Papa San Pio V mula sa Wikimedia
Abril 30: San Pio V, Papa—Opsyonal na Paggunita
1504–1572
Patrong Santo ng Dikasteryo para sa Doktrina ng Pananampalataya
Dinadalanginan para sa pagpapanibago at pagtatanggol sa Simbahan
Itinanghal na santo ni Papa Clemente XI noong Mayo 22, 1712
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Sipi:
Sa simula pa lamang, nang Kami ay itinaas sa pinakamataas na tungkuling Apostoliko, malugod Naming itinuon ang Aming isip at lakas at ibinaling ang lahat ng Aming kaisipan sa mga bagay na nauukol sa pagpapanatili ng isang dalisay na liturhiya, at sinikap Namin, sa tulong ng Diyos, sa lahat ng paraang nasa Aming kapangyarihan, na maisakatuparan ang layuning ito. Sapagkat, bukod sa iba pang mga dekreto ng banal na Konsilyo ng Trento, may mga itinakda para sa Amin na rebisahin at muling ilathala ang mga banal na aklat: ang Katesismo, ang Misal at ang Brebiyaryo. Ngayong nailathala na, sa tulong ng Diyos, ang Katesismo para sa pagtuturo sa mga mananampalataya, at lubusang narebisa ang Brebiyaryo para sa karapat-dapat na pagpupuri sa Diyos…Minarapat Naming pagtuunan kaagad ng pansin ang natitira pang dapat gawin, samakatuwid, ang muling paglalathala ng Misal sa lalong madaling panahon… ~Pagpapahayag ng Liturhiyang Tridentino, San Pio V
Pagninilay: Noong 1517, nang ilathala ni Martin Luther ang kanyang Siyamnapu’t Limang Tesis sa Alemanya, na nagpasiklab sa Repormasyong Protestante, maraming hamon ang kinakaharap ng mga kaharian sa Europa, at lubhang nangangailangan ng reporma ang Simbahan. Palaging maigting ang ugnayan ng Simbahan at Estado. May mga pinunong sibil na nakipaglaban upang manatiling Katoliko ang kanilang nasasakupan, samantalang ang iba naman ay nakipaglaban upang pawiin ang pananampalatayang Katoliko. Marami sa mga kahariang ito ang nagdidigmaan, at lahat sila ay palaging nanganganib sa pagsalakay ng mga mananakop na Muslim. Sa loob ng Simbahan, kailangan ang reporma upang tugunan ang mga pang-aabuso sa pananalapi, nepotismo, kakulangan sa paghubog ng kaparian, hindi maayos na balangkas ng pamamahala, mga pagtatalong teolohikal, at kawalan ng pagkakaisa sa paraan ng pagsambang liturhikal. Sa ganitong kalagayan ng kasaysayan isinilang ang santong ginugunita natin ngayon.
Isinilang si Antonio Ghislieri sa bayan ng Bosco Marengo sa hilagang-kanlurang Italya. Bata pa lamang si Antonio ay dukha na siya at nagtatrabaho upang makatulong sa pagtustos sa kanyang pamilya. Sa edad na labing-apat, pinili niya ang pangalang Michele nang sumapi siya sa Orden ng mga Dominiko, at nag-aral siya sa ilalim ng mga prayle sa Vigevano, Bologna, at Genoa. Sa buong panahon ng kanyang paghubog, isa siyang mahusay at masipag na mag-aaral na may natatanging pagkahilig sa pag-aaral ng Banal na Kasulatan at ng mga turo ni Santo Tomas de Aquino. Sa edad na dalawampu’t apat, inordenahan siyang pari, at sa sumunod na labing-anim na taon ay nagturo siya ng teolohiya at pilosopiya, humubog ng mga nobisyong Dominiko, at naglingkod bilang priyor sa iba’t ibang kumbento. Bilang isang batang pari, patuloy na pinalalim ni Padre Michele ang kanyang buhay-panalangin, nagkaroon ng matibay na debosyon sa Mahal na Birheng Maria at sa Santo Rosaryo, nagbantay sa panalangin nang buong magdamag, isinabuhay ang karisma ng mga Dominiko, nag-ayuno, nagpenitensiya, niyakap ang karukhaan, at nagsanay sa katahimikan ng kalooban. Sa pamamagitan nito ay sinikap niyang manatiling palaging nakatuon ang loob sa Diyos, at tumanggi siyang makisali sa walang-kabuluhang usapan.
