Tagalog

Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!

Talaan ng mga Nilalaman


Pagtatagumpay Laban sa mga Pintuan ng Impiyerno

Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon A)

Pumunta si Hesus sa rehiyon ng Cesarea ng Filipos at tinanong Niya ang Kanyang mga alagad, “Sino raw ang Anak ng Tao ayon sa mga tao?” Sumagot sila, “May nagsasabing si Juan Bautista, ang iba naman ay si Elias, at ang iba pa ay si Jeremias o isa sa mga propeta.” Sinabi Niya sa kanila, “Ngunit kayo, sino Ako para sa inyo?” Sumagot si Simon Pedro, “Ikaw ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay.” Mateo 16:13–16

Mahalaga sa Ebanghelyo ngayon ang simbolismong kaugnay ng Cesarea ng Filipos. Matatagpuan ito sa hilaga ng Cafarnaum, ang sentro ng gawain ni Hesus. Isa itong lungsod na karamihan sa mga naninirahan ay pagano, at kilala ito sa mga dambana nito para sa mga huwad na diyos. Isa sa pinakatanyag ay si Pan, na pinagmulan ng pangalang Panias ng rehiyon (na kalaunan ay naging Banias). Si Pan, isang diyos ng mga Griyego, ay pinararangalan sa isang dambana malapit sa isang malaking yungib at bukal na itinuturing na pasukan sa Hades. Si Pan ang diyos ng kalikasan, mga pastol, mga kawan, mga ilang na lugar, pagkamayabong, at musikang pambukid. Madalas siyang ilarawan na kalahating tao at kalahating kambing, na may mga sungay at kuko ng kambing. Tumutugtog siya ng plawta ni Pan at iniuugnay sa pagnanasa, kaguluhan, at biglaang takot—na pinagmulan ng salitang panic.

Bukod dito, nasa lungsod ang isang templong inialay sa yumaong emperador na si Cesar Augusto, na sinasamba bilang diyos sa buong Imperyo ng Roma. Sa paganong kapaligirang ito na nababalot ng espirituwal na kadiliman dinala ni Hesus ang Kanyang mga alagad—sa isang paglalakbay na maaaring tumagal nang dalawang araw—na humantong sa iisang napakahalagang tanong.

May dahilan kung bakit inilayo ni Hesus ang Labindalawa sa ginhawa ng kanilang pamilyar na nayong pangisdaan at sa kanilang mga kapitbahay na Judio. Nais Niyang sagutin nila ang Kanyang tanong hindi sa gitna ng pamilyar at ligtas na kapaligiran, kundi sa isang lugar na puno ng espirituwal na pagkalito at pagsamba sa mga diyus-diyosan. Bakit? Upang maipahayag ang pananampalataya maging doon, at maharap ng biyaya ng Diyos ang kadilimang bumabalot sa rehiyon.

Una, tinanong Niya kung sino raw Siya ayon sa mga tao. Sumagot sila, “May nagsasabing si Juan Bautista, ang iba naman ay si Elias, at ang iba pa ay si Jeremias o isa sa mga propeta.” Ngunit pagkatapos ay iniharap Niya ang tanong na tumutukoy sa pinakadiwa ng Kanyang misyon: “Ngunit kayo, sino Ako para sa inyo?” Isa itong sandali ng pagsubok mula sa Diyos—isang pagsubok na nalampasan ni Simon nang may malalim na pananampalataya: “Ikaw ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay.” Ang pambihira at napakahalagang tugon ni Hesus ay nananatiling makabuluhan hanggang ngayon. Ipinahayag Niya:

“Mapalad ka, Simon na anak ni Jonas. Sapagkat hindi laman at dugo ang nagpahayag nito sa iyo, kundi ang Aking Ama na nasa langit. At sinasabi Ko sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa batong ito ay itatayo Ko ang Aking Simbahan, at hindi mananaig laban dito ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay. Ibibigay Ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit. Anumang talian mo sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang kalagan mo sa lupa ay kakalagan sa langit” (Mateo 16:17–19).

Sa pamamagitan ng mga banal na salitang ito, itinatag ni Hesus ang Kanyang Simbahan kay Pedro, na ginawa Niyang unang papa. Sa tradisyon ng Bibliya, ang pagpapalit ng pangalan ay nagpapahiwatig ng bagong misyon at pagkakakilanlan. Si Simon, na anak ni Jonas, ay tatawagin na ngayong Pedro—Petros sa Griyego at Cephas sa Aramaiko—na nangangahulugang “bato.” Si Pedro ang naging matibay na pundasyon na pagtatayuan ng Simbahan ni Kristo. Walang kapangyarihang pagano, huwad na diyos, o pinunong makalupa ang kailanman ay mananaig laban sa itinatag ni Kristo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos.

Pagnilayan ngayon ang kahalagahan ng pagka-papa. Maging ngayon, sa kahalili ni San Pedro, patuloy na umaalingawngaw sa buong mundo ang mga salita ni Simon: “Ikaw ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay.” Ito ang una at pinakamahalagang tungkulin ng papa—ang magpatotoo kay Kristo, ang Anak ng Diyos. Sa kabila ng mga personal na kahinaan ng ilang papa at ng kabanalan ng iba, si Jesus ang nagtatag kay Pedro at sa kanyang mga kahalili bilang nakikitang pundasyon ng Simbahan. Ipanalangin ang Santo Papa, at magtiwala sa patotoong nananatiling totoo sa lahat ng panahon ng bawat papa mula pa sa unang sandaling iyon sa Cesarea ng Filipos—isang patotoong pinananatili hindi ng lakas ng tao, kundi ng sariling pangako ni Kristo. Ang pagpapahayag ng pananampalataya sa pagka-papa ay pagpapahayag ng pananampalataya sa Nagpasimula nito at nagkaloob dito ng Kanyang banal na awtoridad.

Panginoon ko, Ikaw ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay. Kaisa ni Simon, ipinahahayag ko ang katotohanang ito at inilalagak ang aking pananampalataya sa Iyo, na nagtalaga kay Simon, anak ni Jonas, bilang Pedro—ang bato at pundasyon ng Iyong Simbahan. Sumasampalataya ako at ipinahahayag kong ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi kailanman mananaig laban sa Simbahan, hindi dahil sa lakas o kasakdalan ng tao, kundi dahil sa Iyong walang hanggang pangako. Ipinapanalangin ko ang aming Santo Papa, at ang lahat ng kanyang magiging kahalili. Gawin Mo silang tunay at tapat na mga saksi sa pagpapahayag ng pananampalatayang unang binigkas ni San Pedro. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pananampalataya sa Gitna ng Kalituhan

Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon B)

Marami sa mga alagad ni Jesus na nakikinig ang nagsabi, “Mahirap tanggapin ang pananalitang ito; sino ang makatatanggap nito?” Yamang alam ni Jesus na nagbubulung-bulungan ang Kanyang mga alagad tungkol dito, sinabi Niya sa kanila, “Nabibigla ba kayo rito? Paano kung makita ninyo ang Anak ng Tao na umaakyat sa kinaroroonan Niya noon? Ang espiritu ang nagbibigay-buhay, samantalang walang naitutulong ang laman. Ang mga salitang sinabi Ko sa inyo ay Espiritu at buhay. Ngunit may ilan sa inyo na hindi sumasampalataya.” John 6:60–63

Ito ang ikaapat na magkakasunod na Linggo at ang huling Linggo na binabasa natin ang Pahayag tungkol sa Tinapay ng Buhay sa Ebanghelyo ni Juan. Inihahandog sa Simbahan ng malalim na pahayag na ito ang pinakamalinaw at pinakamalalim na paghahayag tungkol sa Kabanal-banalang Eukaristiya. Gayunman, sa pananaw ng mundo, tila nauwi sa kabiguan ang pahayag na ito. Marami sa mga nakarinig kay Jesus ang nagbulung-bulungan laban sa Kanya at lumayo, dahil kumbinsido silang napakahirap tanggapin ng Kanyang aral.

