मराठी

सामान्य काळातील चौथा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अनुक्रमणिका

परिपूर्णतेकडे वाटचाल

सामान्य काळातील चौथा रविवार (वर्ष अ)

लोकसमुदाय पाहून येशू डोंगरावर चढला. तो बसल्यावर त्याचे शिष्य त्याच्याजवळ आले. तो त्यांना शिकवू लागला: “आत्म्याने दीन असलेले धन्य, कारण स्वर्गाचे राज्य त्यांचे आहे.” मत्तय 5:1–3

मत्तयच्या शुभवर्तमानाच्या पाचव्या अध्यायातील आजच्या वाचनाने डोंगरावरील प्रवचनाची सुरुवात होते आणि ते सातव्या अध्यायापर्यंत चालते. या सुंदर प्रवचनात येशूच्या अनेक परिचित शिकवणी आपल्याला मिळतात. त्यांत धन्यवचने, प्रभूची प्रार्थना आणि सुवर्णनियम यांचा समावेश आहे. येशू डोंगरावर चढून बसतो आणि आपल्या प्रवचनाला सुरुवात करतो. हा डोंगर गालिल सरोवराच्या अगदी उत्तरेला, कफर्णहूमपासून अवघ्या काही मैलांवर असावा, असे मानले जाते. आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या काळात येशू अनेकदा कफर्णहूममध्ये मुक्काम करत असे. आजचे शुभवर्तमान धन्यवचनांतून आपल्याला मिळणारे उदात्त आणि गौरवशाली पाचारण आपल्यासमोर ठेवते. धन्यवचनांची ही शिकवण येशूने दिलेल्या इतर अनेक शिकवणींसाठी पाया घालते.

धन्यवचने ही निश्चितच नैतिक जीवनाविषयीची शिकवण आहे; पण त्यांतले धडे लोकांना परिचित असलेल्या अनेक नैतिक शिकवणींपेक्षा वेगळे आहेत. तोवर नैतिकता म्हणजे मुख्यतः निषिद्ध आचरणांची यादी, असे मानले जात होते. “तू असे करू नकोस…” असा तिचा सर्वसाधारण सूर होता. मात्र, धन्यवचने नैतिकतेला कितीतरी उंच पातळीवर नेतात. ही नवी शिकवण देताना येशूने कोणत्या गोष्टी निषिद्ध आहेत किंवा कशामुळे देवाच्या नियमशास्त्राचे उल्लंघन होते, हे सांगून सुरुवात केली नाही. उलट, या आदर्शांकडे वाटचाल केल्याने जीवनाला सर्वांत मोठी परिपूर्णता लाभते, असे त्याने सांगितले. नैतिक जीवन म्हणजे केवळ काय टाळावे हे सांगणाऱ्या नियमांचे पालन नव्हते. आपल्या प्रभूने दाखवून दिले की नैतिक जीवनाचे खरे स्वरूप म्हणजे परिपूर्णतेकडे नेणारी गौरवशाली वाटचाल. या वाटचालीचे फळ म्हणजे स्वर्गराज्याची प्राप्ती.

नैतिक जीवनाचा विचार करताना तुम्ही त्याकडे कसे पाहता? तुम्हाला ते मुख्यतः ‘या गोष्टी करायच्या नाहीत’ अशी एक यादी वाटते का? की खऱ्या पावित्र्याच्या आणि जीवनाच्या परिपूर्णतेच्या शिखराकडे नेणारी चढण वाटते? ख्रिस्ती जीवनात अनेक प्रकारची पापे करण्यास आणि देवाच्या नियमांचे उल्लंघन करण्यास नक्कीच मनाई आहे. पण नैतिकतेचा सर्वोच्च आदर्श आपल्या अंतरंगात सर्वांत खोलवर परिपूर्णता लाभावी म्हणून आपल्याला दिला आहे, हे समजले नाही, तर आपल्या या पाचारणामुळे आपण सहज निराश होऊ शकतो.

आज या गोष्टीवर मनन करा: येशू तुम्हाला आपल्या मागोमाग त्या डोंगरावर येण्यास बोलावत आहे, जिथे त्याने धन्यवचने सांगितली. मनन करताना, प्रत्यक्ष डोंगर चढण्यासाठी किती श्रम पडतात, याचा आधी विचार करा. ज्यांनी येशूचे हे प्रवचन प्रथम ऐकले, त्यांना कफर्णहूममध्येच राहून, भोजनासाठी निवांत बसता बसता त्याचे बोलणे ऐकणे कितीतरी सोपे गेले असते. पण प्रत्यक्ष डोंगर चढताना नैतिक जीवनाच्या उदात्त पाचारणाचा अर्थ आपल्याला उमगतो. त्यासाठी प्रयत्न आणि दृढ निश्चय लागतो. मग आपण स्वतः येशूचे प्रवचन ऐकत आहोत, अशी कल्पना करा. ख्रिस्ती जीवन हे प्रत्येक बाबतीत परिपूर्ण होण्याचे जीवन आहे, याची स्वतःला आठवण करून द्या. हेच आपले पाचारण आहे. त्या परिपूर्णतेचे फळ म्हणजे जीवनाची अशी परिपूर्ती, जिचा अनुभव आपण घ्यावा अशी देवाची इच्छा आहे. पापाचे सोपे जीवन आपले अंतरंग कोरडे आणि निर्जीव करून टाकते; पण परिपूर्णतेकडे नेणारी ही खडतर वाट आपल्याला लाभू शकेल अशा सर्वांत खोल परिपूर्तीकडे घेऊन जाते. या वाटेवर चालण्याचा निश्चय करा आणि वाटेत कचरू नका. मग तुम्हालाही स्वर्गाचे राज्य प्रतिफळ म्हणून लाभेल.

