मराठी

सहावा दिवस – आनंदाच्या उडीची आठवण


व्हिडिओ आवृत्ती

मरियेचे अभिवादन ऐकताच एलिझाबेथच्या गर्भातील बाळाने उडी मारली. पवित्र आत्म्याने परिपूर्ण झालेली एलिझाबेथ मोठ्याने उद्गारली, “स्त्रियांमध्ये तू सर्वाधिक धन्य आहेस आणि तुझ्या गर्भाचे फळही धन्य आहे. माझ्या प्रभूची माता माझ्याकडे यावी, हे भाग्य मला कसे लाभले? कारण तुझ्या अभिवादनाचा स्वर माझ्या कानी पडताच माझ्या गर्भातील बाळाने आनंदाने उडी मारली. प्रभूने तुला जे सांगितले ते पूर्ण होईल, असा विश्वास ठेवलास म्हणून तू धन्य आहेस.” लूक 1:41-45

आपली धन्य माता आपल्या पुत्राच्या क्रुसासमोर उभी होती. त्याच्या पृथ्वीवरील जीवनातले सारे विलक्षण क्षण आणि अनुभव मनात पुन्हा उलगडून पाहण्यासाठी तिच्यासमोर तीन दीर्घ तास होते. कदाचित तिचे मन अगदी सुरुवातीच्या त्या क्षणाकडे गेले असेल, जेव्हा संत योहान बाप्तिस्ताने एलिझाबेथच्या गर्भातूनच येशूची साक्ष दिली होती.

जगाच्या तारणाऱ्याची उपस्थिती संत योहानाला जाणवली. हे रहस्य त्याला बुद्धीने पूर्णपणे समजू शकले नाही, पण त्याच्या आत्म्याला ते उमगले. त्याला आनंद झाला आणि त्याने उडी मारली. ही त्याने स्वतःच्या इच्छेने दिलेली प्रतिक्रिया नव्हती; ती पवित्र आत्म्याची प्रेरणा होती. आनंदाची ही देणगी त्याने स्वीकारली आणि आईच्या गर्भात असतानाच तिला प्रतिसाद दिला. एलिझाबेथला तो आनंद जाणवला आणि तिने तो देवमातेसमोर आणि आपल्या सर्वांसमोर व्यक्त केला.

आपली धन्य माता आपल्या क्रूसावर खिळलेल्या पुत्राकडे पाहत असताना, कित्येक वर्षांपूर्वी त्या क्षणी तिने अनुभवलेल्या आनंदाच्या आठवणीने तिला शांती आणि सांत्वन मिळाले असेल. पित्याने क्रूसावर तिच्या पुत्राला सोडून दिले नव्हते. तो असे कसे करू शकला असता? त्या क्षणी पिता आणि पवित्र आत्मा अनुपस्थित कसे असू शकले असते? इतक्या वर्षांपूर्वी संत योहानाच्या अंतःकरणात आनंद जागवणारा पवित्र आत्माच होता. आणि आता पुन्हा तोच पवित्र आत्मा येशूच्या मातेच्या अंतःकरणात असा आनंद जागवत होता, जो तिच्या पुत्राच्या मृत्यूच्याही पलीकडे जाणारा होता.

मरिया माता आपल्या क्रूसावर खिळलेल्या पुत्राकडे पाहत असताना, आपण आपल्या पुत्राकडे पाहत आहोत, या साध्या जाणिवेतूनच तिला आनंद झाला असेल. रक्त आणि जखमांच्या आडही तिला त्याचे दैवी व्यक्तित्व दिसत होते. क्रूसावरील यातना कितीही भयंकर असल्या, तरी त्याच्या देहधारणेचा आनंद कधीच पुसला जाऊ शकत नव्हता. तो देव होता आणि तो तिचा पुत्रही होता—तिचेच रक्तमांस. केवढा हा आनंद! केवढा हा आशीर्वाद! केवढी ही देणगी!

आज या सत्यावर चिंतन करा: जीवनात तुम्हाला कशालाही सामोरे जावे लागले, तरी देव सदैव तुमच्यासोबत असतो. अत्यंत कठीण दुःखातही देव उपस्थित असतो. त्याची उपस्थिती हे आनंद मानण्याचे कारण आहे. जीवनात आपल्या वाट्याला जे काही येते, त्या सगळ्यांहून हा आनंद मोठा आहे. आज आपल्या धन्य मातेसोबत देवपुत्राच्या यातनांकडे पाहताना, देवाच्या उपस्थितीचा आनंद तुमच्या हृदयात भरू द्या.

हे परमप्रिय माते, तुझ्या डोळ्यांनी आजवरचे सर्वांत भयंकर दृश्य पाहिले, तरी तुझ्या हृदयाने आनंदाने उडी घेतली. तुझ्या या आनंदामागे एक साधे आणि पवित्र सत्य होते: त्यांनी तुझ्या पुत्राला काहीही केले, तरी तो देवच होता आणि तुझा पुत्रही होता. त्याच्या उपस्थितीने नेहमीच आशा आणि आनंद जागवला; ते हिरावून घेणे कशालाही शक्य नव्हते.

हे प्रिय माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर, की जीवनात मला काहीही सहन करावे लागले, तरी माझी दृष्टी तुझ्या पुत्राच्या दैवी उपस्थितीवर खिळून राहो. ती दैवी उपस्थितीच माझा आनंद होवो आणि तिच्यामुळे मला सदैव आनंद मानता येवो.

हे माझ्या परमप्रिय तारणाऱ्या, तुला कितीही मार बसला असला, तुझ्या अंगावर कितीही जखमा असल्या, तरी माझ्या जीवनातील तुझ्या दैवी उपस्थितीचा मी आनंद मानतो. तुझ्या देहधारणेचा आणि तू माझ्याशी एकरूप झालास याचा मला आनंद आहे. जीवनातील दुःखांची सावली तुझ्या उपस्थितीच्या आनंदावर पडू देण्याची चूक माझ्याकडून कधीही होऊ नये.

हे प्रिय माते, माझ्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

सातवा दिवस – प्रभूचा नम्र सेवक

अनुक्रमणिका

ई-पुस्तक & मऊ बांधणीच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपात उपलब्ध!