Tunay nga, sa pamamagitan lamang ng pangangatwiran ng tao, imposibleng tanggapin ang aral ni Jesus. Ipinahayag Niya ang nakagugulat na katotohanang ang Kanyang laman at dugo ay tunay na pagkain at inumin. Para sa mga nakarinig sa Kanya, ang tanging paraan upang maiayon ang mga salitang ito sa kanilang budhi ay sa pamamagitan ng di-pangkaraniwang kaloob ng pananampalataya. Ang pananampalataya ay gumaganap na tila ikaanim na pandama—isang panloob na liwanag na sa pamamagitan nito ay tuwirang nangungusap ang Diyos sa kaluluwa, na naghahayag ng katotohanan ng ipinahayag ni Jesus. Sa pamamagitan ng pananampalataya, nauunawaan ng isip at sinasang-ayunan ng kalooban nang may espirituwal na katiyakan, kahit sa harap ng misteryo.

Bagaman hindi pa lubos na nauunawaan ng Labindalawa ang kahulugan ng mga salita ni Jesus, nabatid nila ang katotohanan ng mga ito. Bakit? Sapagkat nagpatotoo ang Ama sa kanilang mga kaluluwa. Alam nila, bagaman hindi nila maipaliwanag kung paano. Sumampalataya sila, hindi dahil naunawaan nila kaagad, kundi dahil nakatagpo nila ang Isang nagsalita nang may banal na awtoridad.

Lalo itong nagiging malinaw sa katapusan ng Ebanghelyo ngayon. Matapos lumisan ang maraming alagad at bumalik sa dati nilang pamumuhay, bumaling si Jesus sa Labindalawa—nang hindi nababagabag at hindi nakikipagkompromiso—at nagtanong, “Ibig din ba ninyong umalis?” Sa orihinal na Griyego, inilahad ang tanong na ito gamit ang isang katagang gramatikal na umaasang “hindi” ang magiging sagot. Maaari itong sabihin sa ibang paraan: “Tiyak na hindi rin kayo aalis, hindi ba?” Ito ay isang tanong na puno ng kalungkutan, ngunit may pag-asa rin—isang paanyaya ng pastol sa halip na isang pagsaway.

At tinanggap ni Jesus ang tugon ng pananampalataya. Si Simon Pedro, na nagsasalita sa ngalan ng Labindalawa, ay sumagot, “Panginoon, kanino kami pupunta? Nasa Iyo ang mga salita ng buhay na walang hanggan. Naniwala kami at lubos na nakatitiyak na Ikaw ang Banal ng Diyos” (John 6:68–69). Ang pagpapahayag ni Pedro ay hindi lamang tungkol sa turo ni Jesus hinggil sa Eukaristiya; umaabot ito sa mismong pagkakakilanlan ni Jesus. Hindi niya sinasabing nauunawaan niya ang lahat ng sinabi ni Jesus, ngunit kilala niya ang nagsalita. Dahil si Jesus ang Banal ng Diyos, anuman ang Kanyang ituro—gaano man ito kahirap tanggapin—ay dapat tanggapin bilang salita ng buhay na walang hanggan.

May mga misteryo bang hindi mo nauunawaan? Higit na tiyak, may mga banal bang misteryo na labis mong ikinagugulat, ikinalilito, o nagtutukso pa sa iyong tumalikod sa Diyos? Madalas lumitaw ang tuksong ito sa mga panahon ng pagdurusa at pagsubok. Sa gitna ng gayong mga sandali, maaari nating itanong kung nasaan ang Diyos at kung bakit Niya pinahintulutan ang gayong sakit. Maaari rin nating maranasan ang ganitong pakikibaka kapag nahaharap tayo sa mga katotohanan ng pananampalatayang ipinasa sa atin sa pamamagitan ng Simbahan. Kung minsan, tila mahirap tanggapin ang mga turong moral at mga artikulo ng pananampalataya dahil mapanghamon ang mga ito o hindi agad malinaw.

Kapag nangyari iyon, inaanyayahan tayong tularan ang pananampalataya ni Pedro—hindi dahil naging malinaw na ang misteryong nasa harap natin, kundi dahil sumasampalataya tayo sa Kanya na Banal ng Diyos. Ang pananampalataya kay Jesus ay umaakay sa ating magtiwala sa Kanya kahit sa gitna ng pagkalito at kahirapan.

Pagnilayan mo ngayon ang pagpapahayag ng pananampalataya ni Simon Pedro at gawin mo rin itong sarili mong pagpapahayag. Kapag nahaharap ka sa pagkalito, pag-aalinlangan, o espirituwal na pakikibaka, huwag kang umatras, kundi magtiwala. Sabihin mo kasama ni Pedro, “Panginoon, kanino ako pupunta?” Kumapit ka kay Kristo, kahit hindi mo nauunawaan—sapagkat ang Kanyang mga salita ay Espiritu at buhay, at Siya lamang ang Banal ng Diyos.

Panginoon ko at Diyos ko, sumasampalataya po ako sa Iyo; tulungan Mo ang aking kawalan ng pananampalataya. Kapag nahaharap ako sa mga misteryo ng buhay at sa mga misteryong Iyong inihayag, ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang sumampalataya kahit hindi ko nauunawaan, hindi dahil naiintindihan ko ang lahat, kundi dahil kilala Kita at nagtitiwala ako sa kung sino Ka—ang Banal ng Diyos. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Ating Panghabambuhay na Paglalakbay-Pananampalataya

Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon C)

Dumaan si Jesus sa mga bayan at nayon, na nagtuturo habang patungo sa Jerusalem. May nagtanong sa Kanya, “Panginoon, kakaunti lamang ba ang maliligtas?” Sumagot Siya sa kanila, “Magsikap kayong pumasok sa makipot na pintuan, sapagkat sinasabi Ko sa inyo, marami ang magtatangkang pumasok ngunit hindi nila makakaya.” Lucas 13:22–24

Ang Luke 9:51–19:28 ang bumubuo sa tinatawag ng maraming dalubhasa na Salaysay ng Paglalakbay. Nagsisimula ito sa pahayag: “Nang malapit nang matupad ang mga araw ng pag-akyat Niya sa langit, matatag Siyang nagpasiyang maglakbay patungong Jerusalem…” (Luke 9:51). Nagtatapos ito sa matagumpay na pagpasok ni Jesus sa Banal na Lungsod, sakay ng isang asno habang inilalatag ng mga tao ang mga sanga ng palma sa Kanyang harapan at ipinahahayag, “Pinagpala ang haring dumarating sa ngalan ng Panginoon!” (Luke 19:38).

Sa buong huling paglalakbay na ito, lalong nagiging apurahan ang pagtuturo ni Jesus. Gumagawa Siya ng mga himala, nagsasalaysay ng mga talinghaga, at humaharap sa pagsalungat—habang hinuhubog ang Kanyang mga alagad para sa mga darating. Ang bawat salita at kilos Niya ay nakatuon sa Krus, habang naghahanda Siyang tuparin ang kalooban ng Ama sa pamamagitan ng Kanyang Pagpapakasakit, Kamatayan, at Muling Pagkabuhay. Ang paglalakbay-pananampalatayang ito ay higit pa sa pisikal na paglalakbay; nagiging isa itong espirituwal na paglakad patungo sa mapagpasyang oras ng pagtubos.

Sa maraming paraan, inilalarawan ng Salaysay ng Paglalakbay ni Lucas ang sarili nating paglalakbay—o paglalakbay-pananampalataya—sa buhay. Bagaman dapat nating laging pagtuunan nang buong kasigasigan ang Ebanghelyo, kailangang patuloy na lumago ang ating sigasig at matatag na pagpapasiyang tularan ang dakilang Sakripisyo ni Jesus sa Krus. Habang nagpapatuloy ang buhay, madaling mawala ang ating pokus, manghina ang ating pagpapasiya, at maghanap ng ginhawa o mga gantimpalang pansamantala sa halip na higit pang pumasok sa isang buhay ng pananampalataya at mapagsakripisyong pag-ibig.

Sa Ebanghelyo ngayon, may nagtanong kay Jesus ng isang napakahalagang tanong: “Panginoon, kakaunti lamang ba ang maliligtas?” Dapat pukawin ng Kanyang sagot ang ating mga puso tungo sa higit na matatag na pagpapasiya at agarang pagkilos. Sumagot Siya, “Magsikap kayong pumasok sa makipot na pintuan, sapagkat sinasabi Ko sa inyo, marami ang magtatangkang pumasok ngunit hindi nila makakaya.”

Sino ang “marami” na tinutukoy ni Jesus? Sila ang mga nagsisikap na makapasok sa pamamagitan Niya, ang tunay na Pintuan ng mga tupa: “Ako ang pintuan. Ang sinumang pumasok sa pamamagitan ko ay maliligtas…” (John 10:9). Ang salitang Griyego na isinalin bilang “magsikap” ay nagpapahiwatig ng espirituwal na pakikibaka—isang matindi at disiplinadong pagsisikap na tulad ng sa isang atleta. Walang pagod na nagsisikap ang pinakamahuhusay na atleta, na pinagsisikapang gawing ganap maging ang pinakamaliliit na detalye. Ganoon din dapat sa ating paglalakbay bilang mga peregrino. Ang Langit ang hantungan, at ang takbuhin ay tumatagal nang habambuhay. Kung hindi natin nauunawaan ang takbuhin, maaaring hindi tayo kailanman magsimula. Kung manghina tayo o maging tamad, maaaring hindi tayo kailanman makatapos.

Ang mga salita ni Jesus ay hindi nilalayong magdulot ng takot kundi gisingin tayo mula sa ating pagkakampante. Ang “makipot na pintuan” ay hindi isang hadlang kundi isang paanyaya—isang tawag sa sadyang pagpiling mamuhay bilang alagad, sa araw-araw na pagtalikod sa sarili, at sa di-natitinag na katapatan. Makipot ito sapagkat hindi nito pinahihintulutang makapasok ang lahat ng salungat sa pag-ibig, kababaang-loob, at katotohanan. Sa ating paglalakbay, dapat nating patuloy na iwaksi ang mga pasanin ng kapalaluan, pagkamakasarili, at kasalanan upang makapasok sa pintuan nang walang sagabal—kaisa ni Kristo, ang Pintuan, na nag-alay ng Kanyang buhay sa ganap na pagsunod.

Bukod dito, hindi natin dapat ipagpalagay na sapat na ang pakikinig lamang sa mga turo ni Jesus, pagsisimba sa Kanyang Simbahan, o maging ang pagtanggap sa Kanyang mga Sakramento kung wala tayong pusong lubos na naaayon sa Kanya. Sa Ebanghelyo, nagsusumamo ang mga naiwan sa labas, “Kumain at uminom kami kasama mo,” ngunit sumasagot ang Panginoon, “Hindi ko alam kung saan kayo nanggaling.” Isa itong seryosong paalala na ang tunay na pagiging alagad ay nangangailangan hindi lamang ng panlabas na pagkakakilala kay Kristo kundi ng panloob na pakikipagkaisa sa Kanya sa pamamagitan ng biyaya, pagbabalik-loob, at mapagsakripisyong pag-ibig.

Pagnilayan mo ngayon ang sarili mong patuloy na paglalakbay sa pananampalataya. Sa paglipas ng mga taon, lalo bang tumitibay ang iyong pasiyang lumakad kasama ni Kristo patungo sa makalangit na Jerusalem? Lalo ka bang nagiging handang ialay ang iyong buhay nang hindi isinasaalang-alang ang kapalit na sakripisyo? O napapansin mong lumilihis ka ng daan, nagagambala, o natutuksong magpahinga kapag tinatawag kang magsikap? Huwag matakot sa pakikibaka—yakapin mo ito. Magtiyaga nang may disiplina at pagtitiwala. Ituon ang iyong paningin sa makipot na pintuan, at mapapabilang ka sa mga malugod na tatanggapin sa walang hanggang kagalakan ng Kaharian ng Diyos.

Aking Panginoong matatag ang kalooban, hindi Ka kailanman nag-alinlangan sa Iyong paglalakbay patungo sa Jerusalem, kung saan malaya Mong inialay ang Iyong buhay para sa amin. Ipagkaloob Mo sa akin ang gayunding di-natitinag na paninindigan habang tinatahak ko ang sarili kong paglalakbay sa buhay. Nawa’y buong-puso akong magsikap na sundan Ka, na pinagsisikapang gawing ganap ang bawat detalye ng pag-ibig nang may katapatan at pagtitiwala. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Mga Mapagmahal na Pagsaway ni Jesus

Lunes ng Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

“Kahabag-habag kayo, mga eskriba at mga Pariseo, kayong mga mapagpaimbabaw. Isinasara ninyo ang Kaharian ng langit sa harap ng mga tao. Kayo mismo ay hindi pumapasok, at hindi rin ninyo pinahihintulutang pumasok ang mga nagsisikap na makapasok.” Mateo 23:13

Hindi nagpipigil si Jesus sa Ebanghelyo ngayon. Tinatawag Niyang mga mapagpaimbabaw, mga bulag na tagaakay, mga bulag na hangal, at mga bulag ang mga eskriba at Pariseo. Ang bawat puna ay bunga ng Kanyang di-natitinag na pag-ibig para sa mga naliligaw na pinunong ito ng relihiyon.

Sa una, mahirap unawain kung paanong ang pagtawag sa isang tao na hangal o mapagpaimbabaw ay maaaring maging isang pagpapahayag ng banal na pag-ibig, ngunit gayon nga ito. Maraming anyo ang pag-ibig at lagi itong ginagabayan ng mga pangangailangan ng minamahal. Ang tunay na pag-ibig, ang pag-ibig na Kristiyano na tinutukoy sa Griyego bilang agape, ay hindi isang damdaming “iisang anyo para sa lahat.” Sa madaling salita, ang pag-ibig na Kristiyano ay hindi lamang isang panloob na saloobing laging nakangiti, marahang nagsasalita, at nagpapasaya sa bawat silid. Kung minsan, hinihingi ng pag-ibig ang isang matatag at matalim pa ngang pagsaway, hindi dahil sa nasaktang kapalaluan o di-mapigil na galit, kundi dahil iyon ang tunay na kailangan ng tao sa sandaling iyon upang magising ang kanyang budhi at mahikayat siyang magbalik-loob.

Bukod dito, ang Kristiyanong pag-ibig ay hindi kailanman salungat sa katwiran. Ibig sabihin, hindi ang marubdob na damdamin ng pag-ibig ang nangingibabaw at nagiging puwersang nagtutulak sa ating mga kilos. Sa halip, ang Kristiyanong pag-ibig ay laging isang kilos ng kalooban, na nililiwanagan ng katwiran, ginagabayan ng biyaya, at nakatuon sa walang-hanggang kabutihan ng kapwa. Kinikilatis nito kung ano ang pinakamabuti para sa kaluluwa ng kapwa at buong tapang na iniaalay iyon, kahit mangahulugan ito ng pagsasabi ng isang katotohanang mahirap tanggapin. Ito mismo ang ginawa ni Hesus sa talatang ito ng Ebanghelyo. Nakita Niyang pinatigas ng mga eskriba at mga Pariseo ang kanilang mga puso, iniligaw ang iba, at nanatiling bulag sa tunay na landas tungo sa kaligtasan. Sa ganitong kalagayan, walang magiging bisa ang malumanay na pananalita. Kinailangan ang isang mariing pagharap sa kanila.

