Nang marinig ni Elisabet ang pagbati ni Maria, lumukso ang sanggol sa kanyang sinapupunan, at si Elisabet, na puspos ng Espiritu Santo, ay sumigaw nang malakas at nagsabi, “Pinagpala ka sa lahat ng babae, at pinagpala ang bunga ng iyong sinapupunan. At paano nangyari sa akin ito, na ang ina ng aking Panginoon ay pumarito sa akin? Sapagkat nang marinig ko ang iyong pagbati, lumukso sa tuwa ang sanggol sa aking sinapupunan. Mapalad ka na naniwalang matutupad ang sinabi sa iyo ng Panginoon.” Luke 1:41-45
Habang nakatayo ang ating Mahal na Ina sa harap ng Krus ng kanyang Anak, mayroon siyang tatlong mahahabang oras upang pagnilayan ang lahat ng makapangyarihang sandali at karanasan sa Kanyang buhay sa lupa. Marahil ay nagbalik ang kanyang isip sa simula, nang magpatotoo si San Juan Bautista tungkol kay Jesus mula sa sinapupunan ni Elisabet.
Nadama ni San Juan ang presensya ng Tagapagligtas ng Sanlibutan. Hindi niya lubos na maunawaan ang misteryong ito sa kanyang isip, ngunit naunawaan niya ito sa kanyang espiritu. Naantig siya ng kagalakan at siya ay lumukso. Hindi ito isang tugong kusa niyang pinili; ito ay inspirasyon mula sa Espiritu Santo. Tinanggap niya ang kaloob na ito ng kagalakan at tumugon mula sa loob ng sinapupunan. Nadama ni Elisabet ang kagalakang iyon at ipinahayag niya ito sa Ina ng Diyos at sa ating lahat.
Habang nakatitig ang ating Mahal na Ina sa kanyang Anak na nakapako sa krus, ang kagalakan ng sandaling iyon, na naranasan napakaraming taon na ang nakalipas, ay tiyak na naghatid sa kanya ng kapayapaan at kaaliwan. Hindi pinabayaan ng Ama ang kanyang Anak sa Krus. Paano Niya magagawa iyon? Paanong hindi naroroon ang Ama at ang Espiritu Santo sa sandaling ito? Ang Espiritu Santo ang nag-udyok ng kagalakan kay San Juan maraming taon na ang nakalipas, at ngayon, ang Espiritu Santo muli ang pumupukaw sa ina ni Jesus ng isang kagalakang higit pa maging sa kamatayan ng kanyang Anak.
Habang nakatitig si Inang Maria sa kanyang Anak na nakapako sa krus, ang kanyang kagalakan ay tiyak na nagmumula sa payak na katotohanang ang kanyang Anak ang kanyang pinagmamasdan. Nakita niya ang Kanyang banal na kaluluwa sa likod ng tabing ng dugo at mga pasa. Sa kabila ng lagim ng Pagpapako sa Krus, hindi kailanman mabubura ang kagalakan ng Kanyang Pagkakatawang-tao. Siya ay Diyos at Siya rin ay kanyang Anak, ang kanyang sariling laman at dugo. Kay laking kagalakan, kay laking pagpapala, kay laking kaloob!
Pagnilayan ngayon ang katotohanang laging naririyan ang Diyos para sa iyo, anuman ang pinagdaraanan mo sa buhay. Kahit sa gitna ng pinakamatinding pagdurusa, naroroon ang Diyos. Ang Kanyang presensya ay dahilan upang magalak. Ang kagalakang ito ay nangingibabaw sa anuman at sa lahat ng ating nararanasan sa buhay. Hayaang pumasok sa iyong puso sa araw na ito ang kagalakan ng presensya ng Diyos habang pinagmamasdan mo, kasama ng ating Mahal na Ina, ang pagdurusa ng Anak ng Diyos.
Pinakamamahal na Ina, nasaksihan ng iyong mga mata ang pinakamatinding lagim na nakilala kailanman, ngunit lumukso sa tuwa ang iyong puso. Ang kagalakang nadama mo ay bunga ng banal at payak na katotohanang anuman ang gawin nila sa iyong Anak, Siya ay Diyos pa rin at Siya ay iyong Anak pa rin. Ang Kanyang presensya ay laging pumupukaw ng pag-asa at kagalakan, at walang anumang makapag-aalis nito kailanman.
Mahal na Ina, ipanalangin mo akong manatiling nakatuon ang aking mga mata sa banal na presensya ng iyong Anak, anuman ang tiisin ko sa buhay. Nawa ang banal na presensyang iyon ang maging kagalakang nagbibigay sa akin ng kakayahang laging magalak.
Aking pinakamamahal na Tagapagligtas, gaano man karami ang mga hampas at pasang tinamo Mo, nagagalak ako sa Iyong banal na presensya sa aking buhay. Nagagalak ako sa Iyong Pagkakatawang-tao at pakikipagkaisa sa akin. Nawa ay huwag kong hayaang matabunan ng mga pagdurusa sa buhay ang kagalakan ng Iyong presensya.
Ipanalangin mo ako, mahal na Ina. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ikapitong Araw – Isang Mababang-loob na Lingkod ng Panginoon
Mabibili bilang eBook & Paperback!
