషానికి శిక్ష తీరుతుందని నేను చెబుతున్నాను; అది బాధకున్న శక్తివల్ల కాదు, ఆత్మ ఆకాంక్షకున్న శక్తివల్లనే. ఎందుకంటే, ఆత్మ తన ప్రేమను సిలువవేయబడిన నా ఏకైక కుమారుడైన క్రీస్తు నుండి పొందుతూ, సద్గుణంతో ఆయన సద్గుణాలను, అంటే ఆయన అడుగుజాడలను అనుసరించినంత మేరకు, ఆ క్రీస్తు ద్వారానే ఆకాంక్షకూ ప్రతి సద్గుణానికీ విలువ, వాటిలో జీవం ఉంటాయి. ఈ విధంగానే తప్ప మరే విధంగానూ సద్గుణాలకు విలువ ఉండదు. నా మంచితనాన్ని తెలుసుకోవడం ద్వారా పొందిన మధురమైన, ఆంతరంగికమైన ప్రేమవల్లనూ, తనను తాను, తన ఆలోచనలను తెలుసుకోవడం ద్వారా పొందిన హృదయవేదన, పశ్చాత్తాపంవల్లనూ, ఈ విధంగా బాధలు పాపదోషానికి పరిహారం చేస్తాయి. ఈ జ్ఞానం పాపంపట్ల, ఆత్మలోని ఇంద్రియలోలత్వంపట్ల ద్వేషాన్ని, అయిష్టతను పుట్టిస్తుంది; దానివల్ల ఆత్మ తాను బాధలకు పాత్రమైనదనీ, ప్రతిఫలానికి అపాత్రమైనదనీ భావిస్తుంది.”

మధురమైన సత్యస్వరూపుడు ఇలా కొనసాగించారు: “హృదయపశ్చాత్తాపంతో పాటు ప్రేమతో, నిజమైన సహనంతో, నిజమైన వినయంతో, తాము బాధకు పాత్రులమనీ, ప్రతిఫలానికి అపాత్రులమనీ భావిస్తూ, అటువంటి ఆత్మలు సహనపూర్వకమైన వినయంలో ఎలా నిలిచి ఉంటాయో చూడు. పైన చెప్పిన పరిహారం ఈ వినయంలోనే ఉంది. కాబట్టి, నా సృష్టిప్రాణులు నాకు వ్యతిరేకంగా చేసే అపరాధాలకు నాకు పరిహారం చేకూరేలా, నీవు బాధలను అడుగుతున్నావు. అంతేకాక, పరమ సత్యస్వరూపుడనైన నన్ను తెలుసుకొని ప్రేమించే సంకల్పాన్ని కూడా అడుగుతున్నావు. అందుచేత నేను ఇచ్చే సమాధానం ఇదే: నిత్య సత్యస్వరూపుడనైన నన్ను పరిపూర్ణంగా తెలుసుకొని, నాలో ఆనందాన్ని పొందాలనుకుంటే, నీవు అనుసరించవలసిన మార్గం ఇదే—నిన్ను నీవు తెలుసుకునే స్థితిని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టవద్దు. వినయమనే లోయలో నిన్ను నీవు తగ్గించుకోవడం ద్వారా నీవు నన్నూ, నిన్నూ తెలుసుకుంటావు; ఆ జ్ఞానం నుండి నీకు అవసరమైనదంతా పొందుతావు. నా కుమార్తె, ప్రేమ ద్వారానూ, ప్రేమను పెంచి పోషించే తల్లియైన వినయం ద్వారానూ తప్ప ఏ సద్గుణానికీ తనలో జీవం ఉండదు. కాబట్టి, ఆత్మజ్ఞానంలో నీవు నిన్ను నీవు తగ్గించుకుంటావు; ఎందుకంటే నీ అంతట నీవుగా నీకు ఉనికి కూడా లేదని గ్రహిస్తావు. నీవు తెలుసుకోబోయే విధంగా, నీ ఉనికే నా నుండి వచ్చింది; ఎందుకంటే నీవూ, ఇతరులూ ఉనికిలోకి రాకముందే నేను మిమ్మల్ని ప్రేమించాను. నీపై నాకున్న అనిర్వచనీయమైన ప్రేమతో, నిన్ను కృపాస్థితిలో తిరిగి సృష్టించాలనే కోరికతో, అంతటి ప్రజ్వలిత ప్రేమతో చిందించబడిన నా ఏకైక కుమారుని రక్తంలో నిన్ను కడిగి, తిరిగి సృష్టించాను. ఆత్మజ్ఞానం ద్వారా స్వీయప్రేమ అనే మేఘాన్ని తొలగించుకునే వ్యక్తికి ఈ రక్తం సత్యాన్ని బోధిస్తుంది; మరే విధంగానూ ఆ వ్యక్తి దానిని నేర్చుకోలేరు. అప్పుడు ఆత్మ నన్ను గూర్చిన ఈ జ్ఞానంలో అనిర్వచనీయమైన ప్రేమతో ప్రజ్వలిస్తుంది; ఆ ప్రేమవల్ల అది నిరంతర బాధలో ఉంటుంది. అయితే, అది ఆత్మను కృశింపజేసే లేదా ఎండగట్టే బాధ కాదు; బదులుగా దానిని పుష్టిపరచే బాధ. ఎందుకంటే, నా సత్యాన్ని, తన దోషాలను, మానవుల కృతఘ్నతను తెలుసుకున్న ఆత్మ, నన్ను ప్రేమిస్తున్నందువల్ల దుఃఖిస్తూ, భరించరాని వేదనను అనుభవిస్తుంది. అది నన్ను ప్రేమించకపోతే, అలా బాధపడవలసిన అవసరమే ఉండదు. అందువల్ల, ఈ విధంగా నా సత్యాన్ని తెలుసుకున్న నీవూ, నా ఇతర సేవకులూ, నా నామ మహిమ కొరకు, స్తుతి కొరకు, మరణం వరకు కూడా అనేక శ్రమలను, హానులను, మాటలలోనూ చేతలలోనూ అవమానాలను భరించడం సముచితమని స్పష్టమవుతుంది; ఈ విధంగా మీరు బాధలను సహించి అనుభవిస్తారు. కాబట్టి, నీవూ, నా ఇతర సేవకులూ, నిజమైన సహనంతో, మీ పాపాలపట్ల దుఃఖంతో, నా నామ మహిమ కొరకు, స్తుతి కొరకు సద్గుణంపట్ల ప్రేమతో జీవించండి. మీరు అలా చేస్తే, నీ పాపాలకూ, నా ఇతర సేవకుల పాపాలకూ నేను పరిహారం చేకూరుస్తాను; ఎందుకంటే మీరు భరించే బాధలు, ప్రేమకున్న శక్తివల్ల, మీకూ ఇతరులకూ పరిహారం చేకూర్చడానికీ ప్రతిఫలం పొందడానికీ సరిపోతాయి. నీ అజ్ఞానపు మచ్చలు తొలగిపోయినప్పుడు, నీవు నీలో జీవఫలాన్ని పొందుతావు; నీవు నన్ను ఎన్నడైనా నొప్పించావనే విషయాన్ని నేను జ్ఞాపకం ఉంచుకోను. నీకు నాపట్ల ఉన్న ప్రేమానురాగాల ద్వారా ఇతరుల విషయంలోనూ నేను పరిహారం చేకూరుస్తాను; నా వరాలను స్వీకరించడానికి వారికున్న మనఃసంసిద్ధతను బట్టి వారికి ఇస్తాను. ముఖ్యంగా, నా సేవకుల బోధను వినయంతో, భక్తిగౌరవంతో స్వీకరించడానికి తమను తాము సిద్ధం చేసుకునేవారికి పాపదోషాన్నీ, శిక్షనూ రెండింటినీ మన్నిస్తాను; ఎందుకంటే ఆ విధంగా వారు తమ పాపాలను నిజంగా తెలుసుకొని, వాటిపట్ల పశ్చాత్తాపం పొందుతారు. అలా, ప్రార్థన ద్వారానూ, నాకు సేవ చేయాలనే వారి ఆకాంక్ష ద్వారానూ వారు కృపాఫలాన్ని పొందుతారు. సాధారణంగా సద్గుణాన్ని, కృపను వారు ఎంతగా ఆచరణలో పెడతారో, దానిని బట్టి ఎక్కువగానో తక్కువగానో ఆ ఫలాన్ని వినయంతో స్వీకరిస్తారు. కాబట్టి, నీ ఆకాంక్షల ద్వారా వారు తమ పాపాలకు మన్నింపు పొందుతారని నేను చెబుతున్నాను. అయితే, ఈ షరతును గమనించు: ఎంతో మధురంగా వారిని పునరుద్ధరించిన రక్తాన్ని తృణీకరించడం ద్వారా తమను తాము శిక్షకు గురిచేసుకునేంతగా, వారి నిరాశలో వారి మొండితనం పెరిగిపోకూడదు.

“వారు ఏ ఫలాన్ని పొందుతారు?

“నా సేవకుల ప్రార్థనలకు కట్టుబడి, వారికి నేను అనుగ్రహించాలని నిర్ణయించిన ఫలం ఇదే: వారికి వెలుగును ఇస్తాను; వారిలో మనస్సాక్షి అనే వేటకుక్కను మేల్కొలుపుతాను; సద్గుణ పరిమళాన్ని వారు ఆఘ్రాణించేలా, నా సేవకులతో సంభాషణలో ఆనందించేలా చేస్తాను.

“కొన్నిసార్లు లోకం తన నిజస్వరూపాన్ని వారికి చూపించడానికి నేను అనుమతిస్తాను. అలా వారు దానిలోని విభిన్నమైన, రకరకాల ఉద్రేకాలను అనుభవించి, అది ఎంత అస్థిరమైనదో తెలుసుకొని, తమ కోరికను దానికి అతీతంగా మళ్లించి, తమ స్వదేశమైన నిత్యజీవాన్ని వెదకాలని నా ఉద్దేశం. ఈ విధంగానూ, ఇంకా అనేక ఇతర మార్గాల్లోనూ నేను వారిని ఆకర్షిస్తాను. ఎందుకంటే, కేవలం ప్రేమతోనే వారిని తిరిగి కృపలోకి నడిపించడానికి నేను ఉపయోగించే దారులు, మార్గాలు ఎన్ని ఉన్నాయో కన్ను చూడలేదు, నాలుక వర్ణించలేదు, హృదయం ఊహించలేదు. వారిలో నా సత్యం నెరవేరాలని నేనిలా చేస్తాను. వారిని సృష్టించడానికి నన్ను ప్రేరేపించిన నా అపారమైన ప్రేమ, నా సేవకుల ప్రేమ, ఆకాంక్ష, దుఃఖం — ఇవి నన్ను ఇలా చేయడానికి నిర్బంధిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే నేను వారి కన్నీటిని, చెమటను, వినయపూర్వక ప్రార్థనలను తృణీకరించను; బదులుగా వాటిని అంగీకరిస్తాను. ఆత్మల మేలు కోసం ఈ ప్రేమను, అవి నశించిపోతున్నందుకు ఈ దుఃఖాన్ని వారికి ఇచ్చేది నేనే కదా. అయితే, వారు ఎవరి కోసం ప్రార్థిస్తున్నారో ఆ ఇతరులకు, సాధారణంగా, వారి పాపదోషానికి మాత్రమే పరిహారాన్ని అనుగ్రహిస్తాను గాని, వారికి రావలసిన శిక్షకు పరిహారాన్ని అనుగ్రహించను. ఎందుకంటే, వారు తమ వైపునుంచి నా ప్రేమను, నా సేవకుల ప్రేమను పరిపూర్ణ ప్రేమతో స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా లేరు. వారు తమ దుఃఖాన్ని, తాము చేసిన పాపాల పట్ల తీవ్రమైన హృదయవేదనతోనూ పరిపూర్ణ పశ్చాత్తాపంతోనూ స్వీకరించరు; అపరిపూర్ణమైన ప్రేమతోనూ పశ్చాత్తాపంతోనూ స్వీకరిస్తారు. అందువల్ల ఇతరులవలె వారికి శిక్ష మాఫీ కాదు; పాపదోషం మాత్రమే క్షమించబడుతుంది. ఎందుకంటే, అటువంటి సంపూర్ణ పరిహారానికి ఇరువైపులా, అంటే ఇచ్చేవారిలోనూ స్వీకరించేవారిలోనూ, తగిన అంతరంగ సంసిద్ధత అవసరం. కనుక, వారు అపరిపూర్ణులై ఉన్నందున, తమ కోసం బాధను అనుభవిస్తూ నాకు ఆకాంక్షలను అర్పించేవారి ఆకాంక్షల పరిపూర్ణతను వారు అపరిపూర్ణంగానే స్వీకరిస్తారు. వారికి క్షమాపణ లభిస్తుందని నేను నీకు చెప్పింది నిజమే. నేను నీకు చెప్పిన మార్గం ద్వారా, అంటే మనస్సాక్షి వెలుగు ద్వారా, ఇతర విషయాల ద్వారా, వారి పాపదోషానికి పరిహారం జరుగుతుంది. ఎందుకంటే, వారు నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టి, తమ పాపాల కుళ్లును వాంతి చేసివేసి, ఆ విధంగా కృపావరాన్ని స్వీకరిస్తారు.

“వీరు సాధారణ ప్రేమస్థితిలో ఉన్నవారు. అందువల్ల, వీరికి కష్టాలు కలిగితే, వాటిని దిద్దుబాటుగా స్వీకరిస్తారు; పవిత్రాత్మ కనికరాన్ని అతిగా ప్రతిఘటించకుండా, తమ పాపం నుండి బయటపడి, కృపాజీవాన్ని పొందుతారు. అయితే, అవివేకులవలె కృతఘ్నులై, నన్నూ, వారి కోసం నా సేవకులు చేసిన శ్రమలనూ నిర్లక్ష్యం చేస్తే, కారుణ్యంతో వారికి ఇవ్వబడినదే వారి నాశనానికీ తీర్పుకూ కారణమవుతుంది. ఇది కారుణ్యంలో లోపం వల్ల గానీ, ఆ కృతఘ్నుని కోసం కారుణ్యాన్ని వేడుకున్న వ్యక్తిలో లోపం వల్ల గానీ కాదు; కేవలం ఆ మనిషి సొంత దౌర్భాగ్యస్థితి, కాఠిన్యం వల్లనే. ఆ కాఠిన్యంతో అతడు తన స్వేచ్ఛాసంకల్పమనే చేతులతో తన హృదయాన్ని ఒక వజ్రంతో కప్పినట్లుగా కప్పుకున్నాడు. ఆ వజ్రం రక్తం చేత పగులగొట్టబడకపోతే, మరే విధంగానూ పగులగొట్టబడదు. అయినప్పటికీ, నేను నీతో చెప్పేదేమిటంటే, అతని హృదయం ఇంత కఠినంగా ఉన్నా, ఇంకా సమయం ఉన్నంతవరకు అతడు తన స్వేచ్ఛాసంకల్పాన్ని ఉపయోగించి, నా కుమారుని రక్తం కోసం ప్రార్థించవచ్చు. తన హృదయాన్ని కప్పిన వజ్రానికి అతడే స్వయంగా ఆ రక్తాన్ని పూసి, దానిని ముక్కలుగా పగులగొట్టనివ్వు; అప్పుడు తన కోసం వెలగా చెల్లించబడిన రక్తపు ముద్రను అతడు పొందుతాడు. కానీ సమయం మించిపోయేంతవరకు ఆలస్యం చేస్తే, అతనికి పరిహారం ఉండదు. ఎందుకంటే, నేను అతనికి కట్నంగా ఇచ్చిన వరసంపదను అతడు ఉపయోగించుకోలేదు. నా ఉపకారాలను గుర్తుంచుకోవడానికి జ్ఞాపకశక్తిని, సత్యాన్ని దర్శించి తెలుసుకోవడానికి బుద్ధిని, తన బుద్ధిని ఉపయోగించి తెలుసుకొని ఉండగల నిత్యసత్యమైన నన్ను ప్రేమించడానికి అనురాగాన్ని అతనికి ఇచ్చాను. నేను మీ అందరికీ కట్నంగా ఇచ్చిన వరసంపద ఇదే; ఇది తండ్రినైన నాకు ఫలాన్ని ఇవ్వాలి. కానీ ఒక మనిషి దానిని పిశాచానికి మారకంగా ఇచ్చి అమ్మివేస్తే, ఆ పిశాచి కోరుకుంటే, అతడు ఈ జీవితంలో సంపాదించుకున్నదంతా స్వాధీనం చేసుకునే హక్కు దానికి ఉంటుంది. అతడు తన జ్ఞాపకశక్తిని పాపపు సుఖాలతోనూ, సిగ్గుచేటైన గర్వం, దురాశ, స్వార్థప్రేమ, ద్వేషం, పొరుగువారి పట్ల నిర్దయ అనే వాటి జ్ఞాపకాలతోనూ నింపుకొని, నా సేవకులను కూడా హింసిస్తూ, ఈ దౌర్భాగ్యాల ద్వారా తన క్రమరహిత సంకల్పంతో తన బుద్ధిని చీకటిమయం చేసుకున్నాడు. తమ పాపాల పట్ల పశ్చాత్తాపంతోనూ, తమ పాపదోషం పట్ల అసహ్యంతోనూ ప్రాయశ్చిత్తం చేయలేదు కాబట్టి, ఇలాంటివారు భయంకరమైన దుర్గంధంతో కూడిన నిత్యయాతనలను పొందనివ్వు. కాబట్టి ఇప్పుడు, పరిమితమైన బాధ వల్ల కాక, పరిపూర్ణ పశ్చాత్తాపం ద్వారా బాధ పాపదోషానికి ఎలా ప్రాయశ్చిత్తం చేస్తుందో నీవు అర్థం చేసుకున్నావు. ఈ పశ్చాత్తాపం పరిపూర్ణంగా ఉన్నవారు పాపదోషానికి మాత్రమే కాక, దాని ఫలితంగా వచ్చే శిక్షకు కూడా ప్రాయశ్చిత్తం చేస్తారు; సాధారణంగా దీని గురించి మాట్లాడినప్పుడు నేను ఇప్పటికే చెప్పినట్లే. అయితే, వారు పాపదోషానికి మాత్రమే ప్రాయశ్చిత్తం చేస్తే, అంటే, మరణకర పాపాన్ని విడిచిపెట్టి కృపను పొందినా, శిక్షకు కూడా ప్రాయశ్చిత్తం చేయడానికి సరిపడే పశ్చాత్తాపమూ ప్రేమా వారికి లేకపోతే, ప్రాయశ్చిత్తానికి రెండవదీ చివరిదీ అయిన మార్గం గుండా వెళ్తూ, ఉత్తరించే స్థలంలోని యాతనలకు లోనవుతారు.

“కాబట్టి, అనంతమైన మేలునైన నాతో ఐక్యమైన ఆత్మ ఆకాంక్ష ద్వారా ప్రాయశ్చిత్తం జరుగుతుందని నీవు చూస్తున్నావు. దానిని పొందే వ్యక్తి ఆకాంక్ష, ప్రార్థనల ద్వారా పొందిన ప్రేమ పరిమాణాన్ని బట్టి, ఆ ప్రాయశ్చిత్తం ఎక్కువగానో తక్కువగానో జరుగుతుంది. అందువల్ల, ఒక మనిషి నాకు ఏ కొలతతో కొలిచి ఇస్తాడో, అదే కొలతతో నా మంచితనాన్ని తనలో పొందుతాడు. కాబట్టి, నీ ఆకాంక్ష అనే అగ్నిని పెంచుకోవడానికి శ్రమించు. వినమ్రమైన స్వరంతో నన్ను మొరపెట్టుకోకుండా గానీ, నీ పొరుగువారి కోసం నా సన్నిధిలో నిరంతరం ప్రార్థించకుండా గానీ ఒక్క క్షణం కూడా గడిచిపోనివ్వకు. ఈ మాటలు నీకూ, భూమిపై నేను నీకు ఇచ్చిన నీ ఆత్మీయ తండ్రికీ చెబుతున్నాను. ధైర్యసాహసాలతో నడుచుకోండి; మీలోని ఇంద్రియాసక్తులన్నిటికీ మీరు చనిపోయినవారిగా ఉండండి.”

దేవుని కోసం బాధలు అనుభవించాలని మనఃపూర్వకంగా కోరుకోవడం ఆయనకు ఎంతగానో ప్రీతికరం.

“ప్రియమైన కుమారీ, ఆత్మల రక్షణ కొరకు మరణం వరకు కూడా ప్రతి బాధను, శ్రమను ఇష్టపూర్వకంగా భరించాలనే కోరిక నాకు ఎంతో ప్రీతికరమైనది. ఎందుకంటే, ఒక ఆత్మ ఎంత ఎక్కువగా సహిస్తే, నన్ను ప్రేమిస్తున్నట్లు అంత ఎక్కువగా చూపుతుంది; నన్ను ప్రేమించడం ద్వారా నా సత్యాన్ని మరింతగా తెలుసుకుంటుంది. ఎంత ఎక్కువగా తెలుసుకుంటే, నాకు వ్యతిరేకంగా జరిగే అపరాధాలను చూసి అంత ఎక్కువ బాధను, భరించలేని దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తుంది. నిన్ను నిలబెట్టమనీ, ఇతరుల దోషాలకు నీలో శిక్ష విధించమనీ నీవు నన్ను అడిగావు. అయితే, నిజానికి నీవు ప్రేమను, వెలుగును, సత్యజ్ఞానాన్ని అడుగుతున్నావని గుర్తించలేదు. ఎందుకంటే, ప్రేమ పెరిగేకొద్దీ దుఃఖమూ బాధా పెరుగుతాయని నేను నీకు ఇంతకుముందే చెప్పాను; అందువల్ల ప్రేమలో ఎదిగేవారు దుఃఖంలోనూ ఎదుగుతారు. కాబట్టి మీరందరూ అడగాలని, అప్పుడు మీకు ఇవ్వబడుతుందని నేను చెబుతున్నాను. ఎందుకంటే నన్ను నిజంగా అడిగేవారికి నేను దేనినీ నిరాకరించను. దైవప్రేమ ఆత్మలో పరిపూర్ణ సహనంతో ఎంత సన్నిహితంగా ముడిపడి ఉందో ఆలోచించండి: ఒకటి లేకుండా మరొకటి ఆత్మను విడిచిపోలేదు. ఈ కారణంగా, ఒక ఆత్మ నన్ను ప్రేమించాలని ఎంచుకుంటే, నేను ఏ విధంగా, ఏ పరిస్థితిలో బాధలను పంపినా, నా కొరకు వాటిని భరించడాన్ని కూడా ఎంచుకోవాలి. బాధలను అనుభవించడం ద్వారా తప్ప మరే విధంగానూ సహనం నిరూపించబడదు; ఇప్పటికే చెప్పినట్లుగా సహనం ప్రేమతో ఐక్యమై ఉంటుంది. కాబట్టి వీరోచిత ధైర్యంతో మెలగండి. అలా చేయకపోతే, మీరు నా సత్యానికి వధువులుగానూ, విశ్వసనీయమైన బిడ్డలుగానూ నిరూపించుకోలేరు; నా ఘనతలోనూ, ఆత్మల రక్షణలోనూ మాధుర్యాన్ని ఆస్వాదించేవారి సమూహానికి చెందినవారిగా కూడా నిరూపించుకోలేరు.”

మన పొరుగువారి ద్వారా ప్రతి సద్గుణమూ, ప్రతి దోషమూ ఎలా కలుగుతాయి.

“ప్రతి సద్గుణమూ నీ పొరుగువారి ద్వారానే లభిస్తుందని, అలాగే ప్రతి దోషమూ వారి ద్వారానే కలుగుతుందని కూడా నీవు తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను. కాబట్టి, నన్ను ద్వేషించే వ్యక్తి తన పొరుగువారికీ, తనకు తానే అత్యంత సమీప పొరుగువాడైన తనకూ హాని చేసుకుంటాడు. ఈ హాని సామాన్యమైనదీ, ప్రత్యేకమైనదీ కూడా. ఇది సామాన్యమైనది, ఎందుకంటే నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లే నీ పొరుగువారిని ప్రేమించవలసిన బాధ్యత నీకుంది. వారిని ప్రేమిస్తూ, వారి అవసరానికి తగినట్లుగా ప్రార్థనతోనూ, మాటల ద్వారా సలహా ఇస్తూనూ, ఆధ్యాత్మికంగానూ భౌతికంగానూ తోడ్పడుతూ వారికి సహాయపడాలి. నీ వద్ద మరేమీ లేకపోతే, కనీసం నీ సదుద్దేశంతోనైనా వారికి తోడ్పడాలి. కాబట్టి ప్రేమించని వ్యక్తి తన పొరుగువారికి సహాయం చేయడు; తద్వారా తనకు తానే హాని చేసుకుంటాడు. ఎందుకంటే తనను తాను కృపకు దూరం చేసుకుంటాడు; అంతేకాక, తన పొరుగువారి కోసం నాకు అర్పించవలసిన ప్రార్థనల, మధురమైన ఆకాంక్షల ఫలాన్ని వారికి దక్కనీయకుండా వారికీ హాని చేస్తాడు. కనుక, తాను చేసే ప్రతి సహాయకార్యమూ నాపట్ల ప్రేమ ద్వారా తనలో ఉన్న ప్రేమనుంచే ఉద్భవించాలి. అలాగే, ప్రతి చెడూ తన పొరుగువారి ద్వారానే జరుగుతుంది. ఎందుకంటే నన్ను ప్రేమించకపోతే, తన పొరుగువారితో ప్రేమగా ఉండలేడు. ఈ విధంగా, ఆత్మకు నాపట్లా తన పొరుగువారి పట్లా ప్రేమ లేకపోవడం నుంచే చెడులన్నీ ఉద్భవిస్తాయి. అందువల్ల, అలాంటి వ్యక్తి ఏ మేలూ చేయనందున, చెడు చేయక తప్పదని తేలుతుంది. ఎవరికి చెడు చేస్తాడు? మొదట తనకు తానే, ఆ తర్వాత తన పొరుగువారికి; నాకు కాదు. ఎందుకంటే తాను తనకు చేసుకునేదాన్ని నాకు చేసినట్లుగా నేను పరిగణించే మేరకు తప్ప, ఏ చెడూ నన్ను తాకలేదు. పాపం ద్వారా తనకు తానే హాని చేసుకుంటాడు; అది అతనిని కృపకు దూరం చేస్తుంది. ఇంతకంటే గొప్ప హానిని తన పొరుగువారికి కూడా చేయలేడు. తన పొరుగువారికి చెల్లించవలసిన ప్రేమ ఋణాన్ని చెల్లించకపోవడం ద్వారా వారికి హాని చేస్తాడు. ఆ ప్రేమతోనే వారి కోసం నాకు ప్రార్థననూ పవిత్రమైన ఆకాంక్షనూ అర్పిస్తూ వారికి సహాయపడాలి. వివేచనాశక్తిగల ప్రతి ప్రాణికీ సామాన్యంగా అందించవలసిన సహాయం ఇది. అయితే, దగ్గరలో, మీ కళ్లెదుట ఉన్నవారికి ఈ సహాయం చేసినప్పుడు దాని ప్రయోజనం మరింత ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. అలాంటివారికి మాటల ద్వారానూ, బోధ ద్వారానూ, సత్కార్యాల ఆదర్శం ద్వారానూ, మీ పొరుగువారికి అవసరం ఉన్నట్లు కనిపించే ఇతర అన్ని విషయాలలోనూ మీరు ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకోవలసిన బాధ్యత ఉందని నేను చెబుతున్నాను. స్వార్థప్రేమ అనే ఏ ఉద్రేకమూ లేకుండా, మీకు మీరే ఏ సలహా ఇచ్చుకుంటారో సరిగ్గా అలాగే వారికి సలహా ఇవ్వాలి. కానీ ఆ వ్యక్తి (దేవుణ్ణి ప్రేమించని వ్యక్తి) తన పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ లేనందున ఇలా చేయడు. అలా చేయకపోవడం ద్వారా, నీవు చూస్తున్నట్లుగా, వారికి ప్రత్యేకమైన హాని చేస్తాడు. తాను చేయగల మేలును చేయకపోవడం ద్వారానే కాక, ప్రత్యక్షంగా హాని చేస్తూ, నిరంతరం చెడు చేస్తూ కూడా వారికి కీడు చేస్తాడు. ఈ విధంగా పాపం శారీరకమైన, మానసికమైన హానిని కలిగిస్తుంది. పాపి పాపం చేయాలనే ఆలోచనలో ఆనందాన్ని, సద్గుణం పట్ల ద్వేషాన్ని తనలో కలిగించుకున్నప్పుడే మానసిక హాని జరిగిపోతుంది. అంటే, ఇంద్రియసుఖాలపై స్వార్థప్రేమ వల్ల కలిగే ఆనందమే అది. ఇదివరకు చెప్పినట్లుగా, నాపట్లా తన పొరుగువారి పట్లా కలిగి ఉండవలసిన ప్రేమానురాగాన్ని అది అతనిలో లేకుండా చేసింది. ఇలా తనలో ఆలోచనను కలిగించుకున్న తరువాత, తన వక్రమైన ఇంద్రియాసక్త సంకల్పానికి నచ్చే వివిధ మార్గాలను అనుసరిస్తూ, తన పొరుగువారికి వ్యతిరేకంగా ఒకదాని తరువాత మరొక పాపాన్ని చేస్తాడు. కొన్నిసార్లు క్రూరత్వాన్ని ప్రదర్శించడం కనిపిస్తుంది; అది సామాన్యంగానూ, ప్రత్యేకంగానూ ఉంటుంది.

“కృపను కోల్పోవడం వల్ల తానూ ఇతర ప్రాణులూ మరణానికి, నిత్యశిక్షకు గురయ్యే ప్రమాదంలో ఉన్నట్లు చూస్తూ ఉండటమే అతని సామాన్య క్రూరత్వం. సద్గుణాన్ని ప్రేమించాలని, దుర్గుణాన్ని ద్వేషించాలని తనకుగానీ ఇతరులకుగానీ గుర్తుచేయనంత క్రూరంగా ఉంటాడు. ఇలా క్రూరంగా ఉంటూ, తన క్రూరత్వాన్ని ఇంకా విస్తరించాలని కోరుకోవచ్చు. అంటే, సద్గుణానికి ఆదర్శంగా నిలవకపోవడంతో తృప్తి చెందకుండా, ఆ దుర్మార్గుడు దయ్యాల పనిని కూడా తన చేతుల్లోకి తీసుకుంటాడు. తన శక్తిమేరకు తన తోటి ప్రాణులను సద్గుణాన్ని విడిచి దుర్గుణాన్ని ఎంచుకునేలా శోధిస్తాడు. ఇది తన పొరుగువారి పట్ల క్రూరత్వమే; ఎందుకంటే జీవాన్ని నాశనం చేసి మరణాన్ని కలిగించే సాధనంగా తనను తాను చేసుకుంటాడు. శరీరం పట్ల క్రూరత్వానికి మూలం దురాశ. అది ఒక వ్యక్తిని తన పొరుగువారికి సహాయపడనీయకుండా అడ్డుకోవడమే కాక, ఆ నిస్సహాయ ప్రాణులను దోచుకుంటూ, ఇతరుల ఆస్తులను స్వాధీనం చేసుకునేలా చేస్తుంది. కొన్నిసార్లు అధికారాన్ని ఇష్టానుసారంగా ఉపయోగించడం ద్వారా, మరికొన్నిసార్లు మోసం, వంచన ద్వారా ఇది జరుగుతుంది. దాంతో ఆ పొరుగువారు తమకు నష్టం కలిగినా, వెల చెల్లించి తమ సొంత ఆస్తులనే తిరిగి పొందవలసి వస్తుంది; తరచూ తమను తాము విడిపించుకోవడానికి కూడా అలా చెల్లించవలసి వస్తుంది.

“ఓ, క్రూరత్వమనే దయనీయమైన దుర్గుణమా! దానిని ఆచరించే వ్యక్తి తన పొరుగువారి పట్ల దయ, పరోపకారభావం చూపేలా మారకపోతే, అది అతనికి ఏ కనికరమూ దక్కకుండా చేస్తుంది!

“కొన్నిసార్లు పాపి అవమానకరమైన మాటలు పలుకుతాడు; వాటి తరువాత తరచూ హత్య జరుగుతుంది. కొన్నిసార్లు తన పొరుగువారి శరీరానికి వ్యతిరేకంగా అపవిత్ర కార్యాలకు కూడా పాల్పడతాడు. వాటి ద్వారా దుర్గంధంతో నిండిన క్రూరమృగంలా మారిపోతాడు. ఈ సందర్భంలో ఒక్కరికి మాత్రమే విషం ఎక్కించడు; ప్రేమతోగానీ సంభాషణలోగానీ తనను సమీపించే ప్రతి ఒక్కరికీ విషం ఎక్కిస్తాడు.

“గర్వం ఎవరికి వ్యతిరేకంగా కీడులను పుట్టిస్తుంది? సాటిమనిషికి వ్యతిరేకంగా. తన కీర్తిప్రతిష్ఠలపై మమకారం వల్ల, తాను సాటిమనిషికంటే గొప్పవాడినని భావించడం వల్ల, అతనిపట్ల ద్వేషం పుడుతుంది; ఈ విధంగా అతనికి హాని జరుగుతుంది. ఒక మనిషి అధికార స్థానంలో ఉంటే, అతడు అన్యాయాన్ని, క్రూరత్వాన్ని కూడా కలిగిస్తూ, మనుషుల మాంసాన్ని చిల్లరగా అమ్మేవాడిగా మారుతాడు. ఓ ప్రియమైన కుమార్తె, నాకు వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్న అపరాధాన్ని బట్టి దుఃఖించు; ఈ శవాల కోసం విలపించు. తద్వారా ప్రార్థన మూలంగా వారి మరణ బంధనాలు సడలిపోవునుగాక!

“ఇప్పుడు చూడు, అన్ని ప్రదేశాలలోనూ, అన్ని రకాల ప్రజలలోనూ పాపం ఎల్లప్పుడూ సాటిమనిషికి వ్యతిరేకంగానే, అతని ద్వారానే జరుగుతుంది; రహస్యంగా గానీ బహిరంగంగా గానీ మరే విధంగానూ పాపం జరగదు. నీ సాటిమనిషికి నీవు ఇవ్వవలసినదాన్ని ఇవ్వకుండా ఉంచడం రహస్య పాపం; నేను నీకు వివరించినట్లుగా, నీవు ప్రత్యక్షంగా పాపక్రియలు చేయడం బహిరంగ పాపం. కాబట్టి, నాకు వ్యతిరేకంగా జరిగే ప్రతి పాపమూ సాటిమనిషి ద్వారానే జరుగుతుందనేది నిశ్చయంగా సత్యం.”

మన సాటిమనిషి ద్వారా సద్గుణాలు ఎలా ఆచరణలోకి వస్తాయి, సృష్టింపబడిన వారిలో సద్గుణాలు ఇంతగా ఎందుకు భిన్నంగా ఉంటాయి.

“నేను నీకు వివరించిన సూత్రాల ప్రకారం, పాపాలన్నీ నీ సాటిమనిషి ద్వారా ఎలా జరుగుతాయో నీకు చెప్పాను. అంటే, ప్రతి సద్గుణానికీ వెలుగునిచ్చే ప్రేమానురాగం మనుషులలో లోపించడం వల్లనే అవి జరుగుతాయి. అదే విధంగా, ప్రేమను, సాటిమనిషి పట్ల అనురాగాన్ని నాశనం చేసే స్వార్థప్రేమ ప్రతి కీడుకూ మూలం, పునాది. సమస్త లోకాన్నీ విషపూరితం చేసి, పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక శరీరాన్నీ, క్రైస్తవ మతాన్ని విశ్వసించేవారందరితో కూడిన విశ్వవ్యాప్త శరీరాన్నీ బలహీనపరచిన ఈ వక్రమైన స్వార్థప్రేమ అనే మూలం నుండే పాపానికి దారితీసే సమస్త ప్రవర్తన, ద్వేషం, క్రూరత్వం, అన్ని రకాల కల్లోలాలు పుడుతున్నాయి. అందువల్లనే, సాటిమనిషిలో, అంటే అతనిపట్ల ప్రేమలోనే, సద్గుణాలన్నిటికీ పునాది ఉందని నీకు చెప్పాను. ప్రేమ సద్గుణాలన్నిటికీ జీవమిస్తుందని నేను నీతో చెప్పినది నిజంగా సత్యమే; ఎందుకంటే, నాపట్ల నిర్మలమైన ప్రేమ అయిన ఆ ప్రేమ లేకుండా ఏ సద్గుణాన్నీ పొందలేరు.

“అందువల్ల, మనం పైన చెప్పుకున్నట్లుగా, ఆత్మ తనను తాను తెలుసుకున్నప్పుడు, వినయాన్ని, తన సొంత ఇంద్రియాసక్తిపట్ల ద్వేషాన్ని కనుగొంటుంది. ఎందుకంటే, తన అవయవాలలో పెనవేసుకొని, ఎల్లప్పుడూ ఆత్మకు వ్యతిరేకంగా పోరాడే వక్ర నియమాన్ని అది గుర్తిస్తుంది. కాబట్టి, తన ఇంద్రియలోలత్వాన్ని ద్వేషిస్తూ లేచి, ఎంతో పట్టుదలతో దానిని వివేచన అనే మడమ కింద నలిపివేసి, నా నుండి పొందిన అనేక మేళ్ల ద్వారా నా మంచితనంలోని ఔదార్యాన్ని తనలో కనుగొంటుంది; ఆ మేళ్లన్నిటినీ తన అంతరంగంలో మళ్లీ తలచుకుంటుంది. తనను తాను గురించి పొందిన జ్ఞానాన్ని వినయంతో నాకే ఆపాదిస్తుంది; ఎందుకంటే, నా కృప ద్వారా నేనే తనను చీకటిలో నుండి వెలికి తీసి, నిజమైన జ్ఞానమనే వెలుగులోకి ఎత్తానని తెలుసుకుంటుంది. నా మంచితనాన్ని గుర్తించినప్పుడు, దానిని ఏ మధ్యవర్తిత్వమూ లేకుండానే ప్రేమిస్తుంది; అయినప్పటికీ, అదే సమయంలో ఒక మధ్యవర్తిత్వంతో కూడా ప్రేమిస్తుంది. అంటే, తననుగానీ, తనకు కలిగే ఏ ప్రయోజనాన్నిగానీ మధ్యలో ఉంచుకోకుండా, నాపట్ల ప్రేమ ద్వారా తనలో అంకురించిన సద్గుణాన్ని మధ్యలో ఉంచుకొని ప్రేమిస్తుంది. ఎందుకంటే, పాపం పట్ల ద్వేషాన్ని, సద్గుణం పట్ల ప్రేమను తనలో అంకురింపజేసుకోవడం ద్వారా తప్ప, మరే విధంగానూ నాకు కృతజ్ఞత చూపలేననీ, నాకు ప్రీతిపాత్రం కాలేననీ అది గ్రహిస్తుంది. ఈ విధంగా ప్రేమానురాగం ద్వారా తనలో అంకురింపజేసుకున్న వెంటనే, తన సాటిమనిషి కోసం ఫలాన్ని ప్రసవిస్తుంది. ఎందుకంటే, తనలో అంకురించిన సత్యాన్ని మరే విధంగానూ ఆచరణలో పెట్టలేదు; నన్ను నిజంగా ప్రేమిస్తూ, అదే సత్యంలో తన సాటిమనిషికి సేవ చేస్తుంది.

“ఇది మరోలా ఉండటం సాధ్యం కాదు; ఎందుకంటే, నాపట్ల ప్రేమ, సాటిమనిషిపట్ల ప్రేమ ఒకటే. ఆత్మ నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తుందో, తన సాటిమనిషినీ అంతగా ప్రేమిస్తుంది; ఎందుకంటే, అతనిపట్ల ప్రేమ నా నుండే ప్రవహిస్తుంది. నీ సద్గుణాన్ని ఆచరించి, దానిని నిరూపించుకోవడానికి నేను నీకు ఇచ్చిన సాధనం ఇదే. ఎందుకంటే, నీవు నాకు ఏ మేలూ చేకూర్చలేవు కనుక, నీ సాటిమనిషికి ఆ మేలు చేయాలి. నీ సాటిమనిషి కోసం సమృద్ధిగా ఫలిస్తూ, నా ఘనతనూ ఆత్మల రక్షణనూ మధురమైన, ప్రేమపూర్వకమైన వాంఛతో కోరుతూ నాకు ప్రార్థనలు చేయడం ద్వారా, కృప వలన నన్ను నీ ఆత్మలో కలిగి ఉన్నావని నిరూపితమవుతుంది. నా సత్యాన్ని గాఢంగా ప్రేమించే ఆత్మ, సాధారణంగా సమస్త లోకానికీ సేవ చేయడాన్ని ఎన్నడూ ఆపదు. ప్రత్యేక సందర్భాలలో, స్వీకరించేవారి సంసిద్ధతను బట్టి, ఇచ్చేవారి తీవ్రమైన వాంఛను బట్టి, ఆ సేవ ఎక్కువగానో తక్కువగానో ఉంటుంది. వాంఛ లేకుండా కేవలం బాధను భరించడం మాత్రమే ఒక అపరాధానికి శిక్షగా సరిపోదని నీకు తెలిపినప్పుడు, ఈ విషయాన్ని పైన నీకు చూపించాను.

“నాతో ఐక్యం చేసే ఈ ప్రేమలోని మేలును ఆత్మ కనుగొన్నప్పుడు, ఆ ప్రేమ ద్వారానే తనను తాను నిజంగా ప్రేమించుకుంటూ, సమస్త లోక రక్షణ కోసం తన కోరికను విస్తరింపజేసి, తద్వారా లోకపు అవసరాలను తీర్చడానికి తోడ్పడుతుంది. సద్గుణాన్ని తనలో అంకురింపజేసుకోవడం ద్వారా అనుగ్రహ జీవాన్ని పొంది, తనకు తాను మేలు చేసుకున్నట్లే, తన పొరుగువారి ప్రత్యేక అవసరాలపై దృష్టి నిలపడానికి కృషి చేస్తుంది. అందువల్ల, ప్రేమానురాగం ద్వారా వివేచనాశక్తిగల సమస్త సృష్టిప్రాణుల స్థితిని మొత్తంగా తెలుసుకున్నప్పుడు, ఇతరులకు అందించమని నేను తనకు అప్పగించిన వివిధ అనుగ్రహాలకు అనుగుణంగా, తన చెంతనున్నవారికి సహాయం చేస్తుంది. ఒకరికి బోధనతో, అంటే మాటల ద్వారా, వ్యక్తుల మధ్య పక్షపాతం చూపకుండా నిజాయితీగల సలహా ఇచ్చి సహాయం చేస్తుంది; మరొకరికి సత్ప్రవర్తనగల జీవితం అనే ఆదర్శంతో సహాయం చేస్తుంది. పవిత్రమైన, గౌరవప్రదమైన జీవితం ద్వారా పొరుగువారిని ఆధ్యాత్మికంగా బలపరచే ఈ ఆదర్శాన్ని అందరూ ఇవ్వాలి. ఇవీ, ఇంకా లెక్కపెట్టలేనన్ని ఇతర సద్గుణాలూ పొరుగువారిపట్ల ప్రేమలో పుట్టుకొస్తాయి. అయితే, నేను వాటిని ఇలా వేర్వేరుగా ఇచ్చినప్పటికీ, అంటే అన్నిటినీ ఒక్కరికే కాకుండా, ఒకరికి ఒక సద్గుణాన్ని, మరొకరికి మరొక సద్గుణాన్ని ఇచ్చినప్పటికీ, సద్గుణాలన్నీ ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకొని ఉన్నాయి కాబట్టి, వాటన్నిటినీ కలిగి ఉండకుండా ఒక్కదానిని మాత్రమే కలిగి ఉండడం అసాధ్యం. అందువల్ల, అనేక సందర్భాల్లో నేను ఒక సద్గుణాన్ని మిగిలినవాటికి ప్రధానమైనదిగా ఇస్తానని తెలుసుకోండి. అంటే, ఒకరికి ప్రధానంగా ప్రేమను, మరొకరికి న్యాయాన్ని, ఇంకొకరికి వినయాన్ని, ఒకరికి సజీవమైన విశ్వాసాన్ని, మరొకరికి వివేకాన్ని లేదా మితాచారాన్ని లేదా సహనాన్ని, ఇంకొకరికి ధైర్యస్థైర్యాన్ని ఇస్తాను. ఈ సద్గుణాలను, ఇంకా మరెన్నో సద్గుణాలను, తారతమ్యభేదం లేకుండా అనేక సృష్టిప్రాణుల ఆత్మలలో ఉంచుతాను. అందువల్ల, ఆత్మలో అలా ఉంచబడిన ప్రత్యేక సద్గుణం దాని సద్గుణ సాధనలో ప్రధాన లక్ష్యమవుతుంది. ఆత్మ తన ప్రధాన జీవనాచరణలో ఇతర సద్గుణాలకన్నా ఈ సద్గుణానికే ఎక్కువగా మొగ్గుచూపుతుంది. ఈ సద్గుణ ప్రభావం ద్వారా మిగిలిన సద్గుణాలన్నిటినీ తనవైపు ఆకర్షించుకుంటుంది. ఎందుకంటే, చెప్పినట్లుగా, అవన్నీ ప్రేమానురాగంలో ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకొని ఉన్నాయి. అనేక వరాల విషయంలోనూ, సద్గుణ సాధనకు తోడ్పడే అనుగ్రహాల విషయంలోనూ ఇదే జరుగుతుంది; ఆధ్యాత్మిక విషయాల్లోనే కాక, భౌతిక విషయాల్లో కూడా ఇలాగే జరుగుతుంది. మానవుని శారీరక జీవితానికి అవసరమైన వాటిని సూచించడానికి నేను భౌతిక విషయాలు అనే మాటను ఉపయోగిస్తున్నాను. వీటన్నిటినీ నేను తారతమ్యభేదం లేకుండా ఇచ్చాను; అయితే వాటన్నిటినీ ఒకే ఆత్మలో ఉంచలేదు. తద్వారా మనిషికి తన తోటి మనిషిని ప్రేమించడానికి తప్పనిసరిగా అవకాశం కలగాలని అలా చేశాను. శరీరానికీ ఆత్మకీ అవసరమైనవన్నీ కలిగినవారిగా మనుష్యులను నేను సులభంగానే సృష్టించగలిగేవాడిని. కానీ ఒకరికి మరొకరి అవసరం ఉండాలనీ, నా నుండి పొందిన అనుగ్రహాలను, వరాలను ఇతరులకు అందించడానికి వారు నా పరిచారకులుగా ఉండాలనీ నేను కోరుతున్నాను. మనిషి కోరుకున్నా కోరుకోకపోయినా, ప్రేమతో కూడిన కార్యం చేయక తప్పదు. అయితే, నాపట్ల ప్రేమతో చేయనట్లయితే, ఆ కార్యం అనుగ్రహం విషయంలో అతనికి ఏ ప్రయోజనమూ చేకూర్చదనేది నిజం. కాబట్టి చూడండి, మనుష్యులు ప్రేమ అనే సద్గుణాన్ని ఆచరించడానికి నేను వారిని నా పరిచారకులుగా చేసి, భిన్నమైన స్థితుల్లోనూ వివిధ అంతస్తుల్లోనూ ఉంచాను.

“అందువల్ల, నా ఇంటిలో అనేక నివాసాలు ఉన్నాయని, నేను ప్రేమ తప్ప మరేదీ కోరుకోవడం లేదని మీకు చూపిస్తున్నాను. ఎందుకంటే నాపట్ల ప్రేమలోనే పొరుగువారిపట్ల ప్రేమ నెరవేరి పరిపూర్ణమవుతుంది; ధర్మశాస్త్రం కూడా పాటించబడుతుంది. ఈ ప్రేమతో నాతో బంధింపబడిన వ్యక్తి మాత్రమే తన జీవనస్థితిలో ఇతరులకు ఉపయోగపడగలడు.”

వ్యతిరేక పరిస్థితుల ద్వారా సద్గుణాలు ఎలా పరీక్షించబడి బలపడతాయి.

“ఇప్పటివరకు, మనిషి తన పొరుగువారికి ఎలా సేవ చేయవచ్చో, ఆ సేవ ద్వారా నాపట్ల తనకున్న ప్రేమను ఎలా వ్యక్తపరచవచ్చో మీకు బోధించాను. “ఇప్పుడు మీకు మరొక విషయం కూడా చెప్పదలచుకున్నాను: పొరుగువారి నుండి హాని ఎదురైనప్పుడు, వారి పట్ల సహనం చూపడం ద్వారా మనిషి తన సహనాన్ని నిరూపించుకుంటాడు.

“అలాగే, అహంకారితో వ్యవహరించేటప్పుడు తన వినయాన్ని, అవిశ్వాసితో వ్యవహరించేటప్పుడు తన విశ్వాసాన్ని, నిరాశలో ఉన్నవానితో వ్యవహరించేటప్పుడు తన నిజమైన నిరీక్షణను, అన్యాయస్థునితో వ్యవహరించేటప్పుడు తన న్యాయాన్ని, క్రూరునితో వ్యవహరించేటప్పుడు తన దయను, ముక్కోపితో వ్యవహరించేటప్పుడు తన సౌమ్యతను, సౌజన్యాన్ని అతడు నిరూపించుకుంటాడు. దుర్మార్గులు తమ దుర్గుణాలన్నిటినీ తమ పొరుగువారిపట్ల ప్రదర్శించినట్లే, సజ్జనులు తమ సద్గుణాలన్నిటినీ తమ పొరుగువారిపట్ల ఆచరించి నిరూపించుకుంటారు. కనుక, నీవు బాగా పరిశీలిస్తే, అహంకారం ఎదురైనప్పుడు వినయం ఈ విధంగా నిరూపితమవుతుందని గ్రహిస్తావు. వినయవంతుడు అహంకారాన్ని చల్లారుస్తాడు; ఎందుకంటే అహంకారి వినయవంతునికి ఎటువంటి హానీ చేయలేడు. అలాగే, నన్ను ప్రేమించక, నాయందు నిరీక్షణ ఉంచని దుష్టుని అవిశ్వాసం, నాకు విశ్వాసపాత్రుడైనవానిపై ప్రయోగించబడినా, అతనికి ఏ హానీ చేయలేదు. నాపట్ల ప్రేమ ద్వారా విశ్వాసాన్ని, నిరీక్షణను పొందినవాని విశ్వాసాన్నిగానీ నిరీక్షణనుగానీ ఆ అవిశ్వాసం తగ్గించదు; పైగా వాటిని బలపరచి, తన పొరుగువానిపట్ల అతనికున్న ప్రేమలో వాటిని నిరూపిస్తుంది. ఎందుకంటే ఆ అవిశ్వాసి నన్ను ప్రేమించక, నాయందూ నా సేవకునియందూ నిరీక్షణ లేకుండా, తాను ప్రేమించేదంతా అయిన తన ఇంద్రియభోగాలపైనే విశ్వాసాన్ని, నిరీక్షణను ఉంచడం వల్లనే అవిశ్వాసిగా ఉన్నాడని అతడు గ్రహిస్తాడు. ఆ వ్యక్తి నన్ను విశ్వాసపాత్రంగా ప్రేమించడం లేదనిగానీ, నాయందు నిరీక్షణతో తన రక్షణను నిరంతరం వెదకడం లేదనిగానీ నా విశ్వాసపాత్రుడైన సేవకుడు అతనిని విడిచిపెట్టడు; ఎందుకంటే అతని అవిశ్వాసానికి, నిరీక్షణారాహిత్యానికి గల కారణాలను అతడు స్పష్టంగా గ్రహిస్తాడు. ఈ విధంగానూ ఇతర విధాలుగానూ విశ్వాసమనే సద్గుణం నిరూపితమవుతుంది. అందువల్ల, దానికి రుజువు అవసరమైనవారి ఎదుట నా సేవకుడు తనలోనూ తన పొరుగువానితో వ్యవహరించడంలోనూ తన విశ్వాసాన్ని నిరూపిస్తాడు. అలాగే, దుష్టుని అన్యాయం వల్ల న్యాయం తగ్గిపోదు; బదులుగా అది, అంటే న్యాయవంతుని న్యాయం, నిరూపితమవుతుంది. అదేవిధంగా, కోపం చెలరేగిన సమయంలో నా సేవకులలోని అదే మధురమైన సహనం ద్వారా సహనం, సౌజన్యం, దయ అనే సద్గుణాలు వెల్లడవుతాయి; అసూయ, వేధింపులు, ద్వేషం ఎదురైనప్పుడు వారి ప్రేమ, ఆత్మల రక్షణపట్ల వారికున్న ఆకలి, ఆకాంక్ష వ్యక్తమవుతాయి. నేను నీతో ఇంకా చెప్పేదేమిటంటే, కీడుకు బదులుగా మేలు చేసేవారిలో సద్గుణం నిరూపితమవడమే కాదు; అనేకసార్లు సజ్జనుడు బదులుగా ప్రేమ అనే మండే నిప్పుకణికలను ఇస్తాడు. అవి కోపంతో ఉన్నవాని హృదయంలోని ద్వేషాన్ని, కక్షను తొలగిస్తాయి. అలా ద్వేషం నుంచి తరచూ సద్భావం పుడుతుంది. దుష్టుని కోపాన్ని ఓర్చుకుంటూ, అతని లోపాలను సహించి భరించేవానిలో ఉన్న ప్రేమ, పరిపూర్ణ సహనం వల్లనే ఇది జరుగుతుంది. ధైర్యస్థైర్యం, పట్టుదల అనే సద్గుణాలను నీవు గమనిస్తే, దుష్టుల హానికర చర్యలను, అపనిందలను దీర్ఘకాలం సహించడం ద్వారా ఈ సద్గుణాలు నిరూపితమవుతాయని గ్రహిస్తావు. ఆ దుష్టులు హాని చేయడం ద్వారానో ముఖస్తుతి ద్వారానో ఒక వ్యక్తిని సత్యమార్గాన్ని, సత్యబోధను అనుసరించడం నుంచి తప్పించడానికి నిరంతరం ప్రయత్నిస్తారు. అందువల్ల, వీటన్నిటిలోనూ ఆత్మలో పుట్టిన ధైర్యస్థైర్యమనే సద్గుణం బలంతో నిలకడగా ఉంటుంది; అంతేకాక, నేను నీతో చెప్పినట్లుగా, పొరుగువానితో వ్యవహరించడంలో బాహ్యంగా కూడా తనను తాను నిరూపించుకుంటుంది. అనేక ప్రతికూలతలతో పరీక్షించబడినప్పుడు ధైర్యస్థైర్యం తనను తాను అలా చక్కగా నిరూపించుకోలేకపోతే, అది సత్యంపై పునాది వేసుకున్న దృఢమైన సద్గుణం కాదు.”


వివేచనపై ఒక గ్రంథం

హృదయానురాగం ప్రధానంగా తపశ్చర్యపై కాక, సద్గుణాలపైనే ఎందుకు ఆధారపడాలి; వివేచన వినయం నుంచి ఎలా జీవాన్ని పొందుతుంది, ప్రతి ఒక్కరికీ చెందవలసినదాన్ని ఎలా అందిస్తుంది.

“నా సేవకుల నుండి నేను కోరుకునే పవిత్రమైన, మధురమైన కార్యాలు ఇవే; నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఇవే ఆత్మలో నిరూపితమైన ఆంతరిక సద్గుణాలు. ఇవి కేవలం శరీరం ద్వారా, అంటే బాహ్యమైన క్రియ ద్వారా లేదా సద్గుణ సాధనకు ఉపకరణాలైన వివిధ రకాల తపశ్చర్యల ద్వారా ఆచరించే సద్గుణాలకే పరిమితమైనవి కావు. పైన పేర్కొన్న సద్గుణాలు లేకుండా కేవలం తపశ్చర్యా కార్యాలు చేయడం నాకు అంతగా ప్రీతికరం కాదు. నిజానికి, ఆత్మ తన తపశ్చర్యను వివేచనతో చేయకపోతే, అంటే తాను చేపట్టిన తపశ్చర్యపైనే ప్రధానంగా మమకారం పెట్టుకుంటే, తరచుగా దాని పరిపూర్ణతకు ఆటంకం కలుగుతుంది. దానికి బదులుగా, ఆత్మ తనపట్ల పవిత్రమైన ద్వేషంతో, నిజమైన వినయంతో, పరిపూర్ణమైన సహనంతో, ఇతర ఆంతరిక సద్గుణాలతో కూడిన ప్రేమానురాగంపైనే ఆధారపడాలి; నా ఘనత కోసం, ఆత్మల రక్షణ కోసం తపనతో, ఆకాంక్షతో ఉండాలి. ఎందుకంటే, చిత్తం మరణించిందనీ, సద్గుణాల పట్ల ప్రేమానురాగం ద్వారా తన ఇంద్రియాసక్తిని నిరంతరం సంహరిస్తోందనీ ఈ సద్గుణాలు చూపిస్తాయి. కాబట్టి ఆత్మ ఈ వివేచనతోనే తన తపశ్చర్యను చేయాలి; అంటే తపశ్చర్య కంటే సద్గుణంపైనే ప్రధానంగా తన అనురాగాన్ని నిలపాలి. వ్యక్తిగత అవసరాలకు అనుగుణంగా, తన శక్తి మేరకు తాను ఏమి చేయగలనని ఆత్మ గ్రహిస్తుందో దానికి అనుగుణంగా, సద్గుణాన్ని పెంపొందించుకోవడానికి తపశ్చర్య ఒక సాధనంగా మాత్రమే ఉండాలి. అలా కాకుండా, ఆత్మ తపశ్చర్యనే తన పునాదిగా చేసుకుంటే, తన పరిపూర్ణతను తానే కలుషితం చేసుకుంటుంది. ఎందుకంటే, తనను గురించిన, నా మంచితనాన్ని గురించిన జ్ఞానవెలుగులో, వివేచనతో దాని తపశ్చర్య జరగదు; అది నా సత్యాన్ని గట్టిగా పట్టుకోదు; నేను ప్రేమించేదాన్ని ప్రేమించదు, నేను ద్వేషించేదాన్ని ద్వేషించదు. ఈ వివేచనా సద్గుణం మరేదో కాదు; ఆత్మకు తనను గురించీ, నన్ను గురించీ ఉండవలసిన నిజమైన జ్ఞానమే. ఈ జ్ఞానంలోనే సద్గుణం వేళ్లూనుకుంటుంది. ఆత్మపరిజ్ఞానానికి ఏకైక సంతానం వివేచన; అది ప్రేమతో వివాహబంధంలో ఏకమై, ఎన్నో కొమ్మలున్న చెట్టులా, మరెన్నో సంతానాలకు జన్మనిస్తుంది. అయితే ఆ చెట్టుకూ, దాని కొమ్మలకూ, వేరుకూ జీవమిచ్చేది, అది నాటబడిన వినయమనే నేల. ఈ వినయమే ప్రేమకు పెంపుడుతల్లిగా, పోషకురాలిగా ఉంటుంది; దాని ద్వారానే ఈ చెట్టు వివేచనకు చెందిన నిరంతర ప్రశాంతతలో నిలిచి ఉంటుంది. అలా కాకుండా, ఆ చెట్టు వినయమనే సద్గుణంలో నాటబడకపోతే, అది వివేచనా సద్గుణాన్నిగానీ, జీవఫలమేదైనాగానీ ఇవ్వదు; ఎందుకంటే వినయం ఆత్మపరిజ్ఞానం నుండి ఉద్భవిస్తుంది. వివేచనకు మూలం తనను గురించీ, నా మంచితనాన్ని గురించీ నిజమైన జ్ఞానమేనని నేను ఇప్పటికే నీకు చెప్పాను. ఆ జ్ఞానం ద్వారా ఆత్మ వెంటనే, వివేచనతో, ఎవరికి చెందవలసినది వారికి అందిస్తుంది. ముఖ్యంగా, నా నామానికి స్తుతి మహిమలను అర్పిస్తూ, నా నుండి తాను పొందినట్లు చూసి తెలుసుకున్న కృపలను, వరాలను నాకే ఆపాదిస్తూ, నాకు చెందవలసినది నాకు అర్పిస్తుంది. అలాగే, తాను దేనికి పాత్రమైందో గుర్తించి, దాన్ని తనకు ఆపాదించుకుంటుంది. తనంతట తాను ఉనికిలో కూడా లేనని తెలుసుకొని, తన ఉనికినీ, తాను పొందిన ప్రతి ఇతర కృపనూ తనకు కాక నాకే ఆపాదిస్తుంది; ఎందుకంటే అవన్నీ నా నుండి కృపగా పొందినవని దానికి తెలుసు.

“ఇన్ని ఉపకారాల పట్ల తాను కృతజ్ఞతలేనిదిగా, నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నట్లు ఆత్మకు అనిపిస్తుంది; ఎందుకంటే తన సమయాన్నీ, తాను పొందిన కృపలనూ అది పూర్తిగా సద్వినియోగం చేసుకోలేదు. అందువల్ల తాను బాధలకు పాత్రమైనదిగా దానికి అనిపిస్తుంది; తన దోషం కారణంగా తనను తాను అసహ్యించుకుంటుంది, తనపట్ల తానే అసంతృప్తి చెందుతుంది. ఈ విధంగా వివేచనా సద్గుణం ఆత్మపరిజ్ఞానంపై, అంటే నిజమైన వినయంపై పునాది వేసుకుంటుంది. ఎందుకంటే, ఈ వినయం ఆత్మలో లేకపోతే, ఆత్మ వివేచనలేనిదిగా ఉంటుంది; వివేచన వినయంపై ఆధారపడినట్లే, అవివేకం గర్వంపై ఆధారపడుతుంది.

“వివేచనలేని ఆత్మ నాకు చెందవలసిన ఘనతను నా నుండి దోచుకొని, వ్యర్థ కీర్తికాంక్షతో దాన్ని తనకే ఆపాదించుకుంటుంది. నిజంగా తనకు చెందినదానిని మాత్రం నాకు ఆపాదిస్తుంది; తన ఆత్మలోనూ, నేను సృష్టించిన ఇతరుల ఆత్మలలోనూ నేను కార్యం జరిగించే నా రహస్యాల గురించి విచారిస్తూ, సణుగుతూ ఉంటుంది. అందువల్ల నాలోనూ, తన పొరుగువారిలోనూ ఉన్న ప్రతిదీ దానికి అభ్యంతరకరమవుతుంది. వివేచనా సద్గుణం కలిగినవారు దీనికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తారు. ఎందుకంటే, వారు నాకూ, తమకూ చెందవలసినవి ఇచ్చిన తరువాత, తమ పొరుగువారి పట్ల తమకున్న ప్రధానమైన ప్రేమ ఋణాన్నీ, వినయపూర్వకమైన నిరంతర ప్రార్థన అనే ఋణాన్నీ తీర్చడానికి పూనుకుంటారు; అందరూ ఒకరి పట్ల ఒకరు ఈ ఋణాన్ని తీర్చాలి. అంతేకాక, నేను పైన నీకు చెప్పినట్లుగా, బోధన అందించడం ద్వారా, పవిత్రమైన, గౌరవప్రదమైన జీవితానికి మాదిరిగా ఉండడం ద్వారా, ఇతరుల రక్షణ అవసరాలకు అనుగుణంగా వారికి సలహా ఇస్తూ, సహాయం చేస్తూ, వారి పట్ల తమకున్న ఋణాన్ని తీర్చాలి. ఒక వ్యక్తి ఏ స్థాయిలో ఉన్నా, కులీనుడైనా, ఉన్నతస్థాయి మతాధికారియైనా, సేవకుడైనా, ఈ సద్గుణం ఉంటే, తన పొరుగువారికి చేసే ప్రతిదీ వివేచనతోనూ, ప్రేమతోనూ చేస్తాడు. ఎందుకంటే, ఈ సద్గుణాలు ఒకదానితో ఒకటి బంధింపబడి, కలిసిపోయి ఉంటాయి; రెండూ ఆత్మపరిజ్ఞానం నుండి ఉద్భవించే వినయమనే నేలలో నాటబడి ఉంటాయి.”

ప్రేమ, వినయం, వివేచన ఎలా ఐక్యమై ఉంటాయో, ఆత్మ ఈ ఉపమానానికి అనుగుణంగా తనను తాను ఎలా మలచుకోవాలో చూపించే ఒక ఉపమానం.

“ఈ మూడు సద్గుణాలు ఒకదానితో మరొకటి ఎలా కలిసి ఉంటాయో మీకు తెలుసా? అది ఇలా ఉంటుంది: నేలమీద ఒక వృత్తం గీసినట్లు, ఆ వృత్తం మధ్యలో ఒక చెట్టు పెరిగి, దాని పక్కన ఒక కొమ్మ మొలిచినట్లు ఊహించుకోండి. ఆ వృత్తపు వ్యాసం పరిధిలో ఉన్న నేలలోనే ఆ చెట్టుకు పోషణ లభిస్తుంది. ఎందుకంటే, చెట్టు నేలలో లేకపోతే చనిపోతుంది, ఫలాలనూ ఇవ్వదు. అదే విధంగా, ఆత్మ ప్రేమవల్లనే ఉనికిలో ఉండే ఒక చెట్టు అనీ, ప్రేమ తప్ప మరి దేనివల్లా అది జీవించలేదనీ ఇప్పుడు ఆలోచించండి. ఈ ఆత్మలో పరిపూర్ణమైన దైవప్రేమ నిజంగా లేకపోతే, అది జీవఫలాలను ఇవ్వలేదు; మరణఫలాలను మాత్రమే ఇస్తుంది. కాబట్టి ఈ చెట్టు వేరు, అంటే ఆత్మలోని అనురక్తి, నిజమైన స్వీయ జ్ఞానమనే వృత్తంలో పెరిగి, దానినుండే వెలువడాలి. ఆ వృత్తం నాలో ఇమిడి ఉంది. వృత్తపు పరిధివలె నాకూ ఆది లేదు, అంతం లేదు. ఎందుకంటే, వృత్తంలో మీరు ఎటు తిరిగినా, దాని పరిధికి అంతమూ ఆరంభమూ లేవు గనుక, మీరు ఎల్లప్పుడూ దానిలోనే ఉంటారు.

“మీ గురించిన ఈ జ్ఞానమూ, నన్ను గురించిన జ్ఞానమూ నిజమైన వినయమనే నేలలో లభిస్తాయి. ఆ నేల వృత్తపు వ్యాసమంత విశాలమైనది; అంటే, స్వీయ జ్ఞానమూ, నన్ను గురించిన జ్ఞానమూ ఎంత విస్తరించి ఉంటాయో అంత విశాలమైనది. (ఎందుకంటే, ఈ జ్ఞానం నాలో ఇమిడి ఉండకపోతే, ఆ వృత్తం ఆద్యంతాలు లేనిదిగా ఉండదు; దానికి స్వీయ జ్ఞానంలో ఆరంభమూ, అయోమయంలో అంతమూ ఉంటాయి.) అప్పుడు ప్రేమ అనే చెట్టు వినయంనుండి పోషణ పొందుతుంది. నేను ఇప్పటికే మీకు చెప్పిన విధంగా, దాని పక్కన నిజమైన వివేచన అనే కొమ్మ మొలుస్తుంది. అది ఆ చెట్టు అంతర్భాగం నుండి, అంటే ఆత్మలోని ప్రేమానురక్తి నుండీ, నేను ఆత్మలోనూ ఆత్మ నాలోనూ ఉన్నామని నిరూపించే సహనం నుండీ మొలుస్తుంది. ఇలా ఎంతో మధురంగా నాటబడిన ఈ చెట్టు, అనేక విధాలైన సువాసనలతో కూడిన సద్గుణ పుష్పాలను పూస్తుంది. ఎందుకంటే, నా సేవకులనుండి ఫలాలను పొందడానికి వచ్చేవారి ఆసక్తికి అనుగుణంగా, ఆత్మ తన పొరుగువారికి కృపాఫలాలనూ, మేలు చేసే ఫలాలనూ అందిస్తుంది. అలాగే, నా నామానికి మహిమనూ స్తుతినీ మధుర పరిమళంగా నాకు అర్పిస్తుంది. ఈ విధంగా తన సృష్టి ఉద్దేశాన్ని నెరవేరుస్తుంది.

“కాబట్టి, ఈ విధంగా ఆత్మ తన ఉనికి యొక్క పరమగమ్యాన్ని చేరుకుంటుంది. ఆ గమ్యం నిత్యజీవమైన నేనే, దాని దేవుడను. దాని సమ్మతి లేకుండా ఈ ఫలాలను దానినుండి తీసివేయలేరు. ఎందుకంటే, పైన చెప్పినట్లుగా, అవన్నీ ఒకదానితో మరొకటి ఐక్యమై ఉన్నాయి గనుక, అవన్నీ వివేచన అనే రుచిని కలిగి ఉంటాయి.”

ప్రాయశ్చిత్త క్రియలనూ ఇతర శారీరక సాధనలనూ సద్గుణాన్ని పొందడానికి ఉపకరణాలుగా స్వీకరించాలి గానీ, ఆత్మ యొక్క ప్రధాన అనురక్తిగా భావించకూడదనే విషయం; అలాగే, ఇతర వివిధ విధానాలలోనూ కార్యాచరణలలోనూ వివేచన వెలుగు గురించి.

“ఆత్మనుండి నేను కోరేది ఈ ఫలాలనే, ఈ కార్యాలనే; అంటే, అవసర సమయంలో సద్గుణాన్ని నిరూపించుకోవడాన్నే. అయినప్పటికీ, మీకు గుర్తుంటే, కొంతకాలం క్రితం నా నిమిత్తం గొప్ప ప్రాయశ్చిత్త క్రియలు చేయాలని మీరు ఆశపడి, ‘ఓ ప్రభువా, నీ కోసం బాధను భరించడానికి నేను ఏమి చేయగలను?’ అని అడిగినప్పుడు, నేను మీ మనస్సులో ఇలా జవాబిచ్చాను: ‘కొద్ది మాటలలోనూ, అనేక కార్యాలలోనూ నేను ఆనందిస్తాను.’ ‘ప్రభువా, ప్రభువా, నీ కోసం ఏదైనా చేయాలనుకుంటున్నాను’ అంటూ కేవలం మాటల శబ్దంతో నన్ను పిలిచేవారు, నా నిమిత్తం అనేక ప్రాయశ్చిత్త క్రియలతో తమ శరీరాన్ని నిగ్రహించాలని కోరుకుంటూ, తమ స్వీయ సంకల్పాన్ని మాత్రం నిగ్రహించనివారు నాకు అంతగా సంతోషం కలిగించరని మీకు చూపించాలనుకున్నాను. దానికి బదులుగా, సహనంతో కూడిన ధీరమైన ఓర్పును చాటే అనేక కార్యాలనూ, వాటితోపాటు నేను పైన మీకు పేర్కొన్న, ఆత్మలో అంతర్లీనంగా ఉండే ఇతర సద్గుణాలనూ నేను కోరుకున్నాను. కృపకు తగిన ఫలాలను పొందడానికి ఇవన్నీ క్రియాశీలంగా ఉండాలి. ఈ మూలసూత్రం కాక మరే ఇతర సూత్రంపైనైనా ఆధారపడిన కార్యాలన్నిటినీ కేవలం మాటలతో పిలవడంగానే నేను ఎంచుతాను. ఎందుకంటే అవి పరిమితమైన కార్యాలు; అనంతుడనైన నేను అనంతమైన కార్యాలను, అంటే ప్రేమలో అనంతమైన పరిపూర్ణతను కోరుకుంటాను.”

“అందువల్ల, ప్రాయశ్చిత్త క్రియలను, ఇతర శారీరక నియమసాధనలను కేవలం సాధనాలుగానే ఆచరించాలని, ఆత్మ యొక్క మౌలిక అనురాగంగా వాటిని పరిగణించకూడదని నేను కోరుతున్నాను. ఎందుకంటే, ఆత్మ తన ప్రధాన అనురాగాన్ని ప్రాయశ్చిత్త క్రియలపైనే ఉంచితే, నేను పొందేది ఒక మాటవంటి పరిమితమైనదే అవుతుంది. నోటి నుండి వెలువడిన మాట ఆ తరువాత నిలిచి ఉండదు; అయితే, సద్గుణాన్ని నిజంగా గర్భం దాల్చి, దానికి జన్మనిచ్చే ఆత్మానురాగంతో అది వెలువడితే అలా కాదు. అంటే, నేను మాట అని పిలిచిన ఆ పరిమిత కార్యం అనురాగంతో లేదా ప్రేమతో కలిసి ఉండాలి; అప్పుడు అది నాకు ప్రీతికరంగానూ ఆనందదాయకంగానూ ఉంటుంది. ఎందుకంటే, అటువంటి కార్యం ఒంటరిగా ఉండదు; నిజమైన వివేచన దానికి తోడుగా ఉంటుంది. ఆ వివేచన శారీరక క్రియలను సాధనాలుగా ఉపయోగిస్తుంది గాని ప్రధాన పునాదిగా చేసుకోదు. ఆ ప్రధాన పునాదిని కేవలం ప్రాయశ్చిత్త క్రియలలోనో, ఏదైనా బాహ్య శారీరక కార్యంలోనో ఉంచడం సముచితం కాదు. ఇటువంటి క్రియలు పరిమితమైనవి; ఎందుకంటే అవి పరిమిత కాలంలో జరుగుతాయి. అంతేకాక, సృష్టింపబడిన వ్యక్తి వాటిని మానివేయడం, మానివేసేలా చేయబడటం కూడా తరచుగా మేలును కలిగిస్తుంది.

“అందువల్ల, వివిధ పరిస్థితుల కారణంగా ప్రారంభించిన కార్యాన్ని పూర్తి చేయలేక, అవసరాన్నిబట్టి ఆత్మ వాటిని మానివేసినప్పుడు, లేదా తరచుగా జరిగే విధంగా, తన ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శి ఆజ్ఞకు విధేయత చూపుతూ వాటిని మానివేసినప్పుడు, అది మంచిదే. ఎందుకంటే, అటువంటి సమయంలో కూడా వాటిని కొనసాగిస్తే, ఆత్మకు పుణ్యం లభించకపోవడమే కాక, అది నన్ను బాధపెడుతుంది. అవి కేవలం పరిమితమైనవేనని దీనినిబట్టి మీకు అర్థమవుతుంది. అందుచేత ఆత్మ వాటిని సాధనంగా స్వీకరించాలే గాని, గమ్యంగా కాదు. ఎందుకంటే, వాటినే గమ్యంగా చేసుకుంటే, ఎప్పుడో ఒకప్పుడు వాటిని విడిచిపెట్టవలసి వస్తుంది; అప్పుడు ఆత్మ శూన్యంగా మిగిలిపోతుంది. నా సందేశాన్ని బాకానాదంలా ప్రకటించే మహిమగల పౌలు తన లేఖలో, మీరు దేహాన్ని నిగ్రహించి, స్వీయచిత్తాన్ని నిర్మూలించాలని చెప్పినప్పుడు మీకు బోధించినది ఇదే. అంటే, దేహాన్ని ఎలా అదుపులో ఉంచాలో తెలుసుకోవాలి; అది ఆత్మకు విరుద్ధంగా పోరాడాలని కోరినప్పుడల్లా దానిని కఠిన నియమాలతో నిగ్రహించాలి. అయితే స్వీయచిత్తం ప్రతి విషయంలోనూ మరణించి, నిర్మూలించబడి, నా చిత్తానికి లోబడి ఉండాలి. నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, వివేచన అనే సద్గుణం ఆత్మకు చెల్లించవలసిన ఋణం ఈ స్వీయచిత్త సంహారమే. అంటే, తన సొంత అపరాధాల పట్ల, ఇంద్రియలోలత్వం పట్ల ద్వేషం, అసహ్యం కలిగి ఉండటం; ఇవి ఆత్మపరిజ్ఞానం ద్వారా కలుగుతాయి. స్వీయచిత్తంపై ఆధారపడిన స్వార్థప్రేమనంతటినీ సంహరించి, తెగనరికే కత్తి ఇదే. ఇటువంటివారు నాకు మాటలను మాత్రమే కాక, అనేకమైన కార్యాలను కూడా సమర్పిస్తారు; వీరిలో నేను ఆనందిస్తాను. అందుకే నేను తక్కువ మాటలను, ఎక్కువ క్రియలను కోరుతున్నానని చెప్పాను. ‘ఎక్కువ’ అనే మాటతో నేను మీకు ఏ నిర్దిష్ట సంఖ్యనూ విధించడం లేదు. ఎందుకంటే, సమస్త సద్గుణాలకూ సత్కార్యాలకూ జీవమిచ్చే ప్రేమలో పునాదిగల ఆత్మానురాగం అనంతంగా పెరగాలి. అయినా, దీనివల్ల నేను మాటలను మినహాయించడం లేదు; వాటిని కొద్దిగానే కోరుతున్నానని మాత్రమే చెప్పాను. ఆచరణలో చేసే ప్రతి కార్యమూ, కార్యంగా చూసినప్పుడు, పరిమితమైనదని మీకు చూపిస్తూ, వాటికి స్వల్పమైన విలువ ఉందని అన్నాను. అయితే, అవి సద్గుణ సాధనాలుగా చేయబడినప్పుడు నాకు ప్రీతికరంగా ఉంటాయి; వాటినే ప్రధాన గమ్యంగా చేసుకున్నప్పుడు కాదు. “అయితే, గొప్ప ప్రాయశ్చిత్త క్రియలు చేస్తూ, తన దేహాన్ని అణచివేయడానికి అతిగా పాల్పడుతున్న కారణంగా, తక్కువగా చేసేవారికంటే తనలో ఎక్కువ పరిపూర్ణత ఉందని ఎవరూ భావించకూడదు. ఎందుకంటే, సద్గుణమూ పుణ్యమూ వాటిలో ఉండవు. అలా అయితే, సముచితమైన ఏదైనా కారణంతో ప్రాయశ్చిత్త క్రియలను ఆచరించలేనివారి స్థితి దయనీయంగా ఉండేది. పుణ్యం అనేది నిజమైన వివేచన అనే వెలుగుతో పరిమళించే ప్రేమ అనే సద్గుణంలో మాత్రమే ఉంటుంది; అది లేకుండా ఆత్మకు ఏ విలువా ఉండదు. నేను పరమమైన, నిత్యమైన సత్యాన్ని కాబట్టి, ఈ ప్రేమ అంతం లేకుండా, హద్దులు లేకుండా నా వైపు మళ్లాలి. అందువల్ల, నా పట్ల తనకున్న ప్రేమకు ఆత్మ నియమాలనుగాని హద్దులనుగాని విధించకూడదు. అయితే, దీనికి భిన్నంగా, తన పొరుగువారి పట్ల దాని ప్రేమ కొన్ని షరతులకు లోబడి క్రమబద్ధంగా ఉంటుంది. నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, ప్రేమ నుండి ఉద్భవించే వివేచన అనే వెలుగు, పొరుగువారి పట్ల ప్రేమను కొన్ని షరతులకు లోబడినదిగా చేస్తుంది. ఆ ప్రేమ సరైన క్రమంలో ఉంటుంది కాబట్టి, ఇతరులకు మేలు చేయడం కోసం పాపం ద్వారా తనకే హాని కలిగించుకోదు. ఎందుకంటే, సమస్త లోకాన్ని నరకం నుండి రక్షించడానికైనా, ఒక గొప్ప సద్గుణాన్ని పొందడానికైనా ఒక్క పాపం చేసినా, దాని వెనుక ఉన్న ఉద్దేశం సక్రమమైన లేదా వివేచనతో కూడిన ప్రేమ కాదు; అది వివేచనలేని ప్రేమ అవుతుంది. ఎందుకంటే, పాపదోషానికి పాల్పడటం ద్వారా గొప్ప సద్గుణంతో కూడినదీ, ఇతరులకు ప్రయోజనకరమైనదీ అయిన ఒక్క కార్యాన్ని చేయడం కూడా ధర్మసమ్మతం కాదు. పవిత్రమైన వివేచన నిర్దేశించేది ఏమిటంటే, ఆత్మ తన శక్తులన్నిటినీ ధీరమైన ఉత్సాహంతో నా సేవకు అంకితం చేయాలి; తన పొరుగువారిని ఎంత నిబద్ధతతో ప్రేమించాలంటే, సాధ్యమైతే ఆత్మల రక్షణ కోసం తన దేహప్రాణాన్ని వెయ్యిసార్లయినా అర్పించడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. తన పొరుగువారికి కృపాజీవం కలిగేలా బాధలను, వేదనలను భరించాలి; వారి దేహానికి మేలు, ఉపశమనం కలిగేలా తన భౌతిక సంపదను ఇవ్వాలి.

“ప్రేమ నుండి ఉద్భవించే వివేచన యొక్క సర్వోన్నత కార్యం ఇదే. కాబట్టి కృపను కోరుకునే ప్రతి ఆత్మ తన ఋణాలను ఎంత వివేచనతో తీర్చుకోవాలో నీవు చూస్తున్నావు. అంటే, ఆ ఆత్మ నన్ను అనంతమైన, కొలతలేని ప్రేమతో ప్రేమించాలి; అయితే నేను చెప్పినట్లుగా, ఇతరులకు మేలు చేయడం కోసం పాపం చేసి తనకు తాను హాని చేసుకోకుండా, తన పొరుగువారిని మితంగా, పరిమితమైన ప్రేమతో ప్రేమించాలి. ప్రేమ ముందుగా తన మేలును చూసుకోవాలని, అలా చేయకపోతే అది ఇతరులకు ఎన్నటికీ సంపూర్ణంగా ఉపయోగపడదని చెప్పినప్పుడు పునీత పౌలు మీకు ఇచ్చే ఉపదేశం ఇదే. ఎందుకంటే, ఆత్మలో పరిపూర్ణత లేనప్పుడు, ఆ ఆత్మ తన కోసం, ఇతరుల కోసం చేసేదంతా అపరిపూర్ణంగానే ఉంటుంది. అందువల్ల, పరిమితమైనవారూ, నాచేత సృష్టించబడినవారూ అయిన ప్రాణులు, అనంతమైన మేలుస్వరూపినైన నాకు అపరాధం చేయడం ద్వారా రక్షణ పొందడం న్యాయం కాదు. అటువంటి సందర్భంలో అపరాధం ఎంత తీవ్రమైనదైతే, ఆ కార్యం అంత తక్కువ ఫలాన్ని ఇస్తుంది; కాబట్టి, నీవు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ పాపదోషాన్ని ఎన్నడూ మూటగట్టుకోకూడదు.

“నిజమైన ఈ ప్రేమకు ఈ విషయం బాగా తెలుసు. ఎందుకంటే అది పవిత్ర వివేచన అనే వెలుగును తనతో మోస్తుంది. ఆ వెలుగు చీకటినంతటినీ పారద్రోలుతుంది, అజ్ఞానాన్ని తొలగిస్తుంది, సద్గుణ సాధనకు ఉపయోగపడే ప్రతి సాధనానికీ రుచినిచ్చే మసాలా వంటిది. పవిత్ర వివేచన అనేది మోసపోని వివేకం, ఓడించలేని ధైర్యం, ఒక చివరి నుండి మరొక చివరి వరకు నిలిచే పట్టుదల. అది పరలోకం నుండి భూమి వరకు, అంటే నన్ను గురించిన జ్ఞానం నుండి తనను గురించిన జ్ఞానం వరకు, నాపట్ల ప్రేమ నుండి ఇతరుల పట్ల ప్రేమ వరకు విస్తరిస్తుంది. ఆత్మ తన నిజమైన వినయం ద్వారా ప్రమాదాల నుండి తప్పించుకుంటుంది; తన వివేకం ద్వారా లోకమూ దానిలోని ప్రాణులూ పన్నే ఉచ్చులన్నిటినీ తప్పించుకుంటుంది. ఆయుధాలు లేని చేతులతోనే, అంటే ఎంతో సహనం ద్వారా, మధురమైన, మహిమగల ఈ వెలుగుతో అపవాదినీ శరీర వాంఛలనూ ఓడిస్తుంది. ఈ వెలుగు ద్వారా తన బలహీనతను తెలుసుకొని, తన బలహీనతకు తగిన ద్వేషాన్ని దానిపట్ల చూపుతుంది.

“అందుచేత ఆ ఆత్మ లోకాన్ని తొక్కివేసి, తన అనురాగపు పాదాల క్రింద ఉంచింది; దానిని తృణీకరించి, నీచమైనదిగా ఎంచి, వెర్రితనంగా పరిగణిస్తూ దానిపై ఆధిపత్యం పొందింది. అటువంటి ఆత్మ నుండి లోకసంబంధులైన మనుషులు దాని సద్గుణాలను హరించలేరు; వారి హింసలన్నీ ఆ సద్గుణాలను పెంచి, వాటిని నిరూపిస్తాయి. చెప్పినట్లుగా, ఈ సద్గుణాలు మొదట ప్రేమ అనే సద్గుణం ద్వారా ఆత్మలో గర్భం దాల్చి, ఆ తరువాత పొరుగువారి పట్ల ప్రవర్తనలో పరీక్షించబడి, వారిలో తమ ఫలాలను ఇస్తాయి. ఈ విధంగా నేను నీకు చూపించినదేమిటంటే, పరీక్షా సమయంలో సద్గుణం కనిపించకపోతే, ప్రకాశించకపోతే, అది నిజంగా గర్భం దాల్చలేదన్నమాట. ఎందుకంటే, పొరుగువారి ద్వారానే తప్ప పరిపూర్ణ సద్గుణం ఉనికిలో ఉండలేదనీ, ఫలించలేదనీ నేను నీకు ఇదివరకే చెప్పాను. ఇది ఎలాంటిదంటే, గర్భం దాల్చిన ఒక స్త్రీ తన బిడ్డను కనక, ఆ బిడ్డను మనుషుల కళ్లముందు కనిపించనీయకపోతే, తన భర్తకు తండ్రి అనే పేరుప్రతిష్ఠలను దక్కనీయనట్లే. ఆత్మకు వరుడనైన నా విషయంలోనూ అలాగే ఉంటుంది. ఆ ఆత్మ తన పొరుగువారి పట్ల ప్రేమలో సద్గుణమనే బిడ్డను కనకపోతే, అవసరంలో ఉన్నవారికి, సాధారణంగానూ ప్రత్యేకంగానూ, తన బిడ్డను చూపకపోతే, నేను నీకు ఇంతకుముందు చెప్పినట్లే, నిజానికి ఆ ఆత్మలో సద్గుణం అసలు గర్భం దాల్చనేలేదని ఇప్పుడు ప్రకటిస్తున్నాను. దుర్గుణాల విషయంలోనూ ఇదే నిజం; అవన్నీ పొరుగువారి ద్వారానే కార్యరూపం దాల్చుతాయి.”

దైవ సమాధానం ద్వారా ఈ ఆత్మ ఎలా ఎదిగింది, దాని దుఃఖాలు ఎలా తగ్గాయి, పవిత్ర సభ కొరకూ తన సొంత ప్రజల కొరకూ అది దేవుణ్ణి ఎలా ప్రార్థించింది.

“అప్పుడు ఆ ఆత్మ, దేవుని అపారమైన మంచితనంలో వెల్లడైన ఆయన అనిర్వచనీయమైన ప్రేమను తెలుసుకోవడం ద్వారా తనలో కలిగిన అత్యంత గొప్ప కోరికతో దాహార్తి చెంది, దహించిపోతూ ఉంది. ఆయన ఎంత మధురంగా తన విన్నపానికి సమాధానమిచ్చి, దానిని తీర్చడానికి దయచూపారో చూసి, ఆయన ప్రేమ యొక్క విశాలతను గ్రహించింది. దేవునికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన అపరాధాల వల్ల, పవిత్ర సభకు కలిగిన హాని వల్ల తనలో పుట్టిన దుఃఖానికి ఆశను అందిస్తూ, తనను తాను తెలుసుకోవడం ద్వారా తాను దర్శించిన ఆయన కారుణ్యం చేత ఆ ఆత్మ తన దుఃఖాన్ని తగ్గించుకుంది; అయితే అదే సమయంలో తన దుఃఖాన్ని పెంచుకుంది.

“ఎందుకంటే, సర్వోన్నతుడూ నిత్యుడూ అయిన తండ్రి, పరిపూర్ణతా మార్గాన్ని తెలియజేస్తూ, పైన మరింత విపులంగా చెప్పినట్లుగా, ఆమె దోషాన్ని, ఆత్మల నాశనాన్ని ఆమెకు మళ్లీ చూపించాడు. అంతేకాక, ఆత్మ తనను తాను తెలుసుకోవడం ద్వారా దేవుణ్ణి మరింతగా తెలుసుకుంటుంది. దేవుని మధుర దర్పణమైన ఆయన మంచితనాన్ని తనలో గుర్తించడం ద్వారా, తన ఘనతను, తన అయోగ్యతను తెలుసుకుంటుంది. తన ఘనత తాను సృష్టించబడిన తీరులో ఉంది; ఎందుకంటే తాను దేవుని ప్రతిరూపమని ఆత్మ గ్రహిస్తుంది. ఈ ఘనత దానికి వరప్రసాదంగా ఇవ్వబడిందే తప్ప, హక్కుగా లభించినది కాదు. దేవుని మంచితనమనే అదే దర్పణంలో, ఆత్మ తన సొంత దోషం ఫలితమైన తన అయోగ్యతను తెలుసుకుంటుంది. అందువల్ల, ఒక మనిషి అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు తన ముఖంపై ఉన్న మచ్చలను మరింత సులభంగా చూడగలిగినట్లే, తనను తాను నిజంగా తెలుసుకొని, తపనతో పైకెదిగి, దేవుని మధుర దర్పణంలో తనను తాను బుద్ధినేత్రంతో చూసుకునే ఆత్మ, ఆయనలో కనిపించే పవిత్రత వల్ల తన ముఖంపై ఉన్న మచ్చలను మరింత స్పష్టంగా తెలుసుకుంటుంది.

“అందువల్ల, పైన చెప్పిన విధంగా ఆ ఆత్మలో వెలుగూ జ్ఞానమూ పెరిగినందున, దానిలో మధురమైన దుఃఖం పెరిగింది. అదే సమయంలో, పరమసత్యస్వరూపుడు ఇచ్చిన నిరీక్షణ వల్ల ఆ దుఃఖం తగ్గింది. కట్టెలు వేస్తున్నకొద్దీ మంట పెరిగినట్లే, ఆ ఆత్మలోని అగ్ని ఎంతగా పెరిగిందంటే, ఆత్మ శరీరాన్ని విడిచిపెట్టకుండా శరీరం దానిని భరించడం ఇక సాధ్యం కాలేదు. కనుక పరమబలస్వరూపుడైన ఆయన బలం ఆ ఆత్మను ఆవరించి ఉండకపోతే, అది ఇంకా జీవించి ఉండటం సాధ్యమయ్యేది కాదు. అప్పుడు ఈ ఆత్మ, తనను తాను, దేవుణ్ణి తెలుసుకోవడంలో కనుగొన్న దైవప్రేమాగ్నిచేత శుద్ధి పొంది, సమస్త లోక రక్షణకూ, పరిశుద్ధ సభ సంస్కరణకూ ఉన్న తన ఆకలి, అవి నెరవేరుతాయనే తన నిరీక్షణతోపాటు పెరగగా, నమ్మకంతో సర్వోన్నత తండ్రి ఎదుటకు లేచి వచ్చింది. పరిశుద్ధ సభకు పట్టిన కుష్ఠునూ, లోక దైన్యాన్నీ ఆయనకు చూపిస్తూ, మోషే మాటలతో అన్నట్లుగా ఇలా పలికింది: ‘నా ప్రభూ, నీ కారుణ్య దృష్టిని నీ ప్రజలపైనా, పరిశుద్ధ సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంపైనా త్రిప్పు. ఎందుకంటే, నీవు ఇంతమంది సృష్టిప్రాణులను క్షమించి, వారికి జ్ఞానపు వెలుగును ప్రసాదిస్తే, నీకు మరింత మహిమ కలుగుతుంది. నీ అనంతమైన మంచితనం ద్వారా తాము మరణకర పాపపు మేఘాలనుండీ, నిత్య నరకశిక్షనుండీ తప్పించుకున్నామని చూసినప్పుడు అందరూ నిన్ను స్తుతిస్తారు. అప్పుడు, నిన్ను ఎంతగానో నొప్పించి, ఈ కీడంతటికీ కారణమూ సాధనమూ అయిన దౌర్భాగ్యమైన నా నుండి మాత్రమే నీకు స్తుతి కలుగదు. అందుకే, నీ దివ్యమైన, నిత్యమైన ప్రేమను బట్టి, నాపై నీ ప్రతీకారం తీర్చుకొని, నీ ప్రజలపై కనికరం చూపమని ప్రార్థిస్తున్నాను. నీవు వారికి కారుణ్యం ప్రసాదించడం చూసేవరకు నేను నీ సన్నిధిని విడిచి వెళ్లనే వెళ్లను. నాకు జీవముండి, నీ ప్రజలకు మరణం వాటిల్లితే, నీ వధువును చీకటి మేఘాలు కమ్ముకుంటే, దానివల్ల నాకేమి ప్రయోజనం? దీనికి ప్రధాన కారణం నా సొంత పాపాలే గాని, నీవు సృష్టించిన ఇతరుల పాపాలు కావు కదా? కాబట్టి, నీ వరప్రసాదం ద్వారా నీవు నీ ప్రజలపై కనికరం చూపాలని కోరుకుంటూ నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. “మన స్వరూపంలో మానవుని సృష్టిద్దాం” అని పలుకుతూ, నీ స్వరూపంలోనూ పోలికలోనూ మానవుని సృష్టించడానికి నిన్ను ప్రేరేపించిన, సృష్టించబడని నీ ప్రేమను బట్టి, ఇలా చేయమని నిన్ను గట్టిగా వేడుకుంటున్నాను. ఓ నిత్య త్రిత్వమా, సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన త్రిత్వమైన నీకు చెందిన సమస్తంలో మానవుడు పాలుపొందాలని నీవు ఇలా చేశావు.’

“అందువల్ల, నీ ఉపకారాలను స్వీకరించడానికి నీవు మానవునికి జ్ఞాపకశక్తిని ఇచ్చావు; దాని ద్వారా అతడు నిత్య తండ్రి శక్తిలో పాలుపొందుతాడు. నీ మంచితనాన్ని చూసి తెలుసుకోవడానికీ, తద్వారా నీ ఏకైక కుమారుని జ్ఞానంలో పాలుపొందడానికీ బుద్ధిని ఇచ్చావు. నీ సత్యం గురించి తన బుద్ధి చూసి తెలుసుకున్నదానిని ప్రేమించడానికీ, తద్వారా నీ పవిత్రాత్మ కరుణలో పాలుపొందడానికీ సంకల్పశక్తిని ఇచ్చావు. ఇంత ఘనతతో మానవుని సృష్టించడానికి నీకున్న కారణమేమిటి? వెలకట్టలేని ప్రేమతో నీవు నీ సృష్టిప్రాణిని నీలో చూసుకొని, అతనిని ఎంతగానో ప్రేమించావు. ఎందుకంటే, నీవు అతనిని ప్రేమతో సృష్టించి, నీ నిత్య మేలును రుచిచూసి ఆనందించేలా అతనిని ఉద్దేశించావు. కాబట్టి, నీవు మొదట అతనికి ఇచ్చిన ఈ ఘనతను అతడు తన పాపం ద్వారా కోల్పోయాడని, నీపై తిరుగుబాటు చేయడం ద్వారా నీ దయాగుణంతో పోరాడే స్థితిలోకి దిగజారాడని నేను చూస్తున్నాను. అంటే, మనమందరం నీకు శత్రువులమయ్యాము.

“అందువల్ల, నీవు మానవుణ్ణి సృష్టించినప్పుడు నీలో రగిలిన అదే ప్రేమాగ్నితో ప్రేరేపితుడవై, అతడు పడిపోయిన ఘోరమైన తిరుగుబాటు తరువాత గొప్ప శాంతి కలగాలని, అతనికి సమాధానపడే మార్గాన్ని ఇష్టపూర్వకంగా ఇచ్చావు; అలా మాకూ నీకూ మధ్యవర్తిగా ఉండటానికి నీ ఏకైక కుమారుడైన వాక్కును అతనికి ఇచ్చావు. ఆయనే మా నీతి అయ్యాడు; ఎందుకంటే ఆయన మా అపరాధాలన్నిటినీ, అన్యాయాలన్నిటినీ తనపై వేసుకున్నాడు. నిత్యపితా, నీవు ఆయనకు మా మానవత్వాన్ని, మా మానవ స్వభావాన్ని, పోలికను తొడిగినప్పుడు ఆయనపై ఉంచిన ఆజ్ఞను ఆయన విధేయతతో నెరవేర్చాడు. ఓ అగాధమైన ప్రేమా! నీ అంతటి ఘనత మా మానవత్వమంతటి దీనస్థితికి దిగిరావడాన్ని చూసినప్పుడు ఏ హృదయం ద్రవించకుండా ఉండగలదు? మేము నీ ప్రతిరూపం; నీవు మానవునితో నెరవేర్చిన ఈ ఐక్యత ద్వారా మా ప్రతిరూపమయ్యావు. నిత్యదైవత్వాన్ని దుఃఖమనే మేఘంతోనూ, ఆదాము యొక్క భ్రష్టమైన మట్టితోనూ కప్పావు. ఏ కారణం చేత? — ప్రేమ చేత. అందుచేత, ఓ దేవా, నీవు మానవుడవయ్యావు, మానవుడు దేవుడయ్యాడు. కాబట్టి, నీ ఈ అనిర్వచనీయమైన ప్రేమను బట్టి, నీ సృష్టిప్రాణులపై కరుణ చూపమని నిన్ను కట్టిపడేసి వేడుకుంటున్నాను.”

దేవుడు క్రైస్తవ ప్రజల గురించి, ముఖ్యంగా తన సేవకుల గురించి ఎలా దుఃఖిస్తున్నాడో; అలాగే క్రీస్తు శరీర సంస్కారం గురించీ, మానవావతారం వల్ల కలిగిన మేలు గురించీ ప్రస్తావించడం.

అప్పుడు దేవుడు తన కారుణ్యదృష్టిని ఆమెవైపు తిప్పి, ఆమె కన్నీళ్లు తనను కట్టిపడేయడానికి, ఆమె పవిత్రమైన ఆకాంక్ష అనే గొలుసు తనను బంధించడానికి అనుమతిస్తూ, విలపిస్తూ ఇలా జవాబిచ్చాడు — “నా అత్యంత ప్రియమైన కుమార్తె, నీ కన్నీళ్లు నా ప్రేమతో ముడిపడి ఉన్నందున, నాపై ప్రేమతో రాలుతున్నందున అవి నన్ను కట్టిపడేస్తున్నాయి; వేదనతో కూడిన నీ ఆకాంక్షలు నీకు జవాబివ్వమని నన్ను నిర్బంధిస్తున్నాయి. అయితే ఆశ్చర్యంతో చూడు: నా వధువు తన మలినత్వం వల్ల, స్వార్థప్రేమ వల్ల తన ముఖాన్ని ఎలా కలుషితం చేసుకుని కుష్ఠువ్యాధిగ్రస్తురాలైందో, తమ సొంత పాపాన్నే ఆహారంగా చేసుకునేవారి గర్వం, ధనదాహం వల్ల ఎలా ఉబ్బిపోయిందో చూడు.

“పవిత్ర సభ యొక్క సార్వత్రిక సముదాయం గురించీ, ఆధ్యాత్మిక శరీరం గురించీ (అంటే క్రైస్తవ మతం గురించి) నేను చెప్పేది, పవిత్ర సభ స్తనాల చెంత నిలిచి పాలు త్రాగే నా సేవకులకు కూడా వర్తిస్తుంది. వారు తాము పోషణ పొందడమే కాకుండా, క్రైస్తవ ప్రజల సార్వత్రిక సముదాయానికీ, తమ అవిశ్వాసపు చీకటిని విడిచిపెట్టి నా సభలో అవయవాలుగా తమను కలుపుకోవాలని కోరుకునే ఇతర ప్రజలందరికీ పోషణనిస్తూ, వారిని ఆ స్తనాల చెంత నిలిపి ఉంచడం కూడా వారి కర్తవ్యం. కాబట్టి నా వధువు యొక్క ఈ మహిమాన్వితమైన పాలు, రక్తం ఎంత అజ్ఞానంతో, చీకటితో, కృతఘ్నతతో అందించబడుతున్నాయో, ఎంత మలినమైన చేతులతో నిర్వహించబడుతున్నాయో, ఎంత దురహంకారంతో, అగౌరవంతో స్వీకరించబడుతున్నాయో చూడు. అందువల్ల, నిజంగా జీవాన్ని ఇచ్చేది, దానిని స్వీకరించేవారి లోపాల కారణంగా తరచూ మరణాన్ని ఇస్తోంది. అంటే, మరణాన్నీ చీకటినీ నాశనం చేసి, జీవాన్నీ సత్యాన్నీ ప్రసాదించి, అసత్యాన్ని పరాభవించిన నా ఏకైక కుమారుని అమూల్య రక్తమే అది. దానిని స్వీకరించడానికి తగిన విధంగా సిద్ధపడే వ్యక్తి రక్షణకూ పరిపూర్ణతకూ నేను ఈ రక్తాన్ని ఇస్తాను, వినియోగిస్తాను. ఎందుకంటే దానిని స్వీకరించే వ్యక్తి సంసిద్ధతకు, ప్రేమకు తగినట్లుగా అది జీవాన్ని ప్రసాదించి, ఆత్మను ప్రతి అనుగ్రహంతో అలంకరిస్తుంది. అదే విధంగా, అన్యాయంలోనూ ఘోరపాపపు చీకటిలోనూ జీవిస్తూ దానిని అయోగ్యంగా స్వీకరించే వ్యక్తికి అది మరణాన్ని ఇస్తుంది. అటువంటి వ్యక్తికి అది జీవాన్ని కాదు, మరణాన్నే ఇస్తుందని నేను చెబుతున్నాను. ఇది ఆ రక్తంలోని లోపం వల్ల కాదు; సేవకునిలో లోపం వల్ల కూడా కాదు, అతనిలో గొప్ప దుష్టత్వం ఉన్నప్పటికీ. ఎందుకంటే అతని దుష్టత్వం ఆ రక్తాన్ని చెడగొట్టదు, కలుషితం చేయదు; దాని అనుగ్రహాన్నీ శక్తినీ తగ్గించదు. దుష్టుడైన సేవకుడు తాను ఆ రక్తాన్ని అందించే వ్యక్తికి హాని చేయడు; కానీ పాపదోషం ద్వారా తనకే హాని చేసుకుంటాడు. హృదయపూర్వక పశ్చాత్తాపంతో, పాపం నుండి మరలడంతో తనను తాను సరిదిద్దుకోకపోతే, ఆ దోషానికి శిక్ష తప్పదు. కాబట్టి ఆ రక్తాన్ని అయోగ్యంగా స్వీకరించేవారికి అది హాని చేస్తుందని నేను చెబుతున్నాను. అది ఆ రక్తంలోని లోపం వల్లనో, సేవకునిలోని లోపం వల్లనో కాదు; దానిని స్వీకరించే వ్యక్తి సొంత దుష్టమనఃస్థితి వల్ల, లోపం వల్లనే. ఎందుకంటే అటువంటి వ్యక్తి తన మనస్సునూ శరీరాన్నీ అంతటి అపవిత్రతతో, దయనీయతతో మలినపరచుకుని, తనపట్లా తన పొరుగువారిపట్లా ఎంతో క్రూరంగా ప్రవర్తించాడు. తనను తాను అనుగ్రహానికి దూరం చేసుకోవడం ద్వారా, పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో తాను పొందిన ఆ రక్తపు ఫలాన్ని తన వాంఛల పాదాల కింద త్రొక్కడం ద్వారా తనపట్ల తానే క్రూరంగా ప్రవర్తించాడు. ఆ జ్ఞానస్నానంలో ఆ రక్తపు శక్తి వల్ల అతని నుండి ఆదిపాపపు మచ్చ తొలగించబడింది. తన తల్లిదండ్రుల ద్వారా జన్మించినప్పుడు తన మూలం నుండి సంక్రమించిన మచ్చ అదే.”

“అందుకే నా వాక్కును, నా ఏకైక కుమారుణ్ణి ఇచ్చాను; ఎందుకంటే మొదటి మనిషియైన ఆదాము పాపం వల్ల మానవ సంతతికి మూలమైన పదార్థమంతా చెడిపోయింది. అందువల్ల, ఆ పదార్థంతో తయారైన పాత్రలైన మీరందరూ చెడిపోయి, నిత్యజీవాన్ని పొందడానికి తగిన స్థితిలో లేకపోయారు. కాబట్టి పాపం వల్ల మీరు కోల్పోయిన కృపాస్థితికి మీ మానవ సంతతిని తిరిగి తీసుకురావడానికి, మహిమోన్నతుడనైన నేను మీ మానవ సంతతి యొక్క దీనస్థితితో నన్ను ఐక్యం చేసుకున్నాను. ఎందుకంటే నేను బాధను అనుభవించలేను; అయినప్పటికీ, పాపదోషం కారణంగా నా దివ్యన్యాయం బాధను కోరింది. కానీ దానికి తగిన పరిహారం చెల్లించడానికి మనిషి శక్తి చాలలేదు. ఒకవేళ కొంతమేరకు పరిహారం చెల్లించగలిగినా, తనకోసం మాత్రమే చెల్లించగలిగేవాడు గాని, ఇతర వివేకశక్తిగల ప్రాణుల కోసం కాదు. అంతేకాక, అనంతమైన మేలునైన నాకు విరుద్ధంగా పాపం చేసినందున, మనిషి తనకోసమైనా, ఇతరుల కోసమైనా తగిన పరిహారం చెల్లించలేడు. అయినప్పటికీ, బలహీనపడి, పైన చెప్పిన కారణంతో పరిహారం చెల్లించలేని మనిషిని పునరుద్ధరించాలని కోరుకుని, నా వాక్కును, నా సొంత కుమారుణ్ణి, మీ స్వభావాన్నే, అనగా ఆదాము యొక్క చెడిపోయిన మట్టినే ధరింపజేసి పంపాను. మనిషి ఏ స్వభావంలో పాపం చేశాడో, సరిగ్గా అదే స్వభావంలో ఆయన బాధను అనుభవించాలని, సిలువపై అవమానకరమైన మరణం వరకు తన శరీరంలో బాధపడాలని అలా చేశాను. ఈ విధంగా ఆయన నా న్యాయానికీ నా దివ్యకరుణకూ తగిన పరిహారం చెల్లించారు. ఎందుకంటే మనిషి పాపానికి పరిహారం చెల్లించి, ఏ మేలును పొందాలని నేను మనిషిని సృష్టించానో, ఆ మేలును పొందేందుకు సిద్ధపరచాలని నా కరుణ సంకల్పించింది. దైవస్వభావంతో ఐక్యమైన ఈ మానవ స్వభావం, సమస్త మానవజాతి పాపాలకు పరిహారం చెల్లించడానికి సరిపోయింది. అది తన పరిమిత స్వభావంలో, అనగా ఆదాము శరీరంలో అనుభవించిన బాధ కారణంగా మాత్రమే కాదు, దానితో ఐక్యమైన నిత్యదైవత్వపు శక్తివల్ల, అంటే దివ్యమైన, అనంతమైన స్వభావపు శక్తివల్ల అలా చేయగలిగింది. ఈ విధంగా రెండు స్వభావాలూ ఐక్యమై ఉండగా, దైవస్వభావంతో ఒకే ముద్దగా పిసికి కలపబడిన నా ఏకైక కుమారుని బలిని నేను స్వీకరించి అంగీకరించాను. దివ్యప్రేమ అనే అగ్ని ద్వారా ఇది జరిగింది; ఆ ప్రేమే ఆయనను ఈ విధంగా సిలువకు కట్టివేసి, మేకులతో బంధించి ఉంచిన సంకెళ్లయింది. ఈ విధంగా మానవ స్వభావం పాపదోషానికి తగిన పరిహారం చెల్లించగలిగింది, అయితే దైవస్వభావపు శక్తివల్ల మాత్రమే. ఈ విధంగా ఆదాము పాపపు మలినం తొలగిపోయింది; దాని ముద్ర మాత్రమే మిగిలిపోయింది. అంటే, గాయం నయమైన తరువాత మచ్చ మిగిలినట్లుగా, పాపం వైపూ అన్ని రకాల శారీరక లోపాల వైపూ మొగ్గు మిగిలింది. ఈ విధంగా ఆదాము ఆదిపాపం ఇంకా ప్రాణాంతకమైన మలినాన్ని కలిగించగల స్థితిలోనే ఉంది. అందుకే మహావైద్యుడైన నా ఏకైక కుమారుని రాక ఈ రోగిని స్వస్థపరిచింది. మనిషి తన తీవ్రమైన బలహీనత వల్ల తాగలేని ఆ చేదు ఔషధాన్ని ఆయన తాగారు. పాలుతాగే తన బిడ్డకు బదులుగా ఔషధం తీసుకునే పెంపుడు తల్లివలె ఆయన అలా చేశారు; ఎందుకంటే ఆమె ఎదిగి బలంగా ఉంటుంది, కానీ ఆ బిడ్డ దాని చేదును భరించగల స్థితిలో ఉండదు. ఆయన మానవునికి పాలిచ్చే పెంపుడు తల్లి అయ్యారు. మీ స్వభావంతో ఐక్యమైన దైవత్వపు మహత్తుతోనూ శక్తితోనూ, పాపదోషం వల్ల బలహీనపడిన చిన్నబిడ్డలైన మీకు జీవాన్ని ఇవ్వడానికి, సిలువపై బాధాకరమైన మరణమనే చేదు ఔషధాన్ని ఆయన భరించారు. కాబట్టి, ఆదిపాపపు ముద్ర మాత్రమే మిగిలి ఉందని నేను చెబుతున్నాను. మీ తల్లిదండ్రుల ద్వారా మీరు జన్మించినప్పుడు ఆ పాపం వారి నుంచి మీకు సంక్రమిస్తుంది. అయితే ఆ మహిమగల అమూల్య రక్తం ద్వారా కృపాజీవాన్ని అందించే శక్తిగల పవిత్ర జ్ఞానస్నానం వల్ల, ఈ ముద్ర ఆత్మ నుంచి తొలగిపోతుంది, కానీ పూర్తిగా కాదు. అందువల్ల, ఆత్మ పవిత్ర జ్ఞానస్నానం పొందిన క్షణంలో ఆదిపాపం దాని నుంచి తొలగిపోతుంది, దానిలో కృప నింపబడుతుంది. ముందే చెప్పినట్లు, ఆదిలో కలిగిన పతనం నుంచి మిగిలి ఉన్న పాపం వైపు మొగ్గు నిజంగా బలహీనతకు మూలమే; అయినప్పటికీ, ఆత్మ తాను కోరుకుంటే దానిని కళ్లెంతో అదుపులో ఉంచగలదు. అప్పుడు ఆత్మ అనే పాత్ర కృపను స్వీకరించడానికీ, తనలో దానిని పెంపొందించుకోవడానికీ సిద్ధమవుతుంది. నన్ను ప్రేమించి సేవించాలనే అనురాగంతోనూ కోరికతోనూ తనను తాను ఇష్టపూర్వకంగా ఎంతగా సిద్ధపరచుకుంటుందో, దానికి అనుగుణంగా కృపను ఎక్కువగానో తక్కువగానో పొందుతుంది. అదే విధంగా, పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో కృపను పొందినప్పటికీ, ఆత్మ మేలువైపు వలెనే చెడువైపు కూడా తనను తాను మళ్లించుకోగలదు. అందువల్ల, మంచి చెడులను వివేచించే వయస్సు వచ్చినప్పుడు, ఆత్మ తన స్వేచ్ఛాసంకల్పంతో, తన చిత్తానికి నచ్చినట్లు మేలునైనా చెడునైనా ఎంచుకోగలదు. మనిషికి ఉన్న ఈ స్వేచ్ఛ ఎంత గొప్పదంటే, ఈ మహిమగల రక్తపు శక్తివల్ల అది ఎంత బలపరచబడిందంటే, మనిషి స్వేచ్ఛగా సమ్మతించకుండా ఏ దయ్యమూ ఏ సృష్టిప్రాణీ అతి చిన్న తప్పు చేయడానికి కూడా బలవంతపెట్టలేదు. తన ఇంద్రియ వాంఛలను తానే అదుపుచేసుకుని, ఏ పరమగమ్యం కోసం సృష్టించబడ్డాడో దానిని చేరుకోవడానికి మనిషి బానిసత్వం నుంచి విమోచించబడి, స్వతంత్రునిగా చేయబడ్డాడు. ఓ దౌర్భాగ్యపు మనిషీ, పశువులా బురదలోనే ఉండటానికి సంతోషిస్తూ, నా నుంచి పొందిన ఈ గొప్ప ఉపకారాన్ని నీవు గుర్తించడం లేదు! ఇంత అజ్ఞానంతో నిండిన ఆ దీనమైన దౌర్భాగ్య సృష్టిప్రాణి ఇంతకంటే గొప్ప ఉపకారాన్ని పొందలేనంత గొప్పది ఈ ఉపకారం.”

క్రీస్తు శ్రమానుభవానికి ముందు కంటే ఆ తరువాత పాపానికి మరింత కఠినమైన శిక్ష ఎలా విధించబడుతుందో; తన సేవకుల ప్రార్థనల ద్వారా, బాధల ద్వారా లోకంపైనా, పవిత్ర సభపైనా కరుణ చూపుతానని దేవుడు ఎలా వాగ్దానం చేస్తున్నాడో.

“నా కుమారీ, నీవు ఇది తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను: నేను చెప్పినట్లుగా, నా ఏకైక జనిత కుమారుని రక్తం ద్వారా మానవజాతిని నూతనంగా సృష్టించి, అనుగ్రహ జీవితానికి పునరుద్ధరించినప్పటికీ, మానవులు కృతజ్ఞులుగా ఉండటం లేదు. దానికి బదులుగా, వారు చెడు నుంచి మరింత చెడుకు, ఒక అపరాధం నుంచి మరో అపరాధానికి దిగజారుతూ, ఎన్నో అవమానాలతో నన్ను హింసిస్తున్నారు కూడా. నేను వారికి ఇచ్చిన, ఇంకా ఇస్తూనే ఉన్న అనుగ్రహాలను వారు ఎంత తక్కువగా ఎంచుతున్నారంటే, తాము పొందినవి అనుగ్రహం వల్లనే లభించాయని గుర్తించకపోవడమే కాకుండా, కొన్ని సందర్భాలలో నా వల్ల తమకు అన్యాయం జరుగుతున్నట్లు భావిస్తున్నారు; వారి పవిత్రీకరణను తప్ప మరేదో నేను కోరుతున్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తున్నారు.

“నేను నీతో చెబుతున్నాను: ఇప్పుడు నా కుమారుని రక్తంలో విమోచన పొందినందున, ఆ విమోచన జరగక ముందు కంటే — అంటే ఆదాము పాపపు మరక తొలగించబడక ముందు కంటే — వారు మరింత కఠినహృదయులవుతారు, మరింత శిక్షకు పాత్రులవుతారు, నిజంగానే మరింత కఠినంగా శిక్షించబడతారు. ఎక్కువగా పొందినవారు ఎక్కువగా తిరిగి సమర్పించడం, ఎవరి నుంచి ఎక్కువగా పొందారో ఆయన పట్ల మరింత బాధ్యత కలిగి ఉండటం సముచితమే.

“కాబట్టి, మానవుణ్ణి నా స్వరూపంలోనూ పోలికలోనూ సృష్టించి, అతనికి ఉనికిని ఇచ్చినందువల్ల అతడు నాతో సన్నిహితంగా బంధించబడ్డాడు. అందుచేత అతడు నాకు మహిమ చెల్లించవలసి ఉంది; కాని అతడు నాకు దానిని నిరాకరించి, తనకే ఆ మహిమను ఆపాదించుకోవాలని కోరుకున్నాడు. అలా, నాకు విధేయుడై ఉండాలని నేను అతనిపై ఉంచిన ఆజ్ఞను అతిక్రమించి, నాకు శత్రువయ్యాడు. అప్పుడు నేను నా వినయంతో అతని గర్వాన్ని నాశనం చేశాను; దైవస్వభావాన్ని తగ్గించుకొని, మీ మానవస్వభావాన్ని స్వీకరించి, మిమ్మల్ని అపవాది దాస్యం నుంచి విడిపించి స్వతంత్రులనుగా చేశాను. నేను మీకు స్వేచ్ఛను ఇవ్వడం మాత్రమే కాదు; మీరు పరిశీలిస్తే, దైవస్వభావం మానవస్వభావంతో ఐక్యమవడం ద్వారా మానవుడు దేవుడయ్యాడనీ, దేవుడు మానవుడయ్యాడనీ గ్రహిస్తారు. ఈ విధంగా వారు ఋణపడ్డారు — అంటే, ఏ రక్తనిధి ద్వారా వారు అనుగ్రహ జీవితంలో జన్మించారో, ఆ రక్తనిధికి వారు ఋణపడ్డారు. కాబట్టి విమోచనకు ముందు కంటే ఇప్పుడు వారు ఎంత ఎక్కువ ఋణపడి ఉన్నారో చూడు. ఎందుకంటే ఇప్పుడు వారు మానవావతారమెత్తిన నా వాక్కు అయిన నా ఏకైక జనిత కుమారుని అడుగుజాడల్లో నడుస్తూ నాకు మహిమను, స్తుతిని చెల్లించవలసి ఉంది. అప్పుడు, నేను నీకు ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, నిజమైన, నిష్కపటమైన సద్గుణంతో నన్నూ తమ పొరుగువారినీ ప్రేమించడం ద్వారా వారు నాకు చెల్లించవలసిన ప్రేమ ఋణాన్ని తీర్చుతారు. వారు అలా చేయకపోతే, వారి ఋణం ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, వారు చేసే అపరాధం అంత పెద్దదవుతుంది; అందువల్ల దైవన్యాయం ప్రకారం నిత్యశిక్షలో వారి బాధ అంత ఎక్కువగా ఉంటుంది.

“కపట క్రైస్తవునికి అన్యమతస్థుని కంటే ఎక్కువ శిక్ష పడుతుంది. ఎన్నటికీ ఆరిపోని దైవన్యాయాగ్ని అతణ్ణి మరింతగా దహిస్తుంది, అంటే మరింతగా బాధిస్తుంది. ఆ బాధలో, మనస్సాక్షి అనే పురుగు తనను తినివేస్తున్నట్లు అతనికి అనిపిస్తుంది. అయితే వాస్తవానికి అతడు నశించడు; ఎందుకంటే శాశ్వత శిక్షకు గురైనవారు ఎన్ని యాతనలు అనుభవించినా తమ ఉనికిని కోల్పోరు. అందుకే నేను నీతో చెబుతున్నాను: వారు మరణాన్ని కోరుకుంటారు, కాని దానిని పొందలేరు, ఎందుకంటే వారు తమ ఉనికిని కోల్పోలేరు. తమ తప్పిదం వల్ల వారు అనుగ్రహ జీవితాన్ని కోల్పోతారు గాని, తమ సహజ ఉనికిని కాదు. అందువల్ల రక్తం ద్వారా కలిగిన విమోచనకు ముందు కంటే ఆ తరువాత అపరాధానికి మరింత కఠినమైన శిక్ష విధించబడుతుంది, ఎందుకంటే మానవుడు మరింత ఎక్కువగా పొందాడు. అయితే పాపులు దీనిని గ్రహిస్తున్నట్లు గాని, తమ పాపాలను పట్టించుకుంటున్నట్లు గాని కనిపించరు. నా కుమారుని రక్తం ద్వారా నేను వారిని నాతో సమాధానపరచినప్పటికీ, వారు అలా నాకు శత్రువులవుతున్నారు. అయితే నా ఆగ్రహాన్ని శాంతింపజేసే ఉపాయం ఒకటి ఉంది — అదేమిటంటే, నా సేవకులు తమ ప్రగాఢమైన కోరికతో నన్ను కట్టిపడేయాలని తపిస్తే, వారి ద్వారా నేను నా ఆగ్రహాన్ని శాంతింపజేస్తాను. కాబట్టి, లోకంపై కరుణ చూపాలని నేను కోరుకున్నందువల్ల, నేనే నీకు ఇచ్చిన ఈ బంధంతో నీవు నన్ను కట్టిపడేశావని గ్రహించు. “అందుచేత నా ఘనత కోసం, ఆత్మల రక్షణ కోసం నా సేవకులలో ఆకలిని, ఆకాంక్షను కలిగిస్తాను. అలా వారి కన్నీళ్లకు కట్టుబడి, నా దైవన్యాయపు తీవ్రతను తగ్గిస్తాను. కాబట్టి నా దివ్యప్రేమ ఊట నుంచి వచ్చిన నీ కన్నీళ్లను, నీ చెమటను తీసుకొని, వాటితో నా వధువు ముఖాన్ని కడుగు.

“ఈ మార్గం ద్వారా ఆమె సౌందర్యం ఆమెకు తిరిగి లభిస్తుందని నేను నీకు వాగ్దానం చేస్తున్నాను. అది కత్తి ద్వారా గాని, క్రూరత్వం ద్వారా గాని కాదు; శాంతియుతంగా, వినయంతో కూడిన నిరంతర ప్రార్థన ద్వారా, నా సేవకుల జ్వలించే ఆకాంక్ష వల్ల చిందిన చెమట ద్వారా, కన్నీళ్ల ద్వారా జరుగుతుంది. నీ వంతుగా నీవు ఎంతో సహిస్తూ, లోకపు హింసలకు భయపడకుండా, నీ సహనపు వెలుగును వక్రమార్గంలో ఉన్న మానవుని చీకటిలో ప్రసరింపజేస్తే, ఈ విధంగా నేను నీ కోరికను నెరవేరుస్తాను. ఎందుకంటే నేను నిన్ను కాపాడుతాను; నీ అతి చిన్న అవసరంలో కూడా నా పరిపాలన నిన్ను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టదు.”

ఆదాము అవిధేయత వల్ల పరలోకానికి దారి తెగిపోగా, మానవుడు దాటివెళ్లగలిగేలా దేవుడు తన కుమారుణ్ణి ఒక వంతెనగా ఎలా చేశాడో.

“అందుకే నా వాక్కును, నా ఏకైక జనిత కుమారుని, ఒక వంతెనగా చేశానని మీకు చెప్పాను; ఇది సత్యం. నా పిల్లలారా, ఆదాము పాపం వల్ల, అవిధేయత వల్ల, నిత్యజీవానికి ఎవరూ చేరుకోలేని విధంగా మార్గం తెగిపోయిందని మీరు తెలుసుకోవాలని కోరుతున్నాను. అందువల్ల, నేను వారిని ఏ మేలు కోసం సృష్టించానో ఆ మేలులో వారు పాలుపొందలేదు గనుక, మానవులు నాకు చెల్లించవలసిన విధంగా మహిమను చెల్లించలేదు; నా సత్యమూ నెరవేరలేదు. ఆ సత్యం ఏమిటంటే, మానవుడు నిత్యజీవాన్ని పొందాలని, నాలో పాలుపొందాలని, నా సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన మాధుర్యాన్ని, మంచితనాన్ని రుచిచూడాలని, అతనిని నా స్వరూపంలో, నా పోలికలో సృష్టించాను. కానీ పాపం పరలోకాన్ని మూసివేసి, కరుణ ద్వారాలకు గడియపెట్టిన తరువాత, మానవుని ఆత్మ ముళ్లను, ముళ్లపొదలను పుట్టించింది; నేను సృష్టించిన మానవుడు తనలోనే తనకు వ్యతిరేకమైన తిరుగుబాటును కనుగొన్నాడు.

“వెంటనే శరీరం పవిత్రాత్మకు వ్యతిరేకంగా పోరాడటం మొదలుపెట్టింది; నిర్దోష స్థితిని కోల్పోయి, అపవిత్రమైన జంతువుగా మారింది. సృష్టించబడిన సమస్త వస్తువులూ మానవునికి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేశాయి. అయితే, నేను అతనిని ఉంచిన స్థితిలోనే అతడు నిలిచివుంటే, అవి అతనికి విధేయంగా ఉండేవి. అతడు ఆ స్థితిలో నిలవక, నాకు చూపవలసిన విధేయతను అతిక్రమించి, ఆత్మకూ శరీరానికీ నిత్యమరణాన్ని పాత్రమయ్యాడు. అతడు పాపం చేసిన వెంటనే, అల్లకల్లోలమైన వరద ఉప్పొంగింది. అది తన అలలతో అతనిని ఎడతెగక కొడుతూ, అతని నుండీ, అపవాది నుండీ, లోకం నుండీ అతనికి అలసటను, కష్టాన్ని తెచ్చిపెడుతోంది. ప్రతి ఒక్కరూ ఆ వరదలో మునిగిపోయారు; ఎందుకంటే ఎవ్వరూ తమ సొంత నీతి ద్వారా మాత్రమే నిత్యజీవానికి చేరుకోలేరు. కాబట్టి మీ తీవ్రమైన దుస్థితికి పరిహారం చేయాలని కోరి, నా కుమారుడనే వంతెనను మీకు ఇచ్చాను. ఈ అంధకార జీవితమనే అల్లకల్లోల సముద్రమైన వరదను మీరు దాటుతూ, అందులో మునిగిపోకుండా ఉండటానికే అలా చేశాను. అందుచేత, సృష్టింపబడిన మానవుడు నాకు ఎంతగా ఋణపడి ఉన్నాడో చూడండి. నేను అందించిన పరిహారాన్ని స్వీకరించకుండా, మునిగిపోవడానికే సిద్ధపడటం ఎంతటి అజ్ఞానమో చూడండి.”

భూమి నుండి పరలోకం వరకు విస్తరించి ఉన్న ఈ వంతెన గొప్పతనాన్ని చూడటానికి దేవుడు ఆత్మను ఎలా ప్రేరేపిస్తాడు.

“నా కుమార్తె, నీ బుద్ధినేత్రాన్ని తెరువు. అప్పుడు నీవు ఆమోదింపబడినవారిని, అజ్ఞానులను, అపరిపూర్ణులను, అలాగే సత్యంలో నన్ను అనుసరించే పరిపూర్ణులను కూడా చూస్తావు. తద్వారా అజ్ఞానుల నిత్యశిక్షను గురించి దుఃఖించి, నా ప్రియ సేవకుల పరిపూర్ణతను గురించి ఆనందిస్తావు.

“వెలుగులో నడిచేవారూ, చీకటిలో నడిచేవారూ ఎలా ప్రవర్తిస్తారో కూడా నీవు చూస్తావు. నా ఏకైక జనిత కుమారుడనే వంతెనను చూసి, దాని గొప్పతనాన్ని గమనించాలని కూడా నేను కోరుతున్నాను. ఎందుకంటే అది పరలోకం నుండి భూమి వరకు విస్తరించి ఉంది; అంటే, దాని ద్వారా మీ మానవత్వమనే భూమి దైవత్వపు మహోన్నతత్వంతో కలుపబడింది. కాబట్టి ఈ వంతెన పరలోకం నుండి భూమి వరకు విస్తరించి ఉందనీ, మానవునితో నేను ఏర్పరచుకున్న ఐక్యత ఇదేననీ చెబుతున్నాను.

“నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, తెగిపోయిన మార్గాన్ని పునరుద్ధరించడానికి ఇది అవసరమైంది. మానవుడు లోకంలోని చేదు అనుభవాల గుండా సాగి జీవాన్ని చేరుకోవాలనే ఇలా జరిగింది. అయితే, ఆ వరదను దాటించి మీకు నిత్యజీవాన్ని ఇవ్వగలిగేంత పెద్ద వంతెనను మట్టితో నిర్మించడం సాధ్యపడలేదు. ఎందుకంటే పాపదోషానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేయడానికి, ఆదాము పాపపు మచ్చను తొలగించడానికి మానవ స్వభావమనే మట్టి సరిపోలేదు. నేను ఇంతకుముందు నీకు చెప్పినట్లుగా, ఆ మచ్చ మానవజాతి అంతటినీ చెడగొట్టి, దుర్గంధాన్ని వెదజల్లింది. అందువల్ల, మానవజాతి అంతటి కోసం తగిన ప్రాయశ్చిత్తం జరిగేలా, మానవ స్వభావాన్ని నిత్య దైవత్వమైన నా స్వభావపు మహోన్నతత్వంతో కలపడం అవసరమైంది. తద్వారా మానవ స్వభావం శిక్షను భరించాలనీ, మానవ స్వభావంతో ఐక్యమైన దైవ స్వభావం నా ఏకైక కుమారుని బలిని అంగీకారయోగ్యంగా చేయాలనీ ఉద్దేశించాను. మీ నుండి మరణాన్ని తొలగించి, మీకు జీవాన్ని ఇవ్వడానికి ఆ బలి నాకు అర్పించబడింది.

“అలా దైవత్వపు మహోన్నతత్వం భూమి వరకు తన్నుతాను తగ్గించుకొని, మీ మానవత్వంతో ఐక్యమై, వంతెనను నిర్మించి, మార్గాన్ని పునరుద్ధరించింది. ఇది ఎందుకు జరిగింది? మానవుడు దేవదూతలతో కలిసి తన నిజమైన ఆనందాన్ని పొందడానికే. అయితే, మీరు జీవాన్ని పొందాలంటే, నా కుమారుడు మీ కోసం ఈ వంతెనను నిర్మించడం మాత్రమే సరిపోదని గమనించండి; మీరు దానిపై నడవాలి.”

పైన చెప్పిన వంతెన మీదుగా దాటేవారినీ, దాటనివారినీ తనకు చూపించమని ఈ ఆత్మ దేవుణ్ణి ఎలా ప్రార్థిస్తుంది.

అప్పుడు ఆ ఆత్మ ప్రగాఢమైన ప్రేమతో ఇలా మొరపెట్టుకుంది: — “ఓ, వెలకట్టలేని ప్రేమా, సమస్త మాధుర్యాలకన్నా మధురమైన ప్రేమా! ఇంత గొప్ప ప్రేమతో ఎవరి హృదయం జ్వలించకుండా ఉంటుంది? ఇంతటి వాత్సల్యానికి ఏ హృదయం ద్రవించకుండా ఉండగలదు? ఓ, అగాధమైన ప్రేమా, నీవు సృజించిన మనిషిపై ప్రేమతో నీవు పరవశించినట్లుగా, అతడు లేకుండా నీవు జీవించలేనట్లుగా అనిపిస్తుంది. అయినా నీవు మా గురించి ఏ చింతా లేని మా దేవుడవు; మా మంచితనం వల్ల నీ మహిమ పెరగదు, ఎందుకంటే నీవు మార్పులేనివాడవు. మా చెడుతనం నీకు ఏ హానీ కలిగించదు, ఎందుకంటే నీవు సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన మంచితనానివి. మాకు నీవు తీర్చవలసిన ఋణమేదీ లేకపోయినా, మాతో నీకు ఏ అవసరమూ లేకపోయినా, కేవలం ప్రేమతో మాపై ఇంతటి కరుణ చూపడానికి నిన్ను ప్రేరేపించేది ఏమిటి? నిజానికి మేమే నీకు ఋణపడిన దోషులము, దుష్టులము. అందుచేత, ఓ సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన సత్యమా, నేను సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్నట్లయితే, దొంగను నేనే, నా బదులుగా శిక్ష అనుభవించింది నీవే. ఎందుకంటే నీ వాక్కు అయిన నీ కుమారుడు సిలువకు బిగించి, మేకులతో కొట్టబడి ఉండటాన్ని నేను చూస్తున్నాను. దైన్యస్థితిలో నీ సేవలో ఉన్న నాకు నీవు చూపించినట్లుగా, ఆ సిలువనే నాకొక వంతెనగా చేశావు. అందువల్ల, నీ పట్ల నాలో కలిగిన ఆకలితో, ఆకాంక్షతో నా హృదయం పగిలిపోతోంది, అయినా పగిలిపోలేకపోతోంది. నా ప్రభువా, ఆ వంతెన మీదుగా వెళ్లేవారు ఎవరో, వెళ్లనివారు ఎవరో నాకు చూపించడానికి నీవు ఇష్టపడ్డావని నాకు గుర్తుంది. నీ మంచితనంతో దీనిని నాకు వెల్లడించడం నీకు ప్రీతికరమైతే, దానిని చూడటానికీ వినటానికీ నేను మనస్ఫూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నాను.”

ఈ వంతెనకు ఆత్మ యొక్క మూడు స్థితులను సూచించే మూడు మెట్లు ఎలా ఉన్నాయో; అది పైకి ఎత్తబడి ఉన్నప్పటికీ భూమి నుండి ఎలా వేరుపడలేదో; “నేను భూమి నుండి పైకి ఎత్తబడితే, సమస్తాన్ని నా వైపుకు ఆకర్షించుకుంటాను” అనే మాటలను ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో.

అప్పుడు నిత్యుడైన దేవుడు, ఆత్మల రక్షణ కోసం ఆ ఆత్మలో ప్రేమను, ఉత్సాహాన్ని మరింతగా రగిలించడానికి, ఆమెకు ఇలా జవాబిచ్చాడు: “నీవు కోరుకున్నదీ, నన్ను అడుగుతున్నదీ నీకు చూపించాను కాబట్టి, ముందుగా ఇప్పుడు ఈ వంతెన స్వభావాన్ని నీకు వివరిస్తాను. నా కుమార్తె, ఈ వంతెన పరలోకం నుండి భూమి వరకు విస్తరించి ఉందని నేను నీకు చెప్పాను; నేల మట్టితో నేను రూపొందించిన మనిషితో నేను ఏర్పరచుకున్న ఐక్యత ద్వారానే ఇది సాధ్యమైంది. నా ఏకైక జనిత కుమారుడైన ఈ వంతెనకు మూడు మెట్లు ఉన్నాయని ఇప్పుడు తెలుసుకో. వాటిలో రెండు అతి పవిత్రమైన సిలువ కలపతో చేయబడ్డాయి; మూడవది మాత్రం, ఆయనకు చేదు ద్రవమూ పులిసిన ద్రాక్షారసమూ తాగడానికి ఇచ్చినప్పుడు ఆయన రుచి చూసిన తీవ్రమైన చేదును ఇంకా నిలుపుకొని ఉంది. ఈ మూడు మెట్లలో ఆత్మ యొక్క మూడు స్థితులను నీవు గుర్తిస్తావు; వాటిని నీకు తరువాత వివరిస్తాను. ఆత్మ అనురాగాన్ని సూచించే దాని పాదాలే మొదటి మెట్టు; ఎందుకంటే పాదాలు శరీరాన్ని మోసినట్లే అనురాగం ఆత్మను మోస్తుంది. అందువల్ల, గాయపరచబడిన ఈ పాదాలు నీవు ఆయన పార్శ్వాన్ని చేరుకోగల మెట్లుగా ఉన్నాయి. ఆ పార్శ్వం ఆయన హృదయ రహస్యాన్ని నీకు వెల్లడిస్తుంది. ఎందుకంటే ఆత్మ తన అనురాగమనే మెట్లు ఎక్కుతూ, తన బుద్ధి అనే కన్నుతో నా కుమారుని తెరచిన హృదయంలోకి చూస్తూ, ఆయన హృదయ ప్రేమను రుచి చూడటం మొదలుపెడుతుంది; ఆ హృదయం వర్ణించలేని ప్రేమతో దహించిపోతున్నట్లు కనుగొంటుంది. దహించిపోతోందని నేను అంటున్నాను, ఎందుకంటే ఆయన తన సొంత ప్రయోజనం కోసం నిన్ను ప్రేమించడం లేదు. ఆయన నాతో ఒక్కటై ఉన్నాడు కాబట్టి, నీవు ఆయనకు ఏ ప్రయోజనమూ చేకూర్చలేవు. అప్పుడు ఆ ఆత్మ తనకు ఇంతటి ప్రేమ లభిస్తోందని గ్రహించి, ప్రేమతో నిండిపోతుంది. రెండవ మెట్టును దాటిన తరువాత, ఆత్మ మూడవ మెట్టు వైపు — అంటే — ఆయన నోటి వైపు సాగుతుంది. అక్కడ, తన పాపంతో తాను చేస్తున్న భయంకరమైన యుద్ధం నుండి శాంతిని పొందుతుంది. కాబట్టి మొదటి మెట్టుపై ఆత్మ భూసంబంధమైన అనురాగాల నుండి తన పాదాలను పైకెత్తి, దుర్గుణాన్ని విడిచిపెడుతుంది; రెండవ మెట్టుపై ప్రేమతోనూ సద్గుణంతోనూ తనను నింపుకుంటుంది; మూడవ మెట్టుపై శాంతిని రుచి చూస్తుంది. ఈ విధంగా వంతెనకు మూడు మెట్లు ఉన్నాయి. మొదటి, రెండవ మెట్లు ఎక్కి దాటి, నీవు చివరి మెట్టును చేరుకోవడానికే ఇవి ఉన్నాయి. కింద ప్రవహించే నీరు దానిని తాకకుండా ఉండేలా ఆ చివరి మెట్టు ఎత్తులో ఉంది; ఎందుకంటే నా కుమారునిలో పాపమనే విషం ఏమాత్రమూ లేదు. ఈ వంతెన ఎత్తుకు ఎత్తబడి ఉన్నప్పటికీ, అదే సమయంలో భూమితో కలిసే ఉంది. అది ఎప్పుడు పైకి ఎత్తబడిందో నీకు తెలుసా? అతి పవిత్రమైన సిలువ కలపపై నా కుమారుడు పైకి ఎత్తబడినప్పుడు; అప్పుడు కూడా దైవ స్వభావం, మీ మానవత్వమనే నేల యొక్క దీనత్వంతో కలిసే ఉంది.”

“అందుకే నేను మీతో చెప్పాను: ఆయన ఉన్నతంగా ఎత్తబడినప్పుడు, భూమి నుండి వేరుచేయబడలేదు; ఎందుకంటే దైవస్వభావం దానితో ఐక్యమై, కలిసిపోయి ఒక్కటిగా ఉంది. ఆ వంతెన ఉన్నతంగా ఎత్తబడేవరకు ఎవరూ దానిపై వెళ్లలేకపోయారు. అందుకే ఆయన ఇలా అన్నాడు: — ‘నేను భూమి నుండి పైకి ఎత్తబడితే, సమస్తాన్నీ నా వైపుకు ఆకర్షించుకుంటాను,’ అంటే, ‘నేను ఉన్నతంగా ఎత్తబడితే సమస్తాన్నీ నా వైపుకు ఆకర్షించుకుంటాను.’ మరే విధంగానూ మిమ్మల్ని నా వైపుకు ఆకర్షించడం సాధ్యం కాదని నా మంచితనంలో గ్రహించి, ఆయన సిలువ కర్రపై ఉన్నతంగా ఎత్తబడాలని ఆయనను పంపాను. మిమ్మల్ని మరణం నుండి విముక్తులను చేసి, కృపాజీవితాన్ని మీకు తిరిగి అనుగ్రహించడానికి, మానవ జన్మనెత్తిన నా కుమారుడు మళ్లీ మలచబడే దాగలిగా ఆ సిలువను చేశాను. ఈ విధంగా, అంటే నేను మిమ్మల్ని ప్రేమించే అనిర్వచనీయమైన ప్రేమను చూపించడం ద్వారా, ఆయన సమస్తాన్నీ తన వైపుకు ఆకర్షించుకున్నాడు; ఎందుకంటే మానవ హృదయం ఎల్లప్పుడూ ప్రేమకు ఆకర్షితమవుతుంది. కాబట్టి మీ కోసం నా ప్రాణాన్ని అర్పించడం కంటే గొప్ప ప్రేమను నేను మీకు చూపలేను. అజ్ఞానంలో ఉన్న మానవుడు నా వైపుకు ఆకర్షితమవడాన్ని ఎదిరించలేకుండేలా, ప్రేమ కారణంగానే నా కుమారుడు తప్పనిసరిగా ఈ విధంగా చూడబడ్డాడు.

“కాబట్టి, తాను ఉన్నతంగా ఎత్తబడినప్పుడు సమస్తాన్నీ తన వైపుకు ఆకర్షించుకుంటానని నా కుమారుడు చెప్పింది నిజంగా సత్యమే. దీనిని రెండు విధాలుగా అర్థం చేసుకోవాలి. మొదటిది, నేను చెప్పినట్లుగా, మానవ హృదయం ప్రేమానురాగంతో ఆకర్షితమైనప్పుడు, ఆత్మకున్న శక్తులన్నిటితో, అంటే జ్ఞాపకశక్తి, బుద్ధి, సంకల్పాలతో సహా ఆకర్షితమవుతుంది. ఈ మూడు శక్తులు నా నామంలో సామరస్యంగా ఒక్కటైనప్పుడు, మనిషి క్రియలోగానీ ఆలోచనలోగానీ చేసే ఇతర కార్యాలన్నీ నాకు ప్రీతికరమై, ప్రేమ ప్రభావంతో ఒక్కటవుతాయి; ఎందుకంటే ప్రేమ, వేదనతో సిలువవేయబడినవానిని అనుసరిస్తూ ఉన్నతంగా ఎత్తబడుతుంది. అందుకే నా సత్యస్వరూపుడు, ‘నేను ఉన్నతంగా ఎత్తబడితే,’ &c., అని సరిగ్గానే చెప్పాడు. అంటే, హృదయమూ ఆత్మ శక్తులూ ఆయన వైపుకు ఆకర్షితమైతే, కార్యాలన్నీ కూడా ఆయన వైపుకు ఆకర్షితమవుతాయి. రెండవది, సమస్తమూ మానవుని సేవకోసం, వివేకముగల జీవుల అవసరాలను తీర్చడం కోసం సృష్టించబడింది. అయితే వివేకముగల జీవి వాటికోసం కాక, తన పూర్ణహృదయంతో, తన ప్రేమానురాగమంతటితో నన్ను సేవించడానికి, నాకోసం సృష్టించబడ్డాడు. కాబట్టి చూడండి, మానవుడు ఆకర్షితమైనప్పుడు మిగిలినవన్నీ కూడా అతనితోపాటు ఆకర్షితమవుతాయి; ఎందుకంటే మిగిలినవన్నీ అతనికోసమే సృష్టించబడ్డాయి. అందువల్ల ఆ వంతెన ఉన్నతంగా ఎత్తబడటం, దానిని మరింత సులువుగా ఎక్కగలిగేలా దానికి మెట్లు ఉండటం అవసరమైంది.”

సద్గుణాలను సూచించే రాళ్లతో ఈ వంతెన ఎలా నిర్మించబడిందో; ప్రయాణికులకు ఆహారం అందించే సత్రం ఆ వంతెనపై ఎలా ఉందో; వంతెన మీదుగా వెళ్లేవారు జీవానికి, దాని కిందుగా వెళ్లేవారు వినాశనానికీ మరణానికీ ఎలా చేరుకుంటారో.

“వర్షం కురిసినా బాటసారికి ఆటంకం కలగకుండా ఈ వంతెనను రాళ్లతో నిర్మించారు. ఈ రాళ్లు ఏమిటో మీకు తెలుసా? అవి నిజమైన, నిష్కపటమైన సద్గుణాలనే రాళ్లు. నా కుమారుని శ్రమలకు ముందు ఈ రాళ్లను గోడలలో అమర్చలేదు. అందువల్ల సద్గుణ మార్గంలో నడవడానికి ప్రయత్నించినవారు కూడా తమ ప్రయాణ గమ్యాన్ని చేరుకోలేకపోయారు. ఎందుకంటే రక్తమనే తాళపుచెవితో పరలోకం ఇంకా తెరవబడలేదు; న్యాయమనే వర్షం వారిని దాటిపోనివ్వలేదు. అయితే, ఈ రాళ్లను తయారుచేసి, నేను మీతో చెప్పిన నా వాక్కు అయిన నా మధుర కుమారుని దేహంపై పేర్చిన తరువాత, స్వయంగా వంతెన అయిన ఆయనే దాని నిర్మాణానికి కావలసిన సున్నపు మిశ్రమాన్ని తన రక్తంతో తడిపారు. అంటే, ఆయన రక్తం దైవత్వమనే సున్నపు మిశ్రమంతోనూ, ధైర్యస్థైర్యంతోనూ, ప్రేమాగ్నితోనూ ఏకమైంది. నా శక్తితో, ఆయననే పునాదిగా చేసుకొని, ఈ సద్గుణాల రాళ్లను గోడగా నిర్మించారు. ఎందుకంటే ఆయనలో నిరూపితం కాని సద్గుణమేదీ లేదు; సద్గుణాలన్నీ ఆయన నుంచే తమ జీవాన్ని పొందుతాయి. అందువల్ల కృపాజీవితం ప్రసాదించే సద్గుణాన్ని ఎవరూ ఆయన ద్వారా తప్ప పొందలేరు; అంటే, ఆయన బోధనల అడుగుజాడల్లో నడవకుండా పొందలేరు. ప్రతి విశ్వాసీ వేగంగా, దైవన్యాయమనే వర్షానికి ఎలాంటి బానిస భయమూ లేకుండా నడవగలిగేలా, ఆయన సద్గుణాలను సజీవ రాళ్లుగా నిలిపి, తన రక్తంతో వాటిని అతికించి ఒక గోడను నిర్మించారు. ఎందుకంటే, నా ఈ కుమారుని మానవావతారంలో పరలోకం నుంచి దిగివచ్చిన కరుణ ఆ విశ్వాసికి ఆశ్రయమిస్తుంది. పరలోకం ఎలా తెరవబడింది? ఆయన రక్తమనే తాళపుచెవితో. కాబట్టి ఈ వంతెనకు కరుణే గోడలుగానూ పైకప్పుగానూ ఉందని మీరు చూస్తున్నారు. పవిత్ర సభ అనే తోటలోని బసగృహం కూడా ఆయనదే. అది జీవాహారాన్ని భద్రపరచి అందిస్తుంది; రక్తాన్ని పానంగా ఇస్తుంది. తద్వారా నా సృష్టిప్రాణులు తమ తీర్థయాత్రలో ప్రయాణిస్తూ, అలసటవల్ల దారిలో సొమ్మసిల్లిపోకుండా ఉంటారు. ఈ కారణంగానే, సంపూర్ణంగా దేవుడూ సంపూర్ణంగా మానవుడూ అయిన నా ఏకైక కుమారుని రక్తం, దేహం మీకు అందించబడాలని నా ప్రేమ నిర్ణయించింది. యాత్రికులు వంతెనను దాటిన తరువాత, ఆ వంతెనలో భాగమైన ద్వారం దగ్గరకు చేరుకుంటారు. అందరూ ఆ ద్వారం గుండానే ప్రవేశించాలి. అందుకే ఆయన ఇలా అంటారు: ‘నేనే మార్గమును, సత్యమును, జీవమును; నన్ను అనుసరించేవారు చీకటిలో కాక వెలుగులో నడుస్తారు.’ మరొకచోట నా సత్యం ఇలా అంటారు: ‘ఆయన ద్వారా తప్ప ఎవరూ నా వద్దకు రాలేరు.’ నిజంగానే అది అలాగే ఉంది. అందువల్ల తానే మార్గమని ఆయన తనను గురించి చెప్పుకుంటారు; ఇది సత్యం. ఆయన వంతెన రూపంలో ఉన్న మార్గమని నేను ఇదివరకే మీకు చూపించాను. తానే సత్యమని కూడా ఆయన అంటారు; నిజంగానే ఆయన సత్యమే. ఎందుకంటే, సత్యమైన నాతో ఆయన ఏకమై ఉన్నారు. ఆయనను అనుసరించేవారు సత్యంలోనూ జీవంలోనూ నడుస్తారు. ఎందుకంటే ఈ సత్యాన్ని అనుసరించేవారు కృపాజీవితాన్ని పొందుతారు; సత్యమే మీకు ఆహారమైంది కాబట్టి వారు ఆకలితో సొమ్మసిల్లిపోలేరు. ఆయన ఎలాంటి అసత్యమూ లేని వెలుగు కాబట్టి వారు చీకటిలో పడిపోలేరు. ఆ సత్యంతో ఆయన, అపవాది ఏవకు చెప్పిన అబద్ధాన్ని ఖండించి నాశనం చేశారు. ఆ అబద్ధంతో అపవాది పరలోక మార్గాన్ని ముక్కలు చేశాడు; సత్యం ఆ ముక్కలను మళ్లీ ఒకటిగా చేర్చి, తన రక్తంతో వాటిని అతికించింది. అందువల్ల, ఈ మార్గాన్ని అనుసరించేవారు సత్యపు బిడ్డలు. ఎందుకంటే వారు సత్యాన్ని అనుసరించి, సత్యమనే ద్వారం గుండా ప్రవేశించి, ద్వారమూ మార్గమూ, అదే సమయంలో అనంతమైన శాంతీ అయిన నాతో ఏకమవుతారు.

“కానీ ఈ మార్గంలో నడవని వ్యక్తి వంతెన కిందుగా, రాళ్లేమీ లేక నీరు మాత్రమే ఉన్న నదిలో వెళతాడు. నీటిలో ఆధారాలేవీ లేవు కనుక, మునిగిపోకుండా ఆ దారిలో ఎవరూ ప్రయాణించలేరు; ఈ విధంగానే పాపాలు, లోకపు ప్రస్తుత స్థితి ఏర్పడ్డాయి. కాబట్టి, అనురాగాన్ని ఆ రాళ్లపై ఉంచకుండా, క్రమరహితమైన ప్రేమతో సృష్టివస్తువులపై ఉంచి, వాటిని ప్రేమిస్తూ, వాటివల్ల నాకు దూరంగా ఉండిపోతే, ఆత్మ మునిగిపోతుంది. ఎందుకంటే సృష్టివస్తువులు నిరంతరం ప్రవహించిపోయే నీటివంటివి; మనిషి కూడా నదిలాగే నిరంతరం సాగిపోతుంటాడు. తాను మాత్రం నిలిచి ఉన్నట్లూ, తాను ప్రేమించే సృష్టివస్తువులే తనను దాటి పోతున్నట్లూ అనిపించినా, నిజానికి తాను కూడా తన ప్రయాణపు ముగింపు అయిన మరణం వైపు నిరంతరం సాగిపోతున్నాడు! తనను తాను, అంటే తన జీవితాన్ని, తాను ప్రేమించే వాటిని నిలుపుకోవాలని ఎంతగా కోరుకున్నా, అది సాధ్యం కాదు. ఎందుకంటే మరణం వల్ల వాటిని విడిచిపెట్టవలసి వస్తుంది; లేదా నా ఏర్పాటు వల్ల ఈ సృష్టివస్తువులు నా ప్రాణుల కంటికి కనిపించకుండా తొలగించబడతాయి. ఇలాంటివారు అసత్యాన్ని అనుసరిస్తూ, అబద్ధపు మార్గంలో నడుస్తారు; అబద్ధాలకు తండ్రి అయిన అపవాదికి సంతానమవుతారు. అబద్ధపు ద్వారం గుండా వెళతారు కనుక వారు నిత్యశిక్షను పొందుతారు. కాబట్టి, నేను నీకు సత్యాన్నీ అసత్యాన్నీ రెండింటినీ చూపించానని నీవు చూస్తున్నావు; అంటే సత్యమైన నా మార్గాన్నీ, అసత్యమైన అపవాది మార్గాన్నీ చూపించాను.”

వంతెన, నది అనే ఈ రెండు మార్గాల్లో ప్రయాణించడం ఎలా అలసట కలిగిస్తుందో; వంతెన మీదుగా ప్రయాణించేటప్పుడు ఆత్మ పొందే ఆనందం గురించి.

“ఈ రెండే ఆ మార్గాలు; రెండింటిలోనూ ప్రయాణించడం కష్టమే. అయినా మనిషి అజ్ఞానాన్నీ అంధత్వాన్నీ చూసి ఆశ్చర్యపడు. తన కోసం ఒక మార్గం ఏర్పరచబడింది; దానిని ఉపయోగించేవారికి అది ఎంతటి ఆనందాన్ని ఇస్తుందంటే, ప్రతి చేదు అనుభవం తీపిగా, ప్రతి భారం తేలికగా మారిపోతుంది. అయినప్పటికీ మనిషి నీటి మీదుగా నడవడానికే మొగ్గుచూపుతాడు. ఎందుకంటే వంతెన మీదుగా దాటేవారు ఇంకా శరీరపు చీకటిలోనే ఉన్నా వెలుగును కనుగొంటారు; మరణానికి లోబడినవారైనా అమరజీవాన్ని పొందుతారు. ప్రేమ ద్వారా వారు నిత్యసత్యపు వెలుగును రుచి చూస్తారు. నా కోసం శ్రమపడేవారికి ఆ నిత్యసత్యం సేదదీర్పును వాగ్దానం చేస్తుంది. నేను కృతజ్ఞతగలవాడను, న్యాయవంతుడను; ప్రతి మనిషికీ వారి అర్హతను బట్టి ప్రతిఫలం ఇస్తాను. అందువల్ల ప్రతి సత్కార్యానికీ ప్రతిఫలం లభిస్తుంది; ప్రతి దోషానికీ శిక్ష పడుతుంది. ఈ మార్గంలో నడిచేవారు అనుభవించే ఆనందాన్ని వర్ణించడానికి నాలుక చాలదు. ఎందుకంటే ఈ జీవితంలోనే వారు, నిత్యజీవంలో తమ కోసం సిద్ధపరచబడిన మేలును రుచి చూసి, దానిలో పాలుపంచుకుంటారు. కాబట్టి ఇంత గొప్ప మేలును తృణీకరించి, దానికి బదులుగా ఎంతో శ్రమతో, ఎలాంటి సేదదీర్పూ ప్రయోజనమూ లేకుండా దిగువ మార్గంలో నడుస్తూ, ఈ జీవితంలోనే నరకానికి సంబంధించిన బయానాను పొందాలని ఎంచుకునేవారు నిజంగా అవివేకులు. అందువల్ల తమ పాపాల కారణంగా వారు పరమమైన, నిత్యమైన మేలునైన నన్ను కోల్పోతారు. కనుక నీవు దుఃఖించడానికి నిజంగానే కారణం ఉంది. నాకు జరుగుతున్న అపరాధాన్ని బట్టి నీవూ, నా ఇతర సేవకులూ నిరంతరం ఆత్మలో వేదన చెందుతూ, అజ్ఞానులపట్లా, తమ అజ్ఞానంలో ఈ విధంగా నాకు అపరాధం చేస్తూ నశించిపోతున్నవారిపట్లా కనికరం కలిగి ఉండాలని నేను కోరుతున్నాను. ఈ వంతెన ఎలా ఉందో ఇప్పుడు నీవు చూసి, దాని గురించి విన్నావు. నా ఏకైక కుమారుడు ఒక వంతెన అని నేను చెప్పిన మాటలను వివరించడానికే నీకు ఇదంతా చెప్పాను. ఈ విధంగా, నేను నీకు చూపించిన రీతిలో, అంటే ఉన్నతత్వానికీ దీనత్వానికీ కలిగిన ఐక్యత ద్వారా, ఆయన సత్యమై ఉన్నాడని నీవు చూస్తున్నావు.”

ఈ వంతెన ఆరోహణ దినాన పరలోకానికి చేరుకున్నప్పటికీ, ఆ కారణంగా భూమిని ఎలా కలిగియుండలేదో.

“పునరుత్థానం జరిగిన నలభై రోజుల తరువాత నా ఏకైక కుమారుడు నా వద్దకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఈ వంతెన, అంటే ఆయనే, భూమి నుండి, అనగా మనుష్యుల సహవాసం నుండి పైకెగసి, దైవ స్వభావ శక్తితో పరలోకానికి ఆరోహణమై, నిత్య తండ్రినైన నా కుడివైపున ఆసీనులయ్యారు. ఆరోహణ దినాన, చనిపోయినవారివలె నిలబడి, హృదయాలను ఉన్నతమైన వాటివైపు ఎత్తి, నా కుమారుని జ్ఞానంతో పరలోకానికి ఎగసిపోయిన శిష్యులతో దేవదూతలు ఇలా అన్నారు: ‘ఇక ఇక్కడ నిలబడి ఉండకండి, ఎందుకంటే ఆయన తండ్రి కుడివైపున ఆసీనులై ఉన్నారు!’ అలా ఆయన ఉన్నత లోకానికి ఆరోహణమై, తండ్రినైన నా వద్దకు తిరిగి వచ్చిన తరువాత, నేను గురువును, అంటే పవిత్రాత్మను పంపాను. ఆయన నా శక్తితోను, నా కుమారుని జ్ఞానంతోను, పవిత్రాత్మ సారమైన తన సొంత దయార్ద్రతతోను మీ వద్దకు వచ్చారు. ఆయన తండ్రినైన నాతోను, నా కుమారునితోను ఏకమై ఉన్నారు. నా సత్యస్వరూపుడు లోకంలో విడిచిపెట్టిన బోధన అనే మార్గాన్ని ఆయన నిర్మించారు. ఈ విధంగా, నా కుమారుని భౌతిక సాన్నిధ్యం మిమ్మల్ని విడిచిపోయినా, ఆయన బోధన నిలిచి ఉంది; ఆ బోధనపై పునాదిగా వేసిన రాళ్ల శక్తి కూడా నిలిచి ఉంది. ఈ బోధనే ఈ వంతెన ద్వారా మీ కోసం ఏర్పరచబడిన మార్గం. ఎందుకంటే మొదట ఆయనే ఈ బోధనను ఆచరించి, తన క్రియల ద్వారా మార్గాన్ని ఏర్పరిచారు; మాటల కంటే ఆదర్శం ద్వారానే తన బోధనను మీకు అందించారు. తరువాత మీకు బోధించిన దానిని ముందుగా ఆయనే ఆచరించారు. ఆ తరువాత పవిత్రాత్మ దయార్ద్రత మీకు ఆ బోధన గురించి నిశ్చయాన్ని కలిగించింది; సత్యాన్ని ఒప్పుకొని ప్రకటించడానికి, ఈ మార్గాన్ని, అంటే సిలువ వేయబడిన క్రీస్తు బోధనను చాటడానికి శిష్యుల మనస్సులను బలపరిచింది. ఈ విధంగా లోకపు అన్యాయాన్ని, తప్పుడు తీర్పును ఖండించింది. ఆ అన్యాయం గురించీ, తప్పుడు తీర్పు గురించీ తగిన సమయంలో మీతో మరింత విస్తారంగా మాట్లాడతాను.

“మీ మాటలు వినేవారి మనస్సులలో చీకటి మేఘమేదీ ఉండకూడదనే ఉద్దేశంతో ఇంతవరకు మీతో చెప్పాను. అంటే, దైవ స్వభావాన్ని మానవ స్వభావంతో ఐక్యం చేయడం ద్వారా క్రీస్తు ఈ శరీరాన్నే నేను ఒక వంతెనగా చేశానని వారు తెలుసుకోవాలి; ఎందుకంటే ఇదే సత్యం.

“మీలో తన ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించిన ఈ వంతెన పరలోకానికి ఎగసింది; సత్యస్వరూపుని ఆదర్శం ద్వారా, జీవితం ద్వారా మీకు బోధించబడిన ఏకైక మార్గం ఇదే. ఇప్పుడు వీటన్నిటిలో ఏమి మిగిలి ఉంది? ఆ మార్గం ఎక్కడ దొరుకుతుంది? నేను మీకు చెబుతాను; ఇంకా చెప్పాలంటే, ఈ విషయంలో అజ్ఞానంలో పడిపోయే వారికి చెబుతాను. నేను మీతో చెప్పిన ఆయన బోధన అనే ఈ మార్గం పవిత్ర సభ యొక్క ఆధ్యాత్మిక శరీరంలో దొరుకుతుందని మీకు చెబుతున్నాను. అపొస్తలులు దీనిని ధృవీకరించారు; హతసాక్షుల రక్తం దీనిని ప్రకటించింది; సభ పండితుల వెలుగు దీనిని ప్రకాశింపజేసింది; విశ్వాస సాక్షులు దీనిని ఒప్పుకొని ప్రకటించారు; సువార్తికులు దానిలోని ప్రేమనంతటినీ వివరించారు. వీరందరూ సత్యాన్ని ఒప్పుకొని ప్రకటించే సాక్షులుగా నిలుస్తారు. నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, జీవానికి నడిపించే సత్యమార్గాన్ని పరిపూర్ణమైన వెలుగుతో చూపించడానికి ఈ సాక్షులు దీపస్తంభంపై ఉంచిన దీపంవలె ఉన్నారు. వారు కూడా సాక్ష్యంతో మీకు ఇదే చెబుతున్నారు. ఎందుకంటే, ఎవరైనా కోరుకుంటే సత్యాన్ని తెలుసుకునేలా వెలుగును పొందగలరని వారు తమ సొంత జీవితాలలో నిరూపించారు; అయితే, మితిమీరిన స్వీయప్రేమతో తమ వివేచనాశక్తికి వెలుగు లేకుండా చేసుకోవాలని ఎంచుకుంటే మాత్రం అలా జరగదు. నిజంగా, ఆయన బోధన సత్యమైనదనేది సత్యమే. తుఫానులతో అల్లకల్లోలమయ్యే సముద్రం నుండి ఆత్మను బయటకు లాగి, రక్షణ అనే ఓడరేవుకు చేర్చడానికి అది ఒక ప్రాణరక్షక పడవవలె నిలిచి ఉంది.

“అందుచేత, మొదట నా కుమారుడు నిజంగా మనుష్యుల మధ్య జీవిస్తూ, వారితో సంభాషిస్తూ ఉన్నప్పుడు, ఆయనను మీకు వారధిగా ఇచ్చాను. సజీవ వారధియైన ఆయన మిమ్మల్ని విడిచి వెళ్లినప్పుడు, ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, ఆయన బోధ అనే వారధి, మార్గం మిగిలి ఉన్నాయి. ఆయన బోధ నా శక్తితోను, ఆయన జ్ఞానంతోను, పవిత్రాత్మ సౌమ్యకరుణతోను ఐక్యమై ఉంది. ఈ మార్గాన్ని అనుసరించే ప్రతి ఒక్కరికీ నా ఈ శక్తి ధైర్యస్థైర్యమనే సద్గుణాన్ని ఇస్తుంది; ఈ మార్గంలో సత్యాన్ని గుర్తించడానికి జ్ఞానం వెలుగును ఇస్తుంది; పవిత్రాత్మ ప్రేమను ప్రసాదిస్తాడు. ఈ ప్రేమ ఆత్మలోని ఇంద్రియాసక్తితో కూడిన ప్రేమనంతటినీ దహించి తొలగించి, అక్కడ సద్గుణం పట్ల ప్రేమను మాత్రమే మిగులుస్తుంది. ఈ విధంగా, ప్రత్యక్షంగాను, తన బోధ ద్వారాను, ఈ రెండు విధాలుగా ఆయన మార్గము, సత్యము, జీవము అయి ఉన్నాడు; అంటే, పరలోకపు ఉన్నతికి మిమ్మల్ని నడిపించే వారధి ఆయనే. ‘నేను తండ్రి నుండి వచ్చాను, తండ్రి వద్దకు తిరిగి వెళ్తున్నాను, మీ వద్దకు తిరిగి వస్తాను’ అని ఆయన చెప్పినప్పుడు ఉద్దేశించినది ఇదే. అంటే, ‘మీరు నదిలో నుండి రక్షింపబడి జీవాన్ని పొందేలా, నా తండ్రి నన్ను మీ వద్దకు పంపి, మీకు వారధిగా చేశాడు.’ ఆ తరువాత ఆయన, ‘నేను మీ వద్దకు తిరిగి వస్తాను, మిమ్మల్ని అనాథలుగా విడిచిపెట్టను, ఆదరణకర్తను మీ వద్దకు పంపుతాను’ అని అంటాడు. ఇది నా సత్యస్వరూపుడు ఇలా చెప్పినట్లే: ‘నేను తండ్రి వద్దకు వెళ్లి తిరిగి వస్తాను; అంటే, ఆదరణకర్త అని పిలువబడే పవిత్రాత్మ వచ్చినప్పుడు, నేను మీకు ఇచ్చిన సత్యమార్గాన్ని ఆయన మీకు మరింత స్పష్టంగా చూపి, ఆ మార్గంలో మిమ్మల్ని స్థిరపరుస్తాడు.’ తాను తిరిగి వస్తానని ఆయన చెప్పాడు; నిజంగానే తిరిగి వచ్చాడు. ఎందుకంటే పవిత్రాత్మ ఒంటరిగా రాలేదు; తండ్రి శక్తితోను, కుమారుని జ్ఞానంతోను, తన స్వంత సారంలోని సౌమ్యకరుణతోను వచ్చాడు.

“కాబట్టి ఆయన ఎలా తిరిగి వస్తున్నాడో చూడండి: నిజమైన రక్తమాంసాలతో కాదు, నేను చెప్పినట్లుగా, తన శక్తితో తన బోధ అనే మార్గాన్ని నిర్మిస్తూ వస్తున్నాడు. ఈ మార్గాన్ని అనుసరించాలని కోరుకునేవారి కోసం ఈ మార్గాన్ని నాశనం చేయడం గాని, వారి నుండి తొలగించడం గాని సాధ్యం కాదు. ఎందుకంటే అది దృఢమైనది, స్థిరమైనది; నిశ్చలుడనైన నా నుండి అది ఉద్భవిస్తుంది.

“కాబట్టి, ఎటువంటి సందేహమేఘమూ లేకుండా, పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో మీకు మూలాధారంగా ఇవ్వబడిన విశ్వాసపు వెలుగుతో, మీరు ఈ మార్గాన్ని ధైర్యంగా అనుసరించాలి.

“ఇప్పుడు ఆ వారధి వాస్తవంగా ఎలా ఉందో, దానితో ఏకమై ఉన్న బోధను కూడా నేను మీకు పూర్తిగా చూపించాను. ఈ సత్యమార్గం ఎక్కడ ఉందో, దానిని బోధించేవారు ఎక్కడ నిలిచి ఉన్నారో తెలియనివారు చూడగలిగేలా వారికి దానిని చూపించాను. పవిత్ర సభలో దీపాలవలె ఉంచబడిన అపొస్తలులు, వేదసాక్షులు, విశ్వాససాక్షులు, సువార్తికులు, పవిత్ర వేదపండితులే వారని నేను వివరించాను.

“నా కుమారుడు నా వద్దకు తిరిగి వచ్చినప్పటికీ, నేను చెప్పినట్లుగా, పవిత్రాత్మ శిష్యులపైకి దిగివచ్చినప్పుడు, ఆయన తన శారీరక సాన్నిధ్యంతో కాక తన శక్తి ద్వారా మీ వద్దకు ఎలా తిరిగి వచ్చాడో కూడా చూపించాను. ఎందుకంటే, అంతిమ తీర్పుదినం వరకు ఆయన తన శారీరక సాన్నిధ్యంతో తిరిగి రాడు. ఆ రోజున లోకానికి తీర్పు తీర్చడానికి, సద్గుణవంతులకు మేలు చేయడానికి, వారి శ్రమలకు శరీరాత్మలు రెండింటిలోనూ ప్రతిఫలమివ్వడానికి, లోకంలో దుష్టంగా జీవించినవారికి నిత్యమరణమనే కీడును విధించడానికి ఆయన నా మహిమతోను దైవశక్తితోను మళ్లీ వస్తాడు.

“ఇప్పుడు, సత్యస్వరూపుడనైన నేను మీకు వాగ్దానం చేసిన విషయాన్ని చెప్పాలని కోరుకుంటున్నాను. అంటే, పరిపూర్ణులను, అపరిపూర్ణులను, అత్యున్నత పరిపూర్ణులను మీకు చూపించడమే కాక, తమ దుష్కార్యాల వలన నదిలో మునిగి శిక్షను, యాతనను పొందే దుష్టులను కూడా మీకు చూపించాలనుకుంటున్నాను. అందుచేత, నా ప్రియతమ కుమారులారా, వారధి మీదుగా నడవండి, దాని కిందగా కాదు అని మీతో చెబుతున్నాను. ఎందుకంటే దాని కింద ఉన్నది సత్యమార్గం కాదు, అసత్యమార్గం. నేను ఇప్పుడు మీతో చెప్పబోయే దుష్టులు నడిచేది ఆ మార్గంలోనే. వీరే, ఎవరి కోసం నన్ను ప్రార్థించమని నేను మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నానో ఆ పాపులు. వారు నా నుండి కరుణను పొందేలా, వారి కోసం మీ కన్నీళ్లను, మీ చెమటను కూడా నేను కోరుతున్నాను.”

దేవుని కరుణకు ఆశ్చర్యపడుతూ ఈ ఆత్మ, మానవజాతికి అనుగ్రహించబడిన అనేక వరాలను, కృపలను ఎలా వివరిస్తుందో.

అప్పుడు ఈ ఆత్మ, మత్తులో ఉన్నట్లుగా, తనను తాను నిగ్రహించుకోలేక, దేవుని సన్నిధిలో నిలబడి ఇలా ఎలుగెత్తి పలికింది: “నీ సృష్టిప్రాణుల పాపాలను నీవు కప్పివేసే నిత్య కారుణ్యం ఎంత గొప్పది! మరణకర పాపాన్ని విడిచిపెట్టి నీ వద్దకు తిరిగివచ్చేవారితో, ‘మీరు నన్ను ఎన్నడైనా నొప్పించినట్లు నాకు గుర్తులేదు’ అని నీవు చెప్పడంలో నాకు ఆశ్చర్యం లేదు. ఓ అనిర్వచనీయ కారుణ్యమా! నిన్ను హింసించేవారి గురించి, ‘నేను వారిపై కరుణ చూపేలా, అలాంటివారి కోసం మీరు ప్రార్థించాలని కోరుతున్నాను’ అని నీవు అంటున్నప్పుడు, పరివర్తన చెందినవారితో నీవు ఇలా చెప్పడంలో నాకు ఆశ్చర్యం లేదు. ఓ కారుణ్యమా, నీ నిత్య తండ్రి నుండి వెలువడేవాడా, నీ శక్తితో సమస్త లోకాన్ని పరిపాలించే దైవమా, నీ ద్వారా మేము సృష్టించబడ్డాము; నీలో, నీ కుమారుని రక్తంలో, మేము పునఃసృష్టించబడ్డాము. నీ కారుణ్యం మమ్మల్ని కాపాడుతోంది; నీ కారుణ్యమే నీ కుమారుడు మా కోసం పోరాడేలా చేసింది. ఆయన సిలువ మ్రానుపై తన చేతులతో వ్రేలాడుతుండగా, జీవమూ మరణమూ ఒకదానితో ఒకటి పోరాడాయి; అప్పుడు జీవం మా పాపమనే మరణాన్ని ఓడించింది; మా పాపమనే మరణం నిష్కళంక గొర్రెపిల్ల దేహజీవితాన్ని నాశనం చేసింది. చివరికి ఏది ఓడిపోయింది? మరణం! దేని ద్వారా? కారుణ్యం ద్వారా! నీ కారుణ్యం వెలుగునూ జీవాన్నీ ఇస్తుంది; వాటి ద్వారా నీ సృష్టిప్రాణులందరిలో, నీతిమంతులలోను అనీతిమంతులలోను, నీ దయ వెల్లడవుతుంది. ఉన్నతమైన పరలోకంలో, అంటే నీ పునీతులలో, నీ కారుణ్యం ప్రకాశిస్తోంది. నేను భూమివైపు తిరిగితే, అది నీ కారుణ్యంతో నిండి ఉంది. నరకపు చీకటిలో నీ కారుణ్యం ప్రకాశిస్తోంది; ఎందుకంటే శాశ్వత శిక్షకు గురైనవారు తాము పాత్రులైనంత బాధలను పొందరు; నీ కారుణ్యంతో నీవు న్యాయపు తీవ్రతను తగ్గిస్తావు. కారుణ్యంతో నీవు మమ్మల్ని రక్తంలో కడిగావు; కారుణ్యంతోనే నీ సృష్టిప్రాణులతో సంభాషించాలని కోరుకుంటున్నావు. ఓ ప్రేమోన్మత్తుడా! నీవు మనుష్యావతారం ఎత్తడం చాలలేదా, మరణించడం కూడా అవసరమైందా? మరణం చాలలేదా, వారిలో నీ కారుణ్యాన్నీ నీ సత్యాన్నీ నెరవేర్చడానికి, అక్కడినుండి పవిత్ర పితరులను తీసుకురావాలని నీవు లింబోలోకి కూడా దిగివెళ్లవలసి వచ్చిందా? నిన్ను సత్యముగా సేవించేవారికి నీ మంచితనం ప్రతిఫలాన్ని వాగ్దానం చేస్తుంది కాబట్టి, నీ సేవకులను వారి బాధ నుండి విడిపించి, వారి శ్రమల ఫలాన్ని వారికి ఇవ్వడానికి నీవు లింబోలోకి దిగివెళ్లావు. మానవునికి ఇంకా ఎక్కువ ఇవ్వడానికి, అంటే బలహీనులమైన మాకు ఓదార్పు లభించేలా, అజ్ఞానులైనవారు నిన్ను స్మరించుకుంటూ నీ మేలులను మరచిపోకుండా ఉండేలా, నిన్ను నీవే అతనికి ఆహారంగా విడిచిపెట్టడానికి నీ కారుణ్యం నిన్ను ప్రేరేపిస్తోంది. అందుకే నీవు ప్రతిరోజూ, నీ పవిత్ర కతోలిక సభ అనే శరీరంలో, బలిపీఠపు దివ్యసత్ప్రసాదంలో నిన్ను నీవు సమర్పించుకుంటూ, మానవునికి నిన్ను నీవు ఇచ్చుకుంటున్నావు. దీనిని చేసింది ఏమిటి? నీ కారుణ్యమే. ఓ దైవకారుణ్యమా! నిన్ను తలచుకుంటే నా హృదయానికి ఊపిరాడనట్లవుతోంది; ఎందుకంటే నా ఆలోచనను ఏ వైపుకు తిప్పినా, నాకు కారుణ్యం తప్ప మరేదీ కనిపించడం లేదు. ఓ నిత్య తండ్రీ! ఇలా నీతో కబుర్లు చెప్పే సాహసం చేస్తున్న నా అజ్ఞానాన్ని క్షమించు; అయితే నీ కారుణ్యంపట్ల నాకున్న ప్రేమయే నీ ప్రేమపూర్వక దయాసన్నిధిలో నాకు మన్నింపును తెస్తుంది.”

వంతెన కింద నదిగుండా వెళ్లేవారి నీచత్వం గురించి; కిందనుండి వెళ్లే ఆత్మను దేవుడు మరణవృక్షమని ఎలా పిలుస్తాడో, దాని వేర్లు నాలుగు దుర్గుణాలలో ఎలా పాతుకుపోయి ఉన్నాయో అనే విషయం గురించి.

ఈ మాటల ద్వారా దేవుని కారుణ్యంలో తన హృదయానికి కొంత సేదదీర్చుకున్న ఆ ఆత్మ, తనకు ఇచ్చిన వాగ్దానం నెరవేరే వరకు వినయంతో వేచి ఉంది. దేవుడు తన సంభాషణను కొనసాగిస్తూ ఇలా అన్నాడు: “అతి ప్రియమైన కుమార్తె, నీవు నా సన్నిధిలో నా కారుణ్యం గురించి మాట్లాడావు. ఎందుకంటే, ‘నీవు నా సన్నిధిలో మధ్యస్థ ప్రార్థన చేయమని నేను కోరుతున్నది వీరి కోసమే’ అని నీతో చెప్పిన మాటలో, దానిని రుచి చూడటానికి, దర్శించటానికి నేను నీకు అనుగ్రహించాను. అయితే, నా కారుణ్యం నీవు చూడగలిగినదానికంటే పోలికకు అందనంత గొప్పదని తెలుసుకో. ఎందుకంటే నీ దృష్టి అసంపూర్ణమైనది, నా కారుణ్యం పరిపూర్ణమైనది, అనంతమైనది. అందువల్ల పరిమితమైనదానికీ అనంతమైనదానికీ మధ్య ఉండగల పోలిక తప్ప, ఈ రెండింటి మధ్య మరే పోలికా ఉండదు. అయినా, ఈ కారుణ్యాన్ని, ఇంతకుముందు నేను నీకు చూపించిన మానవుని ఘనతను నీవు రుచి చూడాలని నేను కోరుకున్నాను. తద్వారా వంతెన కింద ప్రయాణించే ఆ దుష్టుల క్రూరత్వాన్ని నీవు మరింత బాగా తెలుసుకోగలవు. నీ బుద్ధినేత్రాన్ని తెరిచి, తమంతట తామే మునిగిపోయేవారిని, తమ దోషం వల్ల వారు దిగజారిన నీచస్థితిని చూసి విస్మయపడు. ఆ దోషం వల్ల వారు మొదట బలహీనులయ్యారు. వారు తమ మనస్సులలో మరణకర పాపాన్ని గర్భం ధరించినప్పుడు ఇలా జరిగింది. ఆ తరువాత వారు దానిని కని, కృపాజీవాన్ని కోల్పోతారు. ఇతరులు కదిలించి పైకెత్తినప్పుడు తప్ప, తనంతట తాను ఏ అనుభూతీ పొందలేని, కదలలేని శవంలాగే, లోకంపట్ల క్రమరహిత ప్రేమ అనే ప్రవాహంలో మునిగిపోయినవారు కృపకు సంబంధించి మృతులై ఉన్నారు. కాబట్టి, వారు మృతులై ఉన్నందున వారి జ్ఞాపకశక్తి నా కారుణ్యాన్ని పట్టించుకోదు. వారి బుద్ధినేత్రం నా సత్యాన్ని చూడదు, తెలుసుకోదు. ఎందుకంటే వారి అనుభూతి చచ్చిపోయింది. అంటే, తమ సొంత ఇంద్రియాసక్తిపట్ల ఉన్న మృతప్రేమతో, తమను తాము తప్ప మరేదీ వారి బుద్ధి తన ఎదుట ఉంచుకోదు. అలాగే, వారి సంకల్పం మృతమైనవాటిని తప్ప మరి దేనినీ ప్రేమించదు కాబట్టి, అది నా చిత్తానికి సంబంధించి మృతమై ఉంది. ఈ మూడు శక్తులూ ఇలా మృతమై ఉండటంతో, క్రియలోనూ ఆలోచనలోనూ ఆత్మ చేసే పనులన్నీ కృపకు సంబంధించి మృతమైనవే. ఎందుకంటే, ఆత్మ తన సొంత శక్తితో తన శత్రువుల నుంచి తనను తాను కాపాడుకోలేదు, తనకు తాను సహాయం చేసుకోలేదు. నేను సహాయం చేసినంతవరకే అది చేయగలదు. నిజానికి, కేవలం స్వేచ్ఛా సంకల్పం మాత్రమే మిగిలి ఉన్న ఈ శవం—ఈ మర్త్య శరీరం జీవించి ఉన్నంతకాలం ఆ స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఉంటుంది—నా సహాయాన్ని అడిగిన ప్రతిసారీ దానిని పొందగలదు. కానీ ఎన్నటికీ తనకు తాను సహాయం చేసుకోలేదు. తనను తానే భరించలేని స్థితికి చేరుకుంది. లోకాన్ని పాలించాలని కోరుకుంటూ, ఉనికిలేనిదాని చేత, అంటే పాపం చేత పాలించబడుతోంది. ఎందుకంటే పాపానికి దానికదే ఉనికి లేదు. ఇటువంటివారు పాపానికి సేవకులుగా, బానిసలుగా మారారు. పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో వారు పొందిన కృపాజీవంతో నేను వారిని ప్రేమవృక్షాలుగా చేశాను. కానీ, నేను ఇప్పటికే నీకు చెప్పినట్లుగా, వారు మృతులై ఉన్నందున మరణవృక్షాలుగా మారారు. ఈ వృక్షానికి ఇటువంటి వేర్లు ఎలా ఏర్పడతాయో నీకు తెలుసా? వారి సొంత ఇంద్రియసంబంధమైన స్వార్థప్రేమ పోషించే మితిమీరిన గర్వంలో అవి ఏర్పడతాయి. దాని కొమ్మ వారి సొంత అసహనం, దాని చిగురు అవివేకం. మరణవృక్షంగా మారిన వ్యక్తి ఆత్మను నాశనం చేసే నాలుగు ప్రధాన దుర్గుణాలు ఇవే. ఎందుకంటే ఆ వ్యక్తి కృప నుంచి జీవాన్ని పొందలేదు. ఆ వృక్షం లోపల మనస్సాక్షి అనే పురుగు పోషించబడుతుంది. మనిషి మరణకర పాపంలో జీవిస్తున్నంతకాలం, అది స్వార్థప్రేమ వల్ల అంధమై ఉంటుంది; అందువల్ల దాని బాధ చాలా తక్కువగా అనిపిస్తుంది. ఈ వృక్షపు ఫలాలు మరణకరమైనవి. ఎందుకంటే అవి వినయం నుంచి పొందవలసిన పోషణను గర్వపు వేర్ల నుంచి పొందాయి. ఆ దయనీయమైన ఆత్మ కృతఘ్నతతో నిండి ఉంది; దాని నుంచే సమస్త చెడూ పుడుతుంది. కానీ, తాను పొందిన మేళ్లకు ఆ ఆత్మ కృతజ్ఞత కలిగి ఉంటే, నన్ను తెలుసుకుంటుంది. నన్ను తెలుసుకోవడం ద్వారా తనను తాను తెలుసుకుంటుంది. అలా నా ప్రేమలో నిలిచి ఉంటుంది. కానీ అది అంధమైనదానిలా తడుముకుంటూ నది ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతోంది; ఆ నీరు తనను నిలబెట్టడం లేదని అది చూడటం లేదు.”

పాపాలు ఎంత వైవిధ్యంగా ఉన్నాయో ఈ వృక్షపు ఫలాలూ అంతే వైవిధ్యంగా ఎలా ఉన్నాయో; మొదటగా, ఇంద్రియాసక్తి అనే పాపం గురించి.

“మరణాన్ని కలిగించే ఈ చెట్టు ఫలాలు, పాపాలు ఎంత వైవిధ్యంగా ఉన్నాయో అంతే వైవిధ్యంగా ఉంటాయి. ఈ ఫలాలలో కొన్ని, అపవిత్రంగా జీవించే మృగాలకు ఆహారమవుతున్నాయని చూడు. బురదలో పొర్లాడే పందిలా వారు తమ శరీరాన్ని, మనస్సును ఉపయోగిస్తారు; ఎందుకంటే వారు కూడా అలాగే ఇంద్రియలోలత్వమనే బురదలో పొర్లాడుతుంటారు. ఓ వికృతమైన ఆత్మా, నీ గౌరవాన్ని ఎక్కడ వదిలేశావు? నీవు దేవదూతలకు సోదరిగా సృష్టించబడ్డావు; ఇప్పుడు విచక్షణలేని మృగంగా మారిపోయావు. పరమ పవిత్రతనైన నేను వారిని పోషిస్తున్నప్పటికీ, వారు ఎవరికి మిత్రులుగా, సేవకులుగా మారిపోయారో ఆ దయ్యాలు సైతం ఇటువంటి అసహ్యకరమైన పనులను చూడలేకపోతున్నప్పటికీ, పాపులు ఇంతటి దుస్థితికి దిగజారుతారు. మరే పాపమూ, అది ఎంత హేయమైనదైనా, ఈ పాపమంతగా మానవునిలోని బుద్ధి వెలుగును హరించదు. తత్వవేత్తలకు ఈ విషయం తెలుసు. అది అనుగ్రహపు వెలుగు ద్వారా కాదు, ఎందుకంటే వారికి అది లేదు; ఈ పాపం బుద్ధిని చీకటిమయం చేస్తుందని తెలుసుకునే వెలుగును ప్రకృతి వారికి ఇచ్చింది. అందుకే మరింత బాగా అధ్యయనం చేయడానికి వారు ఇంద్రియనిగ్రహాన్ని పాటించారు. అలాగే, సంపదల గురించిన ఆలోచన తమ హృదయాన్ని ఆక్రమించకూడదని వారు తమ సంపదలను సైతం పారవేశారు. పాపం ద్వారా అనుగ్రహాన్ని కోల్పోయిన అజ్ఞాని, కపట క్రైస్తవుడు మాత్రం అలా చేయడు.”

మరికొందరి ఫలం ధనదురాశగా ఎలా ఉంటుందో; దాని నుండి పుట్టే కీడుల గురించి.

“మరికొందరికి భూసంబంధమైన ఫలం ఉంటుంది. వారు దురాశగల పిసినారులు. మరణించేవరకు ఎల్లప్పుడూ మట్టినే తింటూ ఉండే నేల ఎలుకలా వారు ప్రవర్తిస్తారు; మరణం సమీపించినప్పుడు వారికి ఏ పరిహారమూ దొరకదు. ఇటువంటివారు తమ సంకుచితత్వంతో నా ఔదార్యాన్ని తృణీకరిస్తూ, తమ పొరుగువారికి సమయాన్ని అమ్ముకుంటారు. వారు క్రూరమైన వడ్డీ వ్యాపారులు, తమ పొరుగువారిని దోచుకునేవారు. ఎందుకంటే వారి జ్ఞాపకంలో నా కరుణకు చోటు లేదు. అది వారికి గుర్తుంటే, వారు తమపట్లగానీ తమ పొరుగువారిపట్లగానీ క్రూరంగా ఉండరు. దానికి బదులుగా, వారు తమ పొరుగువారిపట్ల సద్గుణాలను ఆచరిస్తూ, ప్రేమతో వారికి సహాయపడుతూ, తమపట్ల తామే కనికరంతో, కరుణతో మెలుగుతారు. ఓ, ఈ శాపగ్రస్తమైన ధనదురాశ అనే పాపం నుండి ఎన్ని కీడులు పుడతాయో! ఎన్ని హత్యలు, దొంగతనాలు, అక్రమ లాభం కోసం ఎన్ని దోపిడీలు, ఎంతటి హృదయకాఠిన్యం, ఎంతటి అన్యాయం! అది ఆత్మను చంపి, సంపదలకు బానిసగా చేస్తుంది; దాంతో నా ఆజ్ఞలను పాటించాలనే శ్రద్ధ ఆత్మకు ఉండదు.

“పిసినారి తనకు లాభం కలిగితే తప్ప ఎవరినీ ప్రేమించడు. ధనదురాశ అహంకారం నుండి పుట్టి, దానినే పోషిస్తుంది; ఒకటి మరొకదాని నుండి ఉద్భవిస్తుంది. ఎందుకంటే పిసినారి తన పేరు ప్రతిష్ఠల గురించిన ఆలోచనను ఎల్లప్పుడూ తనతో మోస్తుంటాడు. ఈ విధంగా, అహంకారంతో నేరుగా ముడిపడి, తన సొంత అభిప్రాయాలతో నిండిన ధనదురాశ అంతకంతకూ దిగజారిపోతుంది. అది వ్యర్థకీర్తి, హృదయ వ్యర్థత్వం, తనది కానిదానిని గురించి గొప్పలు చెప్పుకోవడం అనే పొగను ఎల్లప్పుడూ పుట్టించే అగ్ని. అది అనేక కొమ్మలుగల వేరు. ఆ కొమ్మలలో ప్రధానమైనది మనిషి తన సొంత పేరు ప్రతిష్ఠలపైనే శ్రద్ధ పెట్టేలా చేస్తుంది; దాని నుండే తన పొరుగువారికంటే గొప్పగా ఉండాలనే కోరిక పుడుతుంది. అది మోసపూరిత హృదయాన్ని కూడా పుట్టిస్తుంది. ఆ హృదయం నిర్మలమైనదీ కాదు, ఉదారమైనదీ కాదు; అది ద్వంద్వ స్వభావం కలది. మనిషి హృదయంలో ఒకటి ఉంచుకొని, నాలుకతో మరొకటి చెప్పేలా చేస్తుంది; తన సొంత లాభం కోసం సత్యాన్ని దాచిపెట్టి అబద్ధాలు చెప్పేలా చేస్తుంది. అది అసూయను కూడా పుట్టిస్తుంది. అసూయ ఎల్లప్పుడూ కొరుకుతూ ఉండే పురుగు వంటిది; తనకు గానీ ఇతరులకు గానీ కలిగిన మేలును బట్టి పిసినారి ఏ ఆనందమూ పొందనివ్వదు. ఇంతటి దయనీయ స్థితిలో ఉన్న ఈ దుష్టులు, ఇతరులను దోచుకుంటున్నప్పుడు, తమ ఆస్తిలో నుండి పేదలకు ఎలా ఇస్తారు? తమ మలినమైన ఆత్మను తామే బురదలోకి నెట్టివేస్తున్నప్పుడు, దాన్ని ఆ బురదలో నుండి ఎలా బయటకు తీస్తారు? కొన్నిసార్లు వారు ఎంత మృగప్రాయులవుతారంటే, తమ పిల్లలను, బంధువులను కూడా పట్టించుకోరు; తమతోపాటు వారిని కూడా గొప్ప దుస్థితిలోకి నెట్టివేస్తారు. అయినప్పటికీ, వారు తమ పాపాల విషయమై పశ్చాత్తాపపడి నా వైపు తిరగాలని, నా కరుణతో వారిని పోషిస్తున్నాను; వారిని మింగివేయమని భూమిని ఆజ్ఞాపించను. తమ ఆస్తినే ఇవ్వనివారు, ఆత్మల రక్షణ కోసం తమ ప్రాణాలను ఇస్తారా? అసూయ వారిని కొరికి వేస్తున్నప్పుడు, వారు తమ ప్రేమాభిమానాలను ఇస్తారా? ఓ, ఆత్మ అనే పరలోకాన్ని నాశనం చేసే దయనీయమైన దుర్గుణాలారా! నేను ఆత్మను పరలోకమని పిలుస్తాను; ఎందుకంటే నేను దానిని అలాగే సృష్టించాను. మొదట అనుగ్రహం ద్వారా దానిలో నివసిస్తూ, దానిలో నన్ను నేను దాచుకొని, ప్రేమానురాగంతో దానిని నా నివాసంగా చేసుకున్నాను. ఇప్పుడు అది వ్యభిచారిణిలా నన్ను విడిచిపెట్టి, నాకంటే తనను తాను, సృష్టిప్రాణులను ఎక్కువగా ప్రేమిస్తూ, తనను తానే దైవంగా చేసుకొని, అనేక రకాల పాపాలతో నన్ను హింసిస్తోంది. ఇంత గొప్ప ప్రేమాగ్నితో చిందించబడిన రక్తం వల్ల కలిగిన మేలును అది తలచుకోనందువల్లనే ఇలా చేస్తోంది.”

మరికొందరు అధికార పదవుల్లో ఉండి, అన్యాయపు ఫలాలను ఎలా ఫలిస్తారో.

“తమ అధికార స్థానాన్ని బట్టి తలలెత్తుకొని తిరుగుతూ, అన్యాయపు పతాకాన్ని మోసే మరికొందరు ఉన్నారు. వారు దేవుడనైన నాకు, తమ పొరుగువారికి, తమకు తామే అన్యాయం చేస్తున్నారు. సద్గుణాల విషయంలో తమ కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చక తమకు తాము అన్యాయం చేసుకుంటున్నారు; నా నామాన్ని మహిమపరచి స్తుతించడం ద్వారా నాకు చెల్లించవలసిన గౌరవాన్ని చెల్లించక నాకు అన్యాయం చేస్తున్నారు. ఆ ఋణాన్ని తీర్చడం వారి బాధ్యత. కానీ వారు దొంగల్లా నాకు చెందినదాన్ని దొంగిలించి, దాన్ని తమ ఇంద్రియలోలత్వానికి వినియోగిస్తున్నారు. అలా వారు నాకు, తమకు తామే అన్యాయం చేసుకుంటున్నారు. స్వప్రేమ కారణంగా తమలో ఉన్న నన్ను గుర్తించని అంధుల్లా, అజ్ఞానుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నారు. అసూయతోను స్వప్రేమతోను తమను తాము అంధులుగా చేసుకున్న యూదుల్లా, ధర్మశాస్త్ర పరిచారకుల్లా వారు ఉన్నారు. ఆ యూదులు, పరిచారకులు సత్యస్వరూపుడైన నా ఏకైక జనిత కుమారుణ్ణి గుర్తించలేదు; తమ మధ్య ఉన్న నిత్యసత్యస్వరూపునికి చెల్లించవలసిన గౌరవాన్ని చెల్లించలేదు. నా సత్యస్వరూపుడే ఇలా అన్నాడు: ‘దేవుని రాజ్యం మీ మధ్య ఉంది.’ కానీ వారికి అది తెలియలేదు. ఎందుకంటే పైన చెప్పిన విధంగా వారు వివేచనా జ్యోతిని కోల్పోయారు. అందువల్ల వారు నాకు, నాతో ఏకమై ఉన్న ఆయనకు చెల్లించవలసిన గౌరవమహిమలను చెల్లించలేదు. అంధుల్లా అన్యాయం చేస్తూ, ఆయనను ఘోరంగా అవమానించి హింసిస్తూ, చివరికి సిలువ మరణానికి కూడా గురిచేశారు.

“ఈ విధంగా అలాంటివారు తమపై ఆధారపడినవారి శరీరాలను, తమ చేతుల్లో చిక్కిన ఎవరినైనా అన్యాయంగా అమ్ముతూ, తమకు తాము, నాకు, తమ పొరుగువారికి అన్యాయం చేస్తున్నారు.”

ఈ లోపాలవల్ల, ఇతర లోపాలవల్ల మనిషి తప్పుడు తీర్పులో ఎలా పడిపోతాడో, ఎలాంటి హీనస్థితికి చేరుకుంటాడో.

“ఈ పాపాలవల్ల, ఇతర పాపాలవల్ల మనుషులు తప్పుడు తీర్పులో పడిపోతారు. దానిని మీకు కింద వివరిస్తాను. నా కార్యాలన్నీ న్యాయమైనవే; ప్రేమతోను కరుణతోను సత్యంలో జరిగేవే. అయినా వారు వాటిని చూసి నిరంతరం అభ్యంతరపడుతుంటారు. ఈ తప్పుడు తీర్పుతోను, అసూయాగర్వాలనే విషంతోను నా కుమారుని కార్యాలు నిందించబడి, అన్యాయమైన తీర్పుకు గురయ్యాయి. ఆయన శత్రువులు అబద్ధాలతో ఇలా అన్నారు: ‘ఈ మనిషి బెల్జెబూలు శక్తితో కార్యాలు చేస్తున్నాడు.’ ఈ విధంగా స్వప్రేమలోను, అపవిత్రతలోను, గర్వంలోను, దురాశలోను నిలిచి, అసూయను, అసహనంతో కూడిన వక్రమైన దుడుకుతనాన్ని పునాదిగా చేసుకున్న దుష్టులు నన్ను, నా సేవకులను చూసి ఎల్లప్పుడూ అభ్యంతరపడుతుంటారు. నా సేవకులు కపటంగా సద్గుణాలను ఆచరిస్తున్నారని వారు తీర్పు చెబుతారు. ఎందుకంటే వారి హృదయం కుళ్లిపోయింది; వారి రుచి చెడిపోయింది. అందువల్ల మంచివి వారికి చెడ్డవిగా అనిపిస్తాయి; చెడ్డవి, అంటే క్రమరహితమైన జీవనం, మంచివిగా అనిపిస్తాయి. ఆహా, తన సొంత గౌరవాన్ని గుర్తించని మానవజాతి ఎంత అంధమైపోయింది! గొప్ప స్థితి నుండి మీరు అల్పస్థితికి దిగజారారు; పాలకుల స్థితి నుండి బానిసలయ్యారు. అదీ అన్నిటికన్నా నీచమైన బానిసత్వం! ఎందుకంటే మీరు పాపానికి సేవకులు, బానిసలు అయ్యారు; మీరు దేనిని సేవిస్తున్నారో దానిలాగే మారిపోయారు.”

“పాపం శూన్యం. కాబట్టి మీరు కూడా శూన్యమైపోయారు; అది మీ జీవాన్ని హరించి, మీకు మరణాన్ని ఇచ్చింది. ఈ జీవాన్ని, శక్తిని మీకు ఇచ్చినవాడు వాక్కు అయిన నా ఏకైక జనిత కుమారుడు, మహిమాన్వితమైన వారధి. మీరు అపవాదికి సేవకులుగా ఉన్నప్పుడు ఆయన మిమ్మల్ని మీ బానిసత్వం నుండి బయటకు లాగాడు. బానిసత్వం నుండి మిమ్మల్ని విడిపించడానికి ఆయనే సేవకునిలా అయ్యాడు; ఆదాము అవిధేయతను తొలగించడానికి విధేయతను తనపై తానే విధించుకున్నాడు; గర్వాన్ని అణచివేయడానికి అవమానకరమైన సిలువ మరణం వరకు తనను తాను తగ్గించుకున్నాడు. తన మరణం ద్వారా ఆయన ప్రతి దుర్గుణాన్నీ నాశనం చేశాడు. అందువల్ల బాధల ద్వారా శిక్షించబడి, దెబ్బలతో నిర్మూలించబడని దుర్గుణమేదైనా మిగిలి ఉందని ఎవరూ చెప్పలేరు. తన దేహాన్ని ఆయన దాగలిగా చేసుకున్నాడని పైన మీతో చెప్పినప్పుడు నేను తెలిపింది ఇదే. మనుషులను నిత్యమరణం నుండి రక్షించడానికి కావలసిన చికిత్సలన్నీ సిద్ధంగా ఉన్నాయి. అయినా వారు ఆ రక్తాన్ని తృణీకరిస్తున్నారు; తమ క్రమరహిత మమకారపు పాదాల కింద దాన్ని తొక్కివేశారు. ఈ అన్యాయం, తప్పుడు తీర్పు కారణంగానే లోకం గద్దించబడుతోంది; అంతిమ తీర్పు దినాన కూడా గద్దించబడుతుంది.”

“నా సత్యస్వరూపుడు ఇలా అన్నప్పుడు ఉద్దేశించింది ఇదే: ‘నేను ఆదరణకర్తను పంపుతాను; ఆయన లోకాన్ని దాని అన్యాయం విషయమై, తప్పుడు తీర్పు విషయమై గద్దిస్తాడు.’ నేను అపొస్తలులపై పవిత్రాత్మను పంపినప్పుడు లోకం గద్దించబడింది.”

“నేను పవిత్రాత్మను పంపుతాను; ఆయన లోకాన్ని దాని అన్యాయం విషయమై, తప్పుడు తీర్పు విషయమై గద్దిస్తాడు” అని క్రీస్తు చెప్పిన మాటల గురించి; ఈ గద్దింపులలో ఒకటి నిరంతరం ఎలా కొనసాగుతుందో.

“మూడు గద్దింపులు ఉన్నాయి. పవిత్రాత్మ శిష్యులపై దిగివచ్చినప్పుడు ఒక గద్దింపు జరిగింది. చెప్పబడినట్లుగా, వారు నా శక్తితో బలపరచబడి, నా ప్రియ కుమారుని జ్ఞానంతో వెలిగింపబడి, పవిత్రాత్మ పరిపూర్ణతలో సమస్తాన్నీ పొందారు. అప్పుడు నాతోను నా కుమారునితోను ఏకమై ఉన్న పవిత్రాత్మ, అపొస్తలుల నోటి ద్వారా నా సత్యస్వరూపుని బోధతో లోకాన్ని గద్దించాడు. వారు, వారి నుండి వచ్చిన ఇతరులందరూ కూడా అదే సాధనం ద్వారా తాము గ్రహించిన సత్యాన్ని అనుసరిస్తూ లోకాన్ని గద్దిస్తున్నారు.

“పవిత్ర లేఖనాల ద్వారాను, నా సేవకుల ద్వారాను నేను లోకాన్ని నిరంతరం మందలించేది ఈ విధంగానే. నా సత్యాన్ని ప్రకటించడానికి నేను వారి నాలుకలపై పవిత్రాత్మను నిలుపుతున్నాను; అదే విధంగా అపవాది కూడా తన సేవకుల నాలుకలపై, అంటే దుర్మార్గంలో నది గుండా సాగిపోయేవారి నాలుకలపై, తానే నిలుస్తాడు. ఆత్మల రక్షణపట్ల నాకున్న అపారమైన ప్రేమానురాగంతో, పైన చెప్పిన విధంగా నేను శాశ్వతంగా స్థిరపరచిన మధురమైన మందలింపు ఇదే. ‘నన్ను మందలించేవారు ఎవరూ లేరు’ అని వారు చెప్పలేరు; ఎందుకంటే దుర్గుణమేదో, సద్గుణమేదో చూపుతూ సత్యం వారికి వెల్లడించబడుతోంది. దుర్గుణాన్ని ద్వేషిస్తూ సద్గుణాన్ని ప్రేమించేలా, వారిలో ప్రేమను, పవిత్ర భయాన్ని కలిగించడానికి, సద్గుణ ఫలాన్నీ దుర్గుణం కలిగించే హానినీ నేను వారికి చూపించాను. ఈ సత్యం వారికి ఒక దేవదూత ద్వారా చూపించబడలేదు. అందువల్ల, ‘దేవదూత పాపం చేయలేని ధన్య ఆత్మ; మాలా శరీర బాధలనుగానీ, మా దేహపు భారాన్నిగానీ అనుభవించడు’ అని వారు చెప్పలేరు; ఎందుకంటే మీవంటి మర్త్య శరీరాన్ని ధరించి మానవావతారమెత్తిన నా సత్యవాక్కు వారికి ఇవ్వబడింది.

“ఈ వాక్కును అనుసరించిన ఇతరులు ఎవరు? మీలాగే బాధను అనుభవించగల మర్త్య ప్రాణులే. నా పతాకధారి అయిన మహిమగల పౌలుకూ, ఏదో ఒక విధంగా బాధలకు గురైన మరెందరో పునీతులకూ ఉన్నట్లే, వారిలోనూ శరీరం పవిత్రాత్మకు విరుద్ధంగా పోరాడేది. వారి ఆత్మలలో కృప, సద్గుణం వృద్ధి చెందడానికి నేను ఆ బాధలను అనుమతించాను. ఈ విధంగా, వారు మీలాగే పాపంలో జన్మించారు, మీవంటి ఆహారంతోనే పోషించబడ్డారు. అప్పుడు ఎలా ఉన్నానో ఇప్పుడూ నేను దేవుడినే. నా శక్తి తగ్గిపోలేదు, ఎన్నటికీ బలహీనపడదు. అందువల్ల నా సహాయాన్ని కోరేవారికి నేను సహాయం చేయగలను, చేస్తాను కూడా. నది నుండి బయటకు వచ్చి, నా సత్యబోధను అనుసరిస్తూ వంతెన మీదుగా నడిచినప్పుడు మనిషి నా సహాయాన్ని కోరుతున్నాడు. కాబట్టి ఎవరికీ ఏ సాకూ లేదు; ఎందుకంటే మందలింపూ సత్యమూ వారికి నిరంతరం అందించబడుతున్నాయి. అందుచేత, సమయమున్నప్పుడే వారు తమను తాము సరిదిద్దుకోకపోతే, మరణపు చివరి క్షణంలో జరిగే రెండవ దండనతీర్పు ద్వారా ఖండించబడతారు. అప్పుడు నా న్యాయం వారిని బిగ్గరగా పిలుస్తుంది: ‘మృతులారా, లేచి తీర్పునకు రండి!’ అంటే, ‘కృపకు సంబంధించి మృతులై, మీ శారీరక మరణ క్షణానికి చేరుకున్న మీరు, మీ అన్యాయంతోనూ, తప్పుడు తీర్పుతోనూ సర్వోన్నత న్యాయాధిపతి ఎదుటకు లేచి రండి. పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో వెలుగుతూ ఉండగా మీరు పొందిన విశ్వాసజ్యోతిని అహంకారపు గాలితో మీరే ఆర్పివేశారు; ఆ ఆరిపోయిన జ్యోతితో రండి. మీ హృదయపు వ్యర్థాభిమానంతో రండి; దానితోనే మీ రక్షణకు ప్రతికూలమైన గాలులకు మీ తెరచాపలను ఎత్తారు. ఎందుకంటే మీ గురించి మీకున్న గొప్ప భావన అనే గాలితో, స్వీయప్రేమ అనే తెరచాపను నింపారు.’ ఈ విధంగా, మీ బలహీన శరీరాన్నీ అపవాది శోధనలనూ అనుసరిస్తూ, మీ స్వేచ్ఛానుసారంగా లోకపు సుఖాలు, ఘనతలు అనే ప్రవాహంలో దిగువకు వేగంగా సాగిపోయారు. మీ స్వచిత్తం అనే తెరచాపను ఎత్తి ఉంచగా, అపవాది వేగంగా ప్రవహించే నీటిప్రవాహంలాంటి దిగువ మార్గంలో మిమ్మల్ని నడిపించి, అలా తనతోపాటు మిమ్మల్ని నిత్య నరకశిక్షకు తీసుకువెళ్లాడు.”

సాధారణంగానూ ప్రత్యేకంగానూ అన్యాయాన్ని, తప్పుడు తీర్పును గూర్చిన రెండవ మందలింపు గురించి.

“అత్యంత ప్రియమైన కుమారీ, ఈ రెండవ మందలింపు నిజంగా శిక్షావిధియే. ఎందుకంటే ఆత్మ ఇక ఏ పరిహారమూ లేని అంత్యదశకు చేరుకుంది; అది మరణపు అంచున ఉంది. అక్కడ మనస్సాక్షి అనే పురుగు ఉంటుంది; దానినే అంధమైన స్వీయప్రేమ అని నీకు చెప్పాను. ఇప్పుడు మరణ సమయంలో, నా చేతుల నుండి తప్పించుకోలేనందున, ఆ ఆత్మకు కనువిప్పు కలుగుతుంది. తన సొంత పాపమే తనను ఇంతటి ఘోరస్థితికి తెచ్చిందని గ్రహించి, పశ్చాత్తాప వేదనతో లోలోపల కృంగిపోతుంది. అయితే తన తప్పును గుర్తించి, దాని ఫలితంగా వచ్చే నరకయాతనను బట్టి కాక, పరమమైన, నిత్యమైన మేలునైన నాకు చేసిన అపరాధాన్ని బట్టి దుఃఖించే వెలుగు ఆ ఆత్మకు ఉంటే, అప్పటికీ అది కరుణను పొందగలదు. కానీ ఆ ఆత్మ వెలుగు లేకుండా, రక్తంపై నిరీక్షణ లేకుండా, మనస్సాక్షి అనే పురుగుతో ఒంటరిగా మరణమనే వంతెనను దాటుతూ, నాకు కలిగించిన అసంతృప్తికన్నా తనకు మొదట విధించబడిన శిక్షను బట్టి ఎక్కువగా విలపిస్తే, అది నిత్యనాశనానికి చేరుకుంటుంది. అప్పుడు నా న్యాయం దాని అన్యాయాన్ని, తప్పుడు తీర్పును కఠినంగా ఖండిస్తుంది. అది తన కార్యాలన్నిటిలో సాధారణంగా చూపిన అన్యాయాన్ని, తప్పుడు తీర్పును బట్టి మాత్రమే కాక, అంత్యకాలంలో నా కరుణకన్నా తన దుస్థితే గొప్పదని తీర్పు చెప్పుకోవడం ద్వారా చేసే ప్రత్యేకమైన అన్యాయాన్ని, తప్పుడు తీర్పును బట్టి మరింతగా ఖండిస్తుంది. ఇక్కడ గాని అక్కడ గాని క్షమించబడని పాపం ఇదే. ఎందుకంటే ఆ ఆత్మ నా కరుణను తక్కువచేసి, క్షమాపణ పొందడానికి ఇష్టపడలేదు. అందువల్ల ఆ ఆత్మ చేసిన మిగిలిన పాపాలన్నిటికన్నా ఈ చివరి పాపం నా దృష్టిలో మరింత తీవ్రమైనది. అందుకే యూదా నిరాశ నాకు మరింత అసంతృప్తిని కలిగించింది; అతడు నా కుమారునికి చేసిన ద్రోహంకన్నా అతని నిరాశే నా కుమారునికి మరింత తీవ్రమైన అపరాధమైంది. కాబట్టి తమ పాపం నా కరుణకన్నా గొప్పదని భావించిన ఈ తప్పుడు తీర్పును బట్టి వారు ఖండించబడతారు. ఆ కారణంగా వారు దుష్టాత్మలతోపాటు శిక్షించబడతారు; వాటితోపాటు నిత్యమూ యాతన అనుభవిస్తారు. నాకు కలిగించిన అసంతృప్తికన్నా తమకు విధించబడిన శిక్షను బట్టి ఎక్కువగా దుఃఖిస్తూ, నాకు చెందవలసినదాన్ని నాకు, తమకు చెందవలసినదాన్ని తమకు ఇవ్వనందుకు వారు అన్యాయం చేసినవారిగా ఖండించబడతారు. ఎందుకంటే వారు నాకు ప్రేమను అర్పించాలి; నాకు చేసిన అపరాధానికిగాను హృదయపూర్వక పశ్చాత్తాపంతో తమపట్ల తాము చేదైన వేదనను అనుభవించి, దానిని నాకు అర్పించాలి. కానీ వారు దీనికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తారు: తమను తామే ప్రేమించుకుంటూ, తమపై తామే జాలిపడుతూ, తమ పాపానికి రానున్న యాతనను బట్టి దుఃఖిస్తారు. ఈ విధంగా వారు అన్యాయానికీ, తప్పుడు తీర్పుకూ దోషులని, రెండింటికీ కలిపి శిక్షించబడతారని నీవు గ్రహించవచ్చు. అందువల్ల, నా కరుణను తక్కువచేసిన వారిని, వారి క్రూర సేవకురాలైన ఇంద్రియాసక్తితోను, క్రూర నిరంకుశుడైన అపవాదితోను కలిపి నేను న్యాయంగా పంపివేస్తాను. తమ సొంత ఇంద్రియాసక్తి ద్వారానే వారు వాడికి సేవకులయ్యారు. వారంతా కలిసి నాకు అపరాధం చేసినట్లే, కలిసి శిక్షను, యాతనను అనుభవిస్తారు. దుష్కార్యాలు చేసినవారిని యాతనపెట్టడానికి నా తీర్పు నియమించిన, నాకు పరిచర్య చేసే దుష్టాత్మల చేతనే వారు యాతన అనుభవిస్తారని నేను చెబుతున్నాను.”

నిత్యశిక్షకు గురైనవారు అనుభవించే నాలుగు ప్రధాన యాతనల గురించి, వాటి నుండి ఉద్భవించే మిగిలిన యాతనలన్నిటి గురించి; ప్రత్యేకంగా అపవాది వికృతత్వం గురించి.

“నా కుమారీ, ఈ దయనీయమైన ఆత్మల బాధను వర్ణించడానికి నాలుక చాలదు. మూడు ప్రధాన దుర్గుణాలు ఉన్నాయి: స్వీయప్రేమ, దాని నుండి పుట్టే రెండవదైన కీర్తిప్రతిష్ఠల పట్ల మక్కువ, దాని నుండి పుట్టే మూడవదైన గర్వం. వీటితోపాటు అన్యాయం, క్రూరత్వం, వీటిని అనుసరించే ఇతర అపవిత్రతలు, దుర్మార్గపు పాపాలు వస్తాయి. అలాగే నరకంలో ఆత్మలకు నాలుగు ప్రధాన యాతనలు ఉంటాయని నేను నీతో చెబుతున్నాను. మిగిలిన యాతనలన్నీ వాటి నుండే ఉద్భవిస్తాయి. మొదటిది, నా దర్శనాన్ని కోల్పోయామని వారు గ్రహించడం. అది వారికి ఎంతటి బాధంటే, సాధ్యమైతే, యాతనలు లేకుండా ఉండి నన్ను చూడలేకపోవడంకన్నా, అగ్నిని, చిత్రహింసలను, యాతనలను అనుభవిస్తూ నన్ను చూడటానికే వారు మొగ్గుచూపుతారు.”

“ఈ మొదటి వేదన వారిలో రెండవదానిని, అంటే మనస్సాక్షి అనే పురుగును మళ్లీ మేల్కొలుపుతుంది. అది ఎడతెగకుండా కొరుకుతూనే ఉంటుంది. ఎందుకంటే ఆత్మ తన పాపం వల్ల నన్ను, దేవదూతల సహవాసాన్ని కోల్పోయి, దయ్యాల సహవాసానికీ దర్శనానికీ పాత్రమైందని గ్రహిస్తుంది. ఈ అపవాది దర్శనమే మూడవ వేదన; అది వారి ప్రతి బాధనూ రెట్టింపు చేస్తుంది. పరిశుద్ధులు నన్ను దర్శించి ఆనందిస్తూ, అపారమైన ప్రేమతోనూ తమపట్ల అసంతృప్తితోనూ నాకోసం భరించిన కష్టాల ఫలంలో సంతోషంతో సేదదీరుతారు. అదేవిధంగా, అపవాదిని చూడటం ఈ దౌర్భాగ్యులకు యాతనలను మళ్లీ రగిలిస్తుంది. ఎందుకంటే అతనిని చూసినప్పుడు తమను తాము మరింతగా తెలుసుకుంటారు; అంటే తమ సొంత పాపం వల్ల అతనికి పాత్రులయ్యామని తెలుసుకుంటారు. అందువల్ల మనస్సాక్షి అనే పురుగు మరింతగా కొరుకుతుంది; ఈ మనస్సాక్షి అగ్ని ఎన్నటికీ ఆరకుండా మండుతూనే ఉంటుంది. అతనిని అతని అసలు రూపంలో చూడటం వల్ల ఆ దర్శనం వారికి మరింత వేదన కలిగిస్తుంది. ఆ రూపం ఎంత భయంకరమైనదంటే, మానవ హృదయం దానిని ఊహించనైనా ఊహించలేదు. నీకు బాగా గుర్తుంటే, అతని అసలు రూపాన్ని నేను నీకు కొద్దిసేపు, కేవలం ఒక్క క్షణం పాటు చూపించానని నీకు తెలుసు. నీవు తేరుకున్న తరువాత, అతనిని మళ్లీ చూడటం కంటే తీర్పు దినం వరకు కూడా అగ్నిమయమైన మార్గంలో నడవడానికే ఇష్టపడ్డావు. నీవు ఇంత చూసినప్పటికీ, అతడు ఎంత భయంకరమైనవాడో నీకు కూడా పూర్తిగా తెలియదు. ఎందుకంటే దైవన్యాయం ప్రకారం, నన్ను కోల్పోయిన ఆత్మకు అతడు మరింత భయంకరంగా కనిపిస్తాడు; ఆ ఆత్మ చేసిన పాపం తీవ్రతను బట్టి ఆ భయంకరత్వం ఎక్కువగానో తక్కువగానో ఉంటుంది. వారికి కలిగే నాలుగవ యాతన అగ్ని. ఈ అగ్ని కాలుస్తుంది గాని నాశనం చేయదు. ఎందుకంటే ఆత్మ ఉనికిని నాశనం చేయలేము; అగ్ని దహించి నాశనం చేయగల భౌతిక వస్తువు అది కాదు. అయితే దైవన్యాయం ప్రకారం, ఆ అగ్ని వారిని యాతనలతో కాల్చడానికి నేను అనుమతించాను. అందువల్ల అది వారిని నాశనం చేయకుండా, వారి పాపాల వైవిధ్యాన్ని బట్టి వేర్వేరు రీతుల్లో అత్యంత తీవ్రమైన బాధలతో వేధిస్తుంది; వారి దోష తీవ్రతను బట్టి కొందరిని ఎక్కువగా, మరికొందరిని తక్కువగా వేధిస్తుంది. ఈ నాలుగు యాతనల నుంచే చలి, వేడి, పళ్లు కొరకడం వంటి ఇతర యాతనలన్నీ, ఇంకా ఎన్నో యాతనలు పుట్టుకొస్తాయి. అన్యాయం, తప్పుడు తీర్పు గురించి వారికి అందిన మొదటి గద్దింపు తరువాత వారు తమను తాము సరిదిద్దుకోలేదు. రెండవ గద్దింపు సమయంలోనూ అలాగే చేశారు; అంటే మరణ సమయంలో వారు నాపై ఆశ పెట్టుకోవడానికి గాని, నాకు చేసిన అపరాధం గురించి దుఃఖించడానికి గాని ఇష్టపడక, తమ సొంత బాధ గురించి మాత్రమే దుఃఖించారు. అందుకే వారు ఈ విధంగా ఇంత దయనీయంగా నిత్యశిక్షను పొందారు.”

తీర్పు దినాన జరిగే మూడవ గద్దింపు గురించి.

“ఇక అంతిమ తీర్పు దినాన జరిగే మూడవ గద్దింపు గురించి చెప్పవలసి ఉంది. ఇప్పటికే రెండింటి గురించి నీకు చెప్పాను. ఇప్పుడు మనిషి తనను తాను ఎంతగా మోసగించుకుంటాడో నీవు గ్రహించేలా, మూడవదైన సార్వత్రిక తీర్పు గురించి నీకు చెబుతాను. అప్పుడు ఆ దౌర్భాగ్య ఆత్మ శరీరంతో తిరిగి ఏకమవడం వల్ల దాని వేదన మళ్లీ మొదలై మరింత పెరుగుతుంది; భరించలేని గద్దింపు దానిలో అవమానాన్ని, సిగ్గును కలిగిస్తుంది. అంతిమ తీర్పు దినాన వాక్కు అయిన నా కుమారుడు నా దైవ మహిమతో, దైవశక్తితో లోకాన్ని గద్దించడానికి వచ్చినప్పుడు, ఆయన తన జనన సమయంలో వలె పేదవానిగా రాడని తెలుసుకో. అప్పుడు ఆయన కన్య గర్భంలోకి వచ్చి, పశువుల మధ్య పాకలో జన్మించి, ఆ తరువాత ఇద్దరు దొంగల మధ్య మరణించాడు. అప్పుడు నేను ఆయనలో నా శక్తిని మరుగుపరచి, మనిషిగా బాధను, హింసను అనుభవించనిచ్చాను. అంతమాత్రాన నా దైవస్వభావం మానవ స్వభావం నుండి వేరుపడిందని కాదు; మీ పాపదోషానికి పరిహారం చేయడానికి ఆయనను మనిషిగా బాధపడనిచ్చాను. ఆ అంతిమ ఘడియలో ఆయన అలా రాడు. శక్తితో వచ్చి, స్వయంగా గద్దించి, ప్రతి ఒక్కరికీ తగిన ప్రతిఫలం ఇస్తాడు. ఆ దినాన వణకనివారు ఎవరూ ఉండరు. నిత్యశిక్షకు గురైన దౌర్భాగ్యులకు ఆయన దర్శనం వర్ణించలేనంత యాతనను, భయాన్ని కలిగిస్తుంది. నీతిమంతులకు అది గొప్ప ఆనందంతో కూడిన భక్తిపూర్వక భయాన్ని కలిగిస్తుంది. ఆయన ముఖం మారుతుందని కాదు; ఎందుకంటే దైవస్వభావంలో ఆయన నాతో ఏకమై ఉన్నాడు కనుక ఆయన మార్పులేనివాడు. మానవ స్వభావం ప్రకారం కూడా, పునరుత్థాన మహిమను పొందిన తరువాత ఆయన ముఖం మార్పులేనిదిగా ఉంది. అయితే నిత్యశిక్షకు గురైనవారి భయంకరమైన, అంధకారమయమైన దృష్టి కారణంగా వారి కంటికి అది అలా కనిపిస్తుంది. ఎంతో ప్రకాశవంతమైన సూర్యుడు బలహీనమైన కంటికి పూర్తిగా చీకటిగా, ఆరోగ్యవంతమైన కంటికి వెలుగుగా కనిపించినట్లే ఇది కూడా ఉంటుంది. చూపులేని కంటికి ఒకలా, చూపున్న కంటికి మరొకలా కనిపించడానికి కారణం వెలుగులోని లోపం కాదు, బలహీనమైన కంటిలోని లోపమే. అదే విధంగా నిత్యశిక్షకు గురైనవారు చీకటిలో, అయోమయంలో, ద్వేషంలో ఆయన ముఖాన్ని చూస్తారు. లోకానికి తీర్పు తీర్చడానికి ఆయన ఏ దైవ మహిమతో వస్తాడో, ఆ నా దైవ మహిమలోని లోపం వల్ల కాదు, వారి సొంత లోపం వల్లనే అలా చూస్తారు.”

నిత్యశిక్షకు గురైనవారు ఏ మేలునూ ఎందుకు కోరుకోలేరు.

“వారి ద్వేషం ఎంత గొప్పదంటే, వారు ఏ మేలునూ సంకల్పించలేరు, కోరుకోలేరు; నన్ను నిరంతరం దూషిస్తూనే ఉంటారు. వారు మేలును ఎందుకు కోరుకోలేరో నీకు తెలుసా? మనిషి జీవితం ముగియగానే స్వేచ్ఛాసంకల్పం బంధింపబడుతుంది కాబట్టి. అందువల్ల పుణ్యార్హతను సంపాదించుకునే సమయాన్ని కోల్పోయిన వారు ఇక దానిని సంపాదించుకోలేరు. మరణకర పాపదోషంతో, ద్వేషంతో వారు తమ జీవితాన్ని ముగించి మరణిస్తే, దైవన్యాయం ప్రకారం వారి ఆత్మలు ద్వేషబంధాలలో ఎప్పటికీ కట్టుబడి ఉంటాయి; ఆ చెడులోనే ఎప్పటికీ మొండిగా నిలిచి ఉంటాయి. అందువల్ల తమలో తామే కుమిలిపోతూ, వారి వేదనలు ఎల్లప్పుడూ పెరుగుతూనే ఉంటాయి. ముఖ్యంగా ఇతరులు నిత్యశిక్షకు గురికావడానికి కారణమైనవారి వేదనలు మరింత పెరుగుతాయి. నిత్యశిక్షకు గురైన ఆ ధనవంతుడు, లోకంలో ఉన్న తన సోదరుల దగ్గరకు లాజరును పంపి తన వేదనల గురించి వారికి చెప్పించమని వేడుకున్నప్పుడు నీకు చూపించింది ఇదే. నిశ్చయంగా అతడు తన సోదరుల పట్ల ప్రేమతో గానీ, జాలితో గానీ అలా చేయలేదు. ఎందుకంటే అతనిలో ప్రేమ లేకుండా పోయింది; నా ఘనత కోసమైనా, వారి రక్షణ కోసమైనా అతడు ఏ మేలునూ కోరుకోలేడు. నేను ఇంతకుముందే నీకు చెప్పినట్లు, నిత్యశిక్షకు గురైన ఆత్మలు తమ పొరుగువారికి ఏ మేలూ చేయలేవు. నాపట్ల, సద్గుణం పట్ల ద్వేషంతో వారి జీవితం ముగిసింది కాబట్టి వారు నన్ను దూషిస్తారు. అయితే అతడు అలా ఎందుకు చేశాడు? అతడు అందరికంటే పెద్దవాడు; తాను జీవించిన అదే దౌర్భాగ్యకరమైన స్థితిలో వారినీ పెంచాడు. అలా వారి నిత్యశిక్షకు అతడే కారణమయ్యాడు. వారు కూడా తనతోపాటు యాతనలోకి వచ్చినప్పుడు, వారి నిత్యశిక్ష వల్ల తన వేదన మరింత పెరుగుతుందని అతడు చూశాడు. ఎందుకంటే వారు ద్వేషంతోనే తమ జీవితాలను ముగించారు కాబట్టి, ద్వేషం వారిని ఎప్పటికీ కొరికి వేధిస్తూ ఉంటుంది.”

ధన్యుల మహిమ గురించి.

“అదేవిధంగా, దైవప్రేమానురాగంలోనూ ప్రేమబంధాలలోనూ జీవితాన్ని ముగించిన నీతిమంతమైన ఆత్మ, కాలం ముగిసిపోయినందున, సద్గుణంలో ఇక ఎదగలేదు. అయితే, నా వద్దకు వచ్చినప్పుడు తనలో ఉన్న అనురాగంతోనూ, తనకు కొలిచి ఇవ్వబడిన పరిమాణంలోనూ ఎల్లప్పుడూ ప్రేమించగలదు. ఆ ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ నన్ను కోరుకుంటుంది, నన్ను ప్రేమిస్తుంది; దాని కోరిక వ్యర్థం కాదు — ఆకలితో ఉంటూనే తృప్తి పొందుతుంది, తృప్తి పొందుతూనే ఆకలి కలిగి ఉంటుంది. అయితే తృప్తివల్ల కలిగే విసుగూ, ఆకలివల్ల కలిగే బాధా దానికి ఎంతో దూరంగా ఉంటాయి. ధన్యులు ప్రేమలో నా నిత్యదర్శనాన్ని పొందుతూ ఆనందిస్తారు; నాలో ఉన్న మేలులో ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ పరిమాణాన్ని బట్టి పాలుపంచుకుంటారు. అంటే, వారు ఏ పరిమాణపు ప్రేమతో నా వద్దకు వచ్చారో, అదే పరిమాణంతో వారికి కొలిచి ఇవ్వబడుతుంది. ఎందుకంటే, వారు నాపట్లా పొరుగువారిపట్లా ప్రేమతో జీవించారు; అందరిపట్ల ఉండే ప్రేమతోనూ, ప్రత్యేకమైన ప్రేమతోనూ ఐక్యమై ఉన్నారు. ఈ రెండూ ఒకే ప్రేమ నుండి ఉద్భవిస్తాయి. అందరూ కలిసి అనుభవించే సార్వత్రిక మేలుతోపాటు, ప్రేమానురాగంతో ఒకరి మేలులో మరొకరు పాలుపంచుకుంటూ ఆనందిస్తారు, ఉల్లసిస్తారు. లోకంలో వారికున్న భిన్నమైన, వివిధమైన సద్గుణాలను బట్టి ఏ దేవదూతలతో వారికి స్థానం కల్పించబడిందో, ఆ దేవదూతలతో కలిసి వారు ఆనందిస్తారు, ఉల్లసిస్తారు; వారందరూ ప్రేమబంధాలలో బంధింపబడి ఉంటారు. లోకంలో తాము ప్రత్యేక అనురాగంతో సన్నిహితంగా ప్రేమించినవారితో వారికి ప్రత్యేకమైన భాగస్వామ్యం ఉంటుంది. ఆ అనురాగంతో వారు కృపలో ఎదిగి, సద్గుణాన్ని పెంపొందించుకున్నారు; తమలోనూ తమ పొరుగువారిలోనూ నా నామమహిమను, స్తుతిని వెల్లడించడానికి ఒకరు మరొకరికి అవకాశమయ్యారు. నిత్యజీవితంలో వారు తమ ప్రేమను కోల్పోలేదు; దానిని ఇప్పటికీ కలిగి ఉన్నారు. మరింత సమృద్ధిగా, ఒకరితో మరొకరు సన్నిహితంగా పాలుపంచుకుంటారు; వారి ప్రేమ సార్వత్రిక మేలుకు తోడవుతుంది. నేను నీకు చెప్పిన ఈ ప్రత్యేక మేలు వారికే సొంతమని నీవు అనుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఎందుకంటే అది అలా కాదు; పరీక్షలో నిలిచిన పౌరులందరూ, నా ప్రియమైన బిడ్డలూ, దేవదూతలందరూ దానిలో పాలుపంచుకుంటారు — ఎందుకంటే, ఒక ఆత్మ నిత్యజీవితానికి చేరుకున్నప్పుడు, అందరూ ఆ ఆత్మ మేలులో పాలుపంచుకుంటారు; ఆ ఆత్మ వారి మేలులో పాలుపంచుకుంటుంది. అంతమాత్రాన ఆ ఆత్మ పాత్రగానీ, వారి పాత్రలుగానీ పెద్దవి కాగలవని కాదు; వాటిని నింపవలసిన అవసరం ఉందనీ కాదు, ఎందుకంటే అవి నిండుగా ఉన్నాయి. అయితే ఆ ఆత్మలో తాము కనుగొన్నదానిని తెలుసుకోవడం వల్ల వారిలోని ఉల్లాసం, సంతోషం, సంబరం, ఆనందం నూతనమవుతాయి. నా కనికరంవల్ల ఆ ఆత్మ కృపాపరిపూర్ణతతో భూమి నుండి పైకి ఎత్తబడిందని వారు చూస్తారు. అందువల్ల, నా మంచితనం ద్వారా ఆ ఆత్మ పొందిన మేలునుబట్టి వారు నాలో ఉల్లసిస్తారు.

“ఆ ఆత్మ నాయందును, ఇతర ఆత్మలయందును, ధన్యులైన ఆత్మస్వరూపులయందును ఆనందిస్తుంది; వారిలో నా ప్రేమ సౌందర్యాన్ని, మాధుర్యాన్ని చూస్తూ ఆస్వాదిస్తుంది. వారి ఆకాంక్షలు సమస్త లోక రక్షణ కొరకు నిరంతరం నాకు మొరపెడుతుంటాయి. వారి జీవితం పొరుగువారిపట్ల ప్రేమలో ముగిసింది కాబట్టి, వారు ఆ ప్రేమను విడిచిపెట్టలేదు; నేను నీకు వివరించబోయే విధంగా, ఆ ప్రేమతోనే, ద్వారమైన నా ఏకైక కుమారుని గుండా వారు ప్రవేశిస్తారు. కాబట్టి, వారు తమ జీవితాన్ని ఏ ప్రేమబంధాలలో ముగించారో, ఆ బంధాలలోనే కొనసాగుతూ నిత్యమూ నిలిచి ఉంటారని నీవు గ్రహించవచ్చు. వారు నా చిత్తానికి ఎంత సంపూర్ణంగా అనుగుణమై ఉన్నారంటే, నేను కోరేదాన్ని తప్ప మరేదీ వారు కోరలేరు. ఎందుకంటే వారి స్వేచ్ఛా సంకల్పం ప్రేమబంధంలో బంధింపబడి ఉంది; వారి భూలోక సమయం ముగిసి, వారు కృపాస్థితిలో మరణించారు కాబట్టి, ఇకపై పాపం చేయలేరు. వారి చిత్తం నా చిత్తంతో ఎంతగా ఐక్యమై ఉందంటే, ఒక తండ్రి లేదా తల్లి తమ కుమారుణ్ణి నరకంలో చూసినా, లేదా ఒక కుమారుడు తన తండ్రిని గాని తల్లిని గాని నరకంలో చూసినా, వారు కలత చెందరు; పైగా నా శత్రువులుగా వారు శిక్షించబడటాన్ని చూసి సంతృప్తి చెందుతారు. అందువల్ల వారు ఏ విషయంలోనూ నాతో విభేదించరు; వారి ఆకాంక్షలన్నీ నెరవేరుతాయి. మరణమనే గమ్యం వైపు నిరంతరం పరుగెత్తుతున్న బాటసారులూ, యాత్రికులూ అయిన మీలో నాకు ఘనత కలగాలని చూడటమే ధన్యుల ఆకాంక్ష. నాకు ఘనత కలగాలనే తమ ఆకాంక్షలో, వారు మీ రక్షణను కోరుకుంటారు; మీ కొరకు ఎల్లప్పుడూ నన్ను ప్రార్థిస్తారు. అవగాహన లేని మీరు నా కరుణను ప్రతిఘటించనప్పుడు, వారి ఆ ఆకాంక్షను నేను నెరవేరుస్తాను. తమ శరీర వరాలను తిరిగి పొందాలనే ఆకాంక్ష కూడా వారికి ఉంది. అయితే ఈ ఆకాంక్ష వారిని బాధించదు; ఎందుకంటే వారు దానిని వాస్తవంగా అనుభవించరు; అది తప్పక నెరవేరుతుందనే నిశ్చయంతో, ఆ ఆకాంక్షను ఆస్వాదిస్తూ ఆనందిస్తారు. వారి ఆకాంక్ష వారిని బాధించదు; ఎందుకంటే అది ఇంకా నెరవేరకపోయినా, దానివల్ల వారి పరమానందంలో ఏ లోటూ ఉండదు. అందువల్ల వారు ఆకాంక్ష వల్ల కలిగే వేదనను అనుభవించరు. పునరుత్థానం తరువాత శరీరానికి కలిగే పరమానందం ఆత్మకు మరింత పరమానందాన్ని ఇస్తుందని అనుకోవద్దు. అలా అయితే, శరీరాన్ని పొందేవరకు వారి పరమానందం అసంపూర్ణంగా ఉండేదని భావించవలసి వస్తుంది. కానీ అది అసాధ్యం; ఎందుకంటే వారి పరిపూర్ణతలో ఏ లోటూ లేదు. కాబట్టి ఆత్మకు పరమానందాన్ని ఇచ్చేది శరీరం కాదు; ఆత్మయే శరీరానికి పరమానందాన్ని ఇస్తుంది. ఎందుకంటే ఆత్మ తన సమృద్ధిలోనిది శరీరానికి అందిస్తుంది; అంతిమ తీర్పు దినాన, తాను విడిచిపెట్టిన తన సొంత దేహమనే వస్త్రాన్ని మళ్లీ ధరించుకుంటుంది. ఎందుకంటే ఆత్మ అమర్త్యమై, నాయందు నిలిచి స్థిరపడినట్లే, ఆ ఐక్యతలో శరీరం కూడా అమర్త్యమవుతుంది; బరువును కోల్పోయి, సూక్ష్మమై తేలికగా మారుతుంది. కాబట్టి, మహిమాన్వితమైన శరీరం గోడ గుండా వెళ్లగలదనీ, నీరు గాని అగ్ని గాని దానికి హాని చేయలేవనీ తెలుసుకో. ఇది దాని సొంత శక్తివల్ల కాదు, ఆత్మ శక్తివల్లనే. ఆ శక్తి నా నుండి వచ్చినది; కృప ద్వారా, నా స్వరూపంలోనూ పోలికలోనూ ఆ ఆత్మను నేను సృష్టించిన అనిర్వచనీయమైన ప్రేమ ద్వారా దానికి ఇవ్వబడినది. ధన్యులు పొందే మేలును చూడటానికి నీ బుద్ధినేత్రం చాలదు; వినటానికి నీ చెవి చాలదు; వర్ణించటానికి నీ నాలుక చాలదు. ఓహ్, సమస్త మేలుకు మూలమైన నన్ను చూడటంలో వారు ఎంతగా ఆనందిస్తారో! ఓహ్, మహిమాన్వితమైన శరీరంతో ఉండటంలో వారు ఎంతగా ఆనందించబోతున్నారో! అయితే ఇప్పటి నుండి సార్వత్రిక తీర్పు వరకు ఆ ఆనందం వారికి లేకపోయినా, దానివల్ల వారు బాధపడరు. ఎందుకంటే వారి పరమానందంలో ఏ లోటూ లేదు; ఆత్మ తనలో తాను తృప్తి చెంది ఉంటుంది. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఈ పరమానందంలో శరీరం కూడా పాలుపంచుకుంటుంది.”

“నా ఏకైక కుమారుని మహిమాన్విత మానవ స్వభావంలో, మహిమాన్వితమైన శరీరం పొందబోయే ఆనందం గురించి నీకు చెప్పాను; అది మీ పునరుత్థానానికి మీకు నిశ్చయాన్ని ఇస్తుంది. అక్కడ, తాజాగా నిలిచి ఉన్న ఆయన గాయాలను చూసి వారు ఉల్లసిస్తారు. ఆయన దేహంలోని గాయాల గుర్తులు నిలిచి ఉంటాయి; మీపై కరుణ చూపమని సర్వోన్నతుడను, నిత్యుడను అయిన తండ్రినైన నాకు అవి నిరంతరం మొరపెడుతుంటాయి. ఆనందంలోనూ ఉల్లాసంలోనూ వారందరూ ఆయనతో అనురూపులై ఉంటారు. మీరు కూడా అందరూ ఆయనతో అనురూపులవుతారు—మీ కన్ను ఆయన కన్నుతో, మీ చెయ్యి ఆయన చేతితో, మీ దేహమంతా మధురమైన వాక్కు అయిన నా కుమారుని దేహమంతటితో అనురూపమవుతుంది. నాయందు నివసిస్తూ, మీరు ఆయనయందు నివసిస్తారు; ఎందుకంటే ఆయన నాతో ఏకమై ఉన్నాడు. అయితే, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, వారి శరీర నేత్రం వాక్కు అయిన నా ఏకైక కుమారుని మహిమాన్విత మానవ స్వభావాన్ని చూసి ఆనందిస్తుంది. ఎందుకు? ఎందుకంటే వారి జీవితం నా ప్రేమానురాగంలో ముగిసింది; అందువల్ల ఈ ఆనందం వారికి నిత్యమూ నిలిచి ఉంటుంది. వారు ఏదైనా సత్కార్యం చేయగలరని కాదు; తాము తమతో తెచ్చుకున్న మేలులో వారు ఆనందిస్తూ సంతోషిస్తారు. అంటే, దేని ద్వారానైనా పుణ్యఫలాన్ని సంపాదించుకోగల పుణ్యకార్యమేదీ వారు చేయలేరు. ఎందుకంటే ఈ జీవితంలో మాత్రమే వారు తమ స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో, తమ ఇష్టానుసారం పుణ్యం సంపాదించుకోగలరు, పాపం చేయగలరు.”

“అందువల్ల వీరు దైవతీర్పు కోసం భయంతో కాక ఆనందంతో ఎదురుచూస్తారు. నా కుమారుని ముఖం వారికి భయంకరంగా గాని, ద్వేషంతో నిండినదిగా గాని కనిపించదు. ఎందుకంటే వారు నాపై ప్రేమానురాగాలతోనూ, తమ పొరుగువారి పట్ల సద్భావంతోనూ తమ జీవితాలను ముగించారు. కాబట్టి, నా దైవమహిమతో ఆయన తీర్పు తీర్చడానికి వచ్చినప్పుడు, మార్పు ఆయన ముఖంలో ఉండదని, ఆయన చేత తీర్పు పొందబోయేవారి దృష్టిలోనే ఉంటుందని నీవు గ్రహిస్తున్నావు. నిత్యశిక్షకు గురైనవారికి ఆయన ద్వేషంతోనూ న్యాయంతోనూ కనిపిస్తాడు. రక్షణ పొందినవారికి ప్రేమతోనూ కరుణతోనూ కనిపిస్తాడు.”

సార్వత్రిక తీర్పు తరువాత నిత్యశిక్షకు గురైనవారి వేదన ఎలా పెరుగుతుంది.

“నిత్యశిక్షకు గురైనవారి దుస్థితిని నీవు మరింత బాగా తెలుసుకోవాలని నీతిమంతుల ఘనతను గురించి నీకు చెప్పాను. ఎందుకంటే వారి వేదనలలో మరొకటి నీతిమంతుల పరమానందాన్ని చూడటమే. అది వారి వేదనను పెంచుతుంది. అదే విధంగా, నిత్యశిక్షకు గురైనవారి శిక్షను చూడటం నీతిమంతులకు నా మంచితనంలో కలిగే ఉల్లాసాన్ని పెంచుతుంది. చీకటి పక్కన వెలుగు, వెలుగు పక్కన చీకటి మరింత స్పష్టంగా కనిపించినట్లే, ధన్యులను చూడటం వారి వేదనను పెంచుతుంది. అంతిమ తీర్పు దినం తరువాత తమ వేదన మరింత పెరుగుతుందని వారు చూస్తారు కాబట్టి, ఆ దినం కోసం వేదనతో ఎదురుచూస్తారు. అలాగే జరుగుతుంది కూడా. ఎందుకంటే, ‘మృతులారా, లేవండి, తీర్పుకు రండి’ అని ఆ భయంకర స్వరం వారితో పలికినప్పుడు, ఆత్మ తిరిగి శరీరంతో కలుస్తుంది; నీతిమంతులలో మహిమపరచబడటానికి, నిత్యశిక్షకు గురైనవారిలో శాశ్వతంగా యాతన అనుభవించడానికి అలా జరుగుతుంది. నా సత్యస్వరూపుని, ధన్యులందరిని చూడటం వారిని తీవ్రంగా గద్దించి, సిగ్గుపడేలా చేస్తుంది. మనస్సాక్షి అనే పురుగు ఆ చెట్టు లోపలి సారాన్ని, అంటే ఆత్మను, అలాగే వెలుపలి బెరడును, అంటే శరీరాన్ని కూడా కొరుకుతూ ఉంటుంది. వారి కోసం చిందించబడిన రక్తం వారిని గద్దిస్తుంది. నా కుమారుని ద్వారా నేను వారి కోసం చేసిన ఆధ్యాత్మికమైన, భౌతికమైన కారుణ్య కార్యాలు కూడా వారిని గద్దిస్తాయి. పవిత్ర సువార్తలో ఉన్నట్లుగా, వారు కూడా తమ పొరుగువారికి ఆ కార్యాలను చేసి ఉండవలసింది. తమ పొరుగువారి పట్ల చూపిన క్రూరత్వం కారణంగా, తమ గర్వం, స్వార్థప్రేమ, అపవిత్రత, ధనదురాశ కారణంగా వారు గద్దించబడతారు. నా నుండి తాము పొందిన కరుణను చూసినప్పుడు, ఆ గద్దింపు మరింత కఠినమైనదిగా వారికి అనిపిస్తుంది. మరణ సమయంలో ఆత్మ మాత్రమే గద్దించబడుతుంది. కానీ సార్వత్రిక తీర్పులో ఆత్మ శరీరంతోపాటు గద్దించబడుతుంది. ఎందుకంటే స్వేచ్ఛాసంకల్పం కోరిన ప్రకారం మంచి చేయడంలోనూ, చెడు చేయడంలోనూ శరీరం ఆత్మకు సహచరంగా, సాధనంగా ఉంది. మంచి కార్యమైనా, చెడు కార్యమైనా, ప్రతి కార్యం శరీరం ద్వారానే జరుగుతుంది. అందువల్ల, నా కుమార్తె, నేను ఎన్నుకున్నవారు నా కోసం భరించిన శ్రమలకు ప్రతిఫలంగా, వారి ఆత్మతోపాటు మహిమపరచబడిన వారి శరీరానికీ మహిమను, అనంతమైన మేలును అనుగ్రహించడం న్యాయమే. దుర్మార్గులకేమో వారి శరీరం ద్వారా నిత్యవేదనలు కలుగుతాయి. ఎందుకంటే వారి శరీరం చెడుకు సాధనంగా ఉండింది. కాబట్టి, వారి శరీరం తిరిగి పునరుద్ధరించబడినప్పుడు, నా కుమారుని దర్శనంతో వారి వేదనలు మళ్లీ చెలరేగి పెరుగుతాయి. తమ స్వభావం, అంటే క్రీస్తు మానవత్వం, నా దైవత్వపు పవిత్రతతో ఐక్యమై ఉండటాన్ని, ఆదాము నుండి వచ్చిన తమ ఈ మానవ స్వభావం దేవదూతల సమస్త గణాలకు పైన ఉన్నత స్థానానికి ఎత్తబడటాన్ని, తామేమో తమ స్వంత దోషం వల్ల నరకపు అగాధాలలో మునిగిపోవటాన్ని చూసినప్పుడు, అపవిత్రతతో కూడిన తమ దౌర్భాగ్యకరమైన ఇంద్రియలోలత్వం వల్ల వారి వేదనలు మరింత పెరుగుతాయి. గొర్రెపిల్ల రక్తఫలాన్ని పొందే ధన్యులలో ఔదార్యమూ కరుణా ప్రకాశించడాన్ని వారు చూస్తారు. ఆ ధన్యులు భరించిన వేదనలు, వస్త్రంపై రంగులా, వారి శరీరాలపై ఆభరణాలుగా నిలిచి ఉంటాయి. ఇది శరీరానికున్న శక్తి వల్ల కాదు; ఆత్మ పరిపూర్ణత వల్ల మాత్రమే. సద్గుణ కార్యాలలో శరీరం ఆత్మకు సహచరంగా ఉంది కాబట్టి, ఆత్మ తన శ్రమ ఫలాన్ని శరీరంలో ప్రతిబింబింపజేస్తుంది. అద్దంలో మనిషి ముఖం ప్రతిబింబించినట్లే, నేను నీకు చెప్పిన విధంగా శారీరక శ్రమల ఫలం శరీరంలో ప్రతిబింబిస్తుంది.

“అంధకారంలో ఉన్నవారు అంత గొప్ప గౌరవాన్ని (తాము కోల్పోయిన గౌరవాన్ని) చూసినప్పుడు, వారి వేదన, కలవరం మరింత పెరుగుతాయి. వారి శరీరాలు బాధతోను, చిత్రహింసతోను వారు చేసిన దుష్టకార్యాలకు చిహ్నాలుగా కనిపిస్తాయి. ‘శాపగ్రస్తులారా, నిత్యాగ్నిలోకి వెళ్లండి’ అనే ఆ భయంకరమైన మాటలు విన్నప్పుడు, ఆత్మ, శరీరం ఏ పరిహారమూ, నిరీక్షణా లేకుండా అపవాదితో ఉండటానికి వెళ్తాయి. ప్రతి ఒక్కరూ తమ దుష్క్రియలకు తగినట్లుగా వివిధ రకాల భూసంబంధమైన మాలిన్యాలలో చుట్టబడి ఉంటారు. పిసినారి లోభమనే మాలిన్యంలో, తాను మితిమీరి ప్రేమించిన లౌకిక సంపదలో తనను తాను చుట్టుకొని, అగ్నిలో దహించబడతాడు; క్రూరుడు క్రూరత్వంతో; అపవిత్రుడు అపవిత్రతతోను, దైన్యకరమైన దుర్వాంఛతోను; అన్యాయపరుడు తన అన్యాయంతో; అసూయాపరుడు అసూయతో; తన పొరుగువారిని ద్వేషించేవాడు ద్వేషంతో చుట్టబడి ఉంటారు. వారి దోషాలన్నిటికీ మూలమైన మితిమీరిన స్వీయప్రేమ, ప్రతి చెడుకూ ప్రధానమైనదిగా, మూలకారణమైనదిగా, గర్వంతోపాటు భరించలేని వేదనతో దహించబడుతుంది. ఈ విధంగా శరీరం, ఆత్మ రెండూ కలిసి వివిధ రీతుల్లో శిక్షించబడతాయి. తమ పాపాలను, నా కరుణను చూడటానికి వెనుదిరగకుండా, దిగువ మార్గంలో, అంటే నది గుండా వెళ్లేవారు ఇంత దయనీయంగా తమ అంతాన్ని చేరుకుంటారు. వారు అబద్ధానికి తండ్రియైన అపవాది బోధను అనుసరిస్తారు గనుక అబద్ధపు ద్వారానికి చేరుకుంటారు. ముందే చెప్పినట్లుగా, వారు నిత్యశిక్షలోకి వెళ్లే ద్వారం ఈ అపవాదియే. దీనికి భిన్నంగా, ఎన్నుకోబడినవారు, నా పిల్లలు ఎగువ మార్గంలో, అంటే వంతెన గుండా సాగుతూ సత్యమార్గాన్ని అనుసరిస్తారు. ఈ సత్యమే ద్వారం. అందుకే నా సత్యస్వరూపుడు, ‘నా ద్వారానే తప్ప ఎవరూ తండ్రి వద్దకు వెళ్లలేరు’ అని చెప్పాడు. శాంతి సముద్రంలో ప్రవేశించడానికి వారు దాటి వెళ్లే ద్వారమూ, మార్గమూ ఆయనే. అబద్ధపు మార్గాన్ని అనుసరించినవారి పరిస్థితి దీనికి విరుద్ధంగా ఉంటుంది; ఆ మార్గం వారిని మరణ జలాల వద్దకు నడిపిస్తుంది. అపవాది వారిని పిలిచేది ఈ జలాల వద్దకే. వారు విశ్వాసపు వెలుగును కోల్పోయారు గనుక అంధులవలె, పిచ్చివారివలె ఉండి, దానిని గ్రహించరు. అపవాది వారితో ఇలా అంటున్నట్లుంటుంది: ‘మరణ జలాల కోసం దప్పికగొన్నవారెవరైనా నా వద్దకు రావచ్చు; నేను వారికి ఆ జలాలను ఇస్తాను.’”

శోధనల ప్రయోజనం గురించి, అలాగే ప్రతి ఆత్మ తన అంతిమ ఘడియలో, శరీరం నుండి విడిపోకముందే, వేదనకు గానీ మహిమకు గానీ సంబంధించిన తన అంతిమ స్థానాన్ని ఎలా చూస్తుందనే దాని గురించి.

“ప్రియమైన కుమార్తె, దారుణంగా నాకు అపరాధం చేసిన ఆత్మలను బాధించడానికి అపవాది నా న్యాయానికి సాధనంగా ఉన్నాడు. ఈ జీవితంలో నా సృష్టిప్రాణులను శోధించడానికి, వేధించడానికి నేను అతణ్ణి నియమించాను. నా సృష్టిప్రాణులు ఓడిపోవాలని కాదు, వారు తమ సద్గుణాన్ని నిరూపించుకొని, విజయం సాధించి, నా నుండి విజయ మహిమను పొందాలనే అలా చేశాను. ఎవరికైనా అపవాది నుండి ఎటువంటి పోరాటం గానీ శోధన గానీ ఎదురైనా దానికి భయపడకూడదు. ఎందుకంటే నేను నా సృష్టిప్రాణులను బలవంతులుగా చేశాను; నా కుమారుని రక్తంలో దృఢపరచబడిన సంకల్పబలాన్ని వారికి ఇచ్చాను. ఆ సంకల్పాన్ని అపవాది గానీ మరే సృష్టిప్రాణి గానీ కదిలించలేరు, ఎందుకంటే అది నీది; దానిని నేనే నీకు ఇచ్చాను. కాబట్టి నీ స్వేచ్ఛాయుత నిర్ణయంతో, నీ ఇష్టప్రకారం దానిని నిలుపుకోవచ్చు లేదా విడిచిపెట్టవచ్చు. అది ఒక ఆయుధం. దానిని నీవు అపవాది చేతుల్లో పెడితే, వెంటనే అది కత్తిగా మారుతుంది; దానితో అతడు నిన్ను పొడిచి చంపుతాడు. అయితే మనిషి తన సంకల్పమనే ఈ కత్తిని అపవాది చేతుల్లో పెట్టకపోతే, అంటే అతని శోధనలకు, వేధింపులకు సమ్మతించకపోతే, ఏ శోధనలోనూ పాపదోషం వల్ల గాయపడడు. అంతేకాదు, పరీక్షించబడటం ద్వారా సద్గుణాన్ని పొందేందుకు తాను శోధింపబడటాన్ని అనుమతించిన నా ప్రేమను చూడటానికి అతని బుద్ధినేత్రం తెరచుకున్నప్పుడు, ఆ శోధన ద్వారానే మరింత బలపడతాడు. ఎందుకంటే తనను తాను తెలుసుకోవడం ద్వారా, నన్ను తెలుసుకోవడం ద్వారా తప్ప ఎవరూ సద్గుణాన్ని పొందలేరు. ఈ జ్ఞానం శోధన సమయంలో మరింత పరిపూర్ణంగా లభిస్తుంది. ఎందుకంటే అప్పుడు మనిషి తాను తప్పించుకోవాలనుకునే బాధలను, వేదనలను తనంతట తాను తొలగించుకోలేక, తాను ఏమీ కానని తెలుసుకుంటాడు. తన సంకల్పంలో నన్ను తెలుసుకుంటాడు; ఎందుకంటే ఆ ఆలోచనలకు లొంగిపోకుండా ఉండేలా అతని సంకల్పం నా మంచితనం చేత దృఢపరచబడుతుంది. ఈ శోధనలను నా ప్రేమ అనుమతిస్తుందని కూడా అతడు గ్రహిస్తాడు. ఎందుకంటే అపవాది బలహీనుడు; నేను అనుమతిస్తే తప్ప అతడు తనంతట తానుగా ఏమీ చేయలేడు. నేను అతణ్ణి శోధించనిచ్చేది ప్రేమతోనే గానీ ద్వేషంతో కాదు; నీవు ఓడిపోవాలని కాదు, విజయం సాధించాలని; నిన్ను నీవు, నన్ను పరిపూర్ణంగా తెలుసుకోవాలని; సద్గుణం నిరూపించబడాలని. ఎందుకంటే సద్గుణం దానికి విరుద్ధమైన దాని ద్వారా తప్ప నిరూపించబడదు. కాబట్టి నరకంలో శాపగ్రస్తులను హింసించడానికీ, ఈ జీవితంలో ఆత్మలోని సద్గుణాన్ని సాధన చేయించి పరీక్షించడానికీ అతడు నా సేవకుడిగా ఉన్నాడని నీవు చూస్తున్నావు. నీలోని సద్గుణాన్ని నిరూపించాలనేది అపవాది ఉద్దేశమని కాదు—ఎందుకంటే అతనిలో ప్రేమ లేదు—దానికి బదులు నిన్ను ఆ సద్గుణానికి దూరం చేయాలన్నదే అతని ఉద్దేశం. అయితే నీవు కోరుకోకపోతే అతడు అలా చేయలేడు. నేను మనుషులను బలవంతులుగా చేసినా, వారు తమను తాము బలహీనులుగా చేసుకుంటూ, అపవాది చేతుల్లో తమను తాము పెట్టుకోవడంలో వారి మూర్ఖత్వం ఎంత గొప్పదో ఇప్పుడు నీవు చూస్తున్నావు. కాబట్టి ఇది తెలుసుకో: వారు తమ జీవితాన్ని అపవాది ఆధిపత్యంలో గడిపి—అలా చేయమని వారు బలవంతం చేయబడ్డారని కాదు, ఎందుకంటే నేను నీకు చెప్పినట్లుగా వారిని బలవంతం చేయడం సాధ్యం కాదు; వారే స్వచ్ఛందంగా అతని చేతుల్లో తమను తాము పెట్టుకున్నారు—ఆ దుష్ట ఆధిపత్యంలోనే మరణపు అంతిమ ఘడియకు చేరుకున్నప్పుడు, తమ సొంత మనస్సాక్షి తీర్పు తప్ప మరే తీర్పు కోసమూ ఎదురుచూడరు. దిక్కుతోచని నిరాశతో, ఆశ పూర్తిగా కోల్పోయి, నిత్యశిక్షకు చేరుకుంటారు. అందుచేత వారి ద్వేషం కారణంగా, మరణపు అంతిమ ఘడియలో నరకం వారివైపు ఉప్పొంగి వస్తుంది. వారు అక్కడికి చేరకముందే, తమ ప్రభువైన అపవాది ద్వారా దానిని పట్టుకుంటారు. అలాగే, ప్రేమధర్మంలో జీవించి, ప్రేమలో మరణించిన నీతిమంతులు, విశ్వాసపు వెలుగుతో ప్రకాశింపబడి, గొర్రెపిల్ల రక్తంపై పరిపూర్ణమైన ఆశతో, సద్గుణంలో పరిపూర్ణంగా జీవించి ఉంటే, మరణపు అంతిమ ఘడియ వచ్చినప్పుడు నేను వారి కోసం సిద్ధపరచిన మేలును చూస్తారు. ప్రేమ బాహువులతో దానిని ఆలింగనం చేసుకొని, పరమమైన, నిత్యమైన మేలునైన నన్ను ప్రేమ గాఢతతో గట్టిగా హత్తుకుంటారు. అలా వారు మర్త్య శరీరాన్ని విడిచిపెట్టకముందే, అంటే ఆత్మ శరీరం నుండి వేరుపడకముందే, నిత్యజీవాన్ని రుచి చూస్తారు. మరికొందరు ఆ గొప్ప పరిపూర్ణతలో కాక, సాధారణమైన ప్రేమధర్మంతో తమ జీవితాలను గడిపి, మరణపు అంతిమ ఘడియకు చేరుకున్నప్పుడు, ఆ పరిపూర్ణులకు ఉన్న అదే విశ్వాసపు వెలుగుతో, ఆశతో నా కరుణను ఆలింగనం చేసుకుంటారు. అయితే వారిలో అది అపరిపూర్ణంగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే వారు అపరిపూర్ణులై ఉండటం వల్ల, తమ పాపాలకన్నా నా కరుణ గొప్పదని భావిస్తూ, నా కరుణను పరిమితం చేశారు. దుష్టులైన పాపులు దీనికి విరుద్ధంగా చేస్తారు. ఎందుకంటే, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, వారు నిరాశతో తమ గమ్యాన్ని చూసి, దానిని ద్వేషంతో ఆలింగనం చేసుకుంటారు. కాబట్టి వీరు గానీ వారు గానీ తీర్పు కోసం ఎదురుచూడరు. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఈ జీవితం నుండి నిష్క్రమించేటప్పుడే ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ స్థానాన్ని పొందుతారు. మరణపు అంతిమ ఘడియలో, శరీరాన్ని విడిచిపెట్టకముందే వారు దానిని రుచి చూసి, తమదిగా పొందుతారు—శాపగ్రస్తులు ద్వేషంతో, నిరాశతో; పరిపూర్ణులు ప్రేమతో, విశ్వాసపు వెలుగుతో, ఆ రక్తంపై ఆశతో. అపరిపూర్ణులైతే కరుణతో, అదే విశ్వాసంతో శుద్ధీకరణ స్థలానికి చేరుకుంటారు.”

ఏదో మేలు జరుగుతుందనే నెపంతో అపవాది ఆత్మలను ఎలా వశపరచుకుంటాడో; పైన చెప్పిన వంతెనను కాక నదీ మార్గాన్ని అనుసరించేవారు ఎలా మోసపోతారో, బాధలను తప్పించుకోవాలని ఆశించి వాటిలోనే ఎలా పడిపోతారో; ఈ ఆత్మకు ఒకప్పుడు కలిగిన వృక్ష దర్శనం గురించి.

“అపవాది మనుషులను మృత్యు జలాలవైపు, అంటే తన వద్ద ఉన్నదానివైపు ఆహ్వానిస్తాడని నేను నీకు చెప్పాను. లోకంలోని సుఖాలతోను, జీవన పరిస్థితులతోను వారిని అంధులను చేసి, మేలు అనే నెపంతో సుఖమనే గాలానికి వారిని చిక్కించుకుంటాడు. ఎందుకంటే, మరే విధంగానూ అతడు వారిని పట్టుకోలేడు. దానివల్ల తమకు ఏ మేలూ, సుఖమూ కలగవని వారికి తెలిస్తే, వారు చిక్కుకోవడానికి ఒప్పుకోరు. ఆత్మ స్వభావరీత్యా ఎల్లప్పుడూ మేలునే ఆస్వాదిస్తుంది. అయితే, స్వీయప్రేమవల్ల అంధమైన ఆత్మ నిజమైన మేలు ఏమిటో, ఆత్మకూ శరీరానికీ ప్రయోజనకరమైనది ఏమిటో తెలుసుకొని వివేచించలేదన్నది నిజం. అందువల్ల, స్వీయప్రేమవల్ల వారు అంధులై ఉండటం చూసి, అపవాది దుర్బుద్ధితో వారి ముందు రకరకాల ఆనందాలను ఉంచుతాడు; వాటికి ఏదో ప్రయోజనం లేదా మేలు ఉన్నట్లు కనిపించే రంగులు అద్దుతాడు. ప్రతి ఒక్కరి స్థితినిబట్టి, వారు ముఖ్యంగా ఏ దుర్గుణాలవైపు మొగ్గుచూపుతున్నారో చూసి, వారికి తగినవి ఇస్తాడు — లౌకికులకు ఒక రకమైనవి, సమర్పిత జీవితం గడిపేవారికి మరొక రకమైనవి, ఉన్నత సభాధికారులకూ ప్రభువులకూ వారి వారి స్థితులనుబట్టి వేరేవి ఇస్తాడు. నదిలో తమను తాము ముంచుకునేవారి గురించి, తమను తప్ప మరెవరినీ పట్టించుకోకుండా, నన్ను అవమానించేంతగా తమను తాము ప్రేమించుకునేవారి గురించి ఇప్పుడు నీతో మాట్లాడుతున్నాను కాబట్టే ఇది నీకు చెప్పాను. వారి అంతం ఎలా ఉంటుందో నీకు వివరిస్తాను.

“వారు తమను తాము ఎలా మోసగించుకుంటున్నారో, కష్టాలనుండి పారిపోవాలని ఆశించి వాటిలోనే ఎలా పడిపోతున్నారో ఇప్పుడు నీకు చూపించాలనుకుంటున్నాను. నన్ను అనుసరించడం, అంటే వంతెన అయిన నా కుమారుడైన వాక్కు మార్గంలో నడవడం, ఎంతో శ్రమతో కూడుకున్నదని వారికి అనిపిస్తుంది కాబట్టి, ముల్లుకు భయపడి వెనుకంజ వేస్తారు. వారు అంధులై ఉండి, సత్యాన్ని తెలుసుకోలేక, చూడలేకపోవడమే దీనికి కారణం. నీకు తెలుసు, నీ జీవితారంభంలో, లోకంపై కరుణ చూపి, దానిని మరణకరమైన పాపపు చీకటినుండి బయటకు తీసుకురమ్మని నీవు నన్ను ప్రార్థించినప్పుడు, నేను నీకు ఇదే చూపించాను. అప్పుడు నేను ఒక వృక్ష రూపంలో నీకు ప్రత్యక్షమయ్యానని నీకు తెలుసు. దాని మొదలుగానీ చివరగానీ నీకు కనిపించలేదు; అందువల్ల దాని వేర్లు మీ మానవత్వమనే నేలతో కలిసివున్నాయని నీవు చూడలేదు. నీకు బాగా గుర్తుంటే, ఆ వృక్షం అడుగున ఒక ముల్లు ఉండేది. తమ ఇంద్రియసుఖాలను ప్రేమించే వారందరూ ఆ ముల్లుకు దూరంగా ఉండి, లోల్లా కొండవైపు పరుగెత్తారు. ఆ కొండలో లోకంలోని సుఖాలన్నీ ఉన్నట్లు నీవు భావించావు. ఆ లోల్లా ధాన్యంలా కనిపించింది, కానీ అది ధాన్యం కాదు. అందుకే, నీవు చూసినట్లుగా, దానిపై ఉన్న అనేక ఆత్మలు ఆకలితో చనిపోయాయి. మరెన్నో ఆత్మలు లోకపు మోసాలను గుర్తించి, వృక్షం దగ్గరకు తిరిగివచ్చి, ముల్లును దాటాయి. ఆ ముల్లే సంకల్పం చేసుకునే ఆలోచన. ఆ నిర్ణయం తీసుకోకముందు, సత్యాన్ని అనుసరించడానికి అది అడ్డుగా నిలిచిన ముల్లులా మనిషికి కనిపిస్తుంది. ఒకవైపు మనస్సాక్షి, మరొకవైపు ఇంద్రియవాంఛ ఎల్లప్పుడూ పోరాడుతుంటాయి. కానీ తనపట్ల తాను ద్వేషమూ అసంతృప్తీ కలిగి, ‘సిలువవేయబడిన క్రీస్తును అనుసరించాలని కోరుకుంటున్నాను’ అని ధైర్యంగా నిర్ణయించుకున్న వెంటనే, ఆ వ్యక్తి ముల్లును విరిచివేసి, వెలకట్టలేని మాధుర్యాన్ని పొందుతాడు. అప్పుడు నేను నీకు చూపించినట్లుగా, వారి వారి మనఃస్థితినీ కోరికనూ బట్టి కొందరు ఎక్కువగాను, మరికొందరు తక్కువగాను దానిని పొందుతారు. ‘నేను నీ దేవుణ్ణి, కదలని వాడను, మార్పులేనివాడను’ అని అప్పుడు నేను నీతో చెప్పానని నీకు తెలుసు. నా దగ్గరకు రావాలని కోరుకునే ఏ ప్రాణినుండీ నేను దూరంగా వెళ్లను. వారికి నేను కనిపించేలా చేసుకొని సత్యాన్ని వారికి చూపించాను; నాకు వేరుగా దేనినైనా ప్రేమించడం అంటే ఏమిటో కూడా వారికి చూపించాను. కానీ వారు క్రమరహితమైన ప్రేమ అనే పొగమంచుతో అంధులైనట్లుగా, నన్నూ తెలుసుకోరు, తమనూ తెలుసుకోరు. ఒక చిన్న ముల్లును దాటడం కంటే ఆకలితో చనిపోవడాన్నే ఎంచుకుంటూ, వారు ఎంతగా మోసపోతున్నారో నీవు చూస్తున్నావు. వారు బాధను అనుభవించకుండా తప్పించుకోలేరు. ఎందుకంటే, సిలువ లేకుండా ఎవరూ ఈ జీవితాన్ని గడపలేరు; దిగువ మార్గంలో ప్రయాణించేవారు మరీ గడపలేరు. నా సేవకులు బాధ లేకుండా జీవిస్తారని కాదు, కానీ వారి బాధ తేలికవుతుంది. నేను ఇంతకుముందు నీకు చెప్పినట్లుగా, పాపంవల్ల లోకం ముళ్లనూ శ్రమలనూ మొలిపిస్తోంది; ఈ నది అల్లకల్లోలమైన జలాలతో ప్రవహిస్తోంది. అందుకే మీరు మునిగిపోకుండా ఉండటానికి నేను మీకు వంతెనను ఇచ్చాను.

“క్రమరహితమైన భయంవల్ల వారు ఎలా మోసపోతున్నారో నేను నీకు చూపించాను. నేను నీ దేవుణ్ణనీ, కదలని వాడననీ, వ్యక్తులను బట్టి కాక పరిశుద్ధమైన కోరికనుబట్టి అంగీకరించేవాడననీ చూపించాను. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, వృక్ష రూపంలో దీనిని నీకు చూపించాను.”

లోకం ముళ్లను మొలిపించినా, అవి ఎవరికి హాని చేయవో; అయినప్పటికీ బాధ లేకుండా ఎవరూ ఈ జీవితాన్ని గడపలేరనే విషయం.

“ఇప్పుడు, పాపం ద్వారా లోకం మొలిపించిన ముళ్లు, శ్రమలు ఎవరికి హాని చేస్తాయో, ఎవరికి హాని చేయవో నీకు చూపించాలనుకుంటున్నాను. ఇప్పటివరకు నా మంచితనంతోపాటు పాపుల నిత్యశిక్షను నీకు చూపించి, వారు తమ ఇంద్రియాసక్తి వల్ల ఎలా మోసపోతున్నారో నీకు చెప్పాను. ఇప్పుడు ఆ ముళ్లవల్ల గాయపడేది వారు మాత్రమేనని నీకు చెప్పాలనుకుంటున్నాను. పుట్టినవారెవరూ శారీరకమైనదో మానసికమైనదో బాధ లేకుండా ఈ జీవితాన్ని గడపరు. నా సేవకులు శారీరక బాధను భరిస్తారు, కానీ వారి మనస్సులు స్వేచ్ఛగా ఉంటాయి; అంటే, ఆ బాధవల్ల కలిగే అలసటను వారు అనుభవించరు. ఎందుకంటే వారి సంకల్పం నా సంకల్పంతో ఏకీభవించి ఉంటుంది; మనిషిని కలవరపెట్టేది సంకల్పమే. నేను నీకు వివరించినవారు మానసికంగానూ శారీరకంగానూ బాధపడతారు. నా సేవకులు నిత్యజీవపు ముందస్తు భాగాన్ని రుచిచూసినట్లే, వారు ఈ జీవితంలో నరకపు ముందస్తు భాగాన్ని రుచిచూస్తారు. ధన్యులు పొందే ప్రత్యేక మేలు ఏమిటో నీకు తెలుసా? వారు కోరుకునేదానితో వారి కోరిక నెరవేరడమే. అందువల్ల, నన్ను కోరుకుంటూ వారు నన్ను పొందుతారు; ఎలాంటి తిరుగుబాటు లేకుండా నన్ను రుచిచూస్తారు. ఎందుకంటే వారు శరీర భారాన్ని విడిచిపెట్టారు. అది ఆత్మను ఎదిరించే నియమంగా ఉండి, ఆత్మకూ సత్యాన్ని గురించిన పరిపూర్ణ జ్ఞానానికీ మధ్య అడ్డుగా నిలిచి, నన్ను ముఖాముఖిగా చూడకుండా ఆత్మను నిరోధించింది. కానీ ఆత్మ శరీర భారాన్ని విడిచిపెట్టిన తరువాత, దాని కోరిక పూర్తిగా నెరవేరుతుంది. ఎందుకంటే నన్ను చూడాలని కోరుకుంటూ అది నన్ను చూస్తుంది; ఆ దర్శనంలోనే దాని పరమానందం ఉంది. చూస్తూ అది తెలుసుకుంటుంది; తెలుసుకుంటూ ప్రేమిస్తుంది; ప్రేమిస్తూ, సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన మేలైన నన్ను రుచిచూస్తుంది. నన్ను రుచిచూస్తూ తృప్తిపొందుతుంది; దాని కోరిక నెరవేరుతుంది—అంటే, నన్ను చూడాలనీ తెలుసుకోవాలనీ దానికి ఉన్న కోరిక నెరవేరుతుంది. అందువల్ల, కోరుకుంటూ పొందుతుంది; పొందుతూ కోరుకుంటుంది. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఆ కోరికకు బాధ దూరంగా ఉంటుంది; అది తీరడం వల్ల కలిగే తృప్తికి అలసట దూరంగా ఉంటుంది. కాబట్టి, ప్రధానంగా నన్ను చూడటంలోనూ తెలుసుకోవటంలోనూ నా సేవకులు ధన్యులవుతారని నీవు గ్రహిస్తున్నావు. ఆ దర్శనంలోనూ జ్ఞానంలోనూ వారి సంకల్పం నెరవేరుతుంది; ఎందుకంటే వారు పొందాలని కోరుకున్నది వారికి లభిస్తుంది, అందువల్ల వారు తృప్తిపొందుతారు. అందుకే, సంకల్పం కోరుకున్నది పొంది, ఆ విధంగా తృప్తిపొందడంలోనే ముఖ్యంగా నిత్యజీవాన్ని రుచిచూడటం ఉందని నీకు చెప్పాను. అయితే, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, నన్ను చూడటంలోనూ తెలుసుకోవటంలోనూ సంకల్పం తృప్తిపొందుతుందని తెలుసుకో. కాబట్టి ఈ జీవితంలోనే వారు నిత్యజీవపు ముందస్తు భాగాన్ని రుచిచూస్తారు; దేనివల్ల వారు తృప్తిపొందుతారని నేను నీకు చెప్పానో, పైన పేర్కొన్న దానినే వారు రుచిచూస్తారు.

“అయితే ఈ ప్రస్తుత జీవితంలో వారికి ముందస్తు హామీ ఎలా లభిస్తుంది? నీకు నా సమాధానమిది: తమలో నా మంచితనాన్ని చూడటంలోనూ, నా సత్యాన్ని తెలుసుకోవటంలోనూ వారికి అది లభిస్తుంది. నాలో వెలుగొందిన బుద్ధి, అంటే ఆత్మకు కన్ను వంటిదైన బుద్ధి, ఈ జ్ఞానాన్ని కలిగి ఉంటుంది. ఈ కంటికి అతి పవిత్రమైన విశ్వాసమే కనుపాప. ఈ విశ్వాసపు వెలుగు ఆత్మకు నా సత్యమైన మానవావతారమెత్తిన వాక్కు యొక్క మార్గాన్నీ బోధనూ వివేచించడానికి, తెలుసుకోవడానికి, అనుసరించడానికి తోడ్పడుతుంది. ఈ విశ్వాసపు కనుపాప లేకుండా ఆత్మ చూడలేదు; కన్ను ఆకారమైతే ఉన్నా, చూడటానికి కారణమైన కనుపాపను గుడ్డతో కప్పుకున్న మనిషిలా ఉంటుంది. కాబట్టి బుద్ధి యొక్క కనుపాప విశ్వాసమే. ఆత్మ తనను తాను ప్రేమించుకోవడం వల్ల అవిశ్వాసమనే గుడ్డను దానిపై కప్పుకుంటే, అది చూడలేదు. వెలుగు లేని కంటి ఆకారం మాత్రమే దానికి ఉంటుంది, ఎందుకంటే అది ఆ వెలుగును దాచివేసింది. ఈ విధంగా, చూడటం ద్వారా వారు తెలుసుకుంటారనీ, తెలుసుకోవడం ద్వారా ప్రేమిస్తారనీ, ప్రేమించడం ద్వారా తమ స్వీయ సంకల్పాన్ని నిరాకరించి విడిచిపెడతారనీ నీవు చూస్తున్నావు. తమ సొంత సంకల్పాన్ని విడిచిపెట్టి, నా సంకల్పాన్ని వస్త్రంలా ధరించుకుంటారు. మీరు పవిత్రులవడాన్ని తప్ప నేను మరేదీ కోరను. వెంటనే వారు దిగువకు పోయే మార్గానికి వెనుదిరిగి, వంతెన మీదుగా పైకి ఎక్కడం ప్రారంభిస్తారు. ముళ్లను దాటిపోతారు; నా ప్రేమపట్ల అనురాగమే వారి పాదాలకు పాదరక్షలుగా ఉండటంతో ఆ ముళ్లు వారికి హాని చేయవు. నా సేవకులు శారీరకంగా బాధపడ్డారే గాని మానసికంగా కాదని నేను నీకు చెప్పాను. ఎందుకంటే, బాధను కలిగించి, సృష్టింపబడిన వ్యక్తి మనస్సును వేధించే ఇంద్రియాధీన సంకల్పం వారిలో మరణించింది. కాబట్టి ఆ సంకల్పం లేనప్పుడు, ఆ వేదన కూడా ఉండదు. వారు సమస్తాన్నీ భక్తిగౌరవాలతో భరిస్తారు; నా నిమిత్తం శ్రమలు పొందటాన్ని తమకు లభించిన అనుగ్రహంగా భావిస్తారు. నేను కోరేదాన్ని తప్ప వారు మరేదీ కోరరు. పైన నీకు చెప్పినట్లు, సద్గుణంలో వారిని పరీక్షించడానికి శోధనలను అనుమతిస్తూ, వారిని వేధించడానికి నేను అపవాదికి అనుమతిస్తే, నాలో దృఢపరచబడిన తమ సంకల్పంతో వారు ఎదిరిస్తారు. తమను తాము తగ్గించుకొని, మనశ్శాంతికీ ప్రశాంతతకూ తాము అయోగ్యులమనీ, బాధకు పాత్రులమనీ భావిస్తారు. అలా వారు మనోవేదనకు లోనుకాకుండా, ఉల్లాసంతోనూ ఆత్మజ్ఞానంతోనూ ముందుకు సాగుతారు. మనుషుల వల్ల కలిగే శ్రమలైనా, అనారోగ్యమైనా, పేదరికమైనా, లౌకిక స్థితిగతుల్లో మార్పైనా, పిల్లలను లేదా ఎంతో ప్రేమించే ఇతర సృష్టింపబడినవారిని కోల్పోవడమైనా వారికి సంభవిస్తే—ఇవన్నీ పాపం తరువాత భూమి మొలిపించిన ముళ్లే—వారు వివేచనాశక్తి, పవిత్ర విశ్వాసం ఇచ్చే వెలుగుతో వాటన్నిటినీ భరిస్తారు. పరమ మేలునైన నావైపు చూస్తారు. నేను మేలు తప్ప మరేదీ కోరలేను; అందుకే ఈ శ్రమలను ప్రేమతో అనుమతిస్తాను గాని ద్వేషంతో కాదు. నన్ను ప్రేమించేవారు దీనిని గుర్తిస్తారు. తమను తాము పరిశీలించుకొని, తమ పాపాలను చూస్తారు; మంచికి ప్రతిఫలం, చెడుకు శిక్ష లభించవలసిందేనని విశ్వాసపు వెలుగుతో అర్థం చేసుకుంటారు. ప్రతి చిన్న పాపమూ అనంతమైన వేదనకు పాత్రమని వారు చూస్తారు, ఎందుకంటే అది అనంత మేలునైన నాకు విరుద్ధంగా చేసినది. అందువల్ల ఈ జీవితంలో, ఈ పరిమిత కాలంలో వారిని శిక్షించాలని నేను కోరుకోవడాన్ని తమకు లభించిన అనుగ్రహంగా భావిస్తారు. హృదయపూర్వక పశ్చాత్తాపంతో పాపాన్ని తరిమివేస్తారు; పరిపూర్ణమైన సహనంతో పుణ్యార్హతను పొందుతారు; వారి శ్రమలకు అనంతమైన మేలు ప్రతిఫలంగా లభిస్తుంది. ఆ తరువాత, కాలం స్వల్పమైనది కాబట్టి ఈ జీవితంలోని శ్రమంతా స్వల్పమేనని వారు తెలుసుకుంటారు. కాలం సూది మొనంత మాత్రమే, అంతకంటే ఎక్కువ కాదు. కాలం గడిచిపోయినప్పుడు శ్రమ ముగిసిపోతుంది. అందువల్ల శ్రమ స్వల్పమేనని నీవు చూస్తున్నావు. వారు సహనంతో భరిస్తారు. వారు దాటిపోయే ముళ్లు వారి హృదయాన్ని తాకవు, ఎందుకంటే ప్రేమానురాగం ద్వారా వారి హృదయం వారి నుండి వెలికి తీయబడి నాతో ఐక్యమై ఉంది. కాబట్టి వీరు ఈ జీవితంలోనే నిత్యజీవానికి ముందస్తు హామీని పొంది, దానిని ఆస్వాదిస్తున్నారనేది నిశ్చయమైన సత్యం. వారు ముళ్లపై నడిచినా, అవి వారిని గుచ్చవు. ఎందుకంటే, నేను నీకు చెప్పినట్లు, వారు నా పరమ మంచితనాన్ని తెలుసుకొని, అది ఎక్కడ దొరుకుతుందో అక్కడ, అంటే నా ఏకైక కుమారుడైన వాక్కులో దానిని వెదికారు.”

దిగువన నదిలో మునిగిపోయినవారి అంధత్వం కారణంగా ఈ ఆత్మ ఎంతటి తీవ్రమైన మనోవేదనకు గురైందో.

అప్పుడు ఆ ఆత్మ, ఆకాంక్షతో వేదన చెందుతూ, తనలోనూ ఇతరులలోనూ ఉన్న లోపాలను తలచుకుంటూ, సృష్టింపబడినవారి గొప్ప అంధత్వాన్ని విని, చూసి దుఃఖించింది. ఎందుకంటే, దేవుడు తన గొప్ప మంచితనంతో, ఈ జీవితంలో ఏ స్థితిలోనైనా సరే, సృష్టింపబడినవారి రక్షణకు అడ్డుపడే దేనినీ ఉంచలేదు; బదులుగా, వారిలో సద్గుణ సాధనకు, సద్గుణ పరీక్షకు అన్నింటినీ ఏర్పాటు చేశాడు. అయినప్పటికీ, వారు స్వార్థప్రేమ వల్ల, క్రమరహిత అనురాగం వల్ల నదిలో మునిగిపోయి నిత్యశిక్షకు చేరుకోవడాన్ని ఆ ఆత్మ చూసింది. నదిలో ఉండి, దానినుంచి బయటకు రావడం మొదలుపెట్టిన అనేకమంది కూడా మళ్లీ వెనక్కి తిరగడాన్ని చూసింది. దేవుడు తనను ఆ ఆత్మకు వెల్లడించుకోవడానికి దయచేశాడనీ, ఆయన మంచితనం మధురమైనదనీ విన్నందువల్ల వారు ఆ ఆత్మ విషయంలో అభ్యంతరపడ్డారు. దీనివల్ల ఆ ఆత్మ తీవ్ర దుఃఖంలో మునిగి, తన బుద్ధి దృష్టిని నిత్య తండ్రిపై నిలిపి ఇలా పలికింది: “ఓ అమూల్యమైన ప్రేమా, నీ సృష్టిప్రాణుల భ్రమ ఎంత గొప్పది! నీ మంచితనానికి ఎప్పుడు ప్రీతికరమైతే అప్పుడు, నీ ఏకైక కుమారుని దేహంలో సూచించబడిన మూడు మెట్లను నాకు మరింత స్పష్టంగా వివరించాలని కోరుతున్నాను. అలాగే, లోతులనుంచి పూర్తిగా బయటకు వచ్చి, నీ సత్యమార్గంలో నిలిచి ఉండడానికి ఏ పద్ధతిని అనుసరించాలో, ఆ మెట్లను ఎక్కేవారు ఎవరో తెలియజేయాలని కోరుతున్నాను.”

వంతెనలో, అంటే దేవుని కుమారునిలో, సూచించబడిన మూడు మెట్లు ఆత్మకు గల మూడు శక్తులను ఎలా సూచిస్తాయి.

అప్పుడు దివ్య మంగళస్వరూపుడు తన కరుణాదృష్టితో ఆ ఆత్మ ఆకలిని, ఆకాంక్షను చూసి ఇలా అన్నాడు: “ఓ నాకు అత్యంత ప్రియమైన కుమారీ, నేను పవిత్రమైన ఆకాంక్షను తృణీకరించేవాడను కాదు, దానిని నెరవేర్చేవాడను. అందువల్ల నీవు నన్ను అడిగినదాన్ని నీకు చూపించి, వివరంగా తెలియజేస్తాను. మూడు మెట్ల ప్రతీకను నీకు వివరించమనీ, నదినుంచి బయటకు రావాలనుకునేవారు వంతెనను ఎక్కగలగడానికి ఏ పద్ధతిని అనుసరించాలో చెప్పమనీ నీవు నన్ను అడుగుతున్నావు. ఈ జీవితంలోనే నరకపు ముందస్తు భాగాన్ని రుచి చూస్తూ, అపవాది హతసాక్షులుగా శిక్షను పొందుతున్న మనుషుల భ్రమను, అంధత్వాన్ని ఇంతకుముందు నీకు వివరిస్తున్నప్పుడు, వారు అనుసరించవలసిన పద్ధతులను నీకు చూపించాను. అయినప్పటికీ, ఇప్పుడు నీ ఆకాంక్షను తీర్చుతూ, దానిని మరింత సంపూర్ణంగా నీకు వివరిస్తాను. ప్రతి చెడుకూ స్వార్థప్రేమే పునాది అనీ, ఆ స్వార్థప్రేమ వివేచన వెలుగును తొలగించే మేఘమనీ నీకు తెలుసు. ఆ వివేచన తనలో విశ్వాసపు వెలుగును కలిగి ఉంటుంది; ఒకటి కోల్పోకుండా మరొకటి కోల్పోవడం జరగదు. నేను ఆత్మను నా స్వరూపంలో, నా పోలికలో సృష్టించి, దానికి జ్ఞాపకశక్తిని, బుద్ధిని, సంకల్పాన్ని ఇచ్చాను. బుద్ధి ఆత్మలోని అత్యంత శ్రేష్ఠమైన భాగం; అది అనురాగంచేత కదిలించబడి, ఆ అనురాగాన్ని పోషిస్తుంది. ప్రేమ అనే హస్తం — అంటే అనురాగం — నన్ను గూర్చిన స్మరణతోనూ, పొందిన మేలులను గూర్చిన స్మరణతోనూ జ్ఞాపకశక్తిని నింపుతుంది. అది శ్రద్ధతో, కృతజ్ఞతతో అలా చేస్తుంది. ఈ విధంగా ఒక శక్తి మరొక శక్తిని ప్రేరేపిస్తుంది; ఆత్మ కృపాజీవితంలో పోషణ పొందుతుంది.

“ఆత్మ ప్రేమ లేకుండా జీవించలేదు; అది ఎల్లప్పుడూ దేనినో ప్రేమించాలని కోరుకుంటుంది. ఎందుకంటే అది ప్రేమతో రూపుదిద్దుకుంది; ప్రేమతోనే నేను దానిని సృష్టించాను. అందుకే, అనురాగం బుద్ధిని కదిలిస్తూ, ‘నేను ప్రేమిస్తాను, ఎందుకంటే నేను ఆహారంగా తీసుకునేది ప్రేమనే’ అని అన్నట్లుగా ఉంటుందని మీకు చెప్పాను. అప్పుడు అనురాగం తనను మేల్కొలిపిందని గ్రహించిన బుద్ధి, ‘నీవు ప్రేమించాలనుకుంటే, నీవు ప్రేమించగలదానిని నేను నీకు ఇస్తాను’ అని అన్నట్లుగా ఉంటుంది. వెంటనే అది మేల్కొని, ఆత్మకు గల గౌరవాన్ని, పాపం ద్వారా అది దిగజారిన హీనస్థితిని శ్రద్ధగా పరిశీలిస్తుంది. ఆత్మ ఉనికిలోని గౌరవంలో అది నా అమూల్యమైన మంచితనాన్ని, నేను దానిని సృష్టించినప్పుడు చూపిన సృష్టించబడని ప్రేమను ఆస్వాదిస్తుంది. ఆత్మ దుస్థితిని ధ్యానిస్తూ, అది నా కారుణ్యాన్ని కనుగొని ఆస్వాదిస్తుంది; కారుణ్యంతో నేను ఆత్మకు సమయాన్ని ఇచ్చి, దానిని చీకటి నుండి ఎలా వెలుపలికి తీసుకువచ్చానో చూస్తుంది. అప్పుడు అనురాగం ప్రేమతో పోషణ పొందుతూ, పవిత్ర వాంఛ అనే నోటిని తెరుస్తుంది. ఆ నోటితో, తన సొంత ఇంద్రియలోలత్వం పట్ల ద్వేషాన్ని, అయిష్టతను ఆరగిస్తుంది. వీటితోపాటు నిజమైన వినయం, పరిపూర్ణమైన సహనం ఉంటాయి; ఈ రెండింటినీ అది పవిత్ర ద్వేషం నుండి పొందింది. ఈ విధంగా గర్భం దాల్చిన సద్గుణాలు, ఆత్మ తనలో పరిపూర్ణతను ఎంతగా ఆచరిస్తుందో దానినిబట్టి, పరిపూర్ణంగానో అపరిపూర్ణంగానో జన్మిస్తాయి; దీనిని నేను దిగువన మీకు వివరిస్తాను. దీనికి విరుద్ధంగా, ఇంద్రియానురాగం ఇంద్రియ సంబంధమైన వాటిని ప్రేమించాలని కోరుకుంటే, బుద్ధి అనే కన్ను క్షణికమైన వాటినే తన ఏకైక లక్ష్యంగా తన ఎదుట నిలుపుకుంటుంది. దానితోపాటు స్వీయప్రేమ, సద్గుణం పట్ల అయిష్టత, దుర్గుణం పట్ల ప్రేమ ఉంటాయి. వీటి నుండి ఆత్మ గర్వాన్ని, అసహనాన్ని పొందుతుంది; అనురాగం స్మృతికి అందించేవాటితో తప్ప మరి దేనితోనూ స్మృతి నిండదు. ఈ ప్రేమ బుద్ధి అనే కన్నును ఎంతగా మిరుమిట్లు గొలుపుతుందంటే, అలా మెరిసే వస్తువులను తప్ప మరి దేనినీ అది వివేచించలేదు, చూడలేదు. ఆ వస్తువుల మెరుపే బుద్ధి వాటిని గమనించేలా, అనురాగం వాటిని ప్రేమించేలా చేస్తుంది. ఎందుకంటే, లౌకిక వస్తువులకు అలాంటి మెరుపు లేకపోతే పాపమే ఉండేది కాదు. మానవులు తమ స్వభావరీత్యా మంచిని తప్ప మరి దేనినీ కోరుకోలేరు; అందువల్ల దుర్గుణం ఆత్మకు మేలు చేసేదనే ముసుగులో వారికి కనిపిస్తూ, వారిని పాపం చేయిస్తుంది. కానీ ఆ కన్ను తన అంధత్వం వల్ల వివేచించలేక, సత్యాన్ని తెలుసుకోలేక, మేలు, ఆనందాలు లేనిచోట వాటిని వెదుకుతూ తప్పుదారి పడుతుంది.

“నేను లేకుండా లోకసుఖాలు విషపూరితమైన ముళ్లవంటివని, అవి బుద్ధి దృష్టిని భ్రమపరుస్తాయని, చిత్తంలోని అనురాగాన్ని వాటిని ప్రేమించేలా, స్మృతిని వాటి జ్ఞాపకాలను నిలుపుకునేలా మోసగిస్తాయని నేను ఇప్పటికే మీకు చెప్పాను. ఆత్మకున్న ఈ శక్తుల ఐక్యత ఎంత గొప్పదంటే, వాటిలో ఒకటి నాకు అపరాధం చేస్తే, అదే సమయంలో మిగిలినవన్నీ కూడా నాకు అపరాధం చేయకుండా ఉండలేవు. ఎందుకంటే, నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, స్వేచ్ఛా సంకల్పం అభీష్టం ప్రకారం, ఒకటి మరొకదానికి మంచినో చెడునో అందిస్తుంది. ఈ స్వేచ్ఛా సంకల్పం అనురాగంతో ముడిపడి ఉంటుంది; వివేచన వెలుగుతోనైనా, అది లేకుండానైనా, తన ఇష్టప్రకారం కదులుతుంది. మీ చిత్తం క్రమరహితమైన ప్రేమతో మీ వివేచనను నా నుండి వేరుచేయనంతవరకు, అది నాతో అనుసంధానమై ఉంటుంది. పవిత్రాత్మకు వ్యతిరేకంగా నిరంతరం పోరాడే వక్రత్వపు నియమం కూడా మీలో ఉంది. కాబట్టి మీలో రెండు భాగాలు ఉన్నాయి — ఇంద్రియలోలత్వం, వివేచన. శరీరాన్ని సాధనంగా ఉపయోగించి మీరు సద్గుణాలను నిరూపించి, ఆచరించేందుకు ఇంద్రియలోలత్వం సేవకునిగా ఉండాలని నియమించబడింది. నా కుమారుని రక్తం ద్వారా పాపం నుండి విముక్తి పొందిన ఆత్మ స్వేచ్ఛగా ఉంది. తన స్వతంత్ర ఎంపిక అధీనంలో ఉండే తన చిత్తంతో సమ్మతిస్తే తప్ప, ఆత్మను ఏదీ వశపరచుకోలేదు. ఈ స్వతంత్ర ఎంపిక చిత్తంతో ఏకీభవించినప్పుడు, అది చిత్తంతో ఒకటవుతుంది. నేను మీకు నిజంగా చెబుతున్నాను: ఆత్మ స్వతంత్ర ఎంపిక అనే చేతితో తన శక్తులను నా నామంలో సమకూర్చుకోవడానికి పూనుకున్నప్పుడు, సృష్టిప్రాణి చేయగల ఆధ్యాత్మిక, లౌకిక క్రియలన్నీ అప్పుడు ఒకచోట చేరుతాయి. స్వతంత్ర ఎంపిక ఇంద్రియలోలత్వాన్ని విడిచిపెట్టి, వివేచనతో తనను తాను బంధించుకుంటుంది. అప్పుడు నేను కృప ద్వారా వాటి మధ్య విశ్రమిస్తాను. నా సత్యమైన, మానవావతారమెత్తిన వాక్కు, ‘ఇద్దరు లేదా ముగ్గురు లేదా అంతకంటే ఎక్కువమంది నా నామంలో సమకూడినప్పుడు, నేను వారి మధ్య ఉంటాను’ అని చెప్పినప్పుడు ఉద్దేశించింది ఇదే. ఇదే సత్యం. ఆయన ద్వారా తప్ప ఎవరూ నా వద్దకు రాలేరని నేను ఇప్పటికే మీకు చెప్పాను. అందుకే ఆయనను మూడు మెట్లు గల వంతెనగా చేశాను. నేను దిగువన మీకు వివరించబోయే విధంగా, ఆ మూడు మెట్లు ఆత్మకున్న మూడు స్థితులను సూచిస్తాయి.”

పైన పేర్కొన్న మూడు శక్తులు ఐక్యంగా లేకపోతే పట్టుదలతో కొనసాగడం ఎలా సాధ్యం కాదో, అలా కొనసాగకుండా ఎవరూ తమ గమ్యాన్ని ఎలా చేరుకోలేరో.

“మూడు మెట్ల ప్రతీకను సాధారణంగా ఆత్మకు గల మూడు శక్తులుగా మీకు వివరించాను. నా సత్యమైన కుమారుని వారధి గుండా, ఆయన బోధనను అనుసరించి పయనించాలని కోరుకునేవారెవరూ ఒక మెట్టును మరొకటి లేకుండా ఎక్కలేరు. ఆత్మ తన మూడు శక్తులను ఏకం చేయకుండా పట్టుదలతో నిలువలేడు. పయనించేవారు నదిలోనుండి ఎలా బయటపడగలరని మీరు నన్ను అడిగినప్పుడు, దీని గురించే ఇంతకుముందు మీకు చెప్పాను. రెండు గమ్యాలు ఉన్నాయి; వాటిలో దేనిని చేరుకోవాలన్నా పట్టుదల అవసరం — అవి దుర్గుణం, సద్గుణం. మీరు జీవాన్ని చేరుకోవాలనుకుంటే సద్గుణంలో పట్టుదలతో నిలవాలి; నిత్యమరణాన్ని పొందాలనుకుంటే దుర్గుణంలో పట్టుదలతో కొనసాగాలి. ఈ విధంగా జీవాన్ని కోరుకునేవారు పట్టుదలతోనే జీవమైన నన్ను చేరుకుంటారు; మరణజలాన్ని రుచి చూసేవారు పట్టుదలతోనే అపవాదిని చేరుకుంటారు.”

“దాహం ఉన్నవారెవరైనా నా దగ్గరకు వచ్చి తాగనివ్వండి” అనే క్రీస్తు మాటల వివరణ.

“నా సత్యమైన కుమారుడు దేవాలయంలో బిగ్గరగా, ‘దాహం ఉన్నవారెవరైనా నా దగ్గరకు వచ్చి తాగనివ్వండి; ఎందుకంటే నేనే జీవజలపు ఊటను’ అని పలికినప్పుడు, మీ అందరినీ సమష్టిగానూ, ఒక్కొక్కరినీ ప్రత్యేకంగానూ ఆహ్వానించాడు. ఆయన ‘తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లి తాగండి’ అని చెప్పలేదు; ‘నా దగ్గరకు రండి’ అన్నాడు. ఆయన అలా మాట్లాడాడు, ఎందుకంటే తండ్రినైన నాలో బాధ ఉండదు; కానీ నా కుమారునిలో బాధ ఉండగలదు. ఈ మర్త్య జీవితంలో యాత్రికులుగానూ బాటసారులుగానూ ఉన్న మీరు బాధ లేకుండా ఉండలేరు, ఎందుకంటే పాపం కారణంగా భూమి ముళ్లను మొలిపించింది. మరి ఆయన ‘నా దగ్గరకు వచ్చి తాగనివ్వండి’ అని ఎందుకు అన్నాడు? ఎందుకంటే ఆయన బోధనను అనుసరించేవారు, అత్యంత పరిపూర్ణమైన మార్గంలో నడిచినా, సాధారణమైన ప్రేమజీవితంలో నిలిచినా, దైవ స్వభావం మానవ స్వభావంతో ఐక్యమైనందువల్ల, రక్తపు ఫలాన్ని రుచి చూస్తూ తాగడానికి జలాన్ని పొందుతారు. మీరు ఆయనలో ఉన్నప్పుడు, ప్రశాంత సాగరమైన నాలో కూడా ఉంటారు; ఎందుకంటే నేను ఆయనతో ఏకమై ఉన్నాను, ఆయన నాతో ఏకమై ఉన్నాడు. ఈ విధంగా మీరు కృప అనే జీవజలపు ఊటకు ఆహ్వానించబడ్డారు. కాబట్టి మీకోసం వారధిగా చేయబడిన ఆయనను పట్టుదలతో అంటిపెట్టుకుని ఉండటం మీకు తగినది. సంపదలోనైనా ఆపదలోనైనా వీచే ఏ ఎదురుగాలి వల్లా వెనుదిరగకుండా, మధురమైన, ప్రేమమయమైన ఈ వాక్కు, నా ఏకైక కుమారుని ద్వారా, జీవజలాన్ని ప్రసాదించే నన్ను కనుగొనేవరకు పట్టుదలతో నిలవాలి. మరి ఆయన ‘నేనే జీవజలపు ఊటను’ అని ఎందుకు అన్నాడు? ఎందుకంటే దైవ స్వభావం మానవ స్వభావంతో ఐక్యమైనందువల్ల, జీవజలాన్ని ప్రసాదించే నన్ను తనలో కలిగివున్న ఊట ఆయనే. ఆయన ‘నా దగ్గరకు వచ్చి తాగండి’ అని ఎందుకు అన్నాడు? ఎందుకంటే మీరు బాధ లేకుండా ఈ మర్త్య జీవితాన్ని గడపలేరు. తండ్రినైన నాలో బాధ ఉండదు, కానీ ఆయనలో బాధ ఉండగలదు; అందుకే నేను ఆయనను మీకోసం వారధిగా చేశాను. ‘నా ద్వారానే తప్ప ఎవరూ తండ్రి దగ్గరకు రాలేరు’ అని ఆయన మీకు చెప్పినట్లుగా, ఆయన ద్వారానే తప్ప ఎవరూ నా దగ్గరకు రాలేరు.”

“మీరు ఏ మార్గంలో నిలవాలో, ఎలా నిలవాలో — అంటే పట్టుదలతో నిలవాలని — ఇప్పుడు చూశారు. అలా చేయకపోతే మీరు తాగలేరు; ఎందుకంటే పట్టుదలకే నిత్యజీవితంలో మహిమా విజయాల కిరీటం లభిస్తుంది.”

వివేకం గల ప్రతి సృష్టిప్రాణి లోకమనే సముద్రం నుండి బయటపడి, పైన పేర్కొన్న పవిత్ర వారధి గుండా వెళ్లగల సాధారణ పద్ధతి.

“మునిగిపోకుండా నదిలోనుండి బయటపడటానికి, మీరు ఆహ్వానించబడిన జీవజలాన్ని చేరుకోవడానికి, మీ మధ్య నా సాన్నిధ్యాన్ని కోరుకోవడానికి మీరు ఎక్కవలసిన మూడు మెట్ల విషయానికి ఇప్పుడు తిరిగి వస్తాను. ఎందుకంటే మీరు అనుసరించవలసిన ఈ మార్గంలో, కృప ద్వారా మీ ఆత్మలలో విశ్రమిస్తూ నేను మీ మధ్య ఉన్నాను. ఆ మెట్లను ఎక్కాలనే కోరిక కలగాలంటే మీకు దాహం ఉండాలి; ఎందుకంటే దాహం ఉన్నవారికే ఆహ్వానం ఇవ్వబడింది: ‘దాహం ఉన్నవారెవరైనా నా దగ్గరకు వచ్చి తాగనివ్వండి.’ దాహం లేనివారు పట్టుదలతో నిలవరు; అలసటవల్లనో, సుఖంవల్లనో ఆగిపోతారు. నీటిని తెచ్చుకోవడానికి అవసరమైన పాత్రను మోసుకెళ్లడాన్ని పట్టించుకోరు; తోడు ఉండటాన్ని కూడా పట్టించుకోరు. ఒంటరిగా వెళ్లలేరు; హింస అనే అతి చిన్న ముల్లు గుచ్చినా వెనుదిరుగుతారు, ఎందుకంటే దానిని ప్రేమించరు. ఒంటరిగా ఉన్నందువల్ల భయపడతారు; తోడు ఉంటే భయపడరు. మూడు మెట్లు ఎక్కివుంటే ఒంటరిగా ఉండేవారు కాదు; అందువల్ల సురక్షితంగా ఉండేవారు. కాబట్టి మీకు దాహం ఉండాలి; ‘ఇద్దరు లేదా ముగ్గురు లేదా అంతకంటే ఎక్కువమంది’ అని చెప్పబడినట్లు మీరు ఒకచోట చేరాలి.”

“‘ఇద్దరు లేదా ముగ్గురు లేదా అంతకంటే ఎక్కువమంది’ అని ఎందుకు చెప్పబడింది? ఎందుకంటే ముగ్గురు లేకుండా ఇద్దరు ఉండరు; ఇద్దరు లేకుండా ముగ్గురు ఉండరు; అంతకంటే ఎక్కువమంది లేకుండా ముగ్గురుగానీ ఇద్దరుగానీ ఉండరు. ఒకటి అనే సంఖ్య మినహాయించబడింది; ఎందుకంటే ఒకరికి తోడు లేకపోతే నేను మధ్యలో ఉండలేను. ఇది పట్టించుకోనవసరం లేని అల్పవిషయం కాదు; ఎందుకంటే స్వార్థప్రేమలో మునిగిపోయినవారు ఒంటరిగానే ఉంటారు.

“ఆ వ్యక్తి ఒంటరిగా ఎందుకు ఉన్నాడు? ఎందుకంటే నా కృపకూ, పొరుగువారిపట్ల ప్రేమకూ దూరమై, పాపం వల్ల నన్ను కోల్పోయి, అస్తిత్వం లేనిదానివైపు తిరుగుతున్నాడు; ఎందుకంటే అస్తిత్వం కలిగినవాడను నేనే. అందువల్ల ఒంటరిగా ఉన్న వ్యక్తిని, అంటే స్వార్థప్రేమలో ఏకాకిగా ఉన్న వ్యక్తిని, నా సత్యస్వరూపుడు ప్రస్తావించడు; అటువంటి వ్యక్తి నాకు ఆమోదయోగ్యుడు కాడు. కనుక ఆయన ఇలా అంటాడు: ‘ఇద్దరు గాని ముగ్గురు గాని అంతకంటే ఎక్కువమంది గాని నా నామంలో కూడి ఉంటే, నేను వారి మధ్య ఉంటాను.’ ముగ్గురు లేకుండా ఇద్దరు ఉండరనీ, ఇద్దరు లేకుండా ముగ్గురు ఉండరనీ నేను నీతో చెప్పాను; నిజంగా అలాగే జరుగుతుంది. ధర్మశాస్త్రంలోని ఆజ్ఞలన్నీ రెండు ఆజ్ఞల్లో పూర్తిగా ఇమిడి ఉన్నాయని నీకు తెలుసు; ఈ రెండింటినీ పాటించకపోతే ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించనట్లే. అన్నిటికంటే ఎక్కువగా నన్ను ప్రేమించడం, నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లే నీ పొరుగువారిని ప్రేమించడం అనేవే ఆ రెండు ఆజ్ఞలు. ఈ రెండే ధర్మశాస్త్రానికి ఆది, మధ్య, అంతం. మూడు లేకుండా ఈ రెండు నా నామంలో కూడలేవు; అంటే ఆత్మ శక్తులైన జ్ఞాపకశక్తి, బుద్ధి, సంకల్పశక్తి ఒకటిగా కూడకుండా అది సాధ్యం కాదు. జ్ఞాపకశక్తి నా ఉపకారాలనూ నా మంచితనాన్నీ గుర్తుంచుకోవాలి; బుద్ధి, నా ఏకైక కుమారుని ద్వారా నేను నీకు చూపిన వర్ణనాతీతమైన ప్రేమను తిలకించాలి. ఆయనలో నీవు నా దైవప్రేమాగ్నిని దర్శించేలా, నీ బుద్ధి దృష్టిని ఆయనపై నిలిపాను. సంకల్పశక్తి నీ పరమగమ్యమైన నన్ను ప్రేమించి, నన్ను కోరుకోవాలి. ఈ సద్గుణాలూ ఆత్మ శక్తులూ నా నామంలో ఒకటిగా కూడినప్పుడు, కృప ద్వారా నేను వాటి మధ్య ఉంటాను. నా పట్ల ప్రేమతోనూ పొరుగువారి పట్ల ప్రేమతోనూ నిండిన వ్యక్తికి, అనేక రాజోచిత సద్గుణాల సాంగత్యం అకస్మాత్తుగా లభిస్తుంది. అప్పుడు ఆత్మ అభిలాష దాహపడటానికి సిద్ధమవుతుంది. సద్గుణం కోసం, నా నామ మహిమ కోసం, ఆత్మల రక్షణ కోసం దాహపడటమని నేను అంటున్నాను. ఆ వ్యక్తిలో మిగిలిన దాహాలన్నీ తీరిపోయి అంతరించిపోతాయి. అనురాగపు మొదటి మెట్టును అధిరోహించిన ఆ వ్యక్తి, ఎటువంటి దాస్యభయం లేకుండా సురక్షితంగా ముందుకు సాగుతాడు. ఎందుకంటే స్వార్థప్రేమను విడిచిపెట్టిన అనురాగం తనను తాను అధిగమించి, క్షణభంగురమైన వాటికంటే పైకి ఎగసిపోతుంది. లేదా ఆ వ్యక్తి ఇంకా వాటిని కలిగి ఉండాలనుకుంటే, నా చిత్తానికి అనుగుణంగా, అంటే పవిత్రమైన నిజమైన భయంతోనూ సద్గుణం పట్ల ప్రేమతోనూ వాటిని కలిగి ఉంటాడు. అప్పుడు రెండవ మెట్టును, అంటే బుద్ధిజ్యోతిని చేరుకున్నట్లు గ్రహిస్తాడు. సిలువవేయబడిన క్రీస్తు ద్వారా ఈ జ్యోతి నా పట్ల హృదయపూర్వకమైన ప్రేమలో ప్రతిబింబిస్తుంది; ఎందుకంటే ఆయన ద్వారానే నేను మానవునికి నా ప్రేమను చూపించాను. జ్ఞాపకశక్తి నా ప్రేమతో నిండినందున, ఆ వ్యక్తి శాంతినీ ప్రశాంతతనూ పొందుతాడు. ఖాళీగా ఉన్న వస్తువును తాకితే అది మోగుతుందనీ, నిండుగా ఉన్నప్పుడు అలా మోగదనీ నీకు తెలుసు. అలాగే జ్ఞాపకశక్తి బుద్ధిజ్యోతితోనూ, అనురాగం ప్రేమతోనూ నిండి ఉన్నప్పుడు, లోకంలోని కష్టాలు గాని సుఖాలు గాని వాటిని కదిలించినా, అవి క్రమరహితమైన ఉల్లాసంతో గాని అసహనంతో గాని మోగవు; ఎందుకంటే సకల మేలుకు నిలయమైన నాతో అవి నిండి ఉన్నాయి.

“మూడు మెట్లను ఎక్కిన తరువాత, తన వివేచన ద్వారా ఆత్మకు చెందిన మూడు శక్తులు నా నామంలో ఒకటిగా కూడాయని ఆ వ్యక్తి గ్రహిస్తాడు. ఆ వ్యక్తి ఆత్మ, నా పట్ల ప్రేమ, పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ అనే రెండు ఆజ్ఞలనూ ఒకటిగా చేర్చుకొని, తన బలమూ భద్రతా అయిన నా సాంగత్యం తనకు ఉందని తెలుసుకుంటుంది. నేను ఆ ఆత్మ మధ్యలో ఉన్నందున అది సురక్షితంగా నడుస్తుంది. అందువల్ల ఆ వ్యక్తి తీవ్రమైన ఆకాంక్షతో ముందుకు సాగుతూ, సత్యమార్గం కోసం దాహపడతాడు. నా ఘనత కోసం, తన రక్షణ కోసం, తన పొరుగువారి రక్షణ కోసం కలిగిన దాహం ద్వారా ఆ మార్గంలో జీవజల ఊటను కనుగొంటాడు. ఆ దాహం లేకుండా ఆ ఊటను చేరుకోలేడు. లోకంపట్ల ప్రతి మమకారాన్నీ క్రమరహితమైన ప్రేమనూ ఖాళీ చేసిన హృదయమనే పాత్రను మోసుకుంటూ ముందుకు నడుస్తాడు. అయితే ఏదీ ఖాళీగా ఉండలేదు కాబట్టి, అది ఖాళీ అయిన వెంటనే ఇతరమైన వాటితో నిండిపోతుంది. క్షణభంగురమైన వాటిపట్ల క్రమరహితమైన ప్రేమ లేకపోవడంతో, అది పరలోక సంబంధమైన వాటిపట్ల ప్రేమతోనూ మధురమైన దైవప్రేమతోనూ నిండిపోతుంది. ఆ ప్రేమతోనే ఆ వ్యక్తి జీవజల ఊటను చేరుకొని, సిలువవేయబడిన క్రీస్తు అనే ద్వారం గుండా ప్రవేశించి, జీవజలాన్ని రుచి చూస్తూ, ప్రశాంత సముద్రమైన నాలో ఉన్నట్లు తెలుసుకుంటాడు.”

దైవ దర్పణంలోకి చూస్తున్న ఈ భక్తిగల ఆత్మ, సృష్టిప్రాణులు వివిధ మార్గాల్లో వెళ్లడాన్ని ఎలా చూసిందో.

అప్పుడు తీవ్రమైన ఆకాంక్షతో తపిస్తున్న ఆ ఆత్మ, మధురమైన దైవ దర్పణంలోకి చూస్తూ, సృష్టిప్రాణులు వివిధ మార్గాల్లోనూ వివిధ ఆలోచనలతోనూ తమ గమ్యాన్ని చేరుకోవడానికి బయలుదేరడాన్ని చూసింది. అనేకమంది దాస్యభయం చేత ప్రేరేపితులై, అంటే తమకు కలిగే బాధకు తామే భయపడి, పైకి ఎక్కడం ప్రారంభించడాన్ని చూసింది. మరికొందరు ఈ మొదటి స్థితిని అభ్యసిస్తూ రెండవ స్థితికి చేరుకోవడాన్ని చూసింది; అయితే అత్యున్నత పరిపూర్ణతకు చేరుకున్నవారు కొద్దిమంది మాత్రమే కనిపించారు.

సద్గుణం పట్ల ప్రేమ లేకుండా దాస్యభయం మాత్రమే నిత్యజీవాన్ని ఇవ్వడానికి ఎలా సరిపోదో; భయ నియమమూ ప్రేమ నియమమూ ఎలా ఐక్యమై ఉన్నాయో.

అప్పుడు ఆ ఆత్మ కోరికను తీర్చాలని ఆశించిన దేవుని మంచితనం ఇలా పలికింది: “వారిని చూస్తున్నావా? వారు దాస్యభయంతో ఘోరపాపమనే వాంతి నుండి లేచారు. అయితే, సద్గుణాల పట్ల ప్రేమతో వారు లేవకపోతే, కేవలం దాస్యభయం నిత్యజీవాన్ని ఇవ్వడానికి సరిపోదు. కానీ పవిత్ర భయంతో కూడిన ప్రేమ సరిపోతుంది. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం ప్రేమపైనా పవిత్ర భయంపైనా స్థాపించబడింది. పాత ధర్మశాస్త్రం భయానికి సంబంధించిన ధర్మశాస్త్రం. దానిని నేనే మోషేకు ఇచ్చాను. ఆ ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం పాపం చేసినవారు దానికి తగిన శిక్షను అనుభవించేవారు. కొత్త ధర్మశాస్త్రం ప్రేమకు సంబంధించిన ధర్మశాస్త్రం. అది నా ఏకైక కుమారుని వాక్కు ద్వారా ఇవ్వబడింది; అది కేవలం ప్రేమపైనే స్థాపించబడింది. కొత్త ధర్మశాస్త్రం పాత ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దు చేయదు; దానిని నెరవేరుస్తుంది. నా సత్యస్వరూపుడు చెప్పినట్లుగా, ‘నేను ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దు చేయడానికి రాలేదు, దానిని నెరవేర్చడానికే వచ్చాను.’ ఆయన భయానికి సంబంధించిన ధర్మశాస్త్రాన్ని ప్రేమకు సంబంధించిన ధర్మశాస్త్రంతో ఏకం చేశాడు. ప్రేమ ద్వారా శిక్షకు భయపడటంలోని అపరిపూర్ణత తొలగిపోయింది; పవిత్ర భయపు పరిపూర్ణత మాత్రం నిలిచింది. అంటే, తనకు నిత్యశిక్ష కలుగుతుందనే కారణంతో కాకుండా, పరమ మేలునైన నన్ను నొప్పిస్తామనే భయం నిలిచింది. ఈ విధంగా అపరిపూర్ణమైన ధర్మశాస్త్రం ప్రేమ ధర్మశాస్త్రంతో పరిపూర్ణమైంది. అందుచేత, నా ఏకైక కుమారుని అగ్నిరథం వచ్చి, అపారమైన కరుణతో నా ప్రేమాగ్నిని మీ మానవత్వంలోకి తీసుకువచ్చిన తరువాత, మానవజాతి చేసిన పాపాలకు విధించబడే శిక్ష తొలగించబడింది. అంటే, పూర్వం మోషే ధర్మశాస్త్రంలో ఇవ్వబడి, నిర్దేశించబడినట్లుగా, పాపం చేసినవారికి ఇక వెంటనే శిక్ష పడలేదు.”

“కాబట్టి దాస్యభయం అవసరం లేదు. దీనర్థం పాపానికి శిక్ష ఉండదని కాదు; ఆ వ్యక్తి ఈ జీవితంలో పరిపూర్ణ పశ్చాత్తాపంతో తనను తాను శిక్షించుకోకపోతే, ఆ శిక్ష తరువాతకు ఉంచబడుతుందని అర్థం. ఎందుకంటే పరలోక జీవితంలో ఆత్మ శరీరం నుండి వేరుపడుతుంది. అందువల్ల మనిషి బ్రతికి ఉన్న కాలమే కరుణను పొందే కాలం; మరణించినప్పుడు న్యాయం జరిగే కాలం వస్తుంది. కాబట్టి మనిషి దాస్యభయం నుండి లేచి, నా పట్ల ప్రేమను, పవిత్ర భయాన్ని చేరుకోవాలి. లేకపోతే, మళ్లీ నదిలో పడిపోకుండా, శ్రమల జలాల్లోకి చేరుకోకుండా, ఓదార్పు అనే ముళ్లను వెదకకుండా ఉండటానికి పరిహారం లేదు. ఎందుకంటే ఓదార్పులను మితిమీరి ప్రేమించే ఆత్మను గుచ్చే ముళ్లే ఆ ఓదార్పులన్నీ.”

అపరిపూర్ణ స్థితి అయిన దాస్యభయంలో సాధన చేయడం ద్వారా, అంటే పవిత్ర వంతెనలోని మొదటి మెట్టుపై సాధన చేయడం ద్వారా, పరిపూర్ణ స్థితి అయిన రెండవ మెట్టును ఎలా చేరుకోవచ్చు.

“మూడు మెట్లు ఎక్కకుండా ఎవరూ వంతెన మీదుగా వెళ్లలేరని, నది నుండి బయటకు రాలేరని నేను నీతో చెప్పాను; అది సత్యమే. కొందరు అపరిపూర్ణంగా ఎక్కుతారు, కొందరు పరిపూర్ణంగా ఎక్కుతారు, మరికొందరు అత్యంత పరిపూర్ణంగా ఎక్కుతారు. మొదటివారు దాస్యభయంతో ప్రేరేపించబడి, తమ శక్తులను అపరిపూర్ణంగా కూడగట్టుకొని ఇంతవరకు ఎక్కినవారు. అంటే, ఆత్మ తన పాపానికి వచ్చే శిక్షను చూసి పైకి ఎక్కుతుంది. తన దుర్గుణాన్ని గుర్తుచేసుకోవడానికి తన జ్ఞాపకశక్తిని, తన తప్పుకు పొందబోయే శిక్షను చూడటానికి తన బుద్ధిని, ఆ తప్పును ద్వేషించేలా తనను ప్రేరేపించడానికి తన సంకల్పాన్ని కూడగట్టుకుంటుంది. దీనిని మొదటి మెట్టుగానూ, ఆత్మశక్తులను మొదటిసారి కూడగట్టుకోవడంగానూ భావిద్దాం. పవిత్ర విశ్వాసమనే కన్నులోని కనుపాప ద్వారా ప్రసరించే బుద్ధి వెలుగులో ఈ శక్తులను ఉపయోగించాలి. ఆ విశ్వాసం పాపానికి వచ్చే శిక్షను మాత్రమే కాకుండా, సద్గుణ ఫలాన్నీ, ఆ ఆత్మ పట్ల నాకున్న ప్రేమనూ చూస్తుంది. తద్వారా ఆత్మ దాస్యభయాన్ని విడిచి, ప్రేమానురాగాలతో పైకి ఎక్కగలుగుతుంది. ఇలా చేయడం ద్వారా అటువంటి ఆత్మలు అవిశ్వాసపాత్రులైన సేవకులుగా కాక, విశ్వాసపాత్రులైన సేవకులుగా మారి, భయంతో కాక ప్రేమతో నన్ను సేవిస్తాయి. పాపాన్ని ద్వేషిస్తూ, వివేకం, స్థిరత్వం, పట్టుదలతో తమ స్వార్థప్రేమ మూలాన్ని పెకలించడానికి తమ మనస్సులను వినియోగిస్తే, అలా చేయడంలో అవి విజయం సాధిస్తాయి. కానీ చాలామంది తమ ప్రయాణాన్ని ఎంతో నెమ్మదిగా ఎక్కుతూ ప్రారంభిస్తారు; నాకు తాము చెల్లించవలసిన ఋణాన్ని ఎంతో కొద్దికొద్దిగా, ఎంతో నిర్లక్ష్యంతో, అజ్ఞానంతో చెల్లిస్తారు. అందువల్ల వారు అకస్మాత్తుగా సొమ్మసిల్లిపోతారు; ప్రతి చిన్న గాలీ వారి తెరచాపలను తాకి, వారి పడవ ముందుభాగాన్ని వెనక్కి తిప్పివేస్తుంది. కాబట్టి, సిలువ వేయబడిన క్రీస్తు అనే వంతెనలోని మొదటి మెట్టును వారు అపరిపూర్ణంగా ఎక్కడం వల్ల, ఆయన హృదయం అనే రెండవ మెట్టును చేరుకోలేరు.”

తమ సొంత ప్రయోజనం, ఆనందం, ఓదార్పు కోసం దేవుణ్ణి ప్రేమించేవారి అపరిపూర్ణత గురించి.

“శిక్ష పడుతుందనే బానిస భయంతో కాక, ప్రేమతో నాకు నమ్మకంగా సేవచేస్తూ, విశ్వసనీయ సేవకులైనవారు కొందరు ఉన్నారు. అయితే, వారు తమ సొంత లాభాన్ని గాని, నాలో పొందే ఆనందసంతోషాలను గాని ఆశించి నాకు సేవచేస్తే, ఈ ప్రేమ కూడా అపరిపూర్ణమే. ఈ ప్రేమలోని అపరిపూర్ణతను ఏది నిరూపిస్తుందో నీకు తెలుసా? నాలో వారు పొందిన ఆధ్యాత్మిక ఆదరణలు తొలగిపోవడమూ, తమ పొరుగువారిపట్ల వారి ప్రేమ చాలినంతగా లేకపోవడమూ, ఎక్కువకాలం నిలవకపోవడమూ దానిని నిరూపిస్తాయి. ఆ ప్రేమ క్రమంగా బలహీనపడి, తరచుగా అదృశ్యమవుతుంది. వారిని సద్గుణ సాధనలో అభ్యసింపజేసి, వారి అపరిపూర్ణతకు పైగా లేవనెత్తడానికి, కొన్ని సందర్భాలలో నేను వారి మనస్సులనుండి నా ఆదరణను తొలగించి, వారు పోరాటాలలోను అయోమయాలలోను చిక్కుకోవడానికి అనుమతించినప్పుడు, నాపట్ల కూడా వారి ప్రేమ బలహీనపడుతుంది. వారు తమను తాము పరిపూర్ణంగా తెలుసుకొని, తమంతట తాము ఏమీ కాదనీ, తమంతట తమకు ఏ అనుగ్రహమూ లేదనీ గ్రహించి, తదనుగుణంగా పోరాట సమయంలో తమకు మేలుచేసేవాడనైన నా వద్దకు పరుగెత్తి రావాలనే నేను ఇలా చేస్తాను. వారు నిజమైన వినయంతో నన్ను మాత్రమే వెదకాలన్న ఉద్దేశంతోనే నేను వారితో ఇలా వ్యవహరిస్తాను; వారి నుండి ఆదరణను తొలగిస్తానే గాని, అనుగ్రహాన్ని కాదు. అటువంటి సమయంలో, నేను చెబుతున్న ఈ బలహీనులు తమ ప్రయత్నాన్ని సడలించి, అసహనంతో వెనక్కి తిరుగుతారు. కొన్నిసార్లు సద్గుణం పేరిట తమ సాధనలలో అనేకం విడిచిపెట్టి, ‘ఈ శ్రమవల్ల నాకు ప్రయోజనం లేదు’ అని తమలో తాము చెప్పుకుంటారు. మానసిక ఆదరణను కోల్పోయినట్లు భావించడం వల్లనే వారు ఇదంతా చేస్తారు. అటువంటి ఆత్మ అపరిపూర్ణంగా ప్రవర్తిస్తుంది; ఎందుకంటే ఆధ్యాత్మిక స్వార్థప్రేమ అనే కళ్లగంతను అది ఇంకా విప్పివేయలేదు. దానిని విప్పివేసి ఉంటే, నిజంగా సమస్తమూ నా నుండే వస్తుందనీ, నా దైవపరిపాలన లేకుండా చెట్టు ఆకు ఒక్కటి కూడా నేలపై పడదనీ, నా సృష్టిప్రాణులకు నేను ఇచ్చేదీ వాగ్దానం చేసేదీ వారి పవిత్రీకరణ కోసమేననీ అది గ్రహించి ఉండేది. అదే వారి మేలు, వారిని నేను సృష్టించిన ఉద్దేశం. నా ఏకైక కుమారుని రక్తం ద్వారా వారి మేలును తప్ప మరేమీ నేను కోరనని నా సృష్టిప్రాణులు గ్రహించి తెలుసుకోవాలి. ఆ రక్తంలోనే వారు తమ దోషాలనుండి శుద్ధి పొందుతారు. ఈ రక్తం ద్వారానే వారు నా సత్యాన్ని తెలుసుకోగలుగుతారు: వారికి నిత్యజీవాన్ని ఇవ్వడానికి నేను వారిని నా స్వరూపంలోను పోలికలోను సృష్టించాను; నా కుమారుని రక్తం ద్వారా వారిని అనుగ్రహ జీవితం కోసం నూతనంగా సృష్టించి, దత్తపుత్రులుగా చేసుకున్నాను. అయితే, వారు అపరిపూర్ణులు కనుక, తమ సొంత లాభం కోసమే నన్ను ఉపయోగించుకుంటూ, తమ పొరుగువారిపట్ల ప్రేమను సడలిస్తారు. ఈ విధంగా, మొదటి స్థితిలో ఉన్నవారు బాధను భరించాల్సి వస్తుందనే భయం వల్ల విఫలమవుతారు. రెండవ స్థితిలో ఉన్నవారు తమ నడకను మందగించి, తమ పొరుగువారికి సేవచేయడం మానేసి, తమ సొంత లాభం గాని ఆదరణ గాని తమనుండి తొలగిపోయినట్లు కనిపిస్తే తమ ప్రేమను ఉపసంహరించుకోవడం వల్ల విఫలమవుతారు. ఇలా జరగడానికి కారణం, వారి ప్రేమ మొదటినుండీ స్వచ్ఛమైనది కాకపోవడమే. ఎందుకంటే, వారు నాపట్ల చూపిన అదే అపరిపూర్ణ ప్రేమను తమ పొరుగువారిపట్ల కూడా చూపారు; అంటే, కేవలం తమ సొంత ప్రయోజనాన్ని ఆశించే ప్రేమనే చూపారు. పరిపూర్ణతను పొందాలనే కోరికతో వారు తమలోని ఈ అపరిపూర్ణతను గుర్తించకపోతే, వారు వెనక్కి తిరగకుండా ఉండటం అసాధ్యం. నిత్యజీవాన్ని కోరేవారికి, తమ స్వార్థాన్ని పక్కనపెట్టే స్వచ్ఛమైన ప్రేమ అవసరం. ఎందుకంటే, నిత్యజీవాన్ని పొందడానికి, శిక్షకు భయపడి పాపానికి దూరంగా పారిపోవడమో, సొంత ప్రయోజనం కోసం సద్గుణాన్ని అనుసరించడమో సరిపోదు. పాపం నాకు అసంతృప్తి కలిగిస్తుంది కాబట్టి దానిని విడిచిపెట్టాలి; నాకోసం సద్గుణాన్ని ప్రేమించాలి. సాధారణంగా చెప్పాలంటే, ప్రతి వ్యక్తీ మొదట ఈ విధంగానే పిలువబడతారన్నది నిజమే. అయితే, అందుకు కారణం ఆత్మ మొదట అపరిపూర్ణంగా ఉండటమే. ఆ అపరిపూర్ణత నుండి అది పరిపూర్ణతకు ఎదగాలి. జీవించి ఉన్నప్పుడే, తన గురించి ఆలోచించని స్వచ్ఛమైన, సద్గుణభరితమైన హృదయంతో నన్ను ఉదారంగా ప్రేమించడం ద్వారా అలా ఎదగాలి. లేదా కనీసం మరణ సమయంలోనైనా తన అపరిపూర్ణతను గుర్తించి, ఇంకా సమయం ఉంటే తన గురించి ఆలోచించకుండా నాకు సేవచేయాలనే సంకల్పంతో అలా ఎదగాలి. పునీత పేతురు నా ఏకైక కుమారుడూ, మధురుడూ, మంచివాడూ అయిన యేసును ఇటువంటి అపరిపూర్ణ ప్రేమతోనే ప్రేమించాడు. ఆయనతో మధురమైన సంభాషణలో ఎంతో ఆనందించేవాడు. అయితే, కష్టకాలం వచ్చినప్పుడు అతడు విఫలమయ్యాడు. అతని పతనం ఎంత అవమానకరంగా ఉండిందంటే, తాను ఎటువంటి బాధనూ భరించలేకపోవడమే కాక, బాధ సమీపిస్తోందనే భయమే అతడు పడిపోవడానికి కారణమైంది; ‘ఆయన నాకు ఎన్నడూ తెలియదు’ అనే మాటలతో ప్రభువును నిరాకరించాడు. బానిస భయంతోను ప్రతిఫలాపేక్షతో కూడిన ప్రేమతోను మాత్రమే ఈ మెట్టు ఎక్కిన ఆత్మ అనేక కష్టాలలో పడుతుంది. అటువంటి ఆత్మలు లేచి, పుత్రులుగా మారి, తమ గురించి ఆలోచించకుండా నాకు సేవచేయాలి. ఎందుకంటే, ప్రతి శ్రమకూ ప్రతిఫలమిచ్చే నేను, ప్రతి ఒక్కరి స్థితినిబట్టి, శ్రమనుబట్టి వారికి ప్రతిఫలమిస్తాను. అందువల్ల, ఈ ఆత్మలు పవిత్ర ప్రార్థనా సాధననూ తమ ఇతర సత్కార్యాలనూ విడిచిపెట్టకుండా, పట్టుదలతో తమ సద్గుణాలను పెంపొందించుకుంటూ ముందుకు సాగితే, పుత్రప్రేమ స్థితికి చేరుకుంటాయి. ఎందుకంటే, వారు నన్ను ఏ ప్రేమతో ప్రేమిస్తారో, అదే ప్రేమతో నేను వారికి ప్రతిస్పందిస్తాను. కాబట్టి, ఒక సేవకుడు తన యజమానిని ప్రేమించినట్లు వారు నన్ను ప్రేమిస్తే, వారికి తగినదానిని బట్టి వారి వేతనం చెల్లిస్తాను. అయితే, నన్ను నేను వారికి బయలుపరచుకోను; ఎందుకంటే రహస్యాలు వెల్లడించేది తన స్నేహితునితో ఏకమైన స్నేహితునికే గాని, సేవకునికి కాదు. అయినప్పటికీ, ఒక సేవకుడు తన యజమానిపట్ల కలిగియున్న సద్గుణభరితమైన ప్రేమ ద్వారా ఎంతో ముందుకు సాగి, అత్యంత ప్రియమైన స్నేహితునిగా మారగలడన్నది నిజమే. నేను చెప్పినవారిలో కొందరు ఇలాగే మారుతారు. అయితే, వారు ప్రతిఫలాపేక్షతో కూడిన ప్రేమ స్థితిలో ఉన్నంతవరకు, నన్ను నేను వారికి బయలుపరచుకోను. తమ అపరిపూర్ణతపట్ల అసంతృప్తితోను, సద్గుణంపట్ల ప్రేమతోను, వారు ఆధ్యాత్మిక స్వార్థప్రేమ అనే వేరును ద్వేషించి పెకలించి, అంతఃకరణపు సింహాసనాన్ని అధిరోహించి, తమ హృదయంలోని బానిస భయపు కదలికలను అణచివేయడానికి తమలో తాము వివేచించుకుంటూ, పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగులో ప్రతిఫలాపేక్షతో కూడిన ప్రేమను సరిదిద్దుకుంటే, వారు నాకు ఎంతో ప్రీతిపాత్రులై, స్నేహితుని ప్రేమను పొందుతారు. అప్పుడు నన్ను నేను వారికి బయలుపరచుకుంటాను. నా సత్యమైనవాడు ఈ మాటలలో చెప్పినట్లే: ‘నన్ను ప్రేమించేవాడు నాతో ఏకమవుతాడు; నేను అతనితో ఏకమవుతాను. నన్ను నేను అతనికి బయలుపరచుకుంటాను; మేము కలిసి నివసిస్తాము.’ ఇది ఇద్దరు ప్రియమైన స్నేహితుల స్థితి. వారు శరీరరీత్యా ఇద్దరైనప్పటికీ, ప్రేమానుబంధం ద్వారా ఆత్మరీత్యా ఒక్కటే. ఎందుకంటే ప్రేమ, ప్రేమించేవారిని ప్రేమించబడే వారిగా రూపాంతరం చేస్తుంది. ఇద్దరు స్నేహితులకు ఒకే ఆత్మ ఉన్నచోట, వారి మధ్య ఏ రహస్యమూ ఉండదు. అందుకే నా సత్యమైనవాడు, ‘నేను వస్తాను; మేము కలిసి నివసిస్తాము’ అని చెప్పాడు. ఇదే సత్యం.”

తనను ప్రేమించే ఆత్మకు దేవుడు తనను తాను వెల్లడించుకునే విధానం గురించి.

“నన్ను నిజంగా ప్రేమిస్తూ, మధురమైన, ప్రేమమయమైన నా వాక్కు బోధను అనుసరించే ఆత్మకు నేను నన్ను ఎలా వెల్లడించుకుంటానో నీకు తెలుసా? ఆత్మ కోరికకు అనుగుణంగా నా శక్తి ఆ ఆత్మలో అనేక విధాలుగా వ్యక్తమవుతుంది. అయితే నేను మూడు ప్రత్యేక విధాలుగా నన్ను వెల్లడించుకుంటాను. నా శక్తి, అంటే ఆత్మలో నా ప్రేమ, ప్రేమధర్మం వ్యక్తమయ్యే మొదటి విధానం నా కుమారుని వాక్కు ద్వారా జరుగుతుంది; అంతటి ప్రేమాగ్నితో ఆయన చిందించిన రక్తంలో అది వెల్లడవుతుంది. ఈ ప్రేమధర్మం రెండు విధాలుగా వ్యక్తమవుతుంది. మొదటిది, సాధారణంగా సామాన్య ప్రజలకు, అంటే దేవుని సాధారణ కృపలో జీవించేవారికి వ్యక్తమవుతుంది. వారు నా నుండి పొందే అనేక రకాల మేలుల ద్వారా అది వారికి వెల్లడవుతుంది. మొదటి విధానం నుండి వికసించే రెండవ విధానం, పైన పేర్కొన్న రీతిలో నాకు స్నేహితులైనవారికి ప్రత్యేకమైనది. ఆత్మలో కలిగే ఒక అనుభూతి ద్వారా అది తెలుస్తుంది; ఆ అనుభూతితో వారు దానిని ఆస్వాదిస్తారు, తెలుసుకుంటారు, అనుభవపూర్వకంగా నిర్ధారించుకుంటారు, అనుభూతి చెందుతారు. అయితే ఈ రెండవ వ్యక్తీకరణ మనుష్యులలోనే ఉంటుంది; తమ ప్రేమానురాగాల ద్వారా వారు నన్ను వెల్లడిస్తారు. ఎందుకంటే నేను సృష్టిప్రాణుల పట్ల పక్షపాతం చూపకపోయినా, పవిత్రమైన కోరికలను ఆదరిస్తాను; ఆత్మ నాలో ఎంతటి పరిపూర్ణతను కోరుకుంటుందో, సరిగ్గా అంతటి స్థాయిలో ఆ ఆత్మలో నన్ను నేను వెల్లడించుకుంటాను. కొన్నిసార్లు నేను మనుష్యులకు ప్రవచన వరాన్ని అనుగ్రహించి, భవిష్యత్తులో జరిగే విషయాలను చూపించడం ద్వారా నన్ను నేను వెల్లడించుకుంటాను; ఇది కూడా రెండవ వ్యక్తీకరణలో ఒక భాగమే. ఆ ఆత్మలోనూ, ఇతర సృష్టిప్రాణులలోనూ నాకు కనిపించే అవసరాన్ని బట్టి, నేను దీనిని అనేక రకాలుగా చేస్తాను. మరికొన్ని సందర్భాలలో మూడవ వ్యక్తీకరణ జరుగుతుంది. అప్పుడు ఆత్మ చిత్తానికి, కోరికకు అనుగుణంగా, సత్యస్వరూపుడైన నా ఏకైక కుమారుని సన్నిధిని అనేక విధాలుగా మనస్సులో నెలకొల్పుతాను. కొన్నిసార్లు ఆత్మ నా శక్తిని తెలుసుకోవాలని కోరుకుంటూ ప్రార్థనలో నన్ను వెదుకుతుంది; నా శక్తిని ఆస్వాదించి దర్శించేలా చేసి నేను ఆ ఆత్మను తృప్తిపరుస్తాను. కొన్నిసార్లు నా కుమారుని జ్ఞానంలో నన్ను వెదుకుతుంది; ఆయన జ్ఞానాన్ని ఆ ఆత్మ బుద్ధినేత్రం ఎదుట ఉంచి నేను ఆ ఆత్మను తృప్తిపరుస్తాను. మరికొన్నిసార్లు పవిత్రాత్మ కనికరంలో నన్ను వెదుకుతుంది; అప్పుడు నా మంచితనం ఆ ఆత్మ దైవప్రేమాగ్నిని ఆస్వాదించేలా చేస్తుంది; పొరుగువారి పట్ల నిర్మలమైన ప్రేమపై ఆధారపడిన నిజమైన, రాజోచితమైన సద్గుణాలు ఆ ఆత్మలో అంకురించేలా చేస్తుంది.”

క్రీస్తు “నేను నా తండ్రిని వెల్లడిస్తాను” అని చెప్పకుండా, “నేను నన్ను వెల్లడించుకుంటాను” అని ఎందుకు చెప్పారు.

“‘నన్ను ప్రేమించేవారు నాతో ఏకమై ఉంటారు’ అని నా వాక్కు చెప్పిన మాట ఎంత సత్యమో ఇప్పుడు మీరు చూస్తున్నారు. ఎందుకంటే, ప్రేమానురాగాలతో ఆయన బోధను అనుసరించడం ద్వారా మీరు ఆయనతో ఐక్యమవుతారు; ఆయనతో ఐక్యమై ఉండటం వల్ల నాతోనూ ఐక్యమవుతారు. ఎందుకంటే మేమిద్దరమూ ఒక్కటే. ఈ విధంగా నేను నన్ను మీకు ప్రత్యక్షపరచుకుంటాను, ఎందుకంటే మేమిద్దరమూ ఒక్కటే. కాబట్టి, ‘నన్ను నేను మీకు ప్రత్యక్షపరచుకుంటాను’ అని నా సత్యమైనవాడు చెప్పినప్పుడు, ఆయన సత్యమే చెప్పాడు. ఎందుకంటే, తనను తాను ప్రత్యక్షపరచుకోవడంలో ఆయన నన్ను ప్రత్యక్షపరచాడు; నన్ను ప్రత్యక్షపరచడంలో తనను తాను ప్రత్యక్షపరచుకున్నాడు. అయితే, ‘నా తండ్రిని మీకు ప్రత్యక్షపరుస్తాను’ అని ఆయన ఎందుకు చెప్పలేదు? ముఖ్యంగా మూడు కారణాల వల్ల. మొదటిది, తానూ నేనూ ఒకరినుంచి ఒకరం వేరుగా లేమని చూపించాలని ఆయన కోరుకున్నాడు. అందుకే పరిశుద్ధ ఫిలిప్పు ఆయనతో, ‘తండ్రిని మాకు చూపించండి, మాకు అది చాలు’ అన్నప్పుడు, నా వాక్కు ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: ‘నన్ను చూసేవారు తండ్రిని చూస్తారు; తండ్రిని చూసేవారు నన్ను చూస్తారు.’ ఆయన నాతో ఏకమై ఉన్నాడు కాబట్టి ఇలా చెప్పాడు. ఆయనకు ఉన్నదంతా నా నుంచే పొందాడు; నేను మాత్రం ఆయన నుంచి ఏదీ పొందలేదు. అందుకే మళ్లీ యూదాతో, ‘నా బోధ నాది కాదు, నన్ను పంపిన నా తండ్రిది’ అని చెప్పాడు. ఎందుకంటే నా కుమారుడు నా నుంచి ఉద్భవిస్తాడు, నేను ఆయన నుంచి కాదు; అయినా నేను ఆయనతోనూ, ఆయన నాతోనూ ఏకమై ఉన్నాము. ఈ కారణంగానే ఆయన, ‘తండ్రిని ప్రత్యక్షపరుస్తాను’ అని కాక, తండ్రితో ఏకమై ఉండటం వల్ల, ‘నన్ను నేను ప్రత్యక్షపరచుకుంటాను’ అన్నాడు. రెండవ కారణం ఏమిటంటే, తనను తాను మీకు ప్రత్యక్షపరచుకోవడంలో, తండ్రినైన నా నుంచి పొందనిదేదీ ఆయన మీకు అందించలేదు. కాబట్టి ఈ మాటల అర్థం ఇది: నేను తండ్రితో ఏకమై ఉన్నాను కాబట్టి, ఆయన తనను తాను నాకు ప్రత్యక్షపరచుకున్నాడు; నా ద్వారానే నన్నూ ఆయననూ మీకు ప్రత్యక్షపరుస్తాను. మూడవ కారణం ఏమిటంటే, అదృశ్యుడనైన నన్ను, మీరు మీ శరీరాల నుంచి వేరయ్యే వరకు చూడలేరు. అప్పుడు నిజంగానే మీ దేవుడనైన నన్నూ, వాక్కు అయిన నా కుమారుణ్ణీ మీరు ముఖాముఖిగా చూస్తారు. పునరుత్థానం గురించిన వివరణలో నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, సార్వత్రిక పునరుత్థానం తరువాత మీ మానవ స్వభావం నిత్య వాక్కు యొక్క మానవ స్వభావానికి అనురూపమయ్యే వరకు, ఇప్పటి నుంచి మీరు నన్ను బుద్ధి నేత్రంతో మాత్రమే చూడగలరు. ఎందుకంటే, నేను ఉన్నట్లుగా ఇప్పుడు మీరు నన్ను చూడలేరు. అందుకే, ఆ మాధ్యమం ద్వారా మీరు నన్ను చూడగలిగేలా, దైవ స్వభావాన్ని మీ మానవ స్వభావంతో కప్పి ఉంచాను. అదృశ్యుడనైన నేను, మీ మానవ స్వభావపు శరీరంతో కప్పబడిన నా కుమారుడైన వాక్కును మీ వద్దకు పంపడం ద్వారా, ఒక విధంగా నన్ను నేను దృశ్యమానం చేసుకున్నాను. ఆయన నన్ను మీకు ప్రత్యక్షపరచాడు. అందుకే ఆయన, ‘తండ్రిని మీకు ప్రత్యక్షపరుస్తాను’ అని కాక, ‘నన్ను నేను మీకు ప్రత్యక్షపరచుకుంటాను’ అన్నాడు. అది ఆయన ఇలా చెప్పినట్లే: ‘నా తండ్రి తనను తాను నాకు ప్రత్యక్షపరచుకునే విధంగానే, నేను నన్ను మీకు ప్రత్యక్షపరచుకుంటాను; ఎందుకంటే ఆయన తనను తాను ఇలా ప్రత్యక్షపరచుకోవడంలో నన్ను ప్రత్యక్షపరుస్తున్నాడు.’ కాబట్టి, ‘తండ్రిని మీకు ప్రత్యక్షపరుస్తాను’ అని ఆయన ఎందుకు చెప్పలేదో ఇప్పుడు మీరు అర్థం చేసుకున్నారు. మీరు ఇంకా మర్త్య శరీరంలో ఉన్నంతకాలం అటువంటి దర్శనం మీకు అసాధ్యం కాబట్టీ, ఆయన నాతో ఏకమై ఉన్నాడు కాబట్టీ అలా చెప్పలేదు.”

వంతెనలోని మొదటి మెట్టు ఎక్కిన తరువాత, ఆత్మ రెండవ మెట్టు ఎక్కడానికి ఎలా ముందుకు సాగాలి.

“స్నేహితుని ప్రేమను పొందిన వ్యక్తి స్థితి ఎంత శ్రేష్ఠమైనదో నీవు ఇప్పుడు చూశావు; అనురాగమనే పాదంతో పైకి ఎక్కి, నా కుమారుని దేహంలో సూచించబడిన మూడు మెట్లలో రెండవదైన హృదయ రహస్యాన్ని చేరుకున్నాడు. ఆత్మ యొక్క మూడు శక్తులు అంటే ఏమిటో నేను నీకు చెప్పాను; ఇప్పుడు అవి ఆత్మ దాటివెళ్లే మూడు స్థితులను ఎలా సూచిస్తాయో నీకు చూపుతాను. మూడవ స్థితిని గురించి చెప్పేముందు, మనిషి ఎలా స్నేహితుడవుతాడో, స్నేహితుని స్థాయి నుండి పుత్రుని స్థాయికి ఎదిగి పుత్రప్రేమను ఎలా పొందుతాడో, తాను స్నేహితుడయ్యానో లేదో ఎలా తెలుసుకోవచ్చో నీకు చూపాలని కోరుతున్నాను. ముందుగా, మనిషి స్నేహితుని స్థితికి ఎలా చేరుకుంటాడో చెబుతాను. ప్రారంభంలో, మనిషి దాసునికి ఉండే భయంతో నాకు అపరిపూర్ణంగా సేవ చేస్తాడు; అయితే సాధన, పట్టుదల ద్వారా, నాలో తనకు ఆనందాన్ని, మేలును కనుగొంటూ, ఆనందం కోసం ప్రేమించే స్థితికి చేరుకుంటాడు. పరిపూర్ణ ప్రేమను, అంటే స్నేహితుని ప్రేమను, పుత్రుని ప్రేమను పొందాలని కోరుకునే ప్రతి ఒక్కరూ తప్పక దాటవలసిన అవసరమైన దశ ఇది. నేను పుత్రప్రేమను పరిపూర్ణమైనదని పిలుస్తాను; ఎందుకంటే దాని ద్వారా మనిషి నిత్య తండ్రినైన నా నుండి తన వారసత్వాన్ని పొందుతాడు; అంతేకాక, పుత్రుని ప్రేమలో స్నేహితుని ప్రేమ కూడా ఇమిడి ఉంటుంది. అందుకే స్నేహితుడు పుత్రునిగా ఎదుగుతాడని నీకు చెప్పాను. ఆ స్థితికి చేరడానికి ఏ సాధనాలను అనుసరిస్తాడు? నేను నీకు చెబుతాను. ప్రతి పరిపూర్ణత, ప్రతి సద్గుణం దైవప్రేమ నుండి ఉద్భవిస్తాయి; దైవప్రేమ వినయం ద్వారా పోషించబడుతుంది. ఈ వినయం ఆత్మజ్ఞానం నుండి, తనలోని ఇంద్రియలోలత్వం పట్ల పవిత్రమైన ద్వేషం నుండి పుడుతుంది. ఆ స్థితికి చేరడానికి మనిషి పట్టుదలతో కొనసాగాలి; ఆత్మజ్ఞానమనే నేలమాళిగలో నిలిచి ఉండాలి. అక్కడ నా ఏకైక కుమారుని రక్తంలో నా కారుణ్యాన్ని తెలుసుకుంటాడు; ఈ ప్రేమతో నా దివ్యప్రేమను తనవైపు ఆకర్షించుకుంటూ, ఆధ్యాత్మిక విషయాలలోనూ లౌకిక విషయాలలోనూ తన వక్రమైన స్వేచ్ఛాచిత్తాన్ని సమూలంగా తొలగించుకోవడానికి సాధన చేస్తూ, పేతురు చేసినట్లుగా తన ఇంటిలో తాను దాగి ఉండాలి. పేతురు నా కుమారుని ఎరుగనని చెప్పి పాపం చేసిన తరువాత విలపించడం ప్రారంభించాడు. అయినా అతని విలాపం అపరిపూర్ణంగానే ఉండింది; నలభై రోజులు గడిచే వరకు, అంటే స్వర్గారోహణం తరువాతి వరకు అలాగే ఉండిపోయింది. అయితే నా సత్యమైన నా కుమారుడు తన మానవ స్వభావంతో నా వద్దకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, పేతురు, ఇతరులు నా సత్యమైన నా కుమారుడు వారికి వాగ్దానం చేసిన పవిత్రాత్మ రాక కోసం ఎదురుచూస్తూ ఇంటిలో దాగి ఉన్నారు. భయం వల్ల వారు తలుపులు మూసుకొని లోపలే ఉండిపోయారు; ఎందుకంటే నిజమైన ప్రేమను చేరుకునే వరకు ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ భయపడుతూనే ఉంటుంది. అయితే వారు ఉపవాసంలోనూ, వినయపూర్వకమైన నిరంతర ప్రార్థనలోనూ పట్టుదలతో కొనసాగి, పవిత్రాత్మ సమృద్ధిని పొందినప్పుడు, వారి భయం తొలగిపోయింది; వారు సిలువవేయబడిన క్రీస్తును అనుసరించి, ఆయనను ప్రకటించారు. అలాగే, ఈ పరిపూర్ణతను చేరుకోవాలని కోరుకునే ఆత్మ కూడా, మరణకర పాపం యొక్క నిజస్వరూపాన్ని గుర్తించి, దాని దోషం నుండి లేచిన తరువాత, శిక్షకు భయపడి విలపించడం ప్రారంభిస్తుంది. అక్కడి నుండి నా కారుణ్యాన్ని ధ్యానించే స్థితికి ఎదుగుతుంది; ఆ ధ్యానంలో తనకు ఆనందాన్ని, మేలును కనుగొంటుంది. ఇది అపరిపూర్ణ స్థితి. ఆత్మలో పరిపూర్ణతను పెంపొందించడానికి, నలభై రోజుల తరువాత, అంటే ఈ రెండు స్థితుల తరువాత, నేను అప్పుడప్పుడు నన్ను ఉపసంహరించుకుంటాను; అనుగ్రహాన్ని కాదు, నా సాన్నిధ్యం అనుభూతిని మాత్రమే ఉపసంహరించుకుంటాను. నా సత్యమైన నా కుమారుడు శిష్యులతో ‘నేను వెళ్లి, మీ వద్దకు తిరిగి వస్తాను’ అని చెప్పినప్పుడు దీనిని నీకు చూపించాడు.

“ఆయన చెప్పినదంతా ప్రధానంగా, ప్రత్యేకంగా శిష్యులతో చెప్పినదే అయినా, సాధారణంగా అది ప్రస్తుతమున్న వారందరికీ, భవిష్యత్తులో ఉండబోయే వారందరికీ, అంటే వారి తరువాత వచ్చేవారికి కూడా సంబంధించినది. ‘నేను వెళ్లి మీ దగ్గరకు తిరిగి వస్తాను’ అని ఆయన అన్నాడు; అలాగే జరిగింది కూడా. ఎందుకంటే, పవిత్రాత్మ శిష్యులపైకి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, నేను పైన నీకు చెప్పినట్లుగా, ఆయన కూడా తిరిగి వచ్చాడు. పవిత్రాత్మ ఒంటరిగా తిరిగి రాలేదు; నా శక్తితోను, నాతో ఏకమై ఉన్న కుమారుని జ్ఞానంతోను, తండ్రినైన నా నుండియు కుమారుని నుండియు వెలువడే తన సొంత కనికరంతోను వచ్చాడు. ఇప్పుడు, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఆత్మను అపరిపూర్ణత నుండి పైకి లేపడానికి, మునుపటి ఓదార్పులను దానికి లేకుండా చేసి, దాని అనుభూతి నుండి నన్ను నేను ఉపసంహరించుకుంటాను. ఆ ఆత్మ మరణకర పాపపు దోషంలో ఉన్నప్పుడు, అది నా నుండి తనను తాను వేరుచేసుకుంది. దాని సొంత దోషం కారణంగానే నేను దానికి కృపను లేకుండా చేశాను; ఎందుకంటే ఆ దోషం దాని కోరికల ద్వారాన్ని మూసివేసింది. అందువల్ల కృప అనే సూర్యుడు ప్రకాశించలేదు; అది సూర్యునిలోని లోపం వల్ల కాదు, కోరికల ద్వారాన్ని మూసివేసే సృష్టిప్రాణిలోని లోపం వల్లనే. ఆత్మ తనను తాను, తన చీకటిని గుర్తించినప్పుడు, కిటికీని తెరచి, పవిత్ర పాపసంకీర్తనం ద్వారా తన మలినాన్ని వాంతి చేసివేస్తుంది. అప్పుడు నేను కృప ద్వారా ఆత్మలోకి తిరిగి వచ్చి, అనుభూతి పరంగా దాని నుండి నన్ను నేను ఉపసంహరించుకుంటాను. దానిని వినమ్రపరచడానికి, అది నన్ను నిజంగా వెదికేలా చేయడానికి, విశ్వాసపు వెలుగులో దానిని పరీక్షించి వివేచనకు చేర్చడానికి నేను ఇలా చేస్తాను. అప్పుడు, ఆ ఆత్మ తన గురించి తలచుకోకుండా, సజీవమైన విశ్వాసంతోను, తన ఇంద్రియాసక్తిపట్ల ద్వేషంతోను నన్ను ప్రేమిస్తే, మనశ్శాంతికీ ప్రశాంతతకీ తాను అనర్హమని భావిస్తూ, కష్టకాలంలో సంతోషిస్తుంది. ఇప్పుడు, నేను నీకు చెప్పిన మూడు విషయాలలో రెండవది వస్తోంది. అదేమిటంటే: ఆత్మ పరిపూర్ణతను ఎలా చేరుకుంటుంది, పరిపూర్ణమైనప్పుడు అది ఏమి చేస్తుంది అనేది. అది చేసేది ఇదే. నేను నన్ను ఉపసంహరించుకున్నానని గ్రహించినా, ఆ కారణంగా అది వెనుదిరిగి చూడదు; ఆత్మజ్ఞానమనే ఇంటిలో తనను తాను బంధించుకుని, వినమ్రతతో తన ఆధ్యాత్మిక సాధనలను పట్టుదలతో కొనసాగిస్తుంది. అందులోనే నివసిస్తూ, సజీవమైన విశ్వాసంతో పవిత్రాత్మ రాకకోసం, అంటే ప్రేమాగ్నినైన నా రాకకోసం ఎదురుచూస్తుంది. అది నా కోసం ఎలా ఎదురుచూస్తుంది? సోమరితనంతో కాదు, జాగరణతోను నిరంతర ప్రార్థనతోను ఎదురుచూస్తుంది. శారీరక జాగరణతో మాత్రమే కాక, బుద్ధిపరమైన జాగరణతో కూడా, అంటే తన మనోనేత్రాన్ని మెలకువగా ఉంచి ఎదురుచూస్తుంది. విశ్వాసపు వెలుగులో జాగరూకతతో ఉంటూ, నా ప్రేమానురాగాన్ని వెదుకుతూ, తన పవిత్రీకరణ తప్ప నేను మరేమీ కోరనని తెలుసుకుని, తన హృదయంలో చెదిరి తిరిగే ఆలోచనలను ద్వేషంతో సమూలంగా తొలగిస్తుంది. తన పవిత్రీకరణనే నేను కోరుతున్నానన్న విషయానికి నా కుమారుని రక్తం దానికి నిశ్చయాన్నిస్తుంది. నన్ను గురించిన జ్ఞానంతోను తనను గురించిన జ్ఞానంతోను వెలిగింపబడిన దాని నేత్రం ఇలా జాగరూకంగా ఉన్నంతకాలం, అది పవిత్రమైన ఆకాంక్షతో కూడిన ప్రార్థనను కొనసాగిస్తుంది; అది నిరంతర ప్రార్థన. అలాగే, పవిత్ర సభ ఆజ్ఞల ప్రకారం నియమిత సమయాలలో చేసే ప్రార్థనను కూడా ఆచరిస్తుంది. అపరిపూర్ణత నుండి పైకి లేచి పరిపూర్ణతను చేరుకోవడానికి ఆత్మ చేసేది ఇదే. అది పరిపూర్ణతను చేరుకోవాలనే ఈ ఉద్దేశంతోనే నేను దాని నుండి ఉపసంహరించుకుంటాను; కృప పరంగా కాదు, అనుభూతి పరంగా. అది తన లోపాలను చూసి తెలుసుకునేలా నేను మరోసారి దానిని విడిచిపెడతాను. ఓదార్పు లేకుండా పోయిందని భావిస్తూ, బాధతో పీడింపబడుతూ, అది తన సొంత బలహీనతను గుర్తించి, స్థిరత్వంతో ఉండటానికి గాని పట్టుదలతో కొనసాగటానికి గాని తాను ఎంత అసమర్థమో నేర్చుకోవాలని ఇలా చేస్తాను. ఈ విధంగా అది ఆధ్యాత్మిక స్వీయప్రేమను వేరుతో సహా నరికివేస్తుంది. ఎందుకంటే, దాని ఆత్మజ్ఞానమంతటి లక్ష్యమూ ఉద్దేశమూ ఇదే కావాలి: తనను తాను అధిగమించి, మనస్సాక్షి సింహాసనాన్ని అధిరోహించి, మరణపోరాటంలో ఉన్న అపరిపూర్ణ ప్రేమానుభూతి మళ్లీ తలెత్తడానికి అనుమతించకుండా ఉండాలి; దిద్దుబాటుతోను మందలింపుతోను, స్వీయద్వేషం మరియు సద్గుణంపట్ల ప్రేమ అనే కత్తితో స్వీయప్రేమ వేరును పెకలించివేయాలి.”

దేవుణ్ణి అపరిపూర్ణంగా ప్రేమించేవారు తమ పొరుగువారిని కూడా ఎలా అపరిపూర్ణంగా ప్రేమిస్తారు, ఈ అపరిపూర్ణ ప్రేమకు గల సూచనలు.

“ప్రతి అపరిపూర్ణత, ప్రతి పరిపూర్ణత నా నుండి పొందబడినట్లే, అవి పొరుగువారి ద్వారా వ్యక్తమవుతాయని కూడా నీవు తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను. సృష్టింపబడినవారిని తరచుగా ఆధ్యాత్మిక ప్రేమతో ప్రేమించే సరళమైన ఆత్మలకు ఇది బాగా తెలుసు. ఎందుకంటే, తమ స్వప్రయోజనాలను ఏమాత్రం పరిగణించకుండా నా ప్రేమను నిజాయితీగా స్వీకరించినట్లయితే, వారు అంతే నిజాయితీగా తమ పొరుగువారి పట్ల తమకున్న ప్రేమదాహాన్ని తీర్చుకుంటారు. ఒక వ్యక్తి ఊట దగ్గర నింపుకున్న పాత్రను అక్కడి నుండి తీసుకువెళ్లి, దానిలోనిది త్రాగితే ఆ పాత్ర ఖాళీ అవుతుంది. కానీ త్రాగుతున్నప్పుడు పాత్రను ఊటలోనే ఉంచితే, అది ఎల్లప్పుడూ నిండుగానే ఉంటుంది. అలాగే, పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ ఆధ్యాత్మికమైనదైనా, లౌకికమైనదైనా, స్వప్రయోజనాలను ఏమాత్రం పరిగణించకుండా నాలోనే దానిని పానం చేయాలి. నేను నిన్ను ప్రేమించే అదే ప్రేమతో నీవు నన్ను ప్రేమించాలని కోరుతున్నాను. నిజానికి నీవు అలా చేయలేవు, ఎందుకంటే నీవు నన్ను ప్రేమించకముందే నేను నిన్ను ప్రేమించాను. నాపై నీకున్న ప్రేమ అంతటికీ నీవు నాకు ఋణపడి ఉన్నావు. కాబట్టి నీవు నన్ను ప్రేమించడం నాకు ఉచితంగా ఇచ్చే కానుక కాదు; నీవు అలా చేయవలసిన బాధ్యత ఉంది కాబట్టే నన్ను ప్రేమిస్తున్నావు. కానీ నేను నీకు నా ప్రేమను ఇవ్వవలసిన ఋణం ఉండడం వల్ల కాదు, ఉచిత అనుగ్రహంతోనే నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. అందుచేత నేను నీ నుండి కోరే ప్రేమను నీవు నేరుగా నాకు తిరిగి ఇవ్వలేవు. నీవు నాకు చేయలేనిదాన్ని నీ తోటి వారికి చేయగలిగేలా నేను నిన్ను వారి మధ్య ఉంచాను. అంటే, పొరుగువారి నుండి ఏ ప్రతిఫలమూ ఆశించకుండా, నీవు వారికి స్వచ్ఛందంగా, ఉచితంగా నీ ప్రేమను ఇవ్వగలిగేలా చేశాను. నీవు వారికి చేసినదాన్ని నాకు చేసినట్లుగా నేను పరిగణిస్తాను. నన్ను హింసించిన పౌలుతో, ‘సౌలూ, సౌలూ, నీవు నన్నెందుకు హింసిస్తున్నావు?’ అని నా సత్యస్వరూపుడు చెప్పినప్పుడు దీనినే వెల్లడించాడు. తన విశ్వాసులను హింసించడంలో పౌలు తననే హింసిస్తున్నాడని భావించి ఆయన ఈ మాట అన్నాడు. ఈ ప్రేమ నిజాయితీతో కూడి ఉండాలి. ఎందుకంటే నీవు నన్ను ప్రేమించే అదే ప్రేమతో నీ పొరుగువారిని ప్రేమించాలి. సృష్టింపబడినవారి పట్ల ఉండే ఆధ్యాత్మిక ప్రేమలోని అపరిపూర్ణత ఎలా బయటపడుతుందో నీకు తెలుసా? తాను ప్రేమించే వ్యక్తి తన ప్రేమను సంతృప్తిపరచడం లేదని లేదా తనను తిరిగి ప్రేమించడం లేదని అనిపించినప్పుడు, లేదా ఆ వ్యక్తి తనతో కాక ఇతరులతో సంభాషిస్తున్నట్లు చూసినప్పుడు, లేదా తనకు ఓదార్పు లభించడం లేదని, తనకంటే మరొకరిని ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నారని భావించినప్పుడు ప్రేమించే వ్యక్తి బాధపడితే అది బయటపడుతుంది. ఈ విధంగానూ, ఇంకా అనేక ఇతర విధాలుగానూ, పొరుగువారి పట్ల ఆ వ్యక్తి ప్రేమ ఇంకా అపరిపూర్ణంగానే ఉందని తెలుస్తుంది. ఆ ప్రేమ మొదట సమస్త ప్రేమకు ఊటనైన నా నుండి పొందినదే అయినప్పటికీ, దానిని త్రాగడానికి ఆ వ్యక్తి పాత్రను నీటిలో నుండి బయటకు తీసుకున్నాడని తెలుస్తుంది. నా పట్ల ప్రేమ ఇంకా అపరిపూర్ణంగా ఉండడం వల్లనే పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ అంత బలహీనంగా ఉంది; స్వీయప్రేమ అనే వేరును పూర్తిగా తవ్వి తొలగించకపోవడం కూడా దానికి కారణం. అందుకే అటువంటి ప్రేమ ఉండడానికి నేను తరచుగా అనుమతిస్తాను. తద్వారా ఆత్మ తన సొంత అపరిపూర్ణతను తెలుసుకోగలుగుతుంది. ఇదే కారణంతో, ఆత్మకు నా సాన్నిధ్యం అనుభూతి కాకుండా నేను వెనుదిరుగుతాను. తద్వారా ఆ ఆత్మ తనను తాను తెలుసుకోవడం అనే గృహంలోకి ప్రవేశించి, అక్కడే నిలిచియుండేలా నడిపించబడుతుంది. అక్కడే సమస్త పరిపూర్ణత లభిస్తుంది. ఆ తరువాత, తన స్వచిత్తాన్ని నిర్మూలించే శక్తి అనుగ్రహం వల్లనే కలుగుతుందని ఆత్మ ఎంతగా గుర్తిస్తుందో, ఆ మేరకు మరింత వెలుగుతోను, నా సత్యాన్ని గురించిన మరింత జ్ఞానంతోను నేను ఆ ఆత్మలోకి తిరిగి వస్తాను. ఆ ఆత్మ తన ఆత్మ అనే ద్రాక్షావల్లిని సాగుచేయడం ఎన్నడూ ఆపదు. దుష్ట ఆలోచనలనే ముళ్లను పెకలించి, వాటి స్థానంలో సద్గుణాలనే రాళ్లను అమర్చుతూనే ఉంటుంది. నా ఏకైక కుమారుడైన క్రీస్తు అనే వంతెన మీదుగా సాగించిన ప్రయాణంలో తాను కనుగొన్న, సిలువవేయబడిన క్రీస్తు రక్తంతో ఆ రాళ్లు ఒకదానితో ఒకటి బంధింపబడి ఉంటాయి. నీకు గుర్తుంటే, ఆ వంతెనపై, అంటే నా సత్యస్వరూపుని బోధపై, ఆయన రక్తపు శక్తి పునాదిగా ఆ రాళ్లు పేర్చబడ్డాయని నేను నీకు చెప్పాను. ఎందుకంటే ఈ రక్తపు శక్తి వల్లనే సద్గుణాలు జీవాన్ని ఇస్తాయి.”


ప్రార్థనపై ఒక గ్రంథం

నిర్మలమైన, ఉదారమైన ప్రేమను చేరుకోవడానికి ఆత్మ అనుసరించే మార్గాల గురించి; ఇక్కడ ప్రార్థనపై గ్రంథం ప్రారంభమవుతుంది.

“సద్గుణంపై నిజమైన ప్రేమతోను, దుర్గుణంపై ద్వేషంతోను సిలువవేయబడిన క్రీస్తు బోధను అనుసరించి సాగిన ఆత్మ, స్వీయజ్ఞానమనే గృహానికి చేరుకొని అందులో ప్రవేశించిన తరువాత, తన తలుపుకు గడియ వేసుకొని, లోకపు ఓదార్పులనుండి పూర్తిగా వేరుపడి, జాగరణలోను నిరంతర ప్రార్థనలోను నిలిచి ఉంటుంది. అది తనను తాను ఇలా ఎందుకు బంధించుకుంటుంది? తన లోపాలను ఎరిగి భయంతోను, నిర్మలమైన, ఉదారమైన ప్రేమను చేరుకోవాలనే కోరికతోను అలా చేస్తుంది. మరే విధంగానూ ఆ ప్రేమను చేరుకోలేనని అది స్పష్టంగా చూసి, బాగా తెలుసుకుంటుంది కాబట్టి, తనలో కృప వృద్ధి చెందడం ద్వారా నేను రావాలని సజీవ విశ్వాసంతో ఎదురుచూస్తుంది. సజీవ విశ్వాసాన్ని ఎలా గుర్తించాలి? సద్గుణంలో పట్టుదలతో కొనసాగడం ద్వారా, ఏది ఎదురైనా దేనికోసమూ ఆత్మ ఎన్నడూ వెనుదిరగకపోవడం ద్వారా, విధేయత లేదా ప్రేమధర్మం కోసం తప్ప మరే కారణంతోనూ పవిత్ర ప్రార్థననుండి లేవకపోవడం ద్వారా దానిని గుర్తించాలి (దీనిని బాగా గమనించండి). మరే ఇతర కారణంతోనూ అది ప్రార్థనను విడిచిపెట్టకూడదు. ఎందుకంటే, ప్రార్థనకు నిర్ణయించిన సమయంలో అపవాది ఆత్మలోకి వచ్చి, అది ప్రార్థనలో నిమగ్నమై లేనప్పటికంటే ఎంతో ఎక్కువ సంఘర్షణను, కలతను కలిగించడం పరిపాటి. పవిత్ర ప్రార్థన ఆత్మకు విసుగు కలిగించేలా చేయడానికే వాడు ఇలా చేస్తాడు. తరచుగా ఈ మాటలతో దానిని శోధిస్తాడు: ‘ఈ ప్రార్థనవల్ల నీకు ఏ ప్రయోజనమూ లేదు; ఎందుకంటే నీ వాచిక ప్రార్థనలు తప్ప మరి దేనిపైనా నీవు శ్రద్ధ పెట్టనవసరం లేదు.’ ఆత్మ అలసిపోయి, మనసులో అయోమయానికి లోనై, ప్రార్థనా సాధనను విడిచిపెట్టేలా చేయడానికే వాడు ఇలా ప్రవర్తిస్తాడు. అయితే ప్రార్థన ఒక ఆయుధం; పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగులో, స్వేచ్ఛా నిర్ణయమనే భుజబలంతో, ప్రేమ అనే చేతితో దానిని పట్టుకుంటే, ఆత్మ ప్రతి విరోధినుండి తనను తాను కాపాడుకోగలదు.”

ఇక్కడ క్రీస్తు శరీర దివ్యసంస్కారానికి సంబంధించిన కొంత విషయాన్ని ప్రస్తావిస్తూ, సంపూర్ణ బోధ ఇవ్వబడుతుంది; ఆత్మ వాచిక ప్రార్థననుండి మానసిక ప్రార్థనకు ఎలా సాగిపోతుందో వివరించబడుతుంది; ఈ భక్తిగల ఆత్మ ఒకప్పుడు పొందిన దర్శనం కూడా వర్ణించబడుతుంది.

“అత్యంత ప్రియమైన కుమారీ, వినయంతో, నిరంతరంగా, విశ్వసనీయంగా చేసే ప్రార్థన ద్వారా, కాలక్రమేణా పట్టుదలతో ఆత్మ ప్రతి సద్గుణాన్నీ ఎలా పొందుతుందో తెలుసుకో. అందువల్ల ఆత్మ పట్టుదలతో కొనసాగాలి; అపవాది కలిగించే భ్రమవల్ల గానీ, తన బలహీనతవల్ల గానీ ప్రార్థనను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టకూడదు. అంటే, తన శరీరం నుంచి ఉద్భవించే ఏ ఆలోచనవల్లనైనా, ప్రేరణవల్లనైనా, లేదా ఏ ప్రాణి మాటలవల్లనైనా ప్రార్థనను విడిచిపెట్టకూడదు. ఆత్మ ప్రార్థనకు ఆటంకం కలిగించాలనే ఉద్దేశంతో అపవాది తరచుగా మనుషుల నాలుకలపై తిష్ఠవేసి, వారిచేత అర్థంలేని మాటలు మాట్లాడిస్తాడు. పట్టుదల అనే సద్గుణం ద్వారా ఆత్మ వీటన్నిటినీ దాటిపోవాలి. ఆహా! తనను గురించిన జ్ఞానం, నన్ను గురించిన జ్ఞానం అనే గృహంలో ఉంటూ, విశ్వాసపు వెలుగుకు బుద్ధినేత్రాన్ని తెరిచి, నా ప్రేమసమృద్ధికి హృదయభావాలను తెరిచి చేసే పవిత్ర ప్రార్థన ఆ ఆత్మకూ నాకూ ఎంత మధురంగా, ఎంత ప్రీతికరంగా ఉంటుందో! ఆ ప్రేమ, మీకు దృశ్యరూపంలో ప్రత్యక్షమైన నా ఏకైక కుమారుని ద్వారా మీకు కనబడేలా చేయబడింది; ఆయన తన రక్తంతో దానిని మీకు చూపించాడు! ఆ రక్తం ఆత్మను పరవశింపజేసి, దైవప్రేమ అనే అగ్నిని దానికి వస్త్రంగా తొడిగి, దివ్యసత్ప్రసాదమనే ఆహారాన్ని దానికి ఇస్తుంది [అది పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహపు సత్రంలో ఉంచబడింది]. అంటే, సంపూర్ణ దేవుడూ సంపూర్ణ మానవుడూ అయిన నా కుమారుని శరీరరక్తాల ఆహారాన్ని ఇస్తుంది. రక్తపు తాళపుచెవిని కలిగివున్న నా ప్రతినిధి హస్తం ద్వారా అది మీకు అందించబడుతుంది. నేను నీకు చెప్పిన సత్రం ఇదే. నా సత్యస్వరూపుని బోధ అనే మార్గంలో వెళ్లే బాటసారులూ యాత్రికులూ బలహీనతవల్ల సొమ్మసిల్లిపోకుండా వారికి ఆహారమూ ఆదరణా అందించేందుకు అది వంతెనపై ఉంది. ఈ ఆహారాన్ని స్వీకరించేవారు దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని ప్రత్యక్షంగా స్వీకరించినా, ఆధ్యాత్మికంగా స్వీకరించినా, వారి ఆకాంక్షకు అనుగుణంగా అది వారికి కొద్దిగానో ఎక్కువగానో బలాన్నిస్తుంది. దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని నిజంగా స్వీకరించినప్పుడు అది ప్రత్యక్ష స్వీకరణ అవుతుంది. దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించాలనే ఆకాంక్షతోనూ, సిలువవేయబడిన క్రీస్తు రక్తాన్ని ధ్యానించడం ద్వారానూ పాలుపొందినప్పుడు అది ఆధ్యాత్మిక స్వీకరణ అవుతుంది. ప్రేమభావంతో, దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని ప్రత్యక్షంగా స్వీకరిస్తున్నట్లుగానే అలా పాలుపొందుతారు. ప్రేమవల్ల చిందించబడిందని ఆత్మ గ్రహించే ఆ రక్తంలోనే ఈ ప్రేమభావాన్ని ఆస్వాదించాలి. ఇది చూసినప్పుడు ఆత్మ పరవశించి, పవిత్రమైన ఆకాంక్షతో ప్రజ్వలిస్తూ, నాపట్లా తన పొరుగువారిపట్లా ప్రేమతో నిండిపోయి తృప్తిచెందుతుంది. దీనిని ఎక్కడ పొందవచ్చు? ఆత్మజ్ఞానమనే గృహంలో పవిత్ర ప్రార్థన ద్వారా పొందవచ్చు. పేతురూ శిష్యులూ జాగరణలోనూ ప్రార్థనలోనూ నిలిచి ఉండగా తమ అపరిపూర్ణతను విడిచి పరిపూర్ణతను పొందినట్లే, అక్కడ అపరిపూర్ణతలు తొలగిపోతాయి. ఏ సాధనం ద్వారా దీనిని పొందవచ్చు? అత్యంత పవిత్రమైన విశ్వాసంతో మేళవించిన పట్టుదల ద్వారా. “అయితే, అనేక ఆత్మలు చేసే విధంగా కేవలం నోటితో మాత్రమే ప్రార్థిస్తే, ఆత్మకు ప్రార్థన నుంచి ఇటువంటి ఉత్సాహమూ పోషణా లభిస్తాయని అనుకోకు. అలాంటివారి ప్రార్థనల్లో ప్రేమకన్నా మాటలే ఎక్కువగా ఉంటాయి. కీర్తనలను పూర్తిచేయడం, అనేకసార్లు పరలోక ప్రార్థన చెప్పడం తప్ప మరి దేనిపైనా వారు శ్రద్ధపెట్టరు. తాము నిర్ణయించుకున్న సంఖ్య పూర్తికాగానే, ఇక మరి దేనినీ గురించి ఆలోచిస్తున్నట్లు కనిపించరు. కేవలం నోటితో పఠించడంలోనే భక్తిపూర్వక శ్రద్ధనూ ప్రేమనూ ఉంచుతున్నట్లు కనిపిస్తారు. ఆత్మ ఇలా చేయవలసిన అవసరం లేదు. ఎందుకంటే, కేవలం ఇలానే చేయడంవల్ల అది చాలా కొద్దిపాటి ఫలాన్నే ఇస్తుంది; అది నాకు కలిగించే సంతోషం కూడా చాలా తక్కువే. అయితే, మానసిక ప్రార్థనకు తాము పిలువబడ్డామని అందరికీ అనిపించదు గనుక ఆత్మ మౌఖిక ప్రార్థనను విడిచిపెట్టాలా అని నన్ను అడిగితే, నేను ‘కూడదు’ అని సమాధానమిస్తాను. ఆత్మ అంచెలంచెలుగా ముందుకు సాగాలి. ఆత్మ మొదట అపరిపూర్ణంగా ఉండి తరువాత పరిపూర్ణమయ్యేటట్లే, దాని ప్రార్థన కూడా ఉంటుందని నాకు బాగా తెలుసు. అయినప్పటికీ, ఆత్మ ఇంకా అపరిపూర్ణంగా ఉన్నప్పుడు, సోమరితనంలో పడిపోకుండా మౌఖిక ప్రార్థనను కొనసాగించాలి. కానీ మానసిక ప్రార్థనతో మేళవించకుండా మౌఖిక ప్రార్థనలు చేయకూడదు. అంటే, పఠిస్తున్నప్పుడు, తన లోపాలనూ నా ఏకైక కుమారుని రక్తాన్నీ ధ్యానిస్తూ, నా ప్రేమలో తన మనస్సును పైకి లేపడానికి ప్రయత్నించాలి. ఆ రక్తంలోనే నా ప్రేమ యొక్క విశాలతనూ తన పాపాల క్షమాపణనూ ఆత్మ కనుగొంటుంది. ఆత్మజ్ఞానమూ తన లోపాలను గురించిన ధ్యానమూ తనలో ఉన్న నా మంచితనాన్ని గుర్తించేలా చేసి, నిజమైన వినయంతో తన ఆధ్యాత్మిక సాధనలను కొనసాగించేలా చేయడానికి ఆత్మ ఇలా చేయాలి. నిర్దిష్టమైన, భయంకరమైన పాపాలను జ్ఞాపకం చేసుకోవడంవల్ల మనస్సు కలుషితం కాకుండా ఉండేందుకు, లోపాలను ఒక్కొక్కటిగా కాకుండా సాధారణంగా పరిశీలించాలని నేను కోరుతున్నాను. అయితే, నేను చెప్పినట్లుగా, ఆత్మ నా కుమారుని రక్తాన్నీ నా కారుణ్యపు విశాలతనూ జ్ఞాపకం చేసుకోకుండా, తన పాపాలను సాధారణంగా గానీ ఒక్కొక్కటిగా గానీ పరిశీలించకూడదని నేను కోరుతున్నాను. లేకపోతే అది కలవరంలో పడిపోయే ప్రమాదం ఉంది. ఆ కలవరంతోపాటు, దానిని కలిగించిన అపవాది కూడా, పాపపశ్చాత్తాపం, పాపంపట్ల అయిష్టత అనే ముసుగులో వస్తాడు. అప్పుడు ఆత్మ తన కలవరంవల్ల మాత్రమే కాకుండా, నా కారుణ్యపు బాహువును పట్టుకోకపోవడంవల్ల కలిగే నిరాశవల్ల కూడా నిత్యశిక్షకు చేరుతుంది. నా సేవకులను అపవాది మోసగించే సూక్ష్మమైన ఎత్తుగడల్లో ఇది ఒకటి. అతని మోసం నుంచి తప్పించుకోవడానికీ, నాకు ప్రీతికరంగా ఉండడానికీ, నిజమైన వినయంతో నా అపరిమితమైన కారుణ్యంలో మీ హృదయాలనూ ప్రేమభావాలనూ విశాలపరచుకోవాలి. అపవాది గర్వం వినయమనస్సును ఎదిరించి నిలువలేదని నీకు తెలుసు. అలాగే, ఆత్మ నా కారుణ్యంపైనే నిజంగా ఆశ ఉంచితే, నా మేలైన కారుణ్యపు విశాలతను మించిన ఆత్మకలవరం ఏదీ ఉండదు. అందుకే, నీకు సరిగా గుర్తుంటే, ఒకసారి అపవాది కలవరపరచడం ద్వారా నిన్ను పడగొట్టాలని కోరాడు. నీ జీవితం మోసంలో గడిచిందనీ, నీవు నా చిత్తాన్ని అనుసరించలేదనీ నీకు నిరూపించాలనుకున్నాడు. అప్పుడు నీవు నీ కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చావు. నా మంచితనం నీకు అలా చేయడానికి శక్తినిచ్చింది; దానిని స్వీకరించేవారికి అది ఎన్నడూ నిరాకరించబడదు. అంటే, నీవు నా కారుణ్యంపై వినయంతో నమ్మకం ఉంచి లేచి ఇలా అన్నావు: ‘నా జీవితం నిజంగానే చీకటిలో గడిచిందని నా సృష్టికర్త ఎదుట ఒప్పుకుంటున్నాను. అయినా సిలువవేయబడిన క్రీస్తు గాయాలలో నన్ను నేను దాచుకుంటాను; ఆయన రక్తంలో స్నానం చేస్తాను. అలా నా దోషాలు దహించబడతాయి; నా సృష్టికర్తపట్ల ఆకాంక్షతో ఆనందిస్తాను.’ అప్పుడు అపవాది పారిపోయాడని నీకు గుర్తుంది. తరువాత మరోవైపు తిరిగి, నీలో గర్వాన్ని పొంగించడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఇలా అన్నాడు: ‘నీవు పరిపూర్ణంగా ఉన్నావు; దేవునికి ప్రీతికరంగా ఉన్నావు. ఇక నిన్ను నీవు బాధపెట్టుకోవలసిన అవసరమూ, నీ పాపాల కోసం విలపించవలసిన అవసరమూ లేదు.’ మరోసారి నేను నీ నిజమైన మార్గాన్ని, అంటే నిన్ను నీవు తగ్గించుకోవడాన్ని, చూడడానికి నీకు వెలుగునిచ్చాను. అప్పుడు నీవు అపవాదికి ఈ మాటలతో సమాధానమిచ్చావు: ‘నా దుస్థితి ఎంత దయనీయం! బాప్తిస్మ యోహాను ఎన్నడూ పాపం చేయలేదు; తన తల్లి గర్భంలోనే పవిత్రపరచబడ్డాడు. నేనేమో ఎన్నో పాపాలు చేశాను. నా పాపాలతో నేను ఎవరిని నొప్పించానో, ఆ దేవుడు ఎవరో, ఆయనను నొప్పించే నేను ఎవరినో గ్రహిస్తూ, దుఃఖంతోనూ నిజమైన పశ్చాత్తాపంతోనూ ఆ పాపాలను తెలుసుకోవడం ఇప్పుడిప్పుడే మొదలుపెట్టాను.’ అప్పుడు అపవాది, నా మంచితనంపై నీవు ఉంచిన వినయపూర్వక ఆశను ఎదిరించి నిలువలేక, నీతో ఇలా అన్నాడు: ‘నీకు శాపం కలుగుగాక! నిన్ను పట్టుకోవడానికి నాకు ఏ మార్గమూ దొరకడం లేదు. కలవరంతో నిన్ను కిందికి తోస్తే, కారుణ్యపు రెక్కలపై నీవు పరలోకానికి ఎగిరిపోతావు. నిన్ను పైకి ఎత్తితే, నిన్ను నీవు నరకం వరకు తగ్గించుకుంటావు. నేను నరకంలోకి వెళితే, నీవు నన్ను వెంటాడుతావు. ప్రేమ అనే కర్రతో నీవు నన్ను కొడుతున్నావు గనుక ఇక నీ దగ్గరికి తిరిగిరాను.’ కాబట్టి ఆత్మ తనను గురించిన జ్ఞానాన్ని నా మంచితనాన్ని గురించిన జ్ఞానంతో మేళవించాలి. అప్పుడు మౌఖిక ప్రార్థన దానిని చేసే ఆత్మకు ఉపయోగకరంగానూ నాకు ప్రీతికరంగానూ ఉంటుంది. అలా పట్టుదలతో చేసే అపరిపూర్ణమైన మౌఖిక ప్రార్థన నుంచి ఆత్మ పరిపూర్ణమైన మానసిక ప్రార్థనకు చేరుతుంది. కానీ తాను నిర్ణయించుకున్న సంఖ్యను పూర్తిచేయడమే లక్ష్యంగా పెట్టుకుని, మౌఖిక ప్రార్థన కోసం మానసిక ప్రార్థనను విడిచిపెడితే, అది ఎన్నటికీ ఆ స్థితికి చేరదు. కొన్నిసార్లు ఆత్మ ఎంత అవగాహనలేకుండా ఉంటుందంటే, ఇన్ని ప్రార్థనలు నోటితో చెప్పాలని నిర్ణయించుకుని ఉంటుంది. అప్పుడు నేను దాని మనస్సును ఒకసారి ఒక విధంగా, మరోసారి మరో విధంగా సందర్శిస్తాను: కొన్నిసార్లు ఆత్మజ్ఞానపు మెరుపులోనో పాపపశ్చాత్తాపంలోనో, కొన్నిసార్లు నా ప్రేమ యొక్క విశాలతలోనో, మరికొన్నిసార్లు నా ఇష్టానికీ ఆత్మ ఆకాంక్షకూ అనుగుణంగా వివిధ రీతుల్లో నా సత్యస్వరూపుని సన్నిధిని దాని మనస్సు ఎదుట ఉంచడం ద్వారానో అలా చేస్తాను. అయినా ఆ ఆత్మ తాను ప్రారంభించినదాన్ని విడిచిపెట్టడానికి బదులుగా, నిర్ణయించుకున్న సంఖ్యను పూర్తిచేయడం కోసం, తన అంతరాత్మ ద్వారా అనుభవిస్తున్నట్లుగా ఉండే నా సందర్శనను విడిచిపెడుతుంది. అది అలా చేయకూడదు; ఎందుకంటే అలా చేయడం ద్వారా అపవాది మోసానికి లొంగిపోతుంది. నేను నీకు చెప్పిన అనేక విధాలుగా నా సందర్శనవల్ల తన మనస్సు సిద్ధపడుతున్నట్లు అనుభవించిన క్షణమే ఆత్మ మౌఖిక ప్రార్థనను నిలిపివేయాలి. తరువాత నా సందర్శన ముగిశాక, సమయం ఉంటే, తాను చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్న మౌఖిక ప్రార్థనలను తిరిగి కొనసాగించవచ్చు. కానీ వాటిని పూర్తిచేయడానికి సమయం లేకపోతే, ఆ కారణంగా కలతచెందకూడదు; చికాకుపడకూడదు, మనస్సులో కలవరపడకూడదు. అయితే, అది మతాధికారులూ అంకితజీవితాన్ని గడిపేవారూ తప్పనిసరిగా చేయవలసిన దివ్య స్తుతిప్రార్థన కాకూడదు. ఆ ప్రార్థనను విస్మరించడం నాకు విరుద్ధమైన అపరాధం అవుతుంది; వారు మరణించే వరకు దానిని చేయాలి. అయితే, దానిని చేయడానికి నిర్ణయించిన సమయంలో వారి మనస్సులు పవిత్రమైన ఆకాంక్షతో ఆకర్షించబడి పైకి లేవనెత్తబడుతున్నట్లు అనుభవిస్తే, నా సందర్శనకు ముందుగానో తరువాతగానో ఆ ప్రార్థనను చేసేలా ఏర్పాటు చేసుకోవాలి. తద్వారా ఆ ప్రార్థనను సమర్పించవలసిన బాధ్యత విస్మరించబడకూడదు. కానీ మిగిలిన సందర్భాలన్నిటిలోనూ, పైన చెప్పిన కారణం కోసం మౌఖిక ప్రార్థనను వెంటనే నిలిపివేయాలి. నేను నీకు చెప్పిన విధంగా చేసే మౌఖిక ప్రార్థన ఆత్మను పరిపూర్ణతకు చేర్చగలదు. అందువల్ల ఆత్మ దానిని విడిచిపెట్టకుండా, నేను నీకు చెప్పిన విధంగానే ఆచరించాలి.

అందువల్ల, పట్టుదలతో సాధన చేయడం ద్వారా, ఆత్మ ప్రార్థనను యథార్థంగా ఆస్వాదిస్తుంది; నా ఏకైక కుమారుని రక్తమనే ఆహారాన్ని కూడా ఆస్వాదిస్తుంది. అందుకే, కొందరు క్రీస్తు శరీరరక్తాలను సంస్కారరీతిలో స్వీకరించకపోయినా, వాటి ఫలాలను పొందే రీతిలో స్వీకరిస్తారని నీకు చెప్పాను. అంటే, వారు ప్రేమానురాగంతో వాటిలో పాలుపొందుతారు; తాము ఏ అనురాగంతో ప్రార్థిస్తారో దానినిబట్టి, పవిత్ర ప్రార్థన ద్వారా వాటిని కొద్దిగానో ఎక్కువగానో ఆస్వాదిస్తారు. కొద్దిపాటి వివేకంతో, ఒక పద్ధతి లేకుండా ముందుకు సాగేవారు కొద్దిగానే ఆస్వాదిస్తారు; ఎంతో వివేకంతో సాగేవారు ఎక్కువగా ఆస్వాదిస్తారు. ఎందుకంటే, ఆత్మ తనపై తనకున్న అనురాగాన్ని విడదీసుకొని, బుద్ధి వెలుగుతో దానిని నాలో స్థిరపరచడానికి ఎంతగా ప్రయత్నిస్తుందో, అంతగా తెలుసుకుంటుంది; ఎంతగా తెలుసుకుంటుందో, అంతగా ప్రేమిస్తుంది; ఎక్కువగా ప్రేమిస్తూ, ఎక్కువగా ఆస్వాదిస్తుంది. కాబట్టి, పరిపూర్ణ ప్రార్థన అనేక మాటల ద్వారా లభించదని నీవు గ్రహిస్తావు. కోరికతో నిండిన అనురాగం ద్వారా, ఆత్మ తనను తాను తెలుసుకొని, నా కారుణ్యాన్ని తెలుసుకొని, ఈ రెండు జ్ఞానాలలో ఒకదానితో మరొకదాన్ని మేళవిస్తూ నా వైపు లేవడం ద్వారా అది లభిస్తుంది. ఈ విధంగా ఆత్మ మానసిక ప్రార్థనను, వాచిక ప్రార్థనను కలిపి ఆచరిస్తుంది; ఎందుకంటే, కార్యశీల జీవితమూ ధ్యాన జీవితమూ ఏకమై ఉన్నట్లే, ఈ రెండూ కూడా ఏకమై ఉన్నాయి. వాచిక ప్రార్థనను గానీ మానసిక ప్రార్థనను గానీ అనేక విభిన్న విధాలుగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. పవిత్రమైన కోరిక నిరంతర ప్రార్థన అని నేను నీకు చెప్పాను. దీని అర్థమేమిటంటే, పవిత్ర కోరిక అనే నిరంతర ప్రార్థనతోపాటు, ప్రార్థనకు ప్రత్యేకంగా నియమించిన సమయానికి మంచి, పవిత్రమైన సంకల్పం తనను తాను ఆకాంక్షతో సిద్ధపరచుకుంటుంది. అందువల్ల, పవిత్ర సంకల్పంలో స్థిరంగా నిలిచే ఆత్మ నియమిత సమయంలో వాచిక ప్రార్థన చేస్తుంది. కొన్నిసార్లు, పొరుగువారి రక్షణ నిమిత్తం ప్రేమ ఆజ్ఞాపించినట్లుగా, ఆ పొరుగువారు అవసరంలో ఉన్నారని ఆత్మ గ్రహించినప్పుడు, అలాగే నేను ఆ ఆత్మను ఉంచిన జీవనస్థితికి తగిన దాని స్వంత అవసరాలను బట్టి కూడా, ఆ ప్రార్థన నియమిత సమయాన్ని దాటి కొనసాగుతుంది. ప్రతివారూ తమ తమ స్థితిని బట్టి ఆత్మల రక్షణ కోసం కృషి చేయాలి; ఎందుకంటే ఈ సాధన పవిత్ర సంకల్పానికి మూలంగా ఉంటుంది. పొరుగువారి రక్షణ కోసం మాటల ద్వారానో కార్యాల ద్వారానో చేసే ఏ సహాయమైనా, దాని సారంలో ప్రార్థనయే. అయితే, నియమిత సమయంలో స్వయంగా చేయవలసిన ప్రార్థనకు అది ప్రత్యామ్నాయం కాదు. నా మహిమగల పతాకధారి పౌలు, ‘పని చేయడం మాననివారు ప్రార్థించడం కూడా మానరు’ అని చెప్పిన మాటల భావమిదే. ఈ కారణంగానే ప్రార్థన అనేక విధాలుగా జరుగుతుందని నీకు చెప్పాను. అంటే, ప్రేమానురాగంతో చేసే ప్రత్యక్ష ప్రార్థనను మానసిక ప్రార్థనతో ఏకం చేయవచ్చు; ఆ ప్రేమయే నిరంతర ప్రార్థన. సాధన, పట్టుదల ద్వారా, నేను ఆత్మను సందర్శించినప్పుడు మానసిక ప్రార్థన కోసం వాచిక ప్రార్థనను విడిచిపెట్టడం ద్వారా, మానసిక ప్రార్థనను ఎలా చేరుకోవచ్చో ఇప్పుడు నీకు చెప్పాను. సాధారణ ప్రార్థన గురించి కూడా నీతో మాట్లాడాను; అంటే, నిర్ణీత సమయాలకు వెలుపల సాధారణంగా చేసే వాచిక ప్రార్థన గురించి, సత్సంకల్పంతో చేసే ప్రార్థనల గురించి, తనలోనైనా పొరుగువారి విషయంలోనైనా సత్సంకల్పంతో చేసే ప్రతి సాధనా ప్రార్థన ఎలా అవుతుందో చెప్పాను. కాబట్టి, ఏకాంతంలో నిలిచిన ఆత్మ ప్రార్థనతో తనను తాను ప్రోత్సహించుకోవాలి; స్నేహపూర్వకమైన, బిడ్డకు తండ్రిపట్ల ఉండే ప్రేమను చేరుకున్నప్పుడు అది అలాగే చేస్తుంది. ఆత్మ ఈ మార్గంలో నిలవకపోతే, అది ఎల్లప్పుడూ నులివెచ్చగా, అపరిపూర్ణంగానే ఉండిపోతుంది; నా సేవలో తనకు కలిగే ఆనందం ఎంత ఉంటే, నన్నూ తన పొరుగువారినీ అంతవరకే ప్రేమిస్తుంది.”

ఆత్మ అపరిపూర్ణ ప్రేమనుండి తనను తాను వేరుచేసుకొని, స్నేహపూర్వకమైన, బిడ్డకు తండ్రిపట్ల ఉండే పరిపూర్ణ ప్రేమను పొందే విధానం గురించి.

“ఆత్మ అపరిపూర్ణత నుండి పైకిలేచి పరిపూర్ణతను ఎలా చేరుకుంటుందో ఇప్పటివరకు అనేక విధాలుగా నీకు చూపించాను. స్నేహపూర్వకమైన, బిడ్డకు తండ్రిపట్ల ఉండే ప్రేమను పొందిన తరువాత ఆత్మ అలా చేస్తుంది. ఆత్మ ఆత్మజ్ఞానమనే గృహంలో తనను తాను బంధించుకొని, పట్టుదల ద్వారా పరిపూర్ణ ప్రేమను చేరుకుంటుందని నీకు చెబుతున్నాను. ఈ ఆత్మజ్ఞానం ఆత్మను కలవరానికి గురిచేయకుండా ఉండాలంటే, దానితో నన్ను గురించిన జ్ఞానాన్ని మేళవించాలి. ఎందుకంటే, అది ఆత్మ తన ఇంద్రియ సుఖాన్ని, తనకు కలిగే ఓదార్పులలోని ఆనందాన్ని ద్వేషించేలా చేస్తుంది. అయితే, వినయంపై ఆధారపడిన ఈ ద్వేషం నుండి ఆత్మ సహనాన్ని పొందుతుంది. ఆ సహనంతో అపవాది దాడులను, మనుషుల హింసలను ఎదిరించడంలో బలపడుతుంది; దాని మేలు కోసం నేను దాని మనస్సు నుండి ఆనందాన్ని ఉపసంహరించినప్పుడు, నా విషయంలోనూ సహనంతో బలంగా నిలుస్తుంది. దాని ఇంద్రియాసక్తి దుష్టత్వంతో వివేకానికి వ్యతిరేకంగా తలెత్తితే, మనస్సాక్షి తీర్పు దానికి ఎదురుగా లేవాలి; దానిని ద్వేషిస్తూ, అటువంటి చెడు ఉద్వేగాలు వివేకాన్ని దాటి వెళ్లనివ్వకుండా, దానికి వ్యతిరేకంగా వివేకాన్ని నిలబెట్టాలి. అయితే, పవిత్ర ద్వేషంతో జీవించే ఆత్మ కొన్నిసార్లు వివేకానికి విరుద్ధమైన విషయాలకే కాక, వాస్తవానికి నా నుండి వచ్చే విషయాలకు కూడా తనను తాను సరిదిద్దుకొని, గద్దించుకుంటుంది. నా ప్రియ సేవకుడైన పునీత గ్రెగోరి, పవిత్రమైన, నిర్మలమైన మనస్సాక్షి పాపం లేనిచోట పాపాన్ని కల్పించిందని చెప్పినప్పుడు ఉద్దేశించినది ఇదే; అంటే, మనస్సాక్షి నిర్మలత్వం వల్ల పాపం లేనిచోట కూడా అది పాపాన్ని చూసింది.

“ఇప్పుడు, అపరిపూర్ణతను అధిగమించాలని కోరుకునే ఆత్మ, పవిత్రాత్మ రాకకై ఎదురుచూస్తూ పట్టుదలతో, జాగరణతో, వినయపూర్వకమైన నిరంతర ప్రార్థనతో ఇంటిలో నిలిచివున్న శిష్యులవలె, విశ్వాసపు వెలుగుతో ఆత్మపరిజ్ఞాన గృహంలో నా పరిపాలన కోసం వేచివుండాలి. ఉపవాసంతో, జాగరణతో నిలిచివుంటూ, తన బుద్ధినేత్రాన్ని నా సత్యబోధపై స్థిరంగా ఉంచాలి. వినయపూర్వకమైన నిరంతర ప్రార్థనలోనూ, పవిత్రమైన నిజమైన ఆకాంక్షలోనూ తనను తాను తెలుసుకుంటుంది కాబట్టి ఆ ఆత్మ వినయాన్ని సంతరించుకుంటుంది.”

పరిపూర్ణ ప్రేమను చేరుకున్నట్లు ఆత్మ తెలుసుకునే సూచనల గురించి.

“ఆత్మలు పరిపూర్ణ ప్రేమను చేరుకున్నాయని ఎలా గుర్తించవచ్చో ఇప్పుడు నీకు చెప్పవలసి ఉంది. పవిత్ర శిష్యులు పవిత్రాత్మను పొందిన తరువాత వారిలో కనిపించిన అదే సూచన ద్వారా దీనిని గుర్తించవచ్చు. వారు ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చి, బాధకు భయపడక, పైగా దానిలోనే గర్విస్తూ, నా ఏకజాత కుమారుడైన నా వాక్కు బోధను నిర్భయంగా ప్రకటించారు. నా నామ మహిమ కొరకు, స్తుతి కొరకు లోకంలోని నిరంకుశ పాలకుల ఎదుటకు వెళ్లి వారికి సత్యాన్ని ప్రకటించడానికి వారు వెనుకాడలేదు. అలాగే, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా ఆత్మపరిజ్ఞానంలో నా కోసం వేచివున్న ఆత్మ, నేను తిరిగి వచ్చినప్పుడు నన్ను దైవప్రేమాగ్నితో స్వీకరిస్తుంది. ఆ ప్రేమలో, పట్టుదలతో ఇంకా ఇంటిలోనే నిలిచివుంటూ, ప్రేమానురాగం ద్వారా సద్గుణాలను గర్భాన ధరిస్తూ నా శక్తిలో పాలుపంచుకుంటుంది. ఆ శక్తితోనూ, సద్గుణాలతోనూ తన ఇంద్రియ వాంఛలను అదుపుచేసి జయిస్తుంది. ఆ దైవప్రేమ ద్వారా నా కుమారుని జ్ఞానంలో పాలుపంచుకుంటుంది. ఆ జ్ఞానంలో తన బుద్ధినేత్రంతో నా సత్యాన్ని, ఆధ్యాత్మిక స్వీయప్రేమలోని మోసాలను చూస్తూ తెలుసుకుంటుంది. ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, ఈ స్వీయప్రేమ అంటే తనకు లభించే ఆధ్యాత్మిక ఓదార్పుల పట్ల ఉండే అపరిపూర్ణ ప్రేమ. ఆ అపరిపూర్ణ ప్రేమకు బంధితులైన ఆత్మలపై అపవాది ప్రయోగించే దుష్టత్వాన్ని, కపటాన్ని కూడా తెలుసుకుంటుంది. అందువల్ల, ఆ అపరిపూర్ణతను ద్వేషిస్తూ, పరిపూర్ణతను ప్రేమిస్తూ ఆ ఆత్మ లేచి నిలబడుతుంది. పవిత్రాత్మకు చెందిన ఈ దైవప్రేమ ద్వారా ఆయన చిత్తంలో పాలుపంచుకుంటూ, బాధను అనుభవించడానికి సిద్ధపడేలా తన చిత్తాన్ని దృఢపరచుకుంటుంది. నా నామం ద్వారా ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చి, తన పొరుగువారి పట్ల సద్గుణాలను ఆచరణలోకి తెస్తుంది. సద్గుణాలను ఆచరణలోకి తేవడానికి బయటకు వస్తుందని నేను చెప్పినప్పుడు, ఆత్మపరిజ్ఞాన గృహాన్ని విడిచిపెడుతుందని నా ఉద్దేశం కాదు. పొరుగువారికి అవసరం వచ్చినప్పుడు, తనకు లభించే ఆధ్యాత్మిక ఓదార్పులను కోల్పోతాననే భయాన్ని వదిలి, ప్రేమానురాగం ద్వారా తాను గర్భాన ధరించిన సద్గుణాలకు జన్మనివ్వడానికి బయటకు వస్తుందని నా ఉద్దేశం. ఇలా బయటకు వచ్చిన ఆత్మలు నాలుగవ స్థితిని చేరుకున్నాయి. అంటే, దైవప్రేమను ఆస్వాదిస్తూ, తమ పొరుగువారి పట్ల దానికి జన్మనిచ్చే పరిపూర్ణమైన మూడవ స్థితి నుండి, నాతో పరిపూర్ణ ఐక్యత కలిగిన నాలుగవ స్థితిని చేరుకున్నాయి. చివరగా చెప్పిన ఈ రెండు స్థితులూ ఒకదానితో ఒకటి ఐక్యమై ఉన్నాయి. అంటే, ఒకటి లేకుండా మరొకటి ఉండలేదు. ఎందుకంటే, పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ లేకుండా నా పట్ల ప్రేమ ఉండదు; నా పట్ల ప్రేమ లేకుండా పొరుగువారి పట్ల ప్రేమ ఉండదు.”

అపరిపూర్ణులు తండ్రిని మాత్రమే అనుసరించాలని ఎలా కోరుకుంటారో, పరిపూర్ణులు మాత్రం కుమారుని అనుసరించాలని ఎలా కోరుకుంటారో తెలిపే విషయం. వివిధ జ్ఞానస్నానాల గురించి ఈ పవిత్ర ఆత్మకు కలిగిన ఒక దర్శనం, ఇంకా అనేక సుందరమైన, ప్రయోజనకరమైన విషయాల గురించి.

“నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఈ చివరివారు ఇంటినుండి వెలుపలికి వచ్చారు; ఇది వారు అపరిపూర్ణత నుండి లేచి పరిపూర్ణతకు చేరుకున్నారనడానికి సూచన. నీ బుద్ధినేత్రాన్ని తెరిచి, సిలువవేయబడిన క్రీస్తు బోధ అనే వంతెన మీదుగా వారు పరుగెత్తడాన్ని చూడు; ఆ బోధే వారికి నియమం, మార్గం, ఉపదేశం అయింది. వారు తమ బుద్ధినేత్రం ముందు సిలువవేయబడిన క్రీస్తును తప్ప మరెవరినీ ఉంచుకోరు. అపరిపూర్ణ ప్రేమలో ఉండి, బాధను అనుభవించడానికి ఇష్టపడక, నాలో దొరికే ఆనందాన్ని మాత్రమే కోరుకునేవారిలా వారు తండ్రిని తమ ఎదుట ఉంచుకోరు. ప్రేమమత్తులో మునిగి, ఆ ప్రేమతో జ్వలిస్తున్నట్లుగా, వారు తమ శక్తులను కూడగట్టుకొని ఆ మూడు మెట్లను ఎక్కారు. ఆ మెట్లను నేను నీకు ఆత్మ యొక్క మూడు శక్తులుగా చిత్రించి చూపించాను; అలాగే, నా ఏకైక కుమారుడైన సిలువవేయబడిన క్రీస్తు దేహంలో ఉన్నట్లుగా నీకు చిత్రించి చూపించిన మూడు వాస్తవమైన మెట్లుగానూ చూపించాను. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఆ మెట్ల గుండానే ఆత్మ పైకి ఎక్కింది: మొదట తన అనురాగమనే పాదాలతో ఆయన పాదాల వరకు ఎక్కి, అక్కడినుండి ఆయన పార్శ్వానికి చేరుకుంది. అక్కడ ఆత్మ ఆయన హృదయ రహస్యాన్ని కనుగొని, రక్తం ద్వారా శక్తిని పొందే జల జ్ఞానస్నానాన్ని తెలుసుకుంది. అక్కడే నేను ఆత్మను రక్తంలో ఐక్యం చేసి, దానితో మమేకం చేస్తూ, కృపను స్వీకరించడానికి సిద్ధపరుస్తాను. గొర్రెపిల్ల రక్తంతో మమేకమై, దానితో ఐక్యమై, ఆ రక్తం యొక్క శక్తివలన పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో కృపను పొందే తన ఈ గౌరవాన్ని ఆత్మ ఎక్కడ తెలుసుకుంది? ఆయన పార్శ్వంలోనే; అక్కడ ఆత్మ దైవప్రేమాగ్నిని తెలుసుకుంది. నీకు బాగా గుర్తుంటే, నీవు ఇలా అడిగినప్పుడు నా సత్యము నీకు దానిని వెల్లడించాడు: ‘మధురమైన, నిర్మలమైన గొర్రెపిల్లా, నీ పార్శ్వం తెరవబడినప్పుడు నీవు మరణించి ఉన్నావు. అలాంటప్పుడు నిన్ను పొడిచి, నీ హృదయాన్ని చీల్చాలని నీవు ఎందుకు కోరుకున్నావు?’ అందుకు ఆయన నీతో, దానికి తగిన కారణాలు ఎన్నో ఉన్నాయని జవాబిచ్చాడు; అయితే ఆయన చెప్పిన దానిలో ప్రధానమైన భాగాన్ని నేను నీకు చెబుతాను. ఆయన ఇలా అన్నాడు: మానవజాతి పట్ల నా ఆకాంక్ష నెరవేరి, బాధను, యాతనను భరించే వాస్తవమైన కార్యాన్ని నేను ముగించినప్పటికీ, నా ప్రేమ అనంతమైనది కావడంతో, నాలో ఇంకా ఎంత అధికమైన ప్రేమ ఉందో పరిమితమైన వాటి ద్వారా చూపించలేకపోయాను. అందువల్ల, నా హృదయాన్ని తెరచి చూపిస్తూ, దాని రహస్యాన్ని మీరు చూడాలని కోరుకున్నాను; తద్వారా పరిమితమైన బాధ ద్వారా నేను మీకు చూపించగలిగినదానికంటే ఎంత ఎక్కువగా మిమ్మల్ని ప్రేమించానో మీరు చూడగలుగుతారు. రక్తం యొక్క శక్తివలన స్వీకరించబడే జల జ్ఞానస్నానాన్ని మీకు చూపించడానికి, నా హృదయం నుండి రక్తాన్ని, నీటిని ప్రవహింపజేశాను. ప్రేమ జ్ఞానస్నానాన్ని కూడా నేను రెండు విధాలుగా చూపించాను. మొదట, నా కోసం చిందించిన తమ రక్తంలో జ్ఞానస్నానం పొందేవారిలో దానిని చూపించాను. వారు పవిత్ర జ్ఞానస్నానాన్ని పొందలేకపోయినా, నా రక్తం ద్వారా వారి రక్తం శక్తిని పొందుతుంది. అలాగే, పవిత్ర జ్ఞానస్నానం పొందలేకపోయినా, ప్రేమపూర్వక అనురాగంతో దానిని కోరుకుంటూ, అగ్నిలో జ్ఞానస్నానం పొందేవారిలోనూ దానిని చూపించాను. రక్తం లేకుండా అగ్ని జ్ఞానస్నానం లేదు; ఎందుకంటే ఆ రక్తం దైవప్రేమాగ్నిలో మునిగి, దానితో మమేకమై ఉంది; ప్రేమవల్లనే అది చిందించబడింది. ఒక విధంగా అలంకారికంగా చెప్పాలంటే, ఆత్మ రక్త జ్ఞానస్నానాన్ని పొందే మరో మార్గం కూడా ఉంది. మానవుని బలహీనతను, దుర్బలత్వాన్ని తెలిసిన దైవప్రేమ ఈ మార్గాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. వాటివల్ల మానవుడు పాపం చేస్తాడు; అయితే తన బలహీనత, దుర్బలత్వం కారణంగా, తనకు ఇష్టం లేకపోయినా తప్పనిసరిగా పాపం చేయవలసి ఉంటుందని కాదు. కానీ మానవుడు తన చిత్తప్రకారమే ఘోరపాపదోషంలో పడిపోయి, రక్తం యొక్క శక్తివలన పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో పొందిన కృపను కోల్పోతాడు కాబట్టి, నిరంతరం అందుబాటులో ఉండే రక్త జ్ఞానస్నానాన్ని విడిచిపెట్టడం అవసరమైంది. దీనిని దైవప్రేమ పవిత్ర పాపసంకీర్తన సంస్కారంలో ఏర్పాటు చేసింది. ఆత్మ హృదయపశ్చాత్తాపంతో, సాధ్యమైనప్పుడు నా సేవకుల వద్ద పాపసంకీర్తన చేసి, రక్త జ్ఞానస్నానాన్ని పొందుతుంది. రక్తపు తాళపుచెవులు కలిగిన ఆ సేవకులు పాపవిమోచనమిచ్చేటప్పుడు ఆత్మ ముఖంపై ఆ రక్తాన్ని చిలకరిస్తారు. అయితే ఆత్మ పాపసంకీర్తన చేయలేని స్థితిలో ఉంటే, ఈ జ్ఞానస్నానానికి హృదయపశ్చాత్తాపం చాలు; నా దయాహస్తం ఈ అమూల్య రక్తపు ఫలాన్ని మీకు అందిస్తుంది. కానీ మీరు పాపసంకీర్తన చేయగలిగితే, అలా చేయాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. చేయగలిగీ చేయకపోతే, మీరు ఆ రక్తపు ఫలాన్ని కోల్పోతారు. మరణపు చివరి ఘడియలో ఎవరైనా పాపసంకీర్తన చేయాలని కోరుకొని, చేయలేని స్థితిలో ఉంటే, నేను చెబుతున్న ఈ జ్ఞానస్నానపు ఫలాన్ని పొందుతారన్నది నిజం. అయితే ఆ ఫలాన్ని పొందుతామనే ఆశతో, పాపసంకీర్తన చేయలేకపోయే ప్రమాదమున్న మరణపు చివరి ఘడియ వరకు దానిని వాయిదా వేసేలా తమ క్రియలను నడిపించుకునేంత అవివేకంగా ఎవరూ ప్రవర్తించకూడదు. అటువంటి సందర్భంలో, నా దైవన్యాయానుసారం నేను వారితో ఇలా అననని ఏమాత్రం నిశ్చయించుకోలేరు: ‘నీ జీవితకాలంలో నన్ను స్మరించగలిగి ఉండీ నీవు నన్ను స్మరించలేదు; ఇప్పుడు నీ మరణ సమయంలో నేను కూడా నిన్ను స్మరించను.’

“కాబట్టి, మీరందరూ చివరి క్షణం వరకు పొందవలసిన ఈ జ్ఞానస్నానాలు నిరంతరమైనవని మీరు చూస్తున్నారు. నా కార్యాలు, అంటే సిలువ వేదనలు, పరిమితమైనవే అయినప్పటికీ, నా ద్వారా జ్ఞానస్నానంలో మీరు పొందే వాటి ఫలం అనంతమైనది. పరిమితమైన మానవ స్వభావంతో ఐక్యమైన అనంత దైవస్వభావం వల్ల ఇది సాధ్యమవుతుంది. మీ మానవత్వాన్ని ధరించిన వాక్కునైన నాలో ఆ మానవ స్వభావం వేదనను అనుభవిస్తుంది. అయితే ఒక స్వభావం మరొక స్వభావంలో మమేకమై, దానితో ఐక్యమై ఉన్నందున, నేను ఎంతో జ్వలించే ప్రేమతో అనుభవించిన వేదనను నిత్యదైవత్వం తనలోకి స్వీకరించింది. అందువల్ల ఈ కార్యాన్ని అనంతమైనదని అనవచ్చు. అంతమాత్రాన నా వేదనగానీ, నా శరీర వాస్తవికతగానీ, మీ విమోచనను పూర్తి చేయాలన్న నా ఆకాంక్షలోని వేదనగానీ అనంతమైనవని కాదు. ఎందుకంటే ఆత్మ శరీరం నుండి విడిపోయినప్పుడు అది సిలువపై ముగిసి, సమాప్తమైంది. కానీ మీ రక్షణ కోసం అనుభవించిన వేదన నుండి, ఆ ఆకాంక్ష నుండి వచ్చిన ఫలం అనంతమైనది. అందువల్ల మీరు దానిని అనంతంగా పొందుతారు. అది అనంతమైనది కాకపోయి ఉంటే, గతంలోనైనా, వర్తమానంలోనైనా, భవిష్యత్తులోనైనా సమస్త మానవజాతిని తిరిగి అనుగ్రహస్థితికి తీసుకురావడం సాధ్యమయ్యేది కాదు. నా ప్రక్క తెరవబడటంలో నేను దీనిని వెల్లడించాను. అక్కడ హృదయ రహస్యం కనిపిస్తుంది. పరిమితమైన వేదనతో నేను చూపగలిగినదానికంటే ఎక్కువగా ప్రేమించానని అది తెలియజేస్తుంది. నా ప్రేమ అనంతమైనదని మీకు చూపించాను. ఎలా? నా ప్రేమాగ్నితో ఐక్యమైన రక్త జ్ఞానస్నానం ద్వారా, క్రైస్తవులకూ దానిని స్వీకరించదలచిన వారెవరికైనా ఇచ్చే సాధారణ జ్ఞానస్నానం ద్వారా, రక్తంతోనూ అగ్నితోనూ ఐక్యమైన నీటి జ్ఞానస్నానం ద్వారా; అందులో ఆత్మ మునిగిపోతుంది. దీనిని చూపించడానికి నా ప్రక్క నుండి రక్తం వెలువడటం అవసరమైంది. ఇప్పుడు మీరు నన్ను అడిగినదాన్ని మీకు చూపించాను (అని నా సత్యం మీతో చెప్పింది).”

లోకాసక్తులైన ప్రజలు తమకు ఇష్టమున్నా లేకున్నా దేవునికి మహిమను, స్తుతిని ఎలా చెల్లిస్తారు.

“ఆమె దర్శనం ఎంత పరిపూర్ణమైనదంటే, నా నామానికి కలిగే మహిమను, స్తుతిని ఆమె దేవదూతల స్వభావంలో కంటే మానవ స్వభావంలో ఎక్కువగా చూస్తుంది. ఎందుకంటే లోకాసక్తులైన ప్రజలు తమకు ఇష్టమున్నా లేకున్నా నా నామానికి మహిమను, స్తుతిని చెల్లిస్తారు. అన్నిటికంటే ఎక్కువగా నన్ను ప్రేమిస్తూ, వారు చేయవలసిన విధంగా అలా చేస్తున్నారని కాదు. కానీ నా ప్రేమ సమృద్ధిలో నేను వారికి సమయాన్ని ఇస్తూ, వారి పాపాల కారణంగా భూమి తెరచుకొని వారిని మింగివేయమని ఆజ్ఞాపించకుండా ఉండటంలో నా కరుణ వారిలో ప్రకాశిస్తుంది. నేను వారి కోసం వేచి కూడా ఉంటాను. వారికి తన ఫలాలను ఇవ్వమని భూమిని, వారికి వెలుగును వెచ్చదనాన్ని ఇవ్వమని సూర్యుణ్ణి, వారిపైన కదులుతూ ఉండమని ఆకాశాన్ని ఆజ్ఞాపిస్తాను. వారి కోసం సృష్టించి, చేసిన సమస్తంలో నా ప్రేమను, కరుణను చూపుతాను; వారి పాపాల కారణంగా ఈ రెండింటిలో దేనినీ ఉపసంహరించను. నేను పాపికీ నీతిమంతునికీ సమానంగా ఇస్తాను. తరచుగా నీతిమంతునికంటే పాపికే ఎక్కువగా ఇస్తాను. ఎందుకంటే నీతిమంతుడు లేమిని సహించగలడు. అతడు పరలోక సంపదలను మరింత సమృద్ధిగా అనుభవించడానికి నేను అతని నుండి లోక సంపదలను తీసివేస్తాను. ఈ విధంగా లోకాసక్తులైన మనుషులలో నా కరుణ, ప్రేమ ప్రకాశిస్తాయి. వారు నా సేవకులను హింసించేటప్పుడు కూడా నా నామానికి స్తుతిని, మహిమను చెల్లిస్తారు. ఎందుకంటే ఆ హింసల ద్వారా నా సేవకులలోని సహనం, ప్రేమ అనే సుగుణాలు నిరూపితమవుతాయి. వారు వినయంతో బాధలను సహిస్తూ, తాము అనుభవించే హింసలను, గాయాలను నాకు అర్పించేలా అవి చేస్తాయి. ఈ విధంగా వారు వాటిని నాకు స్తుతిగా, మహిమగా మారుస్తారు.

“కాబట్టి, లోకాసక్తులైన ప్రజలు నాకు అపకీర్తిని, అన్యాయాన్ని కలిగించాలని ఉద్దేశించినప్పుడు కూడా, తమకు ఇష్టమున్నా లేకున్నా నా నామానికి స్తుతిని, మహిమను చెల్లిస్తారు.”

దుష్టాత్మలు సైతం దేవునికి మహిమను, స్తుతిని ఎలా చెల్లిస్తాయి.

“నేను ఇప్పుడే చెప్పినవారివంటి పాపులు, నా సేవకులలో సద్గుణాలను వృద్ధిచేయడానికి ఈ జీవితంలో ఉంచబడతారు. అలాగే, పిశాచాలు నరకంలో నా న్యాయాన్ని అమలుచేసేవారిగా, నా మహిమను వృద్ధిచేసేవారిగా ఉంటాయి; అంటే, నరకశిక్షకు గురైనవారిపట్ల నా న్యాయాన్ని అమలుచేసే సాధనాలుగా, తమ పరమగమ్యమైన నన్ను చేరుకోవడానికి బాటసారులుగా, యాత్రికులుగా ప్రయాణించే నా సృష్టిప్రాణులలో నా మహిమను వృద్ధిచేసేవారిగా ఉంటాయి. అవి అనేక శోధనలతోను, పీడనలతోను వారిని సాధన చేయిస్తూ, వారిలో సద్గుణాలను వివిధ రీతులలో వృద్ధిచేస్తాయి. వారు ఒకరినొకరు గాయపరచుకునేలా, ఒకరి ఆస్తిని మరొకరు తీసుకునేలా చేస్తాయి. అయితే, వారికి హాని కలిగించాలనో, వారి ఆస్తిని పోగొట్టాలనో కాదు, వారిలోని ప్రేమను హరించాలన్నదే వాటి ఉద్దేశం. కానీ నా సేవకులను దోచుకోవాలని తలంచుతూ, వారిలోని సహనం, ధైర్యం, పట్టుదల అనే సద్గుణాలను పరీక్షించి, వారిని బలపరుస్తాయి. ఈ విధంగా అవి నా నామానికి స్తుతిని, మహిమను చెల్లిస్తాయి. నిత్యపితనైన నా స్తుతి మహిమల కోసమూ, నా సౌందర్యంలో అవి పాలుపొందాలనీ వాటిని సృష్టించిన నా సత్యం వాటిలో నెరవేరుతుంది. కానీ అవి తమ గర్వంతో నాకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేసి, పతనమై, నా దర్శనాన్ని కోల్పోయాయి. అందువల్ల అవి ప్రేమానురాగంతో నాకు మహిమను చెల్లించలేదు. నిత్యసత్యమైన నేను, ఈ జీవితంలో నా సేవకులకు సద్గుణ సాధన చేయించే సాధనాలుగాను, తమ పాపాల కారణంగా ఉత్తరించే స్థలపు బాధలకు వెళ్లేవారిపై న్యాయాన్ని అమలుచేసేవారిగాను వాటిని నియమించాను. కాబట్టి నా సత్యం వాటిలో నెరవేరుతుందని నీవు చూస్తున్నావు. అంటే, తమ పాపాలవల్ల కోల్పోయిన నిత్యజీవపు పౌరులుగా కాకుండా, నరకశిక్షకు గురైనవారిపైనా, ఉత్తరించే స్థలంలో ఉన్నవారిపైనా న్యాయాన్ని అమలుచేసే నా న్యాయాధికారులుగా అవి నాకు మహిమను చెల్లిస్తాయి.”

ఆత్మ ఈ జీవితాన్ని దాటిన తరువాత సమస్తంలో నా నామానికి కలిగే స్తుతిని, మహిమను సంపూర్ణంగా ఎలా దర్శిస్తుందో; దానిలో కోరిక వల్ల కలిగే వేదన ముగిసినా, కోరిక మాత్రం ఎలా నిలిచియుంటుందో.

“ఈ విధంగా సృష్టించబడిన సమస్తంలోనూ, వివేచనాశక్తిగల సృష్టిప్రాణులందరిలోనూ, పిశాచాలలోనూ నా నామానికి కలిగే మహిమ, స్తుతి కనిపిస్తాయి. దానిని ఎవరు చూడగలరు? దేహాన్ని విడిచి, తన పరమగమ్యమైన నన్ను చేరుకున్న ఆత్మ దానిని స్పష్టంగా చూస్తుంది; అలా చూస్తూ సత్యాన్ని తెలుసుకుంటుంది. నిత్యపితనైన నన్ను దర్శిస్తూ ఆ ఆత్మ ప్రేమిస్తుంది; ప్రేమిస్తూ సంతృప్తి పొందుతుంది. సంతృప్తి పొంది సత్యాన్ని తెలుసుకుంటుంది. దాని చిత్తం నా చిత్తంలో నిలిచి, దానితో బంధింపబడి, స్థిరపరచబడుతుంది. అందువల్ల అది ఏ విషయంలోనూ వేదనను అనుభవించలేదు. ఎందుకంటే, నన్ను దర్శించకముందు తాను పొందాలని కోరుకున్నది, అంటే నా నామానికి కలిగే మహిమను, స్తుతిని, అది పొందింది. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఇప్పుడు అది నిజంగా నా పునీతులలోనూ, ధన్య ఆత్మలలోనూ, సమస్త సృష్టిప్రాణులలోనూ, వస్తువులలోనూ, పిశాచాలలో సైతం దానిని సంపూర్ణంగా చూస్తుంది. ఇంతకుముందు తనకు దుఃఖాన్ని కలిగించిన, నాకు జరుగుతున్న అవమానాన్ని కూడా అది చూస్తున్నప్పటికీ, ఇప్పుడు అది ఆ ఆత్మకు వేదనను కలిగించలేదు; కేవలం కనికరాన్ని మాత్రమే కలిగిస్తుంది. ఎందుకంటే, ఆ ఆత్మ వేదన లేకుండా ప్రేమిస్తుంది; నేను లోకంపై కరుణ చూపాలని ప్రేమానురాగంతో నన్ను నిరంతరం ప్రార్థిస్తుంది. దానిలో వేదన ముగిసింది, కానీ ప్రేమ ముగియలేదు. అలాగే, నా వాక్కు అయిన కుమారుణ్ణి నేను లోకంలోకి పంపిన ఆరంభం నుంచీ ఆయన మోసిన వేదనాభరితమైన కోరిక, సిలువపై ఆయన పొందిన బాధాకరమైన మరణంలో ముగిసింది; కానీ ఆయన ప్రేమ మాత్రం ముగియలేదు. ఎందుకంటే, ఆయన ద్వారా నేను నీకు చూపిన నా ప్రేమానురాగం అప్పుడే ముగిసి అంతమైపోయి ఉంటే, నీ ఉనికే ఉండేది కాదు. నీవు ప్రేమ ద్వారానే సృష్టించబడ్డావు. నా ప్రేమను నేను వెనక్కి తీసుకుని ఉంటే, అంటే నీ ఉనికిని నేను ప్రేమించకపోయి ఉంటే, నీవు ఉండలేకపోయేవాడివి. కానీ నా ప్రేమ నిన్ను సృష్టించింది, నా ప్రేమ నిన్ను తన సొంతంగా కలిగియుంది. ఎందుకంటే నేను నా సత్యంతో ఏకమై ఉన్నాను; మానవావతారమెత్తిన వాక్కు అయిన ఆయన నాతో ఏకమై ఉన్నాడు. కాబట్టి పునీతులూ, నిత్యజీవంలో ఉన్న ప్రతి ఆత్మా, వేదన లేకుండా ఆత్మల రక్షణను కోరుకుంటారని నీవు చూస్తున్నావు. ఎందుకంటే వారి మరణంతో వేదన ముగిసింది, కానీ ప్రేమానురాగం మాత్రం ముగియలేదు.”

“ఈ విధంగా, నిష్కళంక గొర్రెపిల్ల రక్తంతో మత్తెక్కినట్లుగా, పొరుగువారిపట్ల ప్రేమను ధరించి, సిలువవేయబడిన క్రీస్తు రక్తంలో స్నానమాడి, వారు ఇరుకైన ద్వారం గుండా ప్రవేశిస్తారు. అసంపూర్ణత నుండి పైకెత్తబడి, తృప్తివల్ల కలిగే విసుగుకు ఎంతో దూరంగా, పరిపూర్ణతను చేరుకుని, ప్రతి మేలుచేత సంతృప్తి పొంది, ప్రశాంత సాగరమైన నాలో తాము ఉన్నట్లు తెలుసుకుంటారు.”

పునీత పౌలు ధన్యుల మహిమలోకి కొనిపోబడిన తరువాత, పైన చెప్పిన మూడవ, నాలుగవ స్థితులను చేరుకున్నవారిలాగే, దేహం నుండి విముక్తి పొందాలని ఎలా కోరుకున్నారో.

“కాబట్టి, పౌలును నేను మూడవ పరలోకానికి, అంటే త్రిత్వపు ఉన్నత స్థాయికి కొనిపోయినప్పుడు, అతడు ఈ మేలును చూసి ఆస్వాదించాడు. అక్కడ అతడు పవిత్రాత్మను సంపూర్ణంగా స్వీకరించి, నా సత్యమైన మానవావతారమెత్తిన వాక్కు బోధను నేర్చుకుంటూ, నా సత్యాన్ని ఆస్వాదించి తెలుసుకున్నాడు. నిత్యజీవితంలోని ధన్యులవలె, పౌలు ఆత్మ అనుభూతి ద్వారా, ఐక్యత ద్వారా నిత్యపితనైన నన్ను ధరించుకుంది. అయితే, ఈ అనుభూతి, ఐక్యత ద్వారా తప్ప, అతని ఆత్మ అతని శరీరం నుండి వేరుపడలేదు. కానీ నిత్యత్రిత్వమైన నా అగాధంలో అతనిని ఎన్నుకోబడిన పాత్రగా చేయడం నా మంచితనానికి ప్రీతికరమైనది కనుక, నా సన్నిధి అనుభవాన్ని అతనికి లేకుండా చేశాను. ఎందుకంటే నన్ను ఏ బాధా తాకలేదు; అతడు నా నామం కోసం బాధపడాలని నేను కోరుకున్నాను. అందుచేత, సిలువవేయబడిన క్రీస్తును అతని బుద్ధినేత్రాల ఎదుట ధ్యానవిషయంగా ఉంచి, ఆయన బోధను అతనికి వస్త్రంగా తొడిగాను; పవిత్రాత్మ సౌమ్యతతో అతనిని బంధించి కట్టివేసి, ప్రేమాగ్నితో రగిలించాను. నా మంచితనం చేత సిద్ధపరచబడి, తిరిగి మలచబడిన పాత్రగా అతడు అయ్యాడు. దెబ్బతిన్నప్పుడు అతడు ఎదిరించకుండా, ‘నా ప్రభువా, నేను ఏమి చేయాలని నీవు కోరుతున్నావు? నేను ఏమి చేయడం నీకు ప్రీతికరమో నాకు చూపించు; నేను అది చేస్తాను’ అని అన్నాడు. నా ప్రేమ బోధను అతనికి వస్త్రంగా తొడిగి, సిలువవేయబడిన క్రీస్తును అతని ఎదుట ఉంచినప్పుడు నేను అతనికి జవాబిచ్చాను. నిజమైన పశ్చాత్తాపపు వెలుగుతో అతనిని పరిపూర్ణంగా ప్రకాశింపజేశాను. దాని ద్వారా అతడు తన లోపాలను కూకటివేళ్లతో తొలగించుకున్నాడు; నేను అతనిని నా ప్రేమలో స్థిరపరిచాను.”

ఐక్యస్థితిలో ఉన్న ఆత్మ ఫలశూన్యమైన భూలోక స్థితిని కలిగి ఉండటానికీ, దేవునితో ఐక్యమవడానికీ అపరిమితంగా ఎలా ఆశపడుతుందో.

“శరీరం కొంతవరకు తన శారీరక స్పృహకు తిరిగి రావడానికి నేను పైన చెప్పిన విధంగా ఆత్మను విడిచి వెళ్లినప్పుడు, నాతో కలిగిన ఐక్యత కారణంగా ఆ ఆత్మ తన జీవితంలో అసహనానికి లోనవుతుంది. నాతో ఐక్యతను, నన్ను మహిమపరిచే అమరుల సహవాసాన్ని కోల్పోయి, మర్త్యుల సహవాసంలో ఉండవలసి రావడమే కాక, వారు నన్ను ఎంత దయనీయంగా అవమానిస్తున్నారో చూస్తుంది. నాకు జరుగుతున్న ఈ అవమానాన్ని చూడటమే అటువంటి ఆత్మలకు ఎల్లప్పుడూ ఉండే వేదన. ఈ వేదన, నన్ను చూడాలనే కోరికతో కలసి, వారి జీవితాన్ని వారికి భరించరానిదిగా చేస్తుంది. అయినప్పటికీ, వారి చిత్తం ఇక వారిది కాక, నా చిత్తంతో ఏకమవుతుంది కనుక, నేను కోరేదానిని తప్ప మరేదీ వారు కోరలేరు. వచ్చి నాతో ఉండాలని వారు కోరుకున్నప్పటికీ, నా నామానికి మరింత స్తుతి, మహిమ కలగడానికీ, ఆత్మల రక్షణకూ వారు ఇక్కడే ఉండాలని నేను కోరితే, తమ బాధతోనే ఇక్కడ ఉండటానికి వారు సంతృప్తి చెందుతారు. అందువల్ల ఏ విషయంలోనూ వారు నా చిత్తానికి విరుద్ధంగా ఉండరు. సిలువవేయబడిన క్రీస్తును ధరించుకొని, ఆయన బోధ అనే వంతెనను అనుసరిస్తూ, ఆయన అవమానంలోనూ బాధల్లోనూ అతిశయిస్తూ, పరవశమైన ఆకాంక్షతో తమ ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తారు. వారు బాధపడుతున్నట్లు కనిపిస్తున్నంతగా ఆనందిస్తున్నారు. ఎందుకంటే, మరణం పట్ల వారికున్న కోరికలో, అనేక శ్రమలను భరించడం వారికి ఉపశమనంగా ఉంటుంది. తరచుగా, బాధను అనుభవించాలనే కోరిక, సంకల్పం, శరీరాన్ని విడిచిపెట్టాలనే ఆకాంక్ష వల్ల వారికి కలిగే బాధను తగ్గిస్తాయి. మూడవ స్థితిలో ఉన్నవారు చేస్తారని నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, వీరు ఓర్పుతో భరించడం మాత్రమే కాదు; నా నామం నిమిత్తం అనేక శ్రమలను భరించడంలో అతిశయిస్తారు. శ్రమలను భరించడంలో వారు ఆనందాన్ని పొందుతారు. అవి లేనప్పుడు, వారి సత్కార్యాలకు నేను ప్రతిఫలమివ్వడం లేదేమోనని, లేదా తమ కోరికలను బలిగా అర్పించడం నాకు ప్రీతికరం కాదేమోనని భయపడి బాధపడతారు. కానీ వారికి అనేక శ్రమలు కలగడానికి నేను అనుమతించినప్పుడు, సిలువవేయబడిన క్రీస్తు బాధను, అవమానాన్ని తాము ధరించుకున్నట్లు చూసి ఆనందిస్తారు. అందుచేత, శ్రమ లేకుండానే సద్గుణాన్ని పొందడం వారికి సాధ్యమైనా, వారు దానిని కోరుకోరు. మరే విధంగానైనా నిత్యజీవితాన్ని పొందడం కంటే, క్రీస్తుతో కలిసి సిలువలో ఆనందిస్తూ, బాధతో దానిని పొందడానికే వారు ఇష్టపడతారు. ఎందుకు? ఎందుకంటే వారు ఆ రక్తంలో మునిగి, ప్రజ్వలితులవుతారు. అక్కడ వారు నా ప్రేమజ్వాలను కనుగొంటారు. ఆ ప్రేమ నా నుండి వెలువడే అగ్ని; అది వారి హృదయాన్నీ మనస్సునూ పరవశింపజేసి, వారి బలులను అంగీకారయోగ్యంగా చేస్తుంది. అందుచేత, బుద్ధి వెనుక ఉన్న అనురాగం నాతో పోషణ పొంది, నాతో ఐక్యమైనప్పుడు, బుద్ధినేత్రం పైకెత్తబడి నా దైవత్వంలోకి తేరి చూస్తుంది. కృపతో నింపబడి, నన్ను నిజంగా ప్రేమించి సేవించే ఆత్మకు నేను అనుగ్రహించే దర్శనం ఇదే.”

పైన చెప్పిన ఐక్యస్థితికి చేరుకున్నవారి బుద్ధినేత్రం, కృప ద్వారా ప్రసాదించబడిన ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగుతో ఎలా ప్రకాశింపబడుతుందో. ఆత్మ రక్షణ కోసం సలహా పొందడానికి గర్విష్ఠుడైన పండితుని వద్దకు వెళ్లడం కంటే, వినయపూర్వకమైన, పవిత్రమైన మనస్సాక్షి గల వ్యక్తి వద్దకు వెళ్లడం ఎందుకు మేలైనదో.

“బుద్ధినేత్రానికి ప్రసాదించబడే ఈ వెలుగుతోనే థామస్ అక్వినాస్ నన్ను దర్శించాడు; అందువల్ల అతడు విస్తారమైన శాస్త్రజ్ఞానపు వెలుగును పొందాడు. అలాగే అగస్టిన్, జెరోమ్, సభా పండితులు, నా పునీతులు కూడా పొందారు. చీకటిలో నా సత్యాన్ని తెలుసుకొని గ్రహించేలా నా సత్యమే వారికి వెలుగునిచ్చింది. నా సత్యం అంటే నేను ఉద్దేశించేది పవిత్ర లేఖనమే. అది అర్థం కాకపోవడంవల్ల చీకటిగా అనిపించింది; అది లేఖనాల్లోని లోపంవల్ల కాదు, వాటిని విని కూడా అర్థం చేసుకోనివారి లోపంవల్లనే. అందువల్ల, సత్యాన్ని తెలుసుకునేలా బుద్ధినేత్రాన్ని పైకెత్తుతూ, అంధకారంలో ఉన్న మొద్దుబారిన అవగాహనను ప్రకాశింపజేయడానికి నేను ఈ వెలుగును పంపాను. అగ్నిని, బలులను స్వీకరించేవాడిని అయిన నేను, వారినుంచి వారి అంధకారాన్ని తొలగించి, వారికి వెలుగునిస్తాను; అది సహజమైన వెలుగు కాదు, ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగు. అందుచేత వారు చీకటిలో ఉన్నప్పటికీ సత్యాన్ని తెలుసుకుంటారు. కాబట్టి మొదట చీకటిగా కనిపించినది ఇప్పుడు మందబుద్ధికైనా, సూక్ష్మబుద్ధికైనా అత్యంత పరిపూర్ణమైన వెలుగుతో కనిపిస్తుంది. ప్రతి ఒక్కరూ నన్ను తెలుసుకోవడానికి తమకున్న సామర్థ్యాన్ని, సంసిద్ధతను బట్టి పొందుతారు; ఎందుకంటే నేను వారి సంసిద్ధతను తృణీకరించను. ఈ విధంగా బుద్ధినేత్రం కృప ద్వారా అంతరంగంలో ప్రసాదించబడిన ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగును పొందిందని నీవు చూస్తున్నావు. ఆ వెలుగుతోనే సభా పండితులు, పునీతులు చీకటిలో వెలుగును తెలుసుకొని, చీకటిని వెలుగుగా మార్చారు. లేఖనాలు రూపుదిద్దుకోకముందే బుద్ధి ఉండేది; అందువల్ల బుద్ధినుంచే శాస్త్రజ్ఞానం వచ్చింది, ఎందుకంటే వారు దర్శించినప్పుడు వివేచించి గ్రహించారు. నా కుమారుని రాకను, మరణాన్ని గురించి ప్రవచించిన పవిత్ర ప్రవక్తలు, పితరులు ఈ విధంగానే అర్థం చేసుకున్నారు. పవిత్రాత్మ ఆగమనం తరువాత అపొస్తలులు కూడా అలాగే అర్థం చేసుకున్నారు; ఆయన వారికి ఆ ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగును ప్రసాదించాడు. సువార్తికులు, సభా పండితులు, ఆచార్యులు, కన్యలు, వేదసాక్షులు అందరూ పైన చెప్పిన పరిపూర్ణ వెలుగుతో అలాగే ప్రకాశింపబడ్డారు. తమ రక్షణకు గాని, ఇతరుల రక్షణకు గాని, లేఖనాలను వివరించడానికి గాని ఎంత అవసరమో, దానికి అనుగుణంగా ప్రతి ఒక్కరూ ఈ వెలుగు యొక్క ప్రకాశాన్ని పొందారు. పవిత్ర శాస్త్ర పండితులు ఈ వెలుగును పొంది, నా సత్యబోధను, అపొస్తలుల ప్రబోధాన్ని, సువార్తికుల సువార్తలను వివరించారు. వేదసాక్షులు ఈ వెలుగును పొంది, గొర్రెపిల్ల రక్తపు ఫలమూ నిధీ అయిన పరమ పవిత్ర విశ్వాసాన్ని తమ రక్తంతో ప్రకటించారు. కన్యలు ప్రేమానురాగంలోను పవిత్రతలోను ఈ వెలుగును పొందారు. విధేయులైనవారికి ఈ వెలుగు ద్వారా వాక్కు యొక్క విధేయత వెల్లడవుతుంది. నా సత్యస్వరూపునిలో ప్రకాశించే విధేయతా పరిపూర్ణతను అది వారికి చూపిస్తుంది. నేను ఆయనకు విధించిన విధేయత నిమిత్తం ఆయన అవమానకరమైన సిలువ మరణం వైపు పరుగెత్తాడు. ఈ వెలుగును పాత నిబంధనలోను కొత్త నిబంధనలోను చూడవచ్చు. పాత నిబంధనలో, ఈ వెలుగు ద్వారానే పవిత్ర ప్రవక్తల ప్రవచనాలను బుద్ధినేత్రంతో దర్శించి తెలుసుకున్నారు. సువార్తానుసారమైన జీవితం గురించిన కొత్త నిబంధనలో సువార్త విశ్వాసులకు ఎలా ప్రకటించబడుతోంది? ఇదే వెలుగు ద్వారా. కొత్త నిబంధన కూడా ఇదే వెలుగునుంచి వచ్చింది కాబట్టి, కొత్త ధర్మశాస్త్రం పాత ధర్మశాస్త్రాన్ని భంగపరచలేదు; బదులుగా, ఆ రెండు ధర్మశాస్త్రాలూ ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడి ఉన్నాయి. ప్రేమ ధర్మశాస్త్రంతో వచ్చిన నా ఏకైక కుమారుడైన వాక్కు ఆగమనం ద్వారా, కేవలం భయంపైనే ఆధారపడిన పాత ధర్మశాస్త్రంలోని అసంపూర్ణత తొలగించబడింది. ఆయన దానికి ప్రేమను అందించి దానిని పరిపూర్ణం చేశాడు; శిక్షకు భయపడటానికి బదులుగా పవిత్ర భయభక్తులను స్థాపించాడు. అందుకే, తాను ధర్మశాస్త్రాన్ని భంగపరచేవాడు కాదని చూపించడానికి నా సత్యస్వరూపుడు శిష్యులతో ఇలా అన్నాడు: ‘నేను ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దుచేయడానికి రాలేదు, దానిని నెరవేర్చడానికే వచ్చాను.’ నా సత్యస్వరూపుడు వారితో దాదాపు ఇలా అన్నట్లే — ధర్మశాస్త్రం ఇప్పుడు అసంపూర్ణంగా ఉంది, కానీ నా రక్తంతో దానిని పరిపూర్ణం చేస్తాను. దానిలో కొదువగా ఉన్నదాన్ని సమకూర్చి, శిక్షాభయాన్ని తొలగించి, ప్రేమలోను పవిత్ర భయభక్తులలోను దానిని స్థిరపరుస్తాను. ఇది సత్యమని ఎలా వెల్లడైంది? స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న వారందరికీ కృప ద్వారా అప్పుడూ ఇప్పుడూ ప్రసాదించబడుతున్న ఇదే ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగు ద్వారా కాదా? పవిత్ర లేఖనం నుంచి వచ్చే ప్రతి వెలుగూ ఈ ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగు నుంచే వచ్చింది, వస్తోంది. ఈ వెలుగు ఉన్నప్పటికీ, అజ్ఞానులూ గర్విష్ఠులూ అయిన శాస్త్రజ్ఞులు అంధులుగానే ఉండిపోయారు; ఎందుకంటే వారి గర్వం, స్వీయప్రేమ అనే మేఘం ఆ వెలుగును కప్పివేసి ఆర్పివేశాయి. అందువల్ల వారు పవిత్ర లేఖనాన్ని అవగాహనతో గ్రహించకుండా, అక్షరార్థానికే పరిమితమయ్యారు. దాని అక్షరాలను మాత్రమే ఆస్వాదిస్తూ, ఇంకా ఎన్నో ఇతర పుస్తకాలను కోరుకుంటారు. లేఖనాన్ని అర్థం చేసుకొని వివరించడానికి తోడ్పడే వెలుగును వారే కోల్పోయారు కాబట్టి, దాని అంతస్సారాన్ని అందుకోరు. దానిలో తమకు మోటుగాను అవివేకంగాను కనిపించే విషయాలు ఎన్నో ఉన్నాయని వారు విసుగు చెంది గొణుగుతారు. అయినప్పటికీ, ఎంతోకాలం దానిని అధ్యయనం చేసినవారిలా, వారు లేఖనజ్ఞానంలో ఎంతో ప్రకాశవంతులుగా కనిపిస్తారు. ఇందులో ఆశ్చర్యమేమీ లేదు, ఎందుకంటే శాస్త్రజ్ఞానానికి మూలమైన సహజ వెలుగు వారికి ఉంది. అయితే కృప ద్వారా అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగును వారు కోల్పోయారు కాబట్టి, వారు నా మంచితనాన్ని గాని, నా సేవకులలోని కృపను గాని చూడలేరు, తెలుసుకోలేరు. అందువల్ల నేను నీతో చెప్పేదేమంటే, ఆత్మ రక్షణకు సలహా కోరేటప్పుడు, విస్తారమైన శాస్త్రజ్ఞానం గల గర్విష్ఠుడైన విద్యావంతుని దగ్గరకు వెళ్లడంకన్నా, పవిత్రమైన, నిష్కపటమైన అంతరాత్మగల వ్యక్తి దగ్గరకు వెళ్లడం ఎంతో మేలు. ఎందుకంటే ఆ విద్యావంతుడు తన దగ్గర ఉన్నదానినే ఇవ్వగలడు. అతనిలోని అంధకారంవల్ల, అతడు చెప్పే మాటలను బట్టి లేఖనాలు అంధకారాన్నే అందిస్తాయని నీకు అనిపించవచ్చు. నా సేవకుల దగ్గర నీకు ఇందుకు విరుద్ధంగా కనిపిస్తుంది; ఎందుకంటే ఆత్మ రక్షణ కోసం తపనతోను ఆకాంక్షతోను వారు తమలో ఉన్న వెలుగును అందిస్తారు. నా అత్యంత ప్రియమైన కుమార్తె, నాతో ఐక్యమైన ఈ స్థితి యొక్క పరిపూర్ణతను నీవు తెలుసుకోవాలని నేను నీకు ఈ విషయాలు చెప్పాను. ఈ స్థితిలో బుద్ధినేత్రం నా ప్రేమాగ్నిచే పరవశింపబడుతుంది; ఆ ప్రేమలో అది ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగును పొందుతుంది. ఈ వెలుగుతో నాతో ఐక్యస్థితిలో ఉన్న ఆత్మలు నన్ను ప్రేమిస్తాయి, ఎందుకంటే ప్రేమ బుద్ధిని అనుసరిస్తుంది; బుద్ధి ఎంత ఎక్కువగా తెలుసుకుంటే, అంత ఎక్కువగా ప్రేమించగలదు. ఈ విధంగా ఒకటి మరొకదానిని పోషిస్తుంది. ఈ వెలుగుతో అవి రెండూ నా నిత్యదర్శనాన్ని చేరుకుంటాయి. ఆత్మ నాలో పొందే పరమానందం గురించి నీతో మాట్లాడినప్పుడు నేను చెప్పినట్లుగా, అక్కడ ఆత్మ శరీరం నుంచి వేరైన తరువాత, నన్ను సత్యంలో దర్శించి ఆస్వాదిస్తుంది. ఆత్మ ఇంకా మర్త్యశరీరంలో ఉన్నప్పుడే అమరులతో కలిసి పరమానందాన్ని ఆస్వాదించే ఈ స్థితి అత్యంత శ్రేష్ఠమైనది. తరచుగా ఆత్మ ఎంత గాఢమైన ఐక్యతను చేరుకుంటుందంటే, తాను శరీరంలో ఉన్నదో, శరీరం వెలుపల ఉన్నదో కూడా దాదాపుగా తెలియదు. నాతో ఐక్యమై ఉండటంవల్లను, దాని చిత్తం క్రీస్తులో మరణించడంవల్లను, ఆత్మ నిత్యజీవానికి ముందస్తు హామీని ఆస్వాదిస్తుంది. ఆ మరణం ద్వారానే నాతో దాని ఐక్యత ఏర్పడింది; మరే విధంగానూ అది నాతో పరిపూర్ణంగా ఐక్యమై ఉండేది కాదు. అందువల్ల ఈ ఆత్మలు తమ స్వచిత్తం అనే నరకం నుంచి విముక్తి పొంది, నిత్యజీవాన్ని ఆస్వాదిస్తాయి. మనిషి ఆ స్వచిత్తానికి లొంగిపోతే, అది అతనికి నిత్యశిక్షకు ముందస్తు హామీని ఇస్తుంది.”

కన్నీటి స్థితి, ఫలం గురించి ఈ భక్తిగల ఆత్మ దేవుని నుండి జ్ఞానాన్ని ఎలా కోరుకుంటుందో.

అప్పుడు ఈ ఆత్మ అత్యంత తీవ్రమైన ఆకాంక్షతో తపిస్తూ, దేవునితో పొందిన ఐక్యతవల్లను, పరమ మధుర సత్యస్వరూపుని నుండి విని రుచిచూసిన వాటివల్లను మత్తిల్లినట్లుగా పైకిలేచింది. సృష్టిప్రాణులు తమకు మేలు చేసేవానిని గాని, దేవుని ప్రేమానురాగాన్ని గాని ఎరుగకపోవడమనే అజ్ఞానాన్ని తలచి దుఃఖంతో తపించింది. అయినప్పటికీ, దేవుని సత్యస్వరూపుడు తనకు చేసిన వాగ్దానంపై గల నిరీక్షణవల్ల ఆ ఆత్మ ఆనందించింది. లోకంపై ఆయన కారుణ్యం చూపేలా, తన సంకల్పాన్ని ఏ విధంగా నడిపించుకోవాలో, అలాగే ఇతర దేవసేవకులు కూడా తమ సంకల్పాలను ఏ విధంగా నడిపించుకోవాలో ఆయన ఆ ఆత్మకు బోధించాడు. తాను ఐక్యమై నిలిచివున్న మధుర సత్యస్వరూపుని వైపు తన బుద్ధినేత్రాన్ని ఎత్తి, దేవుడు తనతో చెప్పిన ఆత్మ యొక్క పైన పేర్కొన్న స్థితులను గురించి కొంత తెలుసుకోవాలని ఆ ఆత్మ కోరుకుంది. ఆ స్థితుల గుండా ఆత్మ కన్నీళ్లతో పయనిస్తుందని గ్రహించి, వివిధ రకాల కన్నీళ్లను గురించి, అవి ఎలా కలుగుతాయో, ఎక్కడి నుండి ఉద్భవిస్తాయో, విలపించడం వల్ల కలిగే ఫలమేమిటో సత్యస్వరూపుని నుండి నేర్చుకోవాలని కోరుకుంది. కాబట్టి పైన పేర్కొన్న కన్నీళ్ల స్వరూపం, కారణం గురించి మధురమైన పరమ ఆదిసత్యస్వరూపుని నుండి తెలుసుకోవాలని ఆశించింది. సత్యస్వరూపుని నుండి తప్ప మరెవరి నుండీ సత్యాన్ని నేర్చుకోలేము కాబట్టి, బుద్ధినేత్రంతో దర్శించినది తప్ప సత్యంలో మరేదీ నేర్చుకోలేము కాబట్టి, ఆ ఆత్మ సత్యస్వరూపునికి తన విన్నపాన్ని సమర్పించింది. ఎందుకంటే ఆకాంక్షతో పైకెత్తబడినవారు విశ్వాసపు వెలుగులో సత్యాన్ని నేర్చుకోవడం అవసరం. అందుచేత, సత్యస్వరూపుడైన దేవుడు తనకు ఇచ్చిన బోధను తాను మరచిపోలేదని, కన్నీటి వివిధ స్థితులను, ఫలాలను మరే విధంగానూ తెలుసుకోలేనని గ్రహించి, ఆ ఆత్మ తన గొప్ప ఆకాంక్షతో తన స్వభావపు హద్దులన్నిటినీ దాటి, తనకు తాను అతీతంగా లేచింది. సజీవమైన విశ్వాసపు వెలుగుతో నిత్యసత్యస్వరూపుని వైపు తన బుద్ధినేత్రాన్ని తెరిచింది. తన విన్నపానికి సంబంధించిన సత్యాన్ని ఆయనలో దర్శించి తెలుసుకుంది. ఎందుకంటే దేవుడే దానిని ఆ ఆత్మకు బయలుపరచి, తన దయతో దాని తీవ్రమైన ఆకాంక్షకు దిగివచ్చి, దాని విన్నపాన్ని నెరవేర్చాడు.

కన్నీళ్లు ఐదు రకాలుగా ఎలా ఉంటాయో.

అప్పుడు దేవుని పరమ మధుర సత్యస్వరూపుడు ఇలా అన్నాడు: “ఓ ప్రియమైన, అత్యంత ఆప్తమైన కుమారీ, కన్నీటి కారణాలను, ఫలాలను తెలుసుకోవాలని నీవు వేడుకుంటున్నావు; నీ కోరికను నేను తిరస్కరించలేదు. నీ బుద్ధినేత్రాన్ని బాగా తెరువు. నేను నీకు చెప్పిన ఆత్మ యొక్క పైన పేర్కొన్న స్థితులలో, భయంవల్ల కలిగే అపరిపూర్ణమైన కన్నీళ్లను గురించి నీకు చూపుతాను; అయితే ముందుగా లోకంలోని దుష్టుల కన్నీళ్లను గురించి చెబుతాను. ఇవి నిత్యశిక్షకు సంబంధించిన కన్నీళ్లు. అంతకుముందు ప్రస్తావించినవి భయంతో కూడిన కన్నీళ్లు; శిక్షకు భయపడి పాపాన్ని విడిచిపెట్టి, భయంతో విలపించేవారికి ఇవి చెందుతాయి. మూడవ రకం కన్నీళ్లు పాపాన్ని విడిచిపెట్టి, నన్ను సేవించడం, నన్ను రుచిచూడడం ప్రారంభించి, ఆ మాధుర్యంవల్లనే విలపించేవారివి. అయితే, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, వారి ప్రేమ అపరిపూర్ణమైనది కాబట్టి వారి విలాపం కూడా అపరిపూర్ణమైనదే. నాలుగవ రకం కన్నీళ్లు తమ గురించి ఏ మాత్రమూ ఆలోచించకుండా నన్ను ప్రేమిస్తూ, తమ పొరుగువారిపట్ల పరిపూర్ణ ప్రేమను చేరుకున్నవారివి. వీరు విలపిస్తారు; వారి విలాపం పరిపూర్ణమైనది. ఐదవ రకం కన్నీళ్లు నాలుగవ రకంతో ముడిపడి ఉంటాయి; అవి ఎంతో ప్రశాంతతతో రాలే మాధుర్యపు కన్నీళ్లు. వీటిని గురించి నీకు వివరిస్తాను. కళ్ల నుండి భౌతికమైన కన్నీళ్లు రాలకుండానే కలిగే అగ్నిమయ కన్నీళ్లను గురించి కూడా నీకు చెబుతాను. తరచుగా విలపించాలని కోరుకున్నా విలపించలేనివారికి అవి తృప్తినిస్తాయి. భయం నుండి, అపరిపూర్ణ ప్రేమ నుండి పైకెదిగి, ఐక్యస్థితిలో పరిపూర్ణ ప్రేమను చేరుకునే ఒకే ఆత్మలో ఈ వివిధ కృపలన్నీ ఉండవచ్చని నీవు తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను. ఇప్పుడు ఈ కన్నీళ్లను గురించి ఈ క్రింది విధంగా నీకు చెప్పడం ప్రారంభిస్తాను.”

పైన పేర్కొన్న ఆత్మస్థితి వివరణ నుండి వెల్లడయ్యే ఈ కన్నీళ్ల మధ్య భేదం గురించి.

“ప్రతి కన్నీటిబొట్టూ హృదయం నుండే ఉద్భవిస్తుందని నీవు తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను. ఎందుకంటే కన్ను సంతృప్తిపరచినంతగా హృదయాన్ని సంతృప్తిపరచగల అవయవం శరీరంలో మరొకటి లేదు. హృదయం బాధలో ఉంటే కన్ను దానిని వెల్లడిస్తుంది. ఆ బాధ ఇంద్రియాసక్తికి సంబంధించినదైతే, కన్ను హృదయాంతరాళం నుండి వచ్చిన కన్నీళ్లను రాలుస్తుంది; అవి మరణాన్ని కలిగిస్తాయి. ఎందుకంటే అవి హృదయం నుండి ఉద్భవించినా, నాపట్ల ప్రేమకు భిన్నమైన క్రమరహిత ప్రేమవల్ల కలుగుతాయి. అటువంటి ప్రేమ క్రమరహితమైనదీ, నాకు అపరాధమైనదీ కావడంతో, దానికి ఫలంగా మరణకరమైన బాధ, కన్నీళ్లు లభిస్తాయి. వారి క్రమరహిత ప్రేమ పరిమాణాన్ని బట్టి వారి దోషభారం, దుఃఖభారం ఎక్కువగానో తక్కువగానో ఉంటాయనేది నిజం. నేను నీతో ఇంతకు ముందు చెప్పిన, మళ్లీ చెప్పబోయే మరణపు కన్నీళ్లు కలిగిన మొదటి వర్గం వీరే. ఇప్పుడు జీవానికి ఆరంభాన్నిచ్చే కన్నీళ్లను ధ్యానించడం ప్రారంభించు. అంటే, తమ దోషాన్ని గుర్తించి, తాము తెచ్చుకున్న శిక్షకు భయపడి విలపించడం ప్రారంభించేవారి కన్నీళ్లు.

“ఈ కన్నీళ్లు హృదయపూర్వకమైనవీ, ఇంద్రియసంబంధమైనవీ కూడా. ఎందుకంటే, తన పాపం వల్ల నాకు అవమానం కలిగిందనే కారణంతో ఆత్మ ఇంకా ఆ పాపాన్ని సంపూర్ణంగా ద్వేషించే స్థితికి చేరుకోలేదు. చేసిన పాపానికి కలిగే శిక్షను తలచుకొని హృదయపూర్వకంగా దుఃఖిస్తూ ఆ పాపాన్ని విడిచిపెడుతుంది; హృదయంలోని దుఃఖాన్ని తీర్చడానికి కన్ను కన్నీరు కారుస్తుంది.

“అయితే ఆత్మ సద్గుణాలను సాధన చేస్తూ, తన భయాన్ని క్రమంగా విడిచిపెట్టడం ప్రారంభిస్తుంది. ఆత్మ యొక్క రెండవ దశ గురించి మాట్లాడినప్పుడు నేను నీకు ఇదివరకే చెప్పినట్లు, భయం ఒక్కటే తనకు నిత్యజీవాన్ని ఇవ్వడానికి సరిపోదని అది తెలుసుకుంటుంది. అందువల్ల ప్రేమతో తనను తాను తెలుసుకోవడానికి, తనలో ఉన్న నా మంచితనాన్ని తెలుసుకోవడానికి ముందుకు సాగుతుంది. తన హృదయానికి ఆనందాన్ని కలిగించే నా కరుణపై ఆశ పెట్టుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. తన దుఃఖం పట్ల కలిగే వేదన, నా కరుణపై తనకున్న ఆశ వల్ల కలిగే ఆనందంతో మిళితమై, దాని కంట కన్నీరు తెప్పిస్తుంది. ఆ కన్నీళ్లు దాని హృదయపు ఊట నుండే ఉబికి వస్తాయి.

“అయితే, అది ఇంకా గొప్ప పరిపూర్ణతను చేరుకోనందువల్ల, తరచుగా ఇంద్రియసంబంధమైన కన్నీళ్లు కారుస్తుంది. ఎందుకని నన్ను అడిగితే, నేను ఇలా సమాధానమిస్తాను: స్వీయప్రేమకు మూలం ఇంద్రియప్రేమ కాదు; ఎందుకంటే, ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, అది ఇప్పటికే తొలగించబడింది. దాని మూలం ఆధ్యాత్మిక ప్రేమ. ఆ ప్రేమతో ఆత్మ ఆధ్యాత్మిక ఆదరణలను కోరుకుంటుంది లేదా ఏదో ఒక సృష్టిప్రాణిని ఆధ్యాత్మికంగా ప్రేమిస్తుంది. (అలాంటి ఆత్మల అపరిపూర్ణతల గురించి నేను నీతో విపులంగా మాట్లాడాను.) అందువల్ల, అటువంటి ఆత్మ తాను ప్రేమించే దానిని, అంటే అంతర్గతమైన లేదా బాహ్యమైన ఆదరణను కోల్పోయినప్పుడు—అంతర్గత ఆదరణ అంటే నా నుండి పొందినది, బాహ్య ఆదరణ అంటే ఆ సృష్టిప్రాణి నుండి పొందినది—అలాగే శోధనలు, మనుషుల హింసలు దానిపైకి వచ్చినప్పుడు, దాని హృదయం దుఃఖంతో నిండిపోతుంది. కన్ను హృదయంలోని దుఃఖాన్నీ బాధనూ అనుభూతి చెందిన వెంటనే, ఆ ఆత్మ మృదువైన, జాలితో కూడిన వేదనతో ఏడవడం ప్రారంభిస్తుంది. స్వీయప్రేమ నుండి పుట్టే ఆధ్యాత్మిక జాలితో తనపై తానే జాలిపడుతుంది; ఎందుకంటే దాని స్వేచ్ఛాచిత్తం ఇంకా అన్ని విషయాలలో అణచివేయబడి, నాశనం కాలేదు. ఈ విధంగా అది ఇంద్రియసంబంధమైన కన్నీళ్లు—అంటే ఆధ్యాత్మిక భావావేశపు కన్నీళ్లు—కారుస్తుంది. అయితే, ఆత్మజ్ఞానపు వెలుగులో ఎదుగుతూ, సాధన చేస్తూ, అది తన పట్ల అసంతృప్తిని, చివరకు తన పట్ల పరిపూర్ణ ద్వేషాన్ని పెంపొందించుకుంటుంది. దీని నుండి ప్రేమాగ్నితో నా మంచితనాన్ని గురించిన నిజమైన జ్ఞానాన్ని పొందుతుంది. నాతో ఐక్యమవడానికి, తన చిత్తాన్ని నా చిత్తానికి అనుగుణంగా మలచుకోవడానికి ప్రారంభిస్తుంది; తద్వారా ఆనందాన్నీ కనికరాన్నీ అనుభూతి చెందుతుంది. మూడవ దశ గురించి మాట్లాడినప్పుడు నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ప్రేమానురాగం ద్వారా తనలో ఆనందాన్ని, తన పొరుగువారి పట్ల కనికరాన్ని అనుభవిస్తుంది. వెంటనే దాని కన్ను హృదయాన్ని తృప్తిపరచాలని కోరుకుంటూ, నా పట్ల, తన పొరుగువారి పట్ల హృదయపూర్వకమైన ప్రేమతో కన్నీరు కారుస్తుంది. నాకు కలిగిన అవమానానికీ, తన పొరుగువారికి కలిగిన నష్టానికీ మాత్రమే దుఃఖిస్తుంది; తనకు కలిగే ఏ శిక్షకో నష్టానికో కాదు. ఎందుకంటే అది తన గురించి ఆలోచించదు; నా నామానికి మహిమనూ స్తుతినీ చెల్లించడం గురించి మాత్రమే ఆలోచిస్తుంది. తీవ్రమైన అభిలాషతో పరవశిస్తూ, పవిత్ర సిలువ అనే బల్లపై తన కోసం సిద్ధం చేసిన ఆహారాన్ని ఆనందంగా స్వీకరిస్తుంది. ఈ విధంగా వినయశీలి, సహనశీలి, నిష్కళంకుడైన గొర్రెపిల్ల అయిన నా ఏకైక కుమారునికి అనుగుణంగా తనను తాను మలచుకుంటుంది. నేను చెప్పినట్లు, ఆయననే నేను ఒక వంతెనగా చేశాను. ఈ విధంగా ఆ వంతెన మీదుగా మధురంగా ప్రయాణిస్తూ, నా మధుర సత్యపు బోధను అనుసరిస్తూ, తన రక్షణ కోసం తనపైకి రావడానికి నేను అనుమతించిన ప్రతి బాధనూ కష్టాన్నీ నిజమైన, మధురమైన సహనంతో భరిస్తుంది. వాటన్నిటినీ ధైర్యంగా స్వీకరిస్తుంది; తన అభిరుచుల ప్రకారం వాటిని ఎంచుకోకుండా, నా అభిరుచుల ప్రకారం వాటిని అంగీకరిస్తుంది. నేను చెప్పినట్లు, వాటిని సహనంతో భరించడం మాత్రమే కాక, ఆనందంతో సహిస్తుంది. తాను ఏది అనుభవించవలసి వచ్చినా, నా నామం కోసం హింసించబడటాన్ని మహిమగా ఎంచుతుంది. అప్పుడు ఆ ఆత్మ ఏ నాలుకా వర్ణించలేనంత ఆనందాన్నీ మనశ్శాంతినీ పొందుతుంది. నిత్య వాక్కు ద్వారా, అంటే నా ఏకైక కుమారుని బోధ ద్వారా నదిని దాటి, మధురమైన పరమ సత్యమైన నాపై తన బుద్ధినేత్రాన్ని నిలిపి, సత్యాన్ని దర్శించి, దానిని తెలుసుకుంటుంది; తెలుసుకొని దానిని ప్రేమిస్తుంది. తన అనురాగాన్ని తన బుద్ధి వెంబడి నడిపిస్తూ, నా నిత్య దైవత్వాన్ని ఆస్వాదిస్తుంది. నీ మానవ స్వభావంతో ఐక్యమైన దైవ స్వభావాన్ని తెలుసుకొని దర్శిస్తుంది.

“అప్పుడు ఆ ఆత్మ ప్రశాంత సాగరమైన నాలో విశ్రమిస్తుంది. నాలుగవదైన ఐక్యస్థితి గురించి మాట్లాడినప్పుడు నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, దాని హృదయం ప్రేమలో నాతో ఐక్యమవుతుంది. ఈ విధంగా నిత్య దైవత్వమైన నన్ను అనుభూతి చెందినప్పుడు, దాని కళ్లు మాధుర్యపు కన్నీళ్లు కారుస్తాయి. అవి నిజంగా పాలవంటి కన్నీళ్లు; అవి ఆత్మను నిజమైన సహనంలో పోషిస్తాయి. ఈ కన్నీళ్లు పరిమళభరితమైన తైలంలాంటివి; అవి ఎంతో మధురమైన సువాసనలను వెదజల్లుతాయి.

“ఓ అత్యంత ప్రియమైన కుమార్తె, అల్లకల్లోలమైన మహాసముద్రం నుండి ప్రశాంత సాగరమైన నా వద్దకు నిజంగా చేరుకొని, పరమ నిత్య దైవత్వమైన నేనే అయిన ఆ సాగరంలో తన హృదయమనే కుండను నింపుకోగలిగిన ఆ ఆత్మ ఎంత మహిమాన్వితమైనది! దాని హృదయానికి కాలువవంటి దాని కన్ను, ఆ హృదయపు వేదనలను తీర్చడానికి ప్రయత్నిస్తూ కన్నీళ్లు కారుస్తుంది. ఆత్మ ధన్యమై ఉండి కూడా దుఃఖించే చివరి దశ ఇదే.

“దివ్యప్రేమను రుచిచూస్తూ, నాతో తనకు ఉన్నదని అనుభూతి చెందే ఐక్యం ద్వారా ఆత్మ ధన్యమవుతుంది; నా మంచితనానికి, మహత్త్వానికి విరుద్ధంగా జరుగుతున్న అపరాధాలను చూసి దుఃఖిస్తుంది. ఎందుకంటే, తనను తాను తెలుసుకోవడంలో అది ఈ అపరాధాల చేదును చూసి, రుచిచూసింది. ఇలా తనను తాను తెలుసుకోవడంతోపాటు నన్ను తెలుసుకోవడం ద్వారా అది చివరి దశకు చేరుకుంది. అయినా ఈ దుఃఖం ఐక్యస్థితికి అడ్డంకి కాదు. పొరుగువారిపట్ల ప్రేమను ఆచరించడం ద్వారా పొందిన స్వీయజ్ఞానంతో ఈ ఐక్యస్థితి ఎంతో మాధుర్యంతో కూడిన కన్నీళ్లను పుట్టిస్తుంది. ఈ ప్రేమను ఆచరించడంలో ఆత్మ నా దైవకారుణ్యపు విలాపాన్ని, తన పొరుగువారికి కలిగిన అపరాధాల వల్ల కలిగే వేదనను కనుగొంటుంది; ఏడ్చేవారితో కలిసి ఏడుస్తూ, ఆనందించేవారితో — అంటే నా ప్రేమలో జీవించేవారితో — కలిసి ఆనందిస్తుంది. నా సేవకులు నాకు మహిమను, స్తుతిని అర్పించడం చూసి ఆత్మ వారిని బట్టి ఆనందిస్తుంది. కాబట్టి మూడవ రకమైన వేదన నాలుగవదానిని, అంటే ఐక్యస్థితికి చెందిన చివరి వేదనను అడ్డుకోదు; బదులుగా అవి ఒకదానికొకటి మాధుర్యాన్ని చేకూరుస్తాయి. ఎందుకంటే, ఈ చివరి వేదన — దీనిలో ఆత్మ నాతో అటువంటి ఐక్యాన్ని పొందుతుంది — పొరుగువారిపట్ల ప్రేమకు సంబంధించిన మూడవ స్థితిలోని వేదన నుండి వృద్ధిచెంది ఉండకపోతే, అది పరిపూర్ణంగా ఉండేది కాదు. అందువల్ల ఒకటి మరొకదానికి మాధుర్యాన్ని చేకూర్చడం అవసరం. లేకపోతే, తన సొంత కీర్తిప్రతిష్ఠలపట్ల ప్రేమ అనే సూక్ష్మమైన గాలి ప్రేరేపించడం వల్ల ఆత్మ మితిమీరిన ఆత్మవిశ్వాసపు స్థితికి చేరి, ఉన్నతస్థితి నుండి అగాధంలోకి ఉమ్మివేయబడినట్లు వెంటనే పడిపోతుంది. అందువల్ల ఇతరులను సహనంతో భరిస్తూ, తనను తాను నిజంగా తెలుసుకోవడంతోపాటు, పొరుగువారిపట్ల ప్రేమను నిరంతరం ఆచరించడం అవసరం.

“ఈ విధంగా ఆత్మ తనలో నా ప్రేమాగ్నిని అనుభూతి చెందుతుంది. ఎందుకంటే పొరుగువారిపట్ల ప్రేమ నాపట్ల ప్రేమ నుండి — అంటే, తనను తాను, తనలోని నా మంచితనాన్ని తెలుసుకోవడం ద్వారా ఆత్మ పొందిన జ్ఞానం నుండి — వృద్ధి చెందుతుంది. కాబట్టి నేను తనను మాటలకందని విధంగా ప్రేమిస్తున్నానని ఆత్మ చూసినప్పుడు, తాను ఏ ప్రేమతో ప్రేమించబడుతున్నానని గ్రహిస్తుందో, సరిగ్గా అదే ప్రేమతో వివేచనాశక్తిగల ప్రతి సృష్టిప్రాణిని ప్రేమిస్తుంది. ఈ కారణంగానే నన్ను తెలుసుకున్న ఆత్మ వెంటనే తన పొరుగువారిని ప్రేమించేలా విశాలమవుతుంది. ఎందుకంటే నేను ఆ పొరుగువారిని మాటలకందని విధంగా ప్రేమిస్తున్నానని అది చూస్తుంది; అలా, నేను ప్రేమించానని తాను చూసినవారిని అది మరింతగా ప్రేమిస్తుంది. అంతేకాక, తనవల్ల నాకు ఏ ప్రయోజనమూ కలగదనీ, నేను తనను ప్రేమిస్తున్నానని తాను అనుభూతి చెందే ఆ నిర్మలమైన ప్రేమకు ఏ విధంగానూ నాకు ప్రతిఫలం ఇవ్వలేననీ అది తెలుసుకుంటుంది. అందువల్ల నేను తనకు ఇచ్చిన మాధ్యమం ద్వారా, అంటే పొరుగువారి ద్వారా, ఆ ప్రేమకు ప్రతిఫలం ఇవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. మీరందరూ నాకు సేవ చేయగలిగే మాధ్యమం మీ పొరుగువారే. ఎందుకంటే, నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, మీ పొరుగువారి ద్వారా మీరు సకల సద్గుణాలను ఆచరించవచ్చు. నా నుండి ప్రతి ఒక్కరూ పొందిన వివిధ అనుగ్రహాలకు అనుగుణంగా, మీచేత సేవలు పొందడానికి సృష్టిప్రాణులందరినీ, సమష్టిగానూ ఒక్కొక్కరిగానూ, నేను మీకు ఇచ్చాను. అందువల్ల నేను మిమ్మల్ని ప్రేమించిన అదే నిర్మలమైన ప్రేమతో మీరు వారిని ప్రేమించాలి. ఆ నిర్మలమైన ప్రేమను మీరు నేరుగా నాకు తిరిగి ఇవ్వలేరు. ఎందుకంటే, నేను ప్రేమను పొందకుండానే, నా గురించి ఏ విధమైన ఆలోచనా లేకుండానే మిమ్మల్ని ప్రేమించాను; మీరు నన్ను ప్రేమించకముందే — మీరు ఉనికిలోకి రాకముందే — నేను మిమ్మల్ని ప్రేమించాను. నిజానికి, నా స్వరూపంలో, నా పోలికలో మిమ్మల్ని సృష్టించడానికి నన్ను ప్రేరేపించింది ప్రేమే. ఈ ప్రేమకు మీరు నాకు ప్రతిఫలం ఇవ్వలేరు; అయితే, వివేచనాశక్తిగల నా సృష్టిప్రాణికి ఇవ్వగలరు. మీ పొరుగువారి నుండి ప్రేమను పొందకపోయినా, ఆధ్యాత్మికమైనదైనా, ఐహికమైనదైనా మీ సొంత ప్రయోజనాన్ని ఆశించకుండా, ఆ పొరుగువారు నాచేత ప్రేమించబడ్డారు గనుక, కేవలం నా నామస్తుతి కొరకు, మహిమ కొరకు వారిని ప్రేమించడం ద్వారా అలా చేయగలరు.

“ఈ విధంగా, అన్నిటికంటే ఎక్కువగా నన్ను ప్రేమించాలనీ, మిమ్మల్ని మీరు ప్రేమించుకున్నట్లే మీ పొరుగువారిని ప్రేమించాలనీ చెప్పే ధర్మశాస్త్ర ఆజ్ఞను మీరు నెరవేరుస్తారు.

“రెండవ దశ గుండా, అంటే మూడవదీ చివరిదీ అయిన దశగా మారే ఐక్యపు రెండవ దశ గుండా వెళ్లకుండా ఈ ఉన్నతస్థితిని చేరుకోలేరన్నది నిజం. అలాగే, ఆ స్థితికి చేరుకున్న తరువాత, అది ఏ ప్రేమానురాగం నుండి వృద్ధి చెందిందో, రెండవ రకమైన కన్నీళ్లు ఏ ప్రేమానురాగానికి చెందుతాయో, ఆ ప్రేమానురాగాన్ని ఆత్మ విడిచిపెడితే ఆ స్థితిని నిలుపుకోలేదు. అందువల్ల, మీ పొరుగువారికి సంబంధించిన ధర్మాన్ని నెరవేర్చకుండా, నిత్యదేవుడనైన నేను ఇచ్చిన ధర్మాన్ని నెరవేర్చడం అసాధ్యం. ఎందుకంటే ఈ రెండు ధర్మాలూ మీ ప్రేమానురాగానికి రెండు పాదాలవంటివి. నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, నా సత్యమైన సిలువవేయబడిన క్రీస్తు మీకు ఇచ్చిన ఆజ్ఞలను, ఉపదేశాలను ఈ పాదాల ద్వారానే మీరు పాటిస్తారు. ఈ రెండు స్థితులూ కలిసి మీ ఆత్మను సద్గుణంలో పోషిస్తూ, సద్గుణ పరిపూర్ణతలోనూ, ఐక్యస్థితిలోనూ అది ఎదిగేలా చేస్తాయి. ఈ మరింత ఉన్నతమైన స్థితిని చేరుకున్నందువల్ల మరొక స్థితి మారిపోతుందని కాదు. ఈ ఉన్నతస్థితి కేవలం కొత్తవీ వైవిధ్యమైనవీ అయిన వరాల ద్వారా, సత్యజ్ఞానంలో మనస్సు పొందే అద్భుతమైన ఉన్నతుల ద్వారా అనుగ్రహ సంపదలను పెంచుతుంది. నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, మనస్సు మర్త్యమైనదైనా అమర్త్యమైనదిగా కనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే, ఆత్మ నాతో పొందిన ఐక్యం ద్వారా, తన సొంత ఇంద్రియాసక్తికి సంబంధించిన దాని స్పృహ నిగ్రహించబడి, దాని స్వీయచిత్తం మృతమైపోయింది.

“ఓ, ఈ ఐక్యతను ఆస్వాదించడం ఆత్మకు ఎంత మధురమో! ఎందుకంటే, దానిని ఆస్వాదించేటప్పుడు ఆత్మ నా రహస్యాలను దర్శిస్తుంది! అందువల్ల ఆత్మ తరచుగా ప్రవచన వరాన్ని పొంది, భవిష్యత్తు విషయాలను తెలుసుకుంటుంది. ఇది నా మంచితనం వల్ల కలిగే ఫలితం. అయితే వినయంగల ఆత్మ ఇటువంటి వాటిని తృణీకరించాలి; అవి నా ప్రేమ వల్ల తనకు ఇవ్వబడుతున్నందుకు కాదు, ఓదార్పు పట్ల తనకున్న ఆకాంక్ష వల్ల వాటిని కోరుకుంటున్నందుకు అలా చేయాలి. తనలో సద్గుణాన్ని పెంపొందించుకునేందుకు, శాంతిని, మనశ్శాంతిని పొందడానికి తాను అనర్హమని భావించాలి. అటువంటి సందర్భంలో ఆత్మ రెండవ దశలోనే నిలిచిపోకుండా, ఆత్మపరిజ్ఞానమనే లోయకు తిరిగి రావాలి. ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ సద్గుణంలో ఎదిగేలా, నా కృప అనుమతించిన మేరకు నేను ఈ వెలుగును దానికి ఇస్తాను. ఎందుకంటే ఈ జీవితంలో ఆత్మ ఎంత పరిపూర్ణమైనా, ప్రేమలో మరింత ఉన్నతమైన పరిపూర్ణతను చేరుకోలేనంత పరిపూర్ణమైనది ఎన్నడూ కాదు. మీ సేనాని అయిన నా ఏకైక కుమారుడు మాత్రమే ఏ పరిపూర్ణతలోనూ ఇంకా ఎదగవలసిన అవసరం లేనివాడు. ఎందుకంటే ఆయన నాతో ఏకమై ఉన్నాడు, నేను ఆయనతో ఏకమై ఉన్నాను; అందువల్ల దైవ స్వభావంతో ఐక్యత ద్వారా ఆయన ఆత్మ ధన్యమైంది. అయితే యాత్రికులుగా ఉన్న ఆయన అవయవాలైన మీరు, మరింత గొప్ప పరిపూర్ణతలో ఎదగడానికి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండండి. అది మరొక దశకు ఎదగడం కాదు; ఎందుకంటే నేను చెప్పినట్లుగా, మీరు ఇప్పుడు చివరి దశకు చేరుకున్నారు. కానీ ఆ చివరి దశలోనే, నా కృప ద్వారా మీకు ప్రీతికరంగా ఉండగల మరింత ఉన్నతమైన పరిపూర్ణత స్థాయికి ఎదగడమే.”

పైన పేర్కొన్న ఐదు కన్నీటి స్థితులు అంతర్భాగంగా ఉన్న ఆత్మ యొక్క నాలుగు దశలు అనంతమైన విలువగల కన్నీటిని ఎలా పుట్టిస్తాయి; పరిమితమైన దేనినో సేవించినట్లు కాక, అనంతుడిగా తనను సేవించాలని దేవుడు ఎలా కోరుకుంటున్నాడు.

“ఈ ఐదు స్థితులు అనంతమైన విలువగల అపారమైన కన్నీటితో నిండిన ఐదు ప్రధాన కాలువల వంటివి. నేను నీతో చెప్పినట్లుగా, ఇవన్నీ సద్గుణ క్రమశిక్షణలో ఉంటే జీవాన్ని ఇస్తాయి. వాటి విలువ అనంతం ఎలా అవుతుందని నీవు అడుగుతున్నావు. ఈ జీవితంలో నీ కన్నీరు అనంతం కాగలదని నేను అనడం లేదు; అది ఉద్భవించే నీ ఆత్మలోని అనంతమైన ఆకాంక్షను బట్టి దానిని అనంతమైనదని పిలుస్తున్నాను. కన్నీరు హృదయం నుంచి ఎలా వస్తుందో, హృదయం తనలో మండే ఆకాంక్షలో దానిని సమకూర్చుకొని కంటికి ఎలా అందిస్తుందో నేను ఇప్పటికే నీకు చెప్పాను. పచ్చి కట్టెను మంటలో ఉంచినప్పుడు, అది పచ్చిగా ఉండటం వల్ల దానిలోని తేమ వేడికి ఎలా మూలుగుతుందో, హృదయం కూడా అలాగే చేస్తుంది. ఆత్మను ఎండిపోయేలా చేసే స్వీయప్రేమ మధ్యనే, తనలోకి స్వీకరించిన కృప కలిగించే నూతనత్వం ద్వారా హృదయం మళ్లీ పచ్చదనాన్ని పొందుతుంది; అలా మండే ఆకాంక్ష, కన్నీరు ఒకటవుతాయి. ఆకాంక్ష ఎన్నడూ అంతం కానిది కనుక, ఈ జీవితంలో అది ఎన్నడూ తృప్తిపడదు. ఆత్మ ఎంత ఎక్కువగా ప్రేమిస్తే, తాను అంత తక్కువగా ప్రేమిస్తున్నట్లు దానికి అనిపిస్తుంది. ఈ విధంగా ప్రేమపై ఆధారపడిన పవిత్ర ఆకాంక్ష సాధన చేయబడుతుంది; ఈ ఆకాంక్షతో కన్ను కన్నీరు కారుస్తుంది. అయితే ఆత్మ శరీరం నుంచి వేరై, తన పరమగమ్యమైన నన్ను చేరుకున్నప్పుడు, ఇక నాకోసం తపించకుండా లేదా తన పొరుగువారిని ప్రేమించకుండా ఉండేలా తన ఆకాంక్షను విడిచిపెట్టదు. ఎందుకంటే ఇతర సద్గుణాలన్నిటి ఫలాలను మోసుకొచ్చే స్త్రీవలె ప్రేమ ఆత్మలోకి ప్రవేశించింది. నేను నీతో చెప్పినట్లుగా, బాధ ముగిసి అంతమైందన్నది నిజమే. ఎందుకంటే నన్ను కోరుకునే ఆత్మ నిజంగా నన్ను పొందుతుంది; తాను ఇంతకాలం కోరుకున్న దానిని ఎప్పుడైనా కోల్పోతాననే భయం దానికి ఉండదు. అయినప్పటికీ, ఈ విధంగా ఆకలి కొనసాగుతూనే ఉంటుంది: ఆకలిగొన్నవారు తృప్తిపడతారు, తృప్తిపడిన వెంటనే మళ్లీ ఆకలిగొంటారు. ఈ విధంగా వారి తృప్తిలో విరక్తి ఉండదు, వారి ఆకలిలో బాధ ఉండదు; ఎందుకంటే నాలో ఏ పరిపూర్ణతకూ లోటు లేదు.

“ఈ విధంగా మీ ఆకాంక్ష అనంతమైనదై ఉంటుంది; లేకపోతే దానికి ఏ విలువా ఉండదు. పరిమితమైన దేనితోనైనా మీరు నన్ను సేవిస్తే, మీ సద్గుణాలలో దేనికీ జీవం ఉండదు. ఎందుకంటే అనంతుడనైన దేవుణ్ణి అయిన నేను, మీరు అనంతమైన సేవతో నన్ను సేవించాలని కోరుతున్నాను. మీ వద్ద ఉన్న ఏకైక అనంతమైనది మీ ఆత్మల ప్రేమానురాగమూ ఆకాంక్షే. ఈ అర్థంలోనే అనంతమైన విలువగల కన్నీళ్లు ఉన్నాయని నేను చెప్పాను. నేను వివరించిన వాటి స్వభావాన్ని బట్టి, అంటే ఆ కన్నీళ్లతో ఏకమై ఉన్న అనంతమైన ఆకాంక్షను బట్టి ఇది నిజం. ఆత్మ శరీరాన్ని విడిచినప్పుడు కన్నీళ్లు వెనుకనే మిగిలిపోతాయి. కానీ ప్రేమానురాగం ఆ కన్నీళ్ల ఫలాన్ని తనలోకి తీసుకొని, దానిని ఇముడ్చుకుంటుంది; మీ కొలిమిలోని నీటి విషయంలో జరిగేది ఇలాంటిదే. నిజానికి ఆ నీటిని కొలిమి నుండి బయటకు తీయలేదు; అగ్ని వేడి దానిని ఆవిరి చేసి తనలోకి తీసుకుంది. అలాగే, నా దివ్యప్రేమాగ్నిని ఆస్వాదించే స్థితికి చేరుకొని, నాపట్లా పొరుగువారిపట్లా ప్రేమగల స్థితిలో ఈ జీవితాన్ని విడిచిపెట్టి, తన కన్నీళ్లు రాలడానికి కారణమైన ఆ ఐక్యపరిచే ప్రేమను కూడా కలిగివున్న ఆత్మ, తన ధన్యమైన ఆకాంక్షలను నాకు అర్పించడం మానదు. అవి నిజంగా కన్నీటితో కూడినవే అయినా, బాధగానీ శారీరకంగా ఏడవడంగానీ ఉండదు; ఎందుకంటే శారీరకమైన కన్నీళ్లు కొలిమిలో ఆవిరై, పవిత్రాత్మ అగ్ని కన్నీళ్లుగా మారిపోయాయి. కాబట్టి కన్నీళ్లు ఏ విధంగా అనంతమైనవో మీరు చూస్తున్నారు. ఈ జీవితంలో చిందించే కన్నీళ్ల విషయమే తీసుకున్నా, వాటికి ఎన్ని రకాల దుఃఖాలు కారణమవుతాయో ఏ నాలుకా చెప్పలేదు. ఈ కన్నీటి స్థితులలో నాలుగింటి మధ్య ఉన్న తేడాను ఇప్పుడు మీకు వివరించాను.”

లౌకికాసక్తులతో జీవించేవారి కన్నీళ్ల ఫలం గురించి.

“ఆకాంక్షతో చిందించే కన్నీళ్లు కలిగించే ఫలం గురించీ, ఆ ఫలాన్ని ఆత్మ స్వీకరించడం గురించీ నేను మీకు ఇంకా చెప్పవలసి ఉంది. అయితే, నా ఈ సంభాషణ ఆరంభంలో నేను పేర్కొన్న మొదటి వర్గానికి చెందినవారి గురించి ముందుగా మీతో మాట్లాడతాను. అంటే, సృష్టించబడిన వస్తువులనూ తమ ఇంద్రియలోలత్వాన్నీ దేవునిగా చేసుకొని, లోకంలో దయనీయంగా జీవించేవారి గురించి. వీటివల్ల వారి శరీరానికీ ఆత్మకూ హాని కలుగుతుంది. ప్రతి కన్నీటి బొట్టూ హృదయం నుండే వస్తుందని నేను మీకు చెప్పాను. ఇది నిజం; ఎందుకంటే హృదయం తాను అనుభవించే ప్రేమకు తగినంతగా దుఃఖిస్తుంది. అందువల్ల లౌకికాసక్తులతో జీవించేవారు తమ హృదయానికి బాధ కలిగినప్పుడు, అంటే తాము ప్రేమించిన దేనినైనా కోల్పోయినప్పుడు ఏడుస్తారు.

“అయితే వారి విలాపాలు అనేకమైనవి, రకరకాలైనవి. ఎన్ని ఉన్నాయో మీకు తెలుసా? భిన్నమైన ప్రేమలు ఎన్ని ఉన్నాయో అన్ని ఉన్నాయి. స్వార్థప్రేమ అనే వేరు కుళ్లిపోయి ఉంది కాబట్టి, దానినుండి పెరిగేదంతా కూడా కుళ్లిపోయి ఉంటుంది. స్వార్థప్రేమ ఒక చెట్టు; దానిపై మరణఫలాలు, కుళ్లిన పూలు, మచ్చల ఆకులు, కిందికి వంగిపోయి రకరకాల గాలుల దెబ్బలకు గురయ్యే కొమ్మలు తప్ప మరేమీ పెరగవు. ఇదే ఆత్మ యొక్క వృక్షం. ఎందుకంటే మీరందరూ ప్రేమ వృక్షాలే; ప్రేమ లేకుండా మీరు జీవించలేరు. ప్రేమ కోసమే నేను మిమ్మల్ని సృష్టించాను. సద్గుణాలతో జీవించే ఆత్మ తన వృక్షపు వేరును నిజమైన వినయమనే లోయలో నాటుతుంది. కానీ ఈ విధంగా దయనీయంగా జీవించేవారు గర్వమనే పర్వతంపై నాటబడి ఉన్నారు. అందువల్ల, ఆ వృక్షపు వేరు సరిగా నాటబడలేదు కాబట్టి, ఆ వృక్షం జీవఫలాలను కాక మరణఫలాలను మాత్రమే ఇవ్వగలదు. వారి ఫలాలు వారి క్రియలే; అవన్నీ అనేక రకాల పాపాలచేత విషపూరితమై ఉన్నాయి. వారి క్రియలలో ఏదైనా మంచి ఫలం పుట్టినా, దాని వేరులోని కుళ్లు వల్ల అది కూడా చెడిపోతుంది. ఎందుకంటే ఘోరపాప స్థితిలో ఉన్న ఆత్మ చేసే ఏ సత్క్రియలకూ నిత్యజీవానికి సంబంధించిన విలువ ఉండదు; అవి ప్రసాదవర స్థితిలో చేసినవి కావు. అయినప్పటికీ, ఈ కారణంగా అటువంటి ఆత్మ తన సత్కార్యాలను విడిచిపెట్టకూడదు. ఎందుకంటే ప్రతి సత్క్రియకూ ప్రతిఫలం లభిస్తుంది; ప్రతి దుష్క్రియకూ శిక్ష కలుగుతుంది. చెప్పినట్లుగా, ప్రసాదవర స్థితికి వెలుపల చేసిన సత్క్రియ నిత్యజీవానికి అర్హత సంపాదించడానికి సరిపోదు. అయినా నా న్యాయమూ, నా దివ్యమంచితనమూ అసంపూర్ణమైన ప్రతిఫలాన్ని అనుగ్రహిస్తాయి; దానిని పొందే క్రియ అసంపూర్ణమైనట్లే ఆ ప్రతిఫలమూ అసంపూర్ణమైనదే. తరచుగా అటువంటి వ్యక్తికి ఇహలోక విషయాలలో ప్రతిఫలం లభిస్తుంది. మరొకచోట నేను ఇప్పటికే మీకు చెప్పినట్లుగా, కొన్నిసార్లు పశ్చాత్తాపపడి నా వైపు మరలడానికి మరింత సమయాన్ని ఇస్తాను. కొన్నిసార్లు నేను ఇలా కూడా చేస్తాను: నాకు ప్రీతిపాత్రులూ ఆమోదయోగ్యులూ అయిన నా సేవకుల ద్వారా ఆ వ్యక్తికి ప్రసాదవర జీవాన్ని అనుగ్రహిస్తాను. నా మహిమగల అపొస్తలుడైన పౌలు విషయంలో నేను ఈ విధంగానే చేశాను. పునీత స్తెఫాను ప్రార్థనవల్ల పౌలు తన అవిశ్వాసాన్నీ, క్రైస్తవులపై తాను సాగించిన హింసలనూ విడిచిపెట్టాడు. కాబట్టి, మనిషి ఏ స్థితిలో ఉన్నా మేలు చేయడం ఎన్నడూ మానకూడదని స్పష్టంగా గ్రహించండి.

“ఈ చెట్టు పూలు కుళ్లిపోయాయని నేను నీతో చెప్పాను; నిజంగానే అవి అటువంటివే. దాని పూలు హృదయంలోని దుర్గంధభరితమైన ఆలోచనలు; అవి నాకు అప్రియమైనవి, పొరుగువారి పట్ల ద్వేషంతోనూ నిర్దయతోనూ నిండినవి. కాబట్టి ఒకడు దొంగ అయితే, నాకు చెందవలసిన ఘనతను దొంగిలించి తనకు ఆపాదించుకుంటాడు. తప్పుడు తీర్పు అనే పువ్వుతో పోలిస్తే ఈ పువ్వు దుర్గంధం తక్కువ. ఆ తప్పుడు తీర్పు రెండు రకాలు. మొదటిది నాకు సంబంధించినది. దీనిలో మనుషులు నా నిగూఢ తీర్పులకు తీర్పు తీరుస్తూ, నా మర్మాలన్నిటినీ తప్పుడు కొలమానంతో కొలుస్తారు. అంటే, నేను ప్రేమతో చేసినదాన్ని ద్వేషంతో చేసినదనీ, సత్యంతో చేసినదాన్ని అసత్యంతో చేసినదనీ, వారికి జీవం కోసం నేను ఇచ్చినదాన్ని మరణం కోసం ఇచ్చినదనీ తీర్పు తీరుస్తారు. తమ బలహీనమైన బుద్ధిని బట్టి ప్రతిదానినీ ఖండించి తీర్పు తీరుస్తారు; ఎందుకంటే ఇంద్రియసుఖాసక్తితో కూడిన స్వీయప్రేమతో తమ బుద్ధినేత్రాన్ని అంధం చేసుకున్నారు; అతి పవిత్రమైన విశ్వాసం అనే కనుపాపను కప్పివేసి, అది సత్యాన్ని చూడటానికీ తెలుసుకోవటానికీ వీలులేకుండా చేస్తున్నారు. రెండవ రకమైన తప్పుడు తీర్పు పొరుగువారికి వ్యతిరేకంగా ఉంటుంది. దానివల్ల తరచూ అనేక కీడులు కలుగుతాయి; ఎందుకంటే ఆ దయనీయ మానవుడు తనను తాను ఇంకా తెలుసుకోకముందే, వివేచనాశక్తిగల ఇతర జీవుల భావాలకూ హృదయానికీ తానే న్యాయాధిపతిగా నిలవాలని కోరుకుంటాడు. తాను చూసిన ఒక పనిని బట్టో, విన్న ఒక మాటను బట్టో హృదయంలోని భావాన్ని నిర్ణయిస్తాడు. నా సేవకులు ఎల్లప్పుడూ సరిగ్గా తీర్పు తీరుస్తారు; ఎందుకంటే పరమ మేలైన నన్నే వారు పునాదిగా చేసుకున్నారు. కానీ ఇలాంటివారు ఎల్లప్పుడూ తప్పుగా తీర్పు తీరుస్తారు; ఎందుకంటే వారు చెడునే పునాదిగా చేసుకున్నారు. ఇలాంటి విమర్శకులు తమ పొరుగువారికి ద్వేషాలు, హత్యలు, అన్నిరకాల దుఃఖాలు కలుగజేస్తారు; నా సేవకుల సద్గుణాన్ని ప్రేమించడానికి తామే ఎంతో దూరమైపోతారు.

“నిజంగా ఈ ఫలాలు ఆకులను అనుసరిస్తాయి. ఆ ఆకులు వారి నోటి నుండి వెలువడే మాటలు; అవి నన్నూ నా ఏకైక కుమారుని రక్తాన్నీ అవమానిస్తూ, వారి పొరుగువారి పట్ల ద్వేషాన్ని వ్యక్తం చేస్తాయి. తమ తీర్పు తమకు సూచించినట్లుగా, నా కార్యాలను శపించడం, ఖండించడం, దైవదూషణ చేయడం, వివేచనాశక్తిగల ప్రతి జీవి గురించి చెడుగా మాట్లాడటం తప్ప మరేమీ వారు ఆలోచించరు. నాకు ఘనత ఇవ్వడానికీ, పాపాలను ఒప్పుకోవడానికీ, సద్గుణం పట్ల ప్రేమతో ఉపయోగించడానికీ, పొరుగువారి రక్షణ కోసమే నాలుక సృష్టించబడిందని ఈ దురదృష్ట జీవులు గుర్తుంచుకోరు. ఇవే ఆ అత్యంత దయనీయమైన దోషపు మరకలు పడిన ఆకులు; ఎందుకంటే అవి వెలువడిన హృదయం శుభ్రంగా లేదు, కపటత్వం, దైన్యంతో పూర్తిగా మలినమై ఉంది. ఆత్మ కృపను కోల్పోయే ఆధ్యాత్మిక నష్టమే కాకుండా, ఎంతటి లౌకిక నష్టం సంభవించే ప్రమాదం కూడా ఉందో! కేవలం మాటలవల్లనే రాజ్యాలలో విప్లవాలు, నగరాల విధ్వంసాలు, అనేక నరహత్యలు, ఇతర కీడులు ఎలా సంభవించాయో మీరందరూ విన్నారు, చూశారు. కత్తి కూడా దూరలేనంత చిన్న సందులోంచి ఒక మాట దూరి, వినేవారి హృదయంలోకి ప్రవేశించడం వల్లనే ఇవన్నీ జరిగాయి.

“ఈ చెట్టుకు నేలవైపు వాలిన ఏడు కొమ్మలు ఉన్నాయని నేను చెబుతున్నాను. నేను నీకు చెప్పిన విధంగా వాటిపై పూలూ ఆకులూ పెరుగుతాయి. ఈ కొమ్మలు ఏడు ప్రాణాంతక పాపాలు. అనేక రకాల దుష్టత్వాలతో నిండిన ఇవి, స్వీయప్రేమ, గర్వం అనే వేర్లలోనూ కాండంలోనూ ఇమిడి ఉన్నాయి. ఆ స్వీయప్రేమ, గర్వమే మొదట కొమ్మలనూ, అనేక ఆలోచనలనే పూలనూ, మాటలనే ఆకులనూ, దుష్కార్యాలనే ఫలాలనూ పుట్టించాయి. అవి నేలవైపు వాలి ఉంటాయి; ఎందుకంటే ప్రాణాంతక పాపపు కొమ్మలు నేలవైపు, అంటే లోకంలోని అస్థిరమైన, క్రమరహితమైన వస్తువులవైపు తప్ప మరే వైపుకూ తిరగలేవు. ఆశ్చర్యపడకు; నేల నుండి పోషణ పొందగలిగే దిశలో తప్ప అవి మరే వైపుకూ తిరగలేవు. ఎందుకంటే వాటి ఆకలి తీరనిది, నేల వాటిని తృప్తిపరచలేదు. వారు తృప్తి ఎరుగనివారు, తమను తామే భరించలేనివారు. తమకు ఇప్పటికే సమృద్ధిగా ఉన్నదాని కోసమే తపిస్తూ, దానినే కోరుకుంటూ, ఎల్లప్పుడూ అశాంతిగా ఉండటం వారి స్థితికి అనుగుణమైనదే. అంత సమృద్ధి కూడా వారిని సంతృప్తిపరచలేకపోవడానికి కారణం ఇదే: తమ ఉనికిలో అంతం లేనివారైన వారు ఎల్లప్పుడూ పరిమితమైన దేనినో కోరుకుంటున్నారు. ఎందుకంటే వారు ప్రాణాంతక పాపం చేసినప్పుడు వారిలోని కృపాజీవితం ముగిసిపోయినా, వారి ఉనికి ఎన్నటికీ అంతం కాదు.

“మానవుడు సమస్త సృష్టిప్రాణులకంటే ఉన్నతంగా ఉంచబడ్డాడు, వాటికంటే దిగువన కాదు. తనకంటే గొప్పదైన దానిలో తప్ప అతడు తృప్తినిగానీ సంతృప్తినిగానీ పొందలేడు. నిత్యుడైన దేవుణ్ణి అయిన నేను తప్ప అతనికంటే గొప్పది మరేదీ లేదు. అందువల్ల నేను మాత్రమే అతణ్ణి తృప్తిపరచగలను. తన అపరాధం వల్ల ఈ తృప్తిని కోల్పోయి, అతడు నిరంతర యాతనలోనూ వేదనలోనూ ఉండిపోతాడు. వేదనను అనుసరించి రోదన వస్తుంది. అతడు రోదించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, తన సమస్త ఉనికికీ మూలసూత్రంగా చేసుకున్న స్వీయప్రేమ అనే చెట్టును గాలి తాకుతుంది.”

కన్నీటి స్థితుల గురించి పైన ఇచ్చిన వివరణకు ఈ భక్తిగల ఆత్మ దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ మూడు విన్నపాలు ఎలా చేస్తుంది.

అప్పుడు ఆ ఆత్మ, కన్నీటి స్థితిని గురించి సత్యస్వరూపుని నుండి పొందిన వివరణలోని మాధుర్యంతోనూ, దానివల్ల కలిగిన తృప్తితోనూ, తన గొప్ప ఆకాంక్షలో మరింత ఆతురత చెంది, ప్రేమలో మునిగినవారిలా ఇలా పలికింది — “పరమోన్నతుడవూ నిత్యుడవూ అయిన తండ్రీ, పవిత్ర కోరికలను తీర్చేవాడా, మా రక్షణను ప్రేమించేవాడా, నీకు కృతజ్ఞతలు, కృతజ్ఞతలు! మేము నీతో పోరాడుతున్న కాలంలోనే, నీ ప్రేమవల్ల, నీ ఏకైక కుమారుని రూపంలో ప్రేమస్వరూపుడినే మాకు ఇచ్చావు. అగ్నిలా ప్రజ్వలించే నీ ప్రేమ అగాధాన్ని బట్టి, నీ అనుగ్రహాన్నీ కరుణనూ వేడుకుంటున్నాను: నేను నిజంగా వెలుగులో నీ దగ్గరకు రావాలి; నీ బోధకు దూరంగా చీకటిలోకి పారిపోకూడదు. ఆ బోధలోని సత్యాన్ని నీవు నాకు స్పష్టంగా చూపించావు. దాని వెలుగులో నాకు మరో రెండు విషయాలు కనిపిస్తున్నాయి; అవి నాకు అడ్డంకులుగా ఉన్నాయేమో, లేదా మారవచ్చేమో అని భయపడుతున్నాను. నిత్య తండ్రీ, ఈ కన్నీటి స్థితుల విషయాన్ని విడిచిపెట్టే ముందు, ఈ విషయాలను కూడా నాకు వివరించమని వేడుకుంటున్నాను. మొదటిది — నిన్ను సేవించాలని కోరుకునే వ్యక్తి సలహా అడగడానికి నా దగ్గరకో, నీ సేవకులలో మరొకరి దగ్గరకో వచ్చినప్పుడు, నేను ఆ వ్యక్తికి ఎలా బోధించాలి? మధురుడవూ నిత్యుడవూ అయిన దేవా, ఈ ప్రశ్నకు నీవు ఇంతకుముందే సమాధానమిచ్చావని నాకు తెలుసు — ‘తక్కువ మాటలలోనూ ఎక్కువ చేతలలోనూ ఆనందించేవాడను నేనే.’ అయినప్పటికీ, నీ మంచితనంతో ఈ విషయంపై నాకు మరికొన్ని మాటలు చెప్పడానికి ఇష్టపడితే, అది నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగిస్తుంది. అలాగే, ఏదైనా సందర్భంలో నేను నీ సృష్టిప్రాణుల కోసం, ముఖ్యంగా నీ సేవకుల కోసం ప్రార్థిస్తున్నప్పుడు, ఎవరి కోసం ప్రార్థిస్తున్నానో వారు నాకు కనిపిస్తున్నట్లు అనిపించి, వారిలో ఒకరిలో (నా ప్రార్థన సమయంలో) సత్సంకల్పం గల మనస్సును, నీలో ఆనందించే ఆత్మను చూస్తూ, మరొకరిలో నాకు అనిపించినంతవరకు చీకటితో నిండిన మనస్సును చూస్తే, ఓ నిత్య తండ్రీ, ఒక ఆత్మ వెలుగులోనూ, మరొక ఆత్మ చీకటిలోనూ ఉన్నాయని తీర్పు చెప్పే హక్కు నాకు ఉందా? లేదా, ఒకరు గొప్ప తపస్సుతో జీవిస్తున్నారని, మరొకరు అలా జీవించడం లేదని నాకు కనిపిస్తే, ఎక్కువ తపస్సు చేసేవారిలో ఉన్నతమైన పరిపూర్ణత ఉందని తీర్పు చెప్పడం సరైనదేనా? నా పరిమిత దృష్టివల్ల నేను మోసపోకుండా ఉండేలా, ఈ విషయంపై నీవు ఇప్పటికే సాధారణంగా చెప్పినదాన్ని నాకు వివరంగా తెలియజేయమని వేడుకుంటున్నాను. నా రెండవ విన్నపం ఏమిటంటే, నీవు ఆత్మను సందర్శించినప్పుడు అది పొందుతుందని చెప్పిన సూచనను గురించి — నీ సాన్నిధ్యాన్ని వెల్లడించిన ఆ సూచనను గురించి — నాకు మరింతగా వివరించాలి. ఓ నిత్య సత్యమా, నాకు సరిగ్గా గుర్తున్నట్లయితే, ఆత్మ ఆనందంలోనూ ధైర్యంతో కూడిన సద్గుణంలోనూ నిలిచి ఉంటుందని నీవు చెప్పావు. ఆధ్యాత్మిక స్వీయప్రేమ అనే ఉద్రేకం కలిగించే భ్రమతో ఈ ఆనందం కలిసి ఉండగలదో లేదో తెలుసుకోవాలని నాకు ఎంతో ఉంది; ఒకవేళ అలా ఉండగలిగితే, నేను వినయంతో సద్గుణమనే సూచనకే పరిమితమవుతాను. నేను నిన్నూ నా పొరుగువారినీ సత్యంలో సేవిస్తూ, నీ సృష్టిప్రాణులనూ సేవకులనూ గురించి తప్పుడు తీర్పులో పడిపోకుండా ఉండేందుకు, ఈ విషయాలను నాకు తెలియజేయమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే, తీర్పు చెప్పే అలవాటు ఆత్మను నీకు దూరంగా ఉంచుతుందని నాకు అనిపిస్తోంది; అందువల్ల నేను ఈ ఉచ్చులో పడాలని కోరుకోవడం లేదు.”

దేవుణ్ణి సత్యంలో సేవించాలని కోరుకునే ప్రతి ఆత్మకూ హేతుబుద్ధి వెలుగు ఎలా అవసరమో; ముందుగా, సాధారణంగా హేతుబుద్ధి వెలుగును గురించి.

అప్పుడు నిత్యుడైన దేవుడు, ఆ ఆత్మ ఆకలిదప్పులలోనూ, దాని హృదయ పవిత్రతలోనూ, తనను సేవించాలని అది తపించే ఆకాంక్షలోనూ ఆనందిస్తూ, తన దయా కరుణల దృష్టిని దానిపై నిలిపి ఇలా అన్నాడు — “ఓ అత్యంత ప్రియమైన, ఎంతో ఆప్తమైన, మధురమైన కుమారీ, నా వధువా! నిన్ను నీవు దాటి పైకి లేచి, అనంత మంచితనస్వరూపుడనైన నన్నూ, నీ పట్ల, నా ఇతర సేవకుల పట్ల నాకున్న అనిర్వచనీయమైన ప్రేమనూ చూడడానికి నీ బుద్ధినేత్రాన్ని తెరువు. నా పట్ల నీకున్న ఆకాంక్ష అనే చెవిని కూడా తెరువు. నీవు చూడకపోతే వినలేవని గుర్తుంచుకో; అంటే, తన బుద్ధినేత్రంతో నా సత్యాన్ని చూడని ఆత్మ, నా సత్యాన్ని వినలేదు, తెలుసుకోలేదు. కాబట్టి, దానిని నీవు మరింత బాగా తెలుసుకునేలా, నీ ఇంద్రియానుభూతులకు అతీతంగా పైకి లే.

“నీ విన్నపంలో ఆనందించే నేను నీ కోరికను తీరుస్తాను. నీవు నా ఆనందాన్ని పెంచగలవని కాదు; ఎందుకంటే నీ ఉనికికీ నీ వృద్ధికీ నేనే కారణం; నా ఉనికికీ నా వృద్ధికీ నీవు కారణం కావు. అయినప్పటికీ, నా స్వహస్తాల కార్యంలో నేను పొందే సంతోషమే నాకు ఆనందాన్ని కలిగిస్తుంది.”

అప్పుడు ఆ ఆత్మ విధేయత చూపి, తన సమస్యకు నిజమైన పరిష్కారాన్ని తెలుసుకోవడానికి తనను తాను అధిగమించి పైకి లేచింది. నిత్యుడైన దేవుడు ఆ ఆత్మతో ఇలా అన్నాడు: “నేను నీతో చెప్పబోయేది నీవు మరింత బాగా అర్థం చేసుకునేలా, నిజమైన జ్యోతినైన నా నుండి వెలువడే మూడు వెలుగుల గురించి నీవు చేసిన విన్నపం ప్రారంభానికి తిరిగి వస్తాను. మొదటిది సాధారణ ప్రేమజీవితం గడిపేవారిలో నివసించే సాధారణ వెలుగు. (ఈ వెలుగుల గురించి నేను ఇప్పటికే నీకు చెప్పిన అనేక విషయాలను ఇక్కడ మళ్లీ చెబుతాను. వాటిని ముందే చెప్పినప్పటికీ, నీవు తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నదాన్ని నెమ్మదిగా ముందుకు సాగే నీ బుద్ధి మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవడానికే ఇలా చేస్తున్నాను.) మిగిలిన రెండు వెలుగులు లోకాన్ని త్యజించి పరిపూర్ణతను కోరుకునేవారిలో నివసిస్తాయి. అంతేకాక, నేను ఇప్పటికే నీకు సాధారణంగా సూచించినదాన్ని ఎంతో వివరంగా చెబుతూ, నీ విన్నపానికి సమాధానాన్ని వివరిస్తాను. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, వెలుగు లేకుండా ఎవరూ సత్యమార్గంలో నడవలేరని నీకు తెలుసు. అంటే, హేతుబుద్ధి వెలుగు లేకుండా నడవలేరు. నీ బుద్ధినేత్రం ద్వారా, పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో నేను నీకు ఇచ్చిన విశ్వాసపు వెలుగు ద్వారా, నిజమైన జ్యోతినైన నా నుండి నీవు ఆ హేతుబుద్ధి వెలుగును పొందుతావు; అయితే నీ స్వంత లోపాలవల్ల నీవు దానిని కోల్పోయి ఉండవచ్చు. ఎందుకంటే జ్ఞానస్నానంలో, నా ఏకైక కుమారుని రక్తం మధ్యవర్తిత్వం ద్వారా, నీవు విశ్వాస స్వరూపాన్ని పొందావు. హేతుబుద్ధి వెలుగు ద్వారా నీవు ఆ విశ్వాసాన్ని సద్గుణాచరణలో ఆచరిస్తావు. ఆ వెలుగు నీకు జీవాన్నిచ్చి, నిన్ను సత్యమార్గంలో నడిపిస్తుంది; దాని ద్వారా నిజమైన జ్యోతినైన నన్ను చేరుకునేలా చేస్తుంది. ఎందుకంటే, అది లేకపోతే నీవు చీకటిలో మునిగిపోతావు.”

“ఈ ప్రాథమిక వెలుగు నుండి ఉద్భవించే రెండు వెలుగులు నీకు అవసరం; ఈ రెండింటికి నేను మూడవదాన్ని కూడా జోడిస్తాను. గాలిలా గడిచిపోయే లోకవస్తువులన్నిటి అశాశ్వత స్వభావాన్ని తెలుసుకునేలా మొదటి వెలుగు మీ అందరికీ ప్రకాశాన్నిస్తుంది. అయితే, ముందుగా నీ స్వంత బలహీనతను గుర్తించకపోతే నీవు దీనిని పూర్తిగా తెలుసుకోలేవు. నీ అవయవాలను బంధించి ఉంచిన వక్రప్రవృత్తి నియమం వల్ల, నీ సృష్టికర్తనైన నాకు ఎదురుతిరగాలనే నీ మొగ్గు ఎంత బలంగా ఉందో నీవు గుర్తించాలి. (ఈ నియమం వల్ల ఏ మనిషినైనా వారి ఇష్టానికి విరుద్ధంగా ఏ పాపాన్నైనా, అతి చిన్న పాపాన్ని సైతం, చేయమని బలవంతం చేయవచ్చని కాదు; కానీ ఈ వక్రప్రవృత్తి నియమం ఆత్మకు వ్యతిరేకంగా తీవ్రంగా పోరాడుతుంది.) హేతుబుద్ధిగల నా సృష్టి దాని చేతిలో ఓడిపోవాలని నేను ఈ నియమాన్ని మీపై విధించలేదు; తన ఆత్మలోని సద్గుణాన్ని నిరూపించుకొని, దానిని పెంపొందించుకోవాలనే ఉద్దేశంతోనే విధించాను. ఎందుకంటే, సద్గుణం తనకు విరుద్ధమైనదాన్ని ఎదుర్కోవడం ద్వారానే నిరూపితమవుతుంది. ఇంద్రియాసక్తి ఆత్మకు విరుద్ధమైనది; అయినప్పటికీ, ఇంద్రియాసక్తిని ఎదుర్కోవడం ద్వారా ఆత్మ తన సృష్టికర్తనైన నాపట్ల తనకున్న ప్రేమను నిరూపించుకోగలదు. అది ఎలా నిరూపించుకుంటుంది? కోపంతోను అసంతృప్తితోను తనకు తానే ఎదురు నిలిచినప్పుడు. ఆత్మను నిజమైన వినయంలో నిలిపి ఉంచడానికి కూడా ఈ నియమం విధించబడింది. అందువల్ల, నేను ఆత్మను నా స్వరూపంలోను పోలికలోను సృష్టించి, అంతటి గౌరవంలోను సౌందర్యంలోను ఉంచినప్పటికీ, అన్నిటికంటే హీనమైనదాన్ని దానికి తోడుగా ఉంచానని నీవు చూస్తున్నావు. దానిపై వక్రప్రవృత్తి నియమాన్ని విధించి, భూమిలోని అత్యంత హీనమైన పదార్థంతో రూపొందించిన శరీరంలో దానిని బంధించాను. తన నిజమైన సౌందర్యం దేనిలో ఉందో చూసి, అది గర్వంతో నాకు వ్యతిరేకంగా తల ఎత్తకుండా ఉండటానికే ఇలా చేశాను. అందువల్ల, ఈ వెలుగు కలిగిన వ్యక్తి శరీర బలహీనత ఆ ఆత్మను వినమ్రపరచడానికి కారణమవుతుంది; అది ఏ విధంగానూ గర్వించడానికి కారణం కాదు, కానీ నిజమైన, పరిపూర్ణమైన వినయానికి కారణం. కాబట్టి ఈ నియమం తన పోరాటాల ద్వారా మిమ్మల్ని ఏ పాపానికీ బలవంతం చేయదు; బదులుగా, మిమ్మల్ని మీరు తెలుసుకోవడానికీ, లోకపు అస్థిరత్వాన్ని గ్రహించడానికీ ఒక కారణాన్ని అందిస్తుంది. పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగుతో బుద్ధినేత్రం దీనిని చూడాలి; ఆ విశ్వాసమే ఆ నేత్రంలోని కనుపాప అని నేను నీతో చెప్పాను. నిష్కళంక గొర్రెపిల్ల రక్తఫలంలో, అనుగ్రహ జీవితంలో పాలుపొందాలని కోరుకునే ప్రతి హేతుబుద్ధిగల జీవికి, వారి స్థితి ఏదైనా సరే, సాధారణంగా అవసరమైన వెలుగు ఇదే. ఇదే సాధారణ వెలుగు; అంటే, చెప్పినట్లుగా, ప్రతి ఒక్కరూ కలిగి ఉండవలసిన వెలుగు. ఎందుకంటే, అది లేకపోతే ఆత్మ నిత్యశిక్షకు గురయ్యే స్థితిలో ఉంటుంది. దీనికి కారణమేమిటంటే, వెలుగు లేని ఆత్మ అనుగ్రహ స్థితిలో ఉండదు. వెలుగు లేకపోవడం వల్ల అది తన పాపంలోని చెడును గానీ, దాని కారణాన్ని గానీ తెలుసుకోదు; అందువల్ల దానిని నివారించలేకపోతుంది, ద్వేషించలేకపోతుంది.”

“అలాగే, ఆత్మకు మేలు ఏమిటో, ఆ మేలుకు ఆధారమైన సద్గుణం ఏమిటో తెలియకపోతే, సారభూతమైన మేలునైన నన్నుగానీ, నా కృపను, నిజమైన మేలునైన నన్ను పొందడానికి సాధనంగానూ మార్గంగానూ నేను మీకు ఇచ్చిన సద్గుణాన్నిగానీ అది ప్రేమించలేదు, కోరుకోలేదు. కాబట్టి ఈ వెలుగు ఎంత అవసరమో చూడు. ఎందుకంటే మీ పాపాలు నేను ద్వేషించేదాన్ని ప్రేమించడంలోనూ, నేను ప్రేమించేదాన్ని ద్వేషించడంలోనూ తప్ప మరి దేనిలోనూ లేవు. నేను సద్గుణాన్ని ప్రేమిస్తాను, దుర్గుణాన్ని ద్వేషిస్తాను; దుర్గుణాన్ని ప్రేమించి సద్గుణాన్ని ద్వేషించేవారు నన్ను నొప్పించి, నా కృపను కోల్పోతారు. అలాంటి వ్యక్తి అంధునివలె నడుస్తాడు; ఎందుకంటే తన దుర్గుణానికి కారణమైన ఇంద్రియాసక్తితో కూడిన స్వీయప్రేమను అతడు గుర్తించడు, దానినిబట్టి తనను తాను ద్వేషించుకోడు. అతనికి దుర్గుణమూ, దానివల్ల కలిగే కీడూ తెలియవు; సద్గుణమూ, అతడు జీవదాయకమైన సద్గుణాన్ని పొందడానికి కారణమైన నేనూ తెలియము; సద్గుణం ద్వారా కృపలో ముందుకు సాగుతూ కాపాడుకోవలసిన తన సొంత గౌరవం అతనికి తెలియదు. కాబట్టి అతని అజ్ఞానమే అతని సమస్త కీడుకు ఎలా కారణమవుతుందో, చెప్పినట్లుగానే నీకు కూడా ఈ వెలుగు ఎలా అవసరమో చూడు.”

తమ సొంత చిత్తాన్ని నిర్మూలించడం కంటే దేహనిగ్రహంపైనే తమ కోరికను ఎక్కువగా నిలిపినవారి గురించి; మునుపటి సాధారణ వెలుగుకంటే మరింత పరిపూర్ణమైన రెండవ వెలుగు గురించి.

“నేను చెప్పిన సాధారణ వెలుగును ఆత్మ పొందినప్పుడు, అది అంతటితో తృప్తిపడకూడదు. ఎందుకంటే ఈ జీవితంలో మీరు యాత్రికులుగా ఉన్నంతకాలం ఎదుగుతూ ఉండగలరు; ముందుకు సాగనివారు, అలా సాగకపోవడం ద్వారానే వెనుదిరుగుతున్నారు. నా కృప ద్వారా తాను పొందిన సాధారణ వెలుగులో ఆత్మ మరింత ఎదగాలి, లేదా అపరిపూర్ణమైనదాన్ని విడిచి పరిపూర్ణమైనదాన్ని చేరుకుంటూ, రెండవదైన పరిపూర్ణ వెలుగును పొందడానికి ఆతురతతో కృషిచేయాలి. ఎందుకంటే ఆత్మకు నిజంగా వెలుగు ఉంటే, అది పరిపూర్ణతను చేరుకోవాలని కోరుకుంటుంది. ఈ రెండవ పరిపూర్ణ వెలుగులో రెండు రకాల పరిపూర్ణతలు కనిపిస్తాయి; ఎందుకంటే లోకంలోని సాధారణ జీవనరీతిని విడిచిపెట్టినవారిని పరిపూర్ణులని పిలవవచ్చు. వాటిలో ఒక పరిపూర్ణత, గొప్పవైన, కఠినమైన తపశ్చర్యలు చేస్తూ తమను తాము పూర్తిగా దేహదండనకు అంకితం చేసుకునేవారిది. తమ ఇంద్రియాసక్తి తమ వివేకానికి ఎదురు తిరగకుండా ఉండేందుకు, వీరు తమ స్వచిత్తాన్ని నిర్మూలించడం కంటే దేహనిగ్రహంపైనే తమ కోరికను ఎక్కువగా నిలిపారు; ఈ విషయాన్ని నేను నీకు మరొకచోట వివరించాను. వీరు తపశ్చర్య అనే భోజనబల్ల వద్ద తమ ఆత్మలను పోషించుకుంటారు. వీరి తపశ్చర్య వివేచనచేత ప్రకాశింపబడి, నాపై పునాది వేసుకుని ఉంటే, వీరు మంచివారూ పరిపూర్ణులూ అవుతారు. అంటే, వీరు తమను గురించి, నన్ను గురించి నిజమైన అవగాహనతో, గొప్ప వినయంతో, మానవ చిత్తపు నిర్ణయానికి కాక నా చిత్తపు నిర్ణయానికి పూర్తిగా అనుగుణంగా నడుచుకుంటే అలా అవుతారు. కానీ నిజమైన వినయంతో ఈ విధంగా నా చిత్తాన్ని ధరించకపోతే, తమ మార్గంలోనే నడవనివారికి తామే న్యాయనిర్ణేతలమని భావిస్తూ, తరచుగా తమ సొంత పరిపూర్ణతకే భంగం కలిగిస్తారు. వారికి ఇలా ఎందుకు జరుగుతుందో నీకు తెలుసా? ఎందుకంటే వారు తమ సొంత చిత్తాన్ని నిర్మూలించడంలో కాక, దేహనిగ్రహంలోనే తమ శ్రమనంతటినీ, కోరికనంతటినీ నిలిపారు. ఇలాంటివారు ఎల్లప్పుడూ తమకు నచ్చిన పద్ధతిలో తమ సమయాలనూ, స్థలాలనూ, ఓదార్పులనూ తామే ఎంచుకోవాలని కోరుకుంటారు; అంతేకాక, లోకం నుంచీ అపవాది నుంచీ వచ్చే హింసలను కూడా తామే ఎంచుకోవాలని కోరుకుంటారు. పరిపూర్ణత యొక్క రెండవ స్థితిని గురించి చెప్పినప్పుడు నేను నీకు వివరించినది ఇదే.

“నేను ఇంతకుముందే ఆధ్యాత్మిక స్వచిత్తమని పిలిచిన తమ సొంత చిత్తపు భ్రమతో తమను తాము మోసగించుకుంటూ వారు ఇలా అంటారు: ‘నాకు ఆ ఓదార్పు కావాలి, ఈ పోరాటాలు గానీ అపవాది కలిగించే ఈ శోధనలు గానీ వద్దు. నిజానికి ఇది నా సొంత ఆనందం కోసం కాదు; దేవుణ్ణి మరింత సంతోషపెట్టడానికీ, కృప ద్వారా నా ఆత్మలో ఆయనను మరింతగా నిలుపుకోవడానికీ. ఎందుకంటే ఈ మార్గంలో కంటే ఆ మార్గంలో నేను ఆయనను మరింతగా పొందగలననీ, ఆయనకు మరింత మెరుగ్గా సేవచేయగలననీ నాకు అనిపిస్తుంది.’ ఈ విధంగా ఆత్మ తరచుగా ఇబ్బందుల్లో పడి, తనకే తాను విసుగుగా, భరించరానిదిగా మారుతుంది; ఇలా తన సొంత పరిపూర్ణతకు హాని కలిగించుకుంటుంది. అయినా అది ఈ విషయాన్ని గుర్తించదు; తనలో గర్వమనే దుర్గంధం దాగి ఉందని కూడా గ్రహించదు; అలా అక్కడే పడివుంటుంది. అయితే ఆత్మ ఈ స్థితిలో ఉండకుండా, అహంభావం లేకుండా నిజంగా వినయంతో ఉంటే, ఆదిమమైన, మధురమైన సత్యమునైన నేను మీ రక్షణకు అవసరమైన విధంగా పరిస్థితినీ, సమయాన్నీ, స్థలాన్నీ, ఓదార్పులనూ, కష్టాలనూ అనుగ్రహిస్తానని, ఆ ఆత్మను నేను ఎన్నుకున్న పరిపూర్ణతకు సంపూర్ణంగా చేర్చడానికే అలా చేస్తానని గ్రహించే వెలుగును అది పొందుతుంది. నేను సమస్తాన్నీ ప్రేమతో ఇస్తాననీ, అందువల్ల తాను సమస్తాన్నీ ప్రేమతో, భక్తిగౌరవాలతో స్వీకరించాలనీ అది గ్రహిస్తుంది. రెండవ స్థితిలో ఉన్న ఆత్మలు చేసేది ఇదే; అలా చేయడం ద్వారా అవి మూడవ స్థితికి చేరుకుంటాయి. ఇప్పుడు వాటిని గురించి నీతో మాట్లాడతాను; అత్యంత పరిపూర్ణమైన వెలుగులో నిలిచే ఈ రెండు స్థితుల స్వభావాన్ని నీకు వివరిస్తాను.”

మూడవదైన, అత్యంత పరిపూర్ణమైన స్థితి గురించి, వివేచనాశక్తి గురించి, ఈ వెలుగును చేరుకున్న ఆత్మ చేసే కార్యాల గురించి. అలాగే, భక్తిగల ఈ ఆత్మకు ఒకసారి కలిగిన సుందరమైన దర్శనం గురించి; ఆ దర్శనంలో పరిపూర్ణ నిర్మలత్వాన్ని చేరుకునే విధానం పూర్తిగా వివరించబడింది, మన పొరుగువారిపై తీర్పు తీర్చకుండా ఉండే మార్గం తెలియజేయబడింది.

“ఇంతకుముందు చెప్పిన స్థితిని వెనువెంటనే అనుసరించే మూడవ స్థితికి చెందినవారు, ఈ మహిమాన్వితమైన వెలుగును చేరుకొని, తాము ఏ పరిస్థితిలో ఉన్నా పరిపూర్ణులుగా ఉంటారు. ఆత్మ యొక్క మూడవదైన ఐక్యస్థితిని గురించి మాట్లాడినప్పుడు నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, తమకు సంభవించడానికి నేను అనుమతించే ప్రతి సంఘటననూ తగిన భక్తిగౌరవంతో స్వీకరిస్తారు. లోకం తమకు కలిగించే కష్టాలకూ ఆటంకాలకూ, తమ ఆదరణ కోల్పోవడానికీ, నిజానికి తమకు ఎదురయ్యే ఏ పరిస్థితికైనా తాము పాత్రులమని వీరు భావిస్తారు. కష్టాలకు తాము పాత్రులమని భావించినట్లే, ఆ కష్టాల తరువాత పొందే ఫలానికి తాము అపాత్రులమని కూడా భావిస్తారు. మీ మేలును తప్ప మరేదీ కోరని నా సనాతన సంకల్పాన్ని వారు ఆ వెలుగులో తెలుసుకొని, రుచిచూశారు. మీరు నాయందు పరిశుద్ధులు కావాలనే ఉద్దేశంతోనే ఆ సంకల్పం ఈ కష్టాలను ఇస్తుంది, అనుమతిస్తుంది. అందువల్ల నా సంకల్పాన్ని తెలుసుకున్న ఆత్మ, దానినే వస్త్రంగా ధరించుకొని, నా నామ మహిమకూ స్తుతికీ తన పరిపూర్ణతను ఎలా కాపాడుకొని, పెంపొందించుకోవచ్చో చూడటంపైనే తన దృష్టిని నిలుపుతుంది. తన బుద్ధినేత్రాన్ని తెరిచి, విశ్వాసపు వెలుగులో, నా ఏకైక కుమారుడైన సిలువవేయబడిన క్రీస్తుపై దానిని నిలిపి, ఆయన బోధను ప్రేమిస్తూ అనుసరిస్తుంది. ఆ బోధ పరిపూర్ణులకూ అపరిపూర్ణులకూ ఒకే విధంగా మార్గనియమంగా ఉంటుంది. నా సత్యమూ గొర్రెపిల్లయూ అయిన ఆయన, ఆత్మను చూసినప్పుడే దానిపై ప్రేమతో ముగ్ధుడై, దానికి పరిపూర్ణత గురించిన బోధను ఎలా అందిస్తున్నాడో చూడండి. మాధుర్యమూ ప్రేమమయుడూ అయిన వాక్కు, నా ఏకైక కుమారుడు, ఆ పరిపూర్ణతను ఆచరించడం చూసినందువల్ల, అది ఏమిటో ఆత్మకు తెలుసు. సనాతన తండ్రినైన నా ఘనతనూ మీ రక్షణనూ కోరుతూ, ఆయన పవిత్ర వాంఛ అనే బల్ల వద్ద ఆహారం స్వీకరించాడు. ఈ వాంఛతో ప్రజ్వలిస్తూ, గొప్ప ఉత్సాహంతో సిలువపై అవమానకరమైన మరణం వైపు పరుగెత్తాడు. తన తండ్రినైన నేను తనపై ఉంచిన విధేయతను పూర్తిగా నెరవేర్చాడు. శ్రమలనుగానీ అవమానాలనుగానీ తప్పించుకోలేదు; మీ కృతఘ్నతవల్లగానీ, ఇంత గొప్ప మేలు గురించి మీకు తెలియకపోవడంవల్లగానీ, యూదుల హింసలవల్లగానీ, ప్రజల అవమానాలు, ఎగతాళి, సణుగులు, కేకలవల్లగానీ వెనుకంజ వేయలేదు. కానీ ఆయన నిజమైన సేనానిగానూ శూరయోధునిగానూ వీటన్నిటినీ ఎదుర్కొని దాటాడు. మిమ్మల్ని అపవాది చేతులనుండి విడిపించడానికి నేనే ఆయనను యుద్ధరంగంలో నిలిపాను. మీరు స్వేచ్ఛను పొంది, మీకు కలగగల అత్యంత భయంకరమైన బానిసత్వం నుండి బయటకు తేబడాలనీ, అంతేకాక ఆయన మార్గాన్నీ బోధనూ నియమాన్నీ నేర్చుకోవాలనీ అలా చేశాను. తద్వారా, మీ పాపాలపట్ల అంతటి ద్వేషంతో, అంతటి ప్రేమాగ్నితో చిందించిన ఆయన అమూల్య రక్తమనే తాళపుచెవితో, నిత్యజీవమైన నా ద్వారాన్ని మీరు తెరవగలుగుతారు. మాధుర్యమూ ప్రేమమయుడూ అయిన వాక్కు, నా కుమారుడు, మీతో ఇలా చెప్పినట్లుగా ఉంది: ‘చూడండి, నేను మార్గాన్ని సిద్ధం చేశాను, నా రక్తంతో ద్వారాన్ని తెరిచాను.’ కాబట్టి మీరు ఆయనను అనుసరించడంలో నిర్లక్ష్యం చేయకండి. స్వీయప్రేమలోనూ మార్గం తెలియని అజ్ఞానంలోనూ విశ్రాంతిగా పడుకొని ఉండకండి. నా సత్యమైన, మానవావతారమెత్తిన వాక్కు ద్వారా నేను మీకోసం సరిచేసి, ఆయన రక్తంతో నిర్మించిన మార్గంలో కాకుండా, మీ సొంత పద్ధతిలో నన్ను సేవించాలని ఎంచుకునే దుస్సాహసం చేయకండి. కాబట్టి వెంటనే లేచి ఆయనను అనుసరించండి. ఎందుకంటే ఆయన ద్వారా తప్ప ఎవరూ తండ్రినైన నన్ను చేరలేరు. ప్రశాంత సముద్రమైన నాలోనికి మీరు ప్రవేశించవలసిన మార్గమూ ద్వారమూ ఆయనే. “కాబట్టి ఆత్మ ఈ వెలుగును దాని సంపూర్ణ మాధుర్యంతో చూడటం, తెలుసుకోవడం, రుచిచూడటం అనే స్థితిని చేరుకున్నప్పుడు, ప్రేమతో ముగ్ధమై, ప్రేమాగ్నితో ప్రజ్వలిస్తూ, పవిత్ర వాంఛ అనే బల్లవద్దకు పరుగెత్తుతుంది. ఆధ్యాత్మికమైనదైనా లౌకికమైనదైనా తన సొంత ఆదరణను వెదుకుతూ, తనలోనే తనను చూసుకోదు. బదులుగా, ఈ వెలుగులోనూ జ్ఞానంలోనూ తన సర్వస్వాన్ని ఉంచి, తన స్వీయచిత్తాన్ని నాశనం చేసుకున్న ఆత్మగా, ఏ వైపునుండి వచ్చినా ఏ శ్రమనూ తప్పించుకోదు. కష్టాలనూ అవమానాలనూ, అపవాది శోధనలనూ, మనుషుల సణుగులనూ సహిస్తూ, అత్యంత పవిత్రమైన సిలువ అనే బల్ల వద్ద, సనాతన దేవుడనైన నా ఘనతనూ ఆత్మల రక్షణనూ ఆహారంగా స్వీకరిస్తుంది. నా నుండిగానీ సృష్టింపబడినవారి నుండిగానీ ఏ ప్రతిఫలాన్నీ కోరదు. ఎందుకంటే ప్రతిఫలాపేక్షతో కూడిన ప్రేమను, అంటే స్వార్థప్రయోజనాలపై ఆధారపడి నన్ను ప్రేమించడాన్ని, అది విడిచిపెట్టింది. పరిపూర్ణమైన వెలుగును ధరించి, నా నామ స్తుతి మహిమలను తప్ప మరేదీ దృష్టిలో పెట్టుకోకుండా, సంపూర్ణ నిర్మలత్వంతో నన్ను ప్రేమిస్తుంది. తన సొంత ఆనందం కోసం నన్నుగానీ, తన లాభం కోసం పొరుగువారినిగానీ సేవించకుండా, కేవలం ప్రేమతోనే సేవిస్తుంది. ఇలాంటివారు తమను తాము మరచిపోయి, పాత మనిషిని, అంటే తమ ఇంద్రియాసక్తిని, విడిచిపెట్టి, నూతన మనిషియైన నా సత్యస్వరూపుడు, మధురమైన క్రీస్తు యేసును ధరించుకొని, ఆయనను ధైర్యంగా అనుసరిస్తారు. తమ శరీరాన్ని అణచి, దానికి తపశ్చర్యలు చేయించడం కంటే, తమ స్వీయచిత్తాన్ని నిర్మూలించడానికే ఎక్కువగా తపనపడుతూ, పవిత్ర వాంఛ అనే బల్ల వద్ద కూర్చునేవారు వీరే. నిజానికి వారు తమ శరీరాన్ని తపశ్చర్యలతో నిగ్రహించారు; అయితే దానినే అంతిమ లక్ష్యంగా కాకుండా, తమ స్వీయచిత్తాన్ని అదుపులో ఉంచుకోవడానికి సహాయపడే సాధనంగా చేశారు. నాకు మాటలు తక్కువగా, క్రియలు ఎక్కువగా ఉండాలని చెప్పిన వాక్యాన్ని వివరించినప్పుడు నేను మీకు చెప్పినట్లే ఇది; మీరు కూడా అలాగే చేయాలి. తమ స్వీయచిత్తాన్ని నిర్మూలించడమే వారి ప్రధాన వాంఛగా ఉండాలి. అప్పుడు అది నా నామ ఘనత మహిమలనూ ఆత్మల రక్షణనూ కోరుతూ, నా మధుర సత్యస్వరూపుడైన సిలువవేయబడిన క్రీస్తును అనుసరించడం తప్ప మరేదీ వెదకదు, కోరదు. ఈ మధురమైన వెలుగులో ఉన్నవారు దీనిని తెలుసుకొని, ఎల్లప్పుడూ శాంతి ప్రశాంతతలలో ఉంటారు. ఎవరూ వారికి తడబాటును కలిగించలేరు; ఎందుకంటే తడబాటుకు కారణమయ్యే తమ స్వీయచిత్తాన్ని వారు తొలగించుకున్నారు. అనేక శ్రమలూ శోధనలూ అనే జలాలలో వారు నిలిచి ఉన్నప్పటికీ, లోకమూ అపవాదీ వారిపై ప్రయోగించగల హింసలన్నీ వారి పాదాల క్రిందుగా జారిపోతాయి, వారికి హాని చేయవు. ఎందుకంటే జ్వలించే వాంఛ అనే నాభినాళంతో వారు నాకు అనుసంధానమై ఉంటారు. ఇలాంటి వ్యక్తి ప్రతిదానిలోనూ ఆనందిస్తారు; నా సేవకులకుగానీ, వివేచనాశక్తిగల ఏ సృష్టిప్రాణికిగానీ తామే న్యాయనిర్ణేతగా వ్యవహరించరు. బదులుగా, తమకు కనిపించే ప్రతి స్థితిలోనూ, పవిత్రతకు చెందిన ప్రతి విధానంలోనూ ఆనందిస్తూ ఇలా అంటారు: ‘సనాతన తండ్రీ, నీకు కృతజ్ఞతలు; నీ గృహంలో ఎన్నో నివాసాలు ఉన్నాయి.’ అందరూ ఒకే మార్గంలో ప్రయాణించడం చూసినప్పటికంటే, పవిత్రతకు చెందిన భిన్న మార్గాలను చూసినప్పుడు మరింత ఆనందిస్తారు. ఎందుకంటే ఈ విధంగా నా మంచితనం యొక్క గొప్పతనం మరింత స్పష్టంగా వ్యక్తమవుతుందని గ్రహించి, అలా ఆనందిస్తూ, అన్నిటినుండీ గులాబీ పరిమళాన్ని ఆస్వాదిస్తారు. మంచి విషయాలలో మాత్రమే కాదు, స్పష్టంగా పాపమైనదేదైనా చూసినప్పుడు కూడా, తీర్పు తీర్చడానికి పూనుకోకుండా, నిజమైన పవిత్రమైన కనికరంతో నిండిపోతారు. పాపుల కొరకు నన్ను వేడుకుంటూ, పరిపూర్ణ వినయంతో ఇలా అంటారు: ‘ఈరోజు మీ వంతు; దైవకృప నన్ను కాపాడకపోతే, రేపు నా వంతు అవుతుంది.’

“నా ప్రియమైన కుమార్తె, ఈ మధురమైన, ఉత్కృష్టమైన స్థితిని గాఢంగా ప్రేమించు. ఈ మహిమాన్వితమైన వెలుగులోను పవిత్రతలోను పరుగెత్తేవారిని చూడు. ఎందుకంటే వారి మనస్సులు పవిత్రమైనవి; వారు పవిత్ర వాంఛ అనే బల్లవద్ద భుజిస్తారు. ఆ వెలుగు ద్వారా వారు ఆత్మలకు ఆహారమైన దానిని, అంటే నిత్యపితనైన నాకు కలిగే ఘనతను, భుజించే స్థితికి చేరుకున్నారు. ప్రజ్వలించే ప్రేమతో వారు నా గొర్రెపిల్లయైన నా ఏకైక కుమారుని మధుర వస్త్రాన్ని, అనగా ఆయన బోధను, ధరించుకున్నారు. వీరు నా సేవకులపైనా, లోక సేవకులపైనా తప్పుడు తీర్పులు చెబుతూ తమ సమయాన్ని వృథా చేయరు. మనుషులు తమ గురించి గానీ ఇతరుల గురించి గానీ చేసే ఏ గొణుగుళ్లవల్లనూ వీరు విశ్వాసంలో తడబడరు. అంటే, తమ విషయంలో నా నామం కొరకు దేనినైనా సంతోషంగా సహించడానికి సిద్ధంగా ఉంటారు. మరొకరికి అన్యాయం జరిగినప్పుడు, గాయపడిన ఆ పొరుగువారిపట్ల సానుభూతితో దానిని సహిస్తారు; అన్యాయం చేసిన వారిపైనా, దానిని అనుభవించిన వారిపైనా గొణగరు. ఎందుకంటే వారి ప్రేమ క్రమరహితమైనది కాదు; నిత్యదేవుడనైన నాలో అది సరైన క్రమంలో నెలకొల్పబడింది.

“నా ప్రియమైన కుమార్తె, ఈ ఆత్మల ప్రేమ అలా సరైన క్రమంలో ఉన్నందున, తాము ప్రేమించేవారి వల్లగానీ, వివేచనగల ఏ సృష్టిప్రాణి వల్లగానీ వారు ఎన్నడూ మనస్తాపం చెందరు. వారి స్వీయచిత్తం జీవించి ఉండక, మరణించింది. అందువల్ల వారు మనుషుల చిత్తాన్ని తీర్పు తీర్చే హక్కు తమకు ఉందని ఎన్నడూ భావించరు; నా దయాపూర్వక చిత్తాన్ని మాత్రమే పరిశీలిస్తారు. నీకు తెలిసినట్లుగా, నీ జీవితం ప్రారంభంలో నీవు పరిపూర్ణ నిర్మలత్వాన్ని ఎలా చేరుకోగలవని ఆలోచిస్తూ, అలా చేయాలనే గొప్ప వాంఛతో నన్ను ప్రార్థిస్తున్నప్పుడు, నా సత్యం నీకు ఇచ్చిన బోధను వీరు పాటిస్తారు. ఈ పవిత్ర వాంఛ గురించి నీవు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు నీకు ఏమి సమాధానమివ్వబడిందో నీకు తెలుసు. ఆ మాటలు నీ మనస్సులో మాత్రమే కాక, నీ చెవిలోనూ ప్రతిధ్వనించాయని కూడా నీకు తెలుసు. ఎంతగా అంటే, నీకు సరిగా గుర్తుంటే, నా సత్యం, ‘ఏ విషయమూ నీ మనస్సును విశ్వాసంలో తడబడనీయకుండా, నీవు పరిపూర్ణ నిర్మలత్వాన్ని చేరుకొని, తడబాటుకు కారణమయ్యే అడ్డంకుల నుండి విముక్తి పొందాలనుకుంటున్నావా?’ అని చెప్పినప్పుడు, నీవు మేల్కొంటున్న నీ శరీరంలోకి తిరిగి వచ్చావు. ప్రేమానురాగంతో ఎల్లప్పుడూ నాతో ఐక్యమై ఉండు; ఎందుకంటే నేనే సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన నిర్మలత్వాన్ని. ఆత్మను శుద్ధి చేసే అగ్నిని నేనే. ఆత్మ నాకు ఎంత దగ్గరగా ఉంటే అంత నిర్మలమవుతుంది; నాకు ఎంత దూరంగా ఉంటే అంతగా తన నిర్మలత్వాన్ని కోల్పోతుంది. లోకానుసారంగా జీవించే మనుషులు అలాంటి దుర్మార్గాలలో పడిపోవడానికి కారణం ఇదే; ఎందుకంటే వారు నా నుండి వేరై ఉన్నారు. కానీ ఏ మధ్యమమూ లేకుండా నేరుగా నాతో ఐక్యమయ్యే ఆత్మ నా నిర్మలత్వంలో పాలుపంచుకుంటుంది. ఈ ఐక్యతను, నిర్మలత్వాన్ని చేరుకోవడానికి నీకు మరొకటి అవసరం. అదేమిటంటే, ఏ సృష్టిప్రాణి అయినా నీ పట్లగానీ ఇతరుల పట్లగానీ ఏదైనా చేయడం లేదా చెప్పడం నీవు చూసినప్పుడు, దేనిలోనూ ఆ వ్యక్తి చిత్తాన్ని నీవు తీర్పు తీర్చకూడదు. వారిలోనూ నీలోనూ నా చిత్తాన్ని మాత్రమే నీవు పరిగణించాలి. స్పష్టమైన పాపాలు లేదా లోపాలు నీకు కనిపిస్తే, ఆ ముళ్లలో నుండి గులాబీని వెలికితీయి; అంటే, పవిత్రమైన సానుభూతితో వాటిని నాకు సమర్పించు. నీకు అన్యాయాలు జరిగినప్పుడు, నీలోనూ నా ఇతర సేవకులలోనూ సద్గుణాన్ని పరీక్షించడానికి నా చిత్తం దీనిని అనుమతిస్తోందని భావించు. అలా ప్రవర్తించే వ్యక్తి నా చిత్తానికి సాధనంగా అలా చేస్తున్నాడని పరిగణించు. అంతేకాక, అలా పాపులుగా కనిపించేవారికి తరచూ మంచి ఉద్దేశం ఉండవచ్చని గ్రహించు; ఎందుకంటే మానవ హృదయ రహస్యాలను ఎవరూ తీర్పు తీర్చలేరు. బాహ్యంగా అది బహిరంగమైన ఘోరపాపంగా కనిపించినా, నీకు కనిపించని దానిని నీ మనస్సులో తీర్పు తీర్చకూడదు. ఇతరులలో నా చిత్తాన్ని తప్ప మరేదీ చూడకు; అది తీర్పు తీర్చడానికి కాదు, చెప్పినట్లుగా, పవిత్రమైన సానుభూతితో ఉండటానికి. ఈ విధంగా నీవు పరిపూర్ణ నిర్మలత్వాన్ని చేరుకుంటావు. ఎందుకంటే అలా ప్రవర్తిస్తే, నా విషయములోగానీ నీ పొరుగువారి విషయములోగానీ నీ మనస్సు విశ్వాసంలో తడబడదు. అలా కాకుండా, నీ పొరుగువారిలో పనిచేస్తున్న నా చిత్తానికి బదులు, నీ పట్ల వారికి దుష్టచిత్తం ఉందని నీవు తీర్పు తీరిస్తే, నీవు వారిని తృణీకరించే స్థితిలో పడిపోతావు. అలాంటి తృణీకారం, విశ్వాసంలో తడబాటు ఆత్మను నా నుండి వేరుచేసి, పరిపూర్ణతను అడ్డుకుంటాయి. కొన్ని సందర్భాలలో, ఆ వ్యక్తి తృణీకారపు తీవ్రతను బట్టి, తన తీర్పు ద్వారా తన పొరుగువారిపై పెంచుకున్న ద్వేషాన్ని బట్టి, అవి ఆ వ్యక్తిని అనుగ్రహానికి ఎక్కువగానో తక్కువగానో దూరం చేస్తాయి.

“నా చిత్తాన్ని మాత్రమే గుర్తించే ఆత్మకు వేరొక ప్రతిఫలం లభిస్తుంది. ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, నా చిత్తం నీ మేలు తప్ప మరేదీ కోరదు; అందువల్ల నేను నీకు ఇచ్చే ప్రతిదానినీ, నీకు జరగడానికి అనుమతించే ప్రతిదానినీ, నేను నిన్ను ఏ లక్ష్యం కోసం సృష్టించానో ఆ లక్ష్యాన్ని నీవు చేరుకోవాలనే ఇస్తాను. ఆ ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ తన పొరుగువారిపట్ల ప్రేమలో నిలిచి ఉంటుంది కాబట్టి, ఎల్లప్పుడూ నా ప్రేమలోనూ నిలిచి ఉంటుంది; ఆ విధంగా నాతో ఐక్యమై ఉంటుంది. కాబట్టి, పవిత్రతను చేరుకోవడానికి నీవు మూడు కార్యాలు చేయమని నన్ను వేడుకోవాలి: నా నుండి నీవు పొందిన మేలులను నీ జ్ఞాపకంలో నిలుపుకొంటూ, ప్రేమానురాగంతో నాతో ఐక్యమయ్యే వరాన్ని నీకు ప్రసాదించమని; నేను నిన్ను అపరిమితంగా ప్రేమించే నా ప్రేమానురాగాన్ని నీ బుద్ధినేత్రంతో చూడగలిగేలా చేయమని; ఇతరుల చిత్తంలో వారి దుష్టచిత్తాన్ని కాక, నా చిత్తాన్ని మాత్రమే గుర్తించగలిగేలా చేయమని. ఎందుకంటే వారికి న్యాయాధిపతిని నేనే, నీవు కాదు. ఇలా చేయడం ద్వారా నీవు సంపూర్ణ పరిపూర్ణతను చేరుకుంటావు.

“నీకు బాగా జ్ఞాపకముంటే, నా సత్యం నీకు ఇచ్చిన బోధ ఇదే. ప్రియమైన కుమారీ, ఈ బోధను నేర్చుకున్న ఇటువంటివారు ఈ జీవితంలోనే నిత్యజీవపు ముందస్తు హామీని రుచి చూస్తారని ఇప్పుడు నీతో చెబుతున్నాను. నీవు ఈ బోధను బాగా మనసులో నిలుపుకొని ఉంటే, అపవాది పన్నే ఉచ్చులలో పడవు; ఎందుకంటే నీవు నన్ను అడిగిన సందర్భంలో వాటిని గుర్తిస్తావు.

“అయినప్పటికీ, నీ కోరికను మరింత స్పష్టంగా తీర్చడానికి, మనుషులు తీర్పు తీర్చే ధోరణితో ఎన్నడూ వివేచించకుండా, పవిత్రమైన కనికరంతో ఎలా వివేచించాలో నీకు చెబుతాను, చూపిస్తాను.”

పైన పేర్కొన్న మూడవదైన, అత్యంత పరిపూర్ణమైన వెలుగులో నిలిచేవారు ఈ జీవితంలోనే నిత్యజీవపు ముందస్తు హామీని ఏ విధంగా పొందుతారు.

“వారు నిత్యజీవపు ముందస్తు హామీని పొందారని నేను నీతో ఎందుకు చెప్పాను? వారు ముందస్తు చెల్లింపును పొందుతారని చెబుతున్నాను గాని, పూర్తి చెల్లింపును కాదు. ఎందుకంటే నిత్యజీవమైన నాలో దానిని పొందడానికి వారు వేచి ఉన్నారు. అక్కడ వారికి మరణం లేని జీవితం, విసుగు లేని తృప్తి, బాధ లేని ఆకలి ఉంటాయి. ఆ దివ్యమైన ఆకలికి బాధ ఎంతో దూరంగా ఉంటుంది; వారు కోరుకున్నది వారికి ఉన్నప్పటికీ, వారి తృప్తికి విసుగు దూరంగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే నేనే లోపరహితమైన జీవాహారాన్ని. ఈ జీవితంలో వారు ముందస్తు హామీని పొందుతారన్నది నిజం. వారు దానిని ఈ విధంగా రుచి చూస్తారు: ఆత్మ నిత్యుడైన దేవుని ఘనత కోసం, ఇతర ఆత్మల రక్షణ అనే ఆహారం కోసం ఆకలిగొనడం ప్రారంభిస్తుంది. ఆకలితో అది భుజిస్తుంది; అంటే, తన పొరుగువారిపట్ల ప్రేమతో తనను పోషించుకుంటుంది. ఆ ప్రేమ దానిలో ఆకలినీ, ఆకాంక్షనూ కలిగిస్తుంది. ఎందుకంటే పొరుగువారిపట్ల ప్రేమ అనేది దానిని భుజించేవారికి ఎన్నటికీ పూర్తిగా కడుపు నింపని ఆహారం; దానిని భుజించే ఆత్మకు ఎంత భుజించినా చాలదు, ఎల్లప్పుడూ ఆకలిగానే ఉంటుంది. కాబట్టి ఈ ముందస్తు చెల్లింపు మనిషికి ఇవ్వబడే హామీకి ఆరంభం. దాని ఆధారంగా మనిషి ఏదో ఒక రోజు తనకు రావలసిన చెల్లింపును పొందుతానని ఆశిస్తాడు. అది ముందస్తు చెల్లింపులోనే ఉన్న పరిపూర్ణత వల్ల కాదు; విశ్వాసం వల్ల, తన ఉనికి పరిపూర్ణతను చేరుకొని తనకు రావలసిన చెల్లింపును పొందుతాననే నిశ్చయత వల్ల. అందువల్ల, ప్రేమలో మునిగిన ఈ ఆత్మ, నా సత్యాన్ని ధరించుకొని, ఈ జీవితంలోనే నా ప్రేమకూ, తన పొరుగువారి ప్రేమకూ సంబంధించిన ముందస్తు హామీని ఇప్పటికే పొందినప్పటికీ, ఇంకా పరిపూర్ణం కాలేదు; అమరజీవితంలో పరిపూర్ణతను ఆశిస్తుంది. ఈ ముందస్తు హామీ పరిపూర్ణమైనది కాదని నేను చెబుతున్నాను. ఎందుకంటే దానిని రుచి చూసే ఆత్మ, తనలో గానీ ఇతరులలో గానీ బాధను అనుభవించకుండా చేసే పరిపూర్ణతను ఇంకా పొందలేదు. తన శరీర అవయవాలలో బంధింపబడి, ఆత్మకు వ్యతిరేకంగా పోరాడే వక్రత్వ నియమం ద్వారా నాకు జరిగే అపరాధం వల్ల అది తనలో బాధపడుతుంది; తన పొరుగువారు చేసే అపరాధం వల్ల ఇతరుల విషయంలో బాధపడుతుంది. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, దానికి నిజంగా పరిపూర్ణ కృప ఉంది. అయితే నిత్యజీవమైన నన్ను చేరుకున్న నా పరిశుద్ధులకు ఉన్న పరిపూర్ణత దానికి లేదు. ఎందుకంటే ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, వారి ఆకాంక్షలలో బాధ లేదు; మీ ఆకాంక్షలలో అలా కాదు. పవిత్రమైన ఆకాంక్ష అనే ఈ బల్ల వద్ద తమను పోషించుకునే నా సేవకులు, నేను మరొకచోట నీతో చెప్పినట్లుగా, ధన్యులు, దుఃఖంతో నిండినవారు కూడా. పవిత్ర సిలువ మ్రానుపై నా ఏకైక కుమారుడు కూడా ఇలాగే ఉన్నాడు. ఎందుకంటే ఆయన శరీరం దుఃఖంలోనూ వేదనలోనూ ఉన్నప్పుడు, ఆయన ఆత్మ దైవస్వభావంతో తనకున్న ఐక్యత ద్వారా ధన్యమై ఉండింది. అదే విధంగా వీరు, చెప్పినట్లుగా నా మధురమైన చిత్తాన్ని ధరించుకొని, తమ పవిత్రమైన ఆకాంక్షతో నాతో ఐక్యమవడం ద్వారా ధన్యులవుతారు. తమ పొరుగువారిపట్ల కనికరం వల్లనూ, తమ స్వీయప్రేమకు ఇంద్రియ సుఖాలనూ ఓదార్పులనూ నిరాకరించి దానిని బాధపెట్టడం వల్లనూ వారు దుఃఖంతో నిండి ఉంటారు.”

ఈ ఆత్మ దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ తనను తాను ఎలా తగ్గించుకుంటుంది; ఆ తరువాత లోకమంతటి కోసం, ప్రత్యేకంగా పవిత్ర కతోలిక సభ అనే ఆధ్యాత్మిక రహస్యదేహం కోసం, తన ఆధ్యాత్మిక బిడ్డల కోసం, తన ఆత్మకు తండ్రులైన ఇద్దరి కోసం ఎలా ప్రార్థిస్తుంది; వీటి తరువాత, పవిత్ర కతోలిక సభ పరిచారకుల లోపాల గురించి కొంత వినాలని ఎలా అడుగుతుంది.

అప్పుడు ఆ ఆత్మ నిజంగానే మత్తులో మునిగినట్లుగా, తనను తాను మరచిపోయినట్లు కనిపించింది. తన సృష్టికర్తతో ఏర్పరచుకున్న ప్రేమైక్యం ద్వారా శరీరానుభూతులకు దూరమైనట్లుగా, మనస్సు ఉన్నత స్థితికి చేరి, తన బుద్ధినేత్రంతో నిత్యసత్యాన్ని దర్శించినట్లుగా, ఆ సత్యాన్ని గుర్తించి దానిపై ప్రేమలో మునిగిపోయినట్లుగా ఇలా పలికింది: “ఓ దేవుని సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన మంచితనమా! దౌర్భాగ్యస్థితిలో ఉన్న నేను ఏపాటిదాననని, సర్వోన్నతుడవూ నిత్యుడవూ అయిన తండ్రీ, నీవు నీ సత్యాన్ని, అపవాది రహస్య మోసాలను, వ్యక్తిగత భావాల మోసపూరిత స్వభావాన్ని నాకు వెల్లడించావు? ఈ యాత్రా జీవితంలో నేనూ ఇతరులూ అపవాది చేతగానీ, మా చేత మేముగానీ మోసపోకుండా ఎలా ఉండాలో తెలుసుకునేందుకు నీవు ఇవన్నీ వెల్లడించావు! ఇలా చేయడానికి నిన్ను ప్రేరేపించినది ఏమిటి? ప్రేమే; ఎందుకంటే నేను నిన్ను ప్రేమించకముందే నీవు నన్ను ప్రేమించావు. ఓ ప్రేమాగ్నీ! నిత్య తండ్రీ, నీకు కృతజ్ఞతలు, కృతజ్ఞతలు! నేను అపరిపూర్ణంగా, అంధకారంతో నిండి ఉన్నాను; పరిపూర్ణతవూ వెలుగువూ అయిన నీవు నాకు పరిపూర్ణతను, నీ ఏకజాత కుమారుని బోధలోని ప్రకాశమయమైన మార్గాన్ని చూపించావు. నేను మృతస్థితిలో ఉండగా నీవు నాకు జీవం పోశావు. నేను వ్యాధితో ఉండగా నీవు నాకు ఔషధమిచ్చావు. వ్యాధిగ్రస్తమైన మానవజాతి కోసం నీ కుమారుని రూపంలో నీవు ఇచ్చిన రక్తమనే ఔషధాన్ని మాత్రమే కాకుండా, నాలో ఉందని నాకు తెలియని ఒక రహస్య వ్యాధికి కూడా ఔషధమిచ్చావు. వివేచనాశక్తిగల ఏ సృష్టిప్రాణిపైనా, ముఖ్యంగా నీ సేవకులపైనా నేను ఏ విధంగానూ తీర్పు తీర్చకూడదనే ఈ ఆజ్ఞ ద్వారా నీవు ఆ ఔషధమిచ్చావు. ఈ వ్యాధితో బాధపడుతూ, అంధత్వంలో ఉన్న నేను, నీ గౌరవాన్ని, ఆత్మల రక్షణను సాకుగా చూపుతూ ఎన్నోసార్లు వారిపై తీర్పు తీర్చాను. అందుచేత, సర్వోన్నతమైన, నిత్యమైన మేలువైన నీకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను. ఎందుకంటే నీ సత్యాన్ని, అపవాది మోసపూరిత స్వభావాన్ని, మా సొంత ఉద్రేకాలను వెల్లడించడం ద్వారా నీవు నా బలహీనతను నాకు తెలియజేశావు. అందుచేత నీ కృప, కరుణల ద్వారా నిన్ను వేడుకుంటున్నాను: ఈ రోజు నుండి ఇక ఎన్నడూ నీ బోధామార్గం నుండి నేను తొలగిపోకుండా చేయి. నీ మంచితనంతో నాకూ, దానిని అనుసరించాలనుకునే ప్రతి ఒక్కరికీ నీవు ఆ మార్గాన్ని ఇచ్చావు; ఎందుకంటే నీవు లేకుండా ఏదీ జరగదు. కాబట్టి, నిత్య తండ్రీ, నిన్నే ఆశ్రయించి, నీ వద్దకే పరుగెత్తి వస్తున్నాను. తండ్రీ, నా కోసం మాత్రమే కాకుండా, లోకమంతటి కోసం, ముఖ్యంగా పవిత్ర కతోలిక సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహం కోసం నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. నిత్యసత్యమైన నీవు, దౌర్భాగ్యస్థితిలో ఉన్న నాకు ఇచ్చిన ఈ సత్యం నీ పరిచారకులలో ప్రకాశించుగాక. నీవు నాకు ఇచ్చినవారి కోసం, నాతో ఏకం చేసినవారి కోసం, నేను ప్రత్యేకమైన ప్రేమతో ప్రేమించే వారందరి కోసం కూడా విశేషంగా నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే వారు పవిత్రంగా, తమ స్వంత చిత్తానికీ అభిప్రాయానికీ చనిపోయి, తమ పొరుగువారిపై ఏ తీర్పూ తీర్చకుండా, వారికి పాపకారణం కాకుండా, వారిలో గొణుగుడుకు తావివ్వకుండా, ఈ మధురమైన, తిన్నని మార్గంలో పరుగెత్తడం చూసినప్పుడు, నీ నామ మహిమార్థమూ స్తుత్యర్థమూ వారు నాకు సేదతీర్పుగా ఉంటారు. పరమ మధురమైన ప్రేమా, వారిలో ఒక్కరినైనా నరకపు అపవాది హస్తం నా నుండి లాక్కొనిపోకుండా చేయమని నిన్ను ప్రార్థిస్తున్నాను. అలా వారు చివరకు తమ పరమగమ్యమైన నిన్ను చేరుకుందురుగాక, నిత్య తండ్రీ.”

“మరొక మనవిని కూడా నీకు సమర్పిస్తున్నాను. దౌర్భాగ్యంతో, బలహీనతతో ఉన్న నన్ను నా పరివర్తన ఆరంభం నుండి ఇప్పటివరకు కాపాడి, నాకు బోధించేందుకు నీవు ఈ భూమిపై ఆధారాలుగా ఉంచిన నా ఇద్దరు ఆధ్యాత్మిక తండ్రుల కోసం వేడుకుంటున్నాను. నీవు వారిని ఏకం చేసి, రెండు దేహాలనుండి ఒకే ఆత్మను చేయి. వారిలోనూ, నీవు వారి చేతుల్లో ఉంచిన దివ్యరహస్యాలలోనూ నీ నామ మహిమను, స్తుతిని, ఆత్మల రక్షణను నెరవేర్చడం తప్ప మరేదీ వారు పట్టించుకోకుండా చేయి. కుమార్తెను కాక, అనర్హురాలినీ దౌర్భాగ్యురాలినీ అయిన దాసినైన నేను, నీ పట్ల ప్రేమతో, వారికి తగిన గౌరవంతోనూ పవిత్ర భయంతోనూ ప్రవర్తించేలా చేయి. అది నీకు గౌరవాన్నీ, వారికి శాంతినీ ప్రశాంతతనూ, పొరుగువారికి ఆధ్యాత్మిక పురోభివృద్ధినీ కలిగించే విధంగా ఉండుగాక. నిత్యసత్యమా, నేను నీకు సమర్పించిన మనవులలోని కోరికను నీవు నిరాదరించవని ఇప్పుడు నాకు నిశ్చయంగా తెలుసు. ఎందుకంటే నీవు వెల్లడించడానికి ఇష్టపడినవాటిని చూడటం ద్వారానూ, అంతకంటే ఎక్కువగా ప్రత్యక్ష అనుభవం ద్వారానూ, పవిత్ర కోరికలను నీవు స్వీకరిస్తావని నాకు తెలుసు. నీ అనర్హ సేవకురాలినైన నేను, నీవు నాకు ప్రసాదించే కృపకు అనుగుణంగా, నీ ఆజ్ఞలను, నీ బోధను పాటించేందుకు కృషి చేస్తాను. ఇప్పుడు, ఓ నిత్య తండ్రీ, పవిత్ర కతోలిక సభ పరిచారకుల గురించి మాట్లాడుతూ నీవు నాతో చెప్పిన ఒక మాట నాకు జ్ఞాపకమవుతోంది. నేడు వారు చేస్తున్న పాపాల గురించి మరొక సందర్భంలో మరింత స్పష్టంగా నాతో మాట్లాడతానని నీవు చెప్పావు. కాబట్టి, నీ మంచితనంతో ఈ విషయం గురించి నాకేమైనా చెప్పడానికి ఇష్టపడితే, నేను సంతోషంగా వింటాను. తద్వారా నా దుఃఖాన్నీ, కనికరాన్నీ, వారి రక్షణ కోసం నాకున్న ఆర్తితో కూడిన కోరికనూ పెంచుకోవడానికి నాకు ఆధారం లభిస్తుంది. ఎందుకంటే నీ సేవకుల సహనం, కన్నీళ్లు, దుఃఖం, చెమట, ప్రార్థనల కారణంగా నీవు పవిత్ర కతోలిక సభను సంస్కరించి, మంచి, పవిత్రమైన కాపరులతో ఆమెను ఓదార్చుతానని చెప్పినట్లు నాకు గుర్తుంది. ఈ భావాలు నాలో పెరగాలనే ఉద్దేశంతోనే నేను నిన్ను ఇది అడుగుతున్నాను.”

పైన పేర్కొన్న విన్నపాలలో ఒకదానికి సమాధానమిస్తూ, దేవుడు ఈ ఆత్మను ప్రార్థనపట్ల ఎలా శ్రద్ధగలదిగా చేస్తాడో.

అప్పుడు నిత్యుడైన దేవుడు ఈ ఆత్మపై తన కారుణ్య దృష్టిని సారించి, ఆమె కోరికను తృణీకరించకుండా, ఆమె విన్నపాలను అనుగ్రహిస్తూ, తన వాగ్దానాన్ని గురించి ఆమె చేసిన చివరి విన్నపాన్ని తీర్చడానికి ఇలా పలికాడు: “ఓ! అత్యంత ప్రియమైన నా ముద్దుబిడ్డా, అజ్ఞానం వల్లగానీ అశ్రద్ధ వల్లగానీ నీవు పాపం చేయకుండా ఉండేలా, ఈ విన్నపంలోని నీ కోరికను నేను నెరవేరుస్తాను. ఎందుకంటే, నా సత్యాన్ని గురించి నీవు మరింత తెలుసుకున్నావు కనుక, ఇప్పుడు నీవు చేసే తప్పు మునుపటికంటే మరింత తీవ్రమైనదిగా, మరింత కఠినమైన మందలింపుకు తగినదిగా ఉంటుంది. అందువల్ల వివేచనాశక్తిగల సమస్త ప్రాణుల కోసం, పవిత్ర సభ అనే మార్మిక శరీరం కోసం, నేను నీకు ఇచ్చినవారూ నీవు ప్రత్యేకమైన ప్రేమతో ప్రేమించేవారూ అయిన ఆ స్నేహితుల కోసం శ్రద్ధగా ప్రార్థించు. నీ ప్రార్థనల ప్రయోజనాన్ని, నీ జీవిత ఆదర్శాన్ని, నీ మాటల బోధనను వారికి అందించడంలో నిర్లక్ష్యం చేయకుండా జాగ్రత్తపడు. నీ శక్తిమేరకు దుర్గుణాన్ని మందలిస్తూ, సద్గుణాన్ని ప్రోత్సహించు.

“నేను నీకు ఆసరాగా ఇచ్చినవారిని గురించి నీవు నాతో మాట్లాడావు కదా; వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ అవసరానికీ అర్హతకూ తగినట్లుగా పొందేందుకు నీవు నిజంగా ఒక సాధనమని తెలుసుకో. నీ సృష్టికర్తనైన నేను నీకు అవకాశాన్ని అనుగ్రహించినప్పుడు—ఎందుకంటే నేను లేకుండా నీవు ఏమీ చేయలేవు—నీ కోరికలను నెరవేరుస్తాను. అయితే నాపై ఉంచిన ఆశలో నీవుగానీ వారుగానీ వెనుదిరగకూడదు. నా దైవపోషణ నీకు ఎన్నడూ లోటు రానీయదు. ప్రతి వ్యక్తీ వినయంతో ఉంటే, తాను పొందడానికి అర్హమైనదాన్ని పొందుతాడు; ప్రతి సేవకుడూ, నా మంచితనం నుండి తాను పొందినదానికీ ఇక పొందబోయేదానికీ అనుగుణంగా, తనదైన విధానంలో అందించడానికి నేను తనకు అప్పగించినదాన్ని పొందుతాడు.”

యాజకుని గౌరవాన్ని గురించి; క్రీస్తు శరీర దివ్యసంస్కారాన్ని గురించి; యోగ్యంగానూ అయోగ్యంగానూ దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించేవారిని గురించి.

“ఇప్పుడు పవిత్ర సభ సేవకులను గురించి నీవు నన్ను అడిగినదానికి సమాధానమిస్తాను. సత్యాన్ని నీవు మరింత బాగా అర్థం చేసుకునేలా, నీ బుద్ధినేత్రాన్ని తెరిచి, వారి ఔన్నత్యాన్ని, నేను వారికి కల్పించిన గౌరవాన్ని చూడు. ఒక విషయాన్ని దానికి విరుద్ధమైనదానితో పోల్చడం ద్వారా మరింత బాగా తెలుసుకోవచ్చు కనుక, నేను వారి చేతుల్లో ఉంచిన నిధిని సద్గుణంతో ఉపయోగించేవారి గౌరవాన్ని నీకు చూపిస్తాను. ఈ విధంగా, నేడు నా వధువు స్తన్యం త్రాగుతూ పోషణ పొందుతున్నవారి దయనీయ స్థితిని నీవు మరింత బాగా చూస్తావు.” అప్పుడు ఈ ఆత్మ విధేయతతో సత్యాన్ని ధ్యానించింది; దానిని నిజంగా ఆస్వాదించేవారిలో సద్గుణం ప్రకాశించడాన్ని ఆమె ఆ సత్యంలో చూసింది. అప్పుడు నిత్యుడైన దేవుడు ఇలా పలికాడు: “అత్యంత ప్రియమైన కుమార్తె, మొదట యాజకుల గౌరవాన్ని గురించి నీతో మాట్లాడతాను. నా మంచితనం ద్వారా నేనే వారిని వారి స్థానంలో ఉంచాను. నా సృష్టిపట్ల నాకు ఉన్న సాధారణ ప్రేమకు మించి ఇది చేశాను. మిమ్మల్ని నా స్వరూపంలో, నా పోలికలో సృష్టించి, నా ఏకైక కుమారుని రక్తంలో మీ అందరినీ కృపాజీవితానికి పునఃసృష్టించాను. నా దైవత్వాన్ని మానవ స్వభావంతో నేను ఐక్యం చేసినందువల్ల మీరు ఇంతటి ఔన్నత్యాన్ని పొందారు. ఈ విషయంలో మీకు దేవదూతలకంటే గొప్ప గౌరవమూ ఔన్నత్యమూ ఉన్నాయి; ఎందుకంటే నేను మీ మానవ స్వభావాన్ని స్వీకరించాను గాని దేవదూతల స్వభావాన్ని కాదు. అందుకే, నేను నీతో చెప్పినట్లుగా, నా దైవ స్వభావం మీ మానవ స్వభావంతో ఐక్యమైనందువల్ల, దేవుడనైన నేను మానవుడనయ్యాను, మానవుడు దేవుడయ్యాడు. ఈ గొప్పతనం వివేచనాశక్తిగల సమస్త ప్రాణులకు సాధారణంగా ఇవ్వబడింది. అయితే, వీరిలో మీ రక్షణ నిమిత్తం నా సేవకులను ప్రత్యేకంగా ఎన్నుకున్నాను; తద్వారా వినయముగల, నిష్కళంకమైన గొర్రెపిల్లయైన నా ఏకైక కుమారుని రక్తం వారి ద్వారా మీకు అందించబడుతుంది. సూర్యుణ్ణి మీకు అందించడానికి వారికే అప్పగించాను. వారికి జ్ఞానపు వెలుగునూ దివ్యప్రేమ వెచ్చదనాన్నీ ఇచ్చాను; ఇవి రెండూ నా కుమారుని శరీర రక్తాల వర్ణంలో ఒకటిగా కలిసివున్నాయి. ఆయన శరీరం ఒక సూర్యుడు, ఎందుకంటే నిజమైన సూర్యుడనైన నాతో ఆయన ఏకమై ఉన్నాడు. ఆయనను నా నుండి వేరుచేయడంగానీ విభజించడంగానీ సాధ్యం కాదు. సహజమైన సూర్యునిలో వేడినీ వెలుగునీ వేరుచేయలేనట్లే, వీటి ఐక్యత అంత పరిపూర్ణమైనది. సూర్యుడు తన కక్ష్యను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టకుండా లోకమంతటికీ వెలుగునిస్తాడు; తన వెచ్చదనాన్ని పొందాలని కోరుకునే ప్రతి ఒక్కరికీ వెచ్చదనాన్ని ఇస్తాడు. తాను ప్రకాశించే ఏ అపవిత్ర వస్తువువల్లనూ తాను అపవిత్రం కాడు, ఎందుకంటే అతని వెలుగూ వేడీ వర్ణమూ ఐక్యమై ఉన్నాయి.

“కాబట్టి, నా కుమారుడైన ఈ వాక్కు, తన అత్యంత మధురమైన రక్తంతో, సంపూర్ణ దేవుడు, సంపూర్ణ మానవుడు అయిన ఒకే సూర్యుడు. ఎందుకంటే ఆయన నాతోనూ, నేను ఆయనతోనూ ఏకమై ఉన్నాము. నా శక్తి ఆయన జ్ఞానం నుండి వేరుగా లేదు; అలాగే పవిత్రాత్మ యొక్క అగ్నితాపం తండ్రినైన నా నుండి గానీ, కుమారుడైన ఆయన నుండి గానీ వేరుగా లేదు. ఎందుకంటే పవిత్రాత్మ మాతో ఏకమై ఉన్నారు; ఆయన తండ్రి నుండి, కుమారుని నుండి బయలుదేరి వస్తారు. మేము ముగ్గురమూ కలిసి ఒకే సూర్యుడిగా ఉన్నాము. అంటే, నిత్య దేవుడనైన నేనే ఆ సూర్యుడను; నా నుండే కుమారుడు, పవిత్రాత్మ బయలుదేరి వచ్చారు. అగ్నిని పవిత్రాత్మకు, జ్ఞానాన్ని కుమారునికి ఆపాదిస్తారు. ఆ జ్ఞానం ద్వారా నా పరిచారకులు కృపావెలుగును పొందుతారు. తద్వారా వారు, నిత్య పితనైన నా నుండి పొందిన మేలులకు కృతజ్ఞతతో, నిత్య జ్ఞానమైన నా ఏకైక కుమారుని బోధను అనుసరిస్తూ, ఈ వెలుగును ఇతరులకు అందించగలుగుతారు. మీ మానవత్వపు వర్ణాన్ని కలిగివున్న వెలుగు ఇదే; వర్ణం, వెలుగు ఒకదానితో ఒకటి సన్నిహితంగా ఐక్యమై ఉన్నాయి. ఈ విధంగా నా దైవత్వపు వెలుగు మీ మానవత్వపు వర్ణంతో ఐక్యమైంది. ఆ వర్ణం దైవ స్వభావంతో ఐక్యమై పరిపూర్ణమైనప్పుడు ప్రకాశవంతంగా వెలిగింది. ఇలా, నా దైవ స్వభావపు వెలుగుతోనూ, పవిత్రాత్మ యొక్క అగ్నితాపంతోనూ కలిసిన మానవావతారమెత్తిన వాక్కు ద్వారా మీరు వెలుగును పొందారు. ఈ వెలుగును అందించే బాధ్యతను నేను ఎవరికి అప్పగించాను?

“పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలోని నా పరిచారకులకు అప్పగించాను. ఆయన శరీరాన్ని ఆహారంగా, ఆయన రక్తాన్ని పానీయంగా స్వీకరించి మీరు జీవాన్ని పొందాలనే అలా చేశాను. ఈ శరీరం ఒక సూర్యుని వంటిదని మీకు చెప్పాను. అందువల్ల, మీరు రక్తం లేకుండా శరీరాన్ని గానీ, మానవావతారమెత్తిన వాక్కు యొక్క ఆత్మ లేకుండా రక్తాన్ని లేదా శరీరాన్ని గానీ స్వీకరించలేరు. అలాగే నిత్య దేవుడనైన నా దైవత్వం లేకుండా ఆత్మను గానీ, శరీరాన్ని గానీ స్వీకరించలేరు. ఎందుకంటే వీటిలో దేనినీ మరొకదాని నుండి వేరుచేయలేరు. మరొక సందర్భంలో నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, మరణం వల్ల గానీ, మరే ఇతర కారణం వల్ల గానీ దైవ స్వభావం మానవ స్వభావాన్ని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టలేదు. కాబట్టి ఆ అత్యంత మధురమైన దివ్యసత్ప్రసాదంలో, రొట్టె తెల్లదనం కింద మరుగై ఉన్న సంపూర్ణ దైవసారాన్ని మీరు స్వీకరిస్తారు. సూర్యుణ్ణి వెలుగు, వేడి, వర్ణం అని విడదీయలేనట్లే, దివ్యసత్ప్రసాద రొట్టె యొక్క తెల్లని ఆవరణ కింద ఉన్న సంపూర్ణ దేవుణ్ణి, సంపూర్ణ మానవుణ్ణి వేరుచేయలేరు. దివ్యసత్ప్రసాద రొట్టెను పది లక్షల కణాలుగా విభజించినా (అది సాధ్యమైతే), ప్రతి కణంలోనూ సంపూర్ణ దేవుడిగా, సంపూర్ణ మానవుడిగా నేను ఉంటాను. మీరు అద్దాన్ని పగులగొట్టినప్పుడు అందులో కనిపించే ప్రతిబింబం ముక్కలవదు. అలాగే, దివ్యసత్ప్రసాద రొట్టెను విభజించినప్పుడు దేవుడు, మానవుడు విభజింపబడరు; ప్రతి కణంలోనూ ఉంటారు. ఇక కింది ఉదాహరణలో చెప్పబోయే పరిమిత అర్థంలో తప్ప, దివ్యసత్ప్రసాదం తనలో తాను ఏమాత్రం తగ్గిపోదు.

“మీ దగ్గర ఒక దీపం ఉందనుకోండి. దాని నుండి వెలుగు తీసుకోవడానికి లోకమంతా మీ దగ్గరకు వచ్చినా, ఆ దీపపు వెలుగు తగ్గిపోదు; అయినా ప్రతి ఒక్కరికీ ఆ వెలుగు పూర్తిగా లభిస్తుంది. అయితే ఒక్కొక్కరు ఏ పదార్థంలోకి ఆ అగ్నిని స్వీకరిస్తారో, దానిని బట్టి ఈ వెలుగులో ఎక్కువగానో తక్కువగానో పాలుపొందుతారన్నది నిజం. మీరు నన్ను మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవడానికి ఈ ఉపమానాన్ని ఇంకా వివరిస్తాను. అనేకులు తమ కొవ్వొత్తులను తెస్తున్నారనుకోండి. ఒకరి కొవ్వొత్తి ఒక ఔన్సు బరువు, ఇతరులవి రెండు లేదా ఆరు ఔన్సులు, లేదా ఒక పౌండు, లేదా అంతకన్నా ఎక్కువ బరువు ఉన్నాయి. వారు వాటిని ఆ మంటలో వెలిగించినప్పుడు, ప్రతి కొవ్వొత్తిలోనూ, అది పెద్దదైనా చిన్నదైనా, వెలుగు సంపూర్ణంగా ఉంటుంది; అంటే వేడి, వర్ణం, మంట ఉంటాయి. అయినప్పటికీ, ఒక పౌండు బరువున్న కొవ్వొత్తి కలిగినవారి కంటే ఒక ఔన్సు బరువున్న కొవ్వొత్తి కలిగినవారికి వెలుగు తక్కువగా ఉందని మీరు భావిస్తారు. ఈ దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించేవారికీ ఇదే జరుగుతుంది. ప్రతి ఒక్కరూ తమ సొంత కొవ్వొత్తిని, అంటే ఈ దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడానికి అవసరమైన పవిత్ర కోరికను, తీసుకువస్తారు. ఆ కొవ్వొత్తికి స్వతహాగా వెలుగు ఉండదు; ఈ దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడం ద్వారా దానిని వెలిగిస్తారు. వెలుగు ఉండదని నేను ఎందుకు అంటున్నానంటే, మీ అంతట మీరు ఏమీ చేయలేరు. అయితే ఈ వెలుగును స్వీకరించి, దానిని పోషించడానికి అవసరమైన పదార్థాన్ని నేను మీకు ఇచ్చాను. ఆ పదార్థం ప్రేమ. ఎందుకంటే ప్రేమతోనే నేను మిమ్మల్ని సృష్టించాను; ప్రేమ లేకుండా మీరు జీవించలేరు.

“ప్రేమ ద్వారా మీకు ప్రసాదించబడిన మీ అస్తిత్వం, పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో సరైన సన్నద్ధతను పొందింది. వాక్కు రక్తపు శక్తి ద్వారా మీరు ఈ జ్ఞానస్నానాన్ని పొందుతారు; ఎందుకంటే మరే విధంగానూ మీరు ఈ వెలుగులో పాలుపొందలేరు. ఈ దివ్యజ్వాలను అందుకునే వత్తిని, అనగా పవిత్ర విశ్వాసాన్ని, మీ ఆత్మలలో పొందకపోతే, మీరు లోపల వత్తిలేని కొవ్వొత్తిలా ఉంటారు; అది మండలేదు, వెలుగును అందుకోలేదు. కృప ద్వారా జ్ఞానస్నానంలో మీరు పొందే ఈ పవిత్ర విశ్వాసం, నేను సృష్టించిన మీ ఆత్మ స్వభావంతో ఐక్యమై ఉంటుంది. ఆ ఆత్మ ప్రేమకు ఎంతగా అనుకూలంగా సృష్టించబడిందంటే, దాని అసలైన ఆహారమైన ప్రేమ లేకుండా అది జీవించలేదు. ఈ విధంగా ఐక్యమైన ఆత్మ వెలుగును ఎక్కడ పొందుతుంది? నన్ను ప్రేమిస్తూ, నాకు భయభక్తులు చూపుతూ, నా సత్యబోధను అనుసరిస్తూ, నా దివ్యప్రేమాగ్ని వద్ద పొందుతుంది. ఆత్మ అగ్ని వద్దకు తీసుకువచ్చే ద్రవ్యాన్ని బట్టి దానికి ఎక్కువగానో తక్కువగానో వెలుగు కలుగుతుందనేది నిజం. మీరందరూ నా స్వరూపంలో, నా పోలికలో సృష్టించబడి, క్రైస్తవులుగా పవిత్ర జ్ఞానస్నానపు వెలుగును కలిగి ఉన్నందున, మీ అందరి వద్ద ఉన్న ద్రవ్యం ఒక్కటే అయినప్పటికీ, మీలో ప్రతి ఒక్కరూ మీ ఇష్టానుసారం నా కృప సహాయంతో ప్రేమలోనూ సద్గుణంలోనూ ఎదగవచ్చు. అంటే, నేను మీకు ఇచ్చినదాని రూపాన్ని మీరు మార్చుతారని కాదు; మీకు సమయం ఉన్నప్పుడే మీ స్వేచ్ఛాసంకల్పాన్ని ఉపయోగించి, ప్రేమలో మీ బలాన్ని, మీ స్వేచ్ఛాసంకల్ప బలాన్ని పెంచుకుంటారని అర్థం. ఎందుకంటే సమయం గతించిన తరువాత మీరు ఇక అలా చేయలేరు. కాబట్టి, చెప్పినట్లుగా, మీరు ప్రేమలో ఎదగవచ్చు: మీకు తోడ్పడేందుకు నా పరిచారకుల ద్వారా నేను ఆహారంగా ఇచ్చిన ఈ మధురమైన, మహిమాన్వితమైన వెలుగును స్వీకరించడానికి ప్రేమతో రండి. మీరు దానిని సమీపించేటప్పుడు మీలో ఉన్న ప్రేమను, జ్వలించే ఆకాంక్షను బట్టి ఈ వెలుగును పొందుతారు.

“నేను చెప్పినట్లుగా, మీరు వెలుగును సంపూర్ణంగానే పొందుతారు (తమ కొవ్వొత్తుల బరువులు వేరువేరుగా ఉన్నప్పటికీ, అందరూ సంపూర్ణ వెలుగును పొందుతారనే ఉదాహరణలో చెప్పినట్లు); విభజించబడినదిగా కాదు. ఎందుకంటే, చెప్పినట్లుగా, స్వీకరించే మీలోని ఏ లోపం వల్లగానీ, పరిచారకునిలోని ఏ లోపం వల్లగానీ అది విభజించబడదు. అయితే దానిని స్వీకరించేందుకు మిమ్మల్ని మీరు సిద్ధపరచుకునే పవిత్రమైన ఆకాంక్షను బట్టి, మీరు వ్యక్తిగతంగా ఈ వెలుగులో, అంటే ఈ దివ్యసంస్కారంలో మీరు పొందే కృపలో, పాలుపొందుతారు. మరణకర పాపదోషంతో ఈ మధురమైన దివ్యసంస్కారాన్ని సమీపించేవారు, వాస్తవంగా సంపూర్ణ దేవుణ్ణి, సంపూర్ణ మానవుణ్ణి స్వీకరించినప్పటికీ, దాని నుండి ఏ కృపనూ పొందరు. అయోగ్యంగా స్వీకరించే ఆత్మ స్థితి మీకు తెలుసా? అది నీళ్లు పడిన కొవ్వొత్తిలా ఉంటుంది. దానిని జ్వాల దగ్గరకు తీసుకువచ్చినప్పుడు చిటపటలాడడం తప్ప మరేమీ చేయలేదు; అగ్ని దానిని తాకగానే అది ఆరిపోతుంది, పొగ తప్ప మరేమీ మిగలదు. అలాగే ఈ ఆత్మ తన మనస్సులోని పాపదోషమనే నీటిని, పవిత్ర జ్ఞానస్నానంలో తాను పొందిన కొవ్వొత్తిపై పోసుకుంది. ఆ నీరు జ్ఞానస్నాన కృప అనే వత్తిని తడిపివేసింది. నిజమైన పాపపశ్చాత్తాపం, పాపస్వీకారం అనే అగ్ని వద్ద దానిని వేడిచేయకుండానే, ఈ వెలుగును తన మనస్సుతో కాక తన శరీరంతో స్వీకరించేందుకు ఆ ఆత్మ బలిపీఠపు బల్ల వద్దకు వెళుతుంది. అందువల్ల, అంత గొప్ప రహస్యానికి తగినట్లుగా ఆత్మ సిద్ధపడి లేనందున, ఆ వెలుగు కృప ద్వారా ఆ ఆత్మలో నిలిచి ఉండక దానిని విడిచిపోతుంది. ఆ ఆత్మలో మరింత కలవరమే మిగులుతుంది; ఎందుకంటే దాని వెలుగు ఆరిపోయింది, దాని చీకటి వల్ల దాని పాపం పెరిగింది. ఈ దివ్యసంస్కారం వల్ల దానికి పశ్చాత్తాపంతో కలతచెందే మనస్సాక్షి చిటపటలు తప్ప మరేమీ అనుభవం కావు. ఇది వెలుగులోని లోపం వల్ల కాదు, ఎందుకంటే దానికి ఏ హానీ కలగదు; ఆ ఆత్మలో ఉన్న నీటి వల్లనే. ఆ నీరు దాని సరైన సన్నద్ధతకు అడ్డుపడింది; అందువల్ల అది వెలుగును స్వీకరించలేకపోయింది. కాబట్టి చూడండి: తన వేడితోనూ తన వర్ణంతోనూ ఐక్యమై ఉన్న ఈ వెలుగును ఏ విధంగానూ విభజించలేరు. దివ్యసంస్కారాన్ని స్వీకరించేటప్పుడు ఆత్మలో ఉన్న కొద్దిపాటి ఆకాంక్ష వల్లగానీ, ఆత్మలో ఉండే ఏ లోపం వల్లగానీ, దానిని అందించే వ్యక్తిలోని ఏ లోపం వల్లగానీ అది విభజించబడదు. మలినమైన దేనిపైనైనా ప్రకాశించినంత మాత్రాన సూర్యుడు అపవిత్రం కాడని నేను మీకు చెప్పినట్లే, ఈ దివ్యసంస్కారపు మధురమైన వెలుగును ఏ విధంగానూ అపవిత్రం చేయలేరు, విభజించలేరు, తగ్గించలేరు; దాని కక్ష్య నుండి వేరుచేయనూ లేరు.

“లోకమంతా ఈ సూర్యుని వెలుగును, వేడిని దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణలో పొందినా, వాక్కు అయిన నా ఏకైక కుమారుడు, నిజమైన సూర్యుడనూ ఆయన నిత్యపితనూ అయిన నా నుండి వేరుపడడు. ఎందుకంటే ఆయన ఆధ్యాత్మిక శరీరమైన పవిత్ర సభలో, ఆయనను స్వీకరించగోరే ప్రతి ఒక్కరికీ ఆయన అందించబడతాడు. ఆయన సంపూర్ణంగా నాతోనే ఉంటాడు; అయినప్పటికీ, సంపూర్ణ దేవుడిగా, సంపూర్ణ మానవుడిగా మీరు ఆయనను పొందుతారు. వెలుగు అనే ఉపమానంలో నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, లోకమంతా దాని నుండి వెలుగు పొందడానికి వచ్చినా, ప్రతి ఒక్కరికీ అది సంపూర్ణంగా లభిస్తుంది; అయినప్పటికీ అది సంపూర్ణంగానే నిలిచి ఉంటుంది.”

పైన పేర్కొన్న దివ్యసంస్కారంలో శారీరక ఇంద్రియాలన్నీ ఎలా మోసపోతాయో, కానీ ఆత్మ గ్రహణశక్తులు ఎలా మోసపోవో; అందువల్ల ఆత్మ గ్రహణశక్తులతోనే ఆ దివ్యసంస్కారాన్ని చూడాలి, రుచి చూడాలి, స్పృశించాలి అనే విషయం గురించి; ఈ విషయమై ఈ ఆత్మకు కలిగిన ఒక సుందర దర్శనం గురించి.

“ఓ ప్రియమైన కుమారీ, నీ బుద్ధినేత్రాన్ని బాగా తెరిచి, నా ప్రేమ అగాధంలోకి చూడు. ఎందుకంటే, నా నుండి పొందే ఇతర మేలులతోపాటు ఈ దివ్యసంస్కారంలో పొందే విశేషమైన వరాన్ని ధ్యానిస్తూ, పరిశీలిస్తూ ఉన్నప్పుడు, ప్రేమతో హృదయం కరిగిపోని వివేకం గల సృష్టిప్రాణి ఎవరూ లేరు.

“ప్రియమైన కుమారీ, నీవూ ఇతరులూ ఈ పరమరహస్యాన్ని ఏ నేత్రంతో చూడాలి, ఎలా స్పృశించాలి? కేవలం శారీరక దృష్టితోనూ స్పర్శతోనూ కాదు, ఎందుకంటే ఈ దివ్యసంస్కారంలో శారీరక గ్రహణశక్తులన్నీ విఫలమవుతాయి.

“కన్ను రొట్టె యొక్క తెల్లని పదార్థాన్ని మాత్రమే చూడగలదు, చేయి దానినే తాకగలదు; నాలుక రొట్టె రుచిని మాత్రమే ఆస్వాదించగలదు. అందువల్ల స్థూలమైన శారీరక ఇంద్రియాలు మోసపోతాయి. కానీ ఆత్మ తాను మోసపోవాలని కోరుకుంటే తప్ప తన గ్రహణశక్తుల విషయంలో మోసపోదు — అంటే, అవిశ్వాసం ద్వారా అతి పవిత్రమైన విశ్వాసపు వెలుగు తన నుండి తొలగించబడటానికి తానే అనుమతిస్తే తప్ప.

“ఈ దివ్యసంస్కారాన్ని నిజంగా ఎలా రుచి చూడాలి, చూడాలి, స్పృశించాలి? ఆత్మ గ్రహణశక్తితో. ఏ నేత్రంతో దీనిని చూడాలి? అతి పవిత్రమైన విశ్వాసమనే కనుపాప దానిలో ఉంటే, బుద్ధినేత్రంతో చూడాలి. ఈ నేత్రం ఆ తెల్లదనంలో సంపూర్ణ దేవుణ్ణీ సంపూర్ణ మానవుణ్ణీ, మానవ స్వభావంతో ఏకమైన దైవ స్వభావాన్నీ, క్రీస్తు శరీరాన్నీ ఆత్మనూ రక్తాన్నీ, శరీరంతో ఏకమైన ఆత్మనూ, నా దైవ స్వభావంతో ఏకమై నా నుండి వేరుపడకుండా ఉన్న శరీరాన్నీ ఆత్మనూ చూస్తుంది. నీకు బాగా గుర్తుంటే, నీ జీవితపు తొలినాళ్లలోనే నేను దీనిని నీకు వెల్లడించాను; మొదట నీ బుద్ధినేత్రం ద్వారా కంటే నీ శారీరక నేత్రం ద్వారానే ఎక్కువగా వెల్లడించాను. అయితే ఆ వెలుగు ఎంతో గొప్పదిగా ఉండటంతో నీ శారీరక నేత్రాలు చూపును కోల్పోయాయి, నీ బుద్ధినేత్రపు చూపు మాత్రమే మిగిలింది. ఈ దివ్యసంస్కారం విషయంలో అపవాది నీకు వ్యతిరేకంగా సాగిస్తున్న పోరాటంలో నీకు వెలుగునివ్వడానికీ, అతి పవిత్రమైన విశ్వాసపు వెలుగులో నీవు ప్రేమలో ఎదిగేలా చేయడానికీ నేను దీనిని నీకు చూపించాను.

“ఒక ఉదయం సూర్యోదయ సమయంలో నీవు దివ్యబలిపూజకు హాజరవడానికి దేవాలయానికి వెళ్లిన సంగతి నీకు తెలుసు. అంతకుముందు అపవాది నిన్ను బాధించాడు. యాజకుడు మరియమాత బలిపీఠం వద్దకు వెళ్లగా, నీవు సిలువనాథుని బలిపీఠం వద్ద నిటారుగా నిలబడ్డావు. అపవాది నీకు కలిగిస్తున్న కలతవల్ల నీవు నన్ను నొప్పించావేమోనని భయపడి, నీ పాపాన్ని గురించి ఆలోచించడానికి అక్కడ నిలబడ్డావు. నా పవిత్ర ఆలయంలోకి ప్రవేశించడానికి కూడా నీకు అర్హత లేదని నీవు భావించినా, దివ్యబలిపూజకు హాజరయ్యే అర్హతను నీకు కలిగించిన నా ప్రేమను గురించి కూడా ఆలోచించడానికి అక్కడ నిలబడ్డావు. యాజకుడు దివ్యసత్ప్రసాద ప్రతిష్ఠాపన చేయడానికి వచ్చినప్పుడు, ఆయన ప్రతిష్ఠాపన వాక్యాలు పలుకుతుండగా, నీవు ఆయన తలపైకి నీ చూపు ఎత్తావు. అప్పుడు నేను నీకు నన్ను ప్రత్యక్షపరచుకున్నాను. సూర్యమండలం నుండి వెలువడినా దాని నుండి వేరుపడని సూర్యకిరణంలా, నా వక్షస్థలం నుండి ఒక కాంతి వెలువడటం నీవు చూశావు. ఆ కాంతి మధ్య నుండి ఒక పావురం వచ్చి, యాజకుడు పలుకుతున్న వాక్యాల శక్తివల్ల దివ్యసత్ప్రసాద అప్పంపై అల్లాడుతూ నిలిచింది. అయితే, ఆ కాంతిని తట్టుకునే బలం నీ శరీర నేత్రాలకు లేకపోవడంతో, ఆ దర్శనం నీ బుద్ధినేత్రంలో మాత్రమే నిలిచింది. అక్కడ నీవు త్రిత్వపు అగాధాన్ని చూచి ఆస్వాదించావు; అప్పంలో నీకు కనిపించిన ఆ తెల్లదనంలో సంపూర్ణ దేవుడూ సంపూర్ణ మానవుడూ మరుగై, ఆవరణలో ఉన్నట్లు చూశావు. అప్పపు తెల్లదనంలో నీ బుద్ధితో నీవు దర్శించిన వెలుగూ, వాక్కు సాన్నిధ్యమూ, అదే సమయంలో అప్పపు అసలైన తెల్లదనాన్ని చూడటానికి అడ్డురాలేదని నీవు గ్రహించావు. ఒక దర్శనం మరొక దర్శనానికి అడ్డురాలేదు. అంటే, అప్పంలో ప్రత్యక్షమైన దేవమానవుని దర్శనం అప్పాన్ని చూడటానికి అడ్డురాలేదు; ఎందుకంటే దాని తెల్లదనంగానీ, స్పర్శగానీ, రుచిగానీ తొలగిపోలేదు. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, నా మంచితనమే దీనిని నీకు చూపించింది. పవిత్ర విశ్వాసమనే కనుపాప ద్వారా బుద్ధినేత్రం నిజమైన దర్శనాన్ని పొందింది. ఈ నేత్రం మోసపోదు కాబట్టి, ఇదే నీకు దర్శనానికి ప్రధాన సాధనంగా ఉండాలి. అందువల్ల ఈ దివ్యసంస్కారాన్ని నీవు ఈ నేత్రంతో చూడాలి. నీవు దీనిని ఎలా స్పృశిస్తావు? ప్రేమ హస్తంతో. ఈ దివ్యసంస్కారంలో బుద్ధినేత్రం గుర్తించిన దానిని ఈ హస్తంతో మాత్రమే నీవు స్పృశించగలవు. విశ్వాసం ద్వారా తాను చూచి తెలుసుకున్న దానిని తనకు తానే ధ్రువీకరించుకుంటున్నట్లుగా, ఆత్మ ప్రేమ హస్తంతో నన్ను స్పృశిస్తుంది. నీవు దీనిని ఎలా రుచిచూస్తావు? పవిత్ర వాంఛ అనే అంగిలితో. శరీరపు అంగిలి అప్పపు రుచిని మాత్రమే ఆస్వాదిస్తుంది; కానీ పవిత్ర వాంఛయైన ఆత్మ అంగిలి దేవుణ్ణీ మానవుణ్ణీ ఆస్వాదిస్తుంది. కాబట్టి, శరీర ఇంద్రియగ్రహణాలు భ్రమకు లోనవుతాయి గానీ, ఆత్మ గ్రహణాలు అలా కావని చూడు. ఎందుకంటే ఆత్మ తన గ్రహణాలలో వెలుగునూ నిశ్చయతనూ పొందుతుంది. పవిత్ర విశ్వాసమనే కనుపాపతో తన బుద్ధినేత్రం చూసిన దానిని అది ప్రేమ హస్తంతో స్పృశిస్తుంది; తన అంగిలితో—అంటే, మండే వాంఛతో—నా ప్రజ్వలించే ప్రేమను, వర్ణనాతీతమైన నా ప్రేమను ఆస్వాదిస్తుంది. ఆ ప్రేమతోనే నేను ఈ దివ్యసంస్కారపు మహాగంభీర రహస్యాన్నీ, అందులో ఉన్న కృపనూ స్వీకరించే అర్హతను ఆత్మకు కలిగించాను. కాబట్టి, ఈ దివ్యసంస్కారాన్ని స్వీకరించడానికి, ఆస్వాదించడానికి, దర్శించడానికి చెప్పిన విధంగా నీ ఆత్మను సిద్ధపరచుకొని, కేవలం శరీర ఇంద్రియగ్రహణాలతోనే కాక, ముఖ్యంగా నీ ఆధ్యాత్మిక గ్రహణాలతో ఈ దివ్యసంస్కారాన్ని స్వీకరించి దర్శించేలా చూసుకో.”

కృపాస్థితిలో ఈ దివ్యసంస్కారాన్ని స్వీకరించే ఆత్మ యొక్క శ్రేష్ఠమైన స్థితి గురించి.

“అత్యంత ప్రియమైన కుమార్తె, ఈ జీవాహారాన్ని, ఈ దేవదూతల ఆహారాన్ని తగిన విధంగా స్వీకరించే ఆత్మ ఎంత శ్రేష్ఠమైన స్థితిలో ఉంటుందో చూడు. ఈ దివ్యసంస్కారాన్ని స్వీకరించడం ద్వారా ఆ ఆత్మ నాలో నివసిస్తుంది, నేను ఆ ఆత్మలో నివసిస్తాను. సముద్రంలో చేప ఉన్నట్లుగా, చేపలో సముద్రం ఉన్నట్లుగా, నేను ఆత్మలోను, ఆత్మ శాంతిసముద్రమైన నాలోను నివసిస్తాము. ఆ ఆత్మలో అనుగ్రహం నివసిస్తుంది. ఎందుకంటే, అనుగ్రహ స్థితిలో ఈ జీవాహారాన్ని స్వీకరించినందున, రొట్టె యొక్క బాహ్య గుణాలు వినియోగమైపోయిన తరువాత కూడా నా అనుగ్రహం ఆ ఆత్మలో నిలిచి ఉంటుంది. వేడి మైనంపై ఒత్తిన ముద్రను పైకి తీసినప్పుడు అది తన ముద్రికను అక్కడ విడిచిపెట్టినట్లుగా, నేను నీలో అనుగ్రహ ముద్రను విడిచిపెడతాను. అలా ఈ దివ్యసంస్కారపు శక్తి ఆత్మలో నిలిచి ఉంటుంది; అంటే, నా దివ్యప్రేమ యొక్క వెచ్చదనం, పవిత్రాత్మ యొక్క దయార్ద్రత నిలిచి ఉంటాయి. నా ఏకైక కుమారుని జ్ఞానం కూడా నీలో నిలిచి ఉంటుంది. ఆ జ్ఞానం ద్వారా నీ బుద్ధినేత్రం వెలుగును పొంది, నా సత్యబోధను చూడగలుగుతుంది, తెలుసుకోగలుగుతుంది. ఈ జ్ఞానంతోపాటు నీవు నా బలంలోను, శక్తిలోను పాలుపంచుకుంటావు. అవి ఆత్మకు తన ఇంద్రియాసక్తితో కూడిన స్వార్థప్రేమను, అపవాదిని, లోకాన్ని ఎదిరించడానికి బలాన్నిస్తాయి. కాబట్టి ముద్రను తీసివేసిన తరువాత కూడా దాని గుర్తు నిలిచి ఉంటుందని నీవు చూస్తున్నావు. అంటే, రొట్టె యొక్క భౌతికమైన బాహ్య గుణాలు వినియోగమైపోయి, ఈ నిజ సూర్యుడు తన కేంద్రానికి తిరిగి చేరుకున్నప్పుడు కూడా ఆ ముద్ర నిలిచి ఉంటుంది. ఆ సూర్యుడు నిజంగా ఎప్పుడైనా ఆ కేంద్రం నుండి వేరుపడ్డాడని కాదు; నిరంతరం నాతో ఐక్యమై ఉంటాడు. మీ రక్షణ కోసం నాకున్న అపారమైన ప్రేమపూర్వక వాంఛ, నా ఏర్పాటు ద్వారా, దైవపరిపాలన ద్వారా, మీ అవసరాలలో మీకు సహాయపడుతూ, యాత్రికులుగా, ప్రయాణికులుగా ఉన్న మీకు ఈ జీవితంలో మధురమైన సత్యాన్ని ఆహారంగా ఇచ్చింది. తద్వారా మీరు సేదదీరి, ఆ రక్తం వల్ల కలిగిన మేలును మరచిపోకుండా ఉండాలని అలా చేసింది. నేను మిమ్మల్ని ఇంతగా ప్రేమిస్తున్నాను కాబట్టి, పరమమైన, నిత్యమైన మంచితనమైన నేను మీ ప్రేమకు అర్హుడను కాబట్టి, నన్ను ప్రేమించడానికి మీరు ఎంత గాఢంగా కట్టుబడి ఉన్నారో, ఎంత బాధ్యత కలిగి ఉన్నారో చూడండి.”

ఈ దివ్యసంస్కారపు శ్రేష్ఠత గురించి చెప్పబడిన విషయాలు, యాజకుల ఘనతను మనం మరింత బాగా తెలుసుకోవడానికే ఎలా చెప్పబడ్డాయో; ఇతర సృష్టిప్రాణుల కంటే యాజకులలో దేవుడు మరింత పవిత్రతను ఎలా కోరుతున్నాడో.

“అత్యంత ప్రియమైన కుమార్తె, నా సేవకులను నేను ఏ ఘనతకు పిలిచానో నీవు మరింత బాగా గుర్తించాలని, తద్వారా వారి దుస్థితిని చూసి నీ దుఃఖం మరింత తీవ్రమవ్వాలని నీకు ఇదంతా చెప్పాను. వారే తమ ఘనతను గురించి ఆలోచిస్తే, ఘోరపాపమనే చీకటిలో ఉండరు; తమ ఆత్మ ముఖాన్ని మలినపరచుకోరు. వారు నాకు వ్యతిరేకంగా చేసిన అపరాధాలను మాత్రమే కాక, తమ శరీరాలను దహనం చేయడానికి అప్పగించినా, తాము పొందిన అపారమైన అనుగ్రహానికీ, దయకూ ప్రతిఫలం చెల్లించలేరని కూడా గ్రహిస్తారు. ఎందుకంటే ఈ జీవితంలో దీనికంటే గొప్ప ఘనత మరొకటి లేదు. వారు నా అభిషిక్తులు. నన్ను మీకు అందించే పరిచర్యను వారికి అప్పగించాను కాబట్టి వారిని నా క్రీస్తులు అని పిలుస్తాను. పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక శరీరంలో వారిని సువాసనగల పుష్పాలవలె ఉంచాను. దేవదూతకు సైతం ఇటువంటి ఘనత లేదు. ఎందుకంటే నా సేవకులుగా నేను ఎన్నుకున్న పురుషులకు, ఈ జీవితంలో భూలోక దేవదూతలుగా నేను నియమించినవారికి ఆ ఘనతను ఇచ్చాను. ఆత్మలన్నిటిలో నేను పవిత్రతను, దైవప్రేమను కోరుతున్నాను. నేను నీకు మరొకచోట చెప్పినట్లుగా, వారు నన్ను, తమ పొరుగువారిని ప్రేమిస్తూ, ప్రార్థనా పరిచర్య ద్వారా పొరుగువారికి సహాయపడాలని కోరుతున్నాను. అయితే నా సేవకులలో ఇంకా ఎంతో ఎక్కువగా పవిత్రతను, నా పట్ల, తమ తోటి సృష్టిప్రాణుల పట్ల ప్రేమను కోరుతున్నాను. నా నామానికి మహిమ, గౌరవం కలిగేలా, ప్రేమాగ్నితో, ఆత్మల రక్షణ కోసం తపనతో, వారు నా ఏకైక కుమారుని శరీరరక్తాలను వారికి అందించాలని కోరుతున్నాను. ఈ బలి అర్పించబడే పాత్ర శుభ్రంగా ఉండాలని ఈ సేవకులు కోరుకున్నట్లే, వారి హృదయం, ఆత్మ, మనస్సు పవిత్రంగా, నిర్మలంగా ఉండాలని నేను కోరుతున్నాను. పరిపూర్ణ ప్రేమలో ఆత్మకు సాధనంగా వారి శరీరం కాపాడబడాలని కోరుతున్నాను. వారు మలినమనే బురదను భుజిస్తూ, అందులో దొర్లుతూ ఉండటాన్ని గాని, ఉన్నతమైన మతాధికార పదవులను ఆశిస్తూ గర్వంతో ఉబ్బిపోవడాన్ని గాని, తమ పట్ల లేదా తమ తోటి సృష్టిప్రాణుల పట్ల క్రూరంగా ఉండటాన్ని గాని నేను కోరను. ఎందుకంటే తమ తోటి సృష్టిప్రాణుల పట్ల క్రూరంగా ఉండకుండా వారు తమ పట్ల క్రూరంగా ఉండలేరు. పాపం ద్వారా తమ పట్ల తాము క్రూరంగా ఉంటే, తమ పొరుగువారి ఆత్మల పట్ల కూడా క్రూరంగా ఉంటారు. ఎందుకంటే వారు తమ జీవితంతో వారికి ఆదర్శాన్ని చూపరు; అపవాది చేతులనుండి వారిని విడిపించడానికి శ్రద్ధ చూపరు; నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, నా ఏకైక కుమారుని శరీరరక్తాలను, నిజమైన వెలుగునైన నన్ను, పవిత్ర సభ యొక్క ఇతర దివ్యసంస్కారాలను వారికి అందించడానికి కూడా శ్రద్ధ చూపరు. కాబట్టి తమ పట్ల తాము క్రూరంగా ఉండటం ద్వారా వారు ఇతరుల పట్ల కూడా క్రూరంగా ఉంటారు.”

సద్గుణవంతులు, పవిత్రులు అయిన సేవకుల శ్రేష్ఠత, సద్గుణాలు, పవిత్ర కార్యాల గురించి; అటువంటివారు సూర్యునివలె ఎలా ఉంటారనే దాని గురించి.

“నీ ఆత్మకు కొంత సేదదీర్పును ఇవ్వడానికి, ఈ దయనీయమైన విషయాల చీకటిని గూర్చిన నీ దుఃఖాన్ని తగ్గించడానికి, నేను నీతో ఇంతకు ముందు చెప్పిన నా సేవకులలో కొందరి పవిత్ర జీవితం గురించి ఇప్పుడు నీతో మాట్లాడతాను. వారు సూర్యునివంటివారు; ఎందుకంటే వారి సద్గుణాల పరిమళం ఇతరుల దుర్గుణాల దుర్వాసనను తగ్గిస్తుంది; ఆ సద్గుణాల వెలుగు వారి చీకటిలో ప్రకాశిస్తుంది. ఈ వెలుగు ద్వారా, నా అనర్హులైన సేవకుల చీకటిని, పాపాలను నీవు మరింత బాగా అర్థం చేసుకోగలుగుతావు. కాబట్టి నీ బుద్ధినేత్రాన్ని తెరచి, న్యాయసూర్యునివైపు చూడు. అప్పుడు, ఆ సూర్యుని పరిచర్య చేయడం ద్వారా ఆయనవలె మారిన మహిమాన్విత సేవకులను నీవు చూస్తావు. పరలోక రాజ్యపు తాళపుచెవులను పొందిన అపొస్తలుల అధిపతియైన పేతురు గురించి నేను నీతో చెప్పినది ఇదే. పవిత్ర సభ అనే తోటలో వెలుగును, అంటే నా ఏకైక కుమారుని శరీరరక్తాలను అందించిన ఈ ఇతరుల గురించి కూడా నేను ఇదే చెబుతున్నాను. చెప్పినట్లుగా, ఆయనే అవిభాజ్యుడైన సూర్యుడు. వీరు పవిత్ర సభకు చెందిన సమస్త సంస్కారాలను కూడా అందించారు; అవన్నీ ఆ రక్తం యొక్క శక్తివల్ల జీవాన్ని ఇస్తాయి. వీరిలో ప్రతి ఒక్కరూ వేర్వేరు స్థానాలలో నియమించబడి, తమ తమ స్థితికి అనుగుణంగా పవిత్రాత్మ కృపను అందించారు. దేనితో వారు దానిని అందించారు? ఈ నిజమైన వెలుగు నుండి పొందిన కృపావెలుగుతో. కేవలం వెలుగుతోనేనా? కాదు; ఎందుకంటే కృప యొక్క ఉష్ణత నుండి, వర్ణం నుండి వెలుగును వేరుచేయలేము. అందువల్ల ఒక వ్యక్తికి కృప యొక్క వెలుగు, ఉష్ణత, వర్ణం అన్నీ ఉండాలి, లేదా ఏవీ ఉండవు. ఘోరపాపంలో ఉన్న వ్యక్తి కృపాజీవాన్ని కోల్పోతాడు. కృపలో ఉన్న వ్యక్తి మాత్రం తనకు కృపను, దానిని కాపాడే సద్గుణాన్ని ఇచ్చిన నన్ను తెలుసుకోవడానికి తన బుద్ధినేత్రాన్ని వెలిగించుకున్నాడు. ఆ వెలుగులో అతడు పాపపు దయనీయతను, దానికి కారణమైన తన స్వార్థపూరిత ఆత్మప్రేమను గుర్తించి, దానిని ద్వేషిస్తాడు. తద్వారా, బుద్ధిని అనుసరించే తన అనురాగంలో దైవప్రేమ యొక్క ఉష్ణతను పొందుతాడు. నా మధుర సత్యస్వరూపుని బోధను అనుసరిస్తూ, ఈ మహిమాన్విత వెలుగు యొక్క వర్ణాన్ని కూడా పొందుతాడు; ఆ బోధ ద్వారా అతని జ్ఞాపకశక్తి ఆ రక్తం ప్రసాదించిన మేలుతో నిండుతుంది. కాబట్టి, ఉష్ణతను, వర్ణాన్ని పొందకుండా ఎవరూ వెలుగును పొందలేరని నీవు గ్రహిస్తున్నావు; ఎందుకంటే అవి ఒకదానితో మరొకటి ఐక్యమై, ఒక్కటిగా ఉన్నాయి. అందువల్ల, నేను నీతో చెప్పినట్లుగా, తన ఆత్మ యొక్క మూడు శక్తులన్నీ నా నామంలో ఒకటిగా సమకూర్చబడి, క్రమబద్ధం చేయబడితే తప్ప, నిజమైన సూర్యుడనైన నన్ను స్వీకరించేలా తన ఆత్మలోని ఏ ఒక్క శక్తినీ అతడు సిద్ధం చేసుకోలేడు. ఎందుకంటే బుద్ధినేత్రం విశ్వాసమనే కనుపాపతో ఇంద్రియదృష్టిని దాటి నన్ను ధ్యానించడానికి పైకెత్తగానే, అనురాగం దానిని అనుసరిస్తూ, బుద్ధి చూసి తెలుసుకున్నదానిని ప్రేమిస్తుంది; అనురాగం ప్రేమించేదానితో జ్ఞాపకశక్తి నిండుతుంది. ఈ శక్తులు ఈ విధంగా సిద్ధమైన వెంటనే, ఆత్మ సూర్యుడనైన నాలో భాగస్వామ్యం పొందుతుంది. నా శక్తితోను, నా ఏకైక కుమారుని జ్ఞానంతోను, పవిత్రాత్మ యొక్క జ్వలించే దయతోను నేను ఆ ఆత్మను ప్రకాశింపజేస్తాను. కాబట్టి, వీరు సూర్యుని స్వభావాన్ని సంతరించుకున్నారని చూడు. నిజమైన సూర్యుడనైన నన్ను ధరించి, తమ ఆత్మశక్తిని నాతో నింపుకున్నందున, వారు నాలాంటివారవుతారు. సూర్యుడు వారిని ప్రకాశింపజేసి, తన వేడితో వారి ఆత్మలనే నేలలో మొలకలు పుట్టిస్తాడు. నా ప్రియమైన సేవకులు కూడా ఇలాగే చేస్తారు. సూర్యుడనైన నన్ను, అంటే నా ఏకైక కుమారుని శరీరరక్తాలను, ఈ రక్తం నుండి జీవాన్ని పొందే ఇతర సంస్కారాలతోపాటు అందించడానికి వారు ఎన్నుకోబడి, అభిషేకించబడి, పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలో నియమించబడ్డారు. వారు దీనిని రెండు విధాలుగా చేస్తారు: సంస్కారాలను అందించడం ద్వారా ప్రత్యక్షంగా; నా సత్యస్వరూపుని బోధను అనుసరిస్తూ, గౌరవప్రదమైన పవిత్ర జీవితం యొక్క వర్ణంతోపాటు, అతీంద్రియ జ్ఞానపు వెలుగును పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలో ప్రసరింపజేయడం ద్వారా ఆధ్యాత్మికంగా. వారు ఆ బోధను ప్రగాఢమైన ప్రేమతో అందిస్తూ, ఫలించని ఆత్మలను ఫలించేలా చేస్తారు. తమ జ్ఞానపు వెలుగుతో వాటిని ప్రకాశింపజేస్తూ, తమ పవిత్రమైన, క్రమబద్ధమైన జీవితపు ఆదర్శంతో వాటిలోని ఘోరపాపం, అవిశ్వాసం అనే చీకటిని పారద్రోలుతారు. పాపపు అస్తవ్యస్తతలోను, చీకటిలోను, ప్రేమరాహిత్యంవల్ల ఏర్పడిన చల్లదనంలోను జీవిస్తున్నవారి జీవితాలను సంస్కరిస్తారు. కాబట్టి వారే సూర్యుడని నీవు గ్రహిస్తున్నావు; ఎందుకంటే నిజమైన సూర్యుడనైన నా నుండి వారు సూర్యుని స్వభావాన్ని పొందారు. నేను నీకు మరొకచోట వివరించినట్లుగా, ప్రేమానురాగం ద్వారా వారు నాతోను, నేను వారితోను ఒక్కటిగా ఉన్నాము. ప్రతి ఒక్కరూ నేను ఎన్నుకొని నియమించిన స్థానానికి తగినట్లుగా పవిత్ర సభలో వెలుగును ప్రసరింపజేశారు: పేతురు తన బోధనతోను, సిద్ధాంతోపదేశంతోను, చివరికి రక్తంతోను; గ్రెగొరి జ్ఞానంతోను, పవిత్ర గ్రంథంతోను, తన జీవితమనే దర్పణంతోను; సిల్వెస్టరు అవిశ్వాసులను ఎదిరించడం ద్వారా, వాదప్రతివాదాల ద్వారా, అతి పవిత్ర విశ్వాసాన్ని నిరూపించడం ద్వారా వెలుగును ప్రసరింపజేశాడు. నా నుండి శక్తిని పొంది, అతడు దీనిని మాటలోను, చేతలోను చేశాడు. నీవు అగుస్తీనును, మహిమాన్వితులైన తోమాసును, జెరోమును, ఇతరులను చూస్తే, వారు నిజమైన, పరిపూర్ణమైన వినయంతో, దీపస్తంభాలపై ఉంచిన దీపాలవలె, దోషాన్ని నిర్మూలిస్తూ, ఈ వధువుపై ఎంతటి వెలుగును ప్రసరింపజేశారో గ్రహిస్తావు. అలాంటి ఆహారం కోసం ఆకలితో అలమటిస్తున్నట్లుగా, అతి పవిత్రమైన సిలువ అనే బల్లపై నా ఘనతను, ఆత్మల రక్షణను తమ ఆహారంగా స్వీకరిస్తారు. వేదసాక్షులు నిజంగా తమ రక్తంతో అలా చేశారు; ఆ రక్తం నా సన్నిధిలో మధురమైన పరిమళాన్ని వెదజల్లింది. రక్తపు పరిమళంతోను, సద్గుణాల పరిమళంతోను, జ్ఞానపు వెలుగుతోను వారు ఈ వధువులో ఫలాలను పుట్టించి, విశ్వాసాన్ని వ్యాపింపజేశారు. వారి ద్వారా, చీకటిలో ఉన్నవారిలో అతి పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగు మళ్లీ ప్రజ్వలించింది. భూమిపై క్రీస్తు పాలనాధికార స్థానంలో నియమించబడిన సభాధికారులు, పవిత్రమైన, నీతియుతమైన జీవితాలతో నాకు న్యాయబలిని అర్పించారు. నిజమైన వినయంతోను, అత్యంత ప్రగాఢమైన ప్రేమతోను కూడిన న్యాయమనే ముత్యం, వివేచనావెలుగుతో వారిలోను, వారి ఆధీనంలో ఉన్నవారిలోను ప్రకాశించింది. ముఖ్యంగా వారిలో అది ప్రకాశించడానికి కారణమేమిటంటే, వారు నా నామానికి మహిమను, స్తుతిని అర్పిస్తూ, నాకు చెందవలసినదానిని న్యాయంగా నాకు చెల్లించారు; తమ ఇంద్రియాసక్తిపట్ల ద్వేషాన్ని, అసంతృప్తిని చూపించారు; నాపట్ల, తమ పొరుగువారిపట్ల ప్రేమతో దుర్గుణాన్ని తృణీకరించి, సద్గుణాన్ని హత్తుకున్నారు. వినయంతో వారు గర్వాన్ని కాళ్లకింద అణగద్రొక్కారు. హృదయశుద్ధితోను, దేహశుద్ధితోను దేవదూతలవలె బలిపీఠపు బల్లవద్దకు వచ్చి, ప్రేమకొలిమిలో జ్వలిస్తూ, నిష్కపటమైన మనస్సుతో దివ్యబలిపూజను అర్పించారు. మొదట తమ విషయంలో తాము న్యాయాన్ని పాటించినందున, తమ ఆధీనంలో ఉన్నవారి విషయంలోనూ న్యాయాన్ని పాటించారు. వారు సద్గుణాలతో జీవించాలని కోరుకొని, బానిసత్వపు భయమేమీ లేకుండా వారిని సరిదిద్దారు. ఎందుకంటే వారు తమ గురించి ఆలోచించలేదు; నా ఘనతను, ఆత్మల రక్షణను మాత్రమే కోరుకున్నారు. నీ మందను నడిపించడానికి నేను నీకు ఇచ్చిన మంచి కాపరి, నా సత్యస్వరూపుడు అయిన వాని అనుచరులుగా, మంచి కాపరులవలె వారు ప్రవర్తించారు. ఆయన నీ కోసం తన ప్రాణాన్ని అర్పించాలని నేను సంకల్పించాను. వీరు ఆయన అడుగుజాడల్లో నడిచారు; అందువల్ల తమ ఆధీనంలో ఉన్నవారిని సరిదిద్దారు. దిద్దుబాటు లేకపోవడంవల్ల తమ సభ్యులు కుళ్లిపోవడానికి అనుమతించలేదు. బదులుగా, సౌమ్యత అనే తైలంతోను, అగ్ని వంటి తీక్షణతతోను, ప్రేమతో వారిని సరిదిద్దారు. తప్పు తీవ్రతను బట్టి, కొద్దిగానో ఎక్కువగానో గద్దింపుతోను, ప్రాయశ్చిత్తంతోను పాపపు గాయాన్ని కాల్చి చికిత్స చేశారు. దానిని సరిదిద్దడానికి, సత్యాన్ని పలకడానికి వారు మరణానికి కూడా భయపడలేదు. వారు నిజమైన తోటమాలులు; శ్రద్ధతోను, పవిత్రమైన కన్నీళ్లతోను ఘోరపాపాల ముళ్లను తొలగించి, సద్గుణ పరిమళం వెదజల్లే మొక్కలను నాటారు. అందువల్ల వారి ఆధీనంలో ఉన్నవారు పవిత్రమైన, నిజమైన దైవభయంతో జీవించి, పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలో సువాసనలు వెదజల్లే పుష్పాలవలె పెరిగారు. ఎందుకంటే వారికి దిద్దుబాటు లభించకుండా పోలేదు; అందుచేత వారు పాపదోషానికి లోనుకాలేదు. నా తోటమాలులు బానిసత్వపు భయం నుండి విముక్తులై, అలాంటి భయమేమీ లేకుండా, ఏ పాపమూ చేయకుండా వారిని సరిదిద్దారు. ఎందుకంటే వారు పవిత్ర న్యాయపు త్రాసును సరిగ్గా సమతుల్యంలో ఉంచుతూ, వినయంతో, మనుషుల మెప్పు కోసం చూడకుండా గద్దించారు. ఈ న్యాయమే వారిలో ప్రకాశించిన, ఇప్పటికీ ప్రకాశిస్తున్న ఆ ముత్యం. అది ప్రజల మనస్సులలో శాంతిని, వెలుగును ప్రసాదించి, వారిలో పవిత్ర భయాన్ని, హృదయాల ఐక్యతను కలిగించింది. నీవు దీనిని తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను: ప్రపంచంలో గృహస్థుల మధ్యను, సమర్పితజీవుల మధ్యను, గురువర్గం మధ్యను, పవిత్ర సభ కాపరుల మధ్యను చీకటి, విభేదాలు పెరగడానికి, మరే ఇతర కారణాలకన్నా న్యాయపు వెలుగు లేకపోవడం, అన్యాయపు చీకటి ప్రవేశించడం ఎక్కువగా కారణమయ్యాయి.

“పవిత్ర న్యాయం లేకుండా పౌర చట్టాన్నిగానీ, దైవ ధర్మశాసనాన్నిగానీ ఏ మేరకూ పాటించడం సాధ్యం కాదు. ఎందుకంటే, తాను సరిదిద్దబడక, ఇతరులను సరిదిద్దని వ్యక్తి, కుళ్లిపోయి శరీరమంతటినీ పాడుచేసే అవయవంలా అవుతాడు. గాయం కుళ్లడం మొదలైనప్పుడు, నైపుణ్యం లేని వైద్యుడు ముందుగా దానిని కాల్చకుండా వెంటనే దానిపై లేపనం పూయడం వల్ల అలా జరుగుతుంది. అలాగే, ఒక ఉన్నత మతాధికారిగానీ, తన అధీనంలో ప్రజలున్న మరే అధిపతిగానీ, ఘోరపాపపు కుళ్లుతో నశిస్తున్న వ్యక్తిని చూసి, అతనిని గద్దించకుండా కేవలం మృదువైన ప్రోత్సాహపు మాటలనే లేపనంగా పూస్తే, అతనిని ఎన్నటికీ స్వస్థపరచలేడు. పైగా, అదే కాపరి ఆధ్వర్యంలో అతనితో కలిసి ఒకే శరీరంగా ఉన్న ఇతర అవయవాలకు కూడా ఆ కుళ్లు వ్యాపిస్తుంది. అయితే, పూర్వకాలంలోని ఆ మహిమాన్విత కాపరులవలె, అతడు ఆ ఆత్మలకు మంచి, నమ్మకమైన వైద్యుడై ఉంటే, గద్దింపు అనే అగ్నిని ప్రయోగించకుండా ఉపశమనమిచ్చే లేపనాన్ని పూయడు. ఆ అవయవం ఇంకా తన దుష్కార్యాలలో మొండిగా కొనసాగితే, ఘోరపాపపు కుళ్లుతో ఇతర అవయవాలను పాడుచేయకుండా ఉండేందుకు అతనిని విశ్వాసుల సమాజం నుండి తొలగిస్తాడు. కానీ నేడు వారు అలా ప్రవర్తించడం లేదు; దుష్కార్యాలు జరుగుతున్నప్పుడు కూడా చూడనట్లే నటిస్తున్నారు. ఎందుకో నీకు తెలుసా? స్వీయప్రేమ అనే వేరు వారిలో ఇంకా సజీవంగా ఉంది. అందువల్ల వారిలో వక్రమైన, దాస్యపూరితమైన భయం ఉంది. తమ పదవినో, ఇహలోక ఆస్తులనో, ఉన్నత మతాధికారాన్నో కోల్పోతామని భయపడి, వారు సరిదిద్దరు. తమ స్థానాన్ని నిలబెట్టుకునే నిజమైన మార్గాన్ని చూడలేక, అంధులవలె ప్రవర్తిస్తారు. పవిత్ర న్యాయం ద్వారానే తమ స్థానాన్ని నిలబెట్టుకోగలరని వారు గ్రహిస్తే ఎంత బాగుండును! కానీ వెలుగును కోల్పోయినందున వారు అలా గ్రహించరు. అన్యాయం ద్వారా తమ స్థానాన్ని కాపాడుకోవాలని తలచి, తమ అధీనంలో ఉన్నవారి తప్పులను గద్దించరు. ఇంద్రియాసక్తితో కూడిన తమ స్వీయప్రేమ వల్లనో, ఆధిపత్యం, ఉన్నత మతాధికారం పొందాలనే కోరిక వల్లనో వారు భ్రమకు లోనవుతారు. ఇతరులలో సరిదిద్దవలసిన తప్పులను వారు సరిదిద్దరు, ఎందుకంటే అవే తప్పులు లేదా అంతకంటే పెద్ద తప్పులు వారిలోనే ఉన్నాయి. ఆ దోషంలో తామూ భాగస్థులమని వారికి అనిపిస్తుంది. అందుచేత వారు ఉత్సాహాన్నీ, ఆత్మస్థైర్యాన్నీ పూర్తిగా కోల్పోయి, దాస్యపూరితమైన భయంతో బంధింపబడి, చూడనట్లు నటిస్తారు. అంతేకాదు, చూసినా సరిదిద్దరు; ముఖస్తుతి మాటలకూ, అనేక కానుకలకూ తాము లొంగిపోవడానికి అనుమతిస్తారు. దోషులకు శిక్ష పడకుండా ఉండేందుకు వారే సాకులు వెదుకుతారు. ఇలాంటివారిలో నా సత్యస్వరూపుడు పలికిన ఈ మాటలు నెరవేరుతున్నాయి: ‘వీరు అంధులు, అంధులకు దారి చూపేవారు; అంధుడు అంధునికి దారి చూపితే ఇద్దరూ గోతిలో పడతారు.’ సూర్యుని లక్షణాలనూ, స్థితినీ కలిగి ఉన్నారని నేను నీతో చెప్పిన నా మధురమైన సేవకులు అలా ప్రవర్తించలేదు; ఇప్పుడు అలాంటివారు ఎవరైనా ఉంటే, వారు కూడా అలా ప్రవర్తించరు. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, వారు నిజంగా సూర్యులే. ఎందుకంటే వారు నా సత్యస్వరూపుని బోధను అనుసరిస్తారు కాబట్టి, వారిలో పాపపు చీకటిగానీ, అజ్ఞానపు చీకటిగానీ లేదు. వారు నులివెచ్చగా ఉండరు; ఎందుకంటే వారు నా ప్రేమ అనే కొలిమిలో మండుతున్నారు, లోకపు వైభవాలనూ, పదవులనూ, సుఖాలనూ తృణీకరిస్తున్నారు. సరిదిద్దడానికి వారు భయపడరు. ఎందుకంటే ఆధిపత్యాన్నిగానీ, ఉన్నత మతాధికారాన్నిగానీ కోరనివాడు దానిని కోల్పోతానని భయపడడు; ధైర్యంగా గద్దిస్తాడు. తన మనస్సాక్షి తనను దోషిగా గద్దించనివాడు భయపడడు.”

“అందుచేత, న్యాయం అనే ఈ ముత్యం నా అభిషిక్తులలో, నా క్రీస్తులలో (వీరిని గురించే నేను నీకు వివరించాను) కాంతిని కోల్పోలేదు; వారిలో అది ప్రకాశవంతంగా వెలిగింది. అందువల్ల వారు స్వచ్ఛంద దారిద్ర్యాన్ని ఆలింగనం చేసుకున్నారు, ప్రగాఢమైన వినయంతో హీనస్థితిని కోరుకున్నారు. ఎగతాళినిగానీ, నీచమైన ప్రవర్తననుగానీ, మనుషుల అపవాదులనుగానీ, అవమానాన్నిగానీ, అప్రతిష్ఠనుగానీ, బాధనుగానీ, చిత్రహింసలనుగానీ వారు లెక్కచేయలేదు.”

“వారిని శపించినవారిని వారు దీవించారు. నిజమైన సహనంతో వారు భూలోక దేవదూతల్లా మెలిగారు; అది వారి స్వభావం వల్ల కాదు, నా ఏకైకజనిత కుమారుని శరీరరక్తాలను అందించే తమ పరిచర్య వల్ల, అందుకోసం వారికి ఇవ్వబడిన ప్రకృత్యతీత కృప వల్ల. వారు నిజంగా దేవదూతలే. ఎందుకంటే, మీ సంరక్షకునిగా నేను మీకు ఇచ్చే దేవదూత మీకు పవిత్రమైన, మంచి ప్రేరణలను అందించినట్లే, ఈ పరిచారకులు కూడా దేవదూతలుగా ఉండేవారు. నా మంచితనంతో నేను వారిని సంరక్షకులుగా ఇచ్చాను. అందువల్ల వారు నిజమైన సంరక్షక దేవదూతల్లా తమ సంరక్షణలో ఉన్నవారిని ఎల్లప్పుడూ కనిపెట్టుకొని ఉండేవారు. వారి హృదయాలలో పవిత్రమైన, మంచి ఆలోచనలను ప్రేరేపిస్తూ, వారి కోసం నా సమక్షంలో మధురమైన, ప్రేమపూరితమైన ఆకాంక్షలను నిరంతర ప్రార్థనతో అర్పిస్తూ, మాటలతో బోధిస్తూ, తమ జీవితం ద్వారా ఆదర్శాన్ని చూపుతూ ఉండేవారు. కాబట్టి వారు దేవదూతలని మీరు గ్రహిస్తున్నారు. అంధులైన మీకు సత్యమార్గంలో నడిపించే మార్గదర్శకులు ఉండేలా, నేను చెప్పినట్లు ప్రార్థనలతో, ఆదర్శవంతమైన జీవితంతో, బోధనతో మీకు మంచి ప్రేరణలను అందిస్తూ మీ సంరక్షకులుగా ఉండేందుకు, నా జ్వలించే ప్రేమ వారిని పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలో దీపాలవలె ఉంచింది. వారు తమ సంరక్షణలో ఉన్నవారిని ఎంత వినయంతో నడిపించేవారో, వారితో ఎంత వినయంతో మాట్లాడేవారో! తమకూ, తమ సంరక్షణలో ఉన్నవారికీ భౌతిక సంపద తగ్గిపోతుందేమోనని భయపడకుండా, దాని గురించి పట్టించుకోకుండా, ఎంత ఆశాభావంతో, సజీవమైన విశ్వాసంతో, అందువల్ల ఎంత ఉదారంగా పవిత్ర సభ సంపదను పేదలకు పంచిపెట్టేవారో! అయితే, తాము నిజంగా చేయవలసిన పనిని, అంటే సభలో తామూ పేదలే కాబట్టి తమ సొంత అవసరాలకు భౌతిక సంపదను కేటాయించుకోవడాన్ని, వారు చాలా అరుదుగానే పట్టించుకునేవారు. వారు ఏమీ దాచుకోలేదు; వారి మరణం తరువాత ధనం ఏదీ మిగిలి ఉండేది కాదు. పేదల కోసం సభను అప్పుల్లో విడిచిపెట్టినవారు కూడా కొందరు ఉన్నారు. దీనికి కారణం, వారి ప్రేమ ఎంత విశాలమైనదంటే, నా దైవపోషణపై వారు ఉంచిన ఆశ ఎంత గొప్పదంటే, ఆధ్యాత్మికమైనదైనా భౌతికమైనదైనా తమకు ఏదైనా తగ్గిపోతుందనే బానిస భయం వారికి ఉండేది కాదు.

“ఒక సృష్టి తనపై కాక నాపై ఆశ ఉంచుతుందనడానికి గుర్తు ఏమిటంటే, ఆ సృష్టి బానిస భయంతో భయపడదు. తమపైనే ఆశ ఉంచేవారే భయపడతారు; వారు తమ నీడను చూసి కూడా భయపడతారు; తమ కళ్లముందే ఆకాశమూ భూమీ కనుమరుగైపోతాయేమోనని సందేహిస్తారు. ఇటువంటి భయాలతో, తమకున్న కొద్దిపాటి జ్ఞానంపైనే ఉంచిన వక్రీకృత ఆశతో, వారు భౌతిక వస్తువులను సంపాదించుకోవడంలోనూ కాపాడుకోవడంలోనూ ఎంతో దయనీయమైన ఆందోళనతో మునిగిపోతారు. దాంతో ఆధ్యాత్మిక విషయాలను పట్టించుకోకుండా వాటికి వెనుదిరుగుతారు. అయితే దయనీయులు, విశ్వాసహీనులు, గర్విష్ఠులైన వారు, ఆత్మకూ శరీరానికీ అవసరమైన సమస్తాన్నీ సమకూర్చేది నేనొక్కడినేనని, నా సృష్టులు నాపై ఎంత ఆశ ఉంచుతాయో అంతే కొలతతో నా దైవపోషణ వారికి లభిస్తుందని ఆలోచించరు. దయనీయులైన ఆ మితిమీరిన ఆత్మవిశ్వాసం గలవారు, నేను ఉన్నవాడననీ, తమంతట తాము లేనివారనీ, తమ ఉనికినీ, అదనంగా పొందిన ప్రతి కృపనూ నా మంచితనం నుండే పొందారనీ గుర్తించరు. అందువల్ల, నగరాన్ని నేను కాపాడకపోతే, దానికి కాపలా కాసేవారి శ్రమ వ్యర్థమని భావించవచ్చు. తమ శ్రమతో గానీ ఆందోళనతో గానీ దాన్ని కాపాడుకోగలమని అనుకుంటే, వారి శ్రమ అంతా వ్యర్థమవుతుంది; ఎందుకంటే దాన్ని కాపాడేది నేనొక్కడినే. నేను మీకు ఇచ్చిన స్వేచ్ఛా చిత్తాన్ని వివేచన వెలుగులో ఉపయోగిస్తూ, సద్గుణ సాధనలో మీ ఉనికిని వినియోగించుకోవాలనీ, నేను మీకు ప్రసాదించిన కృపలను ఆచరణలో పెట్టాలనీ కోరుతున్నానన్నది నిజమే. ఎందుకంటే మీ సహాయం లేకుండానే నేను మిమ్మల్ని సృష్టించినప్పటికీ, మీ సహకారం లేకుండా మిమ్మల్ని రక్షించను. మీరు ఉనికిలోకి రాకముందే నేను మిమ్మల్ని ప్రేమించాను. నా ఆ ప్రియమైనవారు దీనిని చూసి తెలుసుకున్నారు. అందుకే వారు నన్ను మాటల్లో చెప్పలేనంతగా ప్రేమించారు; ఆ ప్రేమ ద్వారా నాపై ఎంత గొప్ప ఆశ ఉంచారంటే, వారు దేనికీ భయపడలేదు. సిల్వెస్టర్ చక్రవర్తి కాన్‌స్టంటైన్ ఎదుట నిలబడి, ప్రజలందరి సమక్షంలో ఆ పన్నెండుమంది యూదులతో వాదిస్తున్నప్పుడు భయపడలేదు. నేను తన పక్షాన ఉన్నాను కాబట్టి ఎవరూ తనకు విరోధంగా నిలవలేరని సజీవమైన విశ్వాసంతో నమ్మాడు. అదే విధంగా మిగిలిన వారందరూ తమ భయాలన్నిటినీ పోగొట్టుకున్నారు. ఎందుకంటే వారు ఒంటరిగా లేరు; వారికి తోడు ఉంది. ప్రేమానందాన్ని అనుభవిస్తూ వారు నాలో ఉన్నారు. నా నుండే వారు నా ఏకైకజనిత కుమారుని జ్ఞానవెలుగును పొందారు. లోకంలోని అధిపతులకూ నిరంకుశ పాలకులకూ ఎదురుగా దృఢంగా, శక్తిమంతంగా నిలబడే సామర్థ్యాన్ని నా నుండే పొందారు. నా నుండే వారు పవిత్రాత్మ అగ్నిని పొందారు; ఆ పవిత్రాత్మ మృదుకరుణలోనూ జ్వలించే ప్రేమలోనూ పాలుపంచుకున్నారు.

“ఈ ప్రేమను కోరుకునే వారందరికీ, విశ్వాసపు వెలుగుతోను, ఆశతోను, ధైర్యంతోను, నిజమైన సహనంతోను, మరణం వరకు నిలిచే దీర్ఘకాలిక పట్టుదలతోను, ఈ ప్రేమ తోడుగా ఉండేది, ఇప్పటికీ ఉంటోంది. కాబట్టి వారు ఒంటరిగా ఉండక, తోడు కలిగి ఉన్నందున దేనికీ భయపడలేదని నీవు గ్రహిస్తున్నావు. తాను ఒంటరినని భావిస్తూ, తనపైనే ఆశ పెట్టుకుని, ప్రేమానురాగం లేకుండా ఉన్న వ్యక్తి మాత్రమే భయపడతాడు; ప్రతి చిన్న విషయానికీ బెదిరిపోతాడు. ఎందుకంటే ప్రేమానురాగం ద్వారా నన్ను కలిగి ఉన్న ఆత్మకు అత్యున్నత భద్రతను ఇచ్చే నేను, అలాంటి వ్యక్తికి మాత్రమే తోడుగా ఉండను. మహిమగల ఆ నా ప్రియులు దీనిని సంపూర్ణంగా అనుభవించారు. ఎందుకంటే ఏదీ వారి ఆత్మలకు హాని చేయలేకపోయింది; అందుకు విరుద్ధంగా, వారు మనుష్యులకు, దయ్యాలకు హాని చేయగలిగారు. నా సేవకులకు వాటిపై నేను ఇచ్చిన సద్గుణబలం, శక్తి వల్ల ఆ దయ్యాలు తరచూ బంధింపబడి ఉండేవి. వారు నాపై ఉంచిన ప్రేమకు, విశ్వాసానికి, ఆశకు నేను స్పందించినందువల్లనే ఇలా జరిగింది. వారి సద్గుణాలను వర్ణించడానికి నీ నాలుక చాలదు; నిత్యజీవంలో వారు పొందే ఫలాన్ని, వారి అడుగుజాడల్లో నడిచే వారందరూ పొందబోయే ఫలాన్ని చూడడానికి నీ బుద్ధినేత్రమూ చాలదు. వారు అమూల్యమైన రత్నాలవంటివారు; అలాగే నా సన్నిధిలో నిలుస్తారు. ఎందుకంటే వారి శ్రమను, పేదరికాన్ని, పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక శరీరంలో సద్గుణాల పరిమళంతోపాటు వారు ప్రసరింపజేసిన వెలుగును నేను స్వీకరించాను. నిత్యజీవంలో నేను వారికి అత్యున్నత గౌరవస్థానాన్ని ఇచ్చాను. నా సమక్షంలో వారు ఆశీర్వాదాన్ని, మహిమను పొందుతారు. ఎందుకంటే వారు గౌరవప్రదమైన, పవిత్రమైన జీవితానికి ఆదర్శంగా నిలిచారు; వెలుగుతో నా ఏకైక కుమారుని శరీరరక్తాల వెలుగును, సమస్త దివ్యసంస్కారాలను అందించారు. నా ఈ అభిషిక్తులు, సేవకులు నాకు విశేషంగా ప్రియమైనవారు. నేను వారికి ప్రసాదించిన ఘనత కారణంగాను, నేను వారి చేతుల్లో ఉంచిన ఈ నిధిని వారు నిర్లక్ష్యంతోను, అజ్ఞానంతోను దాచిపెట్టకుండా, అది నా నుంచే వచ్చిందని గుర్తించి, నిజమైన, యథార్థమైన సద్గుణాలతో, శ్రద్ధతో, ప్రగాఢ వినయంతో దానిని వినియోగించినందువల్లను వారు నాకు ప్రియమైనవారు. అంతేకాక, ఆత్మల రక్షణ కోసం నేను వారిని ఇంతటి ఉన్నతస్థితిలో ఉంచినందున, మంచి కాపరులవలె పవిత్ర సభ అనే మందలోకి గొర్రెలను చేర్చడంలో వారు ఎన్నడూ విశ్రమించలేదు. ఆత్మలపట్ల ప్రేమతోను, వాటి రక్షణకై తపనతోను, వాటిని అపవాది చేతుల్లోనుండి విడిపించడానికి మరణించడానికీ తమను తాము అర్పించుకున్నారు. బలహీనులు నిరాశకు లోనుకాకుండా ఉండేందుకు, వారితోపాటు తామూ బలహీనులయ్యారు. తమ బలహీనతను వెల్లడించడానికి వారికి మరింత ధైర్యం కలిగించేందుకు, తరచూ వారి బలహీనతపట్ల సానుభూతిని చూపుతూ, ‘నేనూ మీలాగే బలహీనతను అనుభవిస్తున్నాను’ అని చెప్పేవారు. ఏడ్చేవారితో కలిసి ఏడ్చారు, సంతోషించేవారితో కలిసి సంతోషించారు. ఈ విధంగా ప్రతి ఒక్కరికీ అవసరమైన పోషణను మృదువుగా ఎలా అందించాలో వారికి తెలుసు. మంచివారిని కాపాడుతూ, వారి సద్గుణాలలో ఆనందిస్తూ, అసూయకు లోనుకాకుండా, తమ పొరుగువారిపట్ల, తమ ఆధీనంలో ఉన్నవారిపట్ల విశాలమైన ప్రేమతో హృదయాలను విస్తరించుకున్నారు. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, నిజమైన, పవిత్రమైన కరుణతో, అపరిపూర్ణులతోపాటు తామూ అపరిపూర్ణులుగా, బలహీనులుగా మారి, వారిని అపరిపూర్ణతనుండి బయటకు తీసుకువచ్చారు. వారిని సరిదిద్ది, వారు చేసిన పాపాలకు ప్రాయశ్చిత్తం విధిస్తూ, ప్రేమతో వారితోపాటు ఆ ప్రాయశ్చిత్తభారాన్ని భరించారు. ఎందుకంటే ప్రేమ కారణంగా, ప్రాయశ్చిత్తం పొందినవారికంటే దానిని విధించినవారే ఎక్కువ బాధను భరించారు. వాస్తవంగా తామే ఆ ప్రాయశ్చిత్తాన్ని చేసినవారు కూడా ఉన్నారు; ముఖ్యంగా, పశ్చాత్తాపపడుతున్న వ్యక్తికి అది ఎంతో కష్టంగా అనిపించిందని వారు గమనించినప్పుడు అలా చేసేవారు. అందువల్ల ఆ చర్య ద్వారా ఆ కష్టం మాధుర్యంగా మారిపోయింది.

“ఓ! నా ప్రియులారా, వారు సభాధికారులై ఉండీ తమను తాము లోబడినవారిగా చేసుకున్నారు; ప్రభువులై ఉండీ సేవకులయ్యారు; సంపూర్ణ ఆరోగ్యంతో ఉండి, బలహీనత, ఘోరపాపమనే కుష్ఠురోగం లేకున్నా, తమను తాము బలహీనులుగా చేసుకున్నారు; బలవంతులై ఉండీ బలహీనులయ్యారు; అవివేకులతోను, సరళహృదయులతోను తామూ సరళులుగా మెలిగారు; చిన్నవారితో అల్పులుగా మెలిగారు. ఇలా ప్రేమతో అందరికీ అన్నివిధాలుగా ఉండటం, ప్రతి ఒక్కరికీ అవసరమైన పోషణను ఇవ్వటం వారికి తెలుసు. వారిని ఇలా చేయించినది ఏమిటి? నాలో వారు పెంపొందించుకున్న నా ఘనతపట్ల, ఆత్మల రక్షణపట్ల గల తపన, కోరిక. ఆ తపనను తీర్చుకోవడానికి వారు పవిత్ర సిలువ అనే బల్లవద్దకు పరుగెత్తారు. ఎలాంటి శ్రమనుండీ పారిపోకుండా, దేనినీ తిరస్కరించకుండా, ఆత్మలపట్ల, పవిత్ర సభ మేలుపట్ల, విశ్వాస వ్యాప్తిపట్ల ఉత్సాహంతో, శ్రమలనే ముళ్ల మధ్య తమను తాము ఉంచుకున్నారు. నిజమైన సహనంతో ప్రతి ప్రమాదానికీ తమను తాము గురిచేసుకున్నారు; తీవ్రమైన ఆకాంక్షలు, వినయపూర్వకమైన, ఎడతెగని ప్రార్థనలనే సుగంధ ధూపాన్ని అర్పించారు. తమ కన్నీళ్లతోను, చెమటతోను పొరుగువారి గాయాలకు, అంటే ఘోరపాపపు దోషం వల్ల కలిగిన గాయాలకు, వారు లేపనం పూశారు. ఇలా తయారైన లేపనాన్ని వినయంతో స్వీకరించినప్పుడు, ఆ గాయాలు పూర్తిగా నయమయ్యాయి.”

ముందరి అధ్యాయంలోని విషయాల సంక్షిప్త పునశ్చరణ; యాజకులు మంచివారైనా చెడ్డవారైనా వారికి చూపవలసిన గౌరవం గురించి.

“అత్యంత ప్రియమైన కుమారీ, మంచి యాజకుల శ్రేష్ఠతకు ఒక మచ్చుతునకను నీకు చూపించాను (ఎందుకంటే నేను నీకు చూపించినది, ఆ శ్రేష్ఠత వాస్తవంగా ఎలా ఉంటుందో తెలిపే ఒక మచ్చుతునక మాత్రమే). వారిని నా సేవకులుగా ఎన్నుకొని, నేను వారికి ప్రసాదించిన ఘనతను గురించి కూడా నీకు చెప్పాను. ఆ ఘనతను, అధికారాన్ని బట్టి, వారిలో ఏ వ్యక్తిగత లోపం ఉన్నా లౌకికుల చేతులమీదుగా వారికి శిక్ష పడాలని నేను కోరను; ఎందుకంటే వారిని శిక్షించేవారు నాపట్ల తీవ్రమైన అపరాధం చేస్తారు. అయితే లౌకికులు వారికి తగిన గౌరవం ఇవ్వాలని నేను కోరుతున్నాను. నేను చెప్పినట్లుగా, వారి నిమిత్తం కాక, నేను వారికి ఇచ్చిన అధికారాన్ని బట్టి, నా నిమిత్తమే ఆ గౌరవం ఇవ్వాలి. అందువల్ల, నేను నీతో చెప్పిన సద్గుణవంతులైన యాజకుల మంచితనాన్ని బట్టి వారికి చూపే గౌరవంతో పోలిస్తే, సద్గుణంలో బలహీనపడుతున్న యాజకులకు చూపే గౌరవం ఎన్నడూ తగ్గకూడదు. ఎందుకంటే అందరూ సమానంగా సూర్యుని సేవకులుగా — అంటే నా కుమారుని శరీరరక్తాలకూ, ఇతర దివ్యసంస్కారాలకూ సేవకులుగా — నియమించబడ్డారు.

“ఈ ఘనత మంచివారికీ చెడ్డవారికీ సమానంగా చెందుతుంది — చెప్పినట్లుగా, సూర్యుని అందించే బాధ్యత అందరికీ ఉంది. పరిపూర్ణులైన యాజకులు స్వయంగా వెలుగులో ఉంటారు; అంటే, తమ ప్రేమ ద్వారా తమ పొరుగువారికి వెలుగునూ వెచ్చదనాన్నీ అందిస్తారు. ఈ వెచ్చదనంతో, తమ సంరక్షణలో ఉన్నవారి ఆత్మలలో సద్గుణాలు మొలకెత్తి ఫలించేలా చేస్తారు. మిమ్మల్ని కాపాడటానికి నిజంగా మీ సంరక్షకదూతలుగా ఉండాలని నేను వారిని నియమించాను; తమ పవిత్ర ప్రార్థనల ద్వారా మీ హృదయాలలో మంచి ఆలోచనలను ప్రేరేపించడానికీ, తమ జీవితమనే అద్దంలో ప్రతిబింబించే నా బోధను మీకు నేర్పడానికీ, పవిత్ర దివ్యసంస్కారాలను మీకు అందించడం ద్వారా మీకు సేవ చేయడానికీ వారిని నియమించాను. ఈ విధంగా వారు ఒక దేవదూతవలె మీకు సేవ చేస్తూ, మిమ్మల్ని కంటికి రెప్పలా కాపాడుతూ, మీలో మంచి, పవిత్రమైన ఆలోచనలను ప్రేరేపిస్తారు.

“కాబట్టి, నేను వారిని నియమించిన ఘనమైన స్థానంతోపాటు, వారు ప్రేమించబడటానికి ఎంత యోగ్యులో చూడండి. నేను మీతో ప్రస్తావించినవారిలాగే, వారందరూ తప్పక కలిగి ఉండవలసిన సద్గుణాలనే అలంకారాన్ని కూడా వారు కలిగి ఉన్నప్పుడు, మీరు వారిపట్ల ఎంత గొప్ప గౌరవం కలిగి ఉండాలో చూడండి. ఎందుకంటే వారు నాకు ప్రియమైన బిడ్డలు; తమ సద్గుణాల ద్వారా పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలో ఒక్కొక్కరూ ఒక సూర్యునిలా ప్రకాశిస్తారు. సద్గుణవంతులందరూ ప్రేమకు పాత్రులే; నేను వీరి చేతుల్లో ఉంచిన పరిచర్య కారణంగా వీరు మరింతగా ప్రేమకు పాత్రులు. కాబట్టి దివ్యసంస్కారపు శక్తి, ఘనతల కారణంగా మీరు వారిని ప్రేమించాలి. ఆ శక్తి, ఘనతల కారణంగానే, దయనీయంగా పాపంలో జీవించేవారి లోపాలను మీరు ద్వేషించాలి. అయితే, ఆ కారణంగా మీకు మీరే వారికి న్యాయాధిపతులుగా మారకూడదు; దానిని నేను నిషేధిస్తున్నాను. ఎందుకంటే వారు నా క్రీస్తులు; నేను వారికి ఇచ్చిన అధికారాన్ని మీరు ప్రేమించి గౌరవించాలి. మురికిగా ఉండి, సరిగా దుస్తులు ధరించని వ్యక్తి మీకు జీవాన్నిచ్చే గొప్ప నిధిని తీసుకువస్తే, ఆ నిధిపట్ల, దానిని మీకు పంపిన యజమానిపట్ల మీకున్న ప్రేమ కారణంగా, దానిని తెచ్చిన వ్యక్తి ఎంత చిరిగిన బట్టలతో, ఎంత మురికిగా ఉన్నా మీరు అతనిని ద్వేషించరని మీకు బాగా తెలుసు. అతని స్థితి మీకు నిజంగానే అసంతృప్తి కలిగిస్తుంది. అతని యజమానిపట్ల మీకున్న ప్రేమతో, అతడు తన మురికిని తొలగించుకొని, తగిన దుస్తులు ధరించాలని మీరు ఆరాటపడతారు. కాబట్టి ప్రేమ కోరే విధంగా మీ కర్తవ్యం ఇదే. నా ప్రేమకు దూరమై, తాము మురికిగా ఉంటూ, దుర్గుణాలతో చిరిగిపోయిన వస్త్రాలను ధరించి, మీకు గొప్ప నిధులను—అంటే పవిత్ర సభ యొక్క దివ్యసంస్కారాలను—తీసుకువచ్చే అటువంటి క్రమరహిత జీవితాలు గడిపే యాజకులపట్ల మీరు ఇలాగే ప్రవర్తించాలని నేను కోరుతున్నాను. వారిలో గొప్ప లోపాలు ఉన్నప్పటికీ, ఆ దివ్యసంస్కారాలను మీకు పంపే నిత్యుడనైన దేవుణ్ణి, నన్ను ప్రేమిస్తూ, ఆ గొప్ప నిధి నుండి మీరు పొందే అనుగ్రహ జీవాన్ని ప్రేమిస్తూ, వాటిని యోగ్యంగా స్వీకరించడం ద్వారా మీరు అనుగ్రహ జీవాన్ని పొందుతారు. ఆ నిధి ద్వారా వారు మీకు సంపూర్ణ దేవుణ్ణి, సంపూర్ణ మానవుణ్ణి, అంటే నా దైవ స్వభావంతో ఐక్యమైన నా కుమారుని శరీరరక్తాలను అందిస్తారు. వారి పాపాలు మీకు నిజంగానే అసంతృప్తి కలిగించాలి; మీరు ఆ పాపాలను ద్వేషించాలి. ప్రేమతో, పవిత్ర ప్రార్థనతో వారికి మళ్లీ వస్త్రాలు తొడగడానికి కృషి చేస్తూ, మీ కన్నీటితో వారి మురికిని కడిగివేయాలి. అంటే, నా మంచితనంతో వారికి ప్రేమ అనే వస్త్రాన్ని మళ్లీ తొడిగేలా, మీరు కన్నీటితో, గొప్ప ఆకాంక్షతో వారిని నా సన్నిధిలో సమర్పించాలి. వారు ఆ అనుగ్రహాన్ని స్వీకరించడానికి తమను తాము సిద్ధం చేసుకుంటే, మీరు దానికోసం ప్రార్థిస్తే, వారికి అనుగ్రహం ప్రసాదించాలని నేను కోరుతున్నానని బాగా తెలుసుకోండి. ఎందుకంటే వారు తాము చీకటిలో ఉంటూ మీకు సూర్యుణ్ణి అందించడం నా చిత్తం కాదు; వారు సద్గుణమనే వస్త్రాన్ని కోల్పోయి, అవమానకరంగా, అపవిత్రంగా జీవించడం కూడా నా చిత్తం కాదు. అందుకు విరుద్ధంగా, నేను చెప్పినట్లుగా, వారిని మీకు ఇచ్చి, భూలోక దూతలుగా, సూర్యులుగా నియమించాను. వారు ఈ స్థితిలో ఉండటం నా చిత్తం కాదు కాబట్టి, మీరు వారికోసం ప్రార్థించాలి గాని వారికి తీర్పు తీర్చకూడదు; వారి తీర్పును నాకు విడిచిపెట్టాలి. మీ ప్రార్థనలకు స్పందించి, వారు నా కరుణను స్వీకరిస్తే, నేను వారిపై కరుణ చూపుతాను. కానీ వారు తమ జీవితాన్ని సరిదిద్దుకోకపోతే, వారి ఘనతే వారి పతనానికి కారణమవుతుంది. ఎందుకంటే వారు నా అపార కరుణను అంగీకరించకపోతే, సర్వోన్నత న్యాయాధిపతినైన నేను, వారి అంతిమ ఘడియలో వారికి భయంకరమైన శిక్షావిధి ప్రకటిస్తాను; వారు నిత్యాగ్నిలోకి పంపబడతారు.”

నీతిమంతుని మరణానికీ పాపి మరణానికీ మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం గురించి; ముందుగా నీతిమంతుని మరణం గురించి.

“లోకమూ దయ్యాలూ ఈ దయనీయులను ఎలా నిందిస్తాయో నీకు చెప్పాను; అది నిజమే. ఇప్పుడు ఈ విషయం గురించి నీతో మరింత వివరంగా మాట్లాడాలని కోరుతున్నాను. ఈ నిర్భాగ్యుల పట్ల నీకు మరింత కనికరం కలిగేలా, నీతిమంతుని ఆత్మ చేసే పోరాటాలు పాపాత్ముని ఆత్మ చేసే పోరాటాలకు ఎంత భిన్నంగా ఉంటాయో, వారి మరణాలు ఎంత భిన్నంగా ఉంటాయో, నీతిమంతుని ఆత్మ పరిపూర్ణతను బట్టి అతని మరణ సమయంలో శాంతి ఎలా ఎక్కువగానో తక్కువగానో ఉంటుందో నీకు వివరిస్తాను. ఎందుకంటే, వివేచనాశక్తిగల సృష్టిప్రాణులు అనుభవించే బాధలన్నీ వారి సంకల్పంపైనే ఆధారపడి ఉంటాయని నీవు తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను. వారి సంకల్పం నా సంకల్పానికి అనుగుణంగా ఉంటే, వారు ఏ బాధనూ అనుభవించరు. అంతమాత్రాన వారికి కష్టాలు ఉండవని కాదు; ఆ కష్టాలు నా సంకల్పం చేత నియమించబడ్డాయని గుర్తించి, వాటిని సంతోషంగా భరించే సంకల్పానికి అవి బాధ కలిగించవు. ఇలాంటివారు తమపట్ల పవిత్రమైన ద్వేషంతో లోకంతోనూ, అపవాదితోనూ, తమ సొంత ఇంద్రియలోలత్వంతోనూ యుద్ధం చేస్తారు. అందువల్ల మరణ సమయం వచ్చినప్పుడు వారు శాంతిగా మరణిస్తారు; ఎందుకంటే తమ జీవితకాలంలోనే తమ శత్రువులను జయించారు. లోకం అటువంటి వ్యక్తిని నిందించలేదు; ఎందుకంటే అతడు దాని మోసాలను గుర్తించి, దాని సుఖాలన్నిటితో సహా దానిని త్యజించాడు. అతని ఇంద్రియ బలహీనతగానీ శరీరంగానీ అతనిని నిందించవు; ఎందుకంటే వివేచన అనే పగ్గంతో ఇంద్రియలోలత్వాన్ని బానిసవలె బంధించి, తపస్సుతోనూ, జాగరణలతోనూ, వినయపూర్వకమైన నిరంతర ప్రార్థనతోనూ తన శరీరాన్ని నిగ్రహించాడు. దుర్గుణాల పట్ల ద్వేషంతోనూ ఏవగింపుతోనూ, సుగుణాల పట్ల ప్రేమతోనూ తన ఇంద్రియాల వాంఛలను సంహరించాడు. తన శరీరం పట్ల మమకారాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టాడు. ఆత్మకూ శరీరానికీ మధ్య ఉండే ఈ మమకారమూ ప్రేమే మరణాన్ని కష్టమైనదిగా తోపింపజేస్తాయి; వాటివల్లనే మనిషి సహజంగా మరణానికి భయపడతాడు. అయితే నీతిమంతుడూ పరిపూర్ణుడూ అయిన వ్యక్తి సద్గుణం ప్రకృతిని మించి ఉంటుంది. తనపట్ల పవిత్రమైన ద్వేషంతోనూ, తన అంతిమ గమ్యాన్ని చేరుకోవాలనే కోరికతోనూ అతడు తన సహజ భయాన్ని ఆర్పివేసి జయిస్తాడు. అందువల్ల అతని సహజ మమకారం అతనికి వ్యతిరేకంగా పోరాడలేదు; అతని మనస్సాక్షి శాంతిగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే అతని జీవితకాలమంతా అతని మనస్సాక్షి మంచి కాపలాగా నిలిచి, అతని ఆత్మ అనే నగరంపై దాడి చేయడానికి శత్రువులు వస్తున్నప్పుడు అతనిని హెచ్చరించింది. అది తలుపు దగ్గర నిలబడి, శత్రువులను చూడగానే మొరిగి కాపలావారిని హెచ్చరించే కాపలా కుక్కవంటిది. ఈ విధంగా మనస్సాక్షి అనే కుక్క, వివేచన అనే కాపలాదారుని హెచ్చరిస్తుంది. వివేచనా శక్తి, స్వేచ్ఛా సంకల్పం కలిసి బుద్ధి వెలుగులో ఆ అపరిచితుడు మిత్రుడో శత్రువో తెలుసుకుంటాయి. మిత్రునికి, అంటే సుగుణానికీ పవిత్రమైన ఆలోచనలకూ, అతడు సంతోషంతో తన ప్రేమను అందించి, వాటిని ఎంతో శ్రద్ధతో స్వీకరించి ఆచరించాడు. శత్రువుకు, అంటే దుర్గుణానికీ చెడు ఆలోచనలకూ, అతడు ద్వేషాన్నీ విముఖతనూ చూపించాడు. తనపట్ల ద్వేషమూ నాపట్ల ప్రేమా అనే కత్తితో, వివేచన అనే వెలుగుతో, స్వేచ్ఛా సంకల్పం అనే చేతితో తన శత్రువులను కొట్టాడు. అందువల్ల మరణ సమయంలో అతని మనస్సాక్షి, నమ్మకమైన సంరక్షకురాలిగా ఉన్నందున, అతనిని వేధించకుండా శాంతిగా ఉంటుంది.

“నీతిమంతమైన ఆత్మ వినయం వల్లనూ, మరణ సమయంలో కాలం విలువనూ సుగుణాలనే రత్నాల విలువనూ మరింత బాగా గ్రహించడం వల్లనూ, తన సమయాన్ని చాలా కొద్దిగానే సద్వినియోగం చేసుకున్నట్లు భావించి తనను తాను గద్దించుకుంటుందనేది నిజమే. అయితే ఇది వేదన కలిగించే బాధ కాదు; మేలు చేసేదే. ఎందుకంటే దీనివల్ల ఆత్మ అంతర్ముఖమై, వినయశీలుడూ నిర్మలుడూ అయిన నా కుమారుడనే గొర్రెపిల్ల రక్తం ఎదుట సాగిలపడుతుంది. నీతిమంతుడు తన గత సుగుణాలను మెచ్చుకోవడానికి వెనుదిరిగి చూడడు. ఎందుకంటే అతడు తన సొంత సుగుణాలలో నిరీక్షణ ఉంచలేడు, ఉంచాలని కోరుకోడు కూడా; తాను కరుణ పొందిన ఆ రక్తంలో మాత్రమే నిరీక్షణ ఉంచుతాడు. ఆ రక్తాన్ని స్మరించుకుంటూ జీవించినట్లే, మరణ సమయంలోనూ అదే రక్తంలో పరవశించి మునిగిపోతాడు. దయ్యాలు అతనిని పాపం విషయంలో ఎందుకు నిందించలేవు? ఎందుకంటే అతడు తన జీవితకాలంలో జ్ఞానంతో వాటి దుష్టత్వాన్ని జయించాడు. అయినప్పటికీ, తమకేమైనా దక్కించుకోగలమేమో చూడటానికి అవి అతని చుట్టూ చేరుతాయి. భయంకరమైన రూపాలతోనూ, వికృతమైన ఆకారాలతోనూ, అనేక రకాల భ్రమదృశ్యాలతోనూ అతనిని భయపెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తాయి. కానీ అతని ఆత్మలో పాపమనే విషం లేనందున, లోకంలో దుర్మార్గంగా జీవించిన మరొకరికి కలిగినట్లు, వాటి రూపం అతనికి భీతినిగానీ భయాన్నిగానీ కలిగించదు. అందువల్ల ఆ ఆత్మ గాఢమైన ప్రేమతో ఆ రక్తంలో ప్రవేశించిందని చూసిన దయ్యాలు, ఆ దృశ్యాన్ని భరించలేక దూరంగా నిలబడి తమ బాణాలను విసురుతాయి. కానీ వాటి యుద్ధమూ కేకలూ ఆ ఆత్మకు హాని చేయలేవు. నేను మరొకచోట నీకు చెప్పినట్లుగా, ఆ ఆత్మ అప్పటికే నిత్యజీవితాన్ని రుచి చూడటం ప్రారంభిస్తుంది. ఎందుకంటే పవిత్ర విశ్వాసమనే కనుపాపతో వెలుగు పొందిన బుద్ధినేత్రంతో, అనంతమైన నిత్య మేలును అయిన నన్ను చూస్తుంది. నన్ను పొందాలని అది నిరీక్షించేది తనకు రావలసిన హక్కుగా కాదు, కృపద్వారా, నా కుమారుడైన యేసుక్రీస్తు పుణ్యఫలంతోనే.

“అందుచేత, నిరీక్షణ అనే బాహువులను చాచి, ప్రేమ అనే చేతులతో ఆయనను పట్టుకొని, ఆ ఆత్మ నిజంగా ఆయన స్వాధీనంలోకి ప్రవేశించకముందే ప్రవేశించినట్లుగా కనిపిస్తుంది. ఈ విధానాన్ని గురించి నేను నీకు మరొకచోట వివరించాను. రక్తంలో మునిగి, వాక్కు అనే ఇరుకైన ద్వారం గుండా అకస్మాత్తుగా దాటివచ్చి, శాంతి సాగరుడనైన నన్ను చేరుకుంటుంది. ఎందుకంటే సాగరమూ ద్వారమూ ఒకదానితో ఒకటి ఐక్యమై ఉన్నాయి. నేనూ, సత్యమూ, నా ఏకైక కుమారుడూ అయిన ఆయనా ఒక్కటే. ఇంత మధురంగా ఈ స్థితికి చేరుకున్నట్లు చూసుకునే ఆ ఆత్మ ఎంతటి ఆనందాన్ని పొందుతుంది! ఎందుకంటే అది నిజంగా దేవదూతల స్వభావానికి చెందిన ఆనందాన్ని రుచిచూస్తుంది. ఈ మధురమైన రీతిలో దాటివచ్చే వారందరూ ఈ ఆనందాన్ని పొందుతారు. అయితే, నేను నీతో చెప్పిన నా పరిచారకులు, దేవదూతల్లా జీవించినవారు, దానిని మరింత గొప్ప స్థాయిలో పొందుతారు. ఎందుకంటే ఈ జీవితంలో వారు మరింత జ్ఞానంతోనూ, ఆత్మల రక్షణ కోసం మరింత ఆకలితోనూ జీవించారు. సాధారణంగా అందరికీ ఉండగల సద్గుణపు వెలుగును గురించి మాత్రమే నేను మాట్లాడటం లేదు. సద్గుణ జీవనపు వెలుగుకు అదనంగా ఈ పురుషులు కలిగివున్న అతీంద్రియ వెలుగును గురించి, అంటే పవిత్ర విద్యాజ్ఞానపు వెలుగును గురించి మాట్లాడుతున్నాను. ఆ విద్యాజ్ఞానం ద్వారా వారు నా సత్యాన్ని మరింతగా తెలుసుకున్నారు. ఎక్కువగా తెలుసుకునేవాడు నన్ను ఎక్కువగా ప్రేమిస్తాడు; నన్ను ఎక్కువగా ప్రేమించేవాడు ఎక్కువగా పొందుతాడు. నీ ప్రేమ కొలతను బట్టే నీ ప్రతిఫలం కొలవబడుతుంది. ఈ విద్యాజ్ఞానం లేనివారు ఈ ప్రేమను పొందగలరా అని నీవు నన్ను అడిగితే, అవును, పొందడం సాధ్యమే అని నేను జవాబిస్తాను. అయితే ఒక వ్యక్తిగత ఉదాహరణ సాధారణ నియమం కాలేదు; నేను ఎల్లప్పుడూ నీతో సాధారణ విషయాల గురించే మాట్లాడుతాను.

“వారు తమ యాజకత్వం కారణంగా మరింత గొప్ప గౌరవాన్ని కూడా పొందుతారు. ఎందుకంటే నా ఘనత కోసం ఆత్మలను భుజించే కార్యభారాన్ని వారు స్వయంగా పొందారు. ప్రతి ఒక్కరికీ తమ పొరుగువారితో ప్రేమలో నిలిచి ఉండవలసిన బాధ్యత ఉన్నట్లే, వారికి రక్తాన్ని అందించే కార్యభారమూ, ఆత్మలను నడిపించే కార్యభారమూ ఇవ్వబడ్డాయి.

“కాబట్టి వారు ఈ కార్యాన్ని శ్రద్ధతోనూ, సద్గుణం పట్ల ప్రేమతోనూ చేస్తే, చెప్పినట్లుగానే ఇతరులకంటే ఎక్కువగా పొందుతారు. ఆహా! మరణపు చివరి క్షణానికి చేరుకున్నప్పుడు వారి ఆత్మలు ఎంత ఆనందంగా ఉంటాయో! ఎందుకంటే వారు తమ పొరుగువారి కోసం విశ్వాసాన్ని కాపాడేవారిగానూ, బోధించేవారిగానూ ఉన్నారు. వారు ఈ విశ్వాసాన్ని తమ ఎముకల మూలుగలోనే మూర్తీభవింపజేశారు; దాని ద్వారా నాలో తమ విశ్రాంతి స్థానాన్ని చూస్తారు. వారు నా పరిపోషణపై నమ్మకం ఉంచి, తమపై తాము ఉంచుకున్న నమ్మకాన్నంతా విడిచిపెట్టి, నిరీక్షణతో జీవించారు. తమ సొంత జ్ఞానంపై వారు ఆశ పెట్టుకోలేదు. తమపై తాము ఆశ పెట్టుకోవడం మానుకొని, తోటి సృష్టిప్రాణిపైన గానీ, సృష్టించబడిన ఏ వస్తువుపైన గానీ మితిమీరిన ప్రేమను ఉంచలేదు; స్వచ్ఛంద పేదరికంలో జీవించారు. అలా వారు జీవించిన నిరీక్షణే ఇప్పుడు ఎంతో ఆనందంతో తమ భరోసాను నావైపు ఎత్తేలా చేస్తుంది. వారి హృదయం ప్రేమకు పాత్రగా ఉండేది; వారి జ్వలించే ప్రేమ దానిపై నా పేరును లిఖించింది. తమ మంచి, పవిత్ర జీవితపు మాదిరి ద్వారానూ, తమ మాటల బోధ ద్వారానూ వారు ఆ హృదయాన్ని తమ పొరుగువారికి వెల్లడించారు. అప్పుడు ఈ హృదయం లేచి, వర్ణించలేని ప్రేమతో తన పరమగమ్యమైన నన్ను పట్టుకుంటుంది. అది ఎల్లప్పుడూ తన ముందు ఉంచుకున్న న్యాయం అనే ముత్యాన్ని నాకు తిరిగి సమర్పిస్తుంది. అందరికీ న్యాయం చేస్తూ, వివేచనతో ప్రతి ఒక్కరికీ చెందవలసినదాన్ని ఇచ్చింది. అందుచేత ఈ మనిషి నిజమైన వినయంతో నాకు న్యాయం చెల్లించి, నా నామానికి మహిమనూ స్తుతినీ అర్పిస్తాడు. ఎందుకంటే నిర్మలమైన, పవిత్రమైన మనస్సాక్షితో తన జీవనయాత్రను పూర్తిచేయగలిగిన కృపను అతడు నాకే ఆపాదిస్తాడు. అటువంటి కృపను పొందడానికి తాను అయోగ్యుడనని భావిస్తూ, తనపట్ల తాను అసంతృప్తి చెందుతాడు.

“అతని మనస్సాక్షి అతని గురించి నా ఎదుట మంచి సాక్ష్యం ఇస్తుంది. నేను న్యాయంగా అతనికి సద్గుణాలనే ముత్యాలతో అలంకరించబడిన నీతికిరీటాన్ని ఇస్తాను — అంటే, సద్గుణాల నుండి ప్రేమ వెలికితీసిన ఫలంతో అలంకరించబడిన కిరీటాన్ని. ఓ భూలోక దేవదూతా! నీవు ఎంత ధన్యుడవు! ఎందుకంటే నా నుండి పొందిన మేళ్లకు నీవు కృతఘ్నుడవు కాలేదు; నిర్లక్ష్యంగా గానీ, అజ్ఞానంతో గానీ ఉండలేదు. బదులుగా నిజమైన వెలుగు ద్వారా శ్రద్ధతో నీ కన్ను తెరిచి, దానిని నీ సంరక్షణలో ఉన్నవారిపై నిలిపావు. నా ఏకైక కుమారుడైన మధుర క్రీస్తు యేసు, మంచి కాపరి అయిన ఆయన బోధను నమ్మకంగా, ధైర్యంగా అనుసరించావు. అందుచేత నీవు నిజంగానే ఇప్పుడు ఆయన రక్తంలో స్నానమాడి, మునిగి, ద్వారమైన ఆయన గుండా నీ గొర్రెపిల్లల మందతో కలిసి దాటివస్తున్నావు. నీ పవిత్ర బోధ ద్వారానూ, మాదిరి ద్వారానూ వారిలో అనేకులను నిత్యజీవానికి తీసుకువచ్చావు; మరెందరినో కృపాస్థితిలో నీ వెనుక విడిచివచ్చావు.

“ఓ ప్రియమైన కుమారీ! అటువంటివారికి దయ్యాల దర్శనం ఏ హానీ చేయలేదు; ఎందుకంటే వారు విశ్వాసంతో నన్ను దర్శిస్తూ, ప్రేమతో ఆ దర్శనాన్ని నిలుపుకుంటారు. వారిలో పాపమనే విషం లేదు కాబట్టి, దయ్యాల చీకటి గానీ, భయంకరమైన రూపం గానీ వారికి కలవరాన్నీ భయాన్నీ కలిగించవు. వారిలో ఉన్నది బానిస భయం కాదు, పవిత్రమైన భయభక్తి. అందువల్ల వారు దయ్యపు మోసానికి భయపడరు; ఎందుకంటే అతీంద్రియ వెలుగుతోనూ పవిత్ర లేఖనాల వెలుగుతోనూ వారు ఆ మోసాలను గుర్తిస్తారు. కాబట్టి అవి వారిలో అంధకారాన్నీ అశాంతినీ కలిగించవు. ఈ విధంగా వారు రక్తంలో స్నానం చేసి, ఆత్మల రక్షణకై తపిస్తూ, పొరుగువారిపట్ల ప్రేమాగ్నితో పూర్తిగా రగులుతూ, వాక్కు అనే ద్వారం గుండా దాటి నాలో ప్రవేశించి, మహిమతో సాగిపోతారు. నా మంచితనంతో ప్రతి ఒక్కరికీ తగిన స్థానం కల్పించబడుతుంది; ప్రతి ఒక్కరూ నాపట్ల చూపిన ప్రేమానురాగాల కొలత ప్రకారమే వారికి ప్రేమానురాగాలు కొలిచి ఇవ్వబడతాయి.”

పాపుల మరణం గురించి, మరణ సమయంలో వారి వేదనల గురించి.

“ప్రియమైన కుమారీ, నేను నీకు వివరించినట్లుగా ఘోర దుస్థితిలో ఉన్న ఆ ఇతర దౌర్భాగ్యుల అంతం ఇంత శ్రేష్ఠంగా ఉండదు. వారి మరణం ఎంత భయంకరమైనదో, ఎంత అంధకారమయమైనదో! ఎందుకంటే, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, మరణ క్షణంలో అపవాది తన ముఖాన్ని చూపిస్తూ, తీవ్రమైన భయభ్రాంతులతోనూ అంధకారంతోనూ వారిపై నేరారోపణ చేస్తాడు. ఆ ముఖం ఎంత భయంకరమైనదో నీకు తెలుసు: దానిని చూడటం కంటే ఈ లోకంలో అనుభవించగల ఏ బాధనైనా భరించడానికే మానవుడు ఇష్టపడతాడు. అపవాది అతని మనస్సాక్షి కాటును ఎంతగా తిరిగి రేపుతాడంటే, అది అతనిని భయంకరంగా కొరికి వేధిస్తుంది. తన వివేచనాశక్తిపై ఏలికలుగా అతడు నిలబెట్టుకున్న క్రమరహితమైన సుఖాలూ ఇంద్రియాసక్తీ దయనీయంగా అతనిపై నేరారోపణ చేస్తాయి. ఎందుకంటే మొదట తనకు తెలియని సత్యాన్ని అప్పుడు అతడు తెలుసుకుంటాడు; తన తప్పు అతనిని తీవ్రమైన అవమానానికీ కలవరానికీ గురిచేస్తుంది.

“అతడు తన జీవితంలో నాకు అవిశ్వాసపాత్రుడిగా జీవించాడు — స్వీయప్రేమ అతి పవిత్రమైన విశ్వాసమనే కంటి పాపను కప్పివేసింది. అందువల్ల అతనిని నిరాశకు గురిచేయడానికి అపవాది అవిశ్వాసంతో అతనిని పీడిస్తాడు. ఓహ్! ఈ పోరాటం వారికి ఎంత కఠినమైనది! ఎందుకంటే ఈ పోరాటం ఎదురైనప్పుడు వారు ప్రేమానురాగాలూ దైవప్రేమా అనే కవచం లేకుండా, నిరాయుధులుగా ఉంటారు. అపవాది అవయవాలుగా ఉన్నందున వారు వీటన్నిటినీ కోల్పోయారు. అందువల్ల వారికి అతీంద్రియ వెలుగు లేదు, జ్ఞానపు వెలుగూ లేదు; ఎందుకంటే వారు దానిని అర్థం చేసుకోలేదు. వారి గర్వమనే కొమ్ములు దాని అంతఃసారంలోని మాధుర్యాన్ని అర్థం చేసుకోనివ్వలేదు. అందువల్ల ఇప్పుడు ఈ మహా పోరాటంలో ఏమి చేయాలో వారికి తెలియదు. వారు నిరీక్షణతో పోషించబడటం లేదు; ఎందుకంటే వారు నాపై గానీ, నేను వారిని ఏ రక్తానికి పరిచారకులుగా నియమించానో ఆ రక్తంపై గానీ నిరీక్షణ ఉంచలేదు. తమపైనా, లోకంలోని పదవీగౌరవాలపైనా సుఖాలపైనా మాత్రమే నిరీక్షణ ఉంచారు. దేహధారియైన ఆ దౌర్భాగ్యుడు ఇవన్నీ వడ్డీతో సహా తన లెక్కలో చేర్చబడుతున్నాయనీ, రుణగ్రస్తునిగా నాకు లెక్క అప్పగించవలసి ఉంటుందనీ గ్రహించలేదు. ఇప్పుడు తన వద్ద ఏమీ మిగలలేదనీ, ఏ సద్గుణమూ లేదనీ అతడు తెలుసుకుంటాడు. ఏ వైపు తిరిగినా, తీవ్ర అవమానమూ కలవరమూ కలిగించే నిందలు తప్ప మరేమీ అతనికి వినిపించవు. తన జీవితంలో చేసిన అన్యాయం అతని మనస్సాక్షి ఎదుట అతనిపై నేరారోపణ చేస్తుంది; అందువల్ల న్యాయం తప్ప మరేదీ అడగడానికి అతడు సాహసించడు. “నేను నీకు చెబుతున్నాను: ఆ సిగ్గూ కలవరమూ ఎంత తీవ్రమైనవంటే, వారు తమ జీవితంలో నా కరుణపై నిరీక్షణ ఉంచే అలవాటు చేసుకొని ఉండకపోతే, అంటే కరుణ అనే పాలను స్వీకరించి ఉండకపోతే, నిరాశకు లోనుకాని వారెవరూ ఉండరు. (అయితే, వారి పాపాల కారణంగా ఇది గొప్ప దురహంకారపూరితమైన ధీమా; ఎందుకంటే నా కరుణ అనే భుజంతోనే నన్ను కొట్టేవానికి కరుణపై నిరీక్షణ ఉందని మీరు నిజంగా చెప్పలేరు; అతనికి ఉన్నది దురహంకారపూరితమైన ధీమానే.) అలా నిరాశతో వారు అపవాదితో పాటు నిత్యశిక్షకు చేరుకుంటారు.

“అయితే, మరణపు అంచుకు చేరుకొని, తన పాపాన్ని గుర్తించి, పవిత్ర పాపసంకీర్తనం ద్వారా తన మనస్సాక్షిపై ఉన్న భారాన్ని దించుకొని, ఇకపై పాపం చేయకుండా ఉండేలా మితిమీరిన ధీమాను విడిచిపెట్టిన వ్యక్తికి ఇంకా కరుణ అందుబాటులో ఉంటుంది. ఈ కరుణతో ఆ వ్యక్తి, కోరుకుంటే, నిరీక్షణను ఆశ్రయించవచ్చు. తమ జీవితకాలంలో వారు కరుణపై నిరీక్షణ ఉంచేలా చేయడమే కరుణ ఫలం. అయితే, నా కరుణను ఆసరాగా చేసుకొని నాకు విరుద్ధంగా పాపం చేయాలని నేను వారికి ఈ వరాన్ని ఇవ్వను; బదులుగా, వారు ప్రేమలోను, నా మంచితనాన్ని ధ్యానించడంలోను విశాల హృదయులవ్వాలనే ఇస్తాను. కానీ వారు దీనికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తారు; ఎందుకంటే నా కరుణపై తమకున్న నిరీక్షణను ఆసరాగా చేసుకొని నాకు విరుద్ధంగా పాపం చేస్తారు. అయినప్పటికీ, చివరి క్షణంలో వారు ఆశ్రయించడానికి ఏదైనా ఉండాలని, అలా తమకు విధించబడే శిక్షాతీర్పు వల్ల కుంగిపోయి నిరాశకు లోనుకాకూడదని, నేను వారిని ఈ నిరీక్షణలో నిలిపి ఉంచుతాను. ఎందుకంటే ఈ అంతిమ నిరాశాపాపం, వారు చేసిన ఇతర పాపాలన్నిటికంటే నాకు ఎంతో ఎక్కువ అయిష్టమైనది; అది వారికి ఎంతో ఎక్కువ హాని చేస్తుంది. ఈ పాపం వారికి మరింత ప్రమాదకరంగా ఉండటానికీ, నాకు మరింత అయిష్టంగా ఉండటానికీ కారణం ఇదే: వారు తమ ఇంద్రియాసక్తి వల్ల కలిగే ఏదో ఒక ఆనందం కోసం ఇతర పాపాలు చేస్తారు; కొన్నిసార్లు వాటి గురించి దుఃఖిస్తారు కూడా. వారు సరైన రీతిలో దుఃఖిస్తే, వారి దుఃఖం వారికి కరుణను పొందిస్తుంది. అయితే మిమ్మల్ని నిరాశవైపు నడిపించేది మీ స్వభావంలోని బలహీనత కాదు; ఎందుకంటే అందులో ఎలాంటి ఆనందమూ లేదు, భరించలేని బాధ తప్ప మరేమీ లేదు. నిరాశకు లోనయ్యే వ్యక్తి తన పాపాన్ని కరుణకన్నా, మంచితనంకన్నా గొప్పదిగా భావిస్తూ నా కరుణను తృణీకరిస్తారు. అందువల్ల, ఒక వ్యక్తి ఈ పాపంలో పడితే, పశ్చాత్తాపపడరు; నాకు విరుద్ధంగా చేసిన అపరాధానికి తగిన విధంగా నిజంగా దుఃఖించరు. నిజానికి తమకు కలిగిన నష్టాన్ని గురించే దుఃఖిస్తారు గాని, నాకు విరుద్ధంగా చేసిన అపరాధం గురించి కాదు. అందుచేత ఆ వ్యక్తికి నిత్యశిక్ష విధించబడుతుంది. కాబట్టి చూడండి, ఈ ఒక్క పాపమే ఆ వ్యక్తిని నరకానికి నడిపిస్తుంది; అక్కడ ఈ పాపానికీ, చేసిన ఇతర పాపాలన్నిటికీ శిక్ష అనుభవిస్తారు. అయితే, నాకు విరుద్ధంగా చేసిన అపరాధం గురించి దుఃఖించి, పశ్చాత్తాపపడి, నా కరుణపై నిరీక్షణ ఉంచి ఉంటే, కరుణను పొంది ఉండేవారు. ఎందుకంటే, నేను మీకు చెప్పినట్లుగా, ఏ సృష్టిప్రాణి చేయగల పాపాలన్నిటికంటే నా కరుణ పోలికకు అందనంత గొప్పది. అందువల్ల, వారు తమ పాపాలే మరింత గొప్పవని భావించడం నాకు ఎంతో అయిష్టమైనది.

“నిరాశ అనేది ఈ లోకంలోగానీ, పరలోకంలోగానీ క్షమించబడని పాపం. నిరాశ నాకు అంతగా అయిష్టమైనది కాబట్టే, వారి జీవితం క్రమరహితంగానూ దుష్టంగానూ గడిచినా, మరణ సమయంలో వారు నా కరుణపై నిరీక్షణ ఉంచాలని నేను కోరుకుంటాను. అందుకే వారి జీవితకాలంలో నేను వారిపట్ల ఈ మధురమైన ఉపాయాన్ని ఉపయోగిస్తూ, నా కరుణపై వారు గొప్ప నిరీక్షణ ఉంచేలా చేస్తాను. ఎందుకంటే, ఈ నిరీక్షణతో తమను తాము పోషించుకొని మరణ సమయానికి చేరుకున్నప్పుడు, తమకు విధించబడే కఠినమైన శిక్షాతీర్పు కారణంగా వారు దానిని విడిచిపెట్టడానికి అంతగా మొగ్గుచూపరు; ఆ నిరీక్షణతో తమను తాము పోషించుకోకపోయి ఉంటే, దానిని విడిచిపెట్టడానికి మరింత మొగ్గుచూపేవారు.

“అపరిమితమైన నా ప్రేమాగ్ని నుండీ, ఆ ప్రేమ అగాధం నుండీ ఇదంతా వారికి ఇవ్వబడుతుంది. కానీ వారి పాపాలన్నిటికీ మూలమైన స్వీయప్రేమ అనే చీకటిలో వారు దీనిని ఉపయోగించుకున్నందున, వారు దీనిని నిజంగా తెలుసుకోలేదు. అయితే, నా కరుణ మాధుర్యంవైపు తమ అనురాగాలను మళ్లించినంతవరకు, వారు దాని గురించి మితిమీరిన ధీమాతో ఆలోచించారు. అపవాది రూపంలో వారి మనస్సాక్షి వారిని గద్దించడానికి ఇది మరొక కారణం. వారు ఏ కరుణపై నిరీక్షణ ఉంచారో, ఆ నా కరుణ విస్తృతినీ, తమకు లభించిన సమయాన్నీ ప్రేమతోను, సద్గుణాలపట్ల అనురాగంతోను ఉపయోగించుకోవలసిందనీ, నేను ప్రేమతో వారికి ఇచ్చిన సమయాన్ని పవిత్రతలో గడపవలసిందనీ అది వారిని గద్దిస్తుంది. కానీ అంత సమయం ఉండి, నా కరుణపై అంత గొప్ప నిరీక్షణ ఉండి కూడా, వారు దయనీయంగా నాకు విరుద్ధంగా పాపం చేయడం తప్ప మరేమీ చేయలేదు. ఓహో! అంధులకన్నా అంధులారా! మీరు మరింత సంపాదించుకునేలా నేను మీ చేతుల్లో పెట్టిన మీ ముత్యాన్నీ, మీ తలాంతునీ దాచిపెట్టారు. కానీ మీరు మితిమీరిన ధీమాతో నా చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి నిరాకరించారు; బదులుగా, వాటిని క్రమరహితమైన స్వీయప్రేమ అనే నేలలో పాతిపెట్టారు. అది ఇప్పుడు మీకు మరణఫలాన్ని ఇస్తోంది.

“నీ దుస్థితి ఇప్పుడు నీకు మరుగున లేదు; ఎందుకంటే మనస్సాక్షి అనే పురుగు ఇక నిద్రపోవడం లేదు, నిన్ను కొరికి వేస్తోంది. దయ్యాలు కేకలు వేస్తూ, తమ సేవకులకు ఇవ్వడం అలవాటైన ప్రతిఫలాన్ని, అంటే కలవరాన్ని, శిక్షావిధిని నీకు ఇస్తున్నాయి. మరణ సమయంలో నీవు తమ చేతుల నుండి తప్పించుకోకుండా ఉండేందుకు అవి నిన్ను నిరాశలోకి నెట్టాలని కోరుకుంటున్నాయి. అందుకే నిన్ను కలవరపెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయి; ఆ తరువాత నీవు వాటితో ఉన్నప్పుడు, తమకు దక్కిన భాగంలో నీకూ పాలివ్వాలని అవి అలా చేస్తున్నాయి. ఓ దౌర్భాగ్యుడా! నేను నిన్ను నిలిపిన గౌరవస్థితి నిజంగా ఎలాంటిదో ఇప్పుడు దాని ప్రకాశంలో నీవు చూస్తున్నావు. పవిత్ర సభకు చెందిన సంపదను ఇంత పాపాంధకారంలో నీ చేతుల్లో ఉంచుకొని వినియోగించావని సిగ్గుతో తెలుసుకుంటున్నావు. నీవు ఒక దొంగవని, పేదలకూ పవిత్ర సభకూ తన రుణాన్ని తీర్చవలసిన రుణగ్రస్తుడవని నిన్ను నీవు చూసుకుంటున్నావు. అప్పుడు, నీవు ఆ ధనాన్ని బహిరంగంగా వ్యభిచారం చేసేవారిపై ఖర్చు చేశావనీ, దానితో నీ పిల్లలను పెంచి, నీ బంధువులను ధనవంతులను చేశావనీ, తిండిపోతుతనం మీదా, నీ ఇంటి కోసం ఎన్నో వెండి పాత్రలు, ఇతర అలంకరణల మీదా దానిని వృథా చేశావనీ నీ మనస్సాక్షి నీకు చూపిస్తుంది. అయితే నీవు స్వచ్ఛంద దారిద్ర్యంలో జీవించి ఉండవలసింది.

“నీవు నిర్లక్ష్యం చేసిన దివ్య ప్రార్థనావళిని నీ మనస్సాక్షి నీకు గుర్తుచేస్తుంది. ఆ నిర్లక్ష్యం వల్ల నీవు మరణకర పాపదోషంలో పడిపోయావని, దానిని నోటితో పఠించినప్పుడు కూడా నీ హృదయం నాకు దూరంగా ఉండేదని చూపిస్తుంది. నీ మనస్సాక్షి నీ ఆధీనంలో ఉన్నవారిని కూడా నీకు చూపిస్తుంది; అంటే, నీ జీవిత మాదిరిని వారికి చూపిస్తూ, కారుణ్యపు చేతితోనూ న్యాయపు దండంతోనూ వారిని దండిస్తూ, సద్గుణాలలో వారిని పోషించేందుకు నీకు ఉండవలసిన ప్రేమను, తపనను చూపిస్తుంది. నీవు అందుకు విరుద్ధంగా ప్రవర్తించావు కాబట్టి నీ మనస్సాక్షి, అపవాది యొక్క భయంకరమైన రూపం నిన్ను గద్దిస్తున్నాయి.

“ఉన్నత మతాధికారిగా నీవు నీ ఆధీనంలో ఉన్నవారిలో ఎవరికైనా ఉన్నత మతాధికార పదవులను గానీ, ఆత్మల సంరక్షణకు సంబంధించిన ఏ బాధ్యతనైనా గానీ అన్యాయంగా అప్పగించి ఉంటే, అంటే ఎవరికి, ఎలా అప్పగిస్తున్నావో పరిశీలించకుండా ఇచ్చి ఉంటే, అపవాది దీనిని కూడా నీ మనస్సాక్షి ఎదుట ఉంచుతాడు. ఎందుకంటే నీవు ఆ బాధ్యతను మధురమైన మాటలనుబట్టి గానీ, సృష్టిప్రాణులను సంతోషపెట్టడానికి గానీ, కానుకల కోసం గానీ ఇవ్వకుండా, కేవలం సద్గుణాన్ని, నా ఘనతను, ఆత్మల రక్షణను దృష్టిలో ఉంచుకొని ఇచ్చి ఉండవలసింది. నీవు అలా చేయలేదు కాబట్టి గద్దింపునకు గురవుతున్నావు. నీ బాధనూ కలవరాన్నీ మరింత పెంచడానికి, నీవు చేయకూడనివి చేసి ఉండటమూ, చేయవలసినవి చేయకుండా ఉండటమూ నీ మనస్సాక్షి ఎదుట, నీ బుద్ధి వెలుగులో స్పష్టంగా నిలుస్తాయి.

“అత్యంత ప్రియమైన కుమార్తె, తెలుపును నలుపు నేపథ్యంపై, నలుపును తెలుపు నేపథ్యంపై ఉంచినప్పుడు, వాటిని విడివిడిగా ఉంచినప్పటికంటే మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తాయని నీవు తెలుసుకోవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. ఈ దౌర్భాగ్యులకు కూడా ఇలాగే జరుగుతుంది—ప్రత్యేకంగా వీరికీ, సాధారణంగా మిగతా వారందరికీ. ఎందుకంటే మరణ సమయంలో ఆత్మ తన దుఃఖాలను చూడటం ప్రారంభించినప్పుడు, నీతిమంతుడు తన పరమానందాన్ని చూడటం ప్రారంభించినప్పుడు, దుష్టుని ఎదుట అతని చెడు జీవితం ప్రత్యక్షమవుతుంది. అతడు చేసిన పాపాలను ఎవరూ అతనికి గుర్తుచేయవలసిన అవసరం లేదు; ఎందుకంటే అతని మనస్సాక్షి వాటిని, అతడు ఆచరించి ఉండవలసిన సద్గుణాలతోపాటు, అతని ఎదుట ఉంచుతుంది. సద్గుణాలను ఎందుకు చూపిస్తుంది? అతడు మరింత సిగ్గుపడటానికే. ఎందుకంటే సద్గుణపు నేపథ్యంపై దుర్గుణాన్ని ఉంచినప్పుడు, ఆ సద్గుణం వల్ల దుర్గుణం మరింత స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. తన పాపాన్ని ఎంత బాగా తెలుసుకుంటాడో, అంత ఎక్కువగా సిగ్గుపడతాడు. తన పాపంతో పోల్చి చూసినప్పుడు సద్గుణపు పరిపూర్ణతను మరింత బాగా తెలుసుకుంటాడు. తన జీవితంలో ఏ సద్గుణమూ లేదని చూస్తాడు కాబట్టి మరింత దుఃఖిస్తాడు. మరణిస్తున్న పాపులకు సద్గుణం, దుర్గుణం గురించి కలిగే ఈ అవగాహనలో, నీతిమంతుని సద్గుణాన్ని అనుసరించి వచ్చే మేలునూ, మరణకర పాపపు చీకటిలో పడి ఉన్నవారికి వచ్చే బాధనూ వారు ఎంతో స్పష్టంగా చూస్తారని నీవు తెలుసుకోవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. అతడు నిరాశలో పడాలని నేను అతనికి ఈ అవగాహనను ఇవ్వను. అతడు తనను తాను సంపూర్ణంగా తెలుసుకొని, ఆశతో తన పాపాల గురించి సిగ్గుపడాలని, ఆ బాధతోనూ అవగాహనతోనూ తన పాపాలకు పరిహారం చేసి, నా కారుణ్యాన్ని వినయంగా వేడుకుంటూ నా కోపాన్ని శాంతింపజేయాలని ఇస్తాను. సద్గుణవతి దీనివల్ల ఆనందంలోనూ నా ప్రేమను గురించిన అవగాహనలోనూ వృద్ధి చెందుతుంది. ఎందుకంటే నా సత్యబోధలో సద్గుణాన్ని అనుసరించగలిగిన కృప తనవల్ల కాక నావల్లనే కలిగిందని గుర్తిస్తుంది. అందువల్ల, నిజంగా జ్ఞానోదయం పొందిన ఈ అవగాహనతో నాయందు ఉల్లసిస్తూ, నేను మరొకచోట నీకు వివరించిన విధంగా తన ఉనికి యొక్క మధురమైన అంతిమ గమ్యాన్ని ఆస్వాదించి, పొందుతుంది. ఈ విధంగా, ఒకరు—అంటే, ప్రగాఢమైన ప్రేమతో జీవించిన నీతిమంతుడు—ఆనందంతో ఉల్లసిస్తారు; దుష్టుడు మాత్రం దుఃఖంలో చీకటి కమ్ముకొని కలవరపడతాడు.

“నీతిమంతునికి అపవాది కనిపించడం, అతని దర్శనం కలగడం ఎలాంటి హానినీ భయాన్నీ కలిగించవు; ఎందుకంటే అతనికి భయమూ హానీ పాపం వల్ల మాత్రమే కలుగుతాయి. అయితే కామవాంఛలతోనూ అనేక పాపాలతోనూ తమ జీవితాలను గడిపినవారికి దయ్యాలు కనిపించినప్పుడు హానీ భయమూ రెండూ కలుగుతాయి. వారు నిరాశకు లోనవడానికి ఇష్టపడకపోతే, నిరాశ వల్ల కలిగే హాని వారికి కలగదు; కానీ శిక్షావిధి వల్లనూ, మనస్సాక్షి అనే పురుగు మళ్లీ చురుకుగా కొరకడం వల్లనూ, వాటి భయంకరమైన రూపాన్ని చూసి కలిగే భయం, భీతి వల్లనూ వారు వేదన అనుభవిస్తారు. ప్రియమైన కుమార్తె, నీతిమంతునికీ పాపికీ మరణ సమయంలో కలిగే బాధలూ పోరాటమూ ఎంత భిన్నంగా ఉంటాయో, వారి అంతం ఎంత భిన్నంగా ఉంటుందో ఇప్పుడు చూడు.

“జరిగేదానిలో అతి స్వల్పమైన భాగాన్ని నీ బుద్ధినేత్రానికి చూపించాను. ఒకరు అనుభవించే బాధ, మరొకరు పొందే ఆనందం వాస్తవంగా ఎలా ఉంటాయో దానితో పోలిస్తే, నేను నీకు చూపించినది ఎంత స్వల్పమంటే అది అతి చిన్న అంశం మాత్రమే. మానవుని అంధత్వం, ముఖ్యంగా ఈ పరిచారకుల అంధత్వం, ఎంత గొప్పదో చూడు. ఎందుకంటే వారు నా నుండి ఎంత ఎక్కువగా పొందారో, పవిత్ర లేఖనాల ద్వారా ఎంత ఎక్కువ జ్ఞానవెలుగును పొందారో, వారి బాధ్యతలు అంత గొప్పవి; వాటిని నెరవేర్చనందుకు వారు పొందే అవమానం అంతగా భరించలేనిది. తమ జీవితకాలంలో పవిత్ర లేఖనాలను ఎంత ఎక్కువగా తెలుసుకున్నారో, మరణ సమయంలో తాము చేసిన ఘోరపాపాలను అంత స్పష్టంగా గ్రహిస్తారు. సజ్జనులకు మరింత ఉన్నతమైన మహిమాస్థానం లభించినట్లే, వీరి యాతనలు ఇతరుల యాతనలకంటే ఎక్కువగా ఉంటాయి. వీరి గతి కపట క్రైస్తవుని గతివంటిది. అతనికి విశ్వాసపు వెలుగు లభించినా దానిని త్యజించాడు కాబట్టి, ఆ వెలుగును ఎన్నడూ పొందని అన్యమతస్థునికంటే ఎక్కువ యాతన అనుభవించడానికి అతడు నరకంలో ఉంచబడతాడు.

“కాబట్టి, ఒకే పాపానికి ఈ దౌర్భాగ్యులు ఇతర క్రైస్తవులకంటే ఎక్కువగా శిక్షించబడతారు. దివ్యసత్ప్రసాదమనే సూర్యుణ్ణి అందించడానికి వారిని నియమించి, నేను వారికి అప్పగించిన పరిచర్యే దీనికి కారణం. అంతేకాక, వారు కోరుకుని ఉంటే తమ కోసమూ ఇతరుల కోసమూ సత్యాన్ని వివేచించగలిగేలా వారికి జ్ఞానపు వెలుగు కూడా లభించింది. అందువల్ల వారు మరింత తీవ్రమైన బాధలను పొందడం న్యాయమే. కానీ ఈ దౌర్భాగ్యులకు ఇది తెలియదు. తమ స్థితిని గురించి ఏమాత్రం ఆలోచించినా, వారు ఇంతటి దుస్థితికి చేరుకునేవారు కాదు; తాము ఎలా ఉండాలో అలా ఉండేవారు, కానీ ఇప్పుడు అలా లేరు. ఈ విధంగా లోకమంతా చెడిపోయింది; ఎందుకంటే వారి స్థితిని బట్టి చూస్తే, వారు లౌకికులకంటే ఎంతో ఎక్కువ దోషులు. తమ దుర్గంధంతో వారు తమ ఆత్మ ముఖాన్ని మలినపరుస్తారు, తమ ఆధీనంలో ఉన్నవారిని చెడగొడతారు, నా వధువైన పవిత్ర సభ రక్తాన్ని పీలుస్తారు. అందువల్ల ఈ పాపాల ద్వారా ఆమె పాలిపోవడానికి కారణమవుతారు. ఎందుకంటే ఈ దివ్య వధువుపట్ల చూపవలసిన ప్రేమనూ దైవప్రేమనూ తమవైపు మళ్లించుకుంటారు. ఆత్మలను వెదకవలసిన వారు, ఉన్నత మతాధికార పదవులనూ గొప్ప ఆస్తులనూ చేజిక్కించుకుంటూ, తమ స్వప్రయోజనం కోసం ఆమె సంపదను దోచుకోవడం తప్ప మరేమీ ఆలోచించరు. అందువల్ల వారి దుష్టజీవితం కారణంగా లౌకికులు పవిత్ర సభపట్ల భక్తిగౌరవాలు లేనివారిగా, అవిధేయులుగా మారతారు. అయితే ఆ కారణంతో వారు అలా ప్రవర్తించడం సమర్థనీయం కాదు; నా పరిచారకుల పాపాల కారణంగా వారి పాపాలు క్షమార్హమైనవీ కావు.”

భక్తిపరాయణమైన ఈ ఆత్మ దేవుణ్ణి స్తుతిస్తూ, ఆయనకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ పవిత్ర సభ కోసం ఎలా ప్రార్థించిందో.

అప్పుడు ఆ ఆత్మ, మత్తెక్కినట్లుగా, వేదనకు లోనై, ప్రేమతో జ్వలిస్తూ, తీవ్రమైన వ్యథతో హృదయం గాయపడగా, పరమ నిత్య మేలుస్వరూపుని వైపు తిరిగి ఇలా పలికింది: “ఓ నిత్య దేవా! ఓ సమస్త వెలుగులకంటే మిన్నయైన వెలుగా, సమస్త వెలుగూ నీ నుండే వెలువడుతోంది! ఓ సమస్త అగ్నులకంటే మిన్నయైన అగ్నీ! ఎందుకంటే, దహించినా నశింపజేయని ఏకైక అగ్నివి నీవే. ఆత్మలో కనిపించే పాపాన్నంతటినీ, స్వార్థప్రేమనంతటినీ నీవు దహించివేస్తావు; ఆత్మను బాధించకుండా, తీరని ప్రేమతో దానిని పుష్టిపరుస్తావు. ఆత్మ నిండిపోయినా దానికి తనివి తీరదు; అది ఎల్లప్పుడూ నిన్నే కోరుకుంటుంది. నిన్ను ఎంత ఎక్కువగా పొందితే, అంత ఎక్కువగా నిన్ను వెదుకుతుంది — ఎంత ఎక్కువగా కోరుకుంటే, అంత ఎక్కువగా నిన్ను కనుగొని, నీ మాధుర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తుంది — ఓ పరమ నిత్య అగ్నీ, అగాధమైన ప్రేమస్వరూపా! ఓ పరమ నిత్య మేలుస్వరూపా, అనంత దేవా, పరిమితమైన నీ సృష్టిప్రాణినైన నన్ను నీ సత్యపు వెలుగుతో ప్రకాశింపజేయడానికి నిన్ను ప్రేరేపించినది ఎవరు? ప్రేమాగ్నివైన నీవే అందుకు కారణం. ఎందుకంటే, నీ స్వరూపంలో, నీ పోలికలో మమ్మల్ని సృష్టించడానికీ, వివేకంగల నీ సృష్టిప్రాణులమైన మాకు కొలవలేని, అనంతమైన కృపలను అనుగ్రహిస్తూ మాపై కనికరం చూపడానికీ నిన్ను ప్రేరేపించినదీ, ఇప్పటికీ ప్రేరేపిస్తున్నదీ ఎల్లప్పుడూ ప్రేమే. ఓ సమస్త మంచితనానికంటే మిన్నయైన మేలుస్వరూపా! పరమ మంచివాడవు నీవొక్కడివే. అయినప్పటికీ, మలినులమై, చీకటితో నిండిన మాతో మెలగడానికి వాక్కును, నీ ఏకైక జనిత కుమారుణ్ణి ఇచ్చావు. దీనికి కారణం ఏమిటి? ప్రేమ. ఎందుకంటే మేము ఉనికిలోకి రాకముందే నీవు మమ్మల్ని ప్రేమించావు. ఓ మేలుస్వరూపా! ఓ నిత్య మహోన్నతుడా! మానవుణ్ణి గొప్పవాణ్ణి చేయడానికి నిన్ను నీవు తగ్గించుకొని చిన్నవాడివయ్యావు. నేను ఏ వైపు తిరిగినా, నీ ప్రేమ అనే అగాధం, అగ్ని తప్ప మరేమీ నాకు కనిపించవు. దీనావస్థలో ఉన్న నేను నీ కృపలకు, నీ సృష్టిప్రాణులందరిపట్ల నీవు చూపే సాధారణ ప్రేమకు మించి, ప్రత్యేకంగా నాపట్ల ఎంతో ప్రజ్వలించే ప్రేమతో నీవు చూపిన, ఇప్పటికీ చూపుతున్న ఆ జ్వలించే ప్రేమకు ప్రతిఫలం చెల్లించగలనా? లేదు. కానీ, అత్యంత మధురుడవైన, ప్రేమమయుడవైన తండ్రీ, నా తరఫున కృతజ్ఞతలు అర్పించగలవాడవు నీవొక్కడివే. అంటే, నీ ప్రేమానురాగమే నీకు కృతజ్ఞతలు అర్పిస్తుంది. ఎందుకంటే నాకు నాలోనుండి వచ్చిన ఉనికి ఏదీ లేదు. నాకు నేనుగా ఏదో ఉనికి ఉన్నట్లు నేను మాట్లాడితే, నా విషయమై నేనే అబద్ధమాడినట్లవుతుంది; అబద్ధాలకు తండ్రియైన అపవాదికి అబద్ధాల కుమార్తెనవుతాను. ఎందుకంటే స్వతహాగా ఉనికి కలిగినవాడవు నీవొక్కడివే. నా ఉనికినీ, నీవు నాకు ప్రసాదించిన ప్రతి అదనపు కృపనూ నీ నుండే పొందాను. వాటిని నీవు నాకు ప్రేమతో ఇస్తున్నావు గాని, నాకు రావలసిన హక్కుగా కాదు.

“ఓ అత్యంత మధురమైన తండ్రీ, ఆదాము పాపం వల్ల మానవజాతి రోగగ్రస్తమై పడివున్నప్పుడు, నీవు దానికి ఒక వైద్యుణ్ణి, మధురమైన, ప్రేమమయమైన వాక్కును — నీ కుమారుణ్ణి — పంపావు. ఇప్పుడు, నిర్లక్ష్యమనే, ఎంతో అజ్ఞానమనే వ్యాధితో నేను బలహీనంగా పడివున్నప్పుడు, ఎంతో సాంత్వననిచ్చే మధురమైన వైద్యుడవైన నీవు, ఓ నిత్య దేవా, నేను స్వస్థత పొంది నా బలహీనత నుండి లేచేలా, ఉపశమనమిచ్చే, మధురమైన, చేదైన ఔషధాన్ని ఇచ్చావు. సమస్త మాధుర్యాలకంటే మధురుడవైన నీవు, నీ ప్రేమతో, మృదుత్వంతో నిన్ను నాకు బయలుపరచుకొని నాకు సాంత్వననిచ్చావు. అతి పవిత్రమైన విశ్వాసపు వెలుగుతో నా బుద్ధినేత్రాన్ని ప్రకాశింపజేశావు. ఆ వెలుగులో, నీవు నాకు బయలుపరచడానికి ఇష్టపడిన మేరకు, పవిత్ర కతోలిక సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలో దైవమానవుడవైన నిన్ను సంపూర్ణంగా అందించడం ద్వారా మానవజాతికి నీవు అనుగ్రహించిన కృప ఎంత శ్రేష్ఠమైనదో తెలుసుకున్నాను. నిన్ను మాకు అందించడానికి నీవు నియమించిన నీ సేవకుల ఘనతనూ తెలుసుకున్నాను. నీవు నాకు చేసిన వాగ్దానాన్ని నెరవేర్చాలని నేను కోరుకున్నాను. కానీ నీవు అంతకంటే ఎంతో ఎక్కువగా, నేను ఎలా అడగాలో కూడా తెలియనంతగా ఇచ్చావు. అందుచేత నీవు ఇవ్వగలిగినంతగా అడగడం గాని, కోరుకోవడం గాని మానవ హృదయానికి తెలియదని నేను నిజంగా గ్రహిస్తున్నాను. అలా నీవే పరమ నిత్య మేలుస్వరూపుడవనీ, మాకు మాలోనుండి వచ్చిన ఉనికి లేదనీ చూస్తున్నాను. నీవు అనంతుడవు, మేము పరిమితులం కాబట్టి, వివేకంగల నీ సృష్టిప్రాణి తగినంతగా కోరుకోలేనిదాన్ని నీవు ఇస్తావు. ఎందుకంటే, ఆ వరాన్ని దాని యథార్థ స్వరూపంలో కోరుకోవడమూ, ఆత్మ నిన్ను అడగని వాటితో దానిని నింపి నీవు తృప్తిపరచగల, తృప్తిపరచాలని సంకల్పించే విధంగా కోరుకోవడమూ దానికి సాధ్యం కాదు. అంతేకాక, సమస్త మానవజాతిపట్ల, ప్రత్యేకంగా ఈ జీవితంలో భూలోక దూతలుగా ఉండవలసిన నీ అభిషిక్తులపట్ల నీకున్న ప్రేమ ద్వారా, నీ మహత్త్వం నుండీ, నీ ప్రేమ నుండీ నేను వెలుగును పొందాను. పవిత్ర కతోలిక సభలో న్యాయమనే ముత్యంతో ప్రకాశిస్తూ, మండే దీపాలవలె జీవించిన నీ అభిషిక్తుల సద్గుణాన్నీ, పరమానందాన్నీ నీవు నాకు చూపించావు. వారితో పోల్చి చూసినప్పుడు, దయనీయంగా జీవించేవారి పాపాలను నేను మరింత బాగా అర్థం చేసుకున్నాను. అందువల్ల నీకు కలిగిన అవమానాన్ని బట్టీ, సమస్త లోకానికీ కలిగిన హానిని బట్టీ నాకు ఎంతో గొప్ప దుఃఖం కలిగింది. ఎందుకంటే, వారు సద్గుణానికి అద్దాలుగా ఉండవలసినవారై ఉండి, పాపానికి అద్దాలుగా ఉంటూ లోకానికి హాని చేస్తున్నారు. ఎన్నో పాపాలకు కారణంగా, సాధనంగా ఉన్న దీనురాలినైన నాకు నీవు వారి అక్రమాలను బయలుపరచి, వాటిపట్ల నీ దుఃఖాన్ని తెలియజేసినందున, నేను భరించలేని దుఃఖంలో మునిగిపోయాను.

“ఓ అమూల్యమైన ప్రేమా! నీవు దీనిని నాకు వెల్లడించావు. నా అజ్ఞానం, నిర్లక్ష్యం అనే బలహీనత నుండి నేను పూర్తిగా లేచి బయటపడటానికి, నన్ను నేను, నీ మంచితనాన్ని, అన్ని వర్గాల ప్రజలు నీకు వ్యతిరేకంగా చేస్తున్న అపరాధాలను తెలుసుకొని, ఆతురతతోను తపనతోను నిన్ను ఆశ్రయించడానికి నీవు నాకు తీయగా, చేదుగా ఉండే ఔషధాన్ని ఇచ్చావు. తద్వారా నీ అనంతమైన మంచితనాన్ని తెలుసుకోవడం వల్ల కలిగిన కన్నీటిని, దయనీయమైన నా స్థితి గురించీ, దుర్భరంగా జీవిస్తూ ఆ కారణంగా మృతులుగా ఉన్నవారి గురించీ, ఒక నదిలా ప్రవహింపజేయగలను. అందుచేత, ఓ నిత్యపితా, వర్ణనాతీతమైన ప్రేమాగ్నీ! నీ ఘనతను, ఆత్మల రక్షణను కోరుకోవడంలో నా హృదయం ఎన్నడూ అలసిపోకూడదని, కన్నీరు కార్చడం వల్ల నా కళ్ళు శక్తిని కోల్పోకూడదని కోరుకుంటున్నాను. శాంతి సముద్రమైన నీ నుండి వెలువడే రెండు జలధారల్లా అవి ఉండేలా నీ కృపను ప్రసాదించమని వేడుకుంటున్నాను. ఓ తండ్రీ! నేను నిన్ను అడిగినదాన్ని, నాకు తెలియనిదీ నేను అడగనిదీ కూడా నాకు అనుగ్రహించినందుకు నీకు కృతజ్ఞతలు, కృతజ్ఞతలు. ఈ విధంగా దుఃఖించడానికి కారణాన్ని నాకు ఇచ్చి, వినయపూర్వకమైన, నిరంతరమైన ప్రార్థనతో మధురమైన, ప్రేమపూర్వకమైన, తపనతో నిండిన కోరికలను నీ సన్నిధిలో సమర్పించమని నీవు నన్ను ఆహ్వానించావు. ఇప్పుడు లోకంపైనా, పవిత్ర సభపైనా కరుణ చూపమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. నిన్ను అడిగేలా నీవే నన్ను ప్రేరేపించిన దానిని నెరవేర్చమని ప్రార్థిస్తున్నాను. అయ్యో! ఈ కీడులన్నిటికీ కారణమైన నా ఆత్మ ఎంత దయనీయమైనది, ఎంత దుఃఖభరితమైనది! లోకం పట్ల నీ కరుణామయమైన సంకల్పాలను ఇక ఆలస్యం చేయకు; దిగి వచ్చి నీ సేవకుల కోరికను నెరవేర్చు.

“అయ్యో! వారి స్వరాలను వినడానికే నీవు వారిని మొరపెట్టుకునేలా చేస్తున్నావు! మనం మొరపెట్టుకుంటే మనకు జవాబు లభిస్తుందని, తట్టితే మనకు తలుపు తెరవబడుతుందని, వేడుకుంటే మనకు ఇవ్వబడుతుందని నీ సత్యం మనకు తెలిపింది. ఓ నిత్యపితా! నీ సేవకులు నీ కరుణను వేడుకుంటూ మొరపెడుతున్నారు; కాబట్టి నీవు జవాబివ్వు.

“కరుణ నీ స్వంత లక్షణమని నాకు బాగా తెలుసు. అందుచేత నీవు దానిని నాశనం చేయలేవు, దానిని అడిగేవారికి నిరాకరించలేవు. నీ సేవకులు నీ సత్యమనే తలుపు తడుతున్నారు. ఎందుకంటే నీ ఏకైక జనిత కుమారుని సత్యంలో, మానవుల పట్ల నీకున్న వర్ణనాతీతమైన ప్రేమను వారు తెలుసుకుంటున్నారు. అందుచేత పట్టుదలతో తట్టేవారికి తలుపు తెరవకుండా నీ ప్రేమాగ్ని ఆగిపోకూడదు, ఆగిపోలేదు కూడా. కాబట్టి నీవు సృష్టించినవారి కఠిన హృదయాలను తెరువు, వాటి తాళాలను విప్పు, వాటిని బద్దలుకొట్టు. తట్టని వారి కోసం కాదు, నీ అనంతమైన మంచితనాన్ని బట్టి, వారి కోసం నీ తలుపు తట్టే నీ సేవకుల పట్ల నీకున్న ప్రేమను బట్టి అలా చేయి. నిత్యపితా! నీవు చూస్తున్నట్లుగా, నీ సత్యమనే తలుపు దగ్గర నిలబడి ప్రార్థిస్తున్న వారి ప్రార్థనను ఆలకించు. వారు దేనికోసం ప్రార్థిస్తున్నారు? ఎందుకంటే ఈ ద్వారమైన నీ సత్యపు రక్తంతోనే నీవు మా దోషాలను కడిగివేసి, ఆదాము పాపపు మరకను తొలగించావు. ఆ రక్తం మాదే, ఎందుకంటే నీవు దానిని మాకు స్నానంగా చేశావు. అందుచేత దానిని నిజంగా అడిగేవారెవరికీ నీవు నిరాకరించలేవు. కాబట్టి నీ రక్తపు ఫలాన్ని నీవు సృష్టించినవారికి ప్రసాదించు. నరకపు దయ్యాలు నీ గొర్రెపిల్లలను ఎత్తుకుపోకుండా, నీ కుమారుని రక్తపు వెలను త్రాసులో ఉంచు. నీ విధేయతను నెరవేర్చడానికి నీ గొర్రెపిల్లల కోసం తన ప్రాణాన్ని అర్పించి, తన రక్తంతో మాకు స్నానాన్ని సిద్ధం చేసిన మంచి కాపరివి నీవే.

“ఆకలితో ఉన్న నీ సేవకులు ఈ ద్వారం వద్ద నిన్ను యాచించేది ఆ రక్తం కోసమే. ఆ రక్తం ద్వారా లోకంపై కరుణ చూపుమనీ, మంచి, పవిత్రమైన కాపరులనే సుగంధ పుష్పాలతో నీ పవిత్ర సభ వికసించేలా చేయుమనీ వారు నిన్ను వేడుకుంటున్నారు. ఆ కాపరులు తమ మధుర పరిమళంతో పాపమనే కుళ్లిన పుష్పాల దుర్గంధాన్ని పోగొడతారు. నిత్య తండ్రీ, వివేచనశక్తిగల నీ సృష్టిప్రాణుల పట్ల నీకున్న ప్రేమ ద్వారా, నీ సేవకుల ప్రార్థనలు, అనేక సుగుణాలు, శ్రమల ద్వారా నీవు లోకంపై కరుణ చూపుతావనీ, సభను సంస్కరిస్తావనీ, తద్వారా మాకు సేదదీర్పు ఇస్తావనీ చెప్పావు. కాబట్టి ఆలస్యం చేయక, నీ కరుణా దృష్టిని మావైపు తిప్పు. ఎందుకంటే మేము నీ కరుణా స్వరంతో మొరపెట్టుకోగలిగే ముందు, నీవు మాకు ప్రత్యుత్తరం ఇవ్వాలి. నీ వాక్కు అనే ద్వారం ద్వారా నీవు మాకు ఇచ్చిన నీ అమూల్యమైన ప్రేమ ద్వారాన్ని తెరువు. మేము తట్టకముందే నీవు తెరుస్తావని నాకు నిజంగా తెలుసు. ఎందుకంటే నీ సేవకులకు నీవిచ్చిన ప్రేమానురాగంతోనే వారు నీ ఘనతనూ, ఆత్మల రక్షణనూ కోరుతూ తలుపు తట్టి నీకు మొరపెడుతున్నారు. కాబట్టి వారికి జీవాహారాన్ని, అనగా నీ ఏకైక కుమారుని రక్తఫలాన్ని ప్రసాదించు. నా నామస్తుతి మహిమల కోసమూ, ఆత్మల రక్షణ కోసమూ వారు దానిని నీ నుండి కోరుతున్నారు. ఎందుకంటే అంతమంది సృష్టిప్రాణులను వారి హృదయ కాఠిన్యంలో మొండిగా ఉండనివ్వడం కంటే, వారిని రక్షించడం వల్ల నీకు మరింత మహిమ, స్తుతి కలుగుతాయి. నిత్య తండ్రీ, నీకు సమస్తమూ సాధ్యమే. మా సహాయం లేకుండానే నీవు మమ్మల్ని సృష్టించినా, మా సహకారం లేకుండా మమ్మల్ని రక్షించవు. వారి సంకల్పాలను బలవంతంగా మలచి, వారు కోరనిదానిని కోరుకునేలా వారిని సిద్ధపరచమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. నీ అనంత కరుణ ద్వారా దీనిని నిన్ను అడుగుతున్నాను. శూన్యం నుండి నీవు మమ్మల్ని సృష్టించావు. కాబట్టి ఇప్పుడు ఉనికిలో ఉన్న మాపై కరుణ చూపు. నీ స్వరూపంలో, నీ పోలికలో నీవు సృష్టించిన పాత్రలను తిరిగి మలచు. నీ కరుణలోనూ, నీ కుమారుడైన మధుర క్రీస్తు యేసు రక్తంలోనూ వారిని కృపాజీవితానికి నూతనంగా సృష్టించు.”


విధేయతపై గ్రంథం

ఇక్కడ విధేయతపై గ్రంథం ప్రారంభమవుతుంది. మొదటగా, విధేయత ఎక్కడ దొరుకుతుంది, దానిని నాశనం చేసేది ఏమిటి, ఒకరిలో విధేయత ఉందనడానికి సూచన ఏమిటి, విధేయతను అనుసరించి వచ్చేది, దానిని పోషించేది ఏమిటి అనే విషయాలు వివరించబడతాయి.

సర్వోన్నతుడైన నిత్యపిత కరుణతో తన దయా కనికరాల దృష్టిని ఆమెవైపు తిప్పి, ఇలా జవాబిచ్చాడు: “ఓ ప్రియాతిప్రియమైన కుమారీ! నీ పవిత్రమైన కోరిక, న్యాయమైన విన్నపం ఆలకించబడటానికి అర్హమైనవి. నేను పరమసత్యాన్ని కనుక, నీకు చేసిన వాగ్దానాన్ని నెరవేరుస్తూ, నీ కోరికను తీరుస్తూ నా మాటను నిలబెట్టుకుంటాను. విధేయత ఎక్కడ దొరుకుతుందనీ, అది కోల్పోవడానికి కారణమేమిటనీ, అది ఉన్నదనడానికి గుర్తేమిటనీ నీవు నన్ను అడిగితే, నా ఏకైక కుమారుడైన మధురమైన, ప్రేమమయమైన వాక్కులో అది సంపూర్ణంగా నీకు కనిపిస్తుందని జవాబిస్తాను. ఆయనలో ఈ సద్గుణం ఎంత సంసిద్ధంగా ఉండేదంటే, దానిని నెరవేర్చడానికి ఆయన అవమానకరమైన సిలువ మరణం వైపు త్వరపడ్డాడు. విధేయతను నాశనం చేసేదేమిటి? మొదటి మానవుని చూడు; నిత్యపితనైన నేను అతనికి విధించిన విధేయతను నాశనం చేసిన కారణం నీకు కనిపిస్తుంది. అది తనపట్ల తనకున్న మితిమీరిన ప్రేమనుండి, తన సహచరిని సంతోషపెట్టాలనే కోరికనుండి పుట్టిన గర్వం. ఇదే అతనిని విధేయతా పరిపూర్ణతకు దూరం చేసి, దానికి బదులుగా అవిధేయతను ఇచ్చి, అతని నుండి కృపాజీవాన్ని తొలగించి, అతని నిర్దోషిత్వాన్ని సంహరించిన కారణం. అందువల్ల అతడు అపవిత్రతలోను, ఘోర దుస్థితిలోను పడిపోయాడు. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, అతడు మాత్రమే కాదు, మానవజాతి అంతా ఆ స్థితిలో పడిపోయింది. ఈ సద్గుణం నీలో ఉన్నదనడానికి గుర్తు సహనం; అది నీలో లేదనడానికి గుర్తు అసహనం. ఈ సద్గుణాన్ని గురించి నేను నీతో మరింతగా మాట్లాడినప్పుడు ఇది నిజమని నీవు గ్రహిస్తావు. అయితే విధేయతను రెండు విధాలుగా పాటించవచ్చని గమనించు. వాటిలో ఒకటి మరొకదానికంటే ఎక్కువ పరిపూర్ణమైనది. అంతమాత్రాన అవి వేరువేరుగా ఉన్నాయని కాదు; ఆజ్ఞలు, సువార్తా సలహాల గురించి నేను నీకు వివరించినట్లుగా అవి ఒకదానితో ఒకటి ఐక్యమై ఉన్నాయి. ఒక మార్గం అత్యంత పరిపూర్ణమైనది; మరొకటి కూడా మంచిదీ, పరిపూర్ణమైనదీ. ఎందుకంటే విధేయత లేకుండా ఎవరూ నిత్యజీవాన్ని చేరుకోలేరు. ఆదాము అవిధేయత వల్ల మూయబడిన తలుపు విధేయత అనే తాళపుచెవితో తెరవబడింది. నేను ఎంతో ప్రేమించిన మానవుడు తన పరమగమ్యమైన నా వద్దకు తిరిగి రావడం లేదని చూసి, నా అనంతమైన మంచితనంచేత ప్రేరేపితుడనై, విధేయత అనే తాళపుచెవులను తీసుకొని, మధురమైన, ప్రేమమయమైన నా వాక్కు అయిన సత్యస్వరూపుని చేతుల్లో పెట్టాను. ఆయన ఆ ద్వారానికి ద్వారపాలకుడై దానిని తెరిచాడు. ఆ ద్వారం గుండాను, ఆ ద్వారపాలకుని ద్వారాను తప్ప మరెవరూ లోపలికి ప్రవేశించలేరు. అందుకే పవిత్ర సువార్తలో ఆయన, ‘తన ద్వారా తప్ప తండ్రినైన నా వద్దకు ఎవరూ రాలేరు’ అని చెప్పాడు. తన స్వర్గారోహణంలో మానవుల సహవాసాన్ని విడిచి పరలోకానికి ఆరోహణమై నా వద్దకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, విధేయత అనే ఈ మధురమైన తాళపుచెవిని ఆయన మీకు విడిచిపెట్టాడు. ఎందుకంటే, నీకు తెలిసినట్లుగా, ఆయన భూమిపై తన ప్రతినిధియైన క్రీస్తును విడిచిపెట్టాడు. మీరందరూ మరణం వరకు ఆయనకు విధేయులై ఉండవలసి ఉంది. ఆయనకు విధేయత చూపకుండా బయట ఉన్నవారెవరైనా నిత్యశిక్షకు పాత్రమైన స్థితిలో ఉంటారని నేను ఇంతకుముందే మరొకచోట నీకు చెప్పాను. ఇప్పుడు ఆ వినయశీలమైన, నిర్మలమైన గొర్రెపిల్లలో ఈ అత్యుత్తమ సద్గుణాన్ని, అది పుట్టుకొచ్చే మూలాన్ని నీవు చూసి తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను. వాక్కు యొక్క గొప్ప విధేయతకు కారణమేమిటి? నా ఘనతపట్ల, మీ రక్షణపట్ల ఆయనకున్న ప్రేమ. ఈ ప్రేమ ఎక్కడినుండి ఉద్భవించింది? ఆయన ఆత్మ దైవసారాన్ని, నిత్య త్రిత్వాన్ని స్పష్టంగా దర్శిస్తూ, నిత్యదేవుడనైన నన్ను ఎల్లప్పుడూ చూస్తూ ఉండటంవల్ల అది ఉద్భవించింది. ఆయన విశ్వసనీయత ఆయనకు ఈ దర్శనాన్ని అత్యంత పరిపూర్ణంగా సమకూర్చింది. ఇదే దర్శనాన్ని మీరు పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగులో అసంపూర్ణంగా అనుభవిస్తున్నారు. ఆయన తన నిత్యపితనైన నాకు విశ్వసనీయుడై ఉన్నాడు. అందువల్ల ప్రేమలో మునిగినవానిలా, మహిమా కాంతితో ప్రకాశిస్తూ, విధేయతా మార్గంలో త్వరగా సాగిపోయాడు. ప్రేమ ఒంటరిగా ఉండలేదు; నిజమైన, రాజోచితమైన సద్గుణాలన్నీ దానితోపాటు ఉంటాయి. ఎందుకంటే సద్గుణాలన్నీ ప్రేమనుండే తమ జీవాన్ని పొందుతాయి. కాబట్టి ఆయన వాటన్నింటినీ కలిగివున్నాడు, అయితే మీరు వాటిని కలిగివుండే విధానానికి భిన్నమైన విధంగా. ఇతర సద్గుణాలతోపాటు ఆయన సహనాన్ని కూడా కలిగివున్నాడు. అది విధేయతకు జీవసారం; ఒక ఆత్మ కృపాస్థితిలో ఉండి నిజంగా ప్రేమిస్తోందా లేదా అనేదానికి స్పష్టమైన గుర్తు. అందువల్ల సహనానికి తల్లి అయిన ప్రేమ, దానిని విధేయతకు సోదరిగా ఇచ్చి, ఒకదానిని కోల్పోకుండా మరొకదానిని కోల్పోలేనంత సన్నిహితంగా వాటిని కలిపింది. అవి రెండూ మీలో ఉంటాయి, లేదా రెండూ ఉండవు. ఈ సద్గుణాన్ని పోషించే దాది ఒకటి ఉంది; అదే నిజమైన వినయం. అందువల్ల ఒక ఆత్మలో ఎంత వినయం ఉంటే అంత విధేయత ఉంటుంది; ఎంత విధేయత ఉంటే అంత వినయం ఉంటుంది. ఈ వినయమే ప్రేమకు పెంపుడు తల్లి, దాది; అదే పాలతో అది విధేయత అనే సద్గుణాన్ని కూడా పోషిస్తుంది. ఈ దాది దానికి ఇచ్చే వస్త్రం తనను తాను తృణీకరించుకోవడం, అవమానాలను స్వీకరించడం, తనను తాను సంతోషపెట్టుకోకుండా నన్ను సంతోషపెట్టాలనే కోరిక. దీనిని ఆత్మ ఎక్కడ కనుగొంటుంది? నా ఏకైక కుమారుడైన మధుర క్రీస్తు యేసులో. ఎందుకంటే ఆయనకంటే ఎక్కువగా తనను తాను తగ్గించుకున్నవారెవరు! ఆయన అవమానాలు, ఎగతాళులు, పరిహాసాలతో నింపబడ్డాడు. నన్ను సంతోషపెట్టడానికి ఆయన తన భౌతిక జీవితంలో తనకు తానే బాధను కలిగించుకున్నాడు. ఆయనకంటే ఎక్కువ సహనం చూపినవారెవరు? ఎందుకంటే ఆయన స్వరం ఎప్పుడూ సణుగుడుగా వినిపించలేదు. బదులుగా, తన నిత్యపితనైన నేను తనకు విధించిన విధేయతను నెరవేరుస్తూ, ప్రేమలో మునిగినవానిలా తనకు జరిగిన హానులను సహనంతో కౌగిలించుకున్నాడు. అందువల్ల ఆయనలో విధేయత పరిపూర్ణంగా నెరవేరడాన్ని నీవు చూస్తావు. ఆయనే మొదట ఈ నియమాన్ని, ఈ బోధను ఆచరించి, వాటిని మీకు విడిచిపెట్టాడు. అవి మీకు జీవాన్ని ఇస్తాయి, ఎందుకంటే అవే నేరైన మార్గం. ఆయనే మార్గం; అందుకే ‘తానే మార్గము, సత్యము, జీవము’ అని ఆయన చెప్పాడు. ఆ మార్గంలో నడిచేవారు వెలుగులో నడుస్తారు; ఆ వెలుగును పొందినవారు తమకు తెలియకుండా తడబడలేరు, పడిపోయేలా చేయబడలేరు. ఎందుకంటే తనను అవిధేయతలో పడవేసిన స్వార్థప్రేమ అనే చీకటిని వారు తమలోనుండి తొలగించుకున్నారు. విధేయతనుండి, వినయంనుండి ఉద్భవించే సహచర సద్గుణాన్ని గురించి నేను నీతో చెప్పినట్లే, అవిధేయత గర్వంనుండి పుడుతుందని కూడా నీకు చెబుతున్నాను. ఆ గర్వం స్వార్థప్రేమనుండి పుట్టి ఆత్మలో వినయాన్ని లేకుండా చేస్తుంది. స్వార్థప్రేమ అవిధేయతకు ఇచ్చే సోదరి అసహనం. దాని పెంపుడు తల్లి అయిన గర్వం, అవిశ్వాసమనే చీకటితో దానిని పోషిస్తుంది. అందువల్ల అది తనను నిత్యమరణానికి నడిపించే చీకటి మార్గంలో త్వరగా సాగిపోతుంది. ఇవన్నీ నీవు ఆ మహిమాన్విత గ్రంథంలో చదవాలి; అందులో ఈ సద్గుణంతోపాటు ప్రతి ఇతర సద్గుణం కూడా వర్ణించబడి ఉండటాన్ని నీవు కనుగొంటావు.”

విధేయత పరలోకాన్ని తెరిచే తాళంచెవి ఎలా అవుతుందో, ఆత్మ దానిని ఒక తాడుతో తన నడికట్టుకు ఎలా కట్టుకోవాలో, విధేయతకు గల శ్రేష్ఠతలేమిటో.

“విధేయత ఎక్కడ లభిస్తుందో, అది ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో, దాని సహచరి ఎవరో, దాని పెంపుడు తల్లి ఎవరో ఇప్పుడు నీకు చూపించాను. ఇక విధేయుల గురించీ అవిధేయుల గురించీ కలిపి మాట్లాడటం కొనసాగిస్తాను. సాధారణంగా అందరికీ వర్తించే ఆజ్ఞల పట్ల విధేయత గురించీ, ప్రత్యేకంగా సలహాల పట్ల విధేయత గురించీ మాట్లాడతాను. మీ విశ్వాసమంతా విధేయతపైనే పునాది వేసుకొని ఉంది; ఎందుకంటే దాని ద్వారానే మీరు మీ విశ్వసనీయతను నిరూపించుకుంటారు. నా సత్యం ప్రకారం, మీరందరూ ధర్మశాస్త్రపు ఆజ్ఞలకు విధేయులై ఉండాలి. వాటిలో ప్రధానమైనది అన్నిటికంటే మిన్నగా నన్ను ప్రేమించడం, మిమ్మల్ని మీరు ప్రేమించుకున్నట్లే మీ పొరుగువారిని ప్రేమించడం. ఈ ఆజ్ఞలన్నీ ఒకదానితో ఒకటి ఎంతగా ముడిపడి ఉన్నాయంటే, అన్నిటినీ పాటించకుండా లేదా ఉల్లంఘించకుండా ఏ ఒక్కదానినీ పాటించడం లేదా ఉల్లంఘించడం సాధ్యం కాదు. ఈ ప్రధాన ఆజ్ఞను పాటించే వ్యక్తి మిగతా ఆజ్ఞలన్నిటినీ పాటిస్తారు; నాకు, తమ పొరుగువారికి విశ్వసనీయంగా ఉంటారు. ఎందుకంటే నన్నూ, నేను సృష్టించిన వారినీ ప్రేమిస్తారు. అందువల్ల విధేయులై, ధర్మశాస్త్రపు ఆజ్ఞలకు లోబడి, నా కోసం సృష్టిప్రాణులకు కూడా లోబడి ఉంటారు. వినయంతో కూడిన సహనంతో ప్రతి కష్టాన్నీ, పొరుగువారు తమను నిందించడాన్ని కూడా భరిస్తారు. ఈ విధేయత ఎంత శ్రేష్ఠమైనదంటే, అవిధేయత వల్ల మీరందరూ మరణాన్ని పొందినట్లే, విధేయత ద్వారా మీరందరూ కృపను పొందుతారు. కాబట్టి అది కేవలం మాటల్లోనే ఉండి, మీ ఆచరణలో లేకపోతే సరిపోదు. ఈ మాటయే పరలోకాన్ని తెరిచే తాళంచెవి అని నేను ఇంతకుముందే నీకు చెప్పాను. ఆ తాళంచెవిని నా కుమారుడు తన ప్రతినిధి చేతుల్లో పెట్టాడు. ఈ ప్రతినిధి దానిని పవిత్ర జ్ఞానస్నానం పొందే ప్రతి ఒక్కరి చేతుల్లో పెట్టాడు. జ్ఞానస్నానంలో వారు లోకాన్నీ, దాని ఆడంబరాలన్నిటినీ, సుఖాలన్నిటినీ త్యజిస్తామనీ, విధేయులై ఉంటామనీ వాగ్దానం చేస్తారు. ఈ విధంగా వాక్కు చేతిలో ఉన్న అదే తాళంచెవి ప్రతి వ్యక్తి దగ్గరా ఉంటుంది. విశ్వాసపు వెలుగులో, ప్రేమ అనే చేతితో, ఈ తాళంచెవిని ఉపయోగించి పరలోక ద్వారాన్ని తెరవకపోతే, వాక్కు దానిని తెరిచి ఉంచినప్పటికీ ఆ వ్యక్తి అక్కడ ప్రవేశించలేరు. ఎందుకంటే మీ ప్రమేయం లేకుండానే నేను మిమ్మల్ని సృష్టించినా, మీ సహకారం లేకుండా మిమ్మల్ని రక్షించను. కాబట్టి మీరు తాళంచెవిని చేతిలోకి తీసుకొని నా వాక్కు బోధ ప్రకారం నడవాలి; కూర్చొని ఉండిపోకూడదు. అంటే, తమ మొదటి తండ్రి అయిన ఆదిమానవుణ్ణి అనుసరించే అవివేకుల వలె పరిమితమైన వస్తువులపై మీ ప్రేమను నిలపకూడదు. వారు అతని మాదిరిని అనుసరిస్తూ విధేయత అనే తాళంచెవిని అపవిత్రత అనే బురదలో పడవేస్తారు; అహంకారమనే సుత్తితో దానిని విరగ్గొడతారు; స్వీయప్రేమతో దానికి తుప్పు పట్టిస్తారు. నా ఏకైక కుమారుడైన వాక్కు వచ్చి, ఈ విధేయత అనే తాళంచెవిని తన చేతుల్లోకి తీసుకొని ఉండకపోతే అది పూర్తిగా నాశనమైపోయేది. ఆయన దానిని బురదలో నుంచి బయటకు తీసి, దివ్యప్రేమ అనే అగ్నిలో శుద్ధి చేసి, తన రక్తంతో కడిగి, న్యాయమనే కత్తితో సరిచేసి, తన స్వశరీరమనే దాగలిపై మీ దోషాలను సుత్తితో కొట్టి సరిచేశాడు. ఆయన దానిని ఎంత పరిపూర్ణంగా బాగుచేశాడంటే, ఒక వ్యక్తి తన స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో తన తాళంచెవిని ఎంతగా పాడుచేసుకున్నా, నా కృప సహాయంతో అదే స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని ఉపయోగించి, నా వాక్కు ఉపయోగించిన అవే పనిముట్లతో దానిని బాగుచేసుకోగలరు. ఆహా! అంధులకంటే ఎక్కువ అంధత్వంలో ఉన్నవారలారా, విధేయత అనే తాళంచెవిని పాడుచేసుకొని కూడా దానిని బాగుచేయాలని మీరు ఆలోచించరు! పరలోక ద్వారాన్ని మూసివేసిన అవిధేయతే దానిని తెరుస్తుందని నిజంగా అనుకుంటున్నారా? పతనమైన అహంకారమే పైకి లేవగలదని అనుకుంటున్నారా? మురికిపట్టిన, అస్తవ్యస్తమైన వస్త్రాలతో వివాహ విందులోకి ప్రవేశం లభిస్తుందని అనుకుంటున్నారా? కూర్చొని, గురుపాపమనే గొలుసుతో మిమ్మల్ని మీరు బంధించుకొని కూడా నడవగలరని అనుకుంటున్నారా? లేదా తాళంచెవి లేకుండానే తలుపు తెరవగలరని అనుకుంటున్నారా? అలా చేయగలమని ఊహించవద్దు; అది కేవలం కల్పిత భ్రాంతి. మీరు దృఢంగా ఉండాలి; పవిత్రమైన పాపసంకీర్తన, హృదయ పశ్చాత్తాపం, ప్రాయశ్చిత్త పరిహారం, జీవితాన్ని సరిదిద్దుకోవాలనే సంకల్పం ద్వారా గురుపాపాన్ని విడిచిపెట్టాలి. అప్పుడు మీరు ఆ భయంకరమైన, మలినమైన వస్త్రాన్ని పారవేసి, ప్రకాశవంతమైన వివాహ వస్త్రాన్ని ధరించి, విధేయత అనే తాళంచెవిని చేతిలో పట్టుకొని తలుపు తెరవడానికి త్వరపడతారు. అయితే ఈ తాళంచెవిని ఆత్మతిరస్కారమనే తాడుతో, మీ పట్లా లోకం పట్లా ద్వేషంతో కట్టి, మీ సృష్టికర్తనైన నన్ను సంతోషపెట్టాలనే ప్రేమకు దానిని బిగించండి. ఆ ప్రేమనే మీ నడుముకు కట్టుకొనే దట్టీగా చేసుకోండి; లేకపోతే మీరు తాళంచెవిని పోగొట్టుకోవచ్చు. నా కుమార్తె, ఇది తెలుసుకో: నిత్యశిక్ష నుంచి తప్పించుకోవడానికి మరో మార్గం లేదని విశ్వాసపు వెలుగులో గ్రహించి, విధేయత అనే ఈ తాళంచెవిని చేతిలోకి తీసుకునేవారు చాలామంది ఉన్నారు. కానీ వారు ఈ దట్టీని ధరించకుండా, ఆత్మతిరస్కారమనే తాడుతో తాళంచెవిని దానికి కట్టుకోకుండా, దానిని చేతిలో మాత్రమే పట్టుకుంటారు. అంటే, నన్ను సంతోషపెట్టాలనే కోరికను వారు పరిపూర్ణంగా ధరించుకోలేదు; ఇంకా తమను తాము సంతోషపెట్టుకోవడానికే ప్రయత్నిస్తారు. వారు ఆత్మతిరస్కారమనే తాడును ధరించరు; ఎందుకంటే అవమానాన్ని కోరుకోకుండా, మనుషుల ప్రశంసల్లో ఆనందిస్తారు. ఇలాంటివారు తమ తాళంచెవిని సులభంగా పోగొట్టుకుంటారు. ఎందుకంటే కొంచెం అదనపు అలసట గానీ, మానసిక లేదా శారీరక శ్రమ గానీ కలిగినప్పుడు, తరచూ జరిగే విధంగా, పవిత్ర కోరిక అనే చేతి పట్టు సడలితే, వారు దానిని పోగొట్టుకుంటారు. వారు జీవించి ఉన్నంతకాలం, కోరుకుంటే దానిని మళ్లీ కనుగొనగలరు; కానీ కోరుకోకపోతే ఎన్నటికీ కనుగొనలేరు. వారు దానిని పోగొట్టుకున్నారని వారికి ఏది నిరూపిస్తుంది? అసహనం. ఎందుకంటే సహనం విధేయతతో కలిసి ఉండేది; వారి అసహనమే వారి ఆత్మలో విధేయత నివసించడం లేదని నిరూపిస్తుంది. ఆహా! మిగిలిన సద్గుణాలన్నిటినీ తనలో ఇముడ్చుకున్న ఈ సద్గుణం ఎంత మధురమైనది, ఎంత మహిమగలది! ఎందుకంటే అది ప్రేమలో గర్భం దాల్చి, ప్రేమ నుంచే జన్మిస్తుంది; పవిత్ర విశ్వాసమనే బండరాయి దానిపైనే పునాది వేసుకొని ఉంది. అది ఒక రాణి; దానిని జీవిత భాగస్వామిగా చేసుకున్నవారికి కలత ఉండదు, శాంతి ప్రశాంతతలు మాత్రమే ఉంటాయి. అల్లకల్లోలమైన సముద్రపు అలలు దానికి హాని చేయలేవు; అది నివసించే ఆత్మ అంతరంగాన్ని ఏ తుపానూ చేరుకోలేదు. అలాంటి వ్యక్తికి హాని జరిగినా ద్వేషం కలగదు; ఎందుకంటే క్షమించాలనే ఆజ్ఞకు విధేయులై ఉండాలని కోరుకుంటారు. తమ వాంఛలు తీరకపోయినా బాధపడరు; ఎందుకంటే నన్ను మాత్రమే కోరుకోవాలని విధేయత వారికి ఆదేశించింది. వారు లోకసంపదలను విడిచిపెడితే, వారి కోరికలన్నిటినీ నేను తీర్చగలను, తీరుస్తాను కూడా. ఈ విధంగా, వివరించాలంటే ఎంతో సమయం పట్టే అన్ని విషయాల్లోనూ, పరలోకానికి నియమిత తాళంచెవి అయిన విధేయతా రాణిని జీవిత భాగస్వామిగా ఎంచుకున్నవారు శాంతి ప్రశాంతతలను పొందుతారు. ఆహా! ధన్యమైన విధేయతా! నీవు అలసట లేకుండా ప్రయాణించి, ప్రమాదం లేకుండా రక్షణ అనే రేవును చేరుకుంటావు. నా ఏకైక కుమారుడైన వాక్కును పోలి ఉంటావు. పవిత్ర సిలువ అనే ఓడ ఎక్కుతావు. వాక్కు యొక్క విధేయతను ఉల్లంఘించకుండా, ఆయన బోధను విడిచిపెట్టకుండా ఉండటానికి, సహించి నిలవాలని నిన్ను నీవు బలవంతపెట్టుకుంటావు. ఆత్మలనే ఆహారాన్ని భుజించేటప్పుడు ఆయన బోధనే నీ బల్లగా చేసుకుంటావు. నీ పొరుగువారి పట్ల ప్రేమలో నివసిస్తూ, నిజమైన వినయంతో అభిషిక్తమవుతావు. నా చిత్తానికి విరుద్ధంగా వారి ఆస్తిని ఆశించకుండా ఆ వినయం నిన్ను కాపాడుతుంది. నీవు వంగిపోకుండా నిటారుగా నడుస్తావు; ఎందుకంటే నీ హృదయం నిజాయితీగలది, కపటమైనది కాదు. నేను సృష్టించిన వారిని ఉదారంగా, నిజంగా ప్రేమిస్తావు. నీవు దైవకృప వెలుగును నీ వెంట తీసుకొచ్చే సూర్యోదయానివి; ప్రేమ వేడిమితో నేలను, అంటే ఆత్మ యొక్క శక్తులను, చిగురింపజేసే సూర్యునివి. ఆ శక్తులన్నీ, శరీర శక్తులతోపాటు, నీకూ నీ పొరుగువారికీ జీవాన్నిచ్చే ఫలాలను పండిస్తాయి. నీవు ఉల్లాసంగా కూడా ఉంటావు; ఎందుకంటే నీ ముఖం ఎన్నడూ అసహనంతో ముడతలు పడకుండా, సహనపు సంతోషంతో ప్రశాంతంగా, ప్రసన్నంగా ఉంటుంది. సహనంలో ఇమిడి ఉన్న ధైర్యబలంలో కూడా, నీ దీర్ఘకాల ఓర్పు వల్ల నీవు గొప్పగా ఉంటావు. ఆ ఓర్పు ఎంత సుదీర్ఘమైనదంటే, భూమి నుంచి పరలోకం వరకు చేరి, పరలోక ద్వారాన్ని తెరుస్తుంది. నీవు దాగి ఉన్న ముత్యానివి; లోకం నిన్ను తొక్కివేస్తుంది; నిన్ను నీవు తగ్గించుకొని, సృష్టిప్రాణులన్నిటికీ లోబడతావు. అయినా నీ రాజ్యం ఎంత గొప్పదంటే, ఎవరూ నిన్ను ఏలలేరు. ఎందుకంటే నీ గౌరవాన్ని నాశనం చేసిన నీ సొంత ఇంద్రియాసక్తి అనే ప్రాణాంతక దాస్యం నుంచి నీవు బయటపడ్డావు. నీ సొంత సుఖం పట్ల ద్వేషం, విముఖతతో ఈ శత్రువును సంహరించి, నీ స్వేచ్ఛను తిరిగి పొందావు.”

ఇక్కడ అవిధేయుల దయనీయ స్థితిని గురించీ, విధేయుల శ్రేష్ఠతను గురించీ చెప్పబడుతోంది.

“అత్యంత ప్రియమైన కుమారీ, నేను నీతో చెప్పినట్లుగా, ఇదంతా నా మంచితనం వల్ల, నా పరిపాలన వల్ల జరిగింది. ఎందుకంటే నా పరిపాలన ద్వారా వాక్కు విధేయత అనే తాళంచెవిని బాగుచేశాడు. అయితే ఏ సద్గుణమూ లేని లోకాసక్తులు దీనికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తారు. వారు విధేయత అనే కళ్లెం లేని అదుపుతప్పిన గుర్రాలవలె, చెడు నుండి మరింత చెడుకు, పాపం నుండి పాపానికి, దౌర్భాగ్యం నుండి దౌర్భాగ్యానికి, చీకటి నుండి చీకటికి, మరణం నుండి మరణానికి సాగిపోతారు. చివరికి తమ అంతరాత్మ అనే పురుగు తమను కొరుకుతుండగా, మరణమనే గోతికి అంచున చేరుతారు. వారు సంకల్పిస్తే, తమ అవిధేయతకు పశ్చాత్తాపపడేందుకు సమయం ఉంటే, ధర్మశాస్త్ర ఆజ్ఞలకు లోబడగలరన్నది నిజమే అయినా, చిరకాలంగా అలవడిన పాపపు అలవాటు వల్ల అలా చేయడం వారికి ఎంతో కష్టమవుతుంది. అందుచేత ఎవరూ దీనిని నమ్ముకొని, విధేయత అనే తాళంచెవిని కనుగొనడాన్ని మరణ క్షణం వరకు వాయిదా వేయకూడదు. ఎందుకంటే ప్రాణం ఉన్నంతవరకు ప్రతి ఒక్కరూ నిరీక్షణ కలిగి ఉండవచ్చు, ఉండాలి కూడా; అయినా పశ్చాత్తాపాన్ని వాయిదా వేసేంతగా ఆ నిరీక్షణపై ఆధారపడకూడదు. వీటన్నిటికీ, ఈ నిధిని గుర్తించకుండా వారిని అడ్డుకునే ఇటువంటి అంధత్వానికీ కారణమేమిటి? స్వార్థప్రేమ, దయనీయమైన గర్వం అనే మేఘమే. వాటి వల్లనే వారు విధేయతను విడిచిపెట్టి అవిధేయతలో పడిపోయారు. అవిధేయులుగా ఉన్నందున, ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, వారు అసహనంతో ఉంటారు. తమ అసహనంలో భరించలేని బాధను అనుభవిస్తారు. ఎందుకంటే అది వారిని సత్యమార్గం నుండి తప్పించి, అసత్యాల మార్గంలో నడిపిస్తూ, పిశాచాలకు దాసులుగానూ స్నేహితులుగానూ చేస్తుంది. సహనంతో తమను తాము సరిదిద్దుకుంటే తప్ప, ఆ పిశాచాలతోపాటు వారు నిత్యయాతనలకు వెళతారు. దీనికి విరుద్ధంగా, విధేయులై ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించే నా ప్రియ పుత్రులు, ఈ విధేయతా నియమాన్ని ఏర్పరచి, నెరవేర్చి, ప్రసాదించిన నిష్కళంకమైన, వినయశీలమైన గొర్రెపిల్లతో కలిసి, నా నిత్య దర్శనంలో ఆనందిస్తూ ఉల్లసిస్తారు. ఈ జీవితంలో ఈ నియమాన్ని పాటిస్తూ వారు ఎలాంటి కలతలేని శాంతిని ఆస్వాదిస్తారు; అత్యంత పరిపూర్ణమైన శాంతిని స్వీకరించి, దానిని వస్త్రంలా ధరించుకుంటారు. ఎందుకంటే అక్కడ వారికి ఏ కీడూ లేని సమస్త మేలు, ఏ భయమూ లేని భద్రత, ఏ దారిద్ర్యమూ లేని సంపదలు, విసుగు కలగని తృప్తి, బాధలేని ఆకలి, చీకటిలేని వెలుగు ఉంటాయి. దానిని నిజంగా ఆస్వాదించే వారందరూ పాలుపంచుకునే ఏకైక పరమమైన, అనంతమైన మేలు వారికి ఉంటుంది. వారిని ఇంత ధన్యమైన స్థితిలో ఉంచినది ఏమిటి? గొర్రెపిల్ల రక్తమే. దాని శక్తివల్ల విధేయత అనే తాళంచెవికి పట్టిన తుప్పు తొలగిపోయింది; అలా ఆ రక్తపు శక్తివల్ల అది తలుపును తెరవగలిగింది. ఓ మూర్ఖులారా, మతిభ్రమించినవారలారా! అపవిత్రత అనే బురద నుండి బయటకు రావడంలో ఇక ఆలస్యం చేయకండి. ఎందుకంటే మీరు మీ సొంత కామవాంఛల బురదలో పొర్లే పందులవలె కనిపిస్తున్నారు. మీరు మీ పొరుగువారి పట్ల చూపే అన్యాయాన్ని, హత్యలను, ద్వేషాలను, పగలను, పరువునష్టం కలిగించే మాటలను, సణుగుడులను, తప్పుడు తీర్పులను, క్రూరత్వాన్ని విడిచిపెట్టండి. మీ దొంగతనాలను, ద్రోహాలను, లోకపు హద్దుమీరిన సుఖాలను, భోగాలను విడిచిపెట్టండి. గర్వపు కొమ్ములను నరికివేయండి; అలా నరికివేయడం ద్వారా మీ పొరుగువారి పట్ల మీ హృదయంలో ఉన్న ద్వేషాన్ని ఆర్పివేస్తారు. మీరు నాకూ మీ పొరుగువారికీ చేసే హానిని, ఇతరులు మీకు చేసిన హానితో పోల్చి చూడండి; అప్పుడు మీకు జరిగినవి అతి స్వల్పమైనవేనని మీరు గ్రహిస్తారు. ద్వేషంలోనే నిలిచిపోవడం ద్వారా నా ఆజ్ఞను అతిక్రమించి నాకు హాని చేస్తున్నారని మీరు గ్రహిస్తారు. మీరు ద్వేషించే వ్యక్తికి మీ ప్రేమను దూరం చేయడం ద్వారా ఆ వ్యక్తికి కూడా హాని చేస్తున్నారు. కానీ అన్నిటికన్నా మిన్నగా నన్ను ప్రేమించాలని, మిమ్మల్ని మీరు ప్రేమించుకున్నట్లే మీ పొరుగువారిని ప్రేమించాలని మీకు ఆజ్ఞాపించబడింది. మీ పొరుగువారు మీకు హాని చేస్తే వారిని ప్రేమించవద్దని చెప్పినట్లుగా ఈ మాటలకు ఎలాంటి వేరే వ్యాఖ్యానమూ ఇవ్వబడలేదు. నా సత్యస్వరూపుడు స్వయంగా ఈ నియమాన్ని అక్షరాలా పాటించి మీకు చెప్పినట్లుగానే, ఆ మాటలను సహజంగా, సరళంగా అర్థం చేసుకోవాలి. మీరు కూడా దానిని అక్షరాలా పాటించాలి. అలా చేయకపోతే, మీ ఆత్మకు అనుగ్రహ జీవాన్ని దూరం చేసి, దానికే హాని చేస్తారు. కాబట్టి, ఓ! విశ్వాస వెలుగుతో విధేయత అనే తాళంచెవిని అందుకోండి, అందుకోండి. ఇకపై ఇటువంటి చీకటిలోగానీ చలిలోగానీ నడవకండి. ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించే ఇతరులతో కలిసి నిత్యజీవాన్ని ఆస్వాదించేలా, ప్రేమాగ్నిలో విధేయతను పాటించండి.”

విధేయత పట్ల ఎంతటి ప్రేమ కలిగి ఉంటారంటే, ఆజ్ఞలను పాటించే సాధారణ విధేయతతో సంతృప్తి చెందక, ఒక ప్రత్యేక విధేయతను తమపై స్వీకరించేవారి గురించి.

“నా ప్రియతమ కుమార్తె, కొందరిలో విధేయత పట్ల మధురమైన, అనురాగపూరితమైన ప్రేమాగ్ని ఎంతో తీవ్రంగా జ్వలిస్తుంది (స్వీయప్రేమ పట్ల ద్వేషం లేకుండా ఈ ప్రేమాగ్ని ఉండలేదు; అందువల్ల ఈ అగ్ని పెరిగేకొద్దీ తమపట్ల తమకున్న ఈ ద్వేషం కూడా పెరుగుతుంది). మీరు మరణాన్ని కాక జీవాన్ని పొందాలనుకుంటే మీరందరూ పాటించవలసిన సాధారణ విధేయతతో ధర్మశాస్త్ర ఆజ్ఞలను పాటించడంతోనే వారు తృప్తిపడరు. అత్యున్నత పరిపూర్ణతను అనుసరిస్తూ, ప్రత్యేకమైన విధేయతను తమపై స్వీకరిస్తారు. అలా వారు క్రియలలోనూ ఆలోచనలలోనూ సలహాలను పాటించేవారవుతారు. ఇలాంటివారు తమపట్ల తమకున్న ద్వేషంతో, ప్రతి విషయంలోనూ తమ స్వీయచిత్తాన్ని అదుపులో ఉంచుకోవడానికి, మరింత దృఢంగా తమను తాము బంధించుకోవాలని కోరుకుంటారు. వారు పవిత్ర మఠజీవితంలో విధేయత అనే కాడిని తమపై ఉంచుకుంటారు; లేదా మఠజీవితంలో ప్రవేశించకుండానే, మరొక వ్యక్తికి తమను తాము కట్టుబరచుకొని, తమ చిత్తాన్ని ఆ వ్యక్తి చిత్తానికి లోబరుస్తారు. తద్వారా పరలోక ద్వారాన్ని మరింత త్వరగా తెరవాలని ఆశిస్తారు. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, అత్యంత పరిపూర్ణమైన విధేయతను ఎంచుకున్నవారు వీరే. సాధారణ విధేయత గురించి నేను ఇప్పటికే నీతో మాట్లాడాను. ఈ ప్రత్యేకమైన, అత్యంత పరిపూర్ణమైన విధేయత గురించి నేను నీతో మాట్లాడాలని నీవు కోరుకుంటున్నావని నాకు తెలుసు కాబట్టి, ఈ రెండవ రకమైన విధేయత గురించి ఇప్పుడు నీకు కొంత వివరిస్తాను. ఇది మొదటిదాని నుంచి వేరైనది కాదు, కానీ దానికంటే మరింత పరిపూర్ణమైనది. ఎందుకంటే, నేను ఇప్పటికే నీకు చెప్పినట్లుగా, ఈ రెండు రకాల విధేయతలు విడదీయలేనంత సన్నిహితంగా ఒకదానితో ఒకటి ఐక్యమై ఉన్నాయి. సాధారణ విధేయత ఎక్కడ లభిస్తుందో, అది ఎక్కడి నుంచి ఉద్భవిస్తుందో, దానిని కోల్పోవడానికి కారణమేమిటో నేను నీకు చెప్పాను. ఇప్పుడు ఈ ప్రత్యేక విధేయత గురించి నీతో మాట్లాడతాను; అయితే, ఈ సద్గుణపు మౌలిక సూత్రాన్ని మాత్రం మార్చను.”

ఒక ఆత్మ సాధారణ విధేయత నుంచి ప్రత్యేక విధేయతకు ఎలా పురోగమిస్తుంది; మఠసంఘాల శ్రేష్ఠత గురించి.

“నా సత్యబోధను అనుసరిస్తూ, చెప్పినట్లుగా ఈ సాధారణ విధేయతలో సద్గుణ సాధన చేస్తూ, విధేయత అనే కాడికి, ఆజ్ఞలకు ప్రేమతో లోబడిన ఆత్మ, తనను మొదటి రకమైన విధేయతకు నడిపించిన అదే వెలుగు ద్వారా రెండవ రకమైన విధేయతకు ఎదుగుతుంది. ఎందుకంటే, అతి పవిత్రమైన విశ్వాసపు వెలుగు ద్వారా, వినయశీలియైన గొర్రెపిల్ల రక్తంలో ఆ ఆత్మ నా సత్యాన్ని—దాని పట్ల నాకున్న అనిర్వచనీయమైన ప్రేమను, నాకు తగిన పరిపూర్ణతతో ప్రతిస్పందించలేని తన బలహీనతను—తెలుసుకుని ఉంటుంది. అందువల్ల తన బలహీనతను అణచివేస్తూ, తన స్వచిత్తాన్ని నిగ్రహించుకుంటూ, ఎక్కడ, ఏ విధంగా తన ఋణం తీర్చుకోగలదో ఆ వెలుగులో వెదుకుతూ తిరుగుతుంది. ఈ అన్వేషణలో విశ్వాసం ద్వారా జ్ఞానోదయం పొంది, ఆ ఆత్మ తన స్థానాన్ని కనుగొంటుంది. అదే పవిత్రమైన మఠజీవనం. పరిపూర్ణత వైపు త్వరగా సాగాలని కోరుకునే ఆత్మలను స్వీకరించి, రక్షణ రేవుకు చేర్చే ఓడగా పవిత్రాత్మ దానిని స్థాపించాడు. ఈ ఓడకు నాయకుడు పవిత్రాత్మ. తన అధీనంలోని మఠసభ్యులలో ఎవరైనా సభ నియమాన్ని అతిక్రమించినా, వారి లోపాల వల్ల ఆయన స్వయంగా ఎన్నడూ విఫలుడు కాడు. ఓడకే హాని కలగదు; తప్పు చేసిన వ్యక్తికే హాని కలుగుతుంది. చుక్కాని నడిపేవారి పొరపాటు ఓడను అలలలో ముంచివేయగలదన్నది నిజమే. వీరు ఓడ యజమానిచే నియమించబడిన దుష్ట కాపరులు, ఉన్నతాధికారులు. ఈ ఓడ ఎంత మనోహరమైనదంటే, నీ నాలుక దానిని వర్ణించలేదు. కాబట్టి నేను చెప్పేదేమిటంటే, కోరికతోనూ పవిత్రమైన స్వీయద్వేషంతోనూ జ్వలిస్తూ, విశ్వాసపు వెలుగు ద్వారా తన స్థానాన్ని కనుగొన్న ఆత్మ, నిజంగా విధేయత కలిగి ఉంటే, మరణించినదానిలా అందులో ప్రవేశిస్తుంది. అంటే, సాధారణ విధేయతను పరిపూర్ణంగా పాటించి ఉంటే అలా ప్రవేశిస్తుంది. ప్రవేశించేటప్పుడు అపరిపూర్ణంగా ఉన్నా, ఆ ఆత్మ పరిపూర్ణతను పొందలేదని అర్థం కాదు. అందుకు విరుద్ధంగా, విధేయత అనే సద్గుణాన్ని సాధన చేయడం ద్వారా పరిపూర్ణతను పొందుతుంది. నిజానికి, ప్రవేశించేవారిలో ఎక్కువమంది అపరిపూర్ణులే. కొందరు అప్పటికే పరిపూర్ణతను పొంది ప్రవేశిస్తారు; మరికొందరు సద్గుణ సాధనలో బాల్యదశలో ఉండగా ప్రవేశిస్తారు; ఇంకొందరు భయంతో, మరికొందరు తపస్సు చేయాలనే ఉద్దేశంతో, ఇంకొందరు ఆకర్షణల వల్ల ప్రవేశిస్తారు. అయితే, ప్రవేశించిన తరువాత సద్గుణ సాధన చేస్తారా, మరణం వరకు స్థిరంగా కొనసాగుతారా అన్నదానిపైనే అంతా ఆధారపడి ఉంటుంది. ఎందుకంటే, ఒక వ్యక్తి మఠజీవనంలో ప్రవేశించిన తీరును బట్టి సరైన తీర్పు చెప్పలేము; స్థిరంగా కొనసాగడాన్ని బట్టి మాత్రమే చెప్పగలం. చాలామంది పరిపూర్ణులుగా కనిపించినా, తరువాత వెనుదిరిగారు లేదా ఎన్నో లోపాలతోనే మఠసభలో ఉండిపోయారు. అందువల్ల, నేను చెప్పినట్లుగా, మనుషులను వివిధ మార్గాలలో పిలిచే నేను ఏర్పాటు చేసిన ఈ ఓడలో ప్రవేశించడమనే చర్య, సరైన తీర్పు చెప్పడానికి ఆధారం కాదు; నిజమైన విధేయతతో అందులో స్థిరంగా కొనసాగేవారి ప్రేమ మాత్రమే దానికి ఆధారం. ఈ ఓడ సమృద్ధిగలది. కాబట్టి ఇందులోని సభ్యులు తమ భౌతిక అవసరాల గురించిగానీ, ఆధ్యాత్మిక అవసరాల గురించిగానీ ఆలోచించవలసిన అవసరం లేదు. ఎందుకంటే, నిజంగా విధేయత కలిగి ఉండి, తమ మఠసభ నియమాన్ని పాటిస్తే, వారి యజమాని అయిన పవిత్రాత్మ వారికి కావలసినవి సమకూరుస్తాడు. నా పరిపోషణ గురించి నీతో మాట్లాడినప్పుడు, నీ సేవకులు పేదవారైనా ఎన్నడూ యాచకులు కాలేదని నేను నీకు చెప్పాను కదా. అలాగే వీరూ యాచకులు కారు. ఎందుకంటే, తమకు అవసరమైనవన్నీ వీరికి లభిస్తాయి. ఈ నియమాన్ని పాటించేవారు ఇది నిజమేనని తెలుసుకుంటారు. అందువల్ల చూడు: మఠసభలు నిజమైన పేదరికంతోనూ సహోదర ప్రేమతోనూ వికసిస్తూ సద్గుణ జీవితం గడిపిన రోజుల్లో, వాటికి భౌతిక వనరులు ఎన్నడూ కొరవడలేదు; అవసరానికి మించినవే ఉండేవి. కానీ స్వార్థప్రేమ అనే దుర్గంధం లోపలికి ప్రవేశించి, ప్రతి ఒక్కరూ సొంత ఆస్తులను ఉంచుకునేలా, విధేయతలో తప్పిపోయేలా చేయడం వల్ల వారి భౌతిక వనరులు తరిగిపోయాయి. వారు ఎంత ఎక్కువ కలిగి ఉంటే, అంత ఎక్కువ దారిద్ర్యంలోకి దిగజారుతున్నారు. అతి చిన్న విషయాల్లో కూడా వారు అవిధేయత ఫలాన్ని అనుభవించడం న్యాయమే. ఎందుకంటే, వారు విధేయులై ఉండి, పేదరిక వ్రతాన్ని పాటించి ఉంటే, ప్రతి ఒక్కరూ తమ వాటాను వేరుగా తీసుకుని, వ్యక్తిగతంగా జీవించి ఉండేవారు కాదు. పవిత్రాత్మకు ఆలయాలుగా ఉన్నవారు ఎంతో వివేచనతో, జ్ఞానవెలుగుతో రూపొందించిన ఈ పవిత్ర నియమాల సంపదను చూడు. బెనెడిక్టు తన ఓడను ఎంత వివేకంతో క్రమబద్ధం చేశాడో చూడు. ఫ్రాన్సిస్ తన ఓడను ఎంత పరిపూర్ణతతో, పేదరిక క్రమంతో ఏర్పాటు చేశాడో చూడు. అతడు దానిని సద్గుణాల ముత్యాలతో అలంకరించి, ఉన్నతమైన పరిపూర్ణత మార్గంలో నడిపించాడు. తాను ఎంచుకున్న నిజమైన, పవిత్రమైన పేదరికాన్నే తన మఠసభకు వధువుగా ఇచ్చిన మొదటివాడు అతడే. అతడు తనను తాను తృణీకరించుకోవడాన్ని, స్వీయద్వేషాన్ని స్వీకరించి, ఏ సృష్టిప్రాణినీ సంతోషపెట్టాలని ఆశించక, నీ చిత్తాన్ని మాత్రమే నెరవేర్చాలని కోరుకున్నాడు. లోకం తనను నీచునిగా భావించాలనే కోరుకున్నాడు. వినయశీలియైన గొర్రెపిల్లపై ప్రేమతో తన దేహాన్ని కఠిన తపస్సుతో శ్రమపెట్టి, తన స్వచిత్తాన్ని చంపుకుని, అవమానాలను, బాధలను, ఎగతాళులను వస్త్రాలుగా ధరించాడు. ఆ గొర్రెపిల్లతో అతడు ప్రేమచేత సిలువకు బిగించి మేకులతో కొట్టబడినవాడయ్యాడు. అందువల్ల ఒక విశిష్టమైన కృప ద్వారా, నీ సత్యస్వరూపుని గాయాలే అతని దేహంలో ప్రత్యక్షమయ్యాయి. తన ఆత్మ ప్రేమలో ఉన్నదానిని తన దేహమనే పాత్రలో చూపిస్తూ, అతడు ఈ విధంగా మార్గాన్ని సిద్ధం చేశాడు.”

“అయితే నీవు ఇలా అంటావు: ‘మిగతా సన్యాససభలన్నీ కూడా ఇదే అంశంపై సమానంగా స్థాపించబడలేదా?’ అవును, అవన్నీ దీనిపైనే స్థాపించబడినప్పటికీ, మరే సన్యాససభలోనూ ఇదే ప్రధాన పునాదిగా లేదు. సద్గుణాల విషయంలోనూ ఇలాగే ఉంటుంది: సద్గుణాలన్నీ దైవప్రేమ నుండే తమ జీవాన్ని పొందుతున్నప్పటికీ, నేను మరొకచోట నీకు వివరించినట్లు, ఒక సద్గుణం ఒకరిలో ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది, మరొక సద్గుణం మరొకరిలో ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది; అయినా అవన్నీ దైవప్రేమలోనే నిలిచి ఉంటాయి. సన్యాససభల ప్రధాన పునాది విషయంలోనూ ఇలాగే ఉంటుంది. నా నిరుపేద ఫ్రాన్సిస్‌కు దారిద్ర్యం ప్రత్యేకంగా చెందినది. ఈ దారిద్ర్యం పట్ల ప్రేమనే అతడు తన సన్యాససభకు ప్రధాన పునాదిగా ఉంచాడు. పరిపూర్ణులైనవారి కోసం, కొద్దిమంది సజ్జనుల కోసం దానిని ఎంతో కఠినంగా విధించాడు, అధిక సంఖ్యాకుల కోసం కాదు. కొద్దిమంది అని నేనెందుకు అంటున్నానంటే, ఈ పరిపూర్ణతను ఎంచుకునేవారు ఎక్కువమంది ఉండరు. అయితే ఇప్పుడు వారి పాపాలవల్ల వారు సంఖ్యలో పెరిగినా సద్గుణంలో కొరవడుతున్నారు. అది ఓడలోని లోపంవల్ల కాదు, అవిధేయులైన సభ్యులవల్ల, దుష్టులైన అధిపతులవల్ల. ఇప్పుడు నీ తండ్రియైన దొమినిక్ ఓడను చూడు. అతడు నా ప్రియ కుమారుడు. తన కుమారులు జ్ఞానపు వెలుగుతో నా ఘనతకూ, ఆత్మల రక్షణకూ మాత్రమే అంకితమవ్వాలని కోరుకొని, అతడు ఆ ఓడను అత్యంత పరిపూర్ణంగా వ్యవస్థీకరించాడు. ఆ వెలుగునే తన ప్రధాన పునాదిగా ఉంచాడు. అయితే దానివల్ల నిజమైన, స్వచ్ఛందమైన దారిద్ర్యాన్ని కోల్పోలేదు; దానిని కూడా కలిగియున్నాడు. అతడు దానిని నిజంగా కలిగియున్నాడనీ, దానికి విరుద్ధమైనది అతనికి అసంతృప్తి కలిగించిందనీ సూచించడానికి, తన కుమారులు వ్యక్తిగతంగానైనా సమూహంగానైనా ఏ ఆస్తులనైనా కలిగియుంటే, తన శాపమూ నా శాపమూ వారికి వారసత్వంగా చెందుతాయని వదిలివెళ్లాడు. దారిద్ర్యరాణిని తన వధువుగా ఎంచుకున్నాడనడానికి అది ఒక సూచన. అయితే, తన మరింత తక్షణమైన, వ్యక్తిగతమైన లక్ష్యంగా, తన కాలంలో తలెత్తిన తప్పు బోధలను సమూలంగా తొలగించడానికి జ్ఞానపు వెలుగును స్వీకరించాడు. అలా వాక్కు అయిన నా ఏకైక కుమారుని కార్యభారాన్ని తనపై వేసుకున్నాడు. అతడు లోకంలో అపొస్తలునిగా కనిపించడం సముచితమే. ఎంతో సత్యంతోనూ వెలుగుతోనూ నా వాక్యపు విత్తనాన్ని చల్లి, చీకటిని పారద్రోలి వెలుగునిచ్చాడు. అతడు మరియ ద్వారా నేను లోకానికి ఇచ్చిన వెలుగు; మతవిరుద్ధ బోధలను సమూలంగా తొలగించేవానిగా పరిశుద్ధ కతోలిక సభ అనే ఆధ్యాత్మిక శరీరంలో అతనిని ఉంచాను. మరియ ద్వారా అని నేనెందుకు అంటున్నాను? ఎందుకంటే మరియ అతనికి అతని సన్యాస వస్త్రాన్ని ఇచ్చింది—నా మంచితనంతో ఈ బాధ్యత ఆమెకు అప్పగించబడింది. ఏ బల్లవద్ద అతడు తన కుమారులకు జ్ఞానపు వెలుగును ఆహారంగా అందిస్తున్నాడు? సిలువ బల్లవద్ద; అదే పవిత్ర వాంఛ అనే బల్ల. అక్కడ నా ఘనత కోసం ఆత్మలను ఆహారంగా స్వీకరిస్తారు. తన కుమారులు ఈ బల్లవద్దనే నిలిచి, జ్ఞానపు వెలుగుతో నా నామ మహిమనూ స్తుతినీ, ఆత్మల రక్షణనూ మాత్రమే వెదకాలని దొమినిక్ కోరుకుంటున్నాడు; మరే పనిలోనూ వారు నిమగ్నమవ్వాలని అతడు కోరుకోవడం లేదు. వారు మరేదీ చేయకుండా ఉండటానికి, లౌకిక విషయాల చింత వారికి ఉండకూడదని, అతడు వారి కోసం దారిద్ర్యాన్ని ఎంచుకున్నాడు. తమ అవసరాలు తీర్చబడవేమోనని భయపడి కొందరు విశ్వాసంలో విఫలమయ్యారన్నది నిజమే, కాని అతడు ఎన్నడూ అలా కాలేదు. విశ్వాసాన్ని ధరించుకొని, నా పరిపాలనపై దృఢమైన నమ్మకంతో నిరీక్షిస్తూ, తన కుమారులు విధేయతను పాటించి తమ కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించాలని అతడు కోరుకుంటున్నాడు. అపవిత్ర జీవితం బుద్ధినేత్రాన్ని మసకబారుస్తుంది; బుద్ధినేత్రాన్ని మాత్రమే కాదు, శరీర నేత్రాన్ని కూడా మసకబారుస్తుంది. కనుక, జ్ఞానపు వెలుగును మరింత పరిపూర్ణంగా పొందడానికి తోడ్పడే వారి భౌతిక దృష్టిని మసకబార్చుకోవాలని అతడు కోరుకోవడం లేదు. అందుకే అతడు వారికి మూడవ వ్రతంగా బ్రహ్మచర్యాన్ని విధించాడు. నేడు అది సరిగా పాటించబడకపోయినా, అందరూ నిజమైన, పరిపూర్ణమైన విధేయతతో దానిని పాటించాలని అతడు కోరుకుంటున్నాడు. వారు అహంకారపు చీకటితో జ్ఞానపు వెలుగును కూడా అడ్డుకుంటున్నారు. ఈ వెలుగు తనలో తాను చీకటిమయం కాగలదని కాదు; వారి ఆత్మలలో మాత్రమే అలా జరుగుతుంది. ఎందుకంటే అహంకారం ఉన్నచోట విధేయత ఉండదు. ఒక మనిషి విధేయతకు తగినట్లే అతని వినయం ఉంటుందనీ, అతని వినయానికి తగినట్లే అతని విధేయత ఉంటుందనీ నేను ఇప్పటికే నీకు చెప్పాను. అలాగే, ఒకడు విధేయతా వ్రతాన్ని ఉల్లంఘించినప్పుడు, ఆలోచనలోనో క్రియలోనో బ్రహ్మచర్య వ్రతాన్ని కూడా ఉల్లంఘించకుండా ఉండటం అరుదుగా జరుగుతుంది. ఈ విధంగా అతడు విధేయత, బ్రహ్మచర్యం, నిజమైన దారిద్ర్యం అనే మూడు తాళ్లతో తన ఓడను సన్నద్ధం చేశాడు. తన సభ్యులను ఘోరపాప శిక్ష కింద బంధించకుండా, దానిని ఒక రాజనౌకగా చేశాడు. నిజమైన వెలుగునైన నా ద్వారా ప్రకాశింపబడి, పరిపూర్ణతలో తక్కువగా ఉండబోయేవారి కోసం కూడా అతడు ఏర్పాటు చేశాడు. ఎందుకంటే సన్యాససభ నియమాన్ని పాటించేవారందరూ తమ స్థితికి తగిన పరిపూర్ణతను కలిగియున్నప్పటికీ, ఒకరు మరొకరికంటే ఉన్నతమైన పరిపూర్ణతను కలిగియుంటారు. అయినా పరిపూర్ణులైనా, అపరిపూర్ణులైనా అందరూ ఈ ఓడలో మంచిగా జీవిస్తారు. పాపి మరణించడాన్ని కాక, అతడు పరివర్తన చెంది జీవించడాన్నే తాను కోరుకుంటున్నానని చూపిస్తూ, అతడు నా సత్యంతో ఏకమయ్యాడు. అందువల్ల అతని సన్యాససభ విశాలమైన, ఆనందభరితమైన, ప్రస్ఫుటమైన ఒక మనోహర ఉద్యానవనం. కాని ఆ సన్యాససభ నియమాన్ని పాటించకుండా, దాని వ్రతాలను ఉల్లంఘించే దౌర్భాగ్యులు, దాని పోషణను పొందుతున్నప్పటికీ, తమలో కొరవడిన సద్గుణంతోనూ జ్ఞానపు వెలుగుతోనూ దానిని ఎడారిగా మార్చి అపవిత్రం చేశారు. సన్యాససభే ఈ స్థితిలో ఉందని నేను అనడం లేదు; ఎందుకంటే అది ఇప్పటికీ సమస్త మనోహరతను కలిగియుంది. అయితే ప్రారంభంలో దాని సభ్యులు ఇప్పటివారిలా ఉండేవారు కాదు; వారు వికసించే పుష్పాలుగా, గొప్ప పరిపూర్ణతగల మనుషులుగా ఉండేవారు. ప్రతి ఒక్కరూ మరొక పునీత పౌలులా పరిమళించేవారు. వారి కన్నులు ఎంతగా ప్రకాశించేవంటే, వారి చూపుతోనే తప్పు బోధల చీకటి తొలగిపోయేది. నా మహిమగల తోమాసును చూడు. అతడు తన బుద్ధి అనే మృదువైన నేత్రంతో నా సత్యాన్ని తిలకించాడు. దానివల్ల అతడు ప్రకృతికి అతీతమైన వెలుగునూ, కృపచేత తనలో నింపబడిన జ్ఞానాన్నీ పొందాడు. ఎందుకంటే అతడు దానిని మానవ అధ్యయనం ద్వారా కంటే ప్రార్థన ద్వారానే ఎక్కువగా పొందాడు. అతడు ప్రకాశవంతమైన వెలుగుగా ఉండి, తన సన్యాససభనూ, పరిశుద్ధ కతోలిక సభ అనే ఆధ్యాత్మిక శరీరాన్నీ ప్రకాశింపజేస్తూ, మతవిరుద్ధ బోధల మేఘాలను పారద్రోలాడు. కన్యత్వాన్ని కాపాడుకున్న హతసాక్షియైన నా పేతురును చూడు. అతడు అనేక మతవిరుద్ధ బోధల చీకటిలో తన రక్తం ద్వారా వెలుగునిచ్చాడు. మతవిరుద్ధ బోధకులు అతనిని ఎంతగా ద్వేషించారంటే, చివరికి అతని ప్రాణాన్నే తీశారు. అయినప్పటికీ, అతడు జీవించినంతకాలం ప్రార్థన, బోధన, మతవిరుద్ధ బోధకులతో వాదన, పాపసంకీర్తనలు వినడం, సత్యాన్ని ప్రకటించడం, ఏ భయమూ లేకుండా విశ్వాసాన్ని వ్యాప్తి చేయడం తప్ప మరేదానికీ తనను అంకితం చేసుకోలేదు. ఎంతగా అంటే, తన జీవితంలోనే కాదు, తన మరణ క్షణంలో కూడా అతడు విశ్వాసాన్ని ప్రకటించాడు. ప్రాణాంతకమైన దెబ్బతిని, కొనఊపిరితో ఉన్నప్పుడు, పలకడానికి స్వరమూ రాయడానికి సిరా కూడా లేకపోవడంతో, అతడు తన వేలిని తన రక్తంలో ముంచాడు. రాయడానికి కాగితం లేని ఈ మహిమగల హతసాక్షి, ముందుకు వంగి, విశ్వాసాన్ని ప్రకటిస్తూ నేలమీద విశ్వాస ప్రమాణాన్ని రాశాడు. అతని హృదయం నా ప్రేమ అనే కొలిమిలో మండుతుండేది. అందువల్ల అతడు తన అడుగుల వేగాన్ని ఎన్నడూ తగ్గించలేదు, వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. తాను మరణించబోతున్నాడని అతనికి తెలిసినా—ఎందుకంటే అతని మరణాన్ని నేను అతనికి వెల్లడించాను—నిజమైన వీరునిలా నిర్భయంగా యుద్ధరంగంలోకి వచ్చాడు. వాస్తవంగా హతసాక్షి మరణాన్ని అనుభవించకపోయినా, దొమినిక్‌లాగే తమ సంకల్పంలో హతసాక్షులుగా ఉన్న ఇంకా అనేకుల గురించి కూడా నేను నీకు ఇలాగే చెప్పగలను. వీరు గొప్ప శ్రమజీవులు. తన ద్రాక్షతోటలో శ్రమించి, దుర్గుణాల ముళ్లను సమూలంగా తొలగించి, వాటి స్థానంలో సద్గుణాలను నాటడానికి నా తండ్రి వీరిని పంపాడు. నిజంగా దొమినిక్, ఫ్రాన్సిస్ పరిశుద్ధ కతోలిక సభకు రెండు స్తంభాలుగా ఉండేవారు. ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, ఫ్రాన్సిస్ తనకు ప్రత్యేకంగా చెందిన దారిద్ర్యంతో, దొమినిక్ తన పాండిత్యంతో అలా నిలిచారు.”

సన్యాస సంఘాలలోని విధేయుల ఔన్నత్యం గురించి, అవిధేయుల దయనీయ స్థితి గురించి.

“ఇప్పుడు విధేయతకు అనువైన స్థలాలు కనుగొనబడ్డాయి. అవే, తమ పెద్దల ద్వారా పవిత్రాత్మ నడిపించే ఈ నౌకలు. ఎందుకంటే, నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, ఈ నౌకలకు నిజమైన అధిపతి పవిత్రాత్మయే. నా కరుణాస్వరూపుడైన పవిత్రాత్మ తమను నడిపిస్తాడని తెలుసుకునే వెలుగు కలిగినవారు, అతి పవిత్రమైన విశ్వాసపు వెలుగులో ఈ నౌకలను నిర్మించారు. ఈ విధంగా విధేయతకు స్థానమేదో, దాని పరిపూర్ణత ఏమిటో నీకు చూపించాను. ఇప్పుడు అలాంటి నౌకలో ప్రయాణించేవారి విధేయత, అవిధేయతల గురించి నీతో మాట్లాడతాను. ప్రత్యేకంగా ఒక నౌకను — అంటే ఒక సన్యాస సంఘాన్ని — గురించి కాక, అన్నింటినీ కలిపి మాట్లాడతాను. అవిధేయుల పాపాన్ని, విధేయుల సుగుణాన్ని నీకు చూపిస్తాను. తద్వారా ఒకదానితో మరొకదాన్ని పోల్చి వాటి మధ్య తేడాను మరింత బాగా తెలుసుకోవచ్చు; ఒక సన్యాస సంఘమనే నౌకలో ప్రవేశించాలనుకుంటే ఎలా నడుచుకోవాలో కూడా తెలుసుకోవచ్చు. ఈ పరిపూర్ణమైన, ప్రత్యేకమైన విధేయతా స్థితిలో ప్రవేశించాలని కోరుకునేవారు ఎలా నడుచుకోవాలి? పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగులో నడుచుకోవాలి. ప్రతి ఇంద్రియవాంఛ పట్ల ద్వేషమనే కత్తితో తమ స్వేచ్ఛానుసారమైన చిత్తాన్ని సంహరించాలని ఆ వెలుగు ద్వారా తెలుసుకుంటారు. ప్రేమ తమకు ఇచ్చే వధువును, ఆమె సోదరితో సహా స్వీకరించాలి. ఆ వధువు నిజమైన, తక్షణ విధేయత; ఆమె సోదరి సహనం. అణకువ అనే దాదిని కూడా స్వీకరించాలి. ఎందుకంటే ఈ దాది లేకపోతే విధేయత ఆకలితో నశించిపోతుంది. అణకువ అనే ఈ చిన్న సుగుణం లేని ఆత్మలో విధేయత త్వరగానే మరణిస్తుంది.

“వినయం ఒంటరిగా ఉండదు; తననూ లోకాన్నీ తృణీకరించడం అనే పరిచారిక దానికి తోడుగా ఉంటుంది. ఆ పరిచారిక ఆత్మ తనను తాను అల్పమైనదిగా ఎంచుకునేలా, గౌరవాన్ని కాక అవమానాన్ని కోరుకునేలా చేస్తుంది. తగిన వయస్సు వచ్చినవారు ఈ విధంగా తమకు తాము మరణించి, మఠసంఘమనే నావలో ప్రవేశించాలి. అయితే వారు ఏ విధంగా అందులో ప్రవేశించినా (ఎందుకంటే నేను ఆత్మలను వివిధ మార్గాలలో పిలుస్తానని నీకు చెప్పాను), ఈ మనోభావాన్ని అలవరచుకొని కాపాడుకోవాలి. ఉదార హృదయంతో త్వరపడి, తమ మఠసంఘానికి విధేయత అనే తాళంచెవిని అందుకోవాలి. అది పరలోక ద్వారపు తలుపులో ఉన్న చిన్న తలుపును తెరుస్తుంది. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, పరలోక ద్వారాన్ని తెరిచే సాధారణ విధేయత అనే పెద్ద తాళంచెవిని ఉపయోగించకుండానే, ఇలాంటివారు ఆ చిన్న తలుపును తెరవడానికి పూనుకున్నారు. వారు చిన్న తాళంచెవిని తీసుకొని, పెద్ద ద్వారంలో ఉన్న పొట్టిదైన, ఇరుకైన ద్వారం గుండా వెళ్తారు. ఏ నిజమైన తలుపులోనైనా నీవు చూడగలిగినట్లుగా, ఈ చిన్న తలుపు పెద్ద తలుపులో ఒక భాగం. ఈ తాళంచెవి లభించినప్పుడు వారు దాన్ని కాపాడుకోవాలి, పారవేయకూడదు. నిజంగా విధేయులైనవారు విశ్వాసపు వెలుగులో ఒక విషయాన్ని గ్రహించారు: తమ సంపదల భారంతోనూ, తమ సొంత చిత్తపు బరువుతోనూ ఈ చిన్న తలుపు గుండా వెళ్లాలంటే ఎంతో అలసటను అనుభవించకుండా, ప్రాణాలు కోల్పోకుండా వెళ్లడం తమకు అసాధ్యమని; అలాగే తల ఎత్తుకొని నడిస్తే మెడ విరగకుండా ఉండదని గ్రహించారు. అందుచేత తమకు ఇష్టమున్నా లేకున్నా, తమ సంపదల భారాన్నీ, సొంత చిత్తపు భారాన్నీ తమనుంచి పారవేస్తారు. స్వచ్ఛంద దారిద్ర్య వ్రతాన్ని పాటిస్తూ, దేనినీ తమ సొంతంగా కలిగివుండడానికి నిరాకరిస్తారు. ఎందుకంటే విధేయతనూ, తాము పాటిస్తామని వాగ్దానం చేసిన దారిద్ర్య వ్రతాన్నీ ఉల్లంఘిస్తే తాము ఎంత వినాశనానికి గురవుతారో విశ్వాసపు వెలుగులో చూస్తారు. అవిధేయులు గర్వంతో తలలెత్తుకొని నడుస్తారు. కొన్నిసార్లు విధేయత చూపడం తమకు అనుకూలంగా ఉన్నా, వారు వినయంతో తల వంచరు; తప్పదు కాబట్టి గర్వంతోనే అలా చేస్తారు. ఈ బలవంతం వారి చిత్తం మెడను విరుస్తుంది; ఎందుకంటే వారు తమ మఠసంఘాన్నీ, తమ అధికారినీ ద్వేషిస్తూనే విధేయతను పాటిస్తారు. క్రమంగా మరో విషయంలో కూడా వారు పతనమవుతారు: బ్రహ్మచర్య వ్రతాన్ని ఉల్లంఘిస్తారు. ఎందుకంటే తమ కోరికలను అదుపుచేసుకోనివారు, లేదా లౌకిక ఆస్తిపాస్తులను విడిచిపెట్టనివారు అనేక సంబంధాలను ఏర్పరచుకుంటారు; తమ సొంత లాభం కోసం వారిని ప్రేమించే స్నేహితులు వారికి ఎంతోమంది దొరుకుతారు. ఈ సంబంధాలనుంచి వారు గాఢమైన సన్నిహిత సంబంధాలలోకి వెళ్తారు; తమ శరీరాన్ని విలాసంగా పోషించుకుంటారు. ఎందుకంటే వినయం అనే పెంపకదాది గానీ, ఆమె సోదరి అయిన స్వీయ తృణీకారం గానీ లేకపోవడంతో, వారు జాగరణ గానీ ప్రార్థన గానీ చేయకుండా, మఠవాసులవలె కాక ప్రభువర్గానికి చెందినవారిలా, సంపదలతో, సుఖసౌఖ్యాలతో తమకు నచ్చినట్లు జీవిస్తారు. ఖర్చుపెట్టడానికి వారి దగ్గర డబ్బు ఉంది కాబట్టే వారికి ఇవి, ఇంకా ఎన్నో ఇతర విషయాలు జరుగుతాయి; అది లేకపోతే వారు ఖర్చుపెట్టలేరు. వారు మానసికమైన, శారీరకమైన అపవిత్రతలో పడిపోతారు. కొన్నిసార్లు సిగ్గువల్లనో, అవకాశం లేకపోవడంవల్లనో శారీరకంగా దూరంగా ఉన్నా, మానసికంగా మాత్రం ఆ సుఖాలలో మునిగిపోతారు. ఎందుకంటే అనేక లౌకిక సంబంధాలు కలిగి, సుఖసౌఖ్యాలకు అలవాటుపడి, మితిమీరిన ఆశతో, జాగరణ గానీ ప్రార్థన గానీ చేయని వ్యక్తి తన మనస్సును పవిత్రంగా కాపాడుకోవడం అసాధ్యం. అందుచేత సంపూర్ణ విధేయతగల వ్యక్తి, లౌకిక ఆస్తులవల్లనూ, సొంత చిత్తపు భారంతో నడవడంవల్లనూ తనకు కలిగే కీడునూ నష్టాన్నీ పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగులో దూరంనుంచే చూస్తారు. ఈ ఇరుకైన ద్వారం గుండా వెళ్లడం తనకు తప్పనిసరి అని కూడా గ్రహిస్తారు. దాన్ని తెరవడానికి విధేయత అనే తాళంచెవి లేకుండా, అటువంటి స్థితిలో ఉంటే, దాని గుండా వెళ్లగలగకముందే మరణిస్తారని తెలుసుకుంటారు. ఎందుకంటే నేను నీకు చెప్పినట్లుగా, దాని గుండా వెళ్లడం వారికి తప్పనిసరి. అందువల్ల, ఇష్టమున్నా లేకున్నా, వారు మఠసంఘమనే నావను విడిచిపెట్టకూడదు; తమ అధికారికి విధేయత అనే ఇరుకైన మార్గంలో నడవాలి.”

“అందుచేత సంపూర్ణ విధేయతగల వ్యక్తి తననూ తన ఇంద్రియాసక్తినీ అధిగమిస్తారు. సజీవ విశ్వాసంతో సొంత భావాలను అధిగమించి, స్వీయప్రేమ అనే శత్రువును వెళ్లగొట్టడానికి తమ ఆత్మ అనే ఇంటిలో స్వీయ ద్వేషాన్ని సేవకురాలిగా ఉంచుతారు. ఎందుకంటే ప్రేమ అనే తల్లి విశ్వాసపు వెలుగుతో తనకు ఇచ్చిన విధేయత అనే వధువుకు అవమానం కలగకూడదని వారు కోరుకుంటారు. అందువల్ల శత్రువును వెళ్లగొట్టి, ఆ స్థానంలో తమ వధువు పెంపకదాదినీ, సహచారిణులనూ ఉంచుతారు. “విధేయతపట్ల ప్రేమ, విధేయత అనే వారి వధువును ప్రేమించేవారిని వారి ఆత్మ అనే ఇంటిలో ఉంచుతుంది. వీరు నిజమైన రాజోచిత సద్గుణాలు, వారి మఠసంఘపు ఆచారాలు, నియమానుష్ఠానాలు. ఈ విధంగా ఈ మధురమైన వధువు తన సోదరి అయిన సహనంతోనూ, తన పెంపకదాది అయిన వినయంతోనూ, స్వీయ తృణీకారం, స్వీయ ద్వేషంతోనూ కలిసి వారి ఆత్మలో ప్రవేశిస్తుంది. ఆమె ప్రవేశించిన తరువాత, తన శత్రువులు బహిష్కరించబడ్డారు కాబట్టి శాంతినీ ప్రశాంతతనూ పొందుతుంది. ఆమె నిజమైన బ్రహ్మచర్యమనే తోటలో నివసిస్తుంది. అందులో బుద్ధిజ్ఞానపు వెలుగనే సూర్యుడు ప్రకాశిస్తుంటాడు; పవిత్ర విశ్వాసపు కన్ను నా సత్యం మీదే నిలిచి ఉంటుంది. ఎందుకంటే నా సత్యమే ఆమె లక్ష్యం. మఠసంఘపు నియమాలను ఆమె ఏ ప్రేమాగ్నితో పాటిస్తుందో, ఆ అగ్ని ఆమె సేవకులందరికీ, సహచారిణులందరికీ వెచ్చదనాన్ని ఇస్తుంది.”

“ఆ ఆత్మ నుండి వెళ్లగొట్టబడిన శత్రువులు ఎవరు? వాటిలో ప్రధానమైనది అహంకారాన్ని పుట్టించే స్వార్థప్రేమ; అహంకారం వినయానికీ, ప్రేమకూ శత్రువు. అసహనం సహనానికి శత్రువు; అవిధేయత నిజమైన విధేయతకు శత్రువు; అవిశ్వాసం విశ్వాసానికి శత్రువు. మితిమీరిన ధీమా, స్వశక్తిపై నమ్మకం ఆ ఆత్మ నాయందు కలిగి ఉండవలసిన నిజమైన ఆశాభావానికి అనుగుణంగా ఉండవు; అన్యాయం న్యాయానికి అనుగుణంగా ఉండలేదు; అలాగే అవివేకం వివేకానికీ, అమితత్వం మితత్వానికీ, సన్యాససంఘ నియమాలను ఉల్లంఘించడం వాటిని సంపూర్ణంగా పాటించడానికీ, పాపంలో జీవించేవారి దుష్ప్రవర్తన నా సేవకుల సత్ప్రవర్తనకూ అనుగుణంగా ఉండలేవు. ఇవే మనిషికి శత్రువులు; ఇవి ఆ వ్యక్తి తన సన్యాససంఘపు మంచి ఆచారాలనూ సంప్రదాయాలనూ విడిచిపెట్టేలా చేస్తాయి. ఆ వ్యక్తికి మరికొందరు క్రూరమైన శత్రువులు కూడా ఉన్నారు: పరోపకారభావానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడే కోపం; దయకు వ్యతిరేకంగా క్రూరత్వం; సౌమ్యతకు వ్యతిరేకంగా ఆగ్రహం; సద్గుణాల పట్ల ప్రేమకు వ్యతిరేకంగా సద్గుణాల పట్ల ద్వేషం; పవిత్రతకు వ్యతిరేకంగా అపవిత్రత; శ్రద్ధకు వ్యతిరేకంగా నిర్లక్ష్యం; జ్ఞానానికి వ్యతిరేకంగా అజ్ఞానం; అప్రమత్తతకూ నిరంతర ప్రార్థనకూ వ్యతిరేకంగా సోమరితనం.

“వీరందరూ తన భార్యయైన పవిత్ర విధేయతను కలుషితం చేసే తన శత్రువులని విశ్వాసపు వెలుగులో అతడు తెలుసుకున్నాడు. అందుచేత వారిని వెళ్లగొట్టడానికి ద్వేషాన్ని, వారి స్థానంలో ఆమె స్నేహితులను తీసుకురావడానికి ప్రేమను నియమించాడు. కాబట్టి అతడు ద్వేషమనే కత్తితో తన వక్రమైన స్వేచ్ఛాచిత్తాన్ని సంహరించాడు. స్వార్థప్రేమతో పోషింపబడుతూ, నిజమైన విధేయతకు శత్రువులైన వీరందరికీ ఆ స్వేచ్ఛాచిత్తమే జీవం పోస్తూ ఉండేది. మిగిలినవారందరినీ బ్రతికించే మూలాన్ని అతడు తెంచివేసినందున, ఏ పోరాటమూ లేకుండా స్వేచ్ఛగా, శాంతిగా ఉంటాడు. ఎందుకంటే అతనిపై పోరాడేవారెవరూ లేరు; చేదును, దుఃఖాన్ని కలిగిస్తూ వచ్చినదానిని ఆత్మ తనలోనుంచి తొలగించుకుంది. విధేయతపై పోరాడేది ఏమిటి? తనకు జరిగే అన్యాయాలా? కాదు, ఎందుకంటే విధేయుడైన వ్యక్తి సహనశీలి; సహనం విధేయతకు సోదరి. ధార్మిక సంఘ నియమాచరణల భారమా? కాదు, ఎందుకంటే విధేయత అతనిచేత వాటిని నెరవేర్చిస్తుంది. విధేయతా భారం అతనికి బాధ కలిగిస్తుందా? లేదు, ఎందుకంటే అతడు తన సొంత చిత్తాన్ని అణచివేశాడు; తన అధిపతి చిత్తాన్ని పరిశీలించడానికి గానీ, దానిపై తీర్పు చెప్పడానికి గానీ పూనుకోడు. విశ్వాసపు వెలుగుతో అతడు తన అధిపతిలో నా చిత్తాన్ని చూస్తాడు. తన అధీనంలో ఉన్న వ్యక్తి రక్షణకు అవసరమైనదానిని బట్టి ఆజ్ఞాపించేలా నా కనికరమే ఆ అధిపతిని నడిపిస్తుందని అతడు నిజంగా నమ్ముతాడు. ధార్మిక సంఘంలోని వినయపూర్వకమైన పనులు చేయవలసి వచ్చినందుకు గానీ, తరచూ తనపై కురిపించే ఎగతాళులను, గద్దింపులను, ఎత్తిపొడుపులను, అవమానాలను భరించవలసి వచ్చినందుకు గానీ, తనను తక్కువగా చూసినందుకు గానీ అతడు విసుగుచెంది కోపపడతాడా? లేదు, ఎందుకంటే తనను తాను తృణీకరించుకోవడంపట్ల, ద్వేషించుకోవడంపట్ల అతడు ప్రేమను పెంచుకున్నాడు. అందుచేత తన భార్యయైన నిజమైన విధేయత సాంగత్యంలో అతడు సహనంతో సంతోషిస్తూ, ఆనందోత్సాహాలతో ఉప్పొంగుతాడు. ఎందుకంటే తన సృష్టికర్తనైన నాకు అవమానం జరగడం చూడటమే అతనికి దుఃఖం కలిగించే ఏకైక విషయం. అతడు నిజంగా నాకు భయభక్తులు చూపేవారితో సంభాషిస్తాడు. ఒకవేళ నా చిత్తానికి దూరమైనవారితో సంభాషించినా, అది వారి పాపాలకు అనుగుణంగా నడుచుకోవడానికి కాదు, వారి దుస్థితి నుంచి వారిని బయటకు తీసుకురావడానికే. ఎందుకంటే వారిపట్ల తన హృదయంలో ఉన్న సోదరప్రేమవల్ల, తనకు ఉన్న మేలును వారికీ ఇవ్వాలని అతడు కోరుకుంటాడు. తానొక్కడే తన ధార్మిక సంఘ నియమాలను సక్రమంగా పాటించడం కంటే, అనేకులు తమతమ సంఘ నియమాలను సక్రమంగా పాటించడం ద్వారా నా నామానికి మరింత మహిమ, స్తుతి కలుగుతాయని అతడు గ్రహిస్తాడు. కాబట్టి తన మాటలతోను, ప్రార్థనతోను, వారిని మరణకర పాపపు చీకటి నుంచి బయటకు తీసుకురాగల ప్రతి సాధనంతోను, ధార్మిక జీవితాన్ని గడిపేవారిని, లోకంలో జీవించేవారిని పరివర్తన వైపు నడిపించడానికి కృషిచేస్తాడు. ఈ విధంగా, సక్రమంగా క్రమబద్ధమైన అతని ప్రేమవల్ల, అతని దైవపరప్రేమ విశాలతవల్ల, నిజంగా విధేయుడైన వ్యక్తి సంభాషణలు నీతిమంతులతోనైనా పాపులతోనైనా మంచివిగా, పరిపూర్ణమైనవిగా ఉంటాయి. అతడు తన ఏకాంత గదిని స్వర్గంగా మలచుకుంటాడు. అక్కడ తన సర్వోన్నతుడైన, నిత్యుడైన తండ్రినైన నాతో ప్రేమానురాగాలతో సంభాషించడంలో ఆనందిస్తాడు; వినయపూర్వకమైన నిరంతర ప్రార్థనతో సోమరితనానికి దూరంగా ఉంటాడు. అపవాది కలిగించే భ్రమవల్ల ఆలోచనలు అతని గదిలోకి గుంపులుగా చొరబడినప్పుడు, అతడు సోమరితనాన్ని ఆలింగనం చేసుకుంటూ నిర్లక్ష్యమనే మంచంపై కూర్చుండిపోడు; తన హృదయంలోని ఆలోచనలను లేదా అభిప్రాయాలను తర్కంతో పరిశీలించడంలోనూ నిమగ్నమవడు. బదులుగా, ద్వేషంతోను నిజమైన వినయంతోను తనను తాను, తన ఇంద్రియాలను అధిగమిస్తూ, బద్ధకానికి దూరంగా పారిపోతాడు. తన మనస్సులో అనుభవించే అలసటను సహనంతో భరిస్తూ, మెలకువతోను వినయపూర్వకమైన ప్రార్థనతోను ఎదిరిస్తాడు. తన బుద్ధినేత్రాన్ని నాపై నిలిపి, నేనే తన సహాయకుడనని, తనకు సహాయం చేయగలనని, చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నానని, నా దయాదృష్టిని తనవైపు మరల్చుతానని విశ్వాసపు వెలుగులో చూస్తాడు. తనను తాను విడిచి నా దగ్గరకు రావడానికి మరింత ఆతురపడేలా చేయడానికే ఈ బాధను నేను అనుమతిస్తున్నానని కూడా గ్రహిస్తాడు. తన తీవ్రమైన అలసటవల్ల, తన మనస్సులోని చీకటివల్ల మానసిక ప్రార్థన అసాధ్యమని అతనికి అనిపిస్తే, వాచిక ప్రార్థనలు చేస్తాడు లేదా కొన్ని శారీరక సాధనల్లో నిమగ్నమవుతాడు; ఈ మార్గాల ద్వారా సోమరితనాన్ని తప్పించుకుంటాడు. నిజమైన వినయాన్ని కలిగించే ప్రేమ ద్వారా నేను అతనికి ఇచ్చే వెలుగుతో అతడు నావైపు చూస్తాడు. ఎందుకంటే నా ఇతర సేవకులకు ఉన్న మనశ్శాంతికి, ప్రశాంతతకు తాను అనర్హుడనని, బాధకు మాత్రం అర్హుడనని అతడు భావిస్తాడు. తన మనస్సులో తనను తాను ద్వేషంతోను ఆత్మనిందతోను తృణీకరించుకుంటూ, తాను ఎంత బాధను భరించినా అది చాలదని అనుకుంటాడు. అయినప్పటికీ అతని నిరీక్షణగానీ, నా పరిపాలనా సంరక్షణగానీ అతనిని విడిచిపెట్టవు. విశ్వాసంతోను విధేయత అనే తాళంచెవితోను, తన ధార్మిక సంఘమనే ఓడలో ఈ అల్లకల్లోల సముద్రాన్ని దాటుతాడు. ఈ విధంగా, చెప్పినట్లే, అతడు తన ఏకాంత గదిలో నివసిస్తూ సోమరితనానికి దూరంగా ఉంటాడు.

“విధేయుడు సామూహిక ప్రార్థనా మందిరంలోకి అందరికంటే ముందుగా ప్రవేశించాలని, అందరికంటే చివరిగా అక్కడినుంచి వెళ్లాలని కోరుకుంటాడు. తనకంటే ఎక్కువ విధేయతగల సహోదరుణ్ణి చూసినప్పుడు, తన ఉత్సాహంలో అతనిపట్ల పవిత్రమైన ఈర్ష్యను కలిగివుంటాడు; అతడు ఏ సద్గుణంలో రాణిస్తున్నాడో ఆ సద్గుణాన్ని అతనినుంచి దొంగిలించుకుంటాడు. అయితే తన సహోదరునిలో ఆ సద్గుణం తగ్గిపోవాలని మాత్రం కోరుకోడు; అలా కోరుకుంటే అతడు సహోదర ప్రేమకు దూరమైనవాడవుతాడు. విధేయుడు భోజనశాలను విడిచిపెట్టడు; దానిని నిరంతరం సందర్శిస్తూ, పేదలతో కలిసి భోజనబల్ల వద్ద ఉండటంలో ఆనందిస్తాడు. అందులో తాను ఆనందిస్తున్నాడనడానికి గుర్తుగా, వెలుపల ఉండటానికి ఏ కారణమూ లేకుండా ఉండేందుకు, అతడు తన ఇహలోక ఆస్తిని త్యజించాడు. పేదరిక వ్రతాన్ని ఎంత పరిపూర్ణంగా ఆచరిస్తాడంటే, తన శరీర అవసరాల గురించి ఆలోచించినందుకు కూడా తనను తాను నిందించుకుంటాడు. అతని గదిలో పేదరికపు పరిమళమే నిండి ఉంటుంది, వస్త్రాల పరిమళం కాదు. దొంగలు వచ్చి తనను దోచుకుంటారేమోనని గానీ, తుప్పు లేదా చిమ్మెటలు తన వస్త్రాలను పాడుచేస్తాయేమోనని గానీ అతనికి భయం ఉండదు. అతనికి ఏదైనా ఇవ్వబడితే, దానిని తన సొంత ఉపయోగం కోసం దాచుకోవాలని అనుకోడు; తన సహోదరులతో ఉదారంగా పంచుకుంటాడు. రేపటి గురించి ఆలోచించకుండా, నేడు తనకు అవసరమైనదాన్ని సైతం వదులుకుంటూ, పరలోక రాజ్యం గురించి, నిజమైన విధేయతను తాను అత్యుత్తమంగా ఎలా ఆచరించగలడనే విషయం గురించి మాత్రమే ఆలోచిస్తాడు.

“వినయమార్గంలో మరింత స్థిరంగా నడవడానికి, అతడు చిన్నవారికీ గొప్పవారికీ, పేదలకీ ధనికులకీ లోబడి, అందరికీ సేవకుడవుతాడు. శ్రమను ఎన్నడూ నిరాకరించకుండా, అందరికీ ప్రేమతో సేవచేస్తాడు. విధేయుడు తన విధేయతను తనకు నచ్చిన రీతిలో నెరవేర్చాలని గానీ, తనకు నచ్చిన సమయాన్ని లేదా స్థలాన్ని ఎంచుకోవాలని గానీ కోరుకోడు; తన తపస్సంఘం, తన అధిపతి నిర్దేశించే విధానానికే ప్రాధాన్యమిస్తాడు. నిజంగానూ పరిపూర్ణంగానూ విధేయుడైనవాడు ఇవన్నీ మానసిక బాధ, అలసట లేకుండా చేస్తాడు. ఈ తాళపుచెవిని చేతిలో పట్టుకొని, తపస్సంఘపు ఇరుకైన ద్వారంగుండా సులభంగా, బలప్రయోగం లేకుండా ప్రవేశిస్తాడు. ఎందుకంటే అతడు అహంకారపు ఎత్తులను విడిచిపెట్టి, వినయంతో విధేయతకు తలవంచి, పేదరికం, నిజమైన విధేయత, బ్రహ్మచర్యం అనే వ్రతాలను ఆచరిస్తాడు. అసహనంతో తన మెడను విరుచుకోకుండా, విధేయతకు మిత్రులైన ధైర్యస్థైర్యంతోనూ, ఓర్పుతో కూడిన పట్టుదలతోనూ సహనంగా ఉంటాడు. ఈ విధంగా అతడు దయ్యాల దాడులను దాటిపోతాడు; తన దేహాన్ని నిగ్రహిస్తూ, తపస్సుతో దానిని కృశింపజేస్తూ, దాని సుఖసంతోషాలన్నిటినీ తొలగించి, దేనినీ తృణీకరించని విశ్వాసంతో తపస్సంఘపు శ్రమలనే దానికి వస్త్రాలుగా తొడుగుతాడు. తండ్రి తనను కొట్టిన దెబ్బలను, తనకు చేసిన హానిని గుర్తుంచుకోని బిడ్డవలె, ఈ ఆధ్యాత్మిక బాలుడు కూడా తపస్సంఘంలో తన అధిపతి తనకు కలిగించిన హానిని, బాధలను, దెబ్బలను గుర్తుంచుకోడు. బదులుగా, ఆయనను వినయంగా పిలుస్తూ, కోపం, ద్వేషం, కక్ష లేకుండా, సాత్వికతతోనూ మంచితనంతోనూ ఆయనవైపు తిరుగుతాడు.

“తమలో ఎవరు గొప్పవారై ఉండాలని శిష్యులు పరస్పరం వాదించుకుంటున్నప్పుడు, నా సత్యస్వరూపుడు వారితో చెప్పిన చిన్నవారు వీరే. ఆయన ఒక బిడ్డను పిలిచి ఇలా అన్నాడు: ‘చిన్నవారిని నా దగ్గరకు రానివ్వండి; ఎందుకంటే పరలోక రాజ్యం ఇలాంటివారిదే. ఈ బిడ్డవలె తనను తాను తగ్గించుకోనివాడు (అంటే, ఈ పసిబిడ్డలాంటి స్థితిని నిలుపుకోనివాడు) పరలోక రాజ్యంలో ప్రవేశించడు. ఎందుకంటే తనను తాను తగ్గించుకునేవాడు, ప్రియమైన కుమార్తె, హెచ్చింపబడతాడు; తనను తాను హెచ్చించుకునేవాడు తగ్గింపబడతాడు.’ ఈ మాటను నా సత్యస్వరూపుడు నీతో కూడా చెప్పాడు. కాబట్టి ప్రేమకొరకు తమను తాము తగ్గించుకొని, నిజమైన పవిత్ర విధేయతతో లోబడిన ఈ వినయంగల చిన్నవారు, తమ తపస్సంఘం లేదా అధిపతి విధించే ములుకులకు ఎదురుతన్నకుండా ఉంటారు గనుక, వారి శ్రమలన్నిటికీ ప్రతిఫలం పొందినప్పుడు, సర్వోన్నతుడనూ నిత్యుడనూ అయిన తండ్రినైన నాచేత ధన్యజీవితపు నిజమైన పౌరులతోపాటు సముచితంగానే హెచ్చింపబడతారు. ఈ జీవితంలో కూడా వారు నిత్యజీవాన్ని రుచిచూస్తారు.”

నిజంగా విధేయులైనవారు ఒకదానికి నూరింతలను, నిత్యోన్నతిని కూడా ఎలా పొందుతారు; ఈ ఒకటి, ఈ నూరింతలు అంటే ఏమిటి.

“సువార్తలో మధురమైన, ప్రేమమయమైన వాక్కు అయిన నా ఏకైక కుమారుడు చెప్పిన మాట వారిలో నెరవేరుతుంది. పేతురు, ‘బోధకుడా, నీ ప్రేమ నిమిత్తం మేము సమస్తాన్నీ విడిచిపెట్టి నిన్ను అనుసరించాము; నీవు మాకు ఏమి ఇస్తావు?’ అని అడిగినప్పుడు, నా సత్యస్వరూపుడు, ‘ఒకదానికి నూరింతలు మీకు ఇస్తాను; మీరు నిత్యజీవాన్ని పొందుతారు’ అని సమాధానమిచ్చాడు. అది నా సత్యస్వరూపుడు ఇలా చెప్పదలచినట్లుగా ఉంది: ‘పేతురూ, నీవు చేసినది మంచిది; ఎందుకంటే మరే విధంగానూ నీవు నన్ను అనుసరించలేవు. నేను ఈ జీవితంలో ఒకదానికి నూరింతలు నీకు ఇస్తాను.’ ప్రియమైన కుమార్తె, అపొస్తలుడు నిత్యజీవంతోపాటు పొందిన ఈ నూరింతలు ఏమిటి? నా సత్యస్వరూపుడు దేనిని సూచించాడు? ఇహలోక ఆస్తినేనా?

“ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే, కాదు. అయినప్పటికీ, దానధర్మాలు చేసేవారికి లౌకిక సంపదలు తరచుగా వృద్ధిచెందేలా నేను చేయడం లేదా? దేనికి ప్రతిఫలంగా నేను ఇలా చేస్తున్నాను? వారి స్వీయ సంకల్పాన్ని నాకు కానుకగా సమర్పించినందుకు ప్రతిఫలంగా. దీనికే నేను వారికి నూరంతలు తిరిగి ఇస్తాను. నూరు అనే సంఖ్యకు అర్థమేమిటి? నూరు ఒక పరిపూర్ణ సంఖ్య; మళ్లీ ఒకటి నుంచి మొదలుపెడితే తప్ప దానికి మరేమీ చేర్చలేము. అలాగే ప్రేమ సద్గుణాలన్నిటిలో అత్యంత పరిపూర్ణమైనది. అది ఎంత పరిపూర్ణమైనదంటే, ఆత్మజ్ఞానం అనే ఆరంభానికి తిరిగివచ్చి మళ్లీ మొదలుపెట్టి, తద్వారా పుణ్యాన్ని ఎన్నో వందల రెట్లు పెంచుకుంటే తప్ప, అంతకంటే ఉన్నతమైన సద్గుణాన్ని పొందలేరు; అయినా మీరు తప్పనిసరిగా ఎల్లప్పుడూ చేరుకునేది నూరు అనే సంఖ్యకే. సాధారణ విధేయతలోనూ, మఠజీవితానికి ప్రత్యేకమైన విధేయతలోనూ తమ స్వీయ సంకల్పమనే ఒక్కదానిని నాకు సమర్పించినవారికి ఇచ్చే నూరంతల ప్రతిఫలం ఇదే. ఈ నూరంతలతోపాటు మీరు నిత్యజీవాన్ని కూడా పొందుతారు. ఎందుకంటే ప్రేమ మాత్రమే నిత్యజీవంలోకి ప్రవేశిస్తుంది; మిగిలిన సద్గుణాలన్నీ బయటే ఉండిపోగా, వాటన్నిటి ఫలాన్ని తనతో తీసుకువచ్చే యజమానురాలిలా అది ప్రవేశిస్తుంది. వాటి ఫలాన్ని నిత్యజీవమైన నాలోకి తీసుకువస్తుందని నేను చెబుతున్నాను; నాలోనే విధేయులు నిత్యజీవాన్ని ఆస్వాదిస్తారు. వారు విశ్వాసం ద్వారా నిత్యజీవాన్ని ఆస్వాదించరు, ఎందుకంటే తాము విశ్వాసంతో నమ్మినదానిని దాని సారంలోనే అనుభవిస్తారు. నిరీక్షణ ద్వారా కూడా కాదు, ఎందుకంటే తాము నిరీక్షించినదానిని వారు పొందివున్నారు. మిగిలిన సద్గుణాలన్నిటి విషయంలోనూ అలాగే జరుగుతుంది. రాణియైన ప్రేమ మాత్రమే ప్రవేశించి, తనను కలిగివున్న నన్ను సొంతం చేసుకుంటుంది. కాబట్టి ఈ చిన్నవారు ఒక్కదానికి నూరంతలు, వాటితోపాటు నిత్యజీవాన్ని కూడా పొందుతున్నారని చూడండి; ఎందుకంటే ఇక్కడ వారు నూరు అనే సంఖ్య సూచించే దైవప్రేమాగ్నిని పొందుతారు (ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా). వారు నా నుండి ఈ నూరంతలను పొందారు కాబట్టి, అద్భుతమైన, హృదయపూర్వకమైన ఆనందాన్ని కలిగివుంటారు. ఎందుకంటే ప్రేమలో దుఃఖం ఉండదు; దాని ఆనందం హృదయాన్ని విశాలంగానూ ఉదారంగానూ చేస్తుంది గాని సంకుచితంగానో కపటంగానో చేయదు. ఈ మధురమైన బాణంతో గాయపడిన ఆత్మ ముఖంలోనూ మాటల్లోనూ ఒకలా కనిపిస్తూ, హృదయంలో మరోలా ఉండదు. ఆ ఆత్మ కపటంతోనో స్వార్థపూరిత ఆశతోనో సేవ చేయదు, పొరుగువారితో వ్యవహరించదు; ఎందుకంటే ప్రేమ అందరూ చదవగలిగే తెరిచిన పుస్తకం వంటిది. అందువల్ల ప్రేమను కలిగివున్న ఆత్మ ఎన్నడూ కలతలోనో దుఃఖవేదనలోనో పడిపోదు, విధేయతతో విభేదించదు; మరణం వరకు విధేయంగానే ఉంటుంది.”

అవిధేయుడి వక్రతలు, దయనీయ స్థితులు, శ్రమల గురించి; అవిధేయత నుండి కలిగే దయనీయమైన ఫలాల గురించి.

“దీనికి విరుద్ధంగా, దుష్టుడూ అవిధేయుడూ అయిన వ్యక్తి సన్యాససంఘమనే ఓడలో ఉంటూ, తనకూ ఇతరులకూ ఎంతటి బాధ కలిగిస్తాడంటే, ఈ జీవితంలోనే నరకయాతనల తొలి రుచిని అనుభవిస్తాడు. అతడు ఎల్లప్పుడూ విచారంతో, మనఃకలవరంతో ఉంటాడు; మనస్సాక్షి గుచ్చుతూ ఉండగా వేదన పడతాడు; తన సంఘాన్ని, తన అధిపతిని ద్వేషిస్తూ, తనను తానే భరించలేని స్థితిలో ఉంటాడు. నా కుమార్తె, ఒకప్పుడు సన్యాససంఘపు విధేయత అనే తాళపుచెవిని స్వీకరించిన వ్యక్తి, ఇప్పుడు అవిధేయతకు బానిసై జీవించడం చూడటం ఎంత భయంకరమైన విషయం! ఎందుకంటే, అతడు అవిధేయతను తన యజమానురాలిగా చేసుకున్నాడు; దాని సహచరిణి అయిన అసహనాన్ని కూడా అలాగే చేసుకున్నాడు. వీటిని గర్వమూ, తన సొంత సుఖంపై మక్కువా పోషిస్తున్నాయి. ఆ గర్వం, ముందే చెప్పినట్లుగా, స్వీయప్రేమ నుండి పుడుతుంది. విధేయుడికి ఉండే స్థితికి పూర్తి విరుద్ధంగానే అతనికి అన్నీ ఉంటాయి. ఈ దౌర్భాగ్యుడు బాధ తప్ప మరే స్థితిలో ఉండగలడు? అతనిలో దైవపరప్రేమ లేదు; తన సొంత చిత్తమనే మెడను బలవంతంగా వంచవలసి వస్తుంది, కానీ గర్వం దానిని నిటారుగా ఉంచుతుంది; అతని కోరికలన్నీ సంఘ చిత్తానికి విరుద్ధంగా ఉంటాయి. సంఘం విధేయతను ఆజ్ఞాపిస్తుంది, కానీ అతడు అవిధేయతను ప్రేమిస్తాడు; సంఘం స్వచ్ఛంద పేదరికాన్ని ఆజ్ఞాపిస్తుంది, కానీ అతడు సంపదలను సొంతం చేసుకుంటూ, మరింత కూడబెట్టుకుంటూ దానిని తప్పించుకుంటాడు; సంఘం ఇంద్రియనిగ్రహాన్నీ పవిత్రతనూ ఆజ్ఞాపిస్తుంది, కానీ అతడు కామవికారాన్ని కోరుకుంటాడు. నా కుమార్తె, ఈ మూడు వ్రతాలను ఉల్లంఘించడం ద్వారా ఒక సన్యాసి పతనమవుతాడు; ఎన్నో దుస్థితుల్లో పడిపోతాడు. అతని రూపం ఇక సన్యాసి రూపంలా కాక, మానవదేహం ధరించిన పిశాచి రూపంలా ఉంటుంది. దీని గురించి మరొకచోట నీకు మరింత విపులంగా చెప్పాను. అయితే, వారి భ్రమ గురించీ, విధేయతను ప్రశంసిస్తూ దానిని ఆచరించమని చేసిన ఉద్బోధను ధిక్కరించి వారు పొందిన ఫలం గురించీ ఇప్పుడు కొంత చెబుతాను. ఈ దౌర్భాగ్యుడు తన స్వీయప్రేమ వల్ల మోసపోతున్నాడు. ఎందుకంటే అతని బుద్ధినేత్రం, మృతమైన విశ్వాసంతో, తన స్వేచ్ఛాచిత్తాన్ని తృప్తిపరచుకోవడంపైనా, లోకవిషయాలపైనా నిలిచి ఉంది. అతడు శరీరరీత్యా లోకాన్ని విడిచిపెట్టాడు, కానీ తన మమకారాల్లో మాత్రం అక్కడే ఉండిపోయాడు. విధేయత అతనికి శ్రమగా అనిపిస్తుంది కాబట్టి, ఆ శ్రమను తప్పించుకోవడానికి అవిధేయుడిగా ఉండాలనుకుంటాడు. దానివల్ల అతడు అన్నిటికంటే ఎక్కువ శ్రమకు గురవుతాడు. ఎందుకంటే, బలవంతంగానైనా ప్రేమతోనైనా అతడు విధేయత చూపక తప్పదు; ప్రేమ లేకుండా విధేయత చూపడం కంటే ప్రేమతో విధేయత చూపి ఉంటే అది మరింత మేలుగానూ, తక్కువ శ్రమతోనూ ఉండేది. అయ్యో! అతడు ఎంతగా భ్రమపడుతున్నాడు! తనను తాను తప్ప మరెవరూ అతనిని మోసం చేయడం లేదు. తనను తాను సంతోషపరచుకోవాలనుకుంటూ, తనకు తానే అసంతృప్తిని కలిగించుకుంటున్నాడు. ఎందుకంటే, తనపై విధించిన విధేయత కారణంగా తాను చేయవలసిన పనులు అతనికి నచ్చవు. అతడు సుఖాలను అనుభవించాలనీ, ఈ జీవితాన్నే తన నిత్యత్వంగా చేసుకోవాలనీ కోరుకుంటాడు. కానీ సంఘం అతడు యాత్రికుడిగా ఉండాలని కోరుకుంటుంది; ఈ విషయాన్ని అతనికి నిరంతరం నిరూపిస్తూనే ఉంటుంది. ఎందుకంటే, అతడు చక్కని, ఆహ్లాదకరమైన విశ్రాంతి స్థలంలో ఉండి, అక్కడ దొరికే సుఖసంతోషాల కోసం అక్కడే ఉండిపోవాలని కోరుకున్నప్పుడు, అతనిని మరోచోటికి బదిలీ చేస్తారు. ఆ మార్పు అతనికి బాధ కలిగిస్తుంది; ఎందుకంటే అతని చిత్తం అతని విధేయతకు విరుద్ధంగా పనిచేస్తోంది. అయినా అతడు సంఘపు క్రమశిక్షణనూ శ్రమలనూ భరించవలసిందే; అలా అతడు నిరంతర వేదనలో ఉంటాడు. కాబట్టి, అతడు తనను తాను ఎలా మోసం చేసుకుంటున్నాడో చూడు. బాధ నుండి పారిపోవాలని కోరుకుంటూ, దానికి విరుద్ధంగా, అతడు బాధలోనే పడిపోతున్నాడు. ఎందుకంటే, విధేయుడైన గొర్రెపిల్ల, నా ఏకైక కుమారుడు, స్థాపించిన సత్యమార్గమైన నిజమైన విధేయతా మార్గాన్ని అతని అంధత్వం అతనికి తెలియనివ్వదు. నా కుమారుడు ఆ మార్గం నుండి బాధను తొలగించాడు. అయినా ఈ వ్యక్తి అసత్యమార్గంలో నడుస్తూ, అక్కడ ఆనందం దొరుకుతుందని నమ్ముతున్నాడు; కానీ దానికి విరుద్ధంగా బాధనూ చేదునూ పొందుతున్నాడు. అతనికి దారి చూపేది ఎవరు? స్వీయప్రేమే, అంటే అవిధేయత పట్ల అతనికున్న మోహమే. అలాంటి వ్యక్తి తన దయనీయమైన జ్ఞానంపైనే నమ్మకం పెట్టుకుని, తన సొంత బాహుబలంతో ఈ అల్లకల్లోల సముద్రాన్ని దాటగలనని మూర్ఖుడిలా అనుకుంటాడు; తన సంఘం, తన అధిపతి బాహువుల ఆశ్రయంలో దానిని దాటడానికి ఇష్టపడడు. అలాంటి వ్యక్తి శరీరరీత్యా నిజంగానే సంఘమనే ఓడలో ఉన్నాడు, కానీ మనసులో మాత్రం లేడు. తన కోరికల్లో అతడు దానిని విడిచిపెట్టాడు. సంఘ నియమాలనుగానీ ఆచారాలనుగానీ, తన వ్రతస్వీకార సమయంలో ఆచరిస్తానని వాగ్దానం చేసిన మూడు వ్రతాలనుగానీ అతడు పాటించడు. అతడు అల్లకల్లోల సముద్రంలో ఈదుతూ, ఎదురుగాలులకు అటూ ఇటూ కొట్టుకుపోతున్నాడు; తన వస్త్రాల ద్వారా మాత్రమే ఓడకు తగులుకొని ఉన్నాడు. అతడు తన శరీరంపై సన్యాస వస్త్రం ధరిస్తున్నాడు, కానీ తన హృదయంలో కాదు. అలాంటి వ్యక్తి సన్యాస సోదరుడు కాదు, కేవలం వేషధారి; పైకి మాత్రమే మనిషి. అతని జీవితం జంతువు జీవితం కంటే హీనంగా ఉంది. ఓడలో ఉన్న మంచి సన్యాసి కంటే తాను తన చేతులతో ఈదుతూ ఎక్కువ శ్రమపడుతున్నానని అతడు చూడలేకపోతున్నాడు; తాను నిత్యమరణ ప్రమాదంలో ఉన్నాననీ గ్రహించలేకపోతున్నాడు. ఎందుకంటే, అతని వస్త్రాలు అకస్మాత్తుగా చినిగి ఓడ నుండి విడిపోతే, అతనికి ఏ పరిహారమూ ఉండదు; మరణ సమయంలో జరిగేది ఇదే. లేదు, అతడు చూడలేకపోతున్నాడు; ఎందుకంటే, స్వీయప్రేమ అనే మేఘంతో తన వెలుగును చీకటి చేసుకున్నాడు. దాని నుండే అతని అవిధేయత పుట్టింది. అది తన దుస్థితిని చూడనివ్వకుండా అతనిని అడ్డుకుంటుంది; అందువల్ల అతడు దయనీయంగా తనను తానే మోసం చేసుకుంటున్నాడు. ఈ దౌర్భాగ్యకరమైన వృక్షం ఎలాంటి ఫలాన్ని ఇస్తుంది?

“మరణమనే ఫలం, ఎందుకంటే అతని మమకారపు వేరు అహంకారంలో నాటబడి ఉంది; ఆ అహంకారాన్ని అతడు స్వార్థప్రేమ నుండి పొందాడు. అందువల్ల ఈ వేరు నుండి పుట్టేవన్నీ — పువ్వులు, ఆకులు, ఫలాలు — చెడిపోయినవే. ఈ చెట్టు మొదలు నుండి మొలిచే విధేయత, పేదరికం, బ్రహ్మచర్యం అనే మూడు కొమ్మలు, అంటే అతని అంతరంగంలోని అనురాగాలు కూడా చెడిపోయాయి. ఈ చెట్టు పుట్టించే ఆకులైన అతని మాటలు ఎంత చెడిపోయాయంటే, అశ్లీలంగా మాట్లాడే ఒక లౌకికుని నోటికి కూడా అవి తగవు. అతడు నా బోధను ప్రకటించవలసి వస్తే, నా వాక్యమనే విత్తనంతో ఆత్మలను పోషించవలసిన వ్యక్తిలా సరళంగా కాకుండా, మెరుగులు దిద్దిన పదాలతో, వాక్చాతుర్యంతో ప్రకటిస్తాడు. ఈ చెట్టు నుండి వచ్చే దుర్వాసనగల పువ్వులను చూడండి. అవే అతని అనేక రకాల ఆలోచనలు. అతడు వాటిని ఇష్టపూర్వకంగా, ఆనందంతో, సుఖంతో స్వాగతిస్తాడు. వాటికి దారితీసే సందర్భాల నుండి పారిపోకుండా, పాపకార్యాన్ని చేయగలిగేందుకు ఆ సందర్భాలనే వెదుకుతాడు. ఆ పాపకార్యమే అతనిలోని కృపావెలుగును హరించి, అతనికి నిత్యమరణాన్ని కలిగించి, అతనిని చంపే ఫలం. మరి ఈ చెట్టు పువ్వుల నుండి పుట్టిన ఆ ఫలం నుండి ఎలాంటి దుర్వాసన వస్తుంది? అవిధేయత అనే దుర్వాసన వస్తుంది. ఎందుకంటే తన హృదయాంతరంగంలో అతడు తన అధిపతి చిత్తాన్ని అవిశ్వాసపూర్వకంగా పరిశీలించి, తీర్పు తీర్చాలని కోరుకుంటాడు. అపవిత్రత అనే దుర్వాసన కూడా వస్తుంది. ఎందుకంటే అతడు అనేక అసభ్య సంభాషణలలో ఆనందిస్తూ, తన వద్ద పాపసంకీర్తన చేసేవారిని నీచంగా శోధనకు గురిచేస్తాడు.

“దౌర్భాగ్యుడా, భక్తి అనే ముసుగులో నీవు పిల్లల గుంపును దాచిపెడుతున్నావని నీకు కనిపించడం లేదా? ఇది నీ అవిధేయత వల్ల వస్తుంది. నిజంగా విధేయుడైన మఠవాసిలా నీవు సద్గుణాలను నీ పిల్లలుగా ఎంచుకోలేదు. నీ వక్రచిత్తం కోరుకునే దేనినైనా నీ అధిపతి నిరాకరిస్తున్నాడని చూసినప్పుడు, నీవు అతనిని మోసగించడానికి ప్రయత్నిస్తావు. మృదువైన లేదా కఠినమైన మాటలనే ఆకులను ఉపయోగిస్తూ, అతనితో అమర్యాదగా మాట్లాడి, అతనిని నిందిస్తావు. నీవు నీ సహోదరుని సహించలేవు; అతడు నీతో చెప్పే అతి చిన్న మాటను గానీ, చేసే మందలింపును గానీ కూడా సహించలేవు. అలాంటి సందర్భంలో వెంటనే అతనికి వ్యతిరేకంగా కోపం, ద్వేషం అనే విషఫలాన్ని పుట్టిస్తావు. నీ మేలు కోసం చేసినదానిని నీకు హాని కలిగించడానికి చేసినదిగా భావిస్తావు. అలా అభ్యంతరపడి పాపంలో పడుతూ, నీ ఆత్మ, శరీరం వేదనలో జీవించేలా చేస్తావు. నీ సహోదరుడు నీకు ఎందుకు అసంతృప్తి కలిగించాడు? ఎందుకంటే నీవు నీ ఇంద్రియసుఖం కోసమే జీవిస్తున్నావు. నీ గదిని చెరసాలగా భావించి, దాని నుండి పారిపోతావు. నీవు ఆత్మజ్ఞానం అనే గదిని విడిచిపెట్టి, అలా అవిధేయతలో పడిపోయావు; అందువల్ల నీ భౌతిక గదిలో ఉండలేకపోతున్నావు. ఖర్చు చేయడానికి నీ దగ్గర ఏమైనా ఉన్నంతవరకు, నీ ఇష్టానికి విరుద్ధంగా సామూహిక భోజనశాలకు రావు; నీ దగ్గర ఏమీ మిగలనప్పుడు అవసరమే నిన్ను అక్కడికి తీసుకువెళుతుంది.

“కాబట్టి విధేయులు తమ దారిద్ర్య వ్రతాన్ని పాటించాలని నిర్ణయించుకొని మంచి పనే చేశారు. అందువల్ల ఖర్చు చేయడానికి వారి దగ్గర ఏమీ ఉండదు; శాంతినిశ్శబ్దాలలో విధేయత శరీరాన్నీ ఆత్మనూ పోషించే భోజనశాలలోని మధురమైన బల్ల నుండి వారు దూరంగా వెళ్లిపోరు. విధేయుడైన మఠవాసి, ఈ దయనీయునిలా తనకోసం బల్ల సిద్ధం చేసుకోవడం గురించిగానీ, ఆహారం సమకూర్చుకోవడం గురించిగానీ ఆలోచించడు. ఈ దయనీయునికి భోజనశాలలో తినడం తన అభిరుచికి విరుద్ధంగా, బాధాకరంగా అనిపిస్తుంది; అందుకే అతడు దానిని తప్పించుకుంటాడు. సామూహిక ప్రార్థనాస్థలంలోకి ప్రవేశించేవారిలో అతడు ఎప్పుడూ చివరివాడు, దానిని విడిచి వెళ్లేవారిలో మొదటివాడు. పెదవులతో అతడు నన్ను సమీపిస్తాడు; హృదయంతో మాత్రం నాకు దూరంగా ఉంటాడు. ప్రాయశ్చిత్త భయంతో, వీలైనప్పుడల్లా అతడు మఠ సమావేశ మందిరం నుండి సంతోషంగా తప్పించుకుంటాడు. అక్కడ ఉండక తప్పనప్పుడు, చేయడానికి ఏమాత్రం సిగ్గుపడని తప్పులనే తలచుకొని సిగ్గుతోనూ తికమకతోనూ నిండిపోతాడు. దీనికి కారణమేమిటి? అవిధేయత. అతడు ప్రార్థనలో జాగరూకంగా ఉండడు; అంతరంగ ప్రార్థనను విస్మరించడమే కాదు, తాను తప్పనిసరిగా చేయవలసిన దివ్య స్తుతిప్రార్థనలను కూడా విస్మరిస్తాడు. అతనిలో సోదరప్రేమ లేదు, ఎందుకంటే తనను తప్ప మరెవరినీ అతడు ప్రేమించడు; తనపట్ల అతనికున్న ప్రేమ కూడా వివేకపూర్వకమైనది కాదు, పశుప్రాయమైనది. అవిధేయునిపై వచ్చిపడే కీడులు ఎంత గొప్పవంటే, అతడు పండించే దుఃఖఫలాలు ఎన్ని అంటే, నీ నాలుక వాటిని వివరించలేదు. ఓ అవిధేయతా! నీవు ఆత్మను విధేయత అనే వెలుగుకు దూరం చేసి, శాంతిని నాశనం చేసి, యుద్ధాన్ని తెచ్చిపెడతావు! అవిధేయత జీవాన్ని నాశనం చేసి మరణాన్ని ఇస్తుంది. అది మఠవాసిని తన మఠసంఘ నియమపాలన అనే ఓడ నుండి బయటకు లాగి, సముద్రంలో ముంచివేస్తుంది; మఠసంఘపు బాహువులపై విశ్రమించనివ్వకుండా, తన సొంత బాహుబలంతో ఈదేలా చేస్తుంది. అవిధేయత అతనిని సమస్త దైన్యంతో కప్పివేస్తుంది; విధేయత వల్ల కలిగే పుణ్యఫలమనే ఆహారాన్ని అతని నుండి తీసివేసి, ఆకలితో చనిపోయేలా చేస్తుంది. ప్రతి మాధుర్యానికీ మేలుకూ అతనిని దూరం చేసి, నిరంతర చేదు అనుభవాన్ని ఇస్తుంది; సమస్త కీడుల మధ్య అతడు నివసించేలా చేస్తుంది. ఈ జీవితంలోనే అతడు అనుభవించబోయే క్రూరమైన యాతనల ముందస్తు అనుభవాన్ని అది ఇస్తుంది. మరణ సమయంలో అతని వస్త్రాలు ఓడ నుండి విడదీయబడక ముందే అతడు తనను సరిదిద్దుకోకపోతే, నాకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేసినందుకు పరలోకం నుండి పడిపోయిన దయ్యాలతోపాటు, అవిధేయత అతని ఆత్మను నిత్యశిక్షకు నడిపిస్తుంది. ఓ అవిధేయుడా! అదే విధంగా నీవు కూడా విధేయతకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేసి, పరలోక ద్వారాన్ని తెరిచే తాళంచెవిని విసిరివేసి, దానికి బదులుగా అవిధేయత అనే తాళంచెవితో నరక ద్వారాన్ని తెరిచావు.”

దేవుడు విధేయుల శ్రమనుబట్టి గానీ, దానికి పట్టే కాలవ్యవధినిబట్టి గానీ కాక, నిజమైన విధేయుల ప్రేమనూ తక్షణ సంసిద్ధతనూ బట్టి పుణ్యానికి ప్రతిఫలం ఎలా ప్రసాదిస్తారనే విషయం; ఈ సద్గుణం ద్వారా దేవుడు చేసిన అద్భుతాల గురించీ, విధేయతలో వివేచన గురించీ, నిజమైన విధేయుని కార్యాలు, ప్రతిఫలం గురించీ.

“విధేయత అనే ద్రాక్షతోటలో వివిధ రీతులుగా శ్రమించడానికి మీ అందరినీ నేను నియమించాను. ప్రతి ఒక్కరూ తమ ప్రేమ పరిమాణాన్ని బట్టి ప్రతిఫలాన్ని పొందుతారు గాని, చేసే పనిని బట్టిగానీ, పనిచేసే కాలవ్యవధిని బట్టిగానీ కాదు. అంటే, ఆలస్యంగా వచ్చినవారికంటే ముందుగా వచ్చినవారికి ఎక్కువ లభించదు. ఏ పనీ లేకుండా నిలబడి ఉండగా ద్రాక్షతోట యజమాని పనికి పంపినవారి ఉదాహరణ ద్వారా నా సత్యం పవిత్ర సువార్తలో మీకు చెప్పినది ఇదే. ఎందుకంటే, తెల్లవారుజామున వెళ్లినవారికి ఇచ్చినంతే ప్రథమ లేదా తృతీయ ప్రార్థనా వేళలో వెళ్లినవారికీ ఆయన ఇచ్చాడు. షష్ఠ, నవమ ప్రార్థనా వేళలలో, చివరికి సాయంకాల ప్రార్థనా వేళలో వెళ్లినవారు కూడా మొదటివారితో సమానంగా పొందారు. మీకు ప్రతిఫలం లభించేది సమయాన్ని బట్టిగానీ, పనిని బట్టిగానీ కాకుండా, మీ ప్రేమ పరిమాణాన్ని బట్టేనని నా సత్యం ఈ విధంగా మీకు చూపుతోంది. చాలామంది బాల్యంలోనే ఈ ద్రాక్షతోటలో పనిచేయడానికి నియమించబడతారు; కొందరు జీవితంలో తరువాత ప్రవేశిస్తారు, మరికొందరు వృద్ధాప్యంలో ప్రవేశిస్తారు. కొన్నిసార్లు చివరగా వచ్చినవారు తమకు మిగిలిన సమయం కొద్దిగానే ఉందని గ్రహించి, ఎంతటి ప్రేమాగ్నితో శ్రమిస్తారంటే, బాల్యంలో ప్రవేశించినవారిని అందుకుంటారు; ఎందుకంటే ఆ మొదటివారు నెమ్మదిగానే ముందుకు సాగారు. కాబట్టి విధేయత పట్ల ప్రేమ ద్వారానే ఆత్మ పుణ్యఫలాన్ని పొందుతుంది; శాంతి సముద్రమైన నాలో తన హృదయమనే పాత్రను నింపుకుంటుంది. చాలామందిలో విధేయత ఎంత తక్షణంగా స్పందించేదిగా, వారిలో మూర్తీభవించినట్లుగా మారుతుందంటే, తమ పెద్ద ఆజ్ఞాపించిన దానిలోని కారణాన్ని తెలుసుకోవాలని వారు కోరుకోవడమే కాకుండా, ఆయన నోటి నుంచి మాట పూర్తిగా వెలువడేవరకు కూడా వేచి ఉండరు; ఎందుకంటే విశ్వాసపు వెలుగుతో వారు ఆయన ఉద్దేశాన్ని గ్రహిస్తారు. అందువల్ల నిజమైన విధేయత గల వ్యక్తి మాటకంటే ఉద్దేశానికే ఎక్కువగా విధేయత చూపుతాడు. తన పెద్ద చిత్తం నా చిత్తంలో స్థిరంగా ఉందనీ, అందుచేత ఆయన ఆజ్ఞ నా ఏర్పాటు నుంచీ, నా చిత్తం నుంచీ వచ్చిందనీ భావిస్తాడు. అందుకే అతడు మాటకంటే ఉద్దేశానికే ఎక్కువగా విధేయత చూపుతాడని మీతో చెబుతున్నాను. అతడు మాటకు కూడా విధేయత చూపుతాడు; అయితే అంతకుముందే తన పెద్ద చిత్తమే నా చిత్తమని విశ్వాసపు వెలుగులో చూసి, గుర్తించి, తన అంతరంగ సమ్మతితో ఆధ్యాత్మికంగా దానికి విధేయత చూపి ఉంటాడు. పితరుల జీవితాలలో ఇది చక్కగా కనిపిస్తుంది. తన పెద్ద ఆజ్ఞకు వెంటనే హృదయపూర్వకంగా విధేయత చూపి, ‘o’ అనే అక్షరాన్ని రాయడం మొదలుపెట్టిన ఒక మఠవాసి గురించి మీరు అక్కడ చదువుతారు; అయితే ఆ అక్షరాన్ని పూర్తిచేయడానికి అతనికి చోటు లేదు. అందువల్ల అతని తక్షణ విధేయత నాకు ఎంత ప్రీతికరమో చూపించడానికి, నా దయ ఆ అక్షరంలోని మిగిలిన సగాన్ని బంగారంతో రాసి అతనికి ఒక నిదర్శనాన్ని ఇచ్చింది. ఈ మహిమగల సద్గుణం నాకు ఎంత ప్రీతికరమైనదంటే, మరే ఇతర సద్గుణానికీ ఇన్ని అద్భుత సూచనలనూ సాక్ష్యాలనూ నేను ఇవ్వలేదు; ఎందుకంటే ఇది విశ్వాసపు ఉన్నత శిఖరం నుంచి ఉద్భవిస్తుంది.”

“ఈ సద్గుణం నాకు ఎంత ప్రీతికరమో చూపించడానికి, భూమి దీనికి లోబడుతుంది, జంతువులు దీనికి లోబడతాయి — విధేయుని పాదాల క్రింద నీరు గట్టిపడుతుంది. భూమి విధేయత విషయానికొస్తే, ఒక శిష్యుని గురించి చదివినది మీకు గుర్తుండే ఉంటుంది. అతని మఠాధిపతి అతనికి ఒక ఎండుకర్రను ఇచ్చి, దానిని నేలలో నాటి ప్రతిరోజూ నీరు పోయమని విధేయత పేరిట ఆజ్ఞాపించాడు. అలా చేయడం వల్ల ఏమైనా మేలు ఎలా కలుగుతుందని అతడు అడగలేదు. అది సాధ్యమా కాదా అని విచారించకుండా, ఎంతో గొప్ప విశ్వాసంతో ఆ ఆజ్ఞను నెరవేర్చాడు. దాంతో ఆ ఎండుకర్ర ఆకులు తొడిగి, ఫలాలు కాసింది. ఆ ఆత్మ అవిధేయత అనే ఎండిన స్థితి నుండి లేచి, సద్గుణమనే పచ్చని ఆకులతో కప్పబడి, విధేయత అనే ఫలాన్ని ఇచ్చిందనడానికి అది ఒక చిహ్నమైంది. అందుకే ఆ చెట్టు పండును పవిత్ర పితరులు విధేయతా ఫలం అని పిలిచారు. జంతువులు కూడా విధేయునికి లోబడతాయని మీరు తెలుసుకుంటారు. ఎందుకంటే ఒక శిష్యుడు, విధేయత పేరిట తనకు ఇచ్చిన ఆజ్ఞ ప్రకారం, తన పవిత్రతతోను సద్గుణంతోను ఒక డ్రాగన్‌ను పట్టుకొని తన మఠాధిపతి వద్దకు తీసుకువచ్చాడు. అయితే ఆ మఠాధిపతి, ఆత్మకు నిజమైన వైద్యునిలా, అతడు వ్యర్థకీర్తి అనే గాలికి కొట్టుకుపోకుండా ఉండటానికీ, అతని సహనాన్ని పరీక్షించడానికీ, కఠినమైన మాటలతో అతణ్ణి పంపివేస్తూ ఇలా అన్నాడు: ‘నీవే ఒక మృగానివి; నీతోపాటు మరొక మృగాన్ని కూడా తీసుకువచ్చావు.’ ఇక అగ్ని విషయానికొస్తే, నాకు చూపవలసిన విధేయతను మీరడం కంటే అగ్నిలో పడవేయబడటానికే ఎందరో సిద్ధపడ్డారని, నా ఆజ్ఞవల్ల అగ్ని వారికి హాని చేయలేదని మీరు పవిత్ర గ్రంథంలో చదివారు. అగ్నిగుండంలో సంతోషంగా ఉన్న ఆ ముగ్గురు బాలుర విషయంలో ఇలాగే జరిగింది. మీకు చెప్పగల మరెందరి విషయంలోనూ ఇలాగే జరిగింది. మునిగిపోతున్న ఒక శిష్యుణ్ణి రక్షించడానికి విధేయతతో పంపబడిన మౌరుస్‌ను నీరు మోసింది. అతడు తన గురించి ఆలోచించలేదు; విశ్వాసపు వెలుగులో తన అధికారి ఆజ్ఞను ఎలా నెరవేర్చాలనే ఆలోచించాడు. అందువల్ల అతడు ఎండిన నేలపై నడిచినట్లే నీటిపై నడిచి, ఆ శిష్యుణ్ణి రక్షించాడు. మీరు మీ వివేకనేత్రాన్ని తెరిస్తే, ప్రతిదానిలోనూ ఈ సద్గుణపు ఔన్నత్యం వెల్లడవడం చూస్తారు. విధేయత కోసం మిగిలినదంతా విడిచిపెట్టాలి. మీ శరీరం నేల నుండి పైకి లేచేంతగా మీరు ధ్యానంలోనూ నాతో మానసిక ఐక్యతలోనూ ఉన్నత స్థితికి ఎత్తబడినప్పుడు, మీకు విధేయత పేరిట ఏదైనా ఆజ్ఞ ఇవ్వబడితే (ఇది సాధారణంగా చెబుతున్నాను; ఒక నియమానికి ఆధారం కాలేని ఏదో ప్రత్యేక సందర్భాన్ని ఉద్దేశించి కాదు), సాధ్యమైతే మిమ్మల్ని మీరు బలవంతపెట్టుకొని లేచి, మీకు ఇచ్చిన ఆజ్ఞను నెరవేర్చాలి. అయినా అవసరం, ప్రేమధర్మం లేదా విధేయత కోసం తప్ప మీరు ప్రార్థనను ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టకూడదు. నా సేవకుల విధేయత ఎంత తక్షణమైనదిగా ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నానో, అది నాకు ఎంత ప్రీతికరమో మీరు గ్రహించడానికే ఇలా చెబుతున్నాను. విధేయుడు చేసే ప్రతిదీ అతనికి పుణ్యఫలానికి మూలమవుతుంది. అతడు భుజిస్తే, విధేయతే అతని ఆహారం; అతడు నిద్రిస్తే, అతని కలలు విధేయతే; అతడు నడిచినా, నిశ్చలంగా ఉన్నా, ఉపవాసం చేసినా, జాగరణ చేసినా — అతడు చేసే ప్రతిదీ విధేయతే; అతడు తన పొరుగువారికి సేవ చేస్తే, అతడు సేవించేది విధేయతనే. సామూహిక ప్రార్థనా స్థలంలోనైనా, భోజనశాలలోనైనా, తన గదిలోనైనా అతణ్ణి నడిపించేది ఏమిటి? అత్యంత పవిత్రమైన విశ్వాసపు వెలుగుతో కూడిన విధేయతే. ఆ వెలుగుతో అతడు అణచివేసిన తన స్వీయచిత్తాన్ని చంపి, తన నుండి పారద్రోలి, తన పట్ల ద్వేషంతో తన మఠసంఘపు, తన అధికారి బాహువులకు తనను తాను అప్పగించుకున్నాడు. ఆ నౌకలో విధేయతతో విశ్రమిస్తూ, తన అధికారి తనను నడిపించడానికి అనుమతిస్తూ, అతడు ఈ జీవితపు తుఫానులతో కూడిన సముద్రాన్ని ప్రశాంతమైన, నిర్మలమైన మనస్సుతోను, హృదయ శాంతితోను దాటాడు. ఎందుకంటే విధేయత, విశ్వాసం అతనిలోని చీకటినంతటినీ తొలగించాయి. సమస్త బలహీనతను, భయాన్ని పోగొట్టుకొని, సమస్త దౌర్బల్యానికీ, మితిమీరిన భయానికీ మూలమైన తన స్వంత చిత్తాన్ని నిర్మూలించి, అతడు బలంగా, స్థిరంగా నిలుస్తాడు. మరి విధేయత అనే ఈ వధువు ఆహారం ఏమిటి? తన గురించిన జ్ఞానాన్ని, నా గురించిన జ్ఞానాన్ని ఆమె భుజిస్తుంది. తన ఉనికిలేమిని, పాపస్థితిని తెలుసుకొని, నేనే ఉనికి గలవాడనని తెలుసుకొని, అలా శరీరధారణ చేసిన వాక్కులో నా సత్యాన్ని భుజిస్తూ తెలుసుకుంటుంది. ఆమె ఏమి త్రాగుతుంది? రక్తాన్ని. ఆ రక్తంలో వాక్కు ఆమెకు నా సత్యాన్ని, ఆమె పట్ల నాకున్న వర్ణించలేని ప్రేమను, ఆయన నిత్య తండ్రినైన నేను ఆయనకు విధించిన విధేయతను చూపించాడు. అందువల్ల ఆమె వాక్కు యొక్క ప్రేమతోను విధేయతతోను మత్తిల్లి, తనను తాను, తన స్వంత అభిప్రాయాలను, జ్ఞానాన్ని కోల్పోయి, కృప ద్వారా నన్ను పొందుతూ, పవిత్ర విధేయతలో విశ్వాసపు వెలుగుతో ప్రేమ ద్వారా నన్ను ఆస్వాదిస్తుంది.

“విధేయుడు తన జీవితమంతా శాంతి వచనాలు పలుకుతాడు; మరణసమయంలో తన అధికారి తనకు వాగ్దానం చేసినదానిని తన మరణసమయంలో పొందుతాడు. అంటే, నిత్యజీవాన్ని, శాంతి దర్శనాన్ని, అత్యున్నతమైన నిత్య ప్రశాంతతను, విశ్రాంతిని పొందుతాడు. అది ఎవరూ విలువ కట్టలేని, గ్రహించలేని అమూల్యమైన మేలు. ఎందుకంటే, అది అనంతమైన మేలు కనుక, తనకంటే చిన్నదైన దేనిలోనూ అది ఇమడదు. సముద్రంలో ముంచిన పాత్ర సముద్రమంతటినీ తనలో ఇముడ్చుకోలేక, తాను పట్టగలిగినంత నీటిని మాత్రమే ఉంచుకున్నట్లే ఇది కూడా. సముద్రమొక్కటే తనను తాను పూర్తిగా ఇముడ్చుకోగలదు. అలాగే ప్రశాంత సముద్రమైన నేను మాత్రమే నన్ను నేను నిజంగా గ్రహించగలను, నా విలువను తెలుసుకోగలను. నన్ను నేను తెలుసుకొని, నా విలువను గ్రహించడంలో నేను ఆనందిస్తాను. ఈ ఆనందాన్ని, నాలో నాకు ఉన్న ఈ మేలును, నీతోనూ అందరితోనూ ఒక్కొక్కరి కొలతకు అనుగుణంగా పంచుకుంటాను. నేను మిమ్మల్ని ఖాళీగా వదిలిపెట్టను; సంపూర్ణ ఆనందభాగ్యాన్ని ఇస్తూ నింపుతాను. నా మంచితనం తనకు ఎంతగా అనుగ్రహించబడుతుందో, అంతగా ప్రతి ఒక్కరూ దానిని గ్రహించి తెలుసుకుంటారు. ఈ విధంగా, విధేయుడు సత్యంపై విశ్వాసమనే వెలుగు ప్రేమ కొలిమిలో జ్వలిస్తుండగా, వినయంతో అభిషేకించబడి, రక్తంతో మత్తిల్లి, తన సోదరియైన సహనంతో కలిసి, తనను తాను తక్కువగా ఎంచుకోవడం, ధైర్యం, చలించని పట్టుదల, ఇతర సద్గుణాలన్నిటితో కూడి (అంటే, సద్గుణాల ఫలంతో కూడి), తన సృష్టికర్తనైన నా నుండి తన అంతిమ గమ్యాన్ని పొందుతాడు.”

ఇది గ్రంథమంతటి సంక్షిప్త పునర్వివరణ.

“ఓ అత్యంత ప్రియమైన, ఎంతగానో ప్రేమించే కుమార్తె, విధేయతను గూర్చిన నీ కోరికను నేను ఇప్పుడు మొదటి నుండి చివరి వరకు నెరవేర్చాను.

“నీకు బాగా గుర్తుంటే, నీవు ఆర్తితో కూడిన కోరికతో నన్ను నాలుగు విన్నపాలు అడిగావు. నిజానికి, నీ ఆత్మలో నా ప్రేమాగ్నిని మరింత పెంచడానికి నేనే నీ చేత ఆ విన్నపాలు చేయించాను. వాటిలో ఒకటి నీ కోసం చేసినది. నా సత్యంతో నిన్ను ప్రకాశింపజేసి, నీవు తెలుసుకోవాలని కోరిన ఈ సత్యాన్ని ఎలా తెలుసుకోగలవో చూపిస్తూ, ఆ విన్నపాన్ని నెరవేర్చాను. విశ్వాసపు వెలుగులో నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడం ద్వారా, నన్ను తెలుసుకోవడం ద్వారా ఆ సత్యజ్ఞానాన్ని ఎలా పొందగలవో నీకు వివరించాను. నీవు నన్ను అడిగిన రెండవ విన్నపం, నేను లోకంపై కరుణ చూపాలని. మూడవ విన్నపంలో నీవు పరిశుద్ధ సభ అనే ఆధ్యాత్మిక శరీరం కోసం ప్రార్థించావు: దాని నుండి చీకటిని, హింసలను తొలగించి, నీ స్వీయ కోరిక మేరకు దాని దోషాలకు నీలో శిక్ష విధించాలని అడిగావు. దీనిని గూర్చి నేను వివరించినదేమిటంటే, పరిమిత కాలంలో విధించే ఏ శిక్షయైనా, ఆత్మ కోరికతోనూ హృదయ పశ్చాత్తాపంతోనూ ఏకం చేయబడితే తప్ప, అనంత మేలునైన నాకు వ్యతిరేకంగా చేసిన పాపానికి పరిహారం కాలేదు. దీనిని ఎలా చేయాలో నీకు వివరించాను. లోకంపై కరుణ చూపాలని నేను కోరుకుంటున్నానని కూడా నీకు చెప్పాను. కరుణ నా విశిష్ట లక్షణమని నీకు నిరూపించాను. ఎందుకంటే, మానవునిపై నాకున్న కరుణ వల్ల, వెలకట్టలేని ప్రేమ వల్ల, నా ఏకైక జనిత కుమారుడైన వాక్కును భూమిపైకి పంపాను. విషయాలను నీవు పూర్తిగా స్పష్టంగా గ్రహించడానికి, నా దైవస్వభావం మీ మానవ స్వభావంతో ఏకమవడం ద్వారా భూమి నుండి పరలోకం వరకు విస్తరించిన వంతెన రూపంలో ఆయనను నీకు చూపించాను.

“నా సత్యాన్ని గురించి నీకు మరింత వెలుగునిచ్చేందుకు, ఈ వంతెన మూడు మెట్లపై, అంటే ఆత్మకున్న మూడు శక్తులపై ఎలా నిర్మించబడిందో కూడా నీకు చూపించాను. నీకు తెలిసినట్లుగా, ఈ మూడు మెట్లను నీ శరీరంలోని పాదాలు, ప్రక్క, నోరు అనే ప్రతీకల ద్వారా కూడా నీకు చూపించాను. వాటి ద్వారా ఆత్మలోని మూడు స్థితులను కూడా సూచించాను: అపరిపూర్ణ స్థితి, పరిపూర్ణ స్థితి, అత్యంత పరిపూర్ణ స్థితి. ఈ చివరి స్థితిలో ఆత్మ నాతో ఐక్యపరిచే ప్రేమ యొక్క ఔన్నత్యాన్ని చేరుకుంటుంది. ప్రతి స్థితిలోనూ అపరిపూర్ణతను తొలగించుకొని పరిపూర్ణతను చేరుకునే మార్గాలను నీకు స్పష్టంగా చూపించాను. తాను ఏ మార్గంలో నడుస్తున్నదో ఆత్మ ఎలా తెలుసుకోగలదో, అపవాది కలిగించే రహస్య భ్రమలను, ఆధ్యాత్మిక స్వీయప్రేమ కలిగించే రహస్య భ్రమలను ఎలా గుర్తించగలదో కూడా చూపించాను. ఈ మూడు స్థితుల గురించి మాట్లాడుతూ, నా కరుణ వెలువరించే మూడు తీర్పుల గురించి కూడా చెప్పాను. ఒకటి ఈ జీవితంలో కలిగే తీర్పు; రెండవది, నిరీక్షణ లేకుండా ఘోరపాపంలో మరణించేవారికి మరణ సమయంలో కలిగే తీర్పు. వారి దుస్థితిని గురించి నీతో మాట్లాడినప్పుడు, వారు అపవాది మార్గంలో వంతెన కిందుగా వెళ్లారని నీకు చెప్పాను. మూడవది అంతిమమైన, సార్వత్రికమైన తీర్పు. నేను ఇచ్చిన శరీరాలను అందరూ తిరిగి ధరించినప్పుడు, శిక్షకు గురైనవారు అనుభవించే బాధ గురించి, ధన్యులు పొందే మహిమ గురించి నీకు కొంత చెప్పిన నేనే, నా సేవకుల దీర్ఘకాల సహనం ద్వారా నా వధువును సంస్కరిస్తానని కూడా నీకు వాగ్దానం చేశాను; ఇప్పుడు మళ్లీ ఆ వాగ్దానాన్ని పునరుద్ఘాటిస్తున్నాను. అందుచేత, ఆమె అక్రమాల గురించి నీతో కలిసి నేనూ విలపిస్తూ, సహనంతో భరించమని నిన్ను ఆహ్వానిస్తున్నాను. నేను ఆమెకు ఇచ్చిన పరిచారకుల ఔన్నత్యాన్ని, లౌకిక విశ్వాసులు వారిపట్ల కలిగి ఉండాలని నేను కోరుకునే గౌరవాన్ని నీకు చూపించాను. నా పరిచారకుల పాపాల కారణంగా వారిపట్ల ఆ గౌరవం ఎందుకు తగ్గకూడదో, అలా గౌరవం తగ్గించడం నాకు ఎంత అయిష్టమో నీకు తెలియజేశాను; దేవదూతల్లా జీవించేవారి సద్గుణాన్ని గురించి కూడా చెప్పాను. ఈ విషయం గురించి నీతో మాట్లాడుతూనే, పవిత్ర సంస్కారాల ఔన్నత్యాన్ని కూడా ప్రస్తావించాను. అంతేకాక, కన్నీటి స్థితుల గురించి, అవి ఎక్కడి నుంచి ఉద్భవిస్తాయో నీవు తెలుసుకోవాలని కోరుకొని, ఆ విషయాన్ని గురించి నీతో మాట్లాడాను. కన్నీళ్లన్నీ హృదయమనే ఊట నుంచి వెలువడతాయని చెప్పి, వాటి కారణాలను వరుసగా నీకు తెలియజేశాను.

“కన్నీటి నాలుగు స్థితుల గురించే కాక, మరణాన్ని మొలకెత్తించే ఐదవ స్థితి గురించి కూడా నీకు చెప్పాను. ఒక వ్యక్తికి సంబంధించిన ప్రత్యేక విషయంలో నేను తగిన ఏర్పాటు చేయాలన్న నీ నాలుగవ విన్నపానికి కూడా సమాధానమిచ్చాను; నీకు తెలిసినట్లుగా నేను ఏర్పాటు చేశాను. ఇంతేకాక, నా దైవపరిపాలనను సాధారణంగానూ, ప్రత్యేక విషయాలలోనూ నీకు వివరించాను. ప్రపంచపు తొలి ఆరంభం నుంచి అంతం వరకు ప్రతిదీ దైవపరిపాలన ద్వారానే ఎలా జరుగుతుందో నీకు చూపించాను. నీవు నాలో పవిత్రతను పొందేందుకు, నా సత్యం నీలో నెరవేరేందుకు, నీ మేలు కోసమే నీ జీవితంలోని ప్రతి పరిస్థితినీ, లౌకికమైనవీ ఆధ్యాత్మికమైనవీ అయిన కష్టాలనూ ఓదార్పులనూ నీకు ఇస్తున్నాను లేదా నీకు సంభవించడానికి అనుమతిస్తున్నాను. ఆ సత్యం ఇదే: నిత్యజీవాన్ని పొందేందుకు నేను నిన్ను సృష్టించాను; వాక్కు అయిన నా ఏకైక కుమారుని రక్తం ద్వారా దీనిని వెల్లడించాను.

“విధేయత యొక్క పరిపూర్ణత గురించి, అవిధేయత యొక్క అపరిపూర్ణత గురించి, విధేయతను ఎలా పొందవచ్చో, ఎలా నాశనం చేసుకోవచ్చో మాట్లాడతానన్న నా వాగ్దానాన్ని, నీ కోరికను కూడా నా చివరి మాటలలో నెరవేర్చాను. దానిని అన్నిటినీ తెరిచే తాళంచెవిగా నీకు చూపించాను; నిజంగా అది అలాంటిదే. ప్రత్యేక విధేయత గురించి, పరిపూర్ణుల గురించి, అపరిపూర్ణుల గురించి, మఠజీవనంలో ఉన్నవారి గురించి, లోకంలో జీవించేవారి గురించి కూడా నీతో మాట్లాడి, ప్రతి ఒక్కరి స్థితిని నీకు విడివిడిగా వివరించాను. విధేయత ఇచ్చే శాంతిని గురించి, అవిధేయత కలిగించే యుద్ధాన్ని గురించి, అవిధేయత చూపే వ్యక్తి ఎలా మోసపోతారో కూడా చెప్పాను. ఆదాము అవిధేయత వల్ల మరణం లోకంలోకి ఎలా వచ్చిందో నీకు చూపించాను. నిత్య తండ్రిని, సర్వోన్నతమైన నిత్య సత్యాన్ని అయిన నేను, ఈ మొత్తం విషయానికి ముగింపుగా నీకు చెప్పేది ఇదే: వాక్కు అయిన నా ఏకైక కుమారుని విధేయతలో నీకు జీవం ఉంది. ఆ మొదటి పాత మానవుని నుంచి మీకు మరణపు అంటు సోకినట్లే, విధేయత అనే తాళంచెవిని స్వీకరించే మీ అందరికీ నూతన మానవుడైన మధుర యేసు జీవపు అంటు సోకింది. పరలోకానికి వెళ్లే మార్గం తెగిపోయినందున, ఆయననే నేను వంతెనగా చేశాను. ఇప్పుడు నిన్నూ, నా ఇతర సేవకులనూ దుఃఖించమని కోరుతున్నాను; ఎందుకంటే మీ దుఃఖం ద్వారా, వినయపూర్వకమైన నిరంతర ప్రార్థన ద్వారా నేను లోకంపై కరుణ చూపుతాను. లోకానికి మరణించి, ఈ సత్యమార్గంలో వేగంగా సాగిపోండి; నెమ్మదిగా వెళ్తే మీరు బందీలుగా చిక్కుకోవచ్చు. మొదటికంటే ఇప్పుడు దీనిని నీ నుంచి మరింతగా కోరుతున్నాను; ఎందుకంటే ఇప్పుడు నా సత్యాన్ని నీకు వెల్లడించాను. ఆత్మజ్ఞానమనే గదిని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టకుండా జాగ్రత్తపడు. ఆ గదిలోనే నేను నీకు ఇచ్చిన నిధిని భద్రపరచుకొని, వినియోగించు. ఆ నిధి, సజీవ శిల అయిన మధుర క్రీస్తు యేసుపై పునాది వేసుకున్న సత్యబోధ. అది చీకటిని చెదరగొట్టే వెలుగును ధరించి ఉంది. నాకు అత్యంత ప్రియమైన, మధురమైన కుమార్తె, ఆ బోధనే సత్యంలో నీవు ధరించు.”

ఈ పరమ భక్తిగల ఆత్మ దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ, ఆయనను స్తుతిస్తూ, సమస్త లోకం కొరకు, పరిశుద్ధ సభ కొరకు ప్రార్థించి, విశ్వాస సద్గుణాన్ని కొనియాడుతూ ఈ రచనను ఎలా ముగిస్తుందో.

అప్పుడు ఆ ఆత్మ, బుద్ధినేత్రంతో చూసి, పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగులో విధేయత యొక్క సత్యాన్ని, శ్రేష్ఠతను తెలుసుకొని, ప్రేమతోనూ పరవశమైన ఆకాంక్షతోనూ దానిని విని, ఆస్వాదించి, దివ్య మహిమను తిలకిస్తూ ఆయనకు కృతజ్ఞతలు తెలిపింది. ఇలా పలికింది: “నిత్య పితా, నీకు కృతజ్ఞతలు, కృతజ్ఞతలు! ఎందుకంటే నీ చేతుల పనియైన నన్ను నీవు తృణీకరించలేదు; నా నుండి నీ ముఖాన్ని తిప్పుకోలేదు; నా కోరికలను తిరస్కరించలేదు. వెలుగువైన నీవు నా చీకటిని లెక్కచేయలేదు; నిజమైన జీవమైన నీవు నా సజీవ మరణాన్ని లెక్కచేయలేదు; వైద్యుడవైన నీవు నా తీవ్రమైన రుగ్మతలను చూసి వెనుదిరగలేదు; నిత్య పరిశుద్ధతవైన నీవు నాలో నిండివున్న అనేక దైన్యస్థితులను పట్టించుకోలేదు; అనంతుడవైన నీవు నా పరిమితత్వాన్ని ఉపేక్షించావు; జ్ఞానస్వరూపివైన నీవు నా మూర్ఖత్వాన్ని ఉపేక్షించావు. నీ జ్ఞానము, నీ మంచితనము, నీ కరుణ, నీ అనంత మేలు ఈ అపారమైన చెడులను, పాపాలను, నాలో ఉన్న మరెన్నింటినో ఉపేక్షించాయి. నీ కరుణ ద్వారా సత్యాన్ని తెలుసుకొని, నీ ప్రేమను, నా పొరుగువారి పట్ల ప్రేమను కనుగొన్నాను. నన్ను ఏది ప్రేరేపించింది? నా సుగుణాలు కాదు, నీ ప్రేమ మాత్రమే. నీవు నాకు వెల్లడించిన సత్యాన్ని నేను తెలుసుకొని గ్రహించేలా, విశ్వాసపు వెలుగుతో నా బుద్ధినేత్రాన్ని ప్రకాశింపజేయడానికి అదే ప్రేమ నిన్ను ప్రేరేపించుగాక. నీవు చేసిన మేళ్లను నా జ్ఞాపకశక్తి నిలుపుకోగలిగేలా అనుగ్రహించు. నా సంకల్పం నీ ప్రేమాగ్నిలో మండేలా అనుగ్రహించు. ఆ అగ్ని నాలో ఎంతగా పనిచేయాలంటే, నేను రక్తం చిందించడానికి నా శరీరాన్ని సమర్పించి, ఆ రక్తం పట్ల ప్రేమతో చిందించిన నా రక్తం ద్వారా, విధేయత అనే తాళంచెవితో పరలోక ద్వారాన్ని తెరవగలగాలి. పవిత్ర సభ అనే ఆధ్యాత్మిక దేహంలో ఉన్న వివేచనగల ప్రతి సృష్టి కోసం, అందరి కోసం సమష్టిగానూ, ఒక్కొక్కరి కోసం ప్రత్యేకంగానూ, నా పూర్ణహృదయంతో దీనిని నిన్ను అడుగుతున్నాను. నేను ఉనికిలోకి రాకముందే నీవు నన్ను ప్రేమించావని ఒప్పుకుంటున్నాను, నిరాకరించను. నీ సృష్టియైన నాపై ప్రేమతో నీవు పరవశించినట్లుగా, నా పట్ల నీ ప్రేమ వర్ణనాతీతమైనదని ఒప్పుకుంటున్నాను. ఓ నిత్య త్రిత్వమా! ఓ దైవత్వమా! నీ కుమారుని రక్తానికి విలువను ఇచ్చింది ఆ దైవత్వమే. ఓ నిత్య త్రిత్వమా, నీవు అగాధ సముద్రానివి. నీలో నేను ఎంత లోతుగా ప్రవేశిస్తే అంత ఎక్కువగా కనుగొంటాను; ఎంత ఎక్కువగా కనుగొంటే అంత ఎక్కువగా వెదుకుతాను. నీ అగాధంలో ఆత్మకు తృప్తి కలగదు. ఎందుకంటే, నిత్య త్రిత్వమా, నీ వెలుగులో వెలుగుతో నిన్ను చూడాలని కోరుకుంటూ, ఆత్మ నిరంతరం నీ కోసం ఆకలిగొంటుంది. జీవజలపు ఊట కోసం జింక తపించినట్లుగా, చీకటితో నిండిన ఈ శరీరమనే చెరసాలను విడిచి నిన్ను యథార్థంగా చూడాలని నా ఆత్మ తపిస్తోంది. ఓ నిత్య త్రిత్వమా, ప్రేమాగ్నివి, ప్రేమాగాధానివి, ఇంకెంతకాలం నీ ముఖం నా కళ్లకు మరుగై ఉంటుంది? నా శరీరమనే మేఘాన్ని వెంటనే కరిగించు. నీ సత్యంలో నిన్ను గురించి నీవు నాకు ఇచ్చిన జ్ఞానం, నా శరీరపు భారాన్ని విడిచిపెట్టి, నీ నామ మహిమకూ స్తుతికీ నా జీవితాన్ని అర్పించాలని నాలో తపన రేకెత్తిస్తోంది. ఎందుకంటే, నిత్య త్రిత్వమా, నీ వెలుగులో బుద్ధినేత్రపు కాంతితో నీ అగాధాన్ని, నీ సృష్టి సౌందర్యాన్ని నేను ఆస్వాదించి చూశాను. నీలో నన్ను నేను చూసుకున్నప్పుడు, నేను నీ ప్రతిరూపమని గ్రహించాను. ఓ నిత్య పితా, నీ శక్తి ద్వారా నాకు జీవం ప్రసాదించబడింది; నీ ఏకైక కుమారునికి చెందిన నీ జ్ఞానం నా బుద్ధిలో ప్రకాశిస్తోంది; నా సంకల్పం నీ నుండి, నీ కుమారుని నుండి వెలువడే నీ పవిత్రాత్మతో ఏకమై ఉంది; ఆయన ద్వారానే నేను నిన్ను ప్రేమించగలుగుతున్నాను. నిత్య త్రిత్వమా, నీవే నా సృష్టికర్తవు, నేను నీ చేతుల పనిని. నీ కుమారుని రక్తంలో నీవు నాకు ప్రసాదించిన నూతన సృష్టి ద్వారా, నీ చేతిపని సౌందర్యాన్ని నీవు ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నావని తెలుసుకున్నాను. ఓ అగాధమా! ఓ నిత్య దైవత్వమా! ఓ గంభీర సముద్రమా! నిన్ను నీవే ఇవ్వడం కంటే ఎక్కువగా నాకు ఇంకేమి ఇవ్వగలవు? నీవు ఎన్నటికీ తరిగిపోకుండా నిరంతరం మండే అగ్నివి; నీ తాపంతో ఆత్మలోని స్వార్థప్రేమ అంతటినీ దహించివేస్తావు. చల్లదనమంతటినీ తొలగించే అగ్నివి నీవు; నీ సత్యమంతటినీ నేను తెలుసుకునేలా నీ వెలుగుతో నన్ను ప్రకాశింపజేస్తావు. నా బుద్ధినేత్రాన్ని ప్రకృతికి అతీతంగా ప్రకాశింపజేసే, అన్ని వెలుగులకన్నా ఉన్నతమైన వెలుగు నీవే. నీవు విశ్వాసపు వెలుగును ఎంత సమృద్ధిగా, ఎంత పరిపూర్ణంగా స్పష్టం చేస్తావంటే, నా ఆత్మ సజీవంగా ఉందనీ, ఈ వెలుగులో నిజమైన వెలుగువైన నిన్ను స్వీకరిస్తోందనీ నేను చూడగలుగుతున్నాను. విశ్వాసపు వెలుగు ద్వారా వాక్కు అయిన నీ ఏకైక కుమారుని జ్ఞానంలో నేను జ్ఞానాన్ని సంపాదించాను. విశ్వాసపు వెలుగులో నేను బలంతో, స్థిరత్వంతో, పట్టుదలతో నిలుస్తాను. విశ్వాసపు వెలుగులో నేను నిరీక్షిస్తున్నాను; మార్గమధ్యంలో నన్ను సొమ్మసిల్లనీయకు. ఈ వెలుగు లేకపోతే నేను ఇంకా చీకటిలోనే నడుస్తూ ఉండేదాన్ని; ఈ వెలుగే నాకు మార్గాన్ని నేర్పుతుంది. అందుకే, ఓ నిత్య పితా, పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగుతో నీవు నన్ను ప్రకాశింపజేశావని చెప్పాను. నిజంగా ఈ వెలుగు ఒక సముద్రం. ఎందుకంటే, నిత్య త్రిత్వమా, ప్రశాంత సముద్రానివైన నీలో ఆత్మ ఆనందిస్తుంది. ఈ సముద్రపు నీరు కలుషితం కాదు; అది ఆత్మకు భయం కలిగించదు, ఎందుకంటే ఆత్మకు సత్యం తెలుసు. అది మధురమైన రహస్యాలను వెల్లడిచేసే అగాధం. అందువల్ల నీ విశ్వాసపు వెలుగు సమృద్ధిగా ఉన్నచోట, ఆత్మ తాను నమ్ముతున్నదాని గురించి నిశ్చయంగా ఉంటుంది. ఈ నీరు ఒక మాయాదర్పణం. నిత్య త్రిత్వమా, దానిని ప్రేమ అనే చేతితో పట్టుకొని అందులో చూడమని నీవు నన్ను ఆహ్వానిస్తున్నావు. అలా, నీ సృష్టియైన నేను నీలో ప్రతిబింబించడాన్ని, నీ దైవత్వాన్ని మా మానవత్వంతో నీవు ఐక్యం చేసినందువల్ల నీవు నాలో ఉండటాన్ని నేను చూడగలను. ఈ వెలుగు ద్వారా, నీవు సర్వోన్నతమైన, అనంతమైన మేలువని, ధన్యమైన, గ్రహింపశక్యంకాని మేలువని, వెలకట్టలేని మేలువని నా మనస్సులో చిత్రించుకోగలుగుతున్నాను. నీవు అన్ని సౌందర్యాలకన్నా ఉన్నతమైన సౌందర్యానివి; అన్ని జ్ఞానాలకన్నా ఉన్నతమైన జ్ఞానానివి — ఎందుకంటే నీవే జ్ఞానస్వరూపివి. దేవదూతల ఆహారమైన నీవు, ప్రేమాగ్నిలో నిన్ను నీవే మానవులకు అర్పించుకున్నావు. మా నగ్నత్వమంతటినీ కప్పే వస్త్రానివైన నీవు, నీ మాధుర్యంతో ఆకలిగొన్నవారిని పోషిస్తావు. ఓ చేదు ఏమాత్రమూ లేని మాధుర్యమా! ఓ నిత్య త్రిత్వమా, పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగుతో నీవు నాకు ప్రసాదించిన నీ వెలుగులో, నీవు నాకు వెల్లడించిన అనేక అద్భుత విషయాలను నేను తెలుసుకున్నాను. సర్వోన్నత పరిపూర్ణతకు దారిని నాకు వివరించావు. ఇకపై నేను చీకటిలో కాక, వెలుగులో నీకు సేవచేసేలా, మంచి, పవిత్ర జీవనానికి అద్దంలా ఉండేలా, దయనీయమైన నా పాపాల నుండి లేచి నిలిచేలా అలా చేశావు. ఎందుకంటే ఆ పాపాల కారణంగా ఇంతవరకు నేను చీకటిలోనే నీకు సేవచేశాను. నీ సత్యాన్ని తెలుసుకోలేదు, దానిని ప్రేమించలేదు. నేను నిన్ను ఎందుకు తెలుసుకోలేదు? పవిత్ర విశ్వాసపు మహిమాన్వితమైన వెలుగుతో నిన్ను చూడలేదు కాబట్టి; స్వార్థప్రేమ అనే మేఘం నా బుద్ధినేత్రాన్ని చీకటితో కప్పివేసింది కాబట్టి. నిత్య త్రిత్వమా, నీవు నీ వెలుగుతో ఆ చీకటిని తొలగించావు. నీ మహోన్నతత్వాన్ని ఎవరు అందుకోగలరు? సత్యానికి సంబంధించిన ఈ బోధనలో నీవు నాకు ప్రసాదించిన అపరిమితమైన వరాలకూ మేళ్లకూ నీకు తగిన కృతజ్ఞతలు ఎవరు తెలుపగలరు? నీ ఇతర సృష్టులకు కూడా నీవు ఇచ్చే సాధారణ అనుగ్రహాలకు మించి, ఈ బోధన నాకు ఒక ప్రత్యేక అనుగ్రహంగా ఉంది. నాకు, నీ సృష్టులకు అవసరమైన ఆత్మపరిశీలన కోసం మా స్థాయికి దిగివచ్చేందుకు నీవు ఇష్టపడ్డావు. మొదట ప్రశ్న అడిగే అనుగ్రహాన్ని ఇచ్చి, ఆ తరువాత నీవే దానికి సమాధానమిస్తూ, నీ సేవలో ఉన్న నాకు సంతృప్తిని ప్రసాదిస్తున్నావు. ఆ వెలుగులో నేను నీకు కృతజ్ఞతలు తెలిపేలా, నీ అనుగ్రహ కిరణంతో నా అంతరంగంలోకి చొచ్చుకుపోతున్నావు. ఓ నిత్య సత్యమా, నిన్నే నాకు వస్త్రంగా తొడుగు, నిన్నే నాకు వస్త్రంగా తొడుగు! అప్పుడు నిజమైన విధేయతతోనూ, పవిత్ర విశ్వాసపు వెలుగుతోనూ నేను నా మర్త్య జీవితపు పయనాన్ని సాగించగలను. ఆ వెలుగులో నా ఆత్మ మరల కొత్తగా పరవశమత్తులో మునిగిపోబోతోందని నేను అనుభూతి చెందుతున్నాను.”

సెరాఫిక కన్యయైన సియెనా పునీత కతరీన పరమపదప్రాప్తిని వివరిస్తూ, ఫ్లోరెన్స్ సమీపంలోని సాన్ పియెరో ఆ మోంటిచెల్లి మఠంలో ఉన్న సోదరి కతరీన పెత్రిబోనికి సెర్ బార్దూచ్చో ది పియెరో కనిజాని వ్రాసిన లేఖ. యేసుక్రీస్తు నామమున.

క్రీస్తు యేసునందు అత్యంత ప్రియమైన మాతా, మన ధన్య మాత కతరీన పవిత్ర స్మృతిలో నాకు సోదరి అయిన మీకు, దౌర్భాగ్యుడనూ అపరాధినీ అయిన పాపాత్ముడను బార్దూచ్చో అనే నేను, అంత గొప్ప మాత మరణంతో అనాథగా మిగిలిన బలహీన శిశువులా, మీ పవిత్ర ప్రార్థనలకు నన్ను అప్పగించుకుంటున్నాను. మీ లేఖ నాకు అందింది; ఎంతో ఆనందంతో దాన్ని చదివి, ఇక్కడ దుఃఖంలో ఉన్న నా మాతలకు కూడా తెలియజేశాను. తమపట్ల మీకున్న గొప్ప ప్రేమకూ మృదువైన అనురాగానికీ వారు ఎంతో కృతజ్ఞులై, తమ వంతుగా తమ్మును మీ ప్రార్థనలకు ప్రత్యేకంగా అప్పగించుకుంటున్నారు. తమకూ మీకూ సంబంధించిన విషయాలలో దేవునికి ప్రీతికరమైనదంతా చేయడానికి తాము సిద్ధంగా ఉండేలా, ప్రధాన మఠసోదరికీ సోదరీమణులందరికీ తమను ప్రార్థనలో గుర్తుంచుకోమని తెలియజేయవలసిందిగా మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నారు. అయితే, ప్రియమైన, విశ్వాసపాత్రమైన కుమార్తెగా మీరు మన ఉమ్మడి మాత చివరి ఘడియల గురించి తెలుసుకోవాలని కోరుతున్నారు కాబట్టి, మీ కోరికను తీర్చవలసిన బాధ్యత నాపై ఉంది. ఇలాంటి వృత్తాంతాన్ని వివరించడానికి నాకు తగిన సామర్థ్యం లేదని తెలిసినా, నా బలహీన నేత్రాలు చూసినదీ, నా ఆత్మలోని మందమైన గ్రహణశక్తి అర్థం చేసుకోగలిగినదీ ఏదేమైనా వ్రాస్తాను.

వేలాది ఆత్మలకు మాత అయిన ఈ ధన్య కన్య, సున్నతి పండుగ సమయానికి, ఆత్మలోనూ శరీరంలోనూ ఎంత గొప్ప మార్పును అనుభవించడం మొదలుపెట్టారంటే, ఆమె తన జీవన విధానాన్ని మార్చుకోక తప్పలేదు. ప్రాణపోషణ కోసం ఆహారం తీసుకోవడమే ఆమెకు ఎంత అసహ్యంగా మారిందంటే, ఎంతో కష్టంతో తప్ప కొద్దిపాటి ఆహారాన్నైనా బలవంతంగా తీసుకోలేకపోయేవారు. అలా తీసుకున్నప్పుడు కూడా ఆహారంలోని పదార్థమేదీ మింగకుండా, దాన్ని బయటకు వదిలివేసేవారు. అంతేకాక, దాహం తీర్చుకోవడానికి ఒక్క నీటిచుక్క కూడా మింగలేకపోయేవారు. దానివల్ల ఆమెకు ఎంతో తీవ్రమైన, ఎడతెగని దాహం కలిగింది; గొంతులో ఎంత మంట ఉండేదంటే, ఆమె శ్వాస అగ్నిలా అనిపించేది. ఇవన్నీ ఉన్నప్పటికీ, ఆమె ఎప్పటిలాగే దృఢంగా, ఉల్లాసంగా, ఎంతో మంచి ఆరోగ్యంతో ఉండేవారు. ఈ పరిస్థితులలోనే మేము సెక్సజెసిమా ఆదివారానికి చేరుకున్నాము. ఆ రోజు సాయంకాల ప్రార్థన వేళలో, ఆమె ప్రార్థన చేసుకుంటున్నప్పుడు, ఆమెకు ఎంత తీవ్రమైన దెబ్బ తగిలిందంటే, ఆ రోజు మొదలుకొని ఆమె ఆరోగ్యంగా ఉండలేకపోయారు. మరుసటి సోమవారం రాత్రి సమీపిస్తున్నప్పుడు, నేను ఒక లేఖ వ్రాసిన వెంటనే, ఆమెకు మరొక భయంకరమైన దెబ్బ తగిలింది. దాని ప్రభావంతో చాలా సేపు ఏ ప్రాణసూచనా లేకుండా ఉండిపోయారు; ఆమె మరణించారని భావించి మేమంతా విలపించాము. ఆ తరువాత ఆమె లేచి, అంతే సమయం నిలబడ్డారు; కుప్పకూలిన వ్యక్తీ, ఇప్పుడు నిలబడిన వ్యక్తీ ఒక్కరే అనిపించలేదు.

ఆ ఘడియ నుండి ఆమె శరీరంలో కొత్త వేదనలూ తీవ్రమైన నొప్పులూ మొదలయ్యాయి. తపస్సుకాలం వచ్చిన తరువాత, తన అనారోగ్యాన్ని లెక్కచేయకుండా, అంతటి మనోనిబద్ధతతో ప్రార్థనలో నిమగ్నమయ్యేవారు. ఆమె హృదయాంతరాళం నుండి వెలువడే వినమ్రమైన నిట్టూర్పులూ దుఃఖభరితమైన మొరలూ ఎంత తరచుగా వినిపించేవంటే, అది మాకు ఒక అద్భుతంలా అనిపించేది. ఆమె ప్రార్థనలు ఎంత తీవ్రమైనవో మీకూ తెలుసునని నేను అనుకుంటున్నాను: ఎవరైనా రెండు పగళ్లంతా ఎడతెగకుండా ప్రార్థించినా కలిగే బలహీనతకన్నా, ఆమె ఒక్క గంట ప్రార్థించడం వల్లనే ఆ ప్రియమైన, సున్నితమైన శరీరం మరింత బలహీనపడిపోయేది. ఈలోగా, ప్రతి ఉదయం దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ తరువాత ఆమె నేలమీద నుండి లేచినప్పుడు, చూసినవారెవరైనా ఆమె మరణించారని అనుకునే స్థితిలో ఉండేవారు; ఆ స్థితిలోనే ఆమెను తిరిగి మంచం దగ్గరకు మోసుకెళ్లేవారు. అక్కడ నుండి ఒకటి రెండు గంటల తరువాత ఆమె మళ్లీ లేచేవారు. పునీత పేతురు బసిలికా ఒక మైలు దూరం ఉన్నప్పటికీ మేము అక్కడికి వెళ్లేవాళ్లం. అక్కడ ఆమె ప్రార్థనలో నిమగ్నమై, సాయంకాల ప్రార్థన వేళ వరకు అలాగే ఉండేవారు. చివరికి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి, శవంలా కనిపించేంతగా అలసిపోయేవారు.

తపస్సుకాలంలోని మూడవ ఆదివారం వరకు ఆమె చేసిన సాధనలు ఇవే. రోజురోజుకూ పెరుగుతూ ఆమె శరీరాన్ని కృశింపజేసిన లెక్కలేనన్ని బాధలకూ, దేవునికి వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్నట్లు ఆమె చూసిన పాపాలను తలచుకోవడం వల్ల, పవిత్ర సభ అంతకంతకూ తీవ్రమైన ప్రమాదాలకు గురవుతోందని ఆమెకు తెలియడం వల్ల ఆమె ఆత్మలో కలిగిన అపారమైన వేదనలకూ తట్టుకోలేక, చివరకు ఆమె పూర్తిగా శక్తిహీనురాలైపోయింది. వీటన్నిటివల్ల ఆమె ఎంతగానో కుంగిపోయి, అంతరంగంలోనూ బాహ్యంగానూ వేదనకు గురైంది. తల కూడా ఎత్తలేక, అరికాళ్ల నుంచి నడినెత్తి వరకు భరించలేని నొప్పులతో, ఆమె ఎనిమిది వారాలు ఈ స్థితిలోనే పడుకుని ఉంది. ఆ బాధలు ఎంత తీవ్రంగా ఉండేవంటే, ఆమె తరచూ ఇలా అనేది: “ఈ నొప్పులు నిజంగా శారీరకమైనవే, కానీ సహజమైనవి కావు; ఎందుకంటే ఈ శరీరాన్ని తమ ఇష్టానుసారం బాధించడానికి దేవుడు దుష్టాత్మలకు అనుమతి ఇచ్చినట్లు అనిపిస్తోంది.” నిజానికి, స్పష్టంగా అలాగే ఉండేది; ఎందుకంటే, ఈ భయంకరమైన, మునుపెన్నడూ వినని వేదనలో ఆమె చూపిన సహనాన్ని వివరించడానికి నేను ప్రయత్నిస్తే, వర్ణించలేని ఆ యథార్థాలకు నా వివరణలవల్ల భంగం కలుగుతుందేమోనని భయపడతాను. నేను చెప్పేది ఇది ఒక్కటే: ఏదైనా కొత్త బాధ ఆమెను చుట్టుముట్టిన ప్రతిసారీ, ఆమె ఆనందంతో తన కళ్లనూ హృదయాన్నీ దేవునివైపు ఎత్తి ఇలా అనేది: “ఓ నిత్య వరుడా, దయనీయురాలినీ అత్యంత అయోగ్యురాలినీ అయిన నీ దాసినైన నాకు ప్రతిరోజూ ఇటువంటి కృపలను కొత్తగా అనుగ్రహిస్తున్నందుకు నీకు కృతజ్ఞతలు!”

ఈ విధంగా ఆమె శరీరం స్వర్గారోహణ పండుగకు ముందున్న ఆదివారం వరకు కృశించిపోతూనే ఉంది. అయితే అప్పటికి అది ఎంతటి స్థితికి చేరిందంటే, ఒక చిత్రంలో కనిపించే మృతదేహంలా అనిపించేది. నేను ఆమె ముఖం గురించి చెప్పడం లేదు; అది ఎల్లప్పుడూ దేవదూత ముఖంలాగే ఉంటూ, భక్తిని ప్రసరింపజేసేది. నేను చెప్పేది ఆమె ఛాతీ, అవయవాల గురించి; వాటిలో అతి పలుచని చర్మంతో కప్పబడిన ఎముకలు తప్ప మరేమీ కనిపించేవి కావు. నడుము కిందిభాగంలో ఆమె ఎంత బలహీనపడిపోయిందంటే, ఒక పక్కనుంచి మరో పక్కకు కొద్దిగా కూడా కదలలేకపోయేది. పైన పేర్కొన్న ఆదివారానికి ముందురాత్రి, తెల్లవారడానికి సుమారు రెండు గంటలు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సమయం ఉండగా, ఆమెలో గొప్ప మార్పు వచ్చింది. ఆమె అంత్యఘడియ సమీపిస్తోందని మేము అనుకున్నాం. అప్పుడు కుటుంబ సభ్యులందరినీ ఆమె చుట్టూ పిలిచారు. ఆమె అసాధారణమైన వినయంతోనూ భక్తితోనూ, తన దోషాలనుంచీ వాటికి రావలసిన శిక్షలనుంచీ పవిత్ర పాపవిమోచనం పొందాలని కోరుకుంటున్నట్లు తన దగ్గర నిలబడినవారికి సైగలతో తెలియజేసింది. అలాగే ఆమెకు పాపవిమోచనం ఇవ్వబడింది. ఆ తరువాత ఆమె స్థితి క్రమంగా ఎంతగా క్షీణించిందంటే, నిరంతరంగా, బాధాకరంగా, బలహీనంగా సాగుతున్న ఆమె శ్వాస తప్ప మరే కదలికా మాకు కనిపించలేదు. అందువల్ల ఆమెకు అంత్య అభ్యంగన సంస్కారం ఇవ్వడం సముచితమని అనిపించింది. ఆమె స్పృహ కోల్పోయినట్లుగా పడి ఉండగా, సాంత్ అంతిమోకు చెందిన మా మఠాధిపతి ఆమెకు ఆ సంస్కారాన్ని ఇచ్చారు.

ఈ అభ్యంగనం తరువాత ఆమెలో పూర్తిగా మార్పు రావడం మొదలైంది. దుష్టాత్మల తీవ్రమైన దాడులకు గురవుతున్నట్లు చూపించడానికన్నట్లుగా, ఆమె తన తలతోనూ చేతులతోనూ రకరకాల సైగలు చేయసాగింది. ఆమె ఈ దుర్భర స్థితిలో గంటన్నర సేపు ఉండిపోయింది. ఆ సమయంలో సగభాగం మౌనంగా గడిచిన తరువాత, ఆమె ఇలా అనడం మొదలుపెట్టింది: “నేను పాపం చేశాను! ఓ ప్రభువా, నన్ను కరుణించు!” నా అంచనా ప్రకారం, ఆమె ఈ మాటలను అరవై కంటే ఎక్కువసార్లు పలికింది. ప్రతిసారీ తన కుడిచేతిని పైకెత్తి, ఆ తరువాత అది మంచాన్ని తాకేలా కిందికి వదిలేసేది. ఆ తరువాత మాటలు మార్చి, చేతులు కదపకుండానే, “పరిశుద్ధ దేవా, నన్ను కరుణించు!” అని మళ్లీ అన్నిసార్లే పలికింది. చివరగా, పైన పేర్కొన్న సమయంలో మిగిలిన భాగాన్ని, వివిధ సద్గుణ క్రియలను వ్యక్తం చేసే అనేక ఇతర వినయపూర్వకమైన, భక్తితో నిండిన ప్రార్థనలను పలుకుతూ గడిపింది. ఆ తరువాత ఆమె ముఖంలోని విషాదం హఠాత్తుగా దేవదూతల కాంతిగా మారిపోయింది. కన్నీటితో మసకబారిన ఆమె కళ్లు ప్రశాంతంగా, ఆనందంగా మారాయి. లోతైన సముద్రం నుంచి రక్షించబడిన వ్యక్తిలాగా ఆమె మళ్లీ తన సహజస్థితికి వచ్చిందనడంలో నాకు ఏ సందేహమూ లేకపోయింది. ఆమె చుట్టూ నిలబడి, మీరు ఊహించగల వేదనను అనుభవిస్తున్న ఆమె కుమారులు, కుమార్తెల దుఃఖాన్ని ఈ పరిణామం ఎంతో తగ్గించింది.

కతరీన మాత అలెస్సియా వక్షస్థలంపై ఆనుకొని పడుకొని ఉంది. ఇప్పుడు ఆమె లేవగలిగింది; కొద్దిపాటి సహాయంతో అదే మాతకు ఆనుకొని కూర్చోవడం ప్రారంభించింది. ఈలోగా మేము ఆమె కళ్లముందు అనేక పవిత్ర అవశేషాలు, పునీతుల వివిధ చిత్రాలు ఉన్న ఒక భక్తి చిత్రపటాన్ని ఉంచాము. అయితే ఆమె అందులో అమర్చిన సిలువ ప్రతిమపై తన చూపును నిలిపి, దానిని ఆరాధించడం ప్రారంభించింది. దేవుని మంచితనం గురించి తనలో కలిగిన అత్యంత గాఢమైన భావాలలో కొన్నిటిని మాటలలో వ్యక్తపరిచింది. ప్రార్థిస్తూ, దేవుని సమక్షంలో సాధారణంగా తన పాపాలన్నిటినీ ఒప్పుకొని, ప్రత్యేకంగా ఇలా చెప్పింది: “ఓ నిత్య త్రిత్వమా, నా నిర్లక్ష్యం, అజ్ఞానం, కృతఘ్నత, అవిధేయత, మరెన్నో లోపాలతో నిన్ను ఇంత దయనీయంగా నొప్పించడం నా తప్పే. ఎంత దౌర్భాగ్యం నాది! ఎందుకంటే అందరికీ సాధారణంగా ఇచ్చిన నీ ఆజ్ఞలనుగాని, నీ మంచితనంతో ప్రత్యేకంగా నాపై ఉంచిన ఆజ్ఞలనుగాని నేను పాటించలేదు! ఓ, నేను ఎంత అల్పమైన సృష్టిని!” ఇలా అంటూ ఆమె తన రొమ్మును కొట్టుకుంటూ, తన పాపస్వీకారాన్ని పునరావృతం చేసి, ఇంకా ఇలా అంది: “ఎల్లప్పుడూ నీకు ఘనత చేకూర్చడానికి ప్రయత్నించాలనీ, నా పొరుగువారి కోసం శ్రమిస్తూ నన్ను నేను వెచ్చించుకోవాలనీ నీవు నాకు ఆజ్ఞాపించావు. కానీ నేను నీ ఆజ్ఞను పాటించలేదు; అందుకు విరుద్ధంగా, శ్రమల నుంచి, ముఖ్యంగా అవి అవసరమైన చోట, పారిపోయాను. ఓ నా దేవా! నా గురించిన ఆలోచనలన్నిటినీ విడిచిపెట్టి, ఆత్మల రక్షణలో నీ నామానికి కలిగే స్తుతిని, మహిమను మాత్రమే పరిగణించాలని, అతి పవిత్రమైన సిలువ అనే బల్ల నుంచి తీసుకున్న ఈ ఆహారంతో మాత్రమే నన్ను నేను ఓదార్చుకోవాలని నీవు నాకు ఆజ్ఞాపించలేదా? కానీ నేను నా స్వంత ఓదార్పునే వెదికాను. మధురమైన, ప్రేమపూర్వకమైన, తీవ్రమైన ఆకాంక్షలతో, కన్నీటితో, సమస్త లోక రక్షణ కోసం, పరిశుద్ధ సభ సంస్కరణ కోసం వినయపూర్వకంగా, నిరంతరం చేసే ప్రార్థనలతో నన్ను నేను నీకు మాత్రమే కట్టుబరచుకోవాలని నీవు ఎల్లప్పుడూ నన్ను ఆహ్వానించావు. వాటిని బట్టి నీవు లోకంపై కరుణ చూపుతావనీ, నీ వధువుకు నూతన సౌందర్యాన్ని ప్రసాదిస్తావనీ నాకు వాగ్దానం చేశావు. కానీ దౌర్భాగ్యకరమైన నా స్థితిలో నేను నీ కోరికకు అనుగుణంగా స్పందించకుండా, నిర్లక్ష్యమనే మంచంపై నిద్రపోతూనే ఉండిపోయాను.

“ఓ, ఎంత దురవస్థ నాది! నీవు ఆత్మల బాధ్యతను నాకు అప్పగించి, ఎంతోమంది ప్రియమైన కుమారులను నా సంరక్షణలో ఉంచావు. నేను వారిని విశేషమైన ప్రేమతో ప్రేమించి, జీవమార్గంలో నీ వద్దకు నడిపించాలని కోరుకున్నావు. కానీ నేను వారికి మానవ బలహీనతను ప్రతిబింబించే అద్దంగా తప్ప మరేమీ ఉండలేదు; వారి పట్ల శ్రద్ధ చూపలేదు; నీ సన్నిధిలో నిరంతరమైన, వినయపూర్వకమైన ప్రార్థనతో వారికి సహాయపడలేదు; సత్ప్రవర్తనకు తగినన్ని ఆదర్శాలనుగాని, రక్షణదాయకమైన బోధలోని హెచ్చరికలనుగాని వారికి అందించలేదు. ఓ, నేను ఎంత అల్పమైన సృష్టిని! నీ అసంఖ్యాకమైన వరాలను, ఈ బలహీనమైన దేహంపై నీవు కుప్పలుగా మోపడానికి ఇష్టపడిన ఇంత మధురమైన వేదనలు, శ్రమలు అనే కృపావరాలను నేనెంత తక్కువ భక్తిగౌరవాలతో స్వీకరించాను! నీవు వాటిని నాకు పంపినప్పుడు నీలో ఉన్న ఆ జ్వలించే ఆకాంక్షతోను, గాఢమైన ప్రేమతోను నేను వాటిని సహించలేదు. అయ్యో! ఓ నా ప్రేమా, నీ అపారమైన మంచితనంతో నా బాల్యం ఆరంభం నుంచే నన్ను నీ వధువుగా ఎంచుకున్నావు. కానీ నేను తగినంత విశ్వాసపాత్రంగా ఉండలేదు; నిజానికి నేను నీ పట్ల అవిశ్వాసంగా ప్రవర్తించాను. ఎందుకంటే నా జ్ఞాపకశక్తిని నీకు మాత్రమే, నీ అత్యున్నత ఉపకారాలకు మాత్రమే విశ్వాసపాత్రంగా ఉంచలేదు; వాటి గురించిన ఆలోచనపైనే నా బుద్ధిని నిలపలేదు; తన శక్తినంతటితో నిన్ను తక్షణమే ప్రేమించేలా నా సంకల్పాన్ని సిద్ధపరచలేదు.”

ఆ నిర్మల పావురం వీటిని, ఇలాంటి మరెన్నో విషయాలను తన దోషాలుగా ఒప్పుకుంది. నా అభిప్రాయంలో, తన అవసరం కోసం కంటే మాకు ఆదర్శంగా ఉండేందుకే ఆమె అలా చేసింది. ఆ తరువాత యాజకుని వైపు తిరిగి ఇలా చెప్పింది: “సిలువ వేయబడిన క్రీస్తు ప్రేమను బట్టి, దేవుని సమక్షంలో నేను ఒప్పుకున్న ఈ పాపాలన్నిటి నుండి, నాకు గుర్తుకు రాని ఇతర పాపాలన్నిటి నుండి నాకు పాపవిమోచనం దయచేయండి.” అది ముగిసిన తరువాత, గ్రెగొరీ పాపుగారు, అర్బన్ పాపుగారు తనకు అనుగ్రహించిన పరిపూర్ణ దండవిమోచనాన్ని మళ్లీ అడిగింది. క్రీస్తు రక్తం కోసం తపించిపోతున్నట్లుగా ఆమె ఈ మాటలు పలికింది. కాబట్టి ఆమె అడిగినట్లే చేశాను. ఆమె సిలువపై ఉన్న క్రీస్తు స్వరూపం మీదనే ఎల్లప్పుడూ చూపు నిలిపి, ఎంతో భక్తితో మళ్లీ ఆరాధించడం ప్రారంభించింది. అత్యంత గంభీరమైన కొన్ని విషయాలను చెప్పసాగింది. నా పాపాల కారణంగా వాటిని అర్థం చేసుకోవడానికి నాకు యోగ్యత లేకపోయింది. అంతేకాక, నేను అనుభవిస్తున్న దుఃఖం వల్ల, ఆమె గొంతును బిగపట్టిన తీవ్ర వేదన వల్ల కూడా వాటిని అర్థం చేసుకోలేకపోయాను. ఆ వేదన ఎంత తీవ్రంగా ఉందంటే, ఆమెకు మాటలు పలకడమే కష్టమైంది. మేము ఆమె నోటికి మా చెవులను దగ్గరగా ఉంచి, అప్పుడప్పుడు ఒకటి రెండు మాటలను మాత్రమే వినగలిగాము; విన్నవాటిని ఒకరికొకరు తెలియజేశాము. దీని తరువాత ఆమె తన కుమారులలో కొందరి వైపు తిరిగింది. ఎన్నో రోజుల క్రితం ఆమె కుటుంబమంతటికీ ఇచ్చిన చిరస్మరణీయమైన ఉపదేశానికి వారు హాజరు కాలేదు. ఆ ఉపదేశంలో ఆమె మాకు రక్షణకు, పరిపూర్ణతకు మార్గాన్ని చూపి, తన మరణానంతరం మాలో ప్రతి ఒక్కరూ నిర్వర్తించవలసిన ప్రత్యేకమైన బాధ్యతను అప్పగించింది. ఇప్పుడు ఈ ఇతరులకు కూడా అలాగే చేసింది. మా రక్షణ పట్ల తాను తగినంత శ్రద్ధ చూపలేదని భావించి, అందరినీ ఎంతో వినయంగా క్షమాపణ వేడుకుంది. తరువాత లూచియోకు, మరొకరికి, చివరిగా నాకు కొన్ని విషయాలు చెప్పి, వెంటనే ప్రార్థనలో నిమగ్నమైంది.

ఆహా! ఎంతో దుఃఖంలో ఉన్న తన తల్లి ఆశీర్వాదాన్ని ఆమె ఎంతటి వినయంతో, భక్తిగౌరవాలతో పలుమార్లు అడిగి పొందిందో మీరు చూసి ఉంటే! ఆ తల్లికి అది తీపి చేదుల అనుభవమైందని మాత్రమే నేను చెప్పగలను. ఆ తల్లి తన ధన్యురాలైన బిడ్డకు తనను తాను అప్పగించుకొని, దేవుని నుండి ఒక ప్రత్యేకమైన కృపను తన కోసం పొందమని వేడుకోవడం ఎంతటి మృదువైన అనురాగంతో నిండిన దృశ్యమో! ఆ కృప ఏమిటంటే, ఈ దుఃఖకరమైన పరిస్థితుల్లో తాను ఆయనకు విరోధంగా పాపం చేయకుండటం. అయితే ఇవేవీ ఆ పవిత్ర కన్యను తన ఉత్సాహపూరితమైన ప్రార్థన నుండి మరల్చలేదు. తన అంత్యకాలం సమీపిస్తుండగా, ఆమె ప్రత్యేకంగా కతోలిక సభ కోసం ప్రార్థించడం ప్రారంభించింది; దాని కోసమే తన ప్రాణాన్ని అర్పిస్తున్నానని ప్రకటించింది. ఆమె అర్బన్ VI పాపుగారి కోసం మళ్లీ ప్రార్థించి, ఆయనే నిజమైన పాపుగారని దృఢంగా ఒప్పుకుంది. ఆ సత్యం కోసం తమ ప్రాణాలను అర్పించడానికి ఎన్నడూ వెనుకాడవద్దని తన కుమారులను బలపరిచింది. తరువాత ప్రభువు తనకు ఇచ్చిన ప్రియమైన బిడ్డలందరినీ, ఆయనను మాత్రమే ప్రేమించాలని అత్యంత ఆర్తితో వేడుకుంది. మన రక్షకుడు తన శిష్యులను తండ్రికి అప్పగించినప్పుడు పలికిన అనేక మాటలను ఆమె మళ్లీ పలికింది. ఆమె అంతటి ప్రేమతో ప్రార్థించిందంటే, ఆమె మాటలు విని మా హృదయాలే కాదు, రాళ్లు సైతం పగిలిపోయేవేమో. చివరిగా, సిలువ గుర్తు వేసి మా అందరినీ ఆశీర్వదించింది. అలా, తాను ఎంతో కాలంగా ఆశించిన తన జీవితాంతం వరకు ప్రార్థనలో కొనసాగుతూ ఇలా అంది: “ప్రభువా, నీవు నన్ను పిలుస్తున్నావు; నేను నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను. నా పుణ్యార్హతల వల్ల కాదు, నీ కారుణ్యం వల్ల మాత్రమే వస్తున్నాను. నీ రక్తం ద్వారా ఆ కారుణ్యాన్ని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను!” ఆమె అనేకసార్లు “రక్తం, రక్తం!” అని పిలిచింది. చివరిగా, రక్షకుని ఆదర్శాన్ని అనుసరించి, “తండ్రీ, నా ఆత్మను, నా ప్రాణాన్ని నీ చేతులకు అప్పగిస్తున్నాను” అని పలికింది. అలా, దేవదూతను తలపించేలా ఎంతో ప్రకాశిస్తున్న ముఖంతో, ప్రశాంతంగా తల వంచి ప్రాణం విడిచింది.

ఆదివారం షష్ఠకాల ప్రార్థన వేళ ఆమె పరమపదించింది. అయితే మేము మంగళవారం దినాంత ప్రార్థన వేళ వరకు ఆమెను సమాధి చేయకుండా ఉంచాము. ఎలాంటి దుర్వాసనా రాలేదు. ఆమె దేహం ఎంత నిర్మలంగా, చెక్కుచెదరకుండా, సువాసనతో ఉందంటే, ఆమె ఇంకా సజీవంగా ఉన్నట్లే ఆమె చేతులు, మెడ, కాళ్లు వంగే స్థితిలోనే ఉన్నాయి. ఆ మూడు రోజులలో జనసమూహాలు ఆమె దేహాన్ని దర్శించుకున్నాయి; దానిని తాకగలిగిన ప్రతి ఒక్కరూ తమను ధన్యులుగా భావించారు. ఆ సమయంలో సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు అనేక అద్భుతాలు కూడా చేశాడు. తొందరలో ఉన్నందున వాటిని ఇక్కడ వివరించడం లేదు. రోములో ఉన్న ఇతర పవిత్రుల దేహాలు ఉంచబడిన సమాధులను సందర్శించినట్లే, విశ్వాసులు ఆమె సమాధిని భక్తితో సందర్శిస్తున్నారు. సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు తన ధన్యురాలైన వధువు పేరిట ఎన్నో కృపలను అనుగ్రహిస్తున్నాడు. ఇంకా ఎన్నో అనుగ్రహిస్తాడనడంలో నాకు సందేహం లేదు. వాటి గురించి వినడం ద్వారా మేము ఎంతో ఉన్నతిని పొందుతున్నాము. ఇక ఎక్కువగా చెప్పను. ప్రస్తుతం నాకు ప్రార్థన సహాయం ఎంతో అవసరం కాబట్టి, మఠాధ్యక్షురాలిని, సోదరీమణులందరినీ నా కోసం ప్రార్థించమని అడగండి. సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు మిమ్మల్ని కాపాడి, తన కృపలో ఎదగడానికి మీకు సహాయపడునుగాక.