Noong 1542, upang tugunan ang patuloy na banta ng mga kamaliang ipinakilala ng Repormasyong Protestante na unti-unting lumalaganap sa mga estadong Italyano, muling inayos ni Papa Pablo III ang Inkisisyong Italyano. Di-nagtagal, hinirang si Padre Michele upang maglingkod sa ilang misyon ng Inkisisyon, na ginampanan niya nang may di-natitinag na determinasyon. Noong 1556, ginawa siyang Obispo ng Sutri ni Papa Pablo IV, isang diyosesis sa gawing hilaga lamang ng Roma, at makalipas ang isang taon ay ginawa siyang kardinal. Bilang obispo at pagkatapos ay kardinal, patuloy siyang naglingkod nang buong sigasig, masigasig na ipinagtanggol ang tunay na pananampalataya, sinugpo ang mga erehiya, itinuwid ang mga pang-aabuso, pinatatag ang mga estruktura ng Simbahan, at personal na isinabuhay ang pananampalataya at moralidad na siyang tawag sa kanya. Gayon na lamang ang paggalang sa kanya, at gayon kalaki ang naitulong sa Simbahan ng kanyang tapang, kalinawan, at sigasig, kaya ginawa siya ng Santo Papa na Dakilang Inkisidor para sa buong Sangkakristiyanuhan. Noong 1559, inilipat siya sa mas malayong hilaga, sa Diyosesis ng Mondovì, ngunit palagi siyang ipinapatawag sa Roma upang isangguni sa kanya ng papa ang mga usapin. Sa Mondovì, masigasig niyang sinikap na muling itayo ang diyosesis matapos itong wasakin ng mga digmaang pinalala ng kalituhang teolohikal na dulot ng Repormasyong Protestante.
Hindi basta-basta napasusunod si Obispo Michele, kahit pa ng papa. Isa sa mga patuloy na pang-aabuso sa loob ng Simbahan noong panahong iyon ang nepotismo, ang pagbibigay ng mga pabor sa Simbahan sa sariling mga kamag-anak. Nang ipahayag ni Papa Pablo IV sa kanyang korte na nais niyang gawing kardinal ang kanyang labing-apat na taong gulang na pamangkin, buong tatag siyang tinutulan ni Obispo Michele at napigil ang pang-aabusong iyon. Bagaman dahil dito ay binawasan ng papa ang ilan sa mga kapangyarihan ni Obispo Michele sa Inkisisyon, naging dahilan din ito upang hangaan siya ng maraming kardinal. Dahil dito, noong 1566, nahalal si Obispo Michele bilang bagong papa at pinili niya ang pangalang Pio V.
Tatlong taon lamang bago mahalal na papa si Pio V, natapos ang huling sesyon ng Konseho ng Trento na tumagal nang labingwalong taon. Ang konsehong iyon ang naging simula ng Kontra-Repormasyong Katoliko na tuwirang tumugon sa mga usaping teolohikal at liturhikal at naghangad na alisin ang iba’t ibang pang-aabuso sa loob ng Simbahan. Ang natitira na lamang gawin ay ang ipatupad ang mga atas ng konseho. Hindi iyon madaling gawain, ngunit walang alinlangang si Papa Pio V ang angkop na tao para rito.
Mula sa simula ng kanyang pontipikado, nanatili si Papa Pio V na banal, mapanalanginin, masigasig sa tungkulin, at matatag na lingkod ng Diyos, gaya ng kanyang pagkatao mula pa noong kabataan. Sa halip na kumilos na parang isang hari, kumilos siya bilang isang lingkod. Patuloy niyang isinuot ang kanyang puting abito ng mga Dominikano (na iisa lamang ang kanyang iningatan), kaya puti ang isinusuot ng papa ngayon. Kinuha niya ang salaping nakalaan para sa mararangyang piging ng papa at ipinamahagi ito sa mga dukha. Dinalaw niya ang mga maysakit, nagtayo ng mga ospital, nanalangin nang dalawang beses araw-araw sa harap ng Santisimo Sakramento, at nilabanan ang mga bitag na kaakibat ng kapangyarihan at kayamanan. Ang mga Estadong Pontipikal, sa partikular, ay di-nagtagal naging higit na katulad ng isang monasteryo kaysa isang kaharian.
