Mahal na Birhen ng Bundok Carmelo

Hulyo 16: Mahal na Birhen ng Monte Carmelo—Opsiyonal na Paggunita

Huling Bahagi ng Ikalabindalawang Siglo–Unang Bahagi ng Ikalabintatlong Siglo
Patrona ng Bolivia at ng Orden ng mga Carmelite
Dinadalanginan para sa mga kaluluwa sa Purgatoryo
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Sipi:
Umakyat si Elias sa tuktok ng Carmelo, yumukod sa lupa, at inilagay ang kanyang ulo sa pagitan ng kanyang mga tuhod. Sinabi niya sa kanyang lingkod, “Umakyat ka at tumanaw sa dagat.” Umakyat ito at tumingin, ngunit nag-ulat, “Wala po.” Pitong ulit niyang sinabi, “Tumingin ka muli!” At sa ikapitong pagkakataon ay nag-ulat ang binata, “May ulap na kasinliit ng kamay ng tao na umaangat mula sa dagat.” Sinabi ni Elias, “Humayo ka at sabihin kay Acab, ‘Ihanda mo ang iyong karwahe at bumaba ka sa bundok bago ka mahadlangan ng ulan.’” Biglang dumilim ang langit dahil sa mga ulap at hangin, at bumuhos ang malakas na ulan. ~1 Kings 18:42–45

Pagninilay: Sa paanan ng Bundok Carmelo, sa hilagang-kanlurang baybayin ng Israel, ay matatagpuan ang isang monasteryo ng mga Carmelite na tinatawag na Stella Maris, na sa Latin ay nangangahulugang “Tala ng Dagat.” Itinayo ang monasteryong ito sa ibabaw ng isang yungib na pinaniniwalaang lugar kung saan ang propetang si Elias, sa inspirasyon ng Diyos, ay humamon sa 450 propeta ni Baal sa isang tunggaliang buhay ang nakataya. Nagtagumpay si Elias. Di-nagtagal, ipinahayag ni Elias na magwawakas na ang tatlong taong tagtuyot nang, sa sipi sa itaas, iulat sa kanya ng kanyang lingkod na nakakita ito ng isang “ulap na kasinliit ng kamay ng tao na umaangat mula sa dagat.” Ang munting ulap na iyon ay mabilis na naging malakas na ulang bumuhos sa tuyong-tuyong lupa. Nang maglaon, binigyang-kahulugan ng mga Carmelite ang pangitain ni Elias bilang isang paunang larawan ng Mahal na Birheng Maria. Nakita siya bilang munting ulap na umaangat mula sa dagat, isang tunay na “Tala ng Dagat,” at ang ulang magmumula sa kanya upang wakasan ang tatlong taong tagtuyot ay itinuring na biyaya at awa na ibinubuhos ng kanyang Anak na si Jesus.

Pinaniniwalaang pagkaraan ng panahon ni Elias, tinularan ng iba pang mga ermitanyo si Elias at ang kanyang kahaliling si Eliseo sa pamamagitan ng pamumuhay bilang mga ermitanyo sa mga yungib ng Bundok Carmelo. Bagaman ayon sa ilang tradisyon ay sumampalataya kay Kristo ang mga banal na ermitanyong ito at nanirahan sa banal na bundok na ito mula pa noong panahon ni Kristo, pinatutunayan lamang ng mga nakasulat na tala ang kanilang presensiya mula sa ikalabintatlong siglo. Noon, noong 1209, hiniling ng isang pangkat ng mga ermitanyo kay Obispo Alberto, ang Latin na Patriyarka ng Jerusalem, na bigyan sila ng isang tuntunin ng pamumuhay. Pinagbigyan sila ni Obispo Alberto, at nabuo ang Orden ng mga Kapatid ng Mahal na Birheng Maria ng Monte Carmelo, na kalaunan ay nakilala bilang mga Carmelite. Isa sa kanilang mga unang ginawa ay ang pagtatayo ng isang kapilyang inilaan kay Maria, Tala ng Dagat, Stella Maris. Noong 1226, pinagtibay ni Papa Honorio ang kanilang tuntunin.

Di-nagtagal matapos maitatag ang orden sa Bundok Carmelo, sinakop ng mga mananakop na Muslim ang mga kalapit na lupain, kaya tumakas ang ilan sa mga ermitanyo mula sa Banal na Lupain patungo sa iba pang bahagi ng Europa, kabilang ang Aylesford, Inglatera. Bagaman hindi tiyak ang mga tala, pinaniniwalaang isa sa mga unang sumapi sa mga ermitanyong Carmelitano sa Inglatera ang isang lalaking nagngangalang Simon Stock. Ang mga Carmelitano ay kumakatawan sa isang bagong anyo ng buhay-relihiyoso: namumuhay sila bilang mga ermitanyo sa halip na bilang isang pamayanang may mas organisadong kaayusan, tulad ng mga Benediktino, Cisterciense, at Agustino. Dahil dito, nahirapan silang makamit ang malawak na pagtanggap. Pinaniniwalaang noong 1247, nahalal si Simon Stock bilang Superyor Heneral ng mga Carmelitano sa edad na walumpu’t dalawa. Upang matulungang higit na tanggapin sa loob ng Simbahan ang bagong orden, hiniling ni Simon at ng kanyang mga kapwa ermitanyo ang pamamagitan ng Mahal na Birheng Maria. Tumugon siya at, noong 1251, nagpakita kay Simon habang karga ang Sanggol na si Kristo sa isang bisig at hawak ang isang kayumangging eskapularyo sa kabilang kamay. Sinabi niya sa kanya, “Tanggapin mo, minamahal kong anak, ang abitong ito ng iyong orden: ito ang magiging pribilehiyo mo at ng lahat ng Carmelitano, na sinumang mamatay na suot ito ay hindi kailanman magdurusa sa apoy na walang hanggan…Ito ay magiging tanda ng kaligtasan, pananggalang sa panganib, at pangako ng kapayapaan.”

Sa mga sumunod na siglo, patuloy na pinalalim ng mga Carmelitano ang kanilang debosyon sa Mahal na Birheng Maria, lalo na sa pamamagitan ng pagsusuot ng abito na may eskapularyo at pagbuo ng mga liturhiya bilang parangal sa kanya. Noong ikalabinlimang siglo, lumawak ang orden ng mga Carmelitano upang isama ang mga kababaihan sa buhay-relihiyoso, at nagkaroon din ito ng ikatlong orden para sa mga layko. Noong 1726, isinama ni Papa Benedicto XIII ang debosyong ito ng mga Carmelitano sa ating Mahal na Ina sa pangkalahatang kalendaryo ng Simbahan sa ilalim ng titulong Mahal na Birhen ng Bundok Carmelo.

Sa paglipas ng mga siglo, maraming papa ang nagpahayag ng pagsang-ayon sa eskapularyo at sa debosyon sa Mahal na Birhen ng Bundok Carmelo. Noong 1908, naglabas ang Kongregasyon para sa mga Indulhensiya sa Vaticano ng sumusunod na buod ng debosyong ito:

Pinahihintulutan ang mga Paring Carmelitano na ipangaral na maaaring buong-kabanalang paniwalaan ng mga Kristiyano ang tulong na maaaring matanggap pagkamatay ng mga kaluluwa ng mga kapatid at kasapi na pumanaw sa pag-ibig, nagsuot ng eskapularyo habang nabubuhay, laging namuhay nang may kalinisan, nagdasal ng Maliliit na Oras ng Mahal na Birhen, o, kung hindi sila marunong bumasa, tumupad sa mga araw ng pag-aayuno ng Simbahan at umiwas sa pagkain ng karne tuwing Miyerkules at Sabado (maliban kung tumapat ang Pasko sa mga araw na iyon)—lalo na tuwing Sabado, ang araw na itinalaga ng Simbahan sa Mahal na Birhen—sa pamamagitan ng walang tigil na pamamagitan ni Maria, ng kanyang mga banal na pagsusumamo, ng kanyang mga merito, at ng kanyang natatanging pagkalinga.

Sa pagpaparangal natin sa Mahal na Birhen ng Bundok Carmelo, pinararangalan natin hindi lamang ang ating Mahal na Ina kundi pati ang kanyang mahalagang papel sa mga orden ng mga Carmelitano at ang mga debosyon sa kanya na kanilang itinaguyod, lalo na ang debosyon sa eskapularyo. Pagnilayan ang iyong sariling debosyon sa ating Mahal na Ina. Kung nagsusuot ka ng eskapularyo, panibaguhin ang iyong pananampalataya sa kanyang maka-inang pamamagitan na nakakamit sa pamamagitan ng banal na debosyong ito. Kung hindi ka nagsusuot ng eskapularyo, isaalang-alang ang pagsusuot nito bilang panlabas na tanda ng iyong panloob na debosyon sa kanya at ng iyong pagtitiwala sa kanyang pamamagitan.

Panalangin: Mahal na Birhen ng Bundok Carmelo, ipinahiwatig na ang iyong pagdating sa pangitain ni Propeta Elias nang makita niya ang maliit na ulap na umaangat mula sa dagat. Mula sa ulap na iyon, pinawi ng ulan ang tigang ng lupa. Sa pamamagitan mo, patuloy na bumubuhos sa amin ang tunay na ulan ng awa sa katauhan ng iyong banal na Anak. Ipanalangin mo ako, upang ang uhaw na dulot ng pagkatigang ng aking kaluluwa ay laging maghangad na mapawi lamang sa iyong Anak at sa awang Kanyang ibinubuhos. Mahal na Birhen ng Bundok Carmelo, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Saints and Feasts of the Liturgical Year
Mga Tomo Isa–Apat