Bagaman tila medyo pilosopikal ito, ang pag-unawa sa tunay na pag-ibig ay napakahalaga sa ating misyon na ibahagi ang Ebanghelyo at lumago sa kabanalan. Isipin ang isang magulang na kailangang ituwid ang isang suwail na anak. Kapag kumikilos nang makasarili o mapanghimagsik ang bata, hinihingi ng pag-ibig ang pagtutuwid—hindi dahil sa hinanakit, pagkainis, o pagmamataas—kundi dahil ipinagkatiwala sa magulang ang paghubog sa batang iyon sa kabutihang-asal. Sa gayong mga sandali, ang pagdidisiplina ay hindi salungat sa pag-ibig; ito ay pag-ibig na isinasabuhay.

Bagaman hindi mga bata ang mga eskriba at mga Pariseo, naging asal-bata, mapagmataas, at lihis sa wastong kaayusang espirituwal ang kanilang pag-uugali. Masasabing sadya nilang piniling manatiling isip-bata, matigas sa kapalaluan, at bulag sa biyaya. Kaya si Hesus—ang Banal na Guro—ay hindi nambola o nagpalubag sa kanila, kundi nagpakita ng mahigpit na pag-ibig sa pamamagitan ng banal na pagsaway. Ang layunin Niya ay hindi ang paghatol sa kanila kundi ang kanilang pagbabalik-loob. Nilayon ng Kanyang matitinding salita na basagin ang katigasan ng kanilang mga puso at akayin sila tungo sa liwanag ng katotohanan.

Sa iyong buhay, sino ang pinakamamahal mo—hindi lamang sa iyong damdamin, kundi sa iyong mga gawa? Sino ang nais ng Diyos na pag-ukulan mo ng pag-ibig sa pinakatuwiran at buong-pusong paraan? Sa ilang pagkakataon, ang pag-ibig na iyon ay maipapahayag sa pamamagitan ng pinakamainit at pinakamaunawaing habag, na tumatanggap sa isang taong nangangailangan ng magiliw na pagkalinga ng Diyos. Sa ibang pagkakataon, mangangailangan ito ng isang mahinahong paghamon, na may kalakip na matatag na kabutihan at kababaang-loob. At sa iba pang pagkakataon, maaaring mangailangan ito ng matinding pagsaway—hindi paghatol sa puso ng kapwa, kundi pagsaway sa kanyang mga kilos—nang may hindi natitinag na kalinawan at pagiging handang magpasakop sa katotohanang kailangan niyang marinig.

Pagnilayan mo ngayon ang pag-ibig na tinatawag kang isabuhay at magpasiyang ialay ang kaloob na iyon ng banal na pag-ibig sa mga taong higit na nangangailangan nito. Kapag ang pag-ibig ay nakaugat sa biyaya, ginagabayan ng karunungang kumilatis, at puspos ng pag-ibig ni Kristo, hindi ito kailanman isang katapangang walang kalambingan, o isang katotohanang walang habag. Magpasiyang mahalin ang kapwa nang may ganap na Kristiyanong pag-ibig, kahit mahirap. Sabihin ang katotohanan kapag kinakailangan, magtuwid nang may kababaang-loob, at kilatisin kung kailan dapat humamon at kung kailan dapat umaliw. Sa paggawa nito, makikibahagi ka sa pag-ibig ni Kristo, na iniaalay sa paraang higit na kinakailangan.

Mahal kong Panginoong mapagmahal, lagi Mong ipinahayag ang anyo ng pag-ibig na higit na kailangan ng mga taong Iyong pinaglingkuran. Sumaway Ka nang may pag-ibig, umaliw nang may habag, at nagturo nang may katotohanan. Ipagkaloob Mo sa akin ang Iyong Kamahal-mahalang Puso, upang maging kasangkapan ako ng Iyong banal na pag-ibig—isang nagsasalita kapag kailangan ang katotohanan, nananahimik kapag higit na makapangyarihan ang katahimikan, at laging kumikilos ayon sa Iyong banal na kalooban. Gamitin Mo ako, mahal na Panginoon, upang akayin ang maraming kaluluwa na magbalik sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Isang Pagharap na Puspos ng Pag-ibig

Martes ng Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

Sinabi ni Hesus: “Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Pariseo, kayong mga mapagkunwari. Nagbibigay kayo ng ikapu ng menta, eneldo, at komino, ngunit pinababayaan ninyo ang higit na mahahalagang bagay sa Kautusan: katarungan, habag, at katapatan. Ang mga ito ang dapat ninyong ginawa, nang hindi pinababayaan ang iba. Mga bulag na tagaakay, sinasala ninyo ang lamok ngunit nilulunok ninyo ang kamelyo!” Mateo 23:23–24

Mula kahapon, ngayong araw, hanggang bukas, inilalahad ng Simbahan ang halos kabuuan ng Kabanata 23 ng Ebanghelyo ayon kay Mateo, na naglalaman ng matinding pagtuligsa ni Hesus sa mga eskriba at Pariseo. Naganap ang paghaharap na ito sa loob ng bakuran ng Templo noong linggo ng Paskuwa—sa mga araw bago ang Kanyang Pagpapakasakit at Kamatayan. Matapos ang Kanyang matagumpay na pagpasok sa Jerusalem sa araw na ginugunita natin ngayon bilang Linggo ng Palaspas, ginugol ni Hesus ang mga sumunod na araw sa pangangaral, pagpapagaling, at pagharap sa tumitinding pagsalungat ng mga pinunong panrelihiyon. Nagsimula Siya sa paglilinis ng Templo, na pinagtataob ang mga mesa ng mga tagapagpalit ng salapi at ipinahahayag, “Ang Aking bahay ay magiging bahay-dalanginan, ngunit ginagawa ninyo itong yungib ng mga magnanakaw” (Matthew 21:13). Sa mga sumunod na araw, hinamon Siya ng mga punong pari, eskriba, tagasunod ni Herodes, matatanda ng bayan, at Pariseo, at tumugon Siya sa bawat isa nang may di-natitinag na kalinawan—matatag ngunit buong pagmamahal na sinasaway sila upang mahikayat silang magbalik-loob.

Sa partikular na paghaharap na ito, tinutuligsa ni Hesus ang mga eskriba at Pariseo dahil pinababayaan nila “ang higit na mahahalagang bagay ng kautusan: katarungan at awa at katapatan,” samantalang nagpapakita silang matuwid sa panlabas. Inaakusahan Niya silang “puno ng pandarambong at pagpapalayaw sa sarili,” na inilalantad ang salungatan ng kanilang panlabas na kabanalan at panloob na katiwalian. Bagaman napakaingat nila sa pagbibigay ng ikapu maging sa pinakamaliliit na halamang pampalasa—yerbabuena, eneldo, at kumino—binale-wala nila ang pinakadiwa ng kautusan: ang pag-ibig sa Diyos at sa kapwa. Dahil sa kanilang espirituwal na pagkabulag, labis nilang pinagtuunan ang maliliit na detalye ng relihiyon habang ipinagwawalang-bahala ang katarungan at awa. Sa pagtawag sa kanila na “mga bulag na tagaakay,” inilalantad ni Hesus ang kanilang pagkabigo bilang mga pinunong nagpapabigat sa iba nang hindi nila mismo isinasabuhay ang mas malalalim na hinihingi ng pagiging matuwid.