Upang tugunan ang mga kalituhang teolohikal na naghahati sa Simbahan, nagpalabas siya ng bagong katesismo lalo na para sa mga kura paroko, nagtatag ng mga klase sa katesismo para sa kabataan, ipinakilala ang mga aral ni Santo Tomas de Aquino sa mga pamantasan, at ipinagpatuloy nang may sigasig na pastoral ang mabuting gawain ng Banal na Tanggapan ng Inkisisyon. Upang tugunan ang mga usaping pansimbahan, mariin niyang tinuligsa ang mga gawaing imoral sa hanay ng mga klerigo, higit silang iniugnay sa iisang diyosesis, ipinag-utos ang sistema ng mga seminaryo, muling pinagtibay ang pagsasabuhay ng selibasiya, hinimok ang mga obispo na manatili at maglingkod sa kanilang diyosesis bilang mga tunay na pastol, at pinanumbalik ang humihinang disiplina sa mga pamayanang relihiyoso. Upang tugunan ang mga espirituwal na pangangailangan ng Simbahan, lalo niyang pinalaganap ang debosyon sa banal na Rosaryo, na siya mismo ay dinarasal nang buo araw-araw, at nagpalabas ng bagong Brebiyaryo at Misal Romano. Sa larangan ng politika, hindi siya nag-atubiling pagsabihan, o parusahan pa nga, ang mga pinunong lumilihis sa tamang landas. Ipinagtanggol niya ang Europa laban sa mga mananakop na Muslim sa pamamagitan ng pakikipagtulungan sa iba’t ibang pinuno upang buuin ang Banal na Liga, isang pagtutulungan ng mga kahariang Katoliko sa Espanya at Italya, na kinabibilangan ng Orden ng Malta.
Sa buong kasaysayan, laging nangangailangan ang Simbahan ng panloob na reporma. Bagaman hindi kailanman iniiwan ni Kristo ang Kanyang Simbahan, mga makasalanan ang mga pinagkatiwalaang mangalaga rito. Ngunit sa gitna ng mga makasalanang iyon, laging humihirang ang Diyos ng mga banal upang muling akayin ang Simbahan at ang kanyang mga institusyon sa tamang landas. Noong ikalabing-anim na siglo, isa sa mga pinakakilalang banal na ginamit ng Diyos para sa layuning ito ay si Papa San Pio V.
Habang pinararangalan natin ang banal na papang ito, pagnilayan ang iyong sariling tawag na tumulong sa patuloy na pangangailangan ng reporma sa loob ng Simbahan. Laging naroroon ang mga pangangailangang iyon. Bagaman hindi ka tinatawag na gawin ito mula sa katayuan ng isang papa, tinatawag kang gawin ito sa loob ng iyong sariling bokasyon. Pagnilayan ang mga paraan upang mapanibago mo ang iyong sariling buhay, ang iyong pamilya, ang iyong parokya, at ang pamayanan. Italaga ang iyong sarili sa mapanalanging pagpapasakop sa kalooban ng Diyos, at hangarin ang kaloob na lakas ng loob upang magamit ka ng Diyos sa mga paraang higit sa iyong likas na kakayahan.
Panalangin: San Pio V, hindi ka natinag sa iyong pananampalataya at hindi ka natinag sa iyong katapangan. Ginamit ng Diyos ang mga birtud na iyon upang makatulong sa pagtatanggol at pagpapanibago ng Kanyang Simbahan sa panahong lubha itong nagdurusa. Ipanalangin mo ako, upang habang patuloy na nangangailangan ng pagpapanibago ang Simbahan at kailangang ipahayag ang Ebanghelyo, maging banal akong kasangkapan sa mga kamay ng Diyos. Nawa ay maging matapang din ako at tapat hanggang wakas, anuman ang kapalit. San Pio V, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Abril 30: San Pio V, Papa—Opsyonal na Paggunita
1504–1572
Patrong Santo ng Dikasteryo para sa Doktrina ng Pananampalataya
Dinadalanginan para sa reporma at pagtatanggol ng Simbahan
Idineklarang santo ni Papa Clemente XI noong Mayo 22, 1712
Si Antonio Ghislieri ay isinilang sa Bosco Marengo sa hilagang-kanlurang Italya. Bata pa lamang siya ay nagtatrabaho na upang makatulong sa pagtustos sa kanyang pamilya. Sa edad na labing-apat, sumapi siya sa mga Dominikano, ginamit ang pangalang Michele, at nag-aral sa ilalim ng mga prayle sa Vigevano, Bologna, at Genoa. Bilang isang mahusay at masipag na mag-aaral, nahilig siyang pag-aralan ang Banal na Kasulatan at ang mga turo ni Santo Tomas de Aquino. Sa edad na dalawampu’t apat, inordenahan siyang pari. Sa loob ng labing-anim na taon, nagturo siya ng teolohiya at pilosopiya, humubog sa mga nobisyong Dominikano, at naglingkod bilang priore sa iba’t ibang kumbento. Pinalalim ni Padre Michele ang kanyang buhay-panalangin, nagkaroon ng matinding debosyon kay Maria at sa Santo Rosaryo, nagpuyat nang buong magdamag sa panalangin, isinabuhay ang karisma ng mga Dominikano, nag-ayuno, nagpenitensiya, yumakap sa karukhaan, at tumangging makisali sa mga walang-kabuluhang usapan.
Noong panahong iyon, hinati ng Repormasyong Protestante ang mga kaharian sa Europa, at lubhang nangangailangan ng reporma ang Simbahan upang matugunan ang mga pang-aabuso sa pananalapi, nepotismo, kakulangan sa paghubog ng kaparian, mahinang kaayusan ng pamamahala, mga pagtatalong teolohikal, at kawalan ng pagkakaisa sa liturhikong pagsamba. Upang tugunan ang mga kamaliang ipinasok ng Repormasyong Protestante, muling inayos ni Papa Pablo III ang Inkisisyon sa Italya noong 1542. Naglingkod si Padre Michele sa ilang misyon ng Inkisisyon, hinirang na obispo, at pagkatapos ay kardinal. Sa iba’t ibang diyosesis sa Italya, buong-sigasig niyang ipinagtanggol ang tunay na pananampalataya, sinugpo ang erehiya, itinuwid ang mga pang-aabuso, pinatatag ang mga istruktura ng Simbahan, at isinabuhay ang pananampalataya at moralidad na itinawag sa kanya.
Nang ipahayag ni Papa Pablo IV sa kanyang korte na nais niyang gawing kardinal ang kanyang labing-apat na taong gulang na pamangkin, matatag na tumutol si Obispo Michele at napigilan niya ito. Dahil dito, hinangaan siya ng maraming kardinal, at noong 1566, nahalal si Obispo Michele bilang bagong papa, at pinili niya ang pangalang Pio V.
Bago mahalal si Pio V, katatapos lamang ng huling sesyon ng Konsilyo ng Trento, na nagpasimula ng Kontra-Repormasyong Katoliko na tumugon sa mga usaping teolohikal at liturhiko at naghangad na alisin ang mga pang-aabuso sa Simbahan. Si Papa Pio V ang siyang magpapatupad ng mga atas ng konsilyo.
Patuloy na namuhay si Papa Pio V bilang isang taong maka-Diyos. Kumilos siya hindi bilang isang hari, kundi bilang isang lingkod, suot ang kanyang nag-iisang puting abito ng Dominikano (na siyang dahilan kung bakit puti ang isinusuot ng papa ngayon). Ang perang nakalaan para sa mararangyang piging ng papa ay ipinamahagi sa mga dukha. Dinalaw niya ang mga maysakit, nagpatayo ng mga ospital, at nanalangin nang dalawang beses bawat araw sa harap ng Santisimo Sakramento. Di-nagtagal, ang mga Estadong Pontipikal ay naging higit na katulad ng isang monasteryo kaysa ng isang kaharian.
Nagsagawa si Pio V ng reporma sa kaparian sa pamamagitan ng pag-aatas ng isang sistema ng mga seminaryo, muling pagpapatibay sa selibato, pagpapalaganap ng isang bagong katesismo para sa mga kura paroko, pagtatalaga sa mga klerigo sa iisang diyosesis, at panghihikayat sa mga obispo na manatili at maglingkod sa kani-kanilang diyosesis bilang mga tunay na pastol. Pinanumbalik niya ang disiplina sa mga bahay ng mga relihiyoso at hayagang tinuligsa ang mga imoral na gawain sa hanay ng kaparian. Nagtatag siya ng mga klase sa katesismo para sa kabataan at ipinakilala ang mga turo ni Santo Tomas de Aquino sa mga pamantasan. Pinalaganap niya ang debosyon sa Santo Rosaryo at ipinahayag ang isang bagong Brebiyaryo at Misal Romano. Sinaway niya, at pinarusahan pa nga, ang mga pinunong nalilihis ng landas at ipinagtanggol ang Europa laban sa mga mananakop na Muslim sa pamamagitan ng pagtulong sa pagbuo ng Banal na Liga, isang sama-samang pagkilos ng mga kahariang Katoliko sa Espanya at Italya, na kinabilangan ng Orden ng Malta.
San Pio V, hindi ka natinag sa iyong pananampalataya at katapangan. Ginamit ng Diyos ang mga kabutihang iyon upang ipagtanggol at baguhin ang Kanyang Simbahan noong ito ay dumaranas ng matinding paghihirap. Ipanalangin mo na habang patuloy na nangangailangan ng pagpapanibago ang Simbahan at kailangang ipahayag ang Ebanghelyo, maging banal na kasangkapan ako sa mga kamay ng Diyos. Nawa’y maging matapang at tapat ako hanggang wakas, anuman ang maging kapalit. San Pio V, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

