Mayroon din sa eBook & paperback na format!
Biyernes Santo
Naniniwala tayo na walang pagdurusang nasasayang kapag iniisa ito sa pagdurusa ni Kristo sa Krus. Ang pagdurusa ay isang sangandaan: maaari nitong palalimin ang ating kaluluwa (nakikita natin ito sa mga mata ng iba) o maaari itong magdulot ng kapaitan sa atin. Ipinakikita sa atin ni Kristo sa Krus ang daan—ang ialay ang ating pagdurusa sa ating Panginoon. Kasama ni Kristo, sinasabi natin, “Sa Iyong mga kamay, O Panginoon, ipinagkakatiwala ko ang aking espiritu.”
Pasko ng Muling Pagkabuhay
Napapansin mo ba kung minsan na sinisimulan natin ang buhay na taglay na ang buong “pakete?” Sa ating Binyag (na tinanggap ng karamihan sa atin noong mga sanggol pa tayo), nagiging minamahal tayong mga anak ng Diyos. Ipinaaalala ito sa atin ng Pasko ng Muling Pagkabuhay. Gaya ng sabi ni San Pablo, “Kaya nga, bilang mga hinirang ng Diyos, isuot ninyo…” (Colosas 3:12). Tunay ngang tayo ay mga hinirang ng Diyos. Tinatawag ng Pasko ng Muling Pagkabuhay ang bawat isa sa atin na mamuhay ayon sa ating tunay na pagkakakilanlan bilang mga hinirang ng Diyos.
Abril 1
Sa 2 Corinto 12, binabanggit ni San Pablo ang kanyang “tinik sa laman” na tatlong ulit niyang ipinanalanging alisin ng Diyos, ngunit hindi ito inalis ng ating Panginoon. Hindi natin alam kung ano ang “tinik sa laman” ni San Pablo, ngunit ikinagagalak kong hindi natin alam, sapagkat bawat isa sa atin ay may sariling tinik na nagpapaalala sa atin, kasama ni San Pablo, na “sapat para sa atin ang biyaya ng Diyos.”
Abril 2
Tinatawag tayong magpatawad at lalo na, masasabi ko, na gampanan ang pinakamahirap na tungkulin ng pagpapatawad sa sarili. Nawa ang pagpapatawad ay maging hindi lamang isang kilos na ginagawa natin paminsan-minsan, kundi isang birtud na palagi nating isinasabuhay, kung saan halos walang tigil tayong nagpapatawad. Kapag pinatatawad natin ang ating sarili at ang iba, binibigyang-bisa natin ang pag-ibig ng Diyos sa ating mga puso.
Abril 3
May isang kawili-wiling parirala: “Moral na integrasyon.” Nangangahulugan itong kailangan nating magkaroon ng integridad sa ating buhay moral. Tayo ang kailangang umayon sa Diyos, hindi ang Diyos ang aayon sa atin. Hindi iyon madali, sapagkat lahat tayo ay may matinding pakikibaka sa ating ego at kapalaluan, ngunit ang Diyos lamang ang dapat maging Tagapangasiwa ng ating buhay.
Abril 4
Ang lihim ng buhay espirituwal ay ang maging gising. Nais ng kasamaan na manatili tayong tulog.
Nangangailangan ng patuloy na pagsisikap ang paglago bilang Kristiyano. Araw-araw, ako ay alinman sa lalong napapalapit sa Diyos o unti-unting napapalayo sa Kanya. Hindi ako kailanman nananatili lamang sa kinatatayuan ko. Gaya ng kasabihan, “Ang mahalaga ay ang pagharap at pagdalo!”
Abril 5
Kahanga-hanga ang bahagi tungkol sa panalangin sa Katesismo ng Simbahang Katolika. Sinasabi sa atin na ang pinakakaraniwang tukso sa panalangin ay ang ating kakulangan ng pananampalataya, na nahahayag sa mga bagay na talagang pinipili nating unahin (CCC #2732). Libo-libong gawain o alalahanin ang “mas pinipili” kaysa sa panalangin. Pag-isipan mo iyon!
Abril 6
Ang Katesismo ng Simbahang Katolika ay nagbibigay ng tatlong kawili-wiling katotohanan tungkol sa panalangin:
- Laging maaaring manalangin. (CCC #2743)
- Ang panalangin ay isang mahalagang pangangailangan. Kung hindi natin hahayaang akayin tayo ng Espiritu Santo, muli tayong mahuhulog sa pagkaalipin sa kasalanan. (CCC #2744)
- Hindi mapaghihiwalay ang panalangin at ang buhay Kristiyano. (CCC #2745)
Abril 7
Mabuting maging mulat sa presensya ng Diyos sa buong maghapon. Kahit ang payapa at madalas na pag-uulit lamang ng Pangalang “Hesus” ay nakatutulong sa atin na gawin ito.
Abril 8
Para sa karamihan sa atin, bahagi ng katandaan ang kalungkutan ng pag-iisa. Ngunit ang kalungkutang ito ay maaaring humantong sa isang mas malalim na pakikipagtagpo sa Diyos. Maaari nating dalhin sa Diyos ang ating kalungkutan at manalangin “mula” roon. Dalhin ang mga panalanging iyon kay Kristo sa Kanyang matinding paghihirap sa halamanan—doon Niya ininom nang buong lalim ang saro ng kalungkutan ng pag-iisa.
Abril 9
Isinulat ni Santa Teresita ng Lisieux sa kaniyang kapatid na si Céline: “Sa palagay ko, hindi kailangan ng Diyos ng maraming taon upang isakatuparan ang Kaniyang gawain ng pag-ibig sa isang kaluluwa. Ang isang sinag mula sa Kaniyang puso ay makapagpapamukadkad sa Kaniyang bulaklak sa isang iglap para sa buong kawalang-hanggan.” Kung minsan, habang tayo ay tumatanda, maaari tayong magdalamhati dahil sa pag-aakalang sinayang natin ang ating buhay. Ang mga salitang ito ni Santa Teresita ay napakalaking kaaliwan sa gayong pagdadalamhati.
Abril 10
Hindi nakakabagot ang kawalang-hanggan. Kapag nasagot na ang lahat ng ating mga tanong at natugunan na ang lahat ng ating mga pangangailangan, wala na tayong hinahabol pa, at nakikita natin ang Diyos nang harapan. Hindi magiging suliranin ang pagkabagot.
Abril 11
Kung minsan, nalulungkot tayo dahil lumilipas ang lahat at lumipas na rin ang malaking bahagi ng ating buhay. Ngunit ang panahong ito na mabilis na lumilipas ang siyang naghahatid sa atin sa Langit. Kung mas mabagal ang takbo ng panahon, higit na hahaba ang ating paghihintay. Ang paglipas ng panahon ang naghahatid sa atin sa “higit na mabuting bayan.”
Abril 12
Gaya ng sinabi ng manunulat na si Padre Stinissen, “Mas nanaisin ba natin ang panimulang tugtugin kaysa sa simponiya?” Hindi ko kailangang magdalamhati dahil sa aking nakaraan. Sa pamamagitan ng buhay-sakramental ng Simbahan, lalo na ng Kumpisal at Banal na Komunyon, maaari kong balikan at muling isulat ang aking nakaraan. Makikita ko ang lugar nito sa aking buhay. Sabi ni San Juan de la Cruz, “Ang mga sugat na dulot ng kasalanan ay maaaring maging mga sugat ng pag-ibig.”
Abril 13
Sabi ni San Pablo, “Tunay ngang ako ay inangkin na ni Kristo (Philippians 3:12c). Ibig sabihin, hinawakan na ako ng Diyos at ako ay sa Kaniya. Ang natitira kong gagawin ay tanggapin ito at isabuhay sa aking pag-iisip, pagkilos, at pamumuhay. Muli, gaya ng sinabi ng manunulat sa espirituwalidad na si Padre Stinissen, “Kapag tunay na akong naniniwalang hinawakan na ako ng Diyos, napupuspos ako ng bagong katiwasayan, kapayapaan, at kagalakan. Ang aking panalangin ngayon ay namamahinga sa pagkakahawak sa akin ng Diyos. Kaya kung nagagambala man ako sa pananalangin, ako ay sa Diyos pa rin. Ibinabaling ko lamang muli sa Kaniya ang aking isipan. Ang mahawakan ng Diyos ay ang mahawakan ng kagalakan” (Stinissen 2018, 200).
Abril 14
Habang tayo ay tumatanda, mahalagang magpasalamat sa lahat ng kaya pa nating gawin, kahit mas matagal na natin itong nagagawa!
Abril 15
Gaya ng sinabi ni San Juan Pablo II, “…sa ating edad, likas lamang na balikan ang nakaraan upang subukang gumawa ng isang uri ng pagtatasa. Ang paglingong ito sa nakaraan ay nagbibigay-daan sa mas mahinahon at walang-kinikilingang pagsusuri sa mga tao at sitwasyong nakatagpo natin sa ating paglalakbay” (Liham sa mga Nakatatanda, #2). Isang kaisipang nagbibigay ng pag-asa. Maaari nating balikan ang ating nakaraan, hindi upang manisi at magsisi, kundi upang magkaroon ng bago at mapayapang pag-unawa sa mga araw na lumipas.
Abril 16
Kaakibat ng pagtanda ang kaloob na mapagmasdan ang mga bagay nang mas mabuti, at makita ang maraming bagay na hindi natin napansin noong abala tayo sa pagmamadali.
Abril 17
Sinasabi sa atin ni San Jeronimo na kabilang sa mga pakinabang ng katandaan ang “paghinahon ng mga simbuyo ng damdamin, paglago sa karunungan, at pagbibigay ng higit na may-gulang na mga payo.” Dakilang guro ang panahon.
Abril 18
Tungkol sa lugar ng mga paghihirap sa ating buhay, sinabi ni San Juan Pablo II: “Bahagi ng buhay ng bawat isa ang mga pakikibaka at dalamhati, ngunit sa biyaya ng Diyos, nakatutulong ang mga ito sa ating paglago at sa paghubog ng ating pagkatao.” Habang dinaranas natin ang ating mga pakikibaka, tunay na mahirap ang mga ito. Ngunit gaya ng gamu-gamo sa loob ng bahay-uod na lumalakas habang ipinapagaspas nito ang kaniyang mga pakpak, magagamit ng Diyos ang mga pakikibakang nararanasan natin upang bigyan tayo ng lalim at kagandahang hindi sana natin taglay kung wala ang mga ito.
Abril 19
Habang tayo ay tumatanda, hindi na kasintalas ng dati ang ating memorya, pero higit na mahusay ang ating “panglimot.” ?
Abril 20
Mag-ingat sa pagsisisi at paninisi. Bitiwan ang mga ito, at namnamin ang magagandang alaala.
Abril 21
Ang pagtanda ay nakasalalay sa pananaw; hindi gaanong sa mga nangyari sa aking buhay, kundi sa kung paano ko tinitingnan ang mga ito.
Abril 22
Ganito ang napansin ni San Juan Pablo II: “Sa paglipas ng panahon, mas malinaw nating nakikita ang ating mga karanasan, at nababawasan ang sakit na dulot ng mga ito.” Maaari nating balikan ang ating nakaraan at, sa isang diwa, “baguhin ito,” sapagkat nakikita na natin ngayon kung paano ginamit ng Diyos ang lahat para sa ating tunay na ikabubuti. (Tingnan ang Roma 8:28.)
Abril 23
Kung hindi ka makaalis ng bahay, maging “tagapagpalakas ng loob.” Sumulat sa isang taong may nagawang mabuti kamakailan o sa isang taong kailangang pasayahin.
Abril 24
May mga bago ka bang libangan o interes na gustong subukan? Isang kaibigan ko ang nagsimulang gumawa ng mga alpombra sa edad na 75. Napakaganda ng mga ito.
Abril 25
Bakit hindi subukan ang isang “apostolado sa telepono?” Madalas na tawagan ang mga kakilala mo, kumustahin sila, at magbahagi ng isang bagay na nabasa o narinig mo. Laging may mga pagkakataong gawin ito.
Abril 26
May kalayaang dulot ang pagtanda, hindi ba? At may kagalakan din. Maaari na tayong basta “mamuhay.” Dahil marami na tayong pinagdaanan sa buhay, kilala na natin ang ating sarili at payapa tayo rito.
Abril 27
Isipin mo—sa katapusan ng ating buhay, pipikit tayo, at pagkatapos ay magmumulat upang masdan ang mukha ni Hesukristo!
Abril 28
Sumulat si Robert Browning ng isang magandang tula. Ganito ang sinasabi nito:
Tumanda kang kasama ko!
Darating pa lamang ang pinakamainam,
Ang huling yugto ng buhay, na siyang layon ng una:
Ang ating mga panahon ay nasa Kanyang kamay
Na nagsasabi, “Isang kabuuan ang Aking binalak,
Kalahati lamang ang ipinakikita ng kabataan; magtiwala sa Diyos: tingnan ang lahat, at huwag matakot!”
Abril 29
Sa pakikipag-usap sa mga nakatatanda, sinabi ni San Juan Pablo II, “..ang kaloob ng buhay, sa kabila ng lahat ng hirap at sakit na kaakibat nito, ay napakaganda at napakahalaga upang kailanman ay pagsawaan natin…Nais ko lamang ipahayag ang aking espirituwal na pakikiisa sa inyo bilang isang taong, sa paglipas ng mga taon, ay nagkaroon ng mas malalim na personal na pag-unawa sa yugtong ito ng buhay at dahil dito ay nakadarama ng pangangailangang higit na mapalapit sa iba pang mga taong kaedad niya, upang sama-sama nating mapagnilayan ang mga bagay na magkakatulad sa atin” (Liham sa mga Nakatatanda, #1).
Abril 30
Isang tapat na pag-amin: Para sa akin, ang mga nakatatanda ang pinakakawili-wiling mga tao, sapagkat marami na silang naranasan sa buhay. May kuwento silang maibabahagi.
Mabibili sa Amazon bilang eBook o librong may malambot na pabalat!