Ang pagsaway na ito ay hindi nagmumula sa galit kundi sa pag-ibig. Tinatawag sila ni Hesus sa panloob na pagbabalik-loob—na linisin ang puso upang ang kanilang panlabas na mga kilos ay maging tunay na banal. Ang Kanyang larawan ng pagsasala ng isang niknik habang lumulunok ng isang kamelyo ay malinaw na nagpapakita ng kanilang maling pagpapahalaga sa mga bagay. Hinahamon sila ni Hesus, pati na rin tayo, na suriin kung ang ating mga gawaing panrelihiyon ay nakaugat sa biyaya o inuudyukan lamang ng panlabas na anyo at nakagawian. Ang tunay na katapatan sa Diyos ay nangangailangan kapwa ng tapat na pagtupad at ng mga kinakailangang birtud na nagbibigay-kahulugan sa mga gawaing iyon. Sa pagharap sa mga pinunong ito, ang iniaalok ni Hesus ay hindi paghatol kundi isang maawaing babala na naglalayong gisingin ang kanilang mga puso bago magsimula ang Kanyang Pagpapakasakit.

Ang kapansin-pansin sa paghaharap na ito ay ang matindi at walang humpay na pagsaway ni Hesus. Tinatawag Niya silang mga mapagkunwari at mga bulag na tagaakay, at inihahambing sila sa mga kopang malinis sa labas ngunit marumi sa loob. Hindi ito malalabong puna, kundi mga tuwiran at makahulang babala. Tulad ng mga propeta noong unang panahon, higit pa sa mababaw na pagiging relihiyoso ang hinihingi ni Hesus—nananawagan Siya ng katapatan at kabuuan ng puso. Bawat pagsaway ay isang panawagan sa pagsisisi mula sa Kanya na nakakakita kapwa ng mga kilos at mga layunin. Nakalulungkot, marami sa Kanyang mga tagapakinig ang tumangging magpaantig.

Pagnilayan ngayon ang bigat ng mga salita ni Hesus. Bagaman tila tinanggihan ng karamihan sa mga eskriba at Pariseo ang Kanyang mga pagsaway, nakatala ang mga ito sa Banal na Kasulatan upang maisabuhay ng bawat salinlahi. Pakinggan ang mga ito na para bang sa iyo mismo sinasabi—hindi upang panghinaan ka ng loob, kundi upang hikayatin kang magbalik-loob. Bagaman maaaring hindi tayo katulad ng mga eskriba at Pariseo sa bawat detalye, makabubuti sa ating lahat na harapin ang sarili nating espirituwal na pagkakampante. Maaaring mahirap itong gawin, ngunit kapag isinagawa nang may kababaang-loob at pagtitiwala—na kinikilalang ang mga salita ni Hesus ay naglalayong magpagaling at higit tayong ilapit sa Kanya—nagiging daan ito tungo sa mas malalim na biyaya. Hayaang mag-ugat sa iyong kalooban ang Kanyang mga pagsaway, na bumubunot maging sa pinakamaliliit na damo ng kapalaluan o pagpapabaya, upang yumabong ang tunay na birtud.

Panginoong puspos ng awa, napakalalim at nag-aalab ang Iyong pag-ibig sa mga eskriba at Pariseo kaya walang tigil Mo silang hinanap, hinahamon ang katigasan ng kanilang mga puso upang talikuran nila ang pag-aakalang matuwid sila sa kanilang sarili at bumaling sa katuwirang nagmumula sa Iyong biyaya. Pagkalooban Mo ako ng kababaang-loob upang tanggapin ang Iyong mapagmahal na mga pagsaway at isabuhay ang mga ito, nang maakay ako sa tunay na pagsisisi at maging matabang lupa para sa Iyong biyayang nagpapabago. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Huling Pangangaral ni Hesus sa Madla

Miyerkules ng Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

Sinabi ni Hesus, “Sa aba ninyo, mga eskriba at Pariseo, kayong mga mapagkunwari. Para kayong mga libingang pinaputi, na maganda sa panlabas ngunit sa loob ay puno ng mga buto ng patay at ng lahat ng uri ng karumihan. Gayundin naman, sa panlabas ay mukha kayong matuwid, ngunit sa loob ay puno kayo ng pagpapaimbabaw at kasamaan.” Matthew 23:27–28

Sa ikatlong sunod na araw, binabasa natin ang bahagi ng matinding pagtuligsa ni Hesus sa mga eskriba at Pariseo. Ang Kanyang mga salita ang mismong kailangang marinig ng mga pinunong ito ng relihiyon—matapang na gamot upang gisingin sila mula sa pag-aakalang matuwid sila sa kanilang sarili, nang magsisi sila at tanggapin ang nag-uumapaw na biyayang malapit nang dumaloy mula sa Kanyang Krus. Bagaman maaaring nakakagulat pakinggan ang Kanyang mga pagsaway—lalo na para sa mga unang nakarinig ng mga ito—dapat natin itong tanggapin hindi nang may pagkabigla, kundi nang may kababaang-loob at pagiging bukas, at iangkop ang mga ito sa ating sariling espirituwal na paglalakbay.

Kaagad pagkatapos ng mahabang pagtuligsang ito, bumaling si Hesus sa nilalaman ng Kanyang puso at nagpahayag ng isang nakakadurog-pusong panaghoy para sa Jerusalem, lalo na para sa matitigas na puso ng mismong mga pinunong katatapos lamang Niyang kausapin. Bagaman hindi kasama sa Ebanghelyo ngayon, inihahayag ng mismong kasunod na talata ang Kanyang dalamhati: “Jerusalem, Jerusalem, ikaw na pumapatay sa mga propeta at bumabato sa mga isinugo sa iyo, ilang ulit Kong ninais na tipunin ang iyong mga anak, gaya ng pagtitipon ng inahing manok sa kanyang mga sisiw sa ilalim ng kanyang mga pakpak, ngunit ayaw ninyo!” (Matthew 23:37). Ang magiliw na larawang ito ay nagbubukas ng isang bintana tungo sa Kabanal-banalang Puso ni Hesus—ang puso ring iyon na katatapos lamang magpahayag ng gayong walang humpay na mga pagsaway.

Pagnilayan ang larawang iyon: isang inahing manok na tinitipon ang kanyang mga sisiw sa ilalim ng kanyang mga pakpak. Udyok ng likas na gawi, kinukupkop ng inahing manok ang kanyang mga sisiw, isinasapanganib maging ang sariling buhay upang protektahan sila. Sa paglalagay ng likas na gawing iyon sa sangnilikha, may inihahayag ang Diyos tungkol sa Kanyang sariling banal na pag-ibig. Nananabik din Siyang tipunin, kupkupin, at iligtas tayo mula sa kapahamakang walang hanggan. Walang anuman—maging ang katigasan ng ating mga puso—ang makapipigil sa Kanyang ialok sa atin ang Kanyang maawaing yakap. Gayunman, kung paanong nawawalan ng proteksiyon ng kanyang ina ang sisiw na lumalayo rito, gayundin tayo kapag nilalabanan natin ang tawag ni Kristo. Ang Kanyang panaghoy ay hindi nag-uugat sa galit, kundi sa dalamhati para sa mga ayaw magpatipon at magligtas sa Kanya. Maging ang Kanyang pinakamatitinding pagsaway ay dumadaloy mula sa pusong nag-aalab sa pag-ibig.

Bagaman ang mga salitang ito ay unang sinabi sa mga eskriba at Pariseo, angkop din ang mga ito sa bawat isa sa atin. Gagawin ng Diyos ang lahat upang ligtas Niya tayong madala sa Kanyang pagkalinga. Kung banayad na habag ang makaaantig sa ating mga puso, iyon ang Kanyang iniaalok. Kung matatag na pagsaway ang kailangan natin, iniaalok din Niya iyon. Inaakit man Niya tayo nang may paggiliw o itinutuwid nang may katatagan, iisa pa rin ang Kanyang layunin: ang ingatan tayo mula sa kasalanan at walang-hanggang pagkawalay sa Kanya, at akayin tayo papasok sa Kaharian ng biyaya.

Kapansin-pansin na ang pagsaway na ito ang huling pangangaral ni Hesus sa madla sa Ebanghelyo ayon kay Mateo. Kung tayo ang sumusulat ng iskrip para sa Kanyang huling linggo, marahil ay iisipin nating isang mensahe ng pag-aliw o pagpapalakas ng loob ang magtatapos sa Kanyang pampublikong ministeryo. Ngunit sa halip, nagtapos Siya sa isang babalang dapat seryosohin. Bakit? Sapagkat iyon ay isang huling gawa ng awa. Ang Kanyang huling mga salita sa madla ay nilayong gumising sa mga puso bago mahuli ang lahat. Iyon ay pag-ibig na nagpapahayag ng huling pagsusumamo, isang pastol na tumatawag sa Kanyang mga tupang naliligaw.

Pagnilayan mo ngayon si Jesus habang ipinahahayag Niya sa iyo ang huling pangangaral na ito. Pakinggan ang Kanyang babala at tanggapin ito sa paraang ipinahayag Niya: nang may pagmamahal. Damhin ang Kanyang matinding pagnanais na huwag nang magpaliban at gawin ang lahat upang higit kang mapalapit sa Kanya. Tumugon sa pangangaral na ito, at huwag manatiling kabilang sa mga ayaw tumugon. Hayaan mong tumagos sa iyong puso ang mga huling salitang ito ni Jesus, upang makupkop ka sa ilalim ng Kanyang mga pakpak at hindi na muling maligaw.

Panginoong puspos ng awa, gagawin Mo ang lahat upang maibalik kami sa Iyo kapag kami ay naliligaw. Hangad Mong tipunin kami sa ilalim ng mga pakpak ng Iyong mapagmahal na pagkalinga, upang iligtas kami sa lahat ng kasalanang humahantong sa kamatayan. Buksan Mo ang aking puso, mahal na Panginoon, at ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko upang tumugon sa Iyong panawagan para sa aking kaluluwa. Nawa’y hindi ako kailanman maligaw kundi manatiling matatag sa ilalim ng Iyong mga pakpak ng biyaya.  Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Panandalian at Pangmatagalang Kasiyahan

Huwebes ng Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

“Sino nga ang tapat at maingat na lingkod na pinagkatiwalaan ng panginoon na mamahala sa kanyang sambahayan upang bigyan sila ng pagkain sa takdang oras? Mapalad ang lingkod na iyon na sa pagdating ng kanyang panginoon ay matagpuang gumagawa nito. Tunay na sinasabi ko sa inyo, ipagkakatiwala sa kanya ang pamamahala sa lahat ng ari-arian ng kanyang panginoon.” Matthew 24:46–47

Sa kasunod na talata, inihahambing ni Jesus ang “tapat at maingat na lingkod” sa isang “masamang lingkod.” Ang masamang lingkod ay ang nagsasabi sa kanyang puso, “Matatagalan pa bago bumalik ang aking panginoon.” Dahil naniniwala siya rito, gumagawa siya ng kasalanan. Palibhasa’y kumbinsidong matagal pa ang pagbabalik ng kanyang panginoon, nagiging kampante ang masamang lingkod, pinagmamalupitan ang iba, nagpapakalabis sa mga layaw, at pinababayaan ang kanyang mga tungkulin. Bakit? Dahil mangmang niyang ipinapalagay na ang ganitong pamumuhay ay mas kanais-nais kaysa sa buhay ng katapatan. Ang mapanlinlang na pangangatwirang ito ay nakaugat sa isang kasinungalingan at sa huli ay humahantong sa pagdurusa at kapahamakan.

Hindi pinipili ng karamihan ang kasalanan dahil nais nilang magdusa. Sa halip, nagkakasala sila dahil hindi nila nauunawaan ang di-mapapantayang halaga at walang hanggang gantimpala ng kabanalan. Mali ang kanilang paniniwala—na madalas ay hindi nila lubos na namamalayan—na magdudulot ng higit na kasiyahan ang kasalanan. Kung panlabas at panandalian lamang ang titingnan, maaaring tila ganoon nga. Mas madaling magpadala sa mga pita ng laman, magpadala sa bugso ng galit, o balewalain ang sariling mga tungkulin kaysa magsabuhay ng kabutihang-asal, pagpipigil sa sarili, at disiplina.

Ngunit ang mas madali ba ay laging mas mabuti? Mas tuwirang itanong: ang landas bang may pinakamaliit na sagabal ay humahantong kailanman sa malalim at pangmatagalang kasiyahan? Malinaw ang sagot ng Ebanghelyo: hindi. 

Ang tapat at maingat na lingkod, na masigasig na gumagawa kahit wala ang kanyang panginoon, ang siyang pagkakatiwalaan ng panginoon ng lahat ng bagay. Higit na nakahihigit ang gantimpala ng katapatan kaysa sa panandaliang ginhawang dulot ng kasalanan. Ang tila mas madali ay madalas humantong sa kapahamakan, samantalang ang mas mahirap na landas ng kabutihang-asal ay humahantong sa kaluwalhatian.

Madaling tanggapin sa isip ang katotohanang ito ngunit higit na mahirap itong isabuhay araw-araw. Ang pamumuhay nang tapat, masigasig, at maingat ay nangangailangan ng pagtitiyaga at sakripisyo. Ngunit lagi itong sulit—kapwa sa kasalukuyan at sa kawalang-hanggan. Isaalang-alang ang kasalukuyang sandali: Bagaman maaari tayong tuksuhin ng kasalanan sa pamamagitan ng agarang kaluguran, ang kapayapaang nagmumula sa paggawa ng kalooban ng Diyos ay higit na dakila kaysa sa anumang panandaliang kalugurang iniaalok ng kasalanan. Ang mga yumayakap sa buhay ng kabutihang-asal ay lalong nagiging mulat sa namamalaging presensya ng Diyos at sa dignidad na dulot nito. Ang espirituwal na kagalakang ito ay higit na nakahihigit sa mabababaw na kaaliwang dulot ng kasalanan.

Sa paglipas ng panahon, lalo pang lumilinaw ang pagkakaiba. Ang taong pumipili ng katapatan araw-araw ay nagiging tulad ng isang mayabong na puno ng ubas na namumunga nang sagana. Habang lumalago ang kabutihang-asal, humihina ang kapit ng tukso, at nag-uugat nang malalim sa katotohanan ang kaluluwa. Sa kabilang banda, natutuklasan ng mga nabubuhay para sa panandaliang layaw na maging ang makasalanang kaluguran ay nawawalan ng pang-akit. Ang kaluluwang hindi nasisiyahan ay nababagabag—at lalong nagiging desperado sa paghahanap ng mga paraan upang masiyahan.

Kaya naman, ang kabanalan ay nagdudulot ng higit na kaganapan kaysa sa kasalanan. Bagaman madali itong sang-ayunan sa teorya, madalas itong mahirap isabuhay. Kaya mahalagang magsimula sa matibay na paninindigan, na kinikilalang ang pamumuhay sa mga birtud, bagaman mahirap, ay may mga gantimpalang higit na nakahihigit sa panandaliang ginhawang dulot ng kasalanan. Dapat nating hayaang mag-ugat sa ating isipan ang katotohanang ito, ipahayag ito nang may tiwala, piliin ito nang may malinaw na layunin, at hayaang unti-unti at tapat nitong hubugin ang ating mga kilos. Hindi nakakamit nang magdamag ang espirituwal na pagkahinog; patuloy itong lumalago, tulad ng mabungang puno ng ubas na inaalagaan sa bawat tapat na pagpili.

Pagnilayan ngayon kung paano hinahamon ng katotohanang ito ang anumang mga nakagawian o tukso na umaakay sa iyo sa mas madaling landas ng pagpapalayaw sa sarili. Suriin kung saan maaaring nakapasok sa iyong pang-araw-araw na buhay ang pakikipagkompromiso sa kasalanan, at sa halip ay magpasiyang maging tapat at maingat na lingkod, na namumuhay nang may integridad kahit walang nakakakita. Ito ang daan ng kabanalan at ang landas tungo sa kapayapaan, tunay na kagalakan, at walang hanggang kaluwalhatian sa piling ng iyong Panginoon.

Aking Panginoon at Amo, ang kabanalang itinatawag sa akin ay nangangailangan ng pagiging mapagbantay, katapatan, at maingat na pagpapasiya, araw at gabi. Patuloy Kang lumalapit sa akin, na nag-aalok ng biyayang kailangan ko upang mamuhay ayon sa Iyong kalooban. Maging katulad nawa ako ng tapat at maingat na lingkod, laging handang magsulit ng aking buhay, at matagpuan ko nawa ang kagalakan at tunay na kasiyahan sa araw-araw na pagsunod sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Mga Huling Pananalita

Biyernes ng Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

Isinalaysay ni Hesus sa Kanyang mga alagad ang talinghagang ito: “Ang Kaharian ng langit ay matutulad sa sampung dalagang kumuha ng kanilang mga ilawan at lumabas upang salubungin ang lalaking ikakasal. Lima sa kanila ay hangal at lima naman ay matalino. Nang dalhin ng mga hangal ang kanilang mga ilawan, hindi sila nagdala ng langis, ngunit ang matatalino ay nagdala ng mga sisidlan ng langis kasama ng kanilang mga ilawan.” Matthew 25:1–4

Ang Ebanghelyo ngayon ay mula sa mga huling pananalita ni Hesus sa Kanyang mga alagad. Noon ay linggo ng Paskuwa. Natapos na ni Hesus ang Kanyang pangangaral sa madla sa Templo at ngayon ay nagbibilin na Siya ng ilang huling salita sa Kanyang pinakamalalapit na kasama. Bagaman lubos Niyang nalalaman ang pagdurusang malapit na Niyang tiisin, hindi pa nauunawaan ng Kanyang mga alagad ang mga darating. Kaya dapat nating makita sa mga huling aral na ito ang kagyat na panawagan ng mensahe ni Hesus—isang apurahang pakiusap na tinanggap ng Labindalawa ngunit hindi pa nila lubos na naunawaan.

Ang lahat ng huling pananalitang ito ay nakatuon sa pagiging mapagbantay, paghuhukom, at pagdating ng Kaharian ng Langit. Batid ni Hesus na nalalapit na ang Kanyang Pagpapakasakit, kaya hinangad Niyang ihanda ang Kanyang mga alagad sa mga darating na pagsubok—hindi lamang sa nalalapit na pagsubok ng Kanyang pagpapako sa krus, kundi pati sa mahabang pagbabantay ng Simbahan habang hinihintay nito ang Kanyang maluwalhating pagbabalik. Sa talinghagang ito ng sampung dalaga, binibigyang-diin ni Kristo ang pangangailangan ng patuloy na espirituwal na kahandaan. Ang matatalinong dalaga ay sumasagisag sa mga namumuhay sa kalagayan ng biyaya, pinangangalagaan ng panalangin, gumagawa ng mga gawa ng pagkakawanggawa, at nananatiling tapat sa kalooban ng Diyos. Ang langis sa kanilang mga sisidlan ay kumakatawan kapwa sa mabubuting gawa at sa panloob na buhay ng kaluluwa—buhay sa pamamagitan ng pananampalataya at pag-ibig, at pinananatili ng Espiritu Santo.

Ang mga hangal na dalaga ay kumakatawan sa mga nagpapakitang kabilang sila sa Kasintahang Lalaki ngunit hindi nililinang ang kanilang panloob na buhay. Hindi sila handa sa pagkaantala, na nagpapahiwatig ng hiwaga at pagkakubli ng mapagkalingang kalooban ng Diyos at ng hindi natin pagkaalam kung kailan sasapit ang ating partikular at huling paghuhukom. Kaya ang mga huling pananalitang ito ay nananawagan sa atin na magkaroon ng aktibo at mapagkilatis na pananampalataya na hindi nagpapabaya o umaasang makapagbabalik-loob pa sa huling sandali. Hinihimok ni Kristo ang Kanyang mga alagad na “manatiling gising,” hindi sa takot, kundi sa kahandaang puno ng pag-asa, na namumuhay sa bawat araw na para bang maaaring dumating ang Kasintahang Lalaki anumang oras.

Bagaman may eskatolohikal na diwa ang pangaral na ito—na tumutukoy sa kamatayan ng bawat isa sa atin at sa pagbabalik ni Jesus sa kaluwalhatian—tumutukoy rin ito sa di-mabilang na paraan ng paglapit sa atin ng Diyos sa pamamagitan ng biyaya, gabi at araw, habang naglalakbay tayo sa buhay na ito. Ang pagiging mapagmatyag sa mga sandaling iyon ng biyaya ay, sa maraming paraan, ang pinakamahalagang anyo ng pagbabantay, sapagkat inihahanda tayo nitong humarap sa Diyos nang may pagtitiwala kapag natapos na ang buhay na ito.

Dahil dito, pakinggan ang mga pangwakas na salita ni Jesus sa Ebanghelyo ngayon bilang isang pangaral na masigasig na maghintay sa bawat sandali ng biyaya sa iyong araw: “Kaya manatili kayong gising, sapagkat hindi ninyo alam ang araw ni ang oras.” Maaaring dumating sa atin ang biyaya ng Diyos anumang oras at sa anumang kalagayan. Maaaring namimili tayo, gumagawa ng mga gawaing-bahay, kumakain, o nagtatrabaho, at—kung ang ating mga kaluluwa ay sensitibo sa Kanyang pagdating—maaari nating madama ang isang agaran at malinaw na espirituwal na udyok na sa pamamagitan nito ay binibigyang-inspirasyon tayo ng Diyos na kumilos o umiwas sa pagkilos. Ang mabuting balita ay kapag ipinahahayag ng Diyos ang Kanyang kalooban, higit pa sa tagubilin ang Kanyang ibinibigay; ipinagkakaloob din Niya ang biyayang dulot ng Kanyang pagkalinga na kailangan natin upang tumugon kaagad. Ang pagtugon sa Kanya ay higit pa sa isang pasiyang ginagawa natin; ito ay pakikiisa sa Kanyang biyaya, na sa pamamagitan nito ay mas ganap tayong kumikilos bilang mga kasapi ng Kanyang Katawan, ang Simbahan.

Pagnilayan ngayon ang langis sa sarili mong sisidlan. Nakahanda ka ba sa espirituwal hindi lamang para sa pagdating ng Nobyo sa katapusan ng iyong buhay o sa wakas ng panahon, kundi pati na rin sa araw-araw at nakatagong pagdating ng Kanyang biyaya? Sikaping mamuhay sa bawat sandali na handa sa espirituwal, na may pusong mapagmatyag at bukas. Kapag dumating ang Nobyo—sa wakas man ng mga araw o sa tahimik na bulong ng biyaya sa araw-araw—mapalad ka kung makababangon ka, tangan ang ilawan, at makapapasok kasama Niya sa piging ng kasalan. Ang pagtugon sa buhay na ito ay nagbibigay sa atin ng paunang pagtikim ngayon pa man sa kagalakan at kapayapaang mararanasan natin sa Walang-hanggang Piging ng Kasalan ng Kordero sa Langit.

Aking Panginoon at Walang-hanggang Nobyo, inaanyayahan Mo ako, araw at gabi, na pumasok kasama Mo sa piging ng kasalan ng biyaya. Tulungan Mo ako, isinasamo ko, na manatiling mapagmatyag, manatiling gising, at laging makilala ang Iyong tinig kapag tumatawag Ka. Nawa’y lagi akong maging handa, na ang langis ng pag-ibig sa Diyos at kapwa at ng biyaya ang nagpapaningas sa liwanag ng Iyong kagalakan at kapayapaan—ngayon at magpakailanman. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Lalong Yumayaman nang Sagana

Sabado ng Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

“Kaya nga! Kunin ninyo sa kanya ang talento at ibigay sa may sampu. Sapagkat ang bawat mayroon ay bibigyan pa at yayaman; ngunit ang wala, maging ang nasa kanya ay kukunin pa. At itapon ninyo ang walang silbing aliping ito sa kadiliman sa labas, kung saan magkakaroon ng pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin.” Mateo 25:28–30

Ngayon ay naririnig natin ang Talinghaga ng mga Talento. Ang lalaking naglakbay at nagbilin ng kanyang mga ari-arian sa kanyang mga alipin ay kumakatawan kay Kristo. Matapos umakyat sa Langit, ipinagkatiwala ng ating Panginoon ang Kanyang biyaya at mga kaloob sa bawat isa sa atin, “sa bawat isa ayon sa kanyang kakayahan.” Ang ating “kakayahan” ay tumutukoy hindi lamang sa mga likas na talento kundi sa ating pagiging bukas sa biyaya ng Diyos at sa ating kahandaang tumugon nang bukas-palad.

Noong panahon ng Bibliya, ang talento ay isang yunit ng timbang na katumbas ng humigit-kumulang 75 libra (34 na kilo) at ginagamit sa pagtimbang ng mahahalagang metal gaya ng pilak o ginto. Bilang salapi, ang isang talentong pilak ay katumbas ng humigit-kumulang 6,000 denaryo, at dahil ang isang denaryo ang karaniwang arawang sahod ng isang manggagawa, ang isang talento ay katumbas ng halos dalawampung taong sahod. Kaya kahit isang talento lamang ay napakalaking halaga na, na nagbibigay-diin kapwa sa kagandahang-loob ng panginoon at sa mabigat na pananagutang ipinagkatiwala sa mga alipin. Sa ganitong pagkaunawa sa napakalaking kagandahang-loob, isinasalaysay sa atin na ang tatlong alipin ay binigyan ng tig-limang talento, dalawang talento, at isang talento, ayon sa pagkakasunod.

Ginamit ng aliping pinagkatiwalaan ng limang talento ang mga ito at kumita pa ng limang talento. Gayundin ang ginawa ng binigyan ng dalawa. Ngunit walang ginawa ang aliping tumanggap ng iisang talento. Sa halip na ipuhunan o gamitin ang ipinagkaloob sa kanya, ibinaon niya ito at saka ibinalik—nang walang anumang nadagdag—pagbalik ng panginoon. Bakit? “Dahil sa takot,” sapagkat alam niyang ang kanyang panginoon ay “isang taong mahigpit.” Naparalisa siya ng takot, kaya wala siyang anumang ginawa, sa kabila ng katotohanang tumanggap siya ng kaloob na katumbas ng dalawampung taong paggawa.

Ang talinghagang ito ay nagsisilbing isang matinding pagsusuri ng budhi. Una, isaalang-alang ang aliping pinagkatiwalaan ng iisang talento. Ito ang pinakamaliit na maihahambing sa ginawa ng Diyos para sa bawat isa sa atin. Sa pagkakatiwala Niya sa atin ng Kanyang biyaya—ang Kanya mismong buhay sa loob natin—binigyan Niya tayo ng higit na higit pa sa dalawampung taong sahod. Ipinagkaloob Niya sa atin ang kailangan upang makagawa ng mga pambihirang bagay para sa Kanyang kaluwalhatian at sa ikabubuti ng mga kaluluwa. Gayunman, napakadaling madaig ng takot, pag-aatubili, o kawalang-malasakit, at ibaon ang biyayang iyon sa pamamagitan ng hindi pagkilos ayon dito.

Sa praktikal na pananalita, ang pagbabaon sa ganitong kalaking biyaya—na katumbas ng isang talento—ay maihahambing sa pagtanggap ng mga Sakramento, pakikinig sa Salita ng Diyos, pagkakaroon ng mga pagkakataong manalangin at maglingkod araw-araw, ngunit pagpiling manatiling walang ginagawa sa buhay espirituwal. Ito ay pagpili sa kaginhawahan sa halip na katapangan, sa kaligtasan sa halip na sakripisyo, at sa pangangalaga sa sarili sa halip na bukas-palad na pag-ibig. Sa huli, nanganganib tayong humarap sa Diyos nang walang dala, sapagkat wala tayong naibungang anuman mula sa mga kaloob na malaya Niyang ibinigay.

Nakatala sa sipi sa itaas ang matalas na pagsaway ng panginoon. Sa unang tingin, maaaring tila mabagsik ang hatol: “Ang bawat mayroon ay bibigyan pa at yayaman; ngunit ang wala, maging ang nasa kanya ay kukunin pa.” Inihahayag ng pahayag na ito ang isang malalim na katotohanang espirituwal. Ang biyaya ng Diyos, kapag tinanggap nang may pananampalataya at pag-ibig, ay dumarami. Lumalago ito sa paggamit. Ngunit ang biyayang pinababayaan ay hindi nananatili sa dati nitong kalagayan—nababawasan ito, at nawawala ang lahat. Ang buhay espirituwal ay hindi kailanman nananatiling hindi gumagalaw. Alinman sa sumusulong tayo sa kabanalan o umuurong tayo.

Pagnilayan ngayon kapwa ang “walang silbing alipin” at ang pinagkatiwalaan ng limang talento, na nagpalago ng kanyang kaloob at tumanggap maging ng karagdagang talento—anupat ang kanyang kayamanan ay naging katumbas ng humigit-kumulang 220 taong sahod! Aling alipin ang higit mong katulad? Masigasig ka bang nakikipagtulungan sa biyaya, na dinaraig ang takot at pagiging kampante, o hinahayaan mong mawala ang biyaya ng Diyos dahil sa takot at katamaran? Sa huli, ang isang alipin ay itinatapon sa kadiliman, kung saan may “pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin,” at ang isa naman ay yumayaman nang higit sa kayang isipin. Piliin ang kayamanan sa pamamagitan ng pagpili sa mga paraan tungo rito: walang-pagod na pagsisikap, buong-tapang na pagtitiwala, araw-araw na pagsasakripisyo, at di-natitinag na katapatan sa kalooban ng Diyos.

Lubhang mapagbigay na Panginoon, napakarami Mong ipinagkatiwala sa akin—higit pa sa kailanman ay mauunawaan ko. Ipagkaloob Mo sa akin ang tapang na kumilos ayon sa Iyong mga kaloob na biyaya, upang ang aking pakikipagtulungan ay magbunga ng saganang kayamanang espirituwal, kapwa para sa aking sarili at para sa iba. Alisin Mo ang lahat ng takot at katamaran sa aking kaluluwa, at punuin Mo ako ng tapang at kasipagan habang sinisikap kong tuparin ang Iyong banal na kalooban. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman


Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa paperback & eBook na format!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!

Ibahagi ang Pahinang Ito: