తెలుగు

యేసుని చిన్న పుష్పమైన సోదరి తెరేస్ హితబోధలు, స్మృతులు

ఇకపై వచ్చే విషయాలలో అధికభాగం సోదరి తెరేస్ తన నవశిష్యురాళ్లతో జరిపిన సంభాషణల నుండి సేకరించబడింది. ఆమె ఇచ్చిన సలహాలు మఠంలో నివసించే ఆత్మలకు తప్పక తోడ్పడతాయి. అలాగే, దేవుని చేరుకోవడానికి ఆమె చూపిన సరళమైన, సులభమైన చిన్న మార్గం పట్ల ఆకర్షితులయ్యే లోకంలోని అనేకమందికి కూడా అవి తోడ్పడతాయి.

* * * * * *

తన లోపాలను తలచుకొని ఎంతో నిరుత్సాహపడిన ఒక నవశిష్యురాలు, తన శిక్షణాధికారిణి తనతో ఇలా చెప్పారని మనకు తెలియజేస్తుంది:

“నిలబడటం నేర్చుకుంటూ, ఇంకా నడవటం రాని చిన్నబిడ్డను మీరు నాకు గుర్తుచేస్తున్నారు. మెట్లపైన ఉన్న తన తల్లిని చేరుకోవాలనే కోరికతో, మొదటి మెట్టు ఎక్కడానికి ఆ బిడ్డ తన చిట్టి పాదాన్ని ఎత్తుతాడు. అదంతా వృథా అవుతుంది; మళ్లీ ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ పడిపోతాడు. సరే, మీరు కూడా ఆ చిన్నబిడ్డలా ఉండండి. పవిత్రత అనే నిచ్చెనను ఎక్కడానికి ఎల్లప్పుడూ మీ పాదాన్ని ఎత్తుతూనే ఉండండి; అయితే మొదటి మెట్టునైనా మీరంతట మీరు ఎక్కగలరని ఊహించవద్దు. దేవుడు మీ నుండి కోరేదల్లా సత్సంకల్పమే. నిచ్చెన పైనుండి ఆయన మిమ్మల్ని ప్రేమతో చూస్తారు. ఫలించని మీ ప్రయత్నాలకు చలించి, త్వరలోనే ఆయనే క్రిందికి దిగి వచ్చి, మిమ్మల్ని తన బాహువులలోకి తీసుకొని, మరెన్నడూ మీరు ఆయనను విడిచిపోకుండా తన రాజ్యానికి మోసుకెళతారు. కానీ మీరు మీ పాదాన్ని ఎత్తడం మానివేస్తే, ఎంతోకాలం భూమిపైనే ఉండిపోతారు.”

* * * * * *

“ప్రేమ మార్గంలో వేగంగా ముందుకు సాగడానికి ఉన్న ఏకైక మార్గం ఎల్లప్పుడూ అతి చిన్నవారిగా ఉండటమే. నేను చేసింది అదే. ఇప్పుడు మన పావన పితరులైన సిలువ పునీత యోహానుతో కలిసి ఇలా పాడగలను:

‘అప్పుడు నన్ను నేను ఎంతో తగ్గించుకున్నాను, ఎంతో ఎంతో తగ్గించుకున్నాను; అందువల్ల అంతటి ఉన్నత శిఖరాలకు, నిజంగా అంతటి శిఖరాలకు ఎగసి, నేను వెంబడించిన వేటను అందుకున్నాను!'”

* * * * * *

ఎదిరించడం అసాధ్యమనిపించిన ఒక శోధనలో ఉన్నప్పుడు నేను ఆమెతో, “ఈసారి నేను దీనిని అధిగమించలేను” అన్నాను. ఆమె ఇలా సమాధానమిచ్చింది: “దానిని అధిగమించడానికి ఎందుకు ప్రయత్నించాలి? దానికి బదులుగా దాని క్రిందుగా వెళ్లండి. తుఫాను చెలరేగినప్పుడు గొప్ప ఆత్మలు మేఘాలపైకి ఎగరడం సముచితమే; మనమైతే వర్షపు జల్లులను ఓర్చుకుంటే చాలు. మనం తడిస్తే మాత్రం ఏమవుతుంది? ప్రేమ అనే సూర్యకాంతిలో మనం ఆరిపోతాము.

“ఇది నా చిన్ననాటి ఒక చిన్న సంఘటనను గుర్తుచేస్తుంది. ఒకరోజు తోట ద్వారం ముందు ఒక గుర్రం నిలబడి, మమ్మల్ని దాటనివ్వకుండా అడ్డుకుంది. నా తోటి పిల్లలు దానితో మాట్లాడుతూ, దానిని పక్కకు కదిలించడానికి ప్రయత్నించారు. కానీ వారు ఇంకా మాట్లాడుతుండగానే, నేను నిశ్శబ్దంగా దాని కాళ్ల మధ్యనుండి జారిపోయాను . . . చిన్నగా ఉండటంలోని ప్రయోజనం అదే.”

* * * * * *

మన ప్రభువు జెబెదయి కుమారుల తల్లితో ఇలా అన్నారు: ‘నా కుడివైపున గాని ఎడమవైపున గాని కూర్చోవడం, నా తండ్రి ఎవరికి సిద్ధం చేశారో వారికే చెందుతుంది.'[1] గొప్ప పునీతులకూ హతసాక్షులకూ సైతం నిరాకరించబడిన ఈ విశిష్ట స్థానాలు చిన్నపిల్లల కోసం కేటాయించబడి ఉంటాయని నేను భావిస్తున్నాను. ‘చిన్నవాడైన బెన్యామీను పునీతుల సభల మధ్య[2] అధ్యక్షత వహిస్తాడు’ అని దావీదు చెప్పినప్పుడు ముందుగానే ఈ విషయాన్ని తెలియజేయలేదా?”

* * * * * *

“దీనిలోనూ దానిలోనూ తప్పులు వెదకడం, లేదా అందరూ విషయాలను మీలాగే చూడాలని ప్రయత్నించడం మీ పొరపాటు. మనం ‘చిన్నపిల్లలవలె’ ఉండాలని కోరుకుంటున్నాము. చిన్నపిల్లలకు ఏది శ్రేష్ఠమో తెలియదు; వారికి అంతా సరిగానే కనిపిస్తుంది. మనం వారి తీరును అనుకరిద్దాం. అంతేకాక, వివేకం నిర్దేశించినదాన్ని చేయడంలో పుణ్యార్జన ఏమీ లేదు.”

* * * * * *

“పరలోకంలో నా పాలకులూ, నాకు ప్రత్యేకంగా ప్రీతిపాత్రులూ ఎవరంటే, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, దానిని దొంగిలించుకున్నవారే—పవిత్ర అమాయక శిశువులు, మంచి దొంగ వంటివారు. గొప్ప పునీతులు తమ క్రియల ద్వారా దానిని గెలుచుకున్నారు; నేను దొంగలవలె ఉండి, ఒక యుక్తితో దానిని గెలుచుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను—నాకూ, దయనీయ స్థితిలో ఉన్న పాపులకూ దాని ద్వారాలను తెరిచే ప్రేమయుక్తితో. సామెతల గ్రంథంలో పవిత్రాత్మ నన్ను ప్రోత్సహిస్తున్నారు. ఎందుకంటే ఆయన ఇలా అంటున్నారు: ‘చిన్నబిడ్డా, యుక్తిని నేర్చుకోవడానికి నా దగ్గరకు రా!'”[3]

* * * * * *

“మీ మఠజీవితాన్ని మళ్లీ మొదటినుండి ప్రారంభించగలిగితే, మీరేమి చేస్తారు?”

“ఇప్పటివరకు ఎలా చేశానో అలాగే చేస్తానని అనుకుంటున్నాను.”

“అయితే, ‘నేను ఎన్నో ఏళ్లు తపస్సులో గడిపి ఉన్నా సరే, నాకు పావుగంట జీవితమైనా, ఒక్క శ్వాసైనా మిగిలి ఉన్నంతవరకు నరకాగ్నికి భయపడుతూనే ఉంటాను’ అని చెప్పిన ఏకాంతవాసి భావనతో మీరు ఏకీభవించరా?”

“లేదు, నాకు అలాంటి భయం లేదు; నేను మరీ చిన్నదాన్ని. చిన్నపిల్లలు నరకశిక్షకు గురికారు.”

“మీరు ఎల్లప్పుడూ చిన్నపిల్లలవలె ఉండాలని కోరుకుంటారు. అయితే అలాంటి బాలసహజ మనస్తత్వాన్ని పొందడానికి ఏమి చేయాలో మాకు చెప్పండి. ‘చిన్నవారిగా ఉండటం’ అంటే ఏమిటి?”

“‘చిన్నవారిగా ఉండిపోవడం’ అంటే—మన అల్పత్వాన్ని గుర్తించడం, దేవుని మంచితనం నుంచే సమస్తాన్నీ ఆశించి ఎదురుచూడడం, మన తప్పుల గురించి అతిగా కలత చెందకుండా ఉండడం; చివరగా, ఆధ్యాత్మిక సంపదలను కూడబెట్టుకోవాలని ఆందోళన చెందకపోవడం, దేని గురించీ చింతించకపోవడం. పేదలలో కూడా, బిడ్డ ఇంకా చిన్నగా ఉన్నంతకాలం అవసరమైనది ఇస్తారు; కానీ పెద్దయ్యాక తండ్రి ఇక ఆ బిడ్డను పోషించకుండా, పని వెదుక్కొని తనను తాను పోషించుకోమని చెబుతాడు. అలాంటి మాట వినకూడదనే నేను ఎన్నడూ పెద్దదానిని కావాలని కోరుకోలేదు. ఎందుకంటే నా జీవనాధారమైన నిత్యజీవాన్ని సంపాదించుకునే శక్తి నాకు లేదని నాకు తెలుసు!”

* * * * * *

మా పవిత్ర గురుమాతను అనుసరిస్తూ, నేను కూడా ఎన్నడూ పెద్దదానిని కాకూడదని కోరుకున్నాను; అందుకే ఆమె నన్ను “చిన్నది” అని పిలిచేవారు. ఒక ధ్యానదీక్ష సమయంలో ఆమె నాకు ఈ క్రింది సందేశాలను రాశారు:

“యేసుపట్ల నీకు ప్రేమ అనుభూతి కలగకపోయినా, ఆయనను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పడానికి భయపడకు. ఈ విధంగా, నీ సహాయానికి వచ్చి, నడవలేనంత బలహీనంగా ఉన్న చిన్నబిడ్డను ఎత్తుకున్నట్లు నిన్ను ఎత్తుకునేలా ఆయనను నీవు నిర్బంధిస్తావు.

“అంతా చీకటిగా కనిపించడం నిజంగా గొప్ప పరీక్షే; అయితే ఇది పూర్తిగా నీ మీదే ఆధారపడి ఉండదు. భూసంబంధమైన చింతల నుంచి, ముఖ్యంగా సృష్టింపబడినవాటి పట్ల మమకారం నుంచి, నీ హృదయాన్ని విడిపించుకోవడానికి నీ శక్తిమేరకు ప్రయత్నించు; అప్పుడు మిగిలినదంతా మన ప్రభువు చేస్తారని నిశ్చయంగా నమ్ము. నీవు అగాధంలో పడిపోవడాన్ని ఆయన అనుమతించరు. చిన్నదానా, ఓదార్పు పొందు! పరలోకంలో ఇక ఏదీ చీకటిగా కనిపించదు; అంతా మిరుమిట్లు గొలిపే తెలుపుతో ప్రకాశిస్తుంది. అక్కడ అందరూ మన వరుడైన లోయలోని లిల్లీ పుష్పం యొక్క దివ్యకాంతిని ధరించుకుంటారు. ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లినా మనమంతా కలిసి ఆయనను అనుసరిస్తాము. అంతవరకు, ఈ జీవితపు స్వల్ప దినాన్ని మనం సద్వినియోగం చేసుకోవాలి. మన ప్రభువుకు ఆనందాన్ని కలిగిద్దాం; ఆత్మత్యాగం ద్వారా ఆయనకు ఆత్మలను అర్పిద్దాం! అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, మనం చిన్నవారిగా ఉందాం—ఎంత చిన్నవారిగా అంటే, ఎవరైనా మనల్ని కాళ్లకింద తొక్కినా మనకు బాధ కలిగినట్లు కూడా కనిపించనంతగా.

“ఈ చిన్నదాని వైఫల్యాలు నాకు ఆశ్చర్యం కలిగించవు; సువార్త ప్రచారకురాలిగా, యోధురాలిగా ఉన్న తాను పిల్లలకు తగిన ఓదార్పులన్నిటినీ విడిచిపెట్టాలని ఆమె మరచిపోతుంది. యేసు హృదయంపై నిద్రించడానికి బదులుగా, కలత చెందుతూ కాలం గడపడం సరికాదు.

“ఈ చిన్నది రాత్రి చీకటికి భయపడినా, తనను మోస్తున్న ఆయన కనిపించడం లేదని ఫిర్యాదు చేసినా, ఆమె తన కళ్లను మూసుకోనివ్వు. దేవుడు అడిగే ఒకే త్యాగం ఇదే. ఇలా ఉంటే, ఆమెకు చీకటి కనిపించదు కనుక అది ఇక ఆమెను భయపెట్టదు; త్వరలోనే, ఆనందం కాకపోయినా, శాంతి ఆమె ఆత్మలోకి తిరిగి ప్రవేశిస్తుంది.”

* * * * * *

ఒక అవమానాన్ని అంగీకరించడానికి నాకు సహాయపడేందుకు, ఆమె ఈ క్రింది విషయాన్ని నాతో ఆంతరంగికంగా పంచుకున్నారు:

“నన్ను కార్మెలు మఠంలో చేర్చుకొని ఉండకపోతే, నేను ఒక ఆశ్రయగృహంలో చేరి, అక్కడ పేద ‘పశ్చాత్తాప జీవనం గడిపే స్త్రీల’ మధ్య ఎవరికీ తెలియకుండా, తృణీకరించబడుతూ జీవించి ఉండేదానిని. నన్ను కూడా వారిలో ఒకరిగా భావించడమే నాకు ఆనందంగా ఉండేది. దేవుని అనంత కరుణ గురించి నా ఆలోచనలను నా సహచరులకు చెబుతూ, వారి మధ్య ఒక అపొస్తలురాలిగా ఉండేదానిని.”

“కానీ మీ నిర్దోషిత్వాన్ని మీ పాపసంగీర్తనం వినే గురువుగారి నుంచి ఎలా దాచగలిగేవారు?”

“లోకంలో ఉన్నప్పుడే నా జీవితమంతటి పాపాలను సంగీర్తించానని, వాటిని మళ్లీ సంగీర్తించవద్దని నాకు ఆజ్ఞాపించబడిందని ఆయనతో చెప్పేదానిని.”

* * * * * *

“అయ్యో! నేను సంపాదించుకోవలసినవన్నీ తలచుకుంటే!”

“సంపాదించుకోవడం కంటే, వదిలించుకోవడం అనాలి! నీ ఆత్మలోని లోపాలను నీవు తొలగించుకునే కొద్దీ, దానిని నింపే బాధ్యతను యేసే తనపై వేసుకుంటారు. నీవు దారి తప్పుతున్నావని, నీ ప్రయాణపు గమ్యాన్ని ఎన్నటికీ చేరుకోలేవని నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నీవు కొండ ఎక్కాలని కోరుకుంటున్నావు; కానీ దేవుడు నీవు దానిని దిగాలని కోరుకుంటున్నారు. ఫలవంతమైన వినయపు లోయలో ఆయన నీ కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.”

* * * * * *

“నాకు వినయం అంటే సత్యమే అనిపిస్తుంది. నాలో వినయం ఉందో లేదో నాకు తెలియదు; కానీ అన్నిటిలోనూ నేను సత్యాన్ని చూస్తానని మాత్రం నాకు తెలుసు.”

* * * * * *

“నిజంగా మీరు ఒక సంతురాలు!”

“కాదు, నేను సంతురాలిని కాను. ఒక సంతురాలు చేసే కార్యాలను నేనెన్నడూ చేయలేదు. సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు తన అనుగ్రహాలతో నింపిన ఒక అతి చిన్న ఆత్మను మాత్రమే నేను.

“నేను చెప్పే మాటల సత్యం పరలోకంలో మీకు తెలియజేయబడుతుంది.”

“కానీ మీరు ఎల్లప్పుడూ ఆ అనుగ్రహాలకు విశ్వసనీయంగా ఉండలేదా?”

“అవును, మూడేళ్ల వయస్సు నుంచి మన మంచి దేవుడు అడిగిన దేనినీ నేనెన్నడూ నిరాకరించలేదు. అయినా నన్ను నేను ఘనపరచుకోలేను. ఈ సాయంత్రం అస్తమించే సూర్యుని కాంతితో చెట్ల శిఖరాలు ఎలా బంగారు వర్ణంతో మెరుస్తున్నాయో చూడండి. అలాగే, ప్రేమ కిరణాలు నా ఆత్మపై ప్రసరిస్తున్నందున, అది మీకు అంతా ప్రకాశమానంగా, బంగారు వర్ణంతో కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ దివ్యసూర్యుడు దానిపై ప్రకాశించడం మానేస్తే, అది వెంటనే చీకటిలో మునిగిపోతుంది.”