हे परिपूर्णतेच्या प्रभू, पावित्र्याच्या उंच डोंगरावर तुझ्याबरोबर चढण्यास तू मला बोलावतोस. हा प्रवास वैभवशाली आहे आणि तो माझे जीवन परिपूर्ण करतो, याची जाणीव मला सदैव राहो. तू मला ज्या परिपूर्ण जीवनासाठी बोलावतोस, ते जीवन मी निवडतो. सर्वांत गहन नैतिक सत्ये माझ्या जीवनात उतरावीत अशी तुझी इच्छा आहे; ती आचरणात आणण्यास मी सदैव तयार असावे, अशी मी प्रार्थना करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


कृपेचे सूक्ष्म कार्य

सामान्य काळातील चौथा रविवार (वर्ष ब)

त्यांच्या सभास्थानात अशुद्ध आत्म्याने पछाडलेला एक मनुष्य होता. तो ओरडून म्हणाला, “हे नासरेथच्या येशू, आमच्याशी तुला काय देणेघेणे? तू आमचा नाश करायला आला आहेस काय? तू कोण आहेस हे मला माहीत आहे—तू देवाचा पवित्र जन आहेस!” येशूने त्याला दटावून म्हटले, “गप्प बस!  त्याच्यातून बाहेर ये!” अशुद्ध आत्म्याने त्या मनुष्याला झटके दिले आणि मोठ्याने ओरडून तो त्याच्यातून बाहेर आला. मार्क 1:23–26

येशू कोण आहे हे त्या अशुद्ध आत्म्याला लगेच कळते, ही गोष्ट लक्षात घेण्यासारखी आहे. कारण दोन परस्परविरोधी गोष्टी एकत्र आल्या की प्रत्येक गोष्ट दुसरीला अधिक ठळक करते. उदाहरणार्थ, पांढऱ्या पार्श्वभूमीवर काळा रंग सर्वांत ठळक दिसतो. अतिशय थंड वस्तूचा स्पर्श अनुभवल्यावर एखादी गरम वस्तू किती गरम आहे, हे अधिक जाणवते. आणि एखादी व्यक्ती शांततेत बसली असताना मोठा आवाज तिला सर्वाधिक दचकवतो. येशू आणि दुष्टता यांच्याबाबतीतही असेच आहे. अशुद्ध आत्मा जेव्हा येशूसमोर येतो, तेव्हा येशू हा देवाचा पवित्र जन आहे, हे सर्वांत स्पष्टपणे दिसून येते.

या गोष्टीतून पावित्र्याच्या शिखराकडे जाणाऱ्या आपल्या प्रवासाबद्दल काही मोलाच्या गोष्टी उमगतात. अनेकदा एखाद्या व्यक्तीचे जीवन आमूलाग्र बदलून टाकणारे मनपरिवर्तन घडते, तेव्हा ती व्यक्ती त्याआधी पापमय जीवन जगत असते. पापात जगणाऱ्या व्यक्तीला देवाच्या तारणदायी कृपेचा अनुभव येतो, तेव्हा तो बदल अगदी ठळकपणे जाणवतो. आणि ही चांगली गोष्ट आहे.

पण यातून आणखी एक आध्यात्मिक गोष्टही उमगते. हीच उदाहरणे पुढे नेली, तर काळा रंग गडद निळ्या रंगाशेजारी ठेवला असता तो तितका ठळक दिसत नाही; तसेच बरीच उबदार वस्तू हातात धरल्यानंतर एखाद्या गरम वस्तूला स्पर्श केला, तर तापमानातला फरक तितका जाणवत नाही. आध्यात्मिक जीवनातही असेच घडते. जीवनात खरे पावित्र्य लाभावे म्हणून आपण झटत असतो आणि ज्या अनेक सद्गुणांचे आचरण करण्यास आपल्याला पाचारण आहे, ते आपण आधीपासूनच आचरणात आणत असतो, तेव्हा देवाच्या दिशेने टाकलेले पुढचे पाऊल तितके ठळकपणे जाणवेलच असे नाही. परिपूर्णतेसाठी आधीपासूनच झटणाऱ्या व्यक्तीची पुढची प्रगती अतिशय सूक्ष्म असते. आणि हीदेखील चांगली गोष्ट आहे.

हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. कारण काही वेळा आयुष्यात पूर्वी गहिरे मनपरिवर्तन झालेल्या व्यक्तीला त्या पहिल्या मनपरिवर्तनाचा अनुभव पुन्हा घ्यावासा वाटतो. पण ते आपले ध्येय असू नये. त्याऐवजी, पवित्र जीवनाकडून अधिक पवित्र जीवनाकडे नेणारे सूक्ष्म बदल अनुभवण्यासाठी आपण सातत्याने प्रयत्न करावेत. तुमच्या अंतरंगातील आध्यात्मिक अनुभवांमध्ये ठळक फरक जाणवत नसेल, तर कदाचित त्याचे कारण एवढेच असेल की मात करावी लागेल अशी गंभीर पापे तुमच्या जीवनात नाहीत. म्हणून प्रत्येक ख्रिस्ती व्यक्तीचे ध्येय असे असावे की, कालांतराने आपल्या आध्यात्मिक अनुभवांतील तीव्र चढउतार कमी व्हावेत आणि सौम्य, सूक्ष्म बदल अधिक अनुभवायला मिळावेत. कारण आपला प्रभू तुम्हाला अनेक प्रकारे हळुवारपणे परिपूर्णतेकडे नेत असतो.

आज पवित्रतेच्या दिशेने चाललेल्या आपल्या आध्यात्मिक प्रवासावर मनन करा. आपल्या जीवनात गंभीर पाप दिसत असेल, तर हे लक्षात ठेवा की देव तुम्हाला त्या पापातून पूर्णपणे मुक्त करू इच्छितो आणि आमूलाग्र मनपरिवर्तनाकडे नेऊ इच्छितो. पण आपल्या जीवनात गंभीर पाप दिसत नसेल आणि पवित्र होण्यासाठी तुम्ही आधीपासूनच दररोज प्रयत्न करत असाल, तर देवाकडून मिळणारे आध्यात्मिक सांत्वन आणि त्याचे संकेत अधिक सूक्ष्म असतील, कधी कधी ते जाणवतही नसतील, तरी आनंद माना. परिपूर्णतेसाठी प्रयत्न करत राहा आणि आपण योग्य मार्गावर आहोत याचा आनंद माना.

हे सर्व पवित्रतेच्या प्रभू, परिपूर्ण जीवनाकडे मला सतत ओढत राहा. प्रत्येक सद्गुणात वाढण्यास आणि मला मिळणाऱ्या कृपेच्या प्रत्येक देणगीचे सतत भान ठेवण्यास मला मदत कर. विशेषतः, कृपेच्या अगदी लहान आणि सूक्ष्म देणग्यांकडेही लक्ष देण्यास आणि खरोखर मोकळ्या व कृतज्ञ अंतःकरणाने त्यांना प्रतिसाद देण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


श्रद्धेचा चमत्कार

सामान्य काळातील चौथा रविवार (वर्ष क)

सभास्थानातील लोकांनी हे ऐकले तेव्हा ते सर्व संतापाने भरून गेले. ते उठले, त्यांनी त्याला नगराबाहेर हाकलून दिले आणि ज्या टेकडीवर त्यांचे नगर वसले होते, तिच्या कड्यापाशी त्याला नेले, जेणेकरून त्याला डोके खाली करून फेकून देता येईल. पण येशू त्यांच्यामधून निघून गेला. लूक 4:28–30

आजच्या शुभवर्तमानाचा शेवट त्याच्या सुरुवातीपेक्षा अगदी वेगळा आहे. सुरुवातीला आपण वाचतो की, “सर्वांनी त्याची प्रशंसा केली आणि त्याच्या मुखातून निघालेल्या कृपापूर्ण शब्दांनी ते आश्चर्यचकित झाले.” पण सभास्थानात येशूचे बोलणे संपेपर्यंत परिस्थिती इतकी बदलली की लोकांनी त्याला ठार मारण्याचा प्रयत्न केला. या प्रसंगापूर्वी येशूने कफर्णहूममध्ये उपदेश केला होता आणि तेथे अनेक चमत्कार केले होते. कफर्णहूममधील अनेकांनी येशूची प्रशंसा केली, त्याच्यावर श्रद्धा ठेवली आणि साऱ्या नगरात त्याचीच चर्चा होती. म्हणून येशू आपल्या नाझरेथ या गावी परतला, तेव्हा लोकांना त्याच्याविषयी खूप कुतूहल होते आणि सुरुवातीला त्यांनी त्याचे स्वागत केले. पण त्यांना सुरुवातीला त्याच्याविषयी वाटलेली आस्था श्रद्धेतून नव्हे, तर कुतूहलातून उपजली होती. येशूने काही चमत्कार करून दाखवावेत, अशी त्यांची इच्छा होती. पण त्यांची आपल्यावर श्रद्धा नाही, हे येशूला माहीत असल्याने त्याने तसे करण्यास नकार दिला. उलट, येशूने त्यांना खडसावले. हे ऐकताच ते संतापले.

येशूचे चमत्कार खरे होते. त्याने आजारी आणि लंगड्या लोकांना बरे केले, मृतांना पुन्हा जिवंत केले, दुष्ट आत्म्यांना हाकलून लावले आणि तो एका नव्या, स्पष्टपणे जाणवणाऱ्या अधिकाराने बोलला. पण लोकांच्या अंतःकरणात काय आहे, हेही येशूला कळत असे. ज्यांना तो उपदेश करत असे, त्यांचे अंतःकरण त्याचा संदेश स्वीकारण्यास कधी तयार असे आणि कधी नसे, हे त्याला माहीत होते. जेव्हा ते श्रद्धेची देणगी स्वीकारण्यास तयार असत, तेव्हा चमत्कारांच्या प्रभावाने तो त्यांच्या श्रद्धेला बळ देत असे, जेणेकरून ती अधिक दृढ व्हावी. पण जेव्हा ते श्रद्धेची देणगी स्वीकारण्यास तयार नसत, तेव्हा चमत्काराचा काही उपयोग नसे.

आपल्या जीवनातही हेच खरे आहे. आज शरीराशी संबंधित चमत्कार क्वचित घडतात, पण ते नक्कीच घडतात. मात्र अशा चमत्कारांपेक्षा आपल्या ठायी श्रद्धा आहे की नाही, हे कितीतरी अधिक महत्त्वाचे आहे. तुमचे अंतःकरण आपल्या प्रभूसाठी खरोखर खुले असेल, तर तो तुमच्या जीवनात चमत्कार घडवेल. तो तुमचे अंतःकरण बदलेल, तुम्हाला पापातून मुक्त करेल, त्याचे कार्य पार पाडण्यासाठी तुम्हाला बळ देईल आणि तुम्हाला असंख्य सद्गुण बहाल करेल. हे घडते, तेव्हा तो खरोखरच एक चमत्कार असतो! आपले रूपांतर करणारे आणि आपले तारण करणारे देवाचे कार्य खरे आणि गौरवशाली आहे. हे आशीर्वाद आपल्याला मिळतात, तेव्हा आपण नेहमी आनंद मानला पाहिजे. शरीराशी संबंधित एखादा खरा चमत्कार पाहण्याचे कुतूहल आपल्यापैकी प्रत्येकाला कधी ना कधी वाटू शकते. पण आपल्या अंतःकरणाचे रूपांतर व्हावे म्हणून दिलेली श्रद्धेची देणगी आपल्यासाठी कितीतरी अधिक मोलाची आहे, हे आपण ओळखले पाहिजे.

आज स्वतःला विचारा: तुमची वृत्ती कफर्णहूमच्या लोकांसारखी आहे की नाझरेथच्या लोकांसारखी? येशूविषयी तुम्हाला केवळ कुतूहल आहे का? त्याने आपल्या चमत्कार करण्याच्या सामर्थ्याचा काही पुरावा द्यावा, अशी तुमची अपेक्षा आहे का? की तुमचे अंतःकरण त्याच्यासाठी खरोखर खुले आहे आणि तुम्ही त्याहून कितीतरी मोलाची श्रद्धेची देणगी अधिक दृढ व्हावी व तुमच्या अंतःकरणाचे रूपांतर व्हावे, अशी आस बाळगता? श्रद्धेची देणगी मागा, म्हणजे येशू तुमच्या अंतःकरणात खरोखर चमत्कार घडवतो, हे तुम्हाला दिसेल.

हे चमत्कार घडविणाऱ्या माझ्या प्रभू, माझे मन आणि अंतःकरण खुले कर, म्हणजे मी तुझे ऐकेन, तुझ्यावर श्रद्धा ठेवीन आणि माझे जीवन तुला अर्पण करीन. हे करत असताना माझ्या अंतःकरणाचे रूपांतर कर, तुझ्यावरील माझी श्रद्धा अधिक दृढ कर आणि खऱ्या पवित्रतेच्या व मनपरिवर्तनाच्या मार्गावर मला ठामपणे उभे कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


कोणाच्याही बाबतीत कधीही आशा सोडू नका

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा सोमवार

“हे येशू, परमश्रेष्ठ देवाच्या पुत्रा, माझ्याशी तुझा काय संबंध? मी तुला देवाची शपथ घालून विनवतो, मला यातना देऊ नकोस!” (कारण येशू त्याला म्हणत होता, “अशुद्ध आत्म्या, या माणसातून बाहेर ये!”) येशूने त्याला विचारले, “तुझे नाव काय?” त्याने उत्तर दिले, “माझे नाव ‘सेना’ आहे. आम्ही पुष्कळ आहोत.” मार्क 5:7–9

असा प्रसंग बहुतेक लोकांना भयभीत करून सोडला असता. वर ज्याचे शब्द दिले आहेत, त्या माणसाला असंख्य दुरात्म्यांनी पछाडले होते. तो समुद्राजवळच्या डोंगरउतारांवरील गुहांमध्ये राहत असे आणि कोणालाही त्याच्या जवळ जावेसे वाटत नसे. तो हिंसक होता, रात्रंदिवस ओरडत असे आणि गावातल्या सगळ्यांनाच त्याची भीती वाटत असे. पण त्याने येशूला दुरून पाहिले तेव्हा एक आश्चर्यकारक गोष्ट घडली. येशू त्या माणसाला घाबरला नाही; उलट, त्या माणसाला पछाडणारे असंख्य दुरात्मे येशूला पाहून भयभीत झाले. मग येशूने त्या दुरात्म्यांना त्या माणसातून बाहेर पडून सुमारे दोन हजार डुकरांच्या कळपात शिरण्याची आज्ञा दिली. डुकरे लगेच डोंगरउतारावरून धावत समुद्रात शिरली आणि बुडाली. तो माणूस पूर्ववत झाला; त्याने कपडे घातले होते आणि तो शुद्धीवर होता. त्याला पाहणारे सर्वजण थक्क झाले.

या घटनेच्या थोडक्यात दिलेल्या वर्णनावरून, दुरात्म्यांच्या तावडीत असताना त्या माणसाने वर्षानुवर्षे किती भीती, मानसिक आघात, गोंधळ आणि यातना सोसल्या, याची पुरेशी कल्पना येत नाही. त्याच्या कुटुंबीयांना आणि मित्रांना किती दुःख सोसावे लागले आणि त्याच्या त्या अवस्थेमुळे गावकऱ्यांचे जीवन किती विस्कळीत झाले, याचीही पुरेशी कल्पना येत नाही. म्हणून ही घटना अधिक चांगली समजून घेण्यासाठी, ती घडण्यापूर्वी आणि घडल्यानंतर संबंधित सर्वांची काय अवस्था होती, याचा विचार करणे उपयुक्त ठरेल. दुरात्म्यांनी पछाडलेला आणि भान हरपलेला हा माणूस इतका शांत आणि समंजस कसा झाला, हे समजून घेणे सर्वांनाच फार कठीण गेले. म्हणूनच येशूने त्या माणसाला सांगितले, “घरी आपल्या कुटुंबीयांकडे जा आणि प्रभूने तुझ्यावर दया करून तुझ्यासाठी जे काही केले ते सर्व त्यांना सांग.” त्याच्या कुटुंबीयांना एकाच वेळी किती आनंद, गोंधळ आणि अविश्वास वाटला असेल, याची कल्पना करा.

दुरात्म्यांच्या अख्ख्या सेनेच्या ताब्यात असलेल्या त्या माणसाचे जीवन येशू बदलू शकला, तर कोणासाठीही आशा संपलेली नाही. आपल्या कुटुंबात आणि जुन्या मित्रमैत्रिणींमध्येही असे काही जण असतात, ज्यांच्याबद्दल ‘यांचा आता उद्धार होणे शक्य नाही,’ असे आपण फार लवकर ठरवून टाकतो. काही जण इतके भरकटलेले असतात की त्यांच्यासाठी काहीच आशा उरली नाही असे वाटते. पण ही घटना आपल्याला एक गोष्ट सांगते: कोणासाठीही आशा कधीच संपत नाही—अगदी असंख्य दुरात्म्यांच्या पूर्ण ताब्यात असलेल्यांसाठीही नाही.

आज तुमच्या जीवनात अशा एखाद्या व्यक्तीचा विचार करा, जिच्याबद्दल तुम्ही आशा सोडून दिली आहे. कदाचित त्या व्यक्तीने तुम्हाला वारंवार दुखावले असेल. किंवा तिने गंभीर पापात जगण्याचा मार्ग निवडला असेल. या शुभवर्तमानाच्या प्रकाशात त्या व्यक्तीकडे पाहा आणि लक्षात ठेवा की आशा नेहमीच असते. देवाला तुमच्याद्वारे खोलवर आणि सामर्थ्याने कार्य करू द्या, म्हणजे तुमच्या ओळखीतील ज्या व्यक्तीचा उद्धार होणे अशक्य वाटते, तिलाही तुमच्याद्वारे आशा मिळेल.

हे माझ्या सर्वसमर्थ प्रभू, तुझ्या तारणदायी कृपेची सर्वाधिक गरज असलेली जी व्यक्ती आज माझ्या मनात आहे, तिला मी तुझ्या हाती सोपवतो. तू त्या व्यक्तीचे जीवन बदलू शकतोस, तिच्या पापांची क्षमा करू शकतोस आणि तिला पुन्हा तुझ्याकडे आणू शकतोस, ही आशा माझ्या मनातून कधीही नाहीशी होऊ देऊ नकोस. हे प्रिय प्रभू, तुझ्या दयेचे साधन म्हणून माझा उपयोग कर, म्हणजे त्या व्यक्तीला तुझी ओळख होईल आणि तिला जे स्वातंत्र्य लाभावे अशी तुझी मनापासून इच्छा आहे, ते ती अनुभवेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


श्रद्धेने घडलेले भीतीचे रूपांतर

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा मंगळवार

येशू अजून बोलत असतानाच सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याच्या घरून काही लोक आले आणि म्हणाले, “तुमची मुलगी मरण पावली आहे; आता गुरुजींना आणखी त्रास कशाला देता?” त्यांनी आणलेल्या बातमीकडे लक्ष न देता येशू सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याला म्हणाला, “भिऊ नकोस; फक्त विश्वास ठेव.” मार्क 5:35–36

या छोट्याशा वाक्यावर रोज मनन करावे असे ते आहे: “भिऊ नकोस; फक्त विश्वास ठेव.” आयुष्यात आपल्याला ज्या अनेक प्रसंगांना सामोरे जावे लागते, त्यांना हे वचन लागू पडते. ही आपल्या प्रभूची प्रेमाची आज्ञा आहे. ती आपण सगळ्यांनी ऐकायला हवी, विशेषतः आपल्यावर संकटे येतात तेव्हा.

सर्वप्रथम हे लक्षात घ्या की हा प्रसंग अतिशय गंभीर होता. अशा वेळी भावना अनावर होणे आणि भीतीला बळी पडावेसे वाटणे समजण्यासारखे आहे. या प्रसंगातील वडिलांची लहान मुलगी मरणाच्या दारात होती. तिला बरे करावे अशी विनंती करण्यासाठी ते येशूकडे आले. येशूने त्यांची विनंती मान्य केली. पण ते वाटेत असतानाच, मुलगी नुकतीच मरण पावल्याची हृदयद्रावक बातमी येशूला आणि तिच्या वडिलांना समजली. ही बातमी ऐकणे त्या वडिलांना किती जड गेले असेल, हे कोणत्याही आईवडिलांना कळेल. म्हणून प्रथम त्या वडिलांचे दुःख समजून घेण्याचा प्रयत्न करा. विशेषतः, ही काळीज पिळवटून टाकणारी बातमी ऐकली त्या क्षणी त्यांना काय वाटले असेल, याचा विचार करा.

त्या वडिलांच्या दुःखावर मनन करताना येशूचे अंतःकरण, त्याचे विचार, त्याच्या भावना आणि त्याचे शब्द यांचाही विचार करा. येशूला भीती नव्हती. या प्रसंगाचा शेवट चांगलाच होईल, हे त्याला ठाऊक होते. पण त्या दुःखी वडिलांविषयी त्याला मनापासून कळवळा आणि प्रेम होते. म्हणून त्यांना आशा देण्यासाठी तो त्यांच्याकडे वळला. आयुष्यात एखादा अत्यंत कठीण आणि वेदनादायक प्रसंग ओढवतो तेव्हा आशा मिळणे कठीण असते. दुःखाला सामोरे जाताना निराशेला शरण जाण्याचा मोह फार प्रबळ असतो. निराशा म्हणजे आशा पूर्णपणे गमावणे. निराशा आपल्याला देवापासून दूर ठेवते आणि आपला विश्वास हिरावून घेते. पण येशूची प्रेमाची आज्ञा आपण पाळली, तर निराशेला शरण जाणे नेहमीच टाळता येते. “भिऊ नकोस; फक्त विश्वास ठेव.”

आयुष्यात कोणत्या गोष्टीमुळे तुम्हाला भीतीला बळी पडावेसे वाटते? कोणत्या गोष्टीमुळे आशा सोडून द्यावीशी वाटते? कदाचित एखाद्या प्रिय व्यक्तीच्या निधनाचे दुःख तुम्ही सोसत असाल आणि त्यातून सावरणे तुम्हाला फार कठीण जात असेल. कदाचित तुमच्या दुःखाची कारणे किरकोळ असतील आणि सध्या त्याची तीव्रताही कमी असेल. खरे तर, आशा सोडून देण्याचे छोटे-मोठे मोह आपल्यापैकी प्रत्येकाला रोज होतात. आणि बहुतेकांना कधी ना कधी प्रबळ मोहांनाही सामोरे जावे लागते. म्हणून आपण सर्वांनी येशूचे शब्द सतत ऐकले पाहिजेत आणि जीवनातील प्रत्येक भीती दूर करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे. त्याच वेळी, आपल्या जीवनासाठी देवाच्या योजनेवर अढळ विश्वास ठेवल्याने जी आशा लाभते, ती देणगी आपल्याला द्यावी अशी विनंती आपण देवाकडे केली पाहिजे.

आज तुमच्या जीवनात निराशा, भीती किंवा चिंता यांच्याशी जो काही संघर्ष चालला असेल, त्यावर मनन करा. असे करताना हे लक्षात ठेवा की तुम्ही विश्वासाने देवाकडे वळता तेव्हा सर्व काही शक्य असते. विश्वासामुळे जीवनातील संकटे नाहीशी होतीलच असे नाही; विश्वास त्याहूनही चांगले काही करतो. तो संकटांचे असे रूपांतर करतो की तुम्ही ती कृपेने, आनंदाने आणि अलौकिक आशेने सहन करू शकता. असे घडते तेव्हा जीवनातील प्रत्येक गोष्ट देव आपल्या भल्यासाठी वापरू शकतो. आपण एवढेच करायचे आहे: भीतीला सतत नकार द्यायचा आणि “फक्त विश्वास ठेवायचा.”

हे माझ्या करुणामय प्रभू, तू त्या दुःखी वडिलांचे सांत्वन केलेस आणि त्यांच्या अंतःकरणात विश्वास व आशा या देणग्या रुजवल्यास. तुझी प्रेमाची आज्ञा मलाही ऐकव आणि जीवनात कोणत्याही संघर्षाला सामोरे जावे लागले तरी तुझ्यावर भरवसा ठेवण्यास मला बोलाव. तुझ्यावर माझा विश्वास सदैव राहो आणि मी कधीही निराशेला किंवा भीतीला बळी पडू नये. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आपल्या सभोवती ख्रिस्त

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा बुधवार

“हा तोच सुतार नाही का? हा मरियेचा मुलगा आणि याकोब, योसेफ, यहूदा आणि शिमोन यांचा भाऊ नाही का? आणि याच्या बहिणी इथे आपल्यामध्ये नाहीत का?” आणि त्यांना त्याचा आक्षेप वाटला. मार्क 6:3

आजूबाजूच्या प्रदेशात ठिकठिकाणी जाऊन चमत्कार केल्यानंतर, लोकसमुदायांना शिकवल्यानंतर आणि अनेक अनुयायी मिळवल्यानंतर, येशू जिथे लहानाचा मोठा झाला त्या नाझरेथला परतला. येशूबरोबर त्याच्या गावी परतताना त्याचे शिष्य कदाचित उत्सुक असतील. येशूच्या चमत्कारांविषयी आणि तो अधिकाराने देत असलेल्या शिकवणीविषयी इतके काही ऐकल्यामुळे त्याच्या गावकऱ्यांना त्याला पुन्हा पाहून खूप आनंद होईल, असे त्यांना वाटले असेल. पण लवकरच शिष्यांना मोठेच आश्चर्य वाटणार होते.

नाझरेथला आल्यावर येशू शिकवण्यासाठी सभास्थानात गेला. त्याने इतक्या अधिकाराने आणि ज्ञानाने शिकवले की तेथील लोक चकित झाले. ते एकमेकांना म्हणाले, “याला हे सगळे कुठून मिळाले? याला दिलेले हे ज्ञान कसले?” ते गोंधळले, कारण ते येशूला ओळखत होते. तो त्यांच्याच गावचा सुतार होता आणि त्याने अनेक वर्षे आपल्या सुतार वडिलांबरोबर काम केले होते. तो मरियेचा मुलगा होता आणि त्याच्या इतर नातेवाइकांनाही ते नावाने ओळखत होते.

येशूच्या गावकऱ्यांची मुख्य अडचण हीच होती की तो त्यांच्या फार परिचयाचा होता. ते त्याला ओळखत होते. तो कुठे राहत होता, हे त्यांना माहीत होते. तो लहानाचा मोठा होताना त्यांनी पाहिले होते. ते त्याच्या कुटुंबालाही ओळखत होते. त्याच्याविषयी त्यांना सगळे माहीत होते. त्यामुळे येशूमध्ये असे विशेष ते काय असणार, असा प्रश्न त्यांना पडला. आता तो इतक्या अधिकाराने कसा शिकवू शकतो? आता तो चमत्कार कसा करू शकतो? अशा रीतीने गावकरी थक्क झाले; पण त्या आश्चर्याचे रूपांतर त्यांनी शंकेत, दोष काढण्यात आणि टीका करण्यात होऊ दिले.

आपल्याला वाटते त्यापेक्षा कितीतरी अधिक वेळा आपण सगळे याच मोहाला सामोरे जातो. आपल्या चांगल्या ओळखीच्या व्यक्तीचे कौतुक करण्यापेक्षा दुरून एखाद्या अनोळखी व्यक्तीचे कौतुक करणे अनेकदा सोपे जाते. एखादी व्यक्ती प्रशंसनीय काम करत आहे असे तिच्याबद्दल पहिल्यांदाच ऐकले, तर इतरांबरोबर तिचे कौतुक करणे सहज जमते. पण आपल्या चांगल्या ओळखीच्या व्यक्तीबद्दल एखादी चांगली बातमी ऐकली, तर आपल्याला सहज हेवा किंवा मत्सर वाटू शकतो, मनात शंका येऊ शकते आणि अगदी टीका करण्याचाही मोह होऊ शकतो. पण खरे पाहता, प्रत्येक संताला एक कुटुंब असते. आणि प्रत्येक कुटुंबात असे भाऊ-बहीण, चुलत, मामे, मावस किंवा आते भावंडे आणि इतर नातेवाईक असू शकतात, ज्यांच्याद्वारे देव महान कार्ये करील. याचे आपल्याला आश्चर्य वाटण्याऐवजी यातून आपल्याला प्रेरणा मिळायला हवी! आपला चांगुलपणाने भरलेला देव आपल्या जवळच्या, चांगल्या ओळखीच्या माणसांद्वारे सामर्थ्याने कार्य करतो, तेव्हा आपण आनंद मानला पाहिजे.

आज तुमच्या चांगल्या ओळखीच्या व्यक्तींचा, विशेषतः तुमच्या स्वतःच्या कुटुंबीयांचा विचार करा. वरवर जे दिसते त्यापलीकडे पाहणे आणि प्रत्येकाच्या अंतरी देव वास करतो हे स्वीकारणे तुम्हाला कठीण जाते का, हे स्वतःला विचारा. आपल्या सभोवती, विशेषतः ज्यांना आपण खूप चांगले ओळखतो त्यांच्या जीवनात, देवाची उपस्थिती ओळखण्याचा आपण सतत प्रयत्न केला पाहिजे.

हे माझ्या सदैव उपस्थित असलेल्या प्रभू, माझ्या सभोवतालच्या लोकांच्या जीवनात तू असंख्य प्रकारे उपस्थित असतोस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. माझ्या सर्वांत जवळच्या व्यक्तींच्या जीवनात तुला पाहण्याची आणि तुझ्यावर प्रेम करण्याची कृपा मला दे. त्यांच्या जीवनातील तुझी गौरवमय उपस्थिती मला उमगत जाईल, तसतसे माझे अंतःकरण गाढ कृतज्ञतेने भरून टाक आणि त्यांच्या जीवनातून प्रकट होणारे तुझे प्रेम ओळखायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाच्या व्यवस्थेवर विसंबून राहणे

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा गुरुवार

येशूने बारा प्रेषितांना बोलावले आणि त्यांना दोघादोघांनी पाठवू लागला. त्याने त्यांना अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार दिला. वाटचालीसाठी काठीशिवाय काहीही घेऊ नका—अन्न नको, झोळी नको, कमरेच्या पट्ट्यात पैसेही नकोत—अशी त्याने त्यांना सूचना दिली. मार्क 6:7–8

येशूने बारा प्रेषितांना अधिकाराने उपदेश करण्यासाठी पाठवताना प्रवासाला काहीही बरोबर घेऊ नका, असे का सांगितले असेल? प्रवासाला निघणारे बहुतेक लोक आधीच तयारी करतात आणि लागणाऱ्या वस्तू आठवणीने बरोबर घेतात. या सूचनेतून येशूला त्यांना मूलभूत गरजांसाठी इतरांवर अवलंबून राहण्यापेक्षा आपल्या सेवाकार्यासाठी देवाच्या पालनपोषणावर भरवसा ठेवायला शिकवायचे होते.

भौतिक जग मुळातच चांगले आहे. संपूर्ण सृष्टी चांगली आहे. म्हणून आपल्या जवळ वस्तू असण्यात आणि त्यांचा उपयोग आपल्या भल्यासाठी व ज्यांची काळजी घेण्याची जबाबदारी आपल्यावर सोपवली आहे त्यांच्या भल्यासाठी करण्यात काहीही गैर नाही. पण काही प्रसंगी आपण स्वतःपेक्षा देवावर अधिक भरवसा ठेवावा, अशी त्याची इच्छा असते. वरच्या कथेत असाच एक प्रसंग आहे.

जीवनावश्यक वस्तूही बरोबर न घेता आपल्या कार्यासाठी निघण्याची सूचना देऊन येशू बारा प्रेषितांना भरवसा ठेवायला शिकवत होता: तो त्यांच्या मूलभूत गरजा भागवेल एवढेच नव्हे, तर उपदेश करण्याच्या, शिकवण्याच्या आणि रोग्यांना बरे करण्याच्या कार्यात त्यांना आवश्यक ते आध्यात्मिक साहाय्यही देईल. त्यांच्यावर मोठी आध्यात्मिक जबाबदारी सोपवण्यात आली होती आणि त्यांना मोठा आध्यात्मिक अधिकारही देण्यात आला होता. म्हणून इतरांपेक्षा कितीतरी अधिक प्रमाणात देवाच्या पालनपोषणावर भरवसा ठेवणे त्यांना आवश्यक होते. त्यामुळे येशू त्यांना आपल्या मूलभूत गरजांसाठी त्याच्यावर भरवसा ठेवण्यास सांगतो, जेणेकरून या नव्या आध्यात्मिक कार्यातही त्याच्यावर भरवसा ठेवण्याची त्यांची तयारी होईल.

आपल्या जीवनातही हेच खरे आहे. एखाद्या व्यक्तीपर्यंत सुवार्ता पोहोचवण्याचे कार्य देव आपल्यावर सोपवतो, तेव्हा अनेकदा तो हे अशा रीतीने करतो की आपल्याला त्याच्यावर मोठा भरवसा ठेवावा लागतो. तो आपल्याला जणू ‘रिकाम्या हाताने’ पाठवतो, जेणेकरून त्याच्या सौम्य मार्गदर्शनावर विसंबायला आपण शिकू. दुसऱ्या व्यक्तीपर्यंत सुवार्ता पोहोचवणे हे मोठे भाग्य आहे. पण आपण देवाच्या पालनपोषणावर मनापासून भरवसा ठेवला तरच हे कार्य यशस्वी होईल, हे लक्षात घेतले पाहिजे.

आज यावर चिंतन करा: तुम्ही कोणाकोणापर्यंत सुवार्ता पोहोचवावी, अशी देवाची इच्छा आहे असे तुम्हाला जाणवते? हे कसे करायचे? उत्तर अगदी सोपे आहे. देवाच्या पालनपोषणावर भरवसा ठेवूनच तुम्ही हे करू शकता. श्रद्धेने पुढे पाऊल टाका, प्रत्येक पावलावर त्याचा मार्ग दाखवणारा आवाज ऐका आणि हे लक्षात ठेवा की त्याच्या पालनपोषणावर विसंबूनच सुवार्तेचा संदेश प्रभावीपणे पोहोचवता येतो.

हे माझ्या विश्वासू प्रभू, पुढे जाऊन इतरांपर्यंत तुझे प्रेम आणि दया पोहोचवण्याचे तुझे आवाहन मी स्वीकारतो. माझ्या जीवनातील कार्यासाठी सदैव तुझ्यावर आणि तुझ्या दैवी व्यवस्थेवर विसंबून राहण्यास मला मदत कर. तुझ्या इच्छेनुसार माझा उपयोग कर आणि पृथ्वीवर तुझे गौरवशाली राज्य उभारण्याच्या कार्यात तुझ्या मार्गदर्शक हातावर भरवसा ठेवण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


सत्यामुळे ‘गोंधळून जाणे’

सामान्य liturgical काळातील चौथ्या आठवड्याचा शुक्रवार

योहान नीतिमान आणि पवित्र मनुष्य आहे हे हेरोदाला माहीत होते. त्यामुळे त्याला योहानाची भीती वाटत असे आणि त्याने त्याला नजरकैदेत ठेवले होते. योहानाचे बोलणे ऐकून तो फार गोंधळून जात असे, तरीही त्याचे बोलणे ऐकायला त्याला आवडत असे. मार्क 6:20

सुवार्तेचा उपदेश केला जातो आणि एखादी व्यक्ती ती स्वीकारते, तेव्हा आदर्शतः त्या व्यक्तीचे मन आनंदाने, सांत्वनाने आणि स्वतःमध्ये बदल घडवण्याच्या इच्छेने भरून जाते. जे खऱ्या अर्थाने ऐकतात आणि उदार मनाने प्रतिसाद देतात, त्यांचे जीवन सुवार्ता बदलून टाकते. पण जे उदार मनाने प्रतिसाद देत नाहीत, त्यांचे काय? सुवार्तेचा त्यांच्यावर काय परिणाम होतो? आजच्या सुवार्तेत आपल्याला याचे उत्तर मिळते.

वरील ओळ संत योहान बाप्तिस्ताच्या शिरच्छेदाच्या कथेतून घेतली आहे. या कथेत दुष्कृत्य करणारे म्हणजे हेरोद, त्याची अवैध पत्नी हेरोदिया आणि हेरोदियाची मुलगी (परंपरेनुसार तिचे नाव सलोमी). योहानाने हेरोदाला सांगितले होते, “तुझ्या भावाच्या पत्नीला स्वतःची पत्नी म्हणून ठेवणे तुला नियमशास्त्रानुसार योग्य नाही.” म्हणून हेरोदाने योहानाला तुरुंगात टाकले होते. पण या कथेतील सर्वांत लक्षवेधी गोष्ट अशी की योहान तुरुंगात असतानाही हेरोद त्याचा उपदेश ऐकत असे. मात्र योहानाचा उपदेश ऐकून हेरोदाचे मनपरिवर्तन झाले नाही; उलट तो ‘गोंधळून’ गेला.

‘गोंधळून जाणे’ ही योहानाच्या उपदेशावर उमटलेली एकमेव प्रतिक्रिया नव्हती. हेरोदियाच्या मनात द्वेष निर्माण झाला. हेरोदाशी झालेल्या तिच्या ‘लग्नाचा’ योहानाने निषेध केला, ते तिच्या मनाला खोलवर लागल्याचे दिसते. पुढे तिनेच योहानाचा शिरच्छेद घडवून आणला.

पवित्र सुवार्तेतील सत्याचा उपदेश केला जातो तेव्हा उमटणाऱ्या आणखी दोन नेहमीच्या प्रतिक्रिया ही सुवार्ता आपल्याला दाखवते. एक म्हणजे द्वेष आणि दुसरी म्हणजे गोंधळून जाणे. केवळ गोंधळून जाण्यापेक्षा द्वेष करणे कितीतरी वाईट आहे, हे उघड आहे. पण सत्याच्या वचनांना दिलेला यांपैकी एकही प्रतिसाद योग्य नाही.

सुवार्ता संपूर्णपणे सांगितली जाते, तेव्हा तुमची प्रतिक्रिया काय असते? सुवार्तेतील काही गोष्टी तुम्हाला अस्वस्थ करतात का? आपल्या प्रभूची काही शिकवण तुम्हाला गोंधळात टाकते का किंवा तिच्यामुळे तुम्हाला राग येतो का? हेरोद आणि हेरोदिया यांच्यासारखी प्रतिक्रिया तुमच्याही मनात उमटते का, हे जाणून घेण्यासाठी प्रथम स्वतःच्या अंतःकरणात डोकावून पाहा. मग सुवार्तेतील सत्याला जग कसा प्रतिसाद देते, याचा विचार करा. आजही हेरोद आणि हेरोदिया यांच्यासारखे अनेक लोक आपल्याला दिसतात, याचे मुळीच आश्चर्य वाटायला नको.

आज चिंतन करा: कोणत्या ना कोणत्या पातळीवर शुभवर्तमानाचा नकार होत असल्याचे तुम्हाला कुठे दिसते? आपल्या स्वतःच्या अंतःकरणात असा नकार जाणवला, तर सर्व शक्तीनिशी पश्चात्ताप करा. तो इतरत्र दिसला, तर त्या विरोधामुळे विचलित होऊ नका किंवा चिंता करू नका. आपले मन आणि अंतःकरण सत्यावर स्थिर ठेवा आणि कोणतीही प्रतिक्रिया आली तरी दृढ राहा.

हे सर्व सत्याच्या प्रभू, तुझ्या वचनानेच, केवळ तुझ्या वचनानेच, कृपा आणि तारण लाभते. तुझे वचन सदैव ऐकण्यासाठी आणि त्याला पूर्ण मनाने, उदारपणे प्रतिसाद देण्यासाठी मला आवश्यक ती कृपा दे. तुझ्या वचनाने मला माझ्या पापांची जाणीव करून दिली, तर मी पश्चात्ताप करून पूर्ण मनाने तुझ्याकडे परत वळावे. इतर लोक तुझे सत्य नाकारतात तेव्हा मला धैर्य दे आणि तुझे वचन त्यांच्यापर्यंत प्रेमाने कसे पोहोचवावे हे समजण्याची सुबुद्धी दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अनपेक्षित सेवाकार्य

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा शनिवार

“तुम्ही एकटेच एखाद्या एकांतस्थळी चला आणि थोडी विश्रांती घ्या.” मार्क 6:34

बारा प्रेषित आसपासच्या प्रदेशात फिरून शुभवर्तमानाची घोषणा करून नुकतेच परतले होते. ते थकले होते. येशूला त्यांची कणव आली आणि थोडी विश्रांती घेण्यासाठी त्याने त्यांना आपल्याबरोबर एकांतस्थळी येण्याचे आमंत्रण दिले. म्हणून ते नावेत बसून पलीकडच्या एका एकांतस्थळी निघाले. पण लोकांना हे समजताच, नाव ज्या ठिकाणी जात होती तिकडे ते घाईघाईने पायी गेले. त्यामुळे नाव तिथे पोहोचली तेव्हा लोकांचा जमाव त्यांची वाट पाहत होता.

अर्थात, येशू नाराज होत नाही. आपल्या आणि बारा प्रेषितांच्या सहवासात राहण्याची लोकांची तीव्र इच्छा पाहून तो निरुत्साहीही होत नाही. उलट, शुभवर्तमान सांगते की येशूने त्यांना पाहिले तेव्हा “त्याचे अंतःकरण करुणेने भरून आले,” आणि तो त्यांना अनेक गोष्टी शिकवू लागला.

आपल्याही जीवनात, इतरांची मन लावून सेवा केल्यानंतर विश्रांती घ्यावीशी वाटणे स्वाभाविक आहे. स्वतःला आणि आपल्या प्रेषितांना विश्रांती मिळावी असे येशूलाही वाटत होते. पण लोकांना त्याच्या सहवासात राहण्याची आणि त्याच्या उपदेशातून आत्मिक पोषण मिळवण्याची स्पष्ट ओढ होती. या एकाच कारणासाठी येशूने आपल्या विश्रांतीत “खंड” पडू दिला. आपल्या प्रभूच्या या उदाहरणातून शिकण्यासारखे बरेच काही आहे.

उदाहरणार्थ, अनेकदा आईला किंवा वडिलांना थोडा वेळ एकांतात घालवावासा वाटतो; पण नेमक्या त्याच वेळी घरात अशा काही गोष्टी उद्भवतात ज्यांकडे त्यांना लक्ष द्यावे लागते. याजक आणि व्रतस्थ स्त्री-पुरुष यांच्यावरही त्यांच्या सेवाकार्यातून अनपेक्षित जबाबदाऱ्या येऊ शकतात. सुरुवातीला त्यामुळे आपल्या बेतांत व्यत्यय येतो आहे असे त्यांना वाटू शकते. जीवनातील कोणत्याही पाचारणाला किंवा परिस्थितीला हे लागू पडते. आपल्याला एखाद्या गोष्टीची गरज आहे असे वाटत असतानाच कर्तव्याची हाक येते आणि आपली गरज वेगळ्याच प्रकारे आहे, हे आपल्या लक्षात येते.

आपल्या कुटुंबात, चर्चमध्ये, समाजात किंवा मित्रपरिवारात ख्रिस्ताच्या प्रेषितीय कार्यात सहभागी होण्यासाठी एक महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे आपला वेळ आणि शक्ती उदारपणे देण्याची तयारी आणि इच्छा असणे. काही वेळा विवेक आपल्याला विश्रांती घेण्याची गरज आहे असे सांगतो, हे खरे. पण इतर वेळी, विश्रांती आणि विरंगुळ्याची आपली गरज रास्त वाटत असली तरी, प्रेमाची हाक तिला मागे टाकते. आणि जेव्हा आपल्याकडून खऱ्या प्रेमाची अपेक्षा असते, तेव्हा आपला वेळ उदारपणे देण्यासाठी लागणारी कृपा आपला प्रभू आपल्याला देतो, याचा अनुभव आपल्याला नेहमी येईल. अनेकदा अशाच क्षणी प्रभू आपल्याद्वारे इतरांच्या जीवनात खरे परिवर्तन घडवून आणतो.

आज आपल्या आसपासच्या लोकांच्या खऱ्या गरजांवर चिंतन करा. आज तुम्ही वेळ देऊन आस्थेने लक्ष दिले, तर त्याचा मोठा फायदा होईल असे कोणी आहे का? इतरांच्या काही गरजा अशा आहेत का, की त्या पूर्ण करण्यासाठी तुम्हाला तुमचे बेत बदलावे लागतील आणि ते कठीण वाटले तरी स्वतःला त्यांच्या सेवेत झोकून द्यावे लागेल? इतरांच्या सेवेसाठी स्वतःला उदारपणे देण्यास संकोच करू नका. खरे तर, अशा प्रेमसेवेने आपण ज्यांची सेवा करतो त्यांच्यात तर परिवर्तन घडतेच, पण अनेकदा आपल्यालाही यातून मनःशांती आणि नवी उमेद मिळते.

हे माझ्या उदार प्रभू, तू काहीही राखून न ठेवता स्वतःला दिलेस. लोक आपल्या गरजा घेऊन तुझ्याकडे आले आणि प्रेमाने त्यांची सेवा करण्यास तू संकोच केला नाहीस. तुझ्यासारखे उदार हृदय मला दे आणि ज्या प्रेमसेवेसाठी तू मला बोलावतोस, तिला नेहमी “हो” म्हणण्यास मला मदत कर. इतरांची सेवा करण्यात, विशेषतः जीवनात ध्यानीमनी नसताना उद्भवणाऱ्या प्रसंगी, मोठा आनंद शोधायला मी शिकावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल