Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
Przezwyciężanie bram piekielnych
XXI Niedziela Zwykła (rok A)
Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?”. A oni odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”. Jezus zapytał ich: „A wy za kogo Mnie uważacie?”. Odpowiedział Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Mateusz 16:13–16
Symbolika związana z Cezareą Filipową ma kluczowe znaczenie dla dzisiejszej Ewangelii. Położona na północ od Kafarnaum, które było ośrodkiem działalności Jezusa, była miastem w przeważającej mierze pogańskim, znanym z sanktuariów fałszywych bogów. Jednym z najważniejszych był Pan, od którego imienia okolicę nazwano Panias (później Banias). Pana, greckiego boga, czczono w sanktuarium w pobliżu dużej jaskini i źródła uznawanych za wejście do Hadesu. Pan był bogiem przyrody, pasterzy, trzód, dzikich ostępów, płodności i wiejskiej muzyki. Często przedstawiano go jako istotę na wpół ludzką, na wpół koźlą, z rogami i kopytami. Grał na fletni Pana i był kojarzony z pożądliwością, chaosem oraz nagłym strachem — stąd pochodzi słowo „panika”.
Ponadto w mieście znajdowała się świątynia poświęcona zmarłemu cesarzowi Oktawianowi Augustowi, którego w całym Cesarstwie Rzymskim czczono jako boga. Właśnie do tego pogańskiego miejsca, pogrążonego w duchowej ciemności, Jezus poprowadził swoich uczniów — w podróż, która mogła trwać dwa dni — a jej punktem kulminacyjnym stało się jedno doniosłe pytanie.
Jezus nie bez powodu zabrał Dwunastu z dala od poczucia bezpieczeństwa, jakie dawały im znajoma wioska rybacka i żydowscy sąsiedzi. Chciał, aby odpowiedzieli na Jego pytanie nie w otoczeniu tego, co znajome i bezpieczne, lecz w miejscu naznaczonym duchowym zamętem i bałwochwalstwem. Dlaczego? Aby nawet tam można było wyznać wiarę i aby Boża łaska mogła stawić czoła ciemności przenikającej tę okolicę.
Najpierw zapytał, za kogo uważają Go ludzie. Odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”. Potem jednak zadał pytanie, które sięgało samego serca Jego misji: „A wy za kogo Mnie uważacie?”. Była to chwila Bożej próby — próby, którą Szymon przeszedł z głęboką wiarą: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Niezwykła i brzemienna w skutki odpowiedź Jezusa zachowuje swoje znaczenie aż po dziś dzień. Oświadczył On:
„Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mateusz 16:17–19).
Tymi świętymi słowami Jezus założył swój Kościół na Piotrze, czyniąc go pierwszym papieżem. W tradycji biblijnej zmiana imienia oznacza nową misję i tożsamość. Szymon, syn Jony, miał odtąd nosić imię Piotr — Petros po grecku i Kefas po aramejsku — oznaczające „skałę”. Piotr stał się mocnym fundamentem, na którym miał zostać zbudowany Kościół Chrystusowy. Żadna pogańska potęga, żaden fałszywy bóg ani żaden ziemski władca nigdy nie zdołają pokonać tego, co Chrystus ustanowił mocą swej Boskiej władzy.
Rozważ dziś znaczenie papiestwa. Także teraz, w osobie następcy świętego Piotra, słowa Szymona wciąż rozbrzmiewają na całym świecie: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. To pierwsze i najważniejsze zadanie papieża — dawać świadectwo o Chrystusie, Synu Bożym. Pomimo osobistych słabości niektórych papieży i świętości innych, to Jezus ustanowił Piotra i jego następców widzialnym fundamentem Kościoła. Módl się za Ojca Świętego i zaufaj ponadczasowemu świadectwu każdego papieża od tamtej pierwszej chwili w Cezarei Filipowej — świadectwu podtrzymywanemu nie ludzką siłą, lecz obietnicą samego Chrystusa. Wyznawać wiarę w papiestwo to wyznawać wiarę w Tego, który je ustanowił i obdarzył swoją Boską władzą.
Mój Panie, Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. Wraz z Szymonem wyznaję tę prawdę i pokładam wiarę w Tobie, który ustanowiłeś Szymona, syna Jony, Piotrem — skałą i fundamentem Twojego Kościoła. Wierzę i wyznaję, że bramy piekielne nigdy nie przemogą Kościoła, nie dzięki ludzkiej sile czy doskonałości, lecz dzięki Twojej odwiecznej obietnicy. Modlę się za naszego Ojca Świętego, papieża, i za wszystkich jego następców. Spraw, by byli prawdziwymi i wiernymi świadkami wyznania, które jako pierwszy wypowiedział święty Piotr. Jezu, ufam Tobie.
Wiara pośród zamętu
XXI Niedziela Zwykła (rok B)
Wielu spośród uczniów Jezusa, którzy słuchali, mówiło: „Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?”. Jezus jednak, wiedząc, że uczniowie Jego szemrali na to, rzekł do nich: „To was gorszy? A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem? Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem. Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą”. Jan 6:60–63
To już czwarta z rzędu i zarazem ostatnia niedziela, w którą czytamy fragment Mowy o Chlebie Życia z Ewangelii według świętego Jana. Ta głęboka mowa przynosi Kościołowi najjaśniejsze i najgłębsze objawienie Najświętszej Eucharystii. Jednak z perspektywy świata kończy się ona pozorną porażką. Wielu spośród słuchających Jezusa szemrało przeciw Niemu i odeszło, przekonanych, że Jego nauka jest zbyt trudna do przyjęcia.
Istotnie, opierając się wyłącznie na ludzkim rozumie, nie sposób przyjąć nauki Jezusa. Wypowiedział On wstrząsające twierdzenie, że Jego Ciało i Krew są prawdziwym pokarmem i napojem. Dla tych, którzy Go słuchali, jedynym sposobem pogodzenia tych słów z własnym sumieniem był nadprzyrodzony dar wiary. Wiara działa jak swego rodzaju szósty zmysł — wewnętrzne światło, dzięki któremu Bóg przemawia bezpośrednio do duszy, objawiając prawdę tego, co głosił Jezus. Dzięki wierze rozum dostrzega prawdę, a wola przyjmuje ją z duchową pewnością, nawet w obliczu tajemnicy.
Choć Dwunastu nie pojmowało jeszcze w pełni znaczenia słów Jezusa, rozpoznawali ich prawdziwość. Dlaczego? Ponieważ Ojciec dawał świadectwo w ich duszach. Wiedzieli, choć nie potrafili wyjaśnić, skąd. Wierzyli nie dlatego, że od razu rozumieli, lecz dlatego, że spotkali Tego, który przemawiał z Boskim autorytetem.
Staje się to szczególnie wyraźne pod koniec dzisiejszej Ewangelii. Gdy wielu uczniów odeszło, powracając do dawnego sposobu życia, Jezus — niewzruszony i nieidący na kompromis — zwraca się do Dwunastu i pyta: „Czyż i wy chcecie odejść?”. W greckim oryginale pytanie to zawiera partykułę gramatyczną, która sugeruje oczekiwanie odpowiedzi przeczącej. Można by je sparafrazować: „Przecież wy też nie zamierzacie odejść, prawda?”. To pytanie pełne smutku, ale i nadziei — raczej duszpasterskie zaproszenie niż upomnienie.
I Jezus otrzymuje odpowiedź wiary. Szymon Piotr, przemawiając w imieniu Dwunastu, odpowiada: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Bożym” (J 6:68–69). Wyznanie Piotra nie ogranicza się do nauki Jezusa o Eucharystii; sięga samej tożsamości Jezusa. Piotr nie twierdzi, że rozumie wszystko, co Jezus powiedział, lecz zna Tego, który przemówił. Ponieważ Jezus jest Świętym Bożym, wszystko, czego naucza — bez względu na to, jak trudne może się wydawać — należy przyjąć jako słowo życia wiecznego.
Czy są tajemnice, których nie rozumiesz? A konkretniej: czy są Boże tajemnice, które budzą w tobie wstrząs, zagubienie, a nawet pokusę odwrócenia się od Boga? Ta pokusa często pojawia się w chwilach cierpienia i próby. W takich momentach możemy się zastanawiać, gdzie jest Bóg i dlaczego dopuścił taki ból. Podobne zmaganie może się pojawić także wtedy, gdy stykamy się z prawdami wiary przekazywanymi przez Kościół. Niekiedy nauczanie moralne i artykuły wiary mogą wydawać się trudne do przyjęcia, ponieważ stawiają wymagania lub nie od razu są jasne.
Gdy tak się dzieje, jesteśmy zaproszeni, by wyznać wiarę na wzór Piotra — nie dlatego, że stojąca przed nami tajemnica stała się oczywista, lecz dlatego, że wierzymy w Tego, który jest Świętym Bożym. Wiara w Jezusa prowadzi nas do ufania Mu nawet pośród zagubienia i trudności.
Rozważ dziś wyznanie wiary Szymona Piotra i uczyń je swoim. Gdy stajesz wobec zagubienia, zwątpienia lub duchowego zmagania, nie wycofuj się, lecz ufaj. Powiedz wraz z Piotrem: „Panie, do kogóż pójdę?”. Trwaj przy Chrystusie, nawet gdy nie rozumiesz — bo Jego słowa są Duchem i życiem, a On jeden jest Świętym Bożym.
Panie mój i Boże mój, wierzę w Ciebie; zaradź memu niedowiarstwu. Gdy staję wobec tajemnic życia i tajemnic, które objawiłeś, udziel mi łaski wiary nawet wtedy, gdy nie rozumiem — nie dlatego, że wszystko pojmuję, lecz dlatego, że wiem, kim jesteś — Świętym Bożym — i Tobie ufam. Jezu, ufam Tobie.
Nasza pielgrzymka przez całe życie
XXI Niedziela Zwykła (Rok C)
Jezus przemierzał miasta i wsie, nauczając i zmierzając do Jerozolimy. Ktoś zapytał Go: „Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?”. On odpowiedział im: „Usiłujcie wejść przez ciasną bramę, gdyż wielu, powiadam wam, będzie próbowało wejść, ale nie będą mieli dość siły”. Łukasz 13:22–24
Fragment Łk 9:51–19:28 obejmuje to, co wielu badaczy nazywa opisem podróży. Rozpoczyna się on stwierdzeniem: „Gdy dopełniały się dni Jego wzięcia do nieba, postanowił zdecydowanie udać się do Jerozolimy…” (Łk 9:51). Kończy się triumfalnym wjazdem Jezusa do Świętego Miasta na osiołku, gdy tłumy kładą przed Nim gałązki palmowe i wołają: „Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie!” (Łk 19:38).
Podczas całej tej ostatniej podróży Jezus naucza z coraz większym naciskiem na pilną potrzebę odpowiedzi, dokonuje cudów, posługuje się przypowieściami i stawia czoła sprzeciwowi — a jednocześnie przygotowuje swoich uczniów na to, co ich czeka. Każde Jego słowo i każdy czyn są ukierunkowane na Krzyż, gdy przygotowuje się On do wypełnienia woli Ojca przez swoją Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie. Ta pielgrzymka wykracza poza fizyczną podróż, stając się duchowym pochodem ku rozstrzygającej godzinie odkupienia.
Pod wieloma względami Łukaszowy opis podróży obrazuje naszą własną drogę — czy też pielgrzymkę — przez życie. Choć Ewangelia powinna zawsze skupiać naszą uwagę jako sprawa niecierpiąca zwłoki, nasza gorliwość i niezłomna determinacja, by naśladować najwyższą Ofiarę Jezusa na Krzyżu, muszą nieustannie wzrastać. Z biegiem życia łatwo stracić z oczu cel, osłabnąć w postanowieniach i szukać wygody lub doczesnych nagród, zamiast coraz głębiej wchodzić w życie wiarą i ofiarną miłością.
W dzisiejszej Ewangelii ktoś zadaje Jezusowi doniosłe pytanie: „Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?”. Jego odpowiedź powinna pobudzić nasze serca do większej stanowczości i do działania bez zwłoki. Jezus odpowiada: „Usiłujcie wejść przez ciasną bramę, gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mieli dość siły”.
Kim są ci „liczni”, o których mówi Jezus? To ci, którzy usiłują wejść przez Niego, prawdziwą Bramę owiec: „Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony…” (J 10:9). Greckie słowo przetłumaczone jako „usiłujcie” wskazuje na duchowe zmaganie — intensywny, zdyscyplinowany wysiłek, podobny do wysiłku sportowca. Najlepsi sportowcy pracują niestrudzenie, doskonaląc nawet najdrobniejsze szczegóły. Tak samo musi być w naszej pielgrzymce. Metą jest Niebo, a bieg trwa przez całe życie. Jeśli nie zrozumiemy, na czym polega ten bieg, możemy nigdy nie wystartować. Jeśli osłabniemy lub staniemy się leniwi, możemy nigdy nie dotrzeć do mety.
Słowa Jezusa nie mają budzić lęku, lecz wyrwać nas z samozadowolenia. „Ciasna brama” nie jest przeszkodą, lecz zaproszeniem — wezwaniem do świadomego życia jako Jego uczniowie, codziennego zapierania się siebie i niezachwianej wierności. Jest ciasna, ponieważ wyklucza wszystko, co sprzeciwia się miłości, pokorze i prawdzie. W naszej wędrówce musimy nieustannie zrzucać z siebie ciężary pychy, egoizmu i grzechu, aby przejść przez bramę bez obciążeń — w zjednoczeniu z Chrystusem, który jest Bramą i który oddał swoje życie w doskonałym posłuszeństwie.
Ponadto nie wolno nam zakładać, że samo słuchanie nauk Jezusa, uczestniczenie w życiu Jego Kościoła czy nawet przyjmowanie Jego sakramentów wystarczy, jeśli nasze serce nie jest całkowicie upodobnione do Niego. W Ewangelii ci, którzy pozostali na zewnątrz, błagają: „Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą”, a jednak Pan odpowiada: „Nie wiem, skąd jesteście”. To otrzeźwiające przypomnienie, że prawdziwe życie ucznia wymaga nie tylko zewnętrznej znajomości Chrystusa, lecz także wewnętrznego zjednoczenia z Nim przez łaskę, nawrócenie i ofiarną miłość.
Zastanów się dziś nad swoją nieustanną pielgrzymką wiary. Czy z upływem lat umacniasz swoje postanowienie, by iść z Chrystusem ku niebieskiemu Jeruzalem? Czy wzrasta w tobie gotowość, by oddać życie, nie licząc kosztów? Czy też zdarza ci się zbaczać z drogi, ulegać rozproszeniom lub pokusie odpoczynku, gdy masz podejmować wysiłek? Nie lękaj się zmagań — przyjmij je. Trwaj wytrwale w zdyscyplinowaniu i ufności. Nie spuszczaj wzroku z ciasnej bramy, a znajdziesz się wśród tych, którzy zostaną przyjęci do wiecznej radości królestwa Bożego.
Mój niezłomny Panie, ani razu nie zawahałeś się w drodze ku Jerozolimie, gdzie dobrowolnie oddałeś za nas swoje życie. Obdarz mnie taką samą niezachwianą stanowczością, gdy przemierzam własną pielgrzymkę przez życie. Obym z całego serca starał się iść za Tobą, z wiernością i ufnością doskonaląc każdy szczegół miłości. Jezu, ufam Tobie.
Pełne miłości upomnienia Jezusa
Poniedziałek XXI tygodnia okresu zwykłego
„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy próbują wejść”. Mt 23:13
W dzisiejszej Ewangelii Jezus nie przebiera w słowach. Nazywa uczonych w Piśmie i faryzeuszów obłudnikami, ślepymi przewodnikami, głupimi i ślepymi oraz ślepcami. Każdy z tych zarzutów wypływał z Jego niezachwianej miłości do tych błądzących przywódców religijnych.
Z początku trudno zrozumieć, jak nazwanie kogoś głupcem lub obłudnikiem może być aktem Bożej miłości, a jednak nim jest. Miłość przybiera wiele postaci i zawsze kieruje się potrzebami osoby kochanej. Prawdziwa miłość, miłość chrześcijańska określana po grecku jako agape, nie jest uczuciem jednakowym w każdej sytuacji. Innymi słowy, miłość chrześcijańska nie jest jedynie wewnętrznym usposobieniem, które zawsze się uśmiecha, mówi łagodnie i wszędzie wnosi pogodę ducha. Niekiedy miłość domaga się stanowczego, a nawet ostrego upomnienia — nie z powodu urażonej dumy czy nieopanowanego gniewu, lecz dlatego, że właśnie tego dana osoba naprawdę w tej chwili potrzebuje, aby obudzić swoje sumienie i podjąć nawrócenie.
Co więcej, miłość chrześcijańska nigdy nie jest nierozumna. Oznacza to, że uczuciowy żar miłości nie przejmuje kontroli i nie staje się siłą napędową naszych działań. Miłość chrześcijańska jest natomiast zawsze aktem woli, oświeconym przez rozum, kierowanym przez łaskę i ukierunkowanym na wieczne dobro drugiego człowieka. Rozeznaje, co jest najlepsze dla duszy bliźniego, i odważnie mu to ofiarowuje, nawet jeśli oznacza to przekazanie trudnej prawdy. Właśnie tak postąpił Jezus w tym fragmencie Ewangelii. Widział, że uczeni w Piśmie i faryzeusze zatwardzili swoje serca, sprowadzili innych na manowce i pozostawali ślepi na prawdziwą drogę do zbawienia. W tych okolicznościach łagodne słowo nie przyniosłoby skutku. Potrzebna była stanowcza konfrontacja.
Choć może to brzmieć nieco filozoficznie, zrozumienie prawdziwej miłości ma zasadnicze znaczenie dla naszej misji dzielenia się Ewangelią i wzrastania w świętości. Pomyśl o rodzicu, który musi upomnieć nieposłuszne dziecko. Gdy dziecko zachowuje się egoistycznie lub buntowniczo, miłość domaga się upomnienia — nie ze złośliwości, irytacji czy egoizmu — lecz dlatego, że rodzicowi powierzono zadanie wychowania tego dziecka w cnocie. W takich chwilach karność nie sprzeciwia się miłości; jest miłością w działaniu.
Choć uczeni w Piśmie i faryzeusze nie byli dziećmi, zachowywali się dziecinnie, arogancko i w sposób duchowo nieuporządkowany. Można by powiedzieć, że świadomie trwali w niedojrzałości, uparcie obstawali przy swojej pysze i byli ślepi na łaskę. Dlatego Jezus — Boski Nauczyciel — nie schlebiał im ani nie próbował ich udobruchać, lecz okazał im wymagającą miłość poprzez święte upomnienie. Jego celem nie było potępienie, lecz nawrócenie. Jego mocne słowa miały przebić się przez zatwardziałość ich serc i przyciągnąć ich do światła prawdy.
Kogo w swoim życiu kochasz najbardziej — nie tylko uczuciami, lecz także czynami? Komu, zgodnie z wolą Boga, masz okazywać miłość w sposób najbardziej bezpośredni i całym sercem? W niektórych sytuacjach ta miłość wyrazi się w najserdeczniejszym, pełnym empatii współczuciu, gdy przyjmiesz osobę potrzebującą czułej opieki Boga. Innym razem musi się wiązać z łagodnym postawieniem wymagań, połączonym ze stanowczą życzliwością i pokorą. Jeszcze kiedy indziej może wymagać mocnego upomnienia — nie osądzania czyjegoś serca, lecz upomnienia dotyczącego jego czynów — z niezachwianą jasnością i uległością wobec prawdy, którą ta osoba potrzebuje usłyszeć.
Zastanów się dziś nad miłością, do której wzywa cię Bóg, i postanów ofiarować ten dar Bożej miłości tym, którzy najbardziej go potrzebują. Kiedy miłość jest zakorzeniona w łasce, kieruje się roztropnością i jest przeniknięta miłością Chrystusa, nigdy nie jest śmiałością pozbawioną czułości ani prawdą wyzutą z miłosierdzia. Postanów kochać innych pełnią chrześcijańskiej miłości, nawet gdy jest to trudne. Mów prawdę, kiedy trzeba, upominaj z pokorą i rozeznawaj, kiedy stawiać wymagania, a kiedy pocieszać. W ten sposób będziesz mieć udział w miłości Chrystusa, ofiarowanej w takiej postaci, jaka jest najbardziej potrzebna.
Mój miłujący Panie, zawsze okazywałeś miłość w taki sposób, jakiego najbardziej potrzebowali ci, którym służyłeś. Upominałeś z miłością, pocieszałeś z miłosierdziem i nauczałeś w prawdzie. Daj mi swoje Najświętsze Serce, abym mógł stać się narzędziem Twojej Boskiej miłości — kimś, kto mówi, gdy potrzeba prawdy, milczy, gdy milczenie przemawia mocniej, i zawsze postępuje zgodnie z Twoją świętą wolą. Posłuż się mną, drogi Panie, aby przyciągnąć wiele dusz z powrotem do Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Konfrontacja z miłości
Wtorek XXI tygodnia okresu zwykłego
Jezus powiedział: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Dajecie dziesięcinę z mięty, kopru i kminku, a pomijacie to, co ważniejsze w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wierność. To zaś należało czynić, a tamtego nie zaniedbywać. Przewodnicy ślepi, którzy przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!” Mateusz 23:23–24
Wczoraj, dziś i jutro Kościół przedstawia niemal cały 23. rozdział Ewangelii według św. Mateusza, zawierający zdecydowane słowa Jezusa piętnujące uczonych w Piśmie i faryzeuszów. Do tej konfrontacji doszło na terenie świątyni w tygodniu Paschy — w dniach poprzedzających Jego Mękę i Śmierć. Po uroczystym wjeździe do Jerozolimy, który dziś upamiętniamy w Niedzielę Palmową, Jezus przez kolejne dni nauczał, uzdrawiał i mierzył się z narastającym sprzeciwem przywódców religijnych. Zaczął od oczyszczenia świątyni: powywracał stoły wymieniających pieniądze i oświadczył: „Mój dom ma być domem modlitwy, a wy czynicie go jaskinią zbójców” (Mateusz 21:13). W następnych dniach arcykapłani, uczeni w Piśmie, zwolennicy Heroda, starsi i faryzeusze występowali przeciw Niemu, a On odpowiadał każdemu z niezachwianą jasnością — upominał ich stanowczo, a zarazem z miłością, starając się ich pozyskać.
Podczas tego konkretnego spotkania Jezus potępia uczonych w Piśmie i faryzeuszów za to, że pomijają „to, co ważniejsze w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wierność”, choć na zewnątrz sprawiają wrażenie sprawiedliwych. Zarzuca im, że są „pełni zdzierstwa i niepowściągliwości”, odsłaniając rozdźwięk między ich zewnętrzną pobożnością a wewnętrznym zepsuciem. Choć skrupulatnie oddawali dziesięcinę nawet z najdrobniejszych ziół — mięty, kopru i kminku — pomijali istotę Prawa: miłość Boga i bliźniego. Ich duchowa ślepota sprawiała, że skupiali się na drobnych szczegółach religijnych, lekceważąc sprawiedliwość i miłosierdzie. Nazywając ich „ślepymi przewodnikami”, Jezus ukazuje, jak zawodzą jako przywódcy, którzy nakładają ciężary na innych, sami nie przyjmując głębszych wymagań sprawiedliwości.
To upomnienie nie rodzi się z gniewu, lecz z miłości. Jezus wzywa ich do wewnętrznego nawrócenia — do oczyszczenia serca, aby zewnętrzne czyny mogły być autentycznie święte. Obraz przecedzania komara przy jednoczesnym połykaniu wielbłąda dobitnie ukazuje ich błędną hierarchię wartości. Jezus wzywa ich, a także nas, byśmy zbadali, czy nasze praktyki religijne są zakorzenione w łasce, czy też kierują nimi pozory i przyzwyczajenie. Prawdziwa wierność Bogu wymaga zarówno wiernego przestrzegania przepisów, jak i niezbędnych cnót, które nadają tym działaniom sens. Konfrontując się z tymi przywódcami, Jezus nie przynosi potępienia, lecz miłosierne ostrzeżenie, które ma przebudzić ich serca, zanim rozpocznie się Jego Męka.
W tej konfrontacji szczególnie uderza ostrość i nieustępliwość Jezusowych napomnień. Nazywa On ich obłudnikami i ślepymi przewodnikami, porównując ich do kubków czystych z zewnątrz, lecz brudnych wewnątrz. Nie są to ogólnikowe uwagi krytyczne, ale celne, prorockie ostrzeżenia. Podobnie jak dawni prorocy, Jezus wymaga czegoś więcej niż powierzchownej religijności — wzywa do prawości serca. Każde upomnienie jest wezwaniem do nawrócenia, pochodzącym od Tego, który widzi zarówno czyny, jak i intencje. Niestety, wielu Jego słuchaczy nie chciało dać się poruszyć.
Rozważ dziś powagę słów Jezusa. Choć wydaje się, że większość uczonych w Piśmie i faryzeuszów odrzuciła Jego napomnienia, zostały one zapisane w Piśmie Świętym, aby każde pokolenie mogło odnieść je do własnego życia. Wsłuchaj się w nie tak, jakby były skierowane do ciebie — nie po to, by cię zniechęcić, lecz by pobudzić do nawrócenia. Choć nie we wszystkim przypominamy uczonych w Piśmie i faryzeuszów, każdemu z nas służy zmierzenie się z własnym duchowym samozadowoleniem. Może to być wymagające ćwiczenie, lecz podjęte z pokorą i ufnością — ze świadomością, że słowa Jezusa mają uzdrawiać i zbliżać nas do Niego — staje się drogą do głębszego działania łaski. Pozwól, aby Jego napomnienia zakorzeniły się w tobie, wyrywając nawet najmniejsze chwasty pychy czy zaniedbania, tak by mogła rozkwitnąć prawdziwa cnota.
Najmiłosierniejszy Panie, Twoja miłość do uczonych w Piśmie i faryzeuszów była tak głęboka i żarliwa, że niestrudzenie zabiegałeś o nich, przeciwstawiając się zatwardziałości ich serc, aby mogli odwrócić się od przekonania o własnej sprawiedliwości ku sprawiedliwości płynącej z Twojej łaski. Udziel mi pokory, by przyjmować Twoje pełne miłości napomnienia i odnosić je do własnego życia, aby pobudziły mnie do prawdziwego nawrócenia i uczyniły żyzną glebą dla Twojej przemieniającej łaski. Jezu, ufam Tobie.
Ostatnie publiczne kazanie Jezusa
Środa XXI tygodnia okresu zwykłego
Jezus powiedział: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości umarłych i wszelkiego plugastwa. Tak i wy z zewnątrz wydajecie się sprawiedliwi, lecz wewnątrz jesteście pełni obłudy i nieprawości”. Mateusz 23:27–28
Trzeci dzień z rzędu czytamy fragment surowej mowy Jezusa piętnującej uczonych w Piśmie i faryzeuszów. Jego słowa są dokładnie tym, co ci przywódcy religijni potrzebowali usłyszeć — mocnym lekarstwem, które miało wyrwać ich z przekonania o własnej sprawiedliwości, aby mogli się nawrócić i przyjąć przeobfitą łaskę, która wkrótce miała wypłynąć z Jego Krzyża. Choć Jego napomnienia mogą brzmieć wstrząsająco — zwłaszcza dla tych, którzy słyszeli je po raz pierwszy — musimy przyjmować je nie ze wstrząsem, lecz z pokorą i otwartością, odnosząc je do własnej drogi duchowej.
Zaraz po tym obszernym potępieniu Jezus zwraca się ku własnemu wnętrzu i wypowiada rozdzierającą serce skargę nad Jerozolimą, a zwłaszcza nad zatwardziałymi sercami tych właśnie przywódców, do których przed chwilą przemawiał. Choć nie ma go w dzisiejszej Ewangelii, już następny werset ukazuje Jego smutek: „Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani! Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak kura gromadzi swe pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście!” (Mateusz 23:37). Ten czuły obraz pozwala nam wejrzeć w Najświętsze Serce Jezusa — to samo Serce, z którego przed chwilą płynęły tak nieustępliwe upomnienia.
Rozważ ten obraz: kura gromadząca pisklęta pod swoimi skrzydłami. Kierując się naturalnym instynktem, osłania je, a nawet ryzykuje życie, by je ochronić. Wpisując ten instynkt w stworzenie, Bóg odsłania coś ze swojej boskiej miłości. On również pragnie nas zgromadzić, osłonić i ocalić od wiecznej zguby. Nic — nawet zatwardziałość naszych serc — nie może Go powstrzymać przed wyciągnięciem ku nam ramion w miłosiernym uścisku. Jednak tak jak pisklę, które oddala się od matki, pozbawia się jej ochrony, tak i my pozbawiamy się Jego opieki, gdy opieramy się wezwaniu Chrystusa. Jego skarga nie wypływa z gniewu, lecz z bólu nad tymi, którzy nie chcą pozwolić się zgromadzić i zbawić. Nawet Jego najsurowsze upomnienia płyną z Serca płonącego miłością.
Choć słowa te były pierwotnie skierowane do uczonych w Piśmie i faryzeuszów, odnoszą się do każdego z nas. Bóg nie cofnie się przed niczym, by bezpiecznie otoczyć nas swoją opieką. Jeśli łagodne współczucie porusza nasze serca, właśnie je nam okazuje. Jeśli potrzebujemy stanowczego upomnienia, daje nam również je. Czy przyciąga nas czułością, czy napomina stanowczo, Jego cel jest zawsze ten sam: uchronić nas przed grzechem i wiecznym oddzieleniem od Niego oraz wprowadzić nas do Królestwa łaski.
Co ciekawe, to upomnienie było ostatnią publiczną mową Jezusa w Ewangelii według św. Mateusza. Gdybyśmy pisali scenariusz ostatniego tygodnia Jego życia, moglibyśmy wyobrazić sobie, że zakończy On swoją publiczną działalność słowami pocieszenia lub zachęty. Tymczasem kończy ją otrzeźwiającym ostrzeżeniem. Dlaczego? Ponieważ był to ostatni akt miłosierdzia. Jego ostatnie słowa skierowane do tłumów miały obudzić serca, zanim będzie za późno. Była to miłość wypowiadająca swój ostatni apel, pasterz wołający do swoich błąkających się owiec.
Rozważ dziś Jezusa, który kieruje tę ostatnią mowę do ciebie. Weź sobie do serca Jego ostrzeżenie i przyjmij je w tym samym duchu, w jakim zostało wypowiedziane: z miłością. Poczuj, jak pilne jest Jego wezwanie i jak bardzo pragnie uczynić wszystko, co trzeba, by przyciągnąć cię bliżej siebie. Odpowiedz na tę mowę i nie pozostawaj wśród tych, którzy nie chcą jej przyjąć. Pozwól, by te ostatnie słowa Jezusa przeniknęły twoje serce, aby mogło znaleźć schronienie pod Jego skrzydłami i już nigdy się od Niego nie oddalić.
Najmiłosierniejszy Panie, uczynisz wszystko, by przyciągnąć nas z powrotem do siebie, gdy błądzimy. Pragniesz zgromadzić nas pod skrzydłami Twojej pełnej miłości opieki, chroniąc nas przed wszelkim grzechem prowadzącym do śmierci. Otwórz moje serce, drogi Panie, i udziel mi łaski, której potrzebuję, by odpowiedzieć na Twoje wołanie o moją duszę. Obym nigdy się nie oddalał, lecz zawsze trwał bezpiecznie pod osłoną skrzydeł Twojej łaski. Jezu, ufam Tobie.
Chwilowe i trwałe spełnienie
Czwartek XXI tygodnia okresu zwykłego
„Któż jest więc owym sługą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją służbą, żeby na czas rozdawał jej żywność? Szczęśliwy ów sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności. Zaprawdę, powiadam wam: postawi go nad całym swoim mieniem”. Mateusz 24:46–47
W następnym wersecie Jezus przeciwstawia „sługę wiernego i roztropnego” „złemu słudze”. Zły sługa to ten, który mówi w swoim sercu: „Mój pan się ociąga”. Wierząc w to, postępuje grzesznie. Przekonany, że powrót pana jest jeszcze odległy, zły sługa traci czujność, źle traktuje innych, oddaje się nieumiarkowaniu i zaniedbuje swoje obowiązki. Dlaczego? Ponieważ niemądrze uznaje, że taki sposób życia jest bardziej pożądany niż życie w wierności. To zwodnicze rozumowanie jest zakorzenione w kłamstwie i ostatecznie prowadzi do nieszczęścia i zguby.
Większość ludzi nie wybiera grzechu dlatego, że pragnie nieszczęścia. Grzeszą raczej dlatego, że nie pojmują niezrównanej wartości świętości i związanej z nią wiecznej nagrody. Błędnie sądzą — często bez pełnej świadomości — że grzech przyniesie im większe zadowolenie. Na powierzchownym poziomie i przez krótką chwilę może się tak wydawać. Łatwiej jest dogadzać ciału, wybuchać gniewem czy lekceważyć swoje obowiązki, niż praktykować cnotę, panowanie nad sobą i dyscyplinę.
Ale czy to, co łatwiejsze, jest koniecznie lepsze? A mówiąc dobitniej: czy droga najmniejszego oporu kiedykolwiek prowadzi do głębokiego i trwałego spełnienia? Ewangelia daje jasną odpowiedź: nie.
Wierny i roztropny sługa, który pracuje pilnie nawet pod nieobecność pana, jest tym, któremu pan powierzy wszystko. Nagroda za wierność znacznie przewyższa ulotne przyjemności grzechu. To, co wydaje się łatwiejsze, często prowadzi do zguby, podczas gdy bardziej wymagająca droga cnoty prowadzi do chwały.
Łatwo jest uznać tę prawdę rozumem, ale o wiele trudniej żyć nią na co dzień. Życie w wierności, sumienności i roztropności wymaga wytrwałości i poświęcenia. Zawsze jednak jest tego warte — zarówno w chwili obecnej, jak i w wieczności. Zastanów się nad chwilą obecną: choć grzech może nas kusić natychmiastową przyjemnością, pokój płynący z pełnienia woli Bożej jest o wiele większy niż jakakolwiek przemijająca przyjemność, którą oferuje grzech. Ci, którzy wybierają życie cnotą, coraz wyraźniej uświadamiają sobie trwałą obecność Boga i godność, jaką ona nadaje. Ta duchowa radość znacznie przewyższa płytkie pociechy grzechu.
Z upływem czasu kontrast staje się jeszcze wyraźniejszy. Kto dzień po dniu wybiera wierność, staje się jak bujna winorośl, obficie wydająca owoce. W miarę jak dojrzewa cnota, pokusa traci swą moc, a dusza coraz głębiej zakorzenia się w prawdzie. Natomiast ci, którzy żyją dla chwilowego zaspokojenia własnych pragnień, odkrywają, że nawet grzeszne przyjemności tracą swój urok. Niezaspokojona dusza staje się niespokojna — szuka coraz bardziej desperackich sposobów zaspokojenia.
Świętość daje zatem o wiele głębsze spełnienie niż grzech. Choć łatwo może być przyznać to w teorii, często trudno jest żyć tą prawdą w praktyce. Dlatego tak ważne jest, by zacząć od mocnego przekonania, uznając, że życie cnotliwe, choć wymagające, przynosi nagrody znacznie przewyższające ulotne pociechy grzechu. Musimy pozwolić tej prawdzie zakorzenić się w naszych umysłach, wypowiadać ją z przekonaniem, świadomie ją wybierać i pozwalać, by stopniowo i konsekwentnie kształtowała nasze czyny. Dojrzałość duchowa nie przychodzi z dnia na dzień; wzrasta nieustannie, niczym owocująca winorośl, którą karmi każdy kolejny wybór wierności.
Zastanów się dziś, w jaki sposób ta prawda stawia wyzwanie wszelkim nawykom lub pokusom, które prowadzą cię łatwiejszą drogą pobłażania sobie. Rozważ, gdzie do twojego codziennego życia mogły wkraść się kompromisy, i postanów zamiast tego być wiernym i roztropnym sługą, żyjąc uczciwie nawet wtedy, gdy nikt nie patrzy. To droga świętości i ścieżka prowadząca do pokoju, autentycznej radości oraz wiecznej chwały w obecności twojego Pana.
Mój Panie i Mistrzu, świętość, która jest moim powołaniem, wymaga czujności, wierności i roztropności, dniem i nocą. Nieustannie przychodzisz do mnie, ofiarując mi łaskę potrzebną do życia zgodnie z Twoją wolą. Spraw, by moje życie było podobne do życia wiernego i roztropnego sługi, zawsze gotowego zdać z niego sprawę, i by codzienne posłuszeństwo Tobie przynosiło mi radość i prawdziwe spełnienie. Jezu, ufam Tobie.
Mowy końcowe
Piątek XXI tygodnia okresu zwykłego
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne będzie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach”. Mateusz 25:1–4
Dzisiejsza Ewangelia pochodzi z końcowych mów Jezusa skierowanych do uczniów. Był to tydzień Paschy. Jezus zakończył już publiczne nauczanie w świątyni i przekazywał teraz ostatnie słowa swoim najbliższym towarzyszom. Choć był w pełni świadomy cierpienia, które miał wkrótce znieść, Jego uczniowie nie rozumieli jeszcze, co miało nadejść. Dlatego w tych ostatnich pouczeniach powinniśmy dostrzec naglący charakter przesłania Jezusa — pilnego wezwania, które Dwunastu przyjęło, ale którego jeszcze w pełni nie pojęło.
Wszystkie mowy końcowe skupiają się na temacie czujności, sądu i nadejścia królestwa niebieskiego. Jezus, wiedząc, że zbliża się Jego męka, pragnął przygotować uczniów na nadchodzące próby — nie tylko na bliską już próbę Jego ukrzyżowania, ale także na długie czuwanie Kościoła w oczekiwaniu na Jego chwalebny powrót. W tej przypowieści o dziesięciu pannach Chrystus podkreśla potrzebę nieustannej gotowości duchowej. Panny roztropne symbolizują tych, którzy żyją w stanie łaski, karmią się modlitwą, pełnią uczynki miłości i pozostają wierni woli Bożej. Oliwa w ich naczyniach oznacza zarówno dobre uczynki, jak i wewnętrzne życie duszy — żywej dzięki wierze i miłości oraz podtrzymywanej przez Ducha Świętego.
Panny nierozsądne przedstawiają tych, którzy sprawiają wrażenie, że należą do Oblubieńca, lecz nie pielęgnują życia wewnętrznego. Nie są przygotowani na opóźnienie, które oznacza tajemnicę i ukryty charakter opatrznościowej woli Boga oraz nieprzewidywalność chwili naszego sądu szczegółowego i ostatecznego. Mowy końcowe wzywają nas zatem do wiary czynnej i rozeznającej, która nie słabnie w gorliwości ani nie liczy zuchwale na nawrócenie w ostatniej chwili. Chrystus wzywa swoich uczniów, by „czuwali” — nie w lęku, lecz w gotowości pełnej nadziei, przeżywając każdy dzień tak, jakby Oblubieniec mógł przybyć o dowolnej godzinie.
Choć to wezwanie ma wymowę eschatologiczną — wskazuje na śmierć każdego z nas i powrót Jezusa w chwale — odnosi się także do niezliczonych sposobów, na jakie Bóg przychodzi do nas przez łaskę, nocą i dniem, podczas naszej wędrówki przez to życie. Uważność na te chwile łaski jest pod wieloma względami najważniejszą formą czuwania, ponieważ przygotowuje nas do tego, by z ufnością stanąć przed Bogiem, gdy to życie dobiegnie końca.
Dlatego usłysz końcowe słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii jako wezwanie do gorliwego oczekiwania na każdą chwilę łaski w ciągu twojego dnia: „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. Łaska Boża może przyjść do nas w każdej chwili i w każdych okolicznościach. Możemy robić zakupy, wykonywać obowiązki domowe, spożywać posiłek lub pracować i — jeśli nasze dusze są wyczulone na Jego przyjście — możemy odczuć nagłe i wyraźne duchowe poruszenie, przez które Bóg pobudza nas do działania lub powstrzymania się od niego. Dobra nowina polega na tym, że gdy Bóg przekazuje nam swoją wolę, daje nam coś więcej niż wskazówkę; udziela nam także w swej opatrzności łaski, której potrzebujemy, by odpowiedzieć od razu. Odpowiedź na Jego wezwanie jest czymś więcej niż dokonanym przez nas wyborem; jest współpracą z Jego łaską, dzięki której pełniej działamy jako członkowie Jego Ciała, Kościoła.
Zastanów się dziś nad oliwą w swoim naczyniu. Czy trwasz w duchowej gotowości nie tylko na przyjście Oblubieńca u kresu twojego życia lub na końcu czasów, lecz także na codzienne, ukryte przychodzenie Jego łaski? Staraj się przeżywać każdą chwilę w duchowej gotowości, z sercem czujnym i otwartym. Gdy przyjdzie Oblubieniec — czy to u kresu dni, czy w codziennym, cichym szepcie łaski — szczęściem będzie dla ciebie powstać z lampą w dłoni i wejść z Nim na ucztę weselną. Odpowiadanie Mu w tym życiu daje nam już teraz przedsmak radości i pokoju, których doświadczymy na wiecznej uczcie weselnej Baranka w niebie.
Mój Panie i wieczny Oblubieńcze, dniem i nocą zapraszasz mnie, by wejść z Tobą na weselną ucztę łaski. Proszę Cię, pomóż mi zachować czujność, nie zasypiać i zawsze rozpoznawać Twój głos, gdy wołasz. Spraw, by nigdy nie zabrakło mi gotowości, a oliwa miłości i łaski podsycała we mnie światło Twojej radości i pokoju — teraz i na wieki. Jezu, ufam Tobie.
Wzrastać w obfitość bogactw
Sobota XXI tygodnia okresu zwykłego
„Odbierzcie mu więc ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz — w ciemność! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Mateusz 25:28–30
Dziś słyszymy przypowieść o talentach. Człowiek, który udaje się w podróż i powierza swój majątek sługom, przedstawia Chrystusa. Po wstąpieniu do nieba nasz Pan powierzył każdemu z nas swoją łaskę i swoje dary, „każdemu według jego zdolności”. Nasze „zdolności” oznaczają nie tylko naturalne talenty, lecz także naszą otwartość na Bożą łaskę i gotowość, by wielkodusznie na nią odpowiadać.
W czasach biblijnych talent był jednostką wagi równą mniej więcej 75 funtom (34 kilogramom), używaną do ważenia metali szlachetnych, takich jak srebro czy złoto. W przeliczeniu na pieniądze jeden talent srebra odpowiadał około 6000 denarów, a ponieważ denar był zwyczajowym dziennym wynagrodzeniem robotnika, jeden talent stanowił równowartość niemal dwudziestu lat pracy. Zatem nawet jeden talent był ogromną sumą, co podkreśla zarówno hojność pana, jak i wielką odpowiedzialność powierzoną sługom. Właśnie w świetle tej niezmiernej hojności mamy rozumieć przekaz, że trzej słudzy otrzymują odpowiednio pięć talentów, dwa talenty i jeden talent.
Sługa, któremu powierzono pięć talentów, obraca nimi i zyskuje kolejnych pięć. Ten, który otrzymał dwa, czyni podobnie. Jednak sługa, który otrzymał tylko jeden talent, nie podejmuje działania. Zamiast zainwestować lub wykorzystać to, co dostał, zakopuje swój talent, a potem oddaje go — bez żadnego przyrostu — gdy pan powraca. Dlaczego? „Ze strachu”, ponieważ wiedział, że jego pan jest „człowiekiem wymagającym”. Strach go sparaliżował, prowadząc do całkowitej bezczynności, mimo że otrzymał dar równy wartości dwóch dekad pracy.
Ta przypowieść skłania do głębokiego rachunku sumienia. Najpierw pomyśl o słudze, któremu powierzono tylko jeden talent. Tyle przynajmniej Bóg uczynił dla każdego z nas. Powierzając nam swoją łaskę — swoje własne życie w nas — dał nam znacznie więcej niż równowartość dwudziestu lat pracy. Dał nam to, czego potrzebujemy, by dokonywać niezwykłych rzeczy dla Jego chwały i dobra dusz. A jednak tak łatwo poddać się lękowi, wahaniu czy obojętności i zakopać tę łaskę, nie podejmując zgodnego z nią działania.
W praktyce zakopanie takiej miary łaski — odpowiadającej jednemu talentowi — jest podobne do przyjmowania sakramentów, słuchania słowa Bożego i posiadania codziennych okazji do modlitwy i służby, a mimo to wybierania duchowej bezczynności. To wybieranie wygody zamiast odwagi, bezpieczeństwa zamiast ofiary i chronienia siebie zamiast wielkodusznej miłości. Ostatecznie ryzykujemy, że staniemy przed Bogiem z pustymi rękami, nie pomnożywszy darów, których tak hojnie nam udzielił.
Powyższy fragment przytacza surowe napomnienie pana. Na pierwszy rzut oka wyrok może wydawać się srogi: „Każdemu, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma”. Te słowa ukazują głęboką prawdę duchową. Boża łaska, przyjmowana z wiarą i miłością, pomnaża się. Wzrasta, gdy z niej korzystamy. Lecz łaska zaniedbywana nie pozostaje niezmienna — zmniejsza się, aż wszystko zostaje utracone. Życie duchowe nigdy nie stoi w miejscu. Albo postępujemy w świętości, albo się cofamy.
Zastanów się dziś zarówno nad „sługą nieużytecznym”, jak i nad tym, któremu powierzono pięć talentów, który pomnaża swój dar i otrzymuje jeszcze dodatkowy talent — przez co jego majątek staje się równowartością około 220 lat pracy! Do którego sługi jesteś bardziej podobny? Czy gorliwie współpracujesz z łaską, przezwyciężając lęk i samozadowolenie, czy też pozwalasz, by wskutek lęku i lenistwa Boża łaska wymykała ci się z rąk? Ostatecznie jeden sługa zostaje wyrzucony w ciemność, gdzie jest „płacz i zgrzytanie zębów”, a drugi bogaci się ponad wszelkie wyobrażenie. Wybierz bogactwo, wybierając środki prowadzące do tego celu: niestrudzony wysiłek, odważną ufność, codzienną ofiarę i niezachwianą wierność woli Bożej.
Najhojniejszy Panie, tak wiele mi powierzyłeś — więcej, niż kiedykolwiek zdołam pojąć. Udziel mi odwagi, by czynić użytek z Twoich darów łaski, aby moja współpraca przynosiła obfitość duchowych bogactw zarówno mnie, jak i innym. Usuń z mojej duszy wszelki lęk i lenistwo, a napełnij mnie odwagą i gorliwością, gdy staram się wypełniać Twoją świętą wolę. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