“మేము కూడా పూర్తిగా బంగారు వర్ణంతో ప్రకాశించాలని కోరుకుంటున్నాము—మేమేం చేయాలి?”

“మీరు చిన్న చిన్న సద్గుణాలను ఆచరించాలి. ఇది కొన్నిసార్లు కష్టమే; కానీ దేవుడు మొదటి కృపను—తనను తాను జయించుకోవడానికి కావలసిన ధైర్యాన్ని—ఎన్నడూ నిరాకరించరు. ఆత్మ ఆ కృపకు సహకరిస్తే, వెంటనే తాను దేవుని సూర్యకాంతిలో ఉన్నట్లు అనుభవిస్తుంది. యూదితును ప్రశంసిస్తూ పలికిన ఈ మాటలు నన్ను ఎప్పుడూ గాఢంగా తాకాయి: ‘నీవు వీరోచితంగా ప్రవర్తించావు, నీ హృదయం బలపరచబడింది.’[4] ఆరంభంలో మనం ధైర్యంతో ముందడుగు వేయాలి. ఈ విధంగా హృదయం బలాన్ని పొందుతుంది; విజయం వెంట విజయం వస్తుంది.”

* * * * * *

నియమావళికి అనుగుణంగా, సోదరి తెరేస్ భోజనశాలలో ఎన్నడూ కళ్ళెత్తి చూసేది కాదు. ఈ నియమాన్ని పాటించడం నాకు ఎంతో కష్టంగా ఉండటంతో, ఆమె నాకోసం ఈ క్రింది ప్రార్థనను రచించింది. ఇందులో నాకు మాత్రమే అవసరమైన ఒక కృపను ఆమె వేడుకుంది కాబట్టి, ఇది ఆమె అపారమైన వినయాన్ని వెల్లడిస్తుంది:

“ఓ యేసూ, హేరోదు ఇంటిలో నీవు చూపిన ఆదర్శాన్ని గౌరవిస్తూ, దానిని అనుకరిస్తూ, నీ చిన్న వధువులమైన మేమిద్దరం భోజనశాలలో మా చూపులను కిందికే ఉంచాలని నిశ్చయించుకుంటున్నాము. ఓ అనంత సౌందర్యమా, ఆ భక్తిహీనుడైన రాజు నిన్ను ఎగతాళి చేసినప్పుడు, నీ పెదవుల నుండి ఒక్క ఫిర్యాదు కూడా వెలువడలేదు. ఆరాధనీయమైన నీ కనులను అతనిపై నిలపడానికి కూడా నీవు ఇష్టపడలేదు. అతడు ఆ అనుగ్రహానికి యోగ్యుడు కాదు. కానీ నీ వధువులమైన మేము నీ దివ్యదృష్టిని మావైపు ఆకర్షించాలని కోరుకుంటున్నాము. మేము కళ్ళెత్తి చూడకుండా నిగ్రహించుకున్న ప్రతిసారీ, ప్రేమతో కూడిన ఒక చూపును మాకు ప్రతిఫలంగా ప్రసాదించమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాము. మా ఆత్మనిగ్రహంలో విఫలమైనప్పుడు కూడా ఈ మధురమైన చూపును మాకు నిరాకరించవద్దని అడగడానికి సైతం ధైర్యం చేస్తున్నాము; ఎందుకంటే నీ సన్నిధిలో మేము ఎంతో మనఃపూర్వకంగా మమ్మల్ని మేము తగ్గించుకుంటాము.”

* * * * * *

నేను ఏ పురోగతీ సాధించడం లేదనీ, అందువల్ల నిరుత్సాహపడిపోయాననీ ఆమెతో మనసువిప్పి చెప్పాను.

“పద్నాలుగేళ్ల వయస్సు వరకు,” ఆమె అంది, “సద్గుణాల మాధుర్యాన్ని ఆస్వాదించకుండానే వాటిని ఆచరించాను. బాధలను కోరుకున్నాను, కానీ వాటినే నా ఆనందంగా చేసుకోవాలని అనుకోలేదు; ఆ కృప నాకు తరువాత ప్రసాదించబడింది. నా ఆత్మ ఒక అందమైన చెట్టులా ఉండేది; దాని పువ్వులు విచ్చీ విచ్చకముందే రాలిపోయేవి.

“ఏ ఫలాన్నీ ఎన్నడూ కోసుకోకపోవడమనే త్యాగాన్ని దేవునికి అర్పించండి. జీవితమంతా బాధలపట్ల, అవమానాలపట్ల మీకు విముఖత కలగాలన్నది ఆయన చిత్తమైతే—మీ కోరికలు, మీ సదుద్దేశం అనే పువ్వులన్నీ ఏ ఫలమూ కనిపించకుండానే నేలరాలిపోవడానికి ఆయన అనుమతిస్తే, చింతించకండి. మరణ ఘడియలో, రెప్పపాటులో, మీ ఆత్మ అనే చెట్టుపై ఆయన చక్కని ఫలాలను పండింపజేస్తారు.

“సిరాకు గ్రంథంలో మనం ఇలా చదువుతాము: ‘పనిచేయలేని ఒక మనిషి ఉన్నాడు; అతనికి సహాయం అవసరం, అతని సామర్థ్యం అతి స్వల్పం, అతడు కటిక పేదరికంలో ఉన్నాడు. అయినా దేవుని దృష్టి అతని మేలు కోసం అతనిపై పడింది; అతని దీనస్థితి నుండి అతనిని పైకెత్తి, తలెత్తుకునేలా చేసింది. అనేకులు అతనిని చూసి ఆశ్చర్యపడి, దేవుణ్ణి మహిమపరిచారు. . . . దేవునిపై నమ్మకం ఉంచండి, మీ స్థానంలోనే నిలకడగా ఉండండి. ఎందుకంటే నిరుపేదను అకస్మాత్తుగా ధనవంతునిగా చేయడం దేవుని దృష్టిలో సులభమే. దేవుని ఆశీర్వాదం నీతిమంతులకు ప్రతిఫలమివ్వడానికి త్వరపడుతుంది; కొద్ది సమయంలోనే ఆయన ఆశీర్వాదం ఫలిస్తుంది.'”[5]

“కానీ నేను పడిపోతే, నాలోని అపరిపూర్ణత ఎప్పుడూ బయటపడుతూనే ఉంటుంది; మిమ్మల్నేమో పవిత్రురాలిగా భావిస్తారు.”

“బహుశా, నన్ను అలా భావించాలని నేను ఎన్నడూ కోరుకోకపోవడమే అందుకు కారణం కావచ్చు. . . . అయితే మీలోని అపరిపూర్ణత బయటపడటమే మీకు అత్యంత మేలైనది. ఇదే మీ పంట. తమలో అపరిపూర్ణత ఉందనీ, ఇతరులు పరిపూర్ణులనీ నమ్మడమే నిజమైన సంతోషం. ఈ లోకంలోని మనుషులు మీలో పవిత్రత లేదని భావించినా, వారు మీ నుండి ఏదీ దోచుకోరు; దానివల్ల మీకేమీ లోటు కలగదు. నష్టపోయేది వారే. ఎందుకంటే మన పొరుగువారి గురించి మంచిగా భావించడం వల్ల కలిగే అంతరంగ ఆనందం కంటే మధురమైనది మరేదైనా ఉందా?

“నా విషయానికొస్తే, ఇతరులు నాలో అపరిపూర్ణత ఉందని భావించినప్పుడు మాత్రమే కాదు, ముఖ్యంగా అది నిజమేనని నాకు అనిపించినప్పుడు నేను సంతోషించి ఆనందిస్తాను. పొగడ్తలు మాత్రం నాకు అసంతృప్తినే కలిగిస్తాయి.”

* * * * * *

“దేవుడు ఆత్మల సంరక్షణను మీకు అప్పగిస్తున్నారు కాబట్టి, ఆయనకు మీపట్ల ప్రత్యేకమైన ప్రేమ ఉంది.”

“దానివల్ల ఏ తేడా రాదు. నిజానికి ఆయన దృష్టిలో నేను ఎలా ఉన్నానో, నేను అంతే. మీ మధ్య తన భావాన్ని తెలియజేయడానికి ఆయన నన్ను కోరుకుంటున్నంత మాత్రాన, నన్ను ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నారని కాదు; బదులుగా, ఆయన నన్ను మీ చిన్న పరిచారికగా చేస్తున్నారు. మీరు నాలో చూసే ఆ ఆకర్షణీయ గుణాలను, ఆ సద్గుణాలను ఆయన నాకు ప్రసాదించింది మీకోసమే గానీ, నాకోసం కాదు.

“దేవుడు మంచి పదార్థాలతో నింపిన ఒక చిన్న గిన్నెతో నన్ను నేను తరచుగా పోల్చుకుంటాను. పిల్లిపిల్లలన్నీ దానిలోనుంచి తినడానికి వస్తాయి; ఎవరికి ఎక్కువ వాటా దక్కాలనే దాని గురించి కొన్నిసార్లు పోట్లాడుకుంటాయి కూడా. కానీ పవిత్ర బాలయేసు నిశితంగా గమనిస్తూ ఉంటారు. ‘మీరు నా చిన్న గిన్నెలోనుంచి తినడానికి నేను ఇష్టపడుతున్నాను,’ అని ఆయన అంటారు, ‘కానీ దానిని పడదోసి పగులగొట్టకుండా జాగ్రత్తపడండి.’

“నిజానికి పెద్ద ప్రమాదమేమీ లేదు, ఎందుకంటే నేను ఇప్పటికే నేలమీద ఉన్నాను. మఠాధిపతురాళ్ల పరిస్థితి అలా కాదు; వారు బల్లలమీద ఉంచబడినవారిలా ఉంటారు కాబట్టి, వారికి మరెన్నో ప్రమాదాలు ఎదురవుతాయి. గౌరవసత్కారాలు ఎప్పుడూ ప్రమాదకరమే. ఉన్నత స్థానాల్లో ఉన్నవారికి ప్రతిరోజూ ఎంత విషపూరితమైన ఆహారం వడ్డించబడుతోంది! ఎంత ప్రాణాంతకమైన ధూపపు పొగలు! వీటన్నిటి మధ్య ఎలాంటి హానీ కలగకుండా దాటిపోవాలంటే, ఆత్మ తనపట్ల తనకున్న మమకారాన్ని బాగా విడిచిపెట్టి ఉండాలి.”

* * * * * *

“మేలు చేయడం, దేవునికి మహిమ కలిగేలా కృషి చేయడం మీకు ఓదార్పునిస్తుంది. నాకు కూడా అలాంటి అనుగ్రహం లభిస్తే బాగుండునని కోరుకుంటున్నాను.”

“తనకు మహిమ కలిగించడానికి దేవుడు మరొకరిని కాక నన్నే ఉపయోగించుకుంటే ఏమిటి! ఆత్మలలో ఆయన రాజ్యం స్థాపించబడితే చాలు, సాధనం ఎవరన్నది ముఖ్యం కాదు. అంతేకాక, ఆయనకు ఎవరి అవసరమూ లేదు.

“కొంతకాలం క్రితం, రాత్రివేళ వెలిగించే ఒక చిన్న దీపంలో దాదాపు కనిపించనంతగా రెపరెపలాడుతున్న జ్వాలను నేను చూస్తున్నాను. అప్పుడు ఒక సోదరి దగ్గరకు వచ్చి, ఆరిపోతున్న ఆ జ్వాలతో తన కొవ్వొత్తిని వెలిగించి, సమాజంలోని సోదరీమణులందరి కొవ్వొత్తులను వెలిగించడానికి దానిని అందరికీ అందించింది. ‘తన సత్కార్యాలను చూసుకుని గొప్పలు చెప్పుకోవడానికి ఎవరు సాహసించగలరు?’ అని నేను ఆలోచించాను. ‘ఇలాంటి ఒక మసక నిప్పురవ్వతో భూమినంతటినీ మంటల్లో ముంచెత్తవచ్చు.’ ప్రకాశవంతమైన కొవ్వొత్తుల ద్వారా మనం కృపలను పొందుతున్నామని, దివ్యమైన వెలుగును అందుకుంటున్నామని తరచూ అనుకుంటాము. కాని వాటి వెలుగు ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది? బహుశా వినయంతో, మరుగున జీవించే ఏదో ఒక ఆత్మ ప్రార్థనల నుంచి కావచ్చు. ఆ ఆత్మ అంతరంగ ప్రకాశం మానవ కంటికి కనిపించదు; దాని సద్గుణాన్ని ఎవరూ గుర్తించరు; తన దృష్టిలో తనకు ఏమాత్రం విలువ లేదనుకునే ఆ ఆత్మ—ఆరిపోతున్న ఒక జ్వాల.

“ఇంకా ఎన్ని రహస్యాలు మనకు వెల్లడికానున్నాయో! నాపై సమృద్ధిగా కురిపించబడిన కృపలన్నిటికీ నేను బహుశా ఏదో ఒక చిన్న ఆత్మకు ఋణపడి ఉన్నానేమోనని తరచూ అనుకున్నాను. ఆ ఆత్మను నేను పరలోకంలో మాత్రమే తెలుసుకుంటాను.

“ఈ లోకంలో ఆత్మలు ప్రార్థన ద్వారా పరలోక సంపదలను ఒకరికొకరు పంచాలనేది దేవుని చిత్తం. తద్వారా వారు తమ నిత్య నివాసానికి చేరుకున్నప్పుడు, కృతజ్ఞత నిండిన హృదయాలతో, భూమిపై అత్యంత ఆదర్శవంతమైన కుటుంబంలో ఉండే అనురాగాన్ని కూడా ఎంతో మించిన అనురాగంతో ఒకరినొకరు ప్రేమించగలుగుతారు.

“అక్కడ మనకు నిర్లక్ష్యపు చూపులు ఎదురుకావు, ఎందుకంటే పరిశుద్ధులందరూ ఒకరికొకరు ఋణపడి ఉంటారు. అసూయతో కూడిన చూపులు ఉండవు, ఎందుకంటే పరలోక ధన్యులలో ప్రతి ఒక్కరి సంతోషం అందరి సంతోషమవుతుంది. సభ పండితులతో మనమూ పండితులవలె ఉంటాము; హతసాక్షులతో హతసాక్షులవలె ఉంటాము; కన్యలతో కన్యలవలె ఉంటాము. ఒకే కుటుంబంలోని సభ్యులు ఒకరిని చూసి మరొకరు గర్వపడినట్లే, మనమూ ఏమాత్రం అసూయ లేకుండా మన సహోదర సహోదరీలను చూసి గర్వపడతాము.

“గొప్ప పరిశుద్ధుల మహిమను చూసి, దైవ పరిపాలనలోని రహస్య కార్యం ద్వారా ఆ మహిమకు మనమూ తోడ్పడ్డామని తెలుసుకున్నప్పుడు, మనం అనుభవించే ఆనందం వారి ఆనందమంత గాఢంగా, బహుశా దానికన్నా మధురంగా కూడా ఉండదని ఎవరు చెప్పగలరు?

“అలాగే, గొప్ప పరిశుద్ధులు తమ వంతుగా, చిన్న ఆత్మలందరికీ తాము ఎంతగా ఋణపడి ఉన్నారో చూసి, వారిని సాటిలేని ప్రేమతో ప్రేమిస్తారని మీకు అనిపించడం లేదా? పరలోకంలోని స్నేహాలు మధురంగానూ, ఆశ్చర్యాలతో నిండినవిగానూ ఉంటాయని నాకు నిశ్చయంగా తెలుసు. ఒక అపొస్తలునికి లేదా గొప్ప సభ పండితునికి సన్నిహిత మిత్రుడు ఒక గొర్రెల కాపరి బాలుడు కావచ్చు; ఒక అమాయక చిన్నబిడ్డ ఒక పితామహునితో అత్యంత ఆత్మీయంగా మమేకం కావచ్చు. . . . ఆ ప్రేమ రాజ్యంలో ప్రవేశించాలని నేను తహతహలాడుతున్నాను!”

* * * * * *

“నా మాట నమ్మండి, భక్తి పుస్తకాలను రాయడం, అత్యున్నతమైన కవిత్వాన్ని రచించడం—ఇవన్నీ అతి చిన్న స్వీయ నిరాకరణ కార్యానికి కూడా సాటిరావు. అయితే, మేలు చేయలేకపోతున్నామన్న మన అసమర్థత మనకు బాధ కలిగించినప్పుడు, ఇతరుల సత్కార్యాలను దేవునికి సమర్పించడమే మనకున్న ఏకైక ఆశ్రయం. పరిశుద్ధుల సహవాసం వల్ల కలిగే మేలు ఇందులోనే ఉంది. మన తండ్రియైన సిలువ యోహాను గారి గీతంలోని ఈ అందమైన చరణాన్ని గుర్తు తెచ్చుకోండి:

‘తిరిగి రా, నా పావురమా! ఎత్తైన చోట చూడు, గాయపడిన మగ జింకను; నీ రెక్కల కదలికతో వీచే చిరుగాలి దానికి సేదదీరింపును తెస్తోంది.’

“అలాగే, గాయపడిన మగ జింకయైన వరుణ్ణి ఆకర్షించేది ఎత్తైన ప్రదేశం కాదు, పావురపు రెక్కల నుంచి వీచే చిరుగాలి మాత్రమే—ఆ చిరుగాలిని కలిగించడానికి ఒక్కసారి రెక్క ఆడించడం చాలు.”

* * * * * *

“అసూయకు తావులేనిది ఒక్కటే—అది అట్టడుగు స్థానం. అందువల్ల ఇక్కడ మాత్రమే వ్యర్థగర్వమూ లేదు, ఆత్మక్షోభా లేదు. అయినా, ‘మానవుని మార్గం అతని చేతిలో లేదు,’[6] కాబట్టి కొన్నిసార్లు మనల్ని మిరుమిట్లు గొలిపేవాటిని కోరుకుంటున్నట్లు గమనిస్తాము. అలాంటి వేళలో సంపూర్ణ వినయంతో అసంపూర్ణుల మధ్య మన స్థానాన్ని తీసుకుందాం; ప్రతి క్షణం దేవుని మంచితనం చేత నిలబెట్టబడవలసిన చిన్న ఆత్మలుగా మనల్ని మనం భావించుకుందాం. మనం ఏమీలేనివారమని పూర్తిగా అంగీకరించామని ఆయన చూసి, ‘ప్రభువా, నా కాలు తడబడుతోంది, కాని నీ కారుణ్యమే నా బలం,’[7] అని మనం మొరపెట్టుకోవడం విన్న క్షణం నుంచే, ఆయన తన చేయిని మనవైపు చాపుతాడు. అయితే, ఉత్సాహం అనే సాకుతోనైనా మనం గొప్ప కార్యాలకు పూనుకుంటే, ఆయన మనల్ని విడిచిపెడతాడు. కాబట్టి, మనల్ని మనం తగ్గించుకోవడం, మన అసంపూర్ణతలను సాత్వికతతో సహించడం చాలు. మనకు నిజమైన పరిశుద్ధత ఇందులోనే ఉంది.”

* * * * * *

ఒకరోజు, నా తోటి సోదరీమణులకన్నా నాకు ఎక్కువ అలసటగా ఉందని ఫిర్యాదు చేస్తున్నాను. ఎందుకంటే సాధారణ విధులతోపాటు, మిగిలినవారికి తెలియని ఇతర పనులు కూడా నాకు ఉండేవి. అప్పుడు సోదరి తెరేస్ ఇలా జవాబిచ్చారు:

“మీరు ఎల్లప్పుడూ ధైర్యవంతులైన సైనికులవలె ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. కష్టాల గురించి ఎన్నడూ గొణగకుండా, మీ సహచరుల గాయాలను చాలా తీవ్రమైనవిగా, మీ గాయాలను మాత్రం చిన్న గీతలుగా భావించండి. మీ అలసట గురించి ఎవరికీ తెలియదు కాబట్టే అది మీకు అంత ఎక్కువగా అనిపిస్తోంది.

“ధన్య మార్గరెట్ మేరీకి ఒకసారి వేళ్లపై రెండు గోరుచుట్టులు వచ్చినప్పుడు, నిజానికి బయటకు కనిపించని గోరుచుట్టు వల్ల మాత్రమే తనకు బాధ కలిగిందని ఆమె ఒప్పుకున్నారు. ఆమె దాచలేకపోయిన మరొక గోరుచుట్టును చూసి తోటి సోదరీమణులు జాలిపడ్డారు, ఆమెపై సానుభూతి చూపారు. మన బాధలు, నొప్పులు ఇతరులకు తెలియాలని కోరుకోవడం నిజంగా ఎంతో సహజమైన భావమే. కాని దానికి లొంగిపోతే మనం పిరికితనంతో ప్రవర్తించినట్లే.”

* * * * * *

“మనం ఏదైనా తప్పు చేసినప్పుడు, దానికి అనారోగ్యమో వాతావరణమో వంటి శారీరక కారణాలను ఎన్నడూ ఆపాదించకూడదు. దానికి మన సొంత లోపాలే కారణమని అంగీకరించాలి; అయితే అందువల్ల నిరుత్సాహపడకూడదు. ‘పరిస్థితులు మనిషిని బలహీనుణ్ణి చేయవు; అతడు ఎలాంటివాడో బయటపెడతాయి.'”[8]

* * * * * *

“నా కవితలను కూర్చిన వెంటనే వాటిని రాసుకోమని మా అమ్మగారు నాకు చెప్పేలా దేవుడు అనుమతించలేదు. దారిద్ర్యానికి విరుద్ధంగా పాపం చేస్తానేమోననే భయంతో నేను అనుమతి అడిగేదాన్ని కాదు. అందువల్ల నాకు కొంత తీరిక దొరికేవరకు వేచి ఉండవలసి వచ్చేది. రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు, ఉదయం కూర్చినదాన్ని గుర్తు తెచ్చుకోవడం తరచూ ఎంతో కష్టంగా ఉండేది.

“నిజమే, ఈ చిన్నచిన్న విషయాలు ఒక విధమైన హతసాక్షి వేదనలే; కానీ సన్యాస జీవితాన్ని సౌకర్యవంతంగానూ ఆహ్లాదకరంగానూ మార్చగల ఎన్నెన్నో విషయాలకు మనమే అనుమతించుకోవడం ద్వారా గానీ, అనుమతి సంపాదించుకోవడం ద్వారా గానీ ఆ వేదనను తగ్గించుకోకుండా జాగ్రత్తపడాలి.”

* * * * * *

ఒకరోజు నేను కన్నీరు పెట్టుకుంటుండగా, నన్ను కలవరపరిచే చిన్నచిన్న విషయాలను ఇతరులకు కనిపించేలా చేసే అలవాటును మానుకోమని సిస్టర్ థెరేస్ నాకు చెప్పారు. మనోభావాలు స్థిరంగా లేకపోవడం కంటే సముదాయ జీవితాన్ని కష్టతరం చేసేది మరేదీ లేదని కూడా అన్నారు.

“మీరు చెప్పింది నిజమే, అని నేను జవాబిచ్చాను, “నా ఆలోచన కూడా అదే. ఇకమీదట నా కన్నీళ్లు దేవునికే పరిమితం. నన్ను అర్థం చేసుకొని ఓదార్చే ఆయనకే నా చింతలను చెప్పుకుంటాను.”

“దేవుని కోసం కన్నీళ్లా!” అని ఆమె వెంటనే అన్నారు, “అలా ఉండకూడదు. సృష్టిప్రాణులకు చూపించేదానికంటే కూడా తక్కువగా ఆయనకు దుఃఖముఖం చూపించాలి. మన దివ్య గురువు తన హృదయానికి కొంత ఓదార్పు పొందగలిగేది మన మఠాలలో మాత్రమే. లోకంలో ఉన్న తన మిత్రుల ఎడతెగని ఫిర్యాదులను మరచి విశ్రాంతి పొందాలని ఆయన మన దగ్గరకు వస్తారు. వారు సిలువ విలువను గుర్తించడానికి బదులు, దానిని ఎక్కువసార్లు మూలుగులతోనూ కన్నీళ్లతోనూ స్వీకరిస్తారు. మరి మీరు కూడా సాధారణ స్థాయితోనే సరిపెట్టుకునే ఆత్మలవలె ఉంటారా? నిజం చెప్పాలంటే, ఇది నిస్వార్థ ప్రేమ కాదు. . . . మనమే మన ప్రభువును ఓదార్చాలి; ఆయన మనలను ఓదార్చాలని కాదు. ఆయన హృదయం ఎంత సున్నితమైనదంటే, మీరు ఏడిస్తే ఆయన మీ కన్నీళ్లు తుడుస్తారు; అయితే మీలో ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వలేదు కాబట్టి, ఆ తరువాత ఆయన విచారంతో వెళ్లిపోతారు. మన ప్రభువు సంతోష హృదయులను, చిరునవ్వుతో తనకు స్వాగతం పలికే పిల్లలను ప్రేమిస్తారు. మీ కష్టాలను ఆయనకు కనిపించకుండా దాచుకోవడం, లేదా ఆయన కోసం బాధపడటం మీకు సంతోషమని ఉల్లాసంగా ఆయనతో చెప్పడం మీరు ఎప్పుడు నేర్చుకుంటారు?”

“ముఖం ఆత్మకు అద్దం,” అని ఆమె ఒకసారి అన్నారు, “తృప్తిగా ఉన్న చిన్నబిడ్డ ముఖంలాగా మీ ముఖం ఎల్లప్పుడూ ప్రశాంతంగానూ నిర్మలంగానూ ఉండాలి. ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు కూడా, మీరు దేవదూతల దృష్టిలో ఉన్నారని ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకొని సంతోషంగా ఉండండి.”

* * * * * *

నా దృష్టిలో వీరోచితమైన సద్గుణ కార్యంగా అనిపించిన దానికి ఆమె నన్ను అభినందించాలని నేను ఎంతో ఆశించాను; కానీ ఆమె నాతో ఇలా అన్నారు:

“మన ప్రభువు మీ నుంచి ఆశించే హక్కు ఉన్నదానితో ఈ చిన్న సద్గుణ కార్యాన్ని పోల్చి చూడండి! దానికి బదులు, మీ ప్రేమను నిరూపించుకునే ఎన్నో అవకాశాలను పోగొట్టుకున్నందుకు మీరు మిమ్మల్ని మీరు తగ్గించుకోవాలి.”

ఈ సమాధానంతో నాకు అంతగా తృప్తి కలగలేదు. పరీక్ష ఎదురైనప్పుడు సిస్టర్ థెరేస్ స్వయంగా ఎలా ప్రవర్తిస్తారో తెలుసుకునే అవకాశం కోసం ఎదురుచూశాను. ఆ అవకాశం త్వరలోనే వచ్చింది. గౌరవనీయ అమ్మగారు మమ్మల్ని ఎంతో అలసట కలిగించే, ఎన్నో కష్టాలతో కూడిన పని చేయమని అడిగారు. నేను ఉద్దేశపూర్వకంగానే మా శిక్షణాధికారిణికి ఆ పనిని మరింత కష్టతరం చేశాను.

అయినా ఒక్క క్షణం కూడా ఆమెలో తప్పు కనుగొనలేకపోయాను. ఆ పనివల్ల కలిగే అలసటను లెక్కచేయకుండా ఆమె దయతోనూ స్నేహభావంతోనూ మెలిగారు. తాను కష్టపడవలసి వచ్చినా ఇతరులకు సహాయం చేయడానికి ఆమె అంతటా ఉత్సాహం చూపించారు. చివరకు నేను ఇక ఆగలేక, నా మనసులో ఉన్న ఆలోచనలను ఆమెతో ఒప్పుకున్నాను.

“మీరు అంత ఓపికగా ఎలా ఉండగలుగుతున్నారు?” అని నేను అడిగాను. “మీరు ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉంటారు—ప్రశాంతంగా, నిండైన ఆనందంతో.” “నేను ఎప్పుడూ అలా ఉండేదాన్ని కాదు,” అని ఆమె జవాబిచ్చారు, “కానీ నా స్వప్రయోజనాన్ని వెదికే ఆలోచనలన్నిటినీ విడిచిపెట్టినప్పటి నుంచి, సాధ్యమైనంత సంతోషకరమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నాను.”

* * * * * *

మరే సమయంకన్నా వినోద సమయంలోనే మనం సద్గుణ సాధనకు అవకాశాలను వెదకాలని మా ప్రియమైన శిక్షణాధికారిణి చెబుతుండేవారు.

“మీరు గొప్ప ప్రయోజనం పొందాలని కోరుకుంటే, విశ్రాంతి పొందాలనే ఆలోచనతో వెళ్లకండి. దానికి బదులు, ఇతరులను ఆనందింపజేయాలనే ఉద్దేశంతోనూ, స్వార్థాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టడాన్ని సాధన చేయాలనే ఉద్దేశంతోనూ వెళ్లండి. ఉదాహరణకు, మీరు ఒక సిస్టర్‌తో సరదాగా ఉంటుందని మీరు భావించిన విషయమేదైనా చెబుతుండగా, ఆమె మధ్యలో అడ్డుకొని మరొక విషయం చెప్పడం మొదలుపెడితే, నిజానికి ఆమె కథ మీకు ఏమాత్రం ఆసక్తి కలిగించకపోయినా, ఆసక్తి చూపండి. అలాగే, మీరు చెబుతున్న విషయాన్ని మళ్లీ మొదలుపెట్టడానికి ప్రయత్నించకుండా జాగ్రత్తపడండి. ఈ విధంగా, మిమ్మల్ని మీరు సంతోషపరచుకోవాలని కాకుండా ఇతరులను సంతోషపరచాలని కోరుకున్నారు కాబట్టి, వినోద సమయం ముగిసినప్పుడు మీరు గొప్ప అంతరంగ శాంతితో నిండిపోయి, సద్గుణ సాధనకు కొత్త బలాన్ని పొందుతారు. అన్నిటిలోనూ ఆత్మపరిత్యాగం ద్వారా మనం పొందేది ఏమిటో గ్రహించగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది!”

“మీకు అది తప్పకుండా తెలుసు, ఎందుకంటే మీరు ఎల్లప్పుడూ ఆత్మపరిత్యాగాన్ని ఆచరించారు.”

“అవును, నేను నన్ను మరచిపోయాను; దేనిలోనూ నన్ను నేను చూసుకోకుండా ఉండటానికి ప్రయత్నించాను.”

* * * * * *

“ఎవరైనా మన తలుపు తట్టినప్పుడు గానీ, గంట మోగించి మనల్ని పిలిచినప్పుడు గానీ, మనం ఆత్మనిగ్రహాన్ని పాటించాలి; స్పందించే ముందు ఇంకొక్క కుట్టు కూడా వేయకుండా ఉండాలి. నేనే దీనిని ఆచరించాను. ఇది శాంతికి మూలమని మీకు హామీ ఇస్తున్నాను.”

ఈ సలహా తరువాత, సందర్భం వచ్చినప్పుడల్లా, పిలిచిన ప్రతిసారీ నేను వెంటనే స్పందించాను. ఒకరోజు ఆమె అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు, దీనిని స్వయంగా గమనించి ఇలా అంది:

“మరణ సమయంలో, ఈ సత్కార్యం మీ ఖాతాలో ఉండటం చూసి మీరు ఎంతో సంతోషిస్తారు. చాకచక్యమైన దౌత్యంతో మఠజీవుల సమాజాలన్నిటి పట్ల ప్రభుత్వ సానుకూలతను సంపాదించి, ఫ్రాన్సు అంతటా రెండవ యూదితుగా కీర్తించబడటం కంటే మరింత మహిమాన్వితమైన కార్యాన్ని మీరు ఇప్పుడే చేశారు.”

* * * * * *

భోజన సమయాలను పవిత్రపరచుకోవడానికి ఆమె అనుసరించే పద్ధతి గురించి అడిగినప్పుడు, ఆమె ఇలా సమాధానమిచ్చింది:

“భోజనశాలలో మనం చేయవలసింది ఒక్కటే: ఉన్నతమైన ఆలోచనలతో ఒక సాధారణమైన పనిని చేయడం. అత్యంత మధురమైన ప్రేమాభిలాషలు తరచుగా భోజనశాలలోనే నాకు కలుగుతాయని ఒప్పుకుంటున్నాను. మన ప్రభువు నా స్థానంలో ఉంటే, నాకు వడ్డించిన అవే వంటకాలను ఆయన తప్పకుండా భుజించేవారనే ఆలోచనతో కొన్నిసార్లు నేను నిశ్చేష్టురాలినైపోతాను. ఆయన తన జీవితకాలంలో ఇలాంటి ఆహారాన్ని రుచి చూసి ఉండటం చాలా సంభవమే—ఆయన తప్పకుండా రొట్టెను, పండ్లను తిని ఉంటారు.

“ఇవిగో నా చిన్న నియమాలు:

“నేను నజరేతులో, పవిత్ర కుటుంబం ఇంటిలో ఉన్నట్లు ఊహించుకుంటాను. ఉదాహరణకు, నాకు సలాడ్, చల్లని చేప, ద్రాక్షారసం లేదా ఘాటైన రుచిగల ఏదైనా వడ్డిస్తే, దానిని పునీత యోసేపుగారికి అర్పిస్తాను. మన ధన్యమాతకు వేడి వంటకాలను, పండిన పండ్లను అర్పిస్తాను. బాలయేసుకు మన పండుగ భోజనాన్ని, ముఖ్యంగా అన్నాన్ని, పండ్ల మురబ్బాలను అర్పిస్తాను. చివరగా, నాకు నాసిరకమైన భోజనం వడ్డించినప్పుడు సంతోషంగా ఇలా అంటాను: ‘ఈ రోజు, నా చిన్నారీ, ఇదంతా నీకోసమే!'”

ఇలా ఆమె ఎన్నో చక్కని మార్గాలలో తన ఆత్మనిగ్రహ సాధనలను దాచిపెట్టేది. అయితే, ఒక ఉపవాస దినాన మన పూజ్య మఠాధిపతురాలు ఆమె కోసం ప్రత్యేక ఆహారాన్ని ఏర్పాటు చేసినప్పుడు, అది తనకు మరీ రుచిగా ఉండటంతో ఆమె అందులో వార్మ్‌వుడ్ కలుపుతుండగా చూశాను. మరొక సందర్భంలో, ఎంతో అసహ్యకరమైన రుచిగల మందును ఆమె చాలా నెమ్మదిగా తాగుతుండటం చూశాను. “త్వరగా తాగండి,” అన్నాను, “ఒక్కసారిగా తాగేయండి!” “అయ్యో, వద్దు!” అని ఆమె బదులిచ్చింది; “గొప్ప తపస్సులు చేయడానికి నాకు అనుమతి లేనప్పుడు, ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకునేందుకు లభించే ఈ చిన్న అవకాశాలను నేను సద్వినియోగం చేసుకోవద్దా?”

ఆమె జీవితాంతం సమీపించినప్పుడు నాకు ఒక విషయం తెలిసింది. ఆమె నవశిష్యరికంలో ఉండగా, మన సోదరీమణులలో ఒకరు ఆమెకు స్కాపులర్ బిగిస్తున్నప్పుడు, పెద్ద గుండుసూది ఆమె భుజంలో గుచ్చుకుంది; ఆమె ఆ నొప్పిని గంటల తరబడి ఆనందంతో భరించింది. మరొక సందర్భంలో ఆమె తన అంతరంగిక ఆత్మనిగ్రహానికి నాకు నిదర్శనం చూపించింది. నాకు ఎంతో ఆసక్తికరమైన ఒక ఉత్తరం వచ్చింది. ఆమె లేనప్పుడు వినోద సమయంలో దానిని బిగ్గరగా చదివారు. సాయంత్రం ఆమె దానిని చదవాలనే కోరికను వ్యక్తం చేయగా, నేను ఆమెకు ఇచ్చాను. తరువాత ఆమె దానిని తిరిగి ఇచ్చినప్పుడు, ఆ ఉత్తరంలోని ఒక అంశం గురించి ఆమె అభిప్రాయాన్ని చెప్పమని కోరాను; అది ఆమెను తప్పకుండా ఆకట్టుకుని ఉంటుందని నాకు తెలుసు. ఆమె కాస్త తడబడినట్లు కనిపించింది. కొద్దిసేపటి తరువాత ఇలా సమాధానమిచ్చింది: “మొన్న నేను కనబరిచిన ఆతురత కారణంగా, ఈ ఉత్తరాన్ని చదివే కోరికను త్యాగం చేయమని దేవుడు నన్ను అడిగారు . . . అందుకే నేను దానిని చదవలేదు.”

* * * * * *

పునీతుల ఆత్మనిగ్రహ సాధనల గురించి ఆమెతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, ఆమె ఇలా అంది: “మన ప్రభువు మనకు ముందుగానే ఇలా తెలియజేయడం మంచిదైంది: ‘నా తండ్రి గృహంలో అనేక నివాసాలు ఉన్నాయి; అలా లేకపోతే నేను మీకు చెప్పి ఉండేవాడిని.'[9] ఎందుకంటే, పరిపూర్ణతకు పిలువబడిన ప్రతి ఆత్మ పరలోకంలో ప్రవేశించడానికి ఈ కఠోర తపస్సులు చేయడం తప్పనిసరి అయితే, ఆయన మనకు చెప్పి ఉండేవారు; మనమూ వాటిని ఇష్టపూర్వకంగా చేపట్టి ఉండేవాళ్లం. కానీ, ‘తన గృహంలో అనేక నివాసాలు ఉన్నాయి’ అని ఆయన ప్రకటించారు. గొప్ప ఆత్మల కోసం, ఎడారి పితరుల కోసం, ప్రాయశ్చిత్త సాధనలో హతసాక్షులైనవారి కోసం కొన్ని నివాసాలు ఉంటే, చిన్నపిల్లల కోసం కూడా ఒకటి తప్పకుండా ఉండాలి. మన తండ్రిని, ప్రేమస్వరూపియైన పవిత్రాత్మను ప్రేమించడంతోపాటు ఆయనను కూడా మనం హృదయపూర్వకంగా ప్రేమిస్తే చాలు, ఆ నివాసంలో మన కోసం ఒక స్థలం ఉంచబడింది.”

* * * * * *

“లోకంలో ఉన్నప్పుడు, మేల్కొనగానే ఆ రోజంతా జరగబోయే సంతోషకరమైన లేదా బాధాకరమైన విషయాలన్నిటి గురించి ఆలోచించేదాన్ని. చింతలు తప్ప మరేమీ కనిపించకపోతే, భారమైన హృదయంతో లేచేదాన్ని. ఇప్పుడు అందుకు పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉంది. నా కోసం ఎదురుచూస్తున్న నొప్పులు, బాధల గురించి ఆలోచిస్తాను. మన ప్రభువుపట్ల నా ప్రేమను నిరూపించుకోవడానికి, ఆత్మలకు తల్లినైన నేను నా పిల్లల జీవనోపాధిని సంపాదించడానికి ఎన్ని అవకాశాలు ముందున్నాయని గ్రహిస్తానో, అంత ఎక్కువ ధైర్యంతో, తేలికైన హృదయంతో లేస్తాను. తరువాత నా సిలువ స్వరూపాన్ని ముద్దుపెట్టుకుని, దానిని మెల్లగా నా దిండుపై ఉంచుతాను. నేను దుస్తులు ధరించేంతవరకు దానిని అక్కడే ఉంచి ఇలా అంటాను: ‘నా యేసూ, ఈ దుఃఖమయమైన భూమిపై నీ ముప్పైమూడు సంవత్సరాల జీవితంలో నీవు చాలు అనిపించేంతగా శ్రమించి, కన్నీరు కార్చావు. ఈ రోజు విశ్రాంతి తీసుకో! బాధలను భరించడానికి, పోరాడటానికి ఇప్పుడు నా వంతు వచ్చింది.'”

* * * * * *

బట్టలు ఉతికే ఒకరోజు, నేను దారిలోని పూలను చూస్తూ నెమ్మదిగా బట్టలు ఉతికే చోటుకు నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాను. వెనుక వస్తున్న సోదరి థెరేస్ త్వరగా నన్ను దాటి ముందుకు వచ్చి, మెల్లగా ఇలా అంది: “పిల్లలుండి, వారికి ఆహారం సమకూర్చడానికి పని చేయవలసినవారు ఇలాగేనా త్వరపడేది?”

* * * * * *

“నాకు ఆదివారాలు, పండుగ దినాలు ఏవో మీకు తెలుసా? దేవుడు నన్ను అత్యధికంగా పరీక్షించే రోజులే అవి.”

* * * * * *

నాలో ధైర్యం కొరవడిందని నేను బాధపడుతుండగా, సిస్టర్ తెరేస్ నాతో ఇలా అన్నారు: “మీకు అత్యంత ఆనందకారణంగా ఉండవలసిన దాని గురించే మీరు ఫిర్యాదు చేస్తున్నారు. ఉత్సాహం కలిగినప్పుడు మాత్రమే మీరు పోరాడితే, అందులో మీకు పుణ్యం ఎక్కడ ఉంటుంది? మీలో ధైర్యం లేకపోయినా, ధైర్యం ఉన్నట్లే మీరు ప్రవర్తిస్తే, అది లేకపోవడం వల్ల ఏమి నష్టం? ఒక చిన్న నూలుపోగును ఎత్తడానికి కూడా బద్ధకంగా అనిపించినా, యేసుపై ప్రేమతో దానిని ఎత్తితే, భక్తి ఉత్సాహం కలిగిన క్షణంలో చేసిన ఎంతో గొప్ప కార్యం కంటే ఎక్కువ పుణ్యం మీకు లభిస్తుంది. విచారించడానికి బదులుగా సంతోషించండి; ఎందుకంటే మీ బలహీనతను మీరు అనుభవించేలా అనుమతించడం ద్వారా, మరింత ఎక్కువమంది ఆత్మలను రక్షించే అవకాశాన్ని మన ప్రభువు మీకు ఇస్తున్నారు.”

* * * * * *

నాలోని అనేక లోపాలను చూసి మన ప్రభువుకు అసంతృప్తి కలగదా అని నేను ఆమెను అడిగాను. ఆమె ఇచ్చిన సమాధానం ఇది: “ఓదార్పు పొందండి; ఎందుకంటే మీరు మీ వరునిగా ఎంచుకున్న ఆయనలో ఊహించగల ప్రతి పరిపూర్ణతా ఉంది; అయితే—ఇలా చెప్పడానికి సాహసించవచ్చా?—ఆయనకు ఒక గొప్ప బలహీనత కూడా ఉంది—ఆయనకు కళ్ళు కనిపించవు! అంతేకాదు, ఆయనకు ఏమాత్రం తెలియని ఒక శాస్త్రం ఉంది—కూడిక! భూలోక వరునిలో ఉంటే ఎంతో విచారించదగిన ఈ రెండు పెద్ద లోపాలే, మన వరుణ్ణి మాత్రం అనంతంగా మరింత ప్రేమించదగినవానిగా చేస్తాయి. ఆయనకు స్పష్టమైన చూపూ, అంకెల శాస్త్రంలో పరిచయమూ ఉండటం అవసరమైతే, మన అనేక పాపాలను చూసి, మనలను తిరిగి మన శూన్యస్థితిలోకి పంపివేసేవారు కాదని మీరు అనుకుంటున్నారా? కానీ మనపట్ల ఆయనకున్న ప్రేమ నిజంగానే ఆయనకు కళ్ళు కనిపించకుండా చేస్తుంది.

“భూమిపై అత్యంత ఘోరమైన పాపి తన మరణ సమయంలో పశ్చాత్తాపపడి, ప్రేమతో తన చివరి శ్వాస విడిచినా, దుర్వినియోగం చేసిన అనేక కృపలుగానీ, చేసిన అసంఖ్యాకమైన అపరాధాలుగానీ ఆ పాపికి అడ్డురావు. ఆ పాపి చివరి ప్రార్థన తప్ప మన ప్రభువు మరేదీ చూడరు, మరేదీ లెక్కించరు; ఆలస్యం చేయకుండా ఆ పాపిని తన కారుణ్య బాహువుల్లోకి స్వీకరిస్తారు.

“అయితే, ఆయనకు అలా కళ్ళు కనిపించకుండా చేయాలన్నా, ఆయన అతి చిన్న కూడిక కూడా చేయకుండా ఆపాలన్నా, మనం ఆయన హృదయం ద్వారా ఆయనను చేరుకోవాలి—ఆ వైపున ఆయన సులభంగా లొంగిపోతారు, తనను తాను రక్షించుకోరు.”

* * * * * *

నేను ఆమెను బాధపెట్టి, ఆమెను క్షమాపణ అడగడానికి వెళ్ళాను. “నా మనసులో ఏముందో మీకు తెలిస్తే ఎంత బాగుండును!” అని ఆమె అన్నారు. “మనం యేసు క్షమాపణ కోరినప్పుడు ఆయన మనలను ఎంత ప్రేమతో స్వీకరిస్తారో ఇంత స్పష్టంగా నాకు ఎన్నడూ అర్థం కాలేదు. ఆయన సృష్టించిన అల్పమైన చిన్న ప్రాణినైన నేనే, మీరు నా దగ్గరకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు మీపట్ల ఇంత ఆప్యాయత అనుభవిస్తే, మనం మన ప్రభువు వద్దకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఆయన దివ్యహృదయంలో ఎలాంటి భావాలు కలుగుతాయో! ఇప్పుడే నేను చేసినదానికంటే ఎంతో వేగంగా ఆయన మన పాపాలను తన జ్ఞాపకం నుండి తుడిచివేస్తారు. . . . అంతేకాదు, మనం పాపంలో పడకముందు కంటే కూడా మరింత ఆప్యాయంగా మనలను ప్రేమిస్తారు.”

* * * * * *

దేవుని తీర్పులంటే నాకు విపరీతమైన భయం ఉండేది; సిస్టర్ తెరేస్ ఎన్ని విధాలుగా నచ్చజెప్పినా అది తొలగలేదు. ఒకరోజు నేను ఆమెకు ఈ అభ్యంతరాన్ని తెలియజేశాను: “దేవుని దృష్టిలో దేవదూతలు కూడా పవిత్రులు కారని మనకు తరచూ చెబుతుంటారు. అలాంటప్పుడు, నేను భయంతో నిండిపోకుండా ఉండాలని మీరు ఎలా ఆశించగలరు?”

ఆమె ఇలా సమాధానమిచ్చారు: “దేవుడు మనకు తీర్పు తీర్చకుండా ఆయనను కట్టిపడేసే మార్గం ఒక్కటే ఉంది; అదేమిటంటే—ఆయన ఎదుట వట్టి చేతులతో నిలబడటం.” “మరి అలా ఎలా చేయగలం?” “చాలా సులభం: ఏదీ దాచిపెట్టుకోవద్దు; మీ సంపదలను సంపాదించిన వెంటనే ఖర్చుచేయండి. నేను ఎనభై ఏళ్ళవరకు జీవించినా, ఎప్పుడూ పేదరికంలోనే ఉంటాను; ఎందుకంటే నాకు పొదుపు చేయడం చేతకాదు. నా సంపాదన అంతా ఆత్మల విమోచన కోసం వెంటనే ఖర్చయిపోతుంది.

“నా అల్పమైన నాణేల విలువను అంచనా వేయించుకోవడానికి వాటిని సమర్పించేందుకు మరణ ఘడియవరకు నేను వేచివుంటే, వాటిలో ఏదో చౌకబారు లోహం కలిసివుందని మన ప్రభువు తప్పక కనుగొంటారు; అప్పుడు అవి తప్పనిసరిగా ఉత్తరించే స్థలంలో శుద్ధి చేయబడవలసి ఉంటుంది. కొందరు గొప్ప పునీతులు తమ చేతులనిండా పుణ్యంతో దేవుని న్యాయపీఠం ఎదుట నిలిచినా, దేవుని దృష్టిలో మన నీతి అంతా అపవిత్రమే కాబట్టి, వారు కూడా ఆ ప్రాయశ్చిత్త స్థలానికి పంపబడ్డారని వ్రాయబడి లేదా?”

“అయితే, దేవుడు మన మంచి పనులకు తీర్పు తీర్చకపోయినా, మన చెడు పనులకు తీర్పు తీరుస్తారు కదా” అని నేను అన్నాను. “అలా అనవద్దు! మన ప్రభువు న్యాయస్వరూపుడే; ఆయన మన మంచి పనులకు తీర్పు తీర్చకపోతే, మన చెడు పనులకు కూడా తీర్పు తీర్చరు. ప్రేమకు బలిగా తమను తాము అర్పించుకున్నవారికి తీర్పు ఉండదని నాకు అనిపిస్తుంది. బదులుగా, వారి హృదయాల్లో జ్వలిస్తున్న తన ప్రేమను చూసి, ఆ ప్రేమకు నిత్యానందాలను ప్రతిఫలంగా ఇవ్వడానికి దేవుడు తొందరపడతారు.”

“అలాంటి ప్రత్యేక అనుగ్రహాన్ని పొందడానికి, మీరు రచించిన ఆ ఆత్మార్పణ ప్రార్థనను పునరావృతం చేస్తే సరిపోతుందా?” “అయ్యో, కాదు! మాటలు సరిపోవు. ప్రేమకు నిజమైన బలిగా ఉండాలంటే మనలను మనం పూర్తిగా సమర్పించుకోవాలి. . . . మన ఆత్మసమర్పణ ఏ మేరకు ఉంటుందో ఆ మేరకే ప్రేమ మనలను దహించివేస్తుంది.”

* * * * * *

నేను చేసిన ఒక తప్పు గురించి తీవ్రంగా దుఃఖిస్తున్నాను. “మీ
సిలువస్వరూపాన్ని తీసుకుని, దానిని ముద్దుపెట్టుకోండి” అని ఆమె అన్నారు. నేను పాదాలను ముద్దుపెట్టుకున్నాను.

“ఒక బిడ్డ తన తండ్రిని ముద్దుపెట్టుకునేది ఇలాగేనా? వెంటనే ఆయన మెడ చుట్టూ మీ చేతులు వేసి, ఆయన ముఖాన్ని ముద్దుపెట్టుకోండి.” నేను అలా చేసినప్పుడు, ఆమె ఇంకా ఇలా అంది: “అది చాలదు—ఆయన కూడా మీకు ప్రతిగా తన ప్రేమను చూపాలి.” నేను సిలువ స్వరూపాన్ని నా రెండు చెంపలకూ ఆనించుకోవలసి వచ్చింది. అప్పుడు ఆమె ఇలా అంది: “ఇప్పుడు అంతా క్షమించబడింది.”

* * * * * *

ఒకరోజు నేను ఆమెతో, నన్ను మందలించవలసి వస్తే, అన్యాయంగా నిందించబడటం కంటే ఆ మందలింపునకు తగిన తప్పు చేసి ఉండటాన్నే ఇష్టపడతానని చెప్పాను. ఆమె ఇలా జవాబిచ్చింది: “నా విషయానికొస్తే, అన్యాయంగా నిందించబడటాన్నే నేను ఇష్టపడతాను. ఎందుకంటే, నన్ను నేను నిందించుకోవలసిన తప్పేమీ లేనప్పుడు, ఈ చిన్న అన్యాయాన్ని సంతోషంగా దేవునికి అర్పిస్తాను. ఆ తరువాత నన్ను నేను తగ్గించుకొని, ఆ మందలింపునకు పాత్రమయ్యే తప్పును నేను ఎంత సులభంగా చేసి ఉండవచ్చో తలచుకుంటాను. మీరు ముందుకు సాగేకొద్దీ పోరాటాలు తగ్గుతాయి; లేదా, మరింత సరిగ్గా చెప్పాలంటే, విజయం మరింత సులభమవుతుంది. ఎందుకంటే ప్రతి విషయంలోని మంచి మీకు మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. అప్పుడు మీ ఆత్మ సృష్టిప్రాణులన్నిటికీ పైగా ఎగసిపోతుంది. నా విషయానికొస్తే, మానవుల తీర్పు ఎంత సారహీనమో నేర్చుకున్నాను కాబట్టి, ఎలాంటి ఆరోపణలూ నన్ను ఏమాత్రం కలవరపరచవు.”

ఆమె ఇంకా ఇలా అంది: “మనల్ని అపార్థం చేసుకొని, మనకు ప్రతికూలంగా తీర్పు చెప్పినప్పుడు, మనల్ని మనం సమర్థించుకోవడం వల్ల మనకు కలిగే ప్రయోజనం ఏమిటి? విషయాలను ఉన్నట్లే వదిలేయండి; ఏమీ అనకండి. మన గురించి సరిగానైనా, తప్పుగానైనా, ఎలాగైనా తీర్పు చెప్పనివ్వడంలో ఎంతో మాధుర్యం ఉంది.

“మన ప్రభువు పాదాల వద్ద ఏ పనీ చేయకుండా కూర్చుందని తన సోదరి నిందించినప్పుడు, పునీత మగ్దలేనా మరియమ్మ సాకులు చెప్పినట్లు సువార్తలో వ్రాయబడలేదు. ఆమె ఇలా అనలేదు: ‘మార్తా, నాకు లభించిన సంతోషం నీకు తెలిస్తే, నేను వింటున్న మాటలను నీవూ వింటే, నా ఆనందంలోనూ నా విశ్రాంతిలోనూ పాలుపంచుకోవడానికి నీవు కూడా అన్నీ వదిలేసి వచ్చేదానివి.’ లేదు, ఆమె మౌనంగా ఉండటానికే ఇష్టపడింది. . . . ఆత్మకు ఇంత శాంతినిచ్చే మౌనం ఎంత ధన్యమైనది!”

* * * * * *

శోధనతోనూ పోరాటంతోనూ సతమతమవుతున్న ఒక సమయంలో నాకు ఈ చీటీ అందింది: “‘నీతిమంతుడు కారుణ్యంతో నన్ను సరిదిద్దును గాక, నన్ను మందలించును గాక; అయితే పాపి తైలం నా తలను సుగంధభరితం చేయనీయకు.'[10] నా సోదరీమణులందరూ దేవునికి ప్రీతిపాత్రులు కాబట్టి, నన్ను మందలించేది గానీ సరిదిద్దేది గానీ నీతిమంతులే కాగలరు. నీతిమంతుని మందలింపు కంటే పాపి మందలింపు తక్కువ చేదుగా ఉంటుంది; అయినా పాపుల పట్ల కనికరంతో, వారి హృదయపరివర్తనను పొందేందుకు, ఓ నా దేవా, నా చుట్టూ ఉన్న ఈ నీతిమంతమైన ఆత్మలు నన్ను గట్టిగా మందలించడానికి అనుమతించమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. మన స్వభావానికి ఎంతో మధురంగా ఉండే ప్రశంసల తైలం, నేను కేవలం కొన్ని మంచి పనులు చేసినంత మాత్రాన నాలో సద్గుణాలు ఉన్నాయని నన్ను నమ్మింపజేస్తూ, నా తలను సుగంధభరితం చేయకూడదని కూడా అడుగుతున్నాను; అంటే, అది నా మనస్సును అలా ప్రభావితం చేయకూడదని నా ఉద్దేశం.

“యేసూ! ‘నీ నామం కుమ్మరించబడిన తైలం వంటిది,'[11] మానవుల చూపులకు దూరంగా, ఈ దివ్య పరిమళంలోనే నన్ను నేను పూర్తిగా ముంచివేసుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను.”

* * * * * *

“ఒక సోదరి తప్పు చేస్తోందని ఆమెతో వాదించడం, అది నిజమైనప్పటికీ, న్యాయమైన పద్ధతి కాదు; ఎందుకంటే ఆమె ప్రవర్తనకు మనం జవాబుదారులం కాము. మనం శాంతి న్యాయమూర్తులుగా కాక, కేవలం శాంతిదూతలుగా ఉండాలి.”

* * * * * *

ఆమె మాతో ఇలా చెబుతుండేది: “మీరు చేస్తున్న పనిలో మితిమీరి మునిగిపోతున్నారు; భవిష్యత్తు మీ చేతుల్లో ఉన్నట్లుగా దాని గురించి ఆందోళన చెందుతున్నారు. ఇతర కార్మెలు మఠాలలో ఏమి జరుగుతోందో, అక్కడి కన్యాస్త్రీలు పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నారో లేదో అని ఈ క్షణంలో మీరు ఎంతో ఆందోళన చెందుతున్నారా? వారి పని మీరు ప్రార్థించడానికో ధ్యానించడానికో అడ్డువస్తోందా? సరిగ్గా అదే విధంగా, మీరు మీ సొంత పనుల విషయంలో కూడా అనాసక్తంగా ఉండాలి. వాటికి కేటాయించిన సమయాన్ని మనస్సాక్షికి అనుగుణంగా వెచ్చిస్తూనే, హృదయంలో సంపూర్ణ స్వేచ్ఛతో ఉండాలి. యెరూషలేము ప్రాకారాలను నిర్మిస్తున్నప్పుడు ఇశ్రాయేలీయులు ఒక చేతితో పని చేస్తూ, మరో చేతిలో ఖడ్గాన్ని పట్టుకున్నారని మనం చదువుతాము.[12] మనం చేయవలసినదానికి ఇది ఒక ప్రతిరూపం: మన పనిలో పూర్తిగా మునిగిపోకుండా ఉండాలి.”

* * * * * *

తెరేస్ ఇలా వివరిస్తుంది: “ఒక ఆదివారం నేను ఎంతో ఉల్లాసంగా చెస్ట్‌నట్ చెట్ల బాటవైపు వెళ్తున్నాను. అది వసంతకాలం; ప్రకృతి సౌందర్యాలను ఆస్వాదించాలని కోరుకున్నాను. కానీ ఎంత చేదు నిరాశ ఎదురైంది! నాకు ఎంతో ప్రియమైన చెస్ట్‌నట్ చెట్ల కొమ్మలను కత్తిరించారు. అప్పటికే మొగ్గలతో నిండిన ఆ కొమ్మలు ఇప్పుడు నేలపై పడి ఉన్నాయి. ఈ విధ్వంసాన్ని చూసి, చెట్లు మళ్లీ మునుపటిలా కావడానికి మూడు సంవత్సరాలు గడవాలని తలచుకున్నప్పుడు, నా హృదయం ఎంతో బాధపడింది. కానీ ఆ దుఃఖం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు. ‘నేను వేరొక మఠంలో ఉంటే, లిసియెలోని కార్మెల్ మఠపు చెస్ట్‌నట్ చెట్లను పూర్తిగా నరికివేసినా నాకేమి పట్టేది?’ అని ఆలోచించాను. గతించిపోయే విషయాల గురించి నేను ఆందోళన చెందను. దేవుడే నాకు సమస్తమై ఉంటాడు. ఎవ్వరూ చేయి వేయడానికి సాహసించని ఆయన ప్రేమ అనే వనాలలోనే నేను విహరిస్తాను.”

* * * * * *

నవశిష్యురాలు ఒకరు కొన్ని దుప్పట్లను దులపడంలో సహాయపడమని తన సోదరీమణులను అడిగింది. అవి అరిగిపోయి ఉండటం వల్ల సులభంగా చినిగిపోయే అవకాశం ఉండటంతో, వాటిని జాగ్రత్తగా పట్టుకోవాలని ఆమె కాస్త కఠినంగా పట్టుబట్టింది. అలా అసహనం చూపిన ఆమెతో తెరేస్ ఇలా అంది: “ఈ దుప్పట్లను కుట్టి బాగుచేయడం మీ బాధ్యత కాకపోతే, మీరేం చేసేవారు? అప్పుడు ఈ విషయంలో మీ గురించి మీకు ఎలాంటి ఆలోచనా ఉండేది కాదు. అవి సులభంగా చినిగిపోతాయని మీరు హెచ్చరించినా, అందులో మీ వ్యక్తిగత ప్రయోజనానికి ఏమాత్రం తావు ఉండేది కాదు. మీ చర్యలన్నిటిలోనూ స్వార్థం యొక్క అతి చిన్న జాడను కూడా నివారించాలి.”

* * * * * *

మా సోదరీమణులలో ఒకరు ఎంతో అలసిపోయి ఉండటం చూసి, నేను సిస్టర్ తెరేస్‌తో ఇలా అన్నాను: “ఎవరైనా బాధపడుతుంటే, ముఖ్యంగా పవిత్రులైనవారు బాధపడుతుంటే, చూడటానికి నాకు ఎంతో వేదనగా ఉంటుంది.” ఆమె వెంటనే ఇలా జవాబిచ్చారు: “నాకు మీలా అనిపించదు. బాధపడే పరిశుద్ధుల పట్ల నాకు ఎన్నడూ జాలి కలగదు. తమ బాధలను భరించే శక్తి వారికి ఉందని, వాటి ద్వారా వారు దేవునికి గొప్ప మహిమను చేకూరుస్తున్నారని నాకు తెలుసు. కానీ పరిశుద్ధులు కానివారిపట్ల, బాధల ద్వారా ఆధ్యాత్మిక ప్రయోజనం పొందడం తెలియనివారిపట్ల నాకు ఎంతో కనికరం కలుగుతుంది. నిజంగా వారే నాలో జాలిని రేకెత్తిస్తారు. వారికి సహాయం చేసి, ఓదార్చడానికి నా శక్తినంతటినీ వినియోగిస్తాను.”

* * * * * *

“నేను మరికొంతకాలం జీవించగలిగితే, రోగసేవ బాధ్యత నాకు అన్నిటికంటే ఎక్కువ సంతోషాన్ని కలిగిస్తుంది. దానిని నేనుగా అడగను; కానీ విధేయత నిమిత్తం ఆ బాధ్యతను నాకు అప్పగిస్తే, దానిని ఎంతో గొప్ప అనుగ్రహంగా భావిస్తాను. ‘నేను రోగినై యున్నప్పుడు మీరు నన్ను సందర్శించారు'[13] అన్న మన ప్రభువు మాటలను ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకొని, ఆ విధులను ఎంతో ప్రేమతో నెరవేరుస్తానని అనుకుంటున్నాను. రోగశాల గంట మీకు పరలోక సంగీతంలా వినిపించాలి. రోగులు మిమ్మల్ని సులభంగా పిలవగలిగేలా, మీరు ఉద్దేశపూర్వకంగానే వారి కిటికీల పక్కగా వెళ్లాలి. ఎవరైనా ఆజ్ఞాపించే హక్కు ఉన్న ఒక చిన్న బానిసగా మిమ్మల్ని మీరు భావించుకోండి. పరలోకపు ఉన్నత స్థలాల నుండి పోరాట రంగంలోని మీ పోరాటాలను వీక్షించే దేవదూతలను మీరు చూడగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది! మీకు కిరీటం పెట్టి, పూలతో మిమ్మల్ని కప్పడానికి వారు పోరాటం ముగిసే వరకు ఎదురుచూస్తున్నారు. మనం చిన్న వేదసాక్షుల వరుసలో ఉన్నామని చెప్పుకుంటామని మీకు తెలుసు . . . . కానీ మన విజయ తాళపత్రాలను మనమే గెలుచుకోవాలి.

“మనతో మనం చేసే ఈ రహస్య పోరాటాలను దేవుడు తృణీకరించడు. అవి ఎవరికీ కనిపించవు కాబట్టి వాటికి మరింత పుణ్యఫలం ఉంటుంది: ‘పరాక్రమవంతునికంటే సహనం గలవాడు, నగరాలను జయించేవానికంటే తన మనస్సును అదుపులో ఉంచుకునేవాడు శ్రేష్ఠుడు.'[14] చీకటిలో చేసినట్లుగా, ఎవరికీ తెలియకుండా మనం చేసే చిన్న చిన్న ప్రేమకార్యాల ద్వారా అన్యమతస్థుల హృదయపరివర్తనను పొందుతాము, సువార్త ప్రచారకులకు సహాయం చేస్తాము, వారికి సమృద్ధిగా దానాలు లభించేలా చేస్తాము. ఈ విధంగా దివ్యసత్ప్రసాదంలో ఉన్న మన దేవునికి ఆధ్యాత్మికమైనవీ, భౌతికమైనవీ అయిన నివాసాలను నిర్మిస్తాము.”

* * * * * *

మా మఠాధ్యక్షురాలైన మాత నాపై కంటే మా సోదరీమణులలో ఒకరిపై ఎక్కువ నమ్మకాన్ని, ఆప్యాయతను చూపుతున్నట్లు నాకు అనిపించింది. సానుభూతి లభిస్తుందని ఆశించి, నా బాధను సిస్టర్ తెరేస్‌కు చెప్పాను. కానీ ఆమె నన్ను ఇలా ప్రశ్నించినప్పుడు నాకు ఎంతో ఆశ్చర్యం కలిగింది: “మీరు మన మాతను చాలా ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నారని అనుకుంటున్నారా?” “తప్పకుండా! లేకపోతే నాకంటే ఇతరులకు ప్రాధాన్యం ఇచ్చినా నేను పట్టించుకోను కదా.”

“అయితే, మీరు పూర్తిగా పొరబడుతున్నారని, మీరు ప్రేమిస్తున్నది మన మాతను కాదు, మిమ్మల్ని మీరేనని నేను నిరూపిస్తాను. మనం నిజంగా ఇతరులను ప్రేమించినప్పుడు, వారి సంతోషాన్ని చూసి ఆనందిస్తాము; వారికి ఆ సంతోషం కలిగించడానికి ఎలాంటి త్యాగానికైనా సిద్ధపడతాము. కాబట్టి, మీకు ఈ నిజమైన, నిస్వార్థమైన ఆప్యాయత ఉండి, మన మాతను ఆమె కోసమే ప్రేమిస్తుంటే, మీకు నష్టం కలిగినా ఆమె సంతోషపడటం చూసి మీరు ఆనందిస్తారు. మీతో మాట్లాడటంలో కంటే మరో సోదరితో మాట్లాడటంలో ఆమెకు ఎక్కువ సంతృప్తి కలుగుతుందని మీరు అనుకుంటున్నారు కాబట్టి, మిమ్మల్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నట్లు కనిపిస్తోందని మీరు బాధపడకూడదు.”

* * * * * *

ప్రార్థనల సమయంలో నా మనస్సు అనేక విషయాలవైపు మళ్లిపోతున్నందుకు నేను బాధపడుతుండగా, ఆమె ఇలా అన్నారు: “నాకూ అలా చాలాసార్లు జరుగుతుంది. కానీ అది నాకు తెలిసిన వెంటనే, ఎవరి గురించిన ఆలోచనలు నా ధ్యాసను మళ్లిస్తున్నాయో వారికోసం ప్రార్థిస్తాను. ఈ విధంగా నా పరధ్యానం వల్ల వారు మేలు పొందుతారు. . . . దేవునిపై ప్రేమతో నేను అన్నిటినీ స్వీకరిస్తాను; నా మనస్సులో మెదిలే అతి విపరీతమైన ఊహలను కూడా.”

* * * * * *

నన్ను అడిగినందుకు ఇచ్చివేసిన ఒక గుండుసూది గురించి నేను బాధపడుతున్నాను; అది నాకు ఎంతో ఉపయోగకరంగా ఉండేది. అప్పుడు తెరేస్ ఇలా అన్నారు: “మీరు ఎంత ధనవంతులో! మీరు ఎన్నటికీ సంతోషంగా ఉండలేరు!”

* * * * * *

బాలయేసు గుహాలయాన్ని చూసుకునే బాధ్యత ఆమెది. మా మాతలలో ఒకరికి సుగంధాలంటే అసలు ఇష్టం లేదని తెలిసి, ఆమె అక్కడ సువాసనగల పువ్వులేవీ పెట్టేవారు కాదు; చిన్న వయొలెట్ పువ్వును కూడా పెట్టేవారు కాదు. ఇందుకోసం ఆమె ఎన్నో నిజమైన త్యాగాలు చేయవలసి వచ్చింది. ఒకరోజు ఆమె విగ్రహం పాదాల వద్ద ఒక అందమైన కృత్రిమ గులాబీని ఉంచిన వెంటనే, ఆ మాత ఆమెను పిలిచారు. ఆ గులాబీని తీసివేయమని చెప్పడానికే పిలుస్తున్నారని ఊహించిన సిస్టర్ తెరేస్, ఆ మాతకు ఎలాంటి ఇబ్బందికరమైన పరిస్థితీ కలగకుండా చూడాలనుకున్నారు. అందుకే ఆమె ఆ పువ్వును ఆ మంచి సోదరి దగ్గరకు తీసుకువెళ్లి, ఆమె ఏమీ అనకముందే ఇలా అన్నారు: “చూడండి మాతా, ఈ రోజుల్లో ప్రకృతిని ఎంత చక్కగా అనుకరిస్తున్నారో! ఈ గులాబీని ఇప్పుడే తోట నుండి కోసి తెచ్చారని అనిపించడం లేదూ?”

* * * * * *

“కొన్ని క్షణాల్లో మన అంతరంగంలో ఎంత దయనీయంగా ఉంటామంటే, మన నుండి మనం బయటపడటం తప్ప మరే మార్గమూ ఉండదు” అని ఆమె మాతో అన్నారు. “అలాంటి సమయాల్లో ఇంట్లోనే ఉండాలని దేవుడు మనల్ని నిర్బంధించడు. మన సొంత సాంగత్యాన్ని మనం విడిచిపెట్టేలా, అది మనకే అయిష్టంగా మారడానికి కూడా ఆయన అనుమతిస్తాడు. అయితే, ప్రేమకార్యాలనే ద్వారం గుండా యేసును, మరియమాతను సందర్శించడానికి వెళ్లడం తప్ప, బయటపడటానికి మరే మార్గమూ నాకు తెలియదు.”

* * * * * *

“పవిత్ర కుటుంబాన్ని మనసులో ఊహించుకున్నప్పుడు, నాకు అత్యంత మేలు చేసే ఆలోచన—వారి గృహజీవితంలోని నిరాడంబరత. యేసు దేవుడని మన మాతకూ, పునీత యోసేపుకూ బాగా తెలుసు. అయినప్పటికీ, గొప్ప అద్భుతాలు వారి అవగాహనకు అందకుండా దాగి ఉండేవి; మనలాగే వారు కూడా విశ్వాసంతో జీవించారు. సువార్తలోని ఈ మాటలు మీరు విన్నారు: ‘ఆయన తమతో చెప్పిన మాట వారికి అర్థం కాలేదు’;[15] అంతే నిగూఢమైన ఈ మాటలు కూడా విన్నారు: ‘ఆయనను గూర్చి చెప్పబడిన విషయాలకు ఆయన తండ్రి, తల్లి ఆశ్చర్యపడుతున్నారు.'[16] వారు ఏదో కొత్త విషయం నేర్చుకుంటున్నట్లు అనిపిస్తుంది; ఎందుకంటే ‘ఆశ్చర్యపడటం’ అనే ఈ మాటలో కొంత విస్మయం ఇమిడి ఉంది.”

* * * * * *

“దివ్య ప్రార్థనా క్రమంలో నేను ప్రతిరోజూ అయిష్టంగా పఠించే ఒక వచనం ఉంది: ‘ప్రతిఫలం కోసం నీ న్యాయవిధులను సదాకాలం పాటించడానికి నా హృదయాన్ని మళ్లించాను.'[17] వెంటనే నా హృదయంలో ఇలా చేర్చుతాను: ‘నా యేసూ, నేను ప్రతిఫలం కోసం నీకు సేవ చేయడం లేదని నీకు తెలుసు; కేవలం ప్రేమతోనూ, ఆత్మలను నీ కోసం గెలుచుకోవాలనే కోరికతోనూ మాత్రమే సేవ చేస్తున్నాను.”

* * * * * *

“పరలోకంలో మాత్రమే మనం సత్యాన్ని స్పష్టంగా తెలుసుకుంటాం. భూమిపై, పవిత్ర గ్రంథానికి సంబంధించిన విషయాల్లో సైతం మన చూపు మసకగానే ఉంటుంది. దాని అనువాదాల్లో తేడాలు చూడటం నాకు వేదన కలిగిస్తుంది. నేను యాజకురాలినై ఉంటే, దేవుడు మానవ భాషలో పలకడానికి అనుగ్రహించిన విధంగానే ఆయన వాక్యాన్ని చదవగలిగేలా హీబ్రూ నేర్చుకొని ఉండేదాన్ని.”

* * * * * *

సోదరి తెరేస్ చిన్నప్పుడు ఆడుకొని ఆనందించిన ఒక ప్రసిద్ధ ఆటవస్తువు గురించి తరచూ నాతో మాట్లాడేవారు. అది చిన్న దూరదర్శినిలా ఉండే కలైడోస్కోప్. దాన్ని తిప్పుతూ అందులోనుంచి చూస్తే, అందమైన రంగులతో కూడిన లెక్కలేనన్ని రకాల ఆకారాలు కనిపిస్తాయి.

“ఈ ఆటవస్తువు నన్ను ఎంతో ఆకట్టుకుంది. ఇంత మనోహరమైన దృశ్యాన్ని ఏది కలిగిస్తోందో అని ఆశ్చర్యపోయేదాన్ని. ఒకరోజు చాలాసేపు పరిశీలించిన తరువాత, దాని లోపల చెల్లాచెదురుగా ఉన్న చిన్న చిన్న కాగితం, గుడ్డ ముక్కలు మాత్రమే అందులో ఉన్నాయని తెలుసుకున్నాను. మరింత పరిశీలించగా, ఆ గొట్టంలో మూడు అద్దాలు ఉన్నాయని తెలిసింది; దాంతో ఆ చిక్కు వీడింది. అది నాకు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని వివరించే దృష్టాంతమైంది” అని ఆమె అన్నారు.

“మన పనులు, ఎంత అల్పమైనవైనా సరే, ప్రేమ అనే కలైడోస్కోప్‌లో ఉన్నంతకాలం, ఆ మూడు అద్దాలు సూచించే పరమ పవిత్ర త్రిత్వం వాటికి అద్భుతమైన కాంతినీ సౌందర్యాన్నీ ప్రసాదిస్తుంది. దాని నేత్రకటకం యేసు క్రీస్తు. ఆయన బయటి నుంచి తన ద్వారానే ఆ కలైడోస్కోప్‌లోకి చూస్తూ, మన పనులన్నిటినీ పరిపూర్ణమైనవిగా చూస్తారు. కానీ మనం వర్ణనాతీతమైన ఆ ప్రేమనివాసాన్ని విడిచిపెడితే, ఆయనకు కనిపించేది అపవిత్రమైన, విలువలేని క్రియలనే గుడ్డపేలికలూ పొల్లూ మాత్రమే.”

* * * * * *

తమ సంకల్పాన్ని సమ్మోహనపరిచే వ్యక్తికి అప్పగించుకునేవారిలో అయస్కాంత శక్తి కలిగించే వింత పరిణామాల గురించి నేను సోదరి తెరేస్‌కు చెప్పాను. అది ఆమెలో ఎంతో ఆసక్తి రేకెత్తించినట్లు అనిపించింది. మరుసటి రోజు ఆమె నాతో ఇలా అన్నారు: “నిన్న మీరు చెప్పిన విషయాలు నాకు ఎంతో మేలు చేశాయి! మన ప్రభువు నన్ను సమ్మోహనపరచాలని ఎంతగా కోరుకుంటున్నానో! మేల్కొన్న వెంటనే నాకు వచ్చిన ఆలోచన అదే. నా సంకల్పాన్ని ఆయనకు అప్పగించడం నిజంగా ఎంతో మధురంగా అనిపించింది. నా క్రియలు ఇక నావిగానీ, మానవ క్రియలుగానీ కాకుండా, ప్రేమాత్మచే ప్రేరేపించబడి నడిపించబడే దైవిక క్రియలుగా మారేలా ఆయన నా శక్తిసామర్థ్యాలను పూర్తిగా తన వశం చేసుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను.”

* * * * * *

నా సన్యాస వ్రతస్వీకారానికి ముందు, పునీతమైన జీవితం గడిపే నా నవసన్యాసినుల శిక్షణాధికారి ద్వారా నాకు ఎంతో ప్రత్యేకమైన అనుగ్రహం లభించింది. మేము రోజంతా బట్టలు ఉతుకుతూ ఉన్నాం. అలసటతో పూర్తిగా నీరసించిపోయాను; ఆధ్యాత్మిక చింతలు నన్ను వేధిస్తున్నాయి. ఆ రాత్రి ధ్యానానికి ముందు ఆమెతో మాట్లాడాలనుకున్నాను. కానీ ఆమె నన్ను పంపివేస్తూ ఇలా అన్నారు: “అది ధ్యానానికి మోగే గంట. మిమ్మల్ని ఓదార్చడానికి నాకు సమయం లేదు; అదీగాక, అలా ప్రయత్నించడం వృథా అవుతుందని నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ప్రస్తుతానికి మీరు ఒంటరిగానే బాధను అనుభవించాలని దేవుడు కోరుకుంటున్నారు.” ఎంతో నిరుత్సాహంతో ఆమె వెంట ధ్యానానికి వెళ్లాను. మొదటిసారిగా నా పిలుపు గురించి నాకు సందేహం కలిగింది. నేను ఎప్పటికీ కార్మెల్ సన్యాసినిగా ఉండలేననిపించింది. ఆ జీవితం మరీ కఠినంగా ఉంది.

నేను మోకరిల్లి కొన్ని నిమిషాలు గడిచాయి. ఆ అంతరంగ పోరాటం మధ్యలో—శాంతి కోసం అడగకపోయినా, కనీసం కోరుకోకపోయినా—ఒక్కసారిగా నా ఆత్మలో అసాధారణమైన మార్పు కలిగినట్లు అనుభవించాను. నన్ను నేనే గుర్తుపట్టలేకపోయాను. నా పిలుపు నాకు సుందరమైనదిగానూ, ప్రేమించదగినదిగానూ కనిపించింది. బాధలోని మాధుర్యాన్ని, అమూల్యమైన విలువను గ్రహించాను. సన్యాస జీవితంలోని లేములూ శ్రమలూ అన్నీ లౌకిక సుఖాలకంటే అనంతంగా మేలైనవిగా నాకు అనిపించాయి. ధ్యానం ముగించుకొని వచ్చినప్పుడు నేను పూర్తిగా మారిపోయాను.

మరుసటి రోజు జరిగినదంతా నా శిక్షణాధికారికి చెప్పాను. ఆమె ఎంతో చలించిపోవడం చూసి, కారణం చెప్పమని వేడుకున్నాను. “దేవుడు మంచివారు!” అని ఆమె అన్నారు. “నిన్న సాయంత్రం మిమ్మల్ని చూసి నాకు ఎంతో లోతైన జాలి కలిగింది. అందుకే ధ్యానం ఆరంభంలో మీ కోసం ఎడతెగకుండా ప్రార్థించాను. మీకు ఓదార్పు ఇవ్వమనీ, మీ అంతరంగ వైఖరిని మార్చమనీ, బాధకున్న విలువను మీకు చూపించమనీ మన ప్రభువును వేడుకున్నాను. ఆయన నిజంగా నా ప్రార్థనలు ఆలకించారు.”

* * * * * *

నా ప్రవర్తనలో కొంత చిన్నపిల్లల స్వభావం ఉండటం వల్ల, సద్గుణాలను ఆచరించడంలో నాకు సహాయపడటానికి, దివ్య బాల యేసు తనతో ఆడుకొని ఆనందించాలనే ఆలోచనను నాలో కలిగించారు. నేను తొమ్మిది పిన్ల ఆటను ఎంచుకున్నాను. నేను చేరుకోవాలని కోరుకున్న ఆత్మలకు ప్రతీకలుగా, రకరకాల పరిమాణాల్లోనూ రంగుల్లోనూ ఆ పిన్లను ఊహించుకున్నాను. బంతి—ప్రేమ.

1896 డిసెంబరులో, విదేశీ సువార్త ప్రచార కార్యాల సహాయార్థం క్రిస్మస్ చెట్టును అలంకరించడానికి నవశిక్షణార్థినులకు రకరకాల చిన్న వస్తువులు అందాయి. అవి ఉన్న పెట్టె అడుగున ఒక బొంగరం ఉంది—కార్మెలు మఠంలో అదొక అరుదైన వస్తువు. నా సహచరులు, “ఎంత వికారమైన వస్తువు!—దీనివల్ల ఏం ఉపయోగం?” అన్నారు. అయితే ఆ ఆట తెలిసిన నేను దాన్ని అందుకుని, “అదేం కాదు, ఎంత సరదాగా ఉంటుందో! కొరడాతో బాగా కొడుతూ ఉంటే ఇది ఆగకుండా రోజంతా తిరుగుతుంది” అని ఉత్సాహంగా అన్నాను. ఆ వెంటనే దాన్ని తిప్పి, వారిని ఎంతో ఆశ్చర్యపరిచాను.

సోదరి థెరేస్ మమ్మల్ని మౌనంగా గమనిస్తూ ఉన్నారు. క్రిస్మస్ రాత్రి, అర్ధరాత్రి దివ్యబలిపూజ తర్వాత, మా గదిలో ఆ బొంగరం నాకు కనిపించింది. దానితోపాటు ఎంతో మనోహరమైన ఒక ఉత్తరం కూడా ఉంది. దానిపై చిరునామా ఇలా ఉంది:

నా ప్రియమైన చిన్న వధువుకు

కార్మెలు పర్వతంపై తొమ్మిది పిన్నుల ఆట ఆడే వధువుకు

క్రిస్మస్ రాత్రి, 1896.

నా ప్రియమైన చిన్న వధువా,—నీ పట్ల నేను ఎంతో సంతోషిస్తున్నాను! ఏడాది పొడవునా నీవు తొమ్మిది పిన్నుల ఆట ఆడుతూ నన్ను అలరించావు. నేను ఎంతగా ఆనందించానంటే, దేవదూతల సభ అంతా ఆశ్చర్యంతో మురిసిపోయింది. తమను పిల్లలుగా ఎందుకు సృష్టించలేదని కొందరు చిన్న కెరూబులు నన్ను అడిగారు. నీ ప్రేమబంతి తగిలి ఒక పిన్ను పడిపోయినప్పుడు నీవు ఆనందంగా నవ్వే నవ్వుకంటే, తమ వాయిద్యాల మధుర స్వరాలు నాకు ఎక్కువ ఇష్టంగా ఉండవా అని మరికొందరు తెలుసుకోవాలనుకున్నారు. ఏదో ఒక రోజు పరలోకపు పచ్చిక మైదానాలలో నీతో కలిసి ఆడుకుంటారు కాబట్టి, తాము పిల్లలుగా లేమని విచారించవద్దని నేను వారికి జవాబిచ్చాను. నీ చిరునవ్వులు బాధలను భరించడం ద్వారా, నిన్ను నీవు మరచిపోవడం ద్వారా సంపాదించుకున్నవి కాబట్టి, వారి సంగీత సమ్మేళనాలకంటే అవి నాకు నిశ్చయంగా మరింత మధురమని కూడా వారికి చెప్పాను.

ఇప్పుడు, నా ప్రియ వధువా, నిన్ను ఒకటి అడగవలసిన వంతు నాది. నీవు నన్ను కాదనవు—నీవు నన్ను అంతగా ప్రేమిస్తున్నావు. మనం ఆటను మారుద్దాం. తొమ్మిది పిన్నుల ఆట నాకు ఎంతో సరదాగా ఉంటుంది. కానీ ఇప్పుడు నాకు బొంగరం తిప్పాలని ఉంది. నీవు ఒప్పుకుంటే, నీవే ఆ బొంగరమవుతావు. నమూనాగా నీకు ఒక బొంగరాన్ని ఇస్తున్నాను. అది చూడడానికి వికారంగా ఉందని నీకు తెలుస్తోంది. ఆ ఆట తెలియనివారెవరైనా దాన్ని కాలితో పక్కకు తన్నేస్తారు. కానీ దాన్ని చూడగానే ఒక బిడ్డ ఆనందంతో ఎగిరి గంతేసి, “ఎంత సరదా! ఇది ఆగకుండా రోజంతా తిరుగుతుంది!” అని కేక వేస్తుంది.

నీవు కూడా ఆకర్షణీయంగా లేకపోయినా, బాలయేసునైన నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నన్ను అలరించడానికి ఎల్లప్పుడూ తిరుగుతూ ఉండమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. నిజమే, బొంగరాన్ని తిప్పడానికి కొరడా అవసరం. కాబట్టి నీ సోదరీమణులే ఆ కొరడాను సమకూర్చనివ్వు. నిన్ను అత్యంత వేగంగా తిప్పేవారిపట్ల నీవు ఎంతో కృతజ్ఞతతో ఉండు. నేను కావలసినంత ఆనందించిన తర్వాత, ఇక్కడ నాతో ఉండేందుకు నిన్ను తీసుకువస్తాను. అప్పుడు మన ఆటలు కల్తీలేని ఆనందంతో నిండి ఉంటాయి.—నీ చిన్న సోదరుడు,

యేసు.

* * * * * *

అతి చిన్న విషయాలకు కూడా పదేపదే ఏడవడం నాకు అలవాటుగా ఉండేది. అది సోదరి థెరేస్‌కు ఎంతో బాధ కలిగించేది. ఒక రోజు ఆమెకు ఒక చక్కని ఆలోచన వచ్చింది. చిత్రాలు వేసుకునే తన బల్లమీద నుంచి ఒక ఆల్చిప్పను తీసుకుని, నేను అడ్డుకోకుండా నా చేతులు పట్టుకుని, ఆమె నా కన్నీళ్లను ఆ చిప్పలో సేకరించారు. కొద్దిసేపటికే ఆ కన్నీళ్లు ఉల్లాసభరితమైన నవ్వులుగా మారిపోయాయి.

“ఇదిగో,” అని ఆమె అన్నారు, “ఇకనుంచి మీకు ఇష్టమైనంతగా ఏడవడానికి అనుమతిస్తున్నాను. అయితే ఆ కన్నీళ్లు ఈ చిప్పలోనే పడాలన్నదే షరతు!”

అయితే, ఆమె మరణానికి ఒక వారం ముందు, ఆమె అంత్యకాలం వేగంగా దగ్గరపడుతోందన్న ఆలోచనతో ఒక సాయంత్రం అంతా కన్నీళ్లతో గడిపాను. ఆమెకు ఆ విషయం తెలిసి, “మీరు ఏడ్చారు. ఆ చిప్పలోనేనా?” అని అడిగారు. అబద్ధం చెప్పలేకపోయాను. నా జవాబు ఆమెకు దుఃఖాన్ని కలిగించింది. “నేను చనిపోబోతున్నాను,” అని ఆమె కొనసాగించారు, “నా సలహాను నమ్మకంగా పాటిస్తానని మీరు వాగ్దానం చేస్తేనే మీ విషయంలో నాకు నిశ్చింత కలుగుతుంది. మీ ఆత్మ మేలుకోసం ఇది అత్యంత ముఖ్యమైనదిగా నేను భావిస్తున్నాను.”

ఆమె అడిగినట్లే వాగ్దానం చేశాను. అయితే ఒక అనుగ్రహంగా, ఆమె మరణించినప్పుడు మాత్రం ఏడవడానికి అనుమతి ఇవ్వమని వేడుకున్నాను. “కానీ,” అని ఆమె జవాబిచ్చారు, “నా మరణానికి ఎందుకు ఏడవాలి? ఆ కన్నీళ్లవల్ల నిశ్చయంగా ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు. మీరు నా సంతోషాన్ని చూసి విలపిస్తున్నట్లవుతుంది! అయినా మీ బలహీనతపై నాకు జాలి ఉంది. మొదటి కొన్ని రోజులు ఏడవడానికి మీకు అనుమతి ఉంది. ఆ తర్వాత మాత్రం మీరు మళ్లీ ఆ చిప్పను తీసుకోవాలి.”

ఇందుకోసం నేను ఎంతో సాహసోపేతమైన ప్రయత్నాలు చేయవలసి వచ్చింది. అయినా నా మాట నిలబెట్టుకున్నాను. ఆ చిప్పను అందుబాటులో ఉంచుకున్నాను. ఏడవాలనే కోరిక నన్ను ముంచెత్తిన ప్రతిసారీ, కనికరంలేని ఆ వస్తువును చేతిలోకి తీసుకున్నాను. కన్నీళ్లు ఎంతగా పొంగుకొచ్చినా, ఆ చిప్పను ఒక కంటి దగ్గర నుంచి మరో కంటి దగ్గరకు మార్చడంలోని ఇబ్బంది నా ఆలోచనలను ఎంతగా మళ్లించేదంటే, కొద్దికాలంలోనే ఈ తెలివైన పద్ధతి నా అతి సున్నితమైన మనస్తత్వాన్ని పూర్తిగా నయం చేసింది.

* * * * * *

నేను చేసిన ఒక తప్పు సిస్టర్ తెరేస్‌కు ఎంతో బాధ కలిగించింది. ఆ తప్పుకు నేను గాఢంగా పశ్చాత్తాపపడినప్పటికీ, దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణకు దూరంగా ఉండాలని అనుకున్నాను. నా నిర్ణయాన్ని ఆమెకు వ్రాశాను. ఆమె ఇచ్చిన జవాబు ఇది: “యేసుకు ఎంతో ప్రియమైన చిన్న పుష్పమా, ఈ అవమానం ద్వారా నీ వేర్లు నేల నుండి పోషణ పొందుతున్నాయి. ఇప్పుడు నీవు నీ రేకులను బాగా విప్పాలి; ఇంకా చెప్పాలంటే, నీ తలను పైకెత్తాలి. అప్పుడు దేవదూతల మన్నా దివ్యమైన మంచుబిందువులా దిగి వచ్చి నిన్ను బలపరచి, నీ అవసరాలన్నింటినీ తీర్చగలదు. శుభరాత్రి, పాపం చిన్న పుష్పమా! నా స్వస్థత కోసం సమర్పించే ప్రార్థనలన్నీ నన్ను దహించివేయవలసిన అగ్నిని మరింత ప్రజ్వలింపజేయడానికి తోడ్పడాలని యేసును అడుగు.”

* * * * * *

“దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ సమయంలో నేను కొన్నిసార్లు నా ఆత్మను, ఆటలలో జుట్టు చెదిరి బట్టలు మాసిపోయిన మూడు నాలుగు సంవత్సరాల చిన్నబిడ్డ ఆత్మతో పోల్చుకుంటాను. ఆత్మలతో వ్యవహరించడంలో నేను పడే శ్రమలో నాకు కలిగే స్థితికి ఇది ఒక చిత్రం. అయితే మన ధన్యమాత వెంటనే సహాయానికి వచ్చి, నా మాసిపోయిన పైదుస్తిని తీసివేసి, నా జుట్టును సరిచేసి, దానికి అందమైన రిబ్బనో చిన్న పువ్వో అలంకరిస్తుంది. . . . అప్పుడు నేను ఎంతో చక్కగా తయారై, ఎటువంటి సిగ్గూ లేకుండా దేవదూతల విందులో కూర్చోగలుగుతాను.”

* * * * * *

రోగశాలలో ఆమె కృతజ్ఞతా ప్రార్థన ముగిసేంతవరకు కూడా మేము వేచి ఉండలేక, ఆమె సలహా కోరేవాళ్లం. మొదట్లో ఇది ఆమెకు కొంత బాధ కలిగించేది; ఆమె మమ్మల్ని సున్నితంగా మందలించేది. కానీ త్వరలోనే ఆమె మాకు సమ్మతించి ఇలా అనేది: “మన ప్రభువుకంటే ఎక్కువ విశ్రాంతిని నేను కోరుకోకూడదు. ఆయన బోధించిన తరువాత ఏకాంత ప్రదేశానికి వెళ్లినప్పుడు, జనసమూహాలు వచ్చి ఆయన ఏకాంతానికి భంగం కలిగించేవి. కాబట్టి, మీకు ఇష్టమైనంతగా నా దగ్గరకు రండి; చేతిలో ఖడ్గంతోనే నేను మరణించాలి—‘దేవుని వాక్యమైన పవిత్రాత్మ ఖడ్గంతో.’”[18]

* * * * * *

“మేము పొందే ఆధ్యాత్మిక ఉపదేశాల నుండి ఎలా ప్రయోజనం పొందాలో మాకు సలహా ఇవ్వండి” అని మేము ఆమెను అడిగాము. “ఎంతో సరళమైన మనస్సుతో మార్గదర్శనం కోసం వెళ్లండి; ఏ క్షణమైనా మీకు అందకుండా పోయే సహాయంపై అతిగా ఆధారపడకండి. అలా జరిగితే, పరమగీతంలోని వధువుతో కలిసి మీరు ఇలా అనవలసి వస్తుంది: ‘కావలివారు నా పైవస్త్రాన్ని తీసివేసి నన్ను గాయపరిచారు; నేను వారిని దాటి కొంచెం ముందుకు వెళ్లగానే, నా ఆత్మ ప్రేమించే ఆయనను కనుగొన్నాను.’[19] వినయంతో, అనాసక్తితో మీ ప్రియతముని గురించి అడిగితే, ఆ కావలివారు మీకు చెబుతారు. అయితే, సృష్టింపబడినవాటన్నింటినీ దాటి వెళ్లిన తరువాతనే ఎక్కువసార్లు మీరు యేసును కనుగొంటారు. సిలువ యోహాను గారి ఆధ్యాత్మిక గీతంలోని ఈ పద్యాన్ని నేను ఎన్నోసార్లు పునరుక్తి చేశాను:

‘నా ఆత్మ తెలుసుకోవాలని తపించే దానిని నాకు చెప్పలేని దూతలను ఇకపై మన మధ్య పంపవద్దని వేడుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే నీ సౌందర్యాలను గ్రహించిన వారు—ఇంకా మరెన్నో వేల సౌందర్యాల గురించి ఎప్పుడూ చెబుతూ—నా గాయాలన్నింటి నుండీ రక్తం స్రవింపజేస్తున్నారు. వారి అస్పష్టమైన తడబాటు మాటలలోని ఏదో—అదేమిటో నాకు తెలియదు!—నా ఆత్మను మునుపటికంటే లోతుగా దుఃఖింపజేసి, జీవమంతటినీ హరించివేస్తోంది.’”

* * * * * *

“అసాధ్యమైనదే అయినా, ఒకవేళ దేవుడే నా సత్కార్యాలను చూడలేకపోయినా, నేను కలత చెందను. నేను ఆయనను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నాను గనుక, ఎవరు ఇచ్చారో ఆయనకు తెలియకుండానే ఆయనకు ఆనందాన్ని ఇవ్వాలని కోరుకుంటాను. కానుక సమర్పించబడటం ఆయన చూసినప్పుడు, దానికి ప్రతిఫలం ఇవ్వవలసిన బాధ్యత ఆయనపై పడినట్లవుతుంది. . . . ఆ శ్రమ ఆయనకు కలగకూడదని నేను కోరుకుంటాను.”

* * * * * *

“నాకు సంపద ఉండి ఉంటే, ఆకలితో ఉన్న పేదవారిని చూసి వారికి ఆహారం ఇవ్వకుండా ఎన్నడూ ఉండలేకపోయేదాన్ని. ఆధ్యాత్మిక జీవితంలోనూ నా పద్ధతి ఇదే. నరకం అంచున ఎన్నో ఆత్మలు ఉన్నాయి; నా సంపాదన చేతికి అందిన వెంటనే ఈ పాపుల మధ్య పంచిపెడతాను. ‘ఇప్పుడు నా కోసం నేను పనిచేయబోతున్నాను’ అని చెప్పగలిగిన సమయం ఇప్పటివరకు ఎన్నడూ రాలేదు.”

* * * * * *

“ప్రతిదానినీ సాధ్యమైనంత చెడుగా చూసేవారు ఉన్నారు. నా విషయానికొస్తే, నేను దానికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా చేస్తాను. నేను ఎప్పుడూ విషయాలలోని మంచి వైపునే చూస్తాను. ఓదార్పు కిరణమైనా లేకుండా, నా వంతుకు బాధే వచ్చినా సరే, దానినే నా ఆనందంగా చేసుకుంటాను.”

* * * * * *

“దేవుని చేతుల నుండి వచ్చినదంతా నాకు ఎల్లప్పుడూ సంతోషాన్నిచ్చింది; ఇతరులకు ఇచ్చిన వరాలతో పోల్చితే తక్కువ మంచివిగా, తక్కువ అందమైనవిగా నాకు అనిపించినవి కూడా నాకు సంతోషాన్నిచ్చాయి.”

* * * * * *

“నేను ఇంకా చిన్నపిల్లగా ఉన్నప్పుడు మా అత్తయ్య ఇంట్లో ఉంటుండగా, చదవడానికి నాకు ఒక పుస్తకం ఇచ్చారు. అందులోని ఒక కథలో, ఎవరి మనసునూ నొప్పించకుండా తన చాకచక్యంతో ప్రతి కష్టం నుండి బయటపడిన ఒక ఉపాధ్యాయురాలిని ఎంతో ప్రశంసించారు. ఒకరితో ‘మీరు చెప్పింది సరైనదే’ అని, మరొకరితో ‘మీరు చెప్పింది తప్పు కాదు’ అని ఆమె చెప్పే పద్ధతి నాకు ప్రత్యేకంగా గుర్తుండిపోయింది. చదువుతుండగా, మనం ఎల్లప్పుడూ నిజమే చెప్పాలి కాబట్టి నేను అలా ప్రవర్తించి ఉండనని అనుకున్నాను. అది చాలా కష్టమని ఒప్పుకుంటాను; అయినా నేను ఎప్పుడూ చేసేది ఇదే. ఎవరైనా తమ బాధను మనకు చెప్పినప్పుడు, అక్కడ లేనివారిపై నింద వేయడం మనకు ఎంతో తక్కువ శ్రమతో కూడిన పని అవుతుంది. తక్కువ శ్రమే . . . అయినప్పటికీ నేను దానికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా చేస్తాను. దానివల్ల నేనంటే ఇష్టం లేకపోయినా చేయగలిగిందేమీ లేదు. నిజం తెలుసుకోవాలని లేకపోతే, శిక్షణ పొందుతున్నవారు నా దగ్గరకు రాకూడదు.”

* * * * * *

“ఒక మందలింపు[20] ఫలించాలంటే, దాని కోసం కొంత మూల్యం చెల్లించవలసి ఉంటుంది; దానిలో ఆవేశపు ఛాయ ఏమాత్రమూ ఉండకూడదు. దయ బలహీనతగా దిగజారకూడదు. తప్పును ఎత్తిచూపడానికి మనకు తగిన కారణం ఉన్నప్పుడు, ఆ విషయాన్ని అక్కడితో విడిచిపెట్టాలి; బాధ కలిగించామనే ఆందోళనకు మనం లోనుకాకూడదు. తప్పు చేసిన ఆమెను ఓదార్చాలనే ఉద్దేశంతో వెదుక్కుంటూ వెళ్లడం మేలు కంటే కీడే ఎక్కువ చేస్తుంది. ఆమెను ఒంటరిగా వదిలినప్పుడు, సృష్టిప్రాణులకు అతీతంగా చూసి దేవుని వైపు తిరగక తప్పదు; తన తప్పులను గుర్తించి, తనను తాను తగ్గించుకోక తప్పదు. లేకపోతే, తగిన మందలింపు పొందిన తరువాత ఓదార్పును ఆశించడం ఆమెకు అలవాటవుతుంది. అప్పుడు ఆమె, కాళ్లు నేలకేసి కొడుతూ కేకలు వేసే గారాబపు బిడ్డలా ప్రవర్తిస్తుంది; అలా చేస్తే తల్లి తప్పక తిరిగివచ్చి తన కన్నీళ్లు తుడుస్తుందని ఆ బిడ్డకు బాగా తెలుసు.”

* * * * * *

“‘దేవుని వాక్యమైన ఆత్మ ఖడ్గం ఎల్లప్పుడూ మీ నోటిలోనూ మీ హృదయాలలోనూ ఉండనివ్వండి.’[21] ఒక నిర్దిష్ట వ్యక్తి మనకు ఇబ్బందికరంగా అనిపించినా, మనం ఎన్నడూ నిరుత్సాహపడకూడదు; ఆ ఆత్మను సరిదిద్దే ప్రయత్నాన్ని మానుకోవడం అసలే చేయకూడదు. మనం ఆత్మ ఖడ్గాన్ని ప్రయోగించి, తద్వారా ఆమె తప్పులను సరిదిద్దాలి. మన సొంత సౌఖ్యం కోసం విషయాలను ఎన్నడూ చూసీచూడనట్లు వదిలేయకూడదు. విజయంపై ఆశ లేనప్పుడు కూడా మనం పోరాటాన్ని కొనసాగించాలి. సఫలత ముఖ్యం కాదు; మనం పోరాడుతూనే ఉండాలి, ఎన్నడూ ఇలా ఫిర్యాదు చేయకూడదు: ‘ఆ ఆత్మ విషయంలో నా ప్రయత్నం వల్ల ఏమీ సాధించలేను; ఆమె అర్థం చేసుకోదు; ఆమెను వదిలేయడం తప్ప మరో మార్గం లేదు.’ అలా చేయడం పిరికితనం అవుతుంది. చివరి వరకు మన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించాలి.”

* * * * * *

“పూర్వం, నా స్నేహితులలో ఎవరైనా కష్టాల్లో ఉండి నన్ను చూడటానికి వచ్చినప్పుడు, వారిని ఓదార్చడంలో నేను సఫలం కాకపోతే, హృదయం బద్దలైనంత బాధతో సందర్శకుల గది నుంచి వెళ్లేదాన్ని. అయితే, ఒక ఆత్మకు ఓదార్పును ఇవ్వడంలో నేను ఎంత అశక్తురాలినో మన ప్రభువు త్వరలోనే నాకు అర్థమయ్యేలా చేశారు. ఆ రోజు నుంచి నన్ను చూడటానికి వచ్చినవారు దిగులుగానే తిరిగి వెళ్లినా, నేను ఇక బాధపడలేదు. నాకు ఎంతో ప్రియమైన వారి బాధలను దేవునికి అప్పగించాను; ఆయన నా ప్రార్థన విన్నారని నాకు గట్టి నమ్మకం కలిగింది. వారు తరువాతిసారి వచ్చినప్పుడు నా నమ్మకం తప్పు కాదని తెలిసింది. ఈ అనుభవం తరువాత, నా ప్రమేయం లేకుండా ఎవరికైనా బాధ కలిగినప్పుడు నేను ఇక ఆందోళన చెందను. . . . దానిని సరిచేయమని మన ప్రభువును అడుగుతాను, అంతే.”

* * * * * *

“మీపై సమృద్ధిగా కుమ్మరించబడిన కృపలన్నిటి గురించి మీరేమనుకుంటున్నారు?”—”‘దేవుని ఆత్మ తనకు ఇష్టమైన చోట వీచును’ అని అనుకుంటున్నాను.”[22]

* * * * * *

ఒకరోజు ఆమె మఠాధ్యక్షురాలితో ఇలా చెప్పింది: “మాతా, నేను అవిశ్వసనీయంగా ప్రవర్తించినా, అతి చిన్న అవిశ్వసనీయతకు పాల్పడినా, నా ఆత్మ అత్యంత భయంకరమైన వేదనలో మునిగిపోతుందని, మరణాన్ని స్వాగతించలేనని నాకు అనిపిస్తుంది.”

ఆమె ఇలా మాట్లాడటం విని మఠాధ్యక్షురాలు ఆశ్చర్యపడ్డారు. ఆమె ఇంకా ఇలా చెప్పింది: “నేను గర్వానికి సంబంధించిన అవిశ్వసనీయత గురించి మాట్లాడుతున్నాను. ఉదాహరణకు, ‘నేను ఫలానా సద్గుణాన్ని సంపాదించుకున్నాను, దానిని ఆచరించగలను’ అనిగానీ, ‘నా దేవా, విశ్వాసానికి విరుద్ధమైన ఒక్క ఆలోచనను కూడా మనసులో నిలుపుకోలేనంతగా నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానని నీకు తెలుసు’ అనిగానీ నేను అంటే, వెంటనే అత్యంత ప్రమాదకరమైన శోధనలు నన్ను చుట్టుముడతాయి; నేను తప్పక వాటికి లొంగిపోతాను. ఈ దురదృష్టాన్ని నివారించడానికి నేను చేయవలసిందల్లా వినయంగా, హృదయపూర్వకంగా ఇలా అనడమే: ‘నా దేవా, నేను నీకు అవిశ్వసనీయంగా ఉండనివ్వవద్దని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను.’

“పునీత పేతురు ఎలా పతనమయ్యారో నాకు స్పష్టంగా అర్థమవుతోంది. ఆయన పూర్తిగా దైవశక్తిపై ఆధారపడే బదులు, తన సొంత ఉత్సాహపూరిత స్వభావంపై అతిగా ఆధారపడ్డారు. ‘ప్రభువా, మరణం వరకు నిన్ను అనుసరించే బలాన్ని నాకు దయచేయి!’ అని మాత్రమే ఆయన అడిగి ఉంటే, ఆ కృప ఆయనకు నిరాకరించబడి ఉండేది కాదు.

“మాతా, ఏమి జరగబోతోందో తెలిసిన మన ప్రభువు ఆయనతో, ‘నీ మనసులో ఉన్నదాన్ని చేయడానికి కావలసిన బలాన్ని నన్ను అడుగు’ అని ఎందుకు చెప్పలేదు? మనకు రెండు పాఠాలు నేర్పడమే ఆయన ఉద్దేశమని నేను అనుకుంటున్నాను. మొదటిది: కృప ప్రేరణల ద్వారా ఆయన మనకు బోధించనిదేదీ, తాను స్వయంగా వారితో ఉన్నప్పుడు తన అపొస్తలులకు బోధించలేదు. రెండవది: అనేకమంది పాపులు ఉన్న కతోలిక సభ అంతటినీ పరిపాలించడానికి పునీత పేతురును ఎన్నుకున్నందున, దేవుని సహాయం లేకుండా మానవుడు ఏమి చేయగలడో ఆయన స్వానుభవంలో తెలుసుకోవాలని ప్రభువు కోరుకున్నారు. అందుకే పేతురు పతనానికి ముందే యేసు ఆయనతో ఇలా అన్నారు: ‘నీవు తిరిగి మారుమనస్సు పొందిన తరువాత నీ సహోదరులను బలపరచు’;[23] అంటే, ‘నీ పాపం గురించిన కథను వారికి చెప్పు—రక్షణ పొందడానికి పూర్తిగా నాపైనే ఆధారపడటం ఎంత అవసరమో నీ సొంత అనుభవం ద్వారా వారికి చూపించు.’”

* * * * * *

ఆమె అనారోగ్యంతో ఉండటం చూసి నేను ఎంతో బాధపడ్డాను. తరచూ, “జీవితం ఎంత నిస్సారంగా ఉంది!” అని అనేదాన్ని. వెంటనే ఆమె ఇలా అనేది: “జీవితం నిస్సారమైనది కాదు; అందుకు విరుద్ధంగా, అది ఎంతో ఆనందమయమైనది. మీరు ‘ప్రవాసం నిస్సారంగా ఉంది’ అని అంటే, నేను అర్థం చేసుకోగలను. అంతమైపోయే దానిని ‘జీవితం’ అని పిలవడం పొరపాటు. ఆ పదాన్ని పరలోక ఆనందాలకు మాత్రమే వాడాలి—ఆ ఆనందాలు ఎన్నటికీ వాడిపోవు. ఈ నిజమైన అర్థంలో చూస్తే, జీవితం దుఃఖమయమైనది కాదు, ఆనందమయమైనది—అత్యంత ఆనందమయమైనది. . . .”

ఆమె ఉల్లాసం ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించేది. కొన్ని రోజులుగా ఆమె ఆరోగ్యం చాలా మెరుగ్గా ఉండటంతో, మేము ఆమెతో ఇలా అనేవాళ్లం: “మీరు ఏ వ్యాధితో మరణిస్తారో మాకు ఇంకా తెలియడం లేదు. . . .” అందుకు ఆమె, “కానీ నేను మరణం వల్లనే మరణిస్తాను! దేవుడు ఆదాముతో, ‘నీవు మరణం వల్ల మరణిస్తావు’ అని చెప్పినప్పుడు, అతడు దేనివల్ల మరణిస్తాడో చెప్పలేదా?” అంది.[24]

“అయితే మిమ్మల్ని తీసుకువెళ్లడానికి మరణం వస్తుందా?”—”లేదు, మరణం కాదు, మంచివాడైన దేవుడు వస్తాడు. చిత్రాలు చూపించినట్లుగా మరణం ఒక దెయ్యమో, భయంకరమైన భూతమో కాదు. ఆత్మ, శరీరం వేరుపడటమే మరణమని విశ్వాస బోధిని చెబుతోంది—అంతకు మించి మరేమీ కాదు! నన్ను దేవునితో శాశ్వతంగా ఐక్యం చేసే ఆ వియోగానికి నేను భయపడను.”

“తన చిన్న ద్రాక్షగుత్తిని దొంగిలించడానికి దివ్య దొంగ త్వరలో వస్తాడా?” అని ఒకరు అడిగారు. “ఆయన దూరంలో కనిపిస్తున్నాడు. ‘దొంగను పట్టుకోండి!’ అని కేక వేయకుండా చాలా జాగ్రత్తపడుతున్నాను. బదులుగా, ‘ఇటు రండి, ఇటు రండి!’ అని ఆయనను పిలుస్తున్నాను!”

* * * * * *

పరలోకంలో ఆమెను ఏ పేరుతో పిలిచి ప్రార్థించాలని అడిగినప్పుడు, ఆమె వినయంగా ఇలా జవాబిచ్చింది: “నన్ను చిన్న థెరేస్ అని పిలవండి.”

* * * * * *

తెల్లని వస్త్రాలు ధరించిన ఎంతో సుందరమైన దేవదూతలు ఆమె ఆత్మను పరలోకానికి తీసుకువెళతారని నేను ఆమెతో చెబుతుండగా, ఆమె ఇలా జవాబిచ్చింది: “అలాంటి ఊహలు నాకు తోడ్పడవు. నా ఆత్మకు సత్యం మాత్రమే ఆహారం కాగలదు. దేవుడూ, ఆయన దూతలూ శుద్ధ ఆత్మస్వరూపులు. వారు నిజంగా ఎలా ఉన్నారో ఏ మానవ నేత్రమూ చూడలేదు. అందుకే నేను ఎన్నడూ అసాధారణ అనుగ్రహాలను అడగలేదు. నిత్య దర్శనం కోసం వేచి ఉండటానికే నేను ఇష్టపడతాను.”

“మీ మరణ సమయంలో నాకు ఓదార్పునివ్వడానికి ఒక అందమైన కలను పంపమని దేవుణ్ణి అడిగాను.”—”నేనైతే అలాంటి పని ఎన్నడూ చేయను . . . ఓదార్పులను అడగను. నాలా ఉండాలని మీరు కోరుకుంటున్నారు కాబట్టి, ఈ విషయంలో నా ఆలోచనలేమిటో మీకు తెలుసు:

‘ఓ ప్రభూ, నేను నిన్ను మేల్కొలుపుతానని భయపడకు: పరలోక తీరాన్ని చేరడానికి నేను ప్రశాంతంగా వేచి ఉంటాను.’

“చీకటి రాత్రిలోనూ, పరీక్షల నడుమనూ దేవుణ్ణి సేవించడం ఎంత మధురం! ఏమైనా, విశ్వాసంతో జీవించడానికి మనకు ఉన్నది ఈ ఒక్క జీవితమే కదా.”

* * * * * *

“పరలోకానికి వెళ్లబోతున్నాననే ఆలోచన నాకు ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. కానీ మన ప్రభువు చెప్పిన ఈ మాటలను తలచుకున్నప్పుడు: ‘నేను త్వరగా వస్తున్నాను. ప్రతి ఒక్కరికీ వారి క్రియలనుబట్టి ఇవ్వడానికి నా ప్రతిఫలం నా వద్ద ఉంది,’[25] నా విషయంలో ఆయనకు చిక్కు ఎదురవుతుందని అనుకుంటాను: నా దగ్గర క్రియలేవీ లేవు. . . . సరే, ఆయన తన సొంత క్రియలనుబట్టే నాకు ప్రతిఫలమిస్తాడు!”

* * * * * *

“అందరికీ అందుబాటులో ఉండి, సాధారణ షరతులు లేకుండానే పొందగల ప్రధాన పరిపూర్ణ దండవిమోచనం ప్రేమకు సంబంధించినదే—ఆ ప్రేమే ‘అనేక పాపాలను కప్పివేస్తుంది.’”[26]

* * * * * *

“మీరు ఉత్తరించే స్థలానికి కూడా వెళ్లరనడం నిశ్చయం. ఒకవేళ అలా జరిగితే, ఇక ఎవరూ నేరుగా పరలోకానికి వెళ్లరన్నమాట.”—”దాని గురించి నేను పెద్దగా ఆలోచించను. కరుణామయుడైన దేవుని నిర్ణయంతో నాకు పూర్తిగా సంతృప్తే. ఒకవేళ నేను ఉత్తరించే స్థలానికి వెళితే, అగ్నికుండంలోని ముగ్గురు హీబ్రూ బాలురలాగే, ప్రేమగీతం పాడుకుంటూ మంటల మధ్య నడుస్తాను.”

* * * * * *

“పరలోకంలో మీకు సెరాఫుల మధ్య స్థానం లభిస్తుంది.” “అలా అయితే, నేను వారిని అనుకరించను. దేవుణ్ణి చూడగానే వారు తమ రెక్కలతో తమను కప్పుకుంటారు[27]: నేనైతే నా రెక్కలతో నన్ను దాచుకోకుండా చాలా జాగ్రత్తపడతాను.”

* * * * * *

చెరసాలలో జోన్ ఆఫ్ ఆర్క్‌కు వినిపించే వాణులు ఆమెను ఓదారుస్తున్నట్లు చూపించే చిత్రాన్ని నేను ఆమెకు చూపించాను. అప్పుడు ఆమె ఇలా అంది: “నాకు కూడా అంతరంగంలోని ఒక స్వరం ఓదార్పునిస్తోంది. పైనుండి పునీతులు నన్ను ప్రోత్సహిస్తూ ఇలా అంటున్నారు: ‘నీవు సంకెళ్లలో బందీగా ఉన్నంతకాలం నీ కార్యాన్ని నెరవేర్చలేవు. కానీ తరువాత, నీ మరణానంతరం, నీ విజయదినం వస్తుంది.’”

* * * * * *

“పరలోకంలో దేవుడు నేను కోరుకున్నదంతా చేస్తాడు, ఎందుకంటే భూమిపై నేను ఎన్నడూ నా సొంత చిత్తానుసారం నడుచుకోలేదు.”

* * * * * *

“పరలోకం నుండి మీరు మమ్మల్ని చూస్తూ ఉంటారు కదా?”—”లేదు, నేను కిందికి వస్తాను.”

* * * * * *

సోదరి థెరేస్ మరణానికి కొన్ని నెలల ముందు, భోజనశాలలో పునీత అలోయిసియస్ జీవితం చదువుతుండేవారు. ఆ యువ పునీతునికీ, వృద్ధ యేసుసభ గురువైన ఫాదర్ కొర్బినెల్లికీ మధ్య ఉన్న సున్నితమైన పరస్పర అనురాగం మదర్లలో ఒకరిని ఎంతగానో ఆకట్టుకుంది.

“మీరు చిన్న అలోయిసియస్,” అని ఆమె థెరేస్‌తో అంది, “నేను వృద్ధుడైన ఫాదర్ కొర్బినెల్లిని—మీరు పరలోకంలో ప్రవేశించినప్పుడు నన్ను గుర్తుంచుకోండి.” “ప్రియమైన మదర్, నేను మిమ్మల్ని త్వరలో అక్కడికి తీసుకువెళ్లాలని కోరుకుంటున్నారా?” “లేదు, నేను ఇంకా తగినంతగా బాధలు అనుభవించలేదు.” “కాదు మదర్, మీరు తగినంతగా బాధలు అనుభవించారని నేను చెబుతున్నాను.” అందుకు మదర్ హెర్మాన్స్ ఇలా జవాబిచ్చింది: “అవును అని చెప్పే ధైర్యం నాకు లేదు. . . . ఇంత గంభీరమైన విషయంలో నాకు అధికారుల అనుమతి తప్పనిసరిగా ఉండాలి.” కాబట్టి ఈ అభ్యర్థనను మఠాధ్యక్షురాలైన మదర్‌కు తెలియజేశారు. ఆమె దానికి అంతగా ప్రాధాన్యం ఇవ్వకుండానే అనుమతినిచ్చింది.

ఆ తరువాత, తన జీవితపు చివరి రోజులలో ఒక రోజున, తీవ్రమైన బలహీనత వల్ల మాట్లాడటమే కష్టంగా ఉన్న సోదరి థెరేస్‌కు, రోగుల సంరక్షణ చూసే సోదరి ద్వారా ఒక పూలగుత్తి అందింది. మదర్ హెర్మాన్స్ ఆ పూలను కోసి గుత్తిగా కూర్చింది. దానితోపాటు, ఆప్యాయంగా ఒక్క మాట చెప్పమనే వేడుకోలును కూడా పంపింది. అందుకు వచ్చిన సందేశం: “ఈ ఉదయం దివ్యబలిపూజ సమయంలో, చిన్న అలోయిసియస్ సమాధికి దగ్గరగా ఫాదర్ కొర్బినెల్లి సమాధిని చూశానని యేసు హృదయానికి చెందిన మదర్ హెర్మాన్స్‌కు చెప్పండి.”

ఎంతో చలించిపోయిన ఆ మంచిమనసుగల మదర్, “అది మంచిదే. నాకు అర్థమైందని సిస్టర్ థెరేస్‌కు చెప్పండి. . . .” అని బదులిచ్చారు. ఆ క్షణం నుంచే తన మరణం సమీపించిందని ఆమెకు నమ్మకం కలిగింది. సరిగ్గా ఒక సంవత్సరం తరువాత ఆమె మరణించారు. “చిన్న అలోయ్సియస్” ముందుగా చెప్పినట్లుగానే, ఆ రెండు సమాధులు పక్కపక్కనే ఉన్నాయి.

* * * * * *

సిస్టర్ థెరేస్ తన చేతితో వ్రాసిన చివరి మాటలు ఇవే: “ఓ మరియా, నేను పరలోక రాజ్ఞినై, నీవు థెరేస్‌వై ఉంటే, నిన్ను పరలోక రాజ్ఞిగా చూడగలిగేలా నేను థెరేస్‌గా ఉండాలనే కోరుకునేదాన్ని!” _____________________________

[1] మత్తయి 20:23తో పోల్చి చూడండి.

[2] కీర్తనలు 67[68]:28తో పోల్చి చూడండి.

[3] సామెతలు 1:4తో పోల్చి చూడండి.

[4] యూదితు 15:11.

[5] సీరా 11:12, 13, 22, 23, 24.

[6] యిర్మీయా 10:23.

[7] కీర్తనలు 93[94]:18తో పోల్చి చూడండి.

[8] క్రీస్తు అనుసరణ, I, xvi. 4.

[9] యోహాను 14:2.

[10] కీర్తనలు 111[112]:5తో పోల్చి చూడండి.

[11] పరమగీతం 1:2.

[12] 2 ఎస్ద్రా 4:17తో పోల్చి చూడండి.

[13] మత్తయి 25:36.

[14] సామెతలు 16:32.

[15] లూకా 2:50.

[16] లూకా 2:33.

[17] కీర్తనలు 118[119]:112.

[18] ఎఫెసీయులు 6:17.

[19] పరమగీతం 5:7, 3:4తో పోల్చి చూడండి.

[20] ఈ “ఉపదేశం”లోనూ, తరువాతి “ఉపదేశం”లోనూ మాట్లాడుతున్నది నవశిష్యురాళ్ల శిక్షకురాలు అని గుర్తుంచుకోవాలి. [సంపా.]

[21] ఎఫెసీయులు 6:17; యెషయా 61:21తో పోల్చి చూడండి.

[22] యోహాను 3:8తో పోల్చి చూడండి.

[23] లూకా 22:32.

[24] ఆదికాండము 2:17తో పోల్చి చూడండి. ఫ్రెంచి భాషలోని ఈ మాటలపై పదవిన్యాసం: నీవు మరణంతో మరణిస్తావు. [సంపా.]

[25] ప్రకటన గ్రంథం 22:12.

[26] సామెతలు 10:12.

[27] యెషయా 6:2తో పోల్చి చూడండి.


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక