தமிழ்

பொதுக்காலத்தின் இருபத்தொன்றாம் வாரம்

4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

பொருளடக்கம்


நரகத்தின் வாயில்களை வெல்லுதல்

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு அ)

இயேசு பிலிப்பு செசரியா பகுதிக்குச் சென்றபோது தம் சீடர்களிடம், “மானிடமகன் யார் என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள்?” என்று கேட்டார். அவர்கள், “சிலர் திருமுழுக்கு யோவான் என்றும், வேறு சிலர் எலியா என்றும், இன்னும் சிலர் எரேமியா அல்லது இறைவாக்கினர்களுள் ஒருவர் என்றும் சொல்கிறார்கள்” என்று பதிலளித்தனர். அவர் அவர்களிடம், “ஆனால் நீங்கள், நான் யார் எனச் சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். சீமோன் பேதுரு மறுமொழியாக, “நீர் மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன்” என்றார். மத்தேயு 16:13–16

பிலிப்பு செசரியாவுடன் தொடர்புடைய அடையாளங்கள் இன்றைய நற்செய்தியின் மையப் பொருளை விளக்குகின்றன. இயேசு தம் பணித்தளமாகக் கொண்டிருந்த கப்பர்நாகுமுக்கு வடக்கே அமைந்திருந்த இந்நகரில், பிற தெய்வங்களை வழிபடுவோரே பெரும்பான்மையினராக இருந்தனர். பொய்த் தெய்வங்களுக்கான வழிபாட்டுத் தலங்களுக்காக அது பெயர்பெற்றிருந்தது. அங்கு மிக முக்கியமாகக் கருதப்பட்ட தெய்வங்களுள் ஒன்று பான். அதன் பெயராலேயே அப்பகுதி பானியாஸ் என்றும், பின்னர் பானியாஸ் என்றும் அழைக்கப்பட்டது. கிரேக்கத் தெய்வமான பான், பாதாளத்தின் நுழைவாயிலாகக் கருதப்பட்ட ஒரு பெரிய குகைக்கும் நீரூற்றுக்கும் அருகிலிருந்த வழிபாட்டுத் தலத்தில் வணங்கப்பட்டது. இயற்கை, இடையர்கள், மந்தைகள், காட்டுப் பகுதிகள், இனப்பெருக்க வளம், நாட்டுப்புற இசை ஆகியவற்றின் தெய்வமாகப் பான் கருதப்பட்டது. கொம்புகளும் குளம்புகளும் கொண்ட பாதி மனிதன், பாதி ஆடு போன்ற உருவத்தில் அது பெரும்பாலும் சித்தரிக்கப்பட்டது. அது பல்குழல் இசைக்கருவியை வாசிப்பதாகக் காட்டப்பட்டது; காமம், குழப்பம், திடீரென ஏற்படும் பீதி ஆகியவற்றுடன் அது தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. பீதியைக் குறிக்கும் ‘panic’ என்ற ஆங்கிலச் சொல் இதிலிருந்தே வந்தது.

மேலும், உரோமைப் பேரரசு முழுவதும் கடவுளாக வணங்கப்பட்ட மறைந்த பேரரசர் அகுஸ்து சீசருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு கோவிலும் அந்நகரில் இருந்தது. பிற தெய்வ வழிபாடும் ஆன்மிக இருளும் நிறைந்த இந்தச் சூழலுக்கே இயேசு தம் சீடர்களை அழைத்துச் சென்றார். அது இரண்டு நாள் பயணமாக இருந்திருக்கலாம். அப்பயணத்தின் உச்சமாக அமைந்தது ஒரே ஒரு மாபெரும் கேள்வி.

தங்களுக்குப் பழக்கமான மீன்பிடிக் கிராமமும் அண்டை அயலாரான யூதர்களும் அளித்த ஆறுதலான சூழலிலிருந்து இயேசு பன்னிருவரையும் ஒரு நோக்கத்துடனேயே அழைத்துச் சென்றார். பழக்கமான, பாதுகாப்பான சூழலில் அல்லாமல், ஆன்மிகக் குழப்பமும் சிலைவழிபாடும் நிறைந்த இடத்தில் தம் கேள்விக்கு அவர்கள் பதிலளிக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். ஏன்? அங்கேயும் விசுவாசம் அறிக்கையிடப்படவும், அப்பகுதியைச் சூழ்ந்திருந்த இருளை இறையருள் எதிர்கொள்ளவும் வேண்டும் என்பதற்காகவே.

முதலில், மக்கள் தம்மை யார் என்று சொல்கிறார்கள் என அவர் கேட்டார். அவர்கள், “சிலர் திருமுழுக்கு யோவான் என்றும், வேறு சிலர் எலியா என்றும், இன்னும் சிலர் எரேமியா அல்லது இறைவாக்கினர்களுள் ஒருவர் என்றும் சொல்கிறார்கள்” என்று பதிலளித்தனர். அதன் பிறகு, தம் பணியின் மையத்தைத் தொடும் கேள்வியை அவர் எழுப்பினார்: “ஆனால் நீங்கள், நான் யார் எனச் சொல்கிறீர்கள்?” இது இறைவன் அளித்த சோதனையின் தருணம். சீமோன் ஆழ்ந்த விசுவாசத்துடன் அதில் வெற்றி பெற்றார்: “நீர் மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன்.” இயேசு அளித்த அசாதாரணமான, பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்திய பதில் இன்றளவும் நிலையான முக்கியத்துவம் கொண்டுள்ளது. அவர் அறிவித்ததாவது:

“யோனாவின் மகனான சீமோனே, நீ பேறுபெற்றவன். ஏனெனில், இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தியது மனித ஊனும் இரத்தமும் அல்ல; விண்ணகத்திலுள்ள என் தந்தையே. ஆகவே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்: நீ பேதுரு; இந்தப் பாறையின்மேல் என் திருஅவையைக் கட்டுவேன். பாதாளத்தின் வாயில்கள் அதை மேற்கொள்ளா. விண்ணரசின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன். மண்ணுலகில் நீ எதைக் கட்டினாலும் அது விண்ணுலகிலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; மண்ணுலகில் நீ எதைக் கட்டவிழ்த்தாலும் அது விண்ணுலகிலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” (மத்தேயு 16:17–19).

இந்தப் புனிதமான வார்த்தைகளால் இயேசு பேதுருவின்மேல் தம் திருஅவையை நிறுவி, அவரை முதல் திருத்தந்தையாக்கினார். விவிலிய மரபில், பெயர் மாற்றம் என்பது புதிய பணியையும் அடையாளத்தையும் குறிக்கிறது. யோனாவின் மகனான சீமோன் இனி பேதுரு என்று அழைக்கப்படவிருந்தார்—கிரேக்கத்தில் பெத்ரோஸ் என்றும் அரமேயத்தில் கேபா என்றும் அழைக்கப்படும் இப்பெயரின் பொருள் “பாறை” என்பதாகும். கிறிஸ்துவின் திருஅவை கட்டியெழுப்பப்படவிருந்த உறுதியான அடித்தளமாகப் பேதுரு ஆனார். இறை அதிகாரத்துடன் கிறிஸ்து நிறுவியதை, பிற தெய்வ வழிபாட்டின் எந்தச் சக்தியோ, பொய்த் தெய்வமோ, உலக ஆட்சியாளரோ ஒருபோதும் மேற்கொள்ள முடியாது.

திருத்தந்தைப் பணியின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். இப்போதும், புனித பேதுருவின் வழித்தோன்றலில் சீமோனின் வார்த்தைகள் உலகெங்கும் தொடர்ந்து எதிரொலிக்கின்றன: “நீர் மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன்.” கடவுளின் மகனான கிறிஸ்துவுக்குச் சான்று பகர்வதே திருத்தந்தையின் முதன்மையான, மிக முக்கியமான கடமை. சில திருத்தந்தைகளிடம் தனிப்பட்ட பலவீனங்களும், வேறு சிலரிடம் புனிதமும் இருந்தபோதிலும், பேதுருவையும் அவருடைய வழித்தோன்றல்களையும் திருஅவையின் கண்ணுக்குப் புலப்படும் அடித்தளமாக நிறுவியவர் இயேசுவே. திருத்தந்தைக்காகச் செபியுங்கள். பிலிப்பு செசரியாவில் நிகழ்ந்த அந்த முதல் தருணத்திலிருந்து ஒவ்வொரு திருத்தந்தையும் அளித்துவரும், காலத்தைக் கடந்து நிலைக்கும் சாட்சியத்தில் நம்பிக்கை வையுங்கள். அந்தச் சாட்சியத்தைத் தாங்கி நிற்பது மனித வலிமை அல்ல; கிறிஸ்துவின் சொந்த வாக்குறுதியே. திருத்தந்தைப் பணியில் விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுவது என்பது, அதை நிறுவித் தம் இறை அதிகாரத்தை அதற்கு அளித்தவரில் விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுவதாகும்.

என் ஆண்டவரே, நீரே மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன். சீமோனுடன் இணைந்து இந்த உண்மையை நான் அறிக்கையிடுகிறேன். யோனாவின் மகனான சீமோனைப் பேதுருவாக—உமது திருஅவையின் பாறையாகவும் அடித்தளமாகவும்—நிறுவிய உம்மில் என் விசுவாசத்தை வைக்கிறேன். மனித வலிமையினாலோ நிறைவினாலோ அல்ல, உமது நித்திய வாக்குறுதியினாலேயே நரகத்தின் வாயில்கள் திருஅவையை ஒருபோதும் மேற்கொள்ள முடியாது என்று நான் நம்பி அறிக்கையிடுகிறேன். எங்கள் திருத்தந்தைக்காகவும் அவருக்குப் பின்வரும் அனைவருக்காகவும் நான் செபிக்கிறேன். புனித பேதுரு முதன்முதலில் அறிக்கையிட்ட விசுவாசத்திற்கு அவர்கள் உண்மையான, பிரமாணிக்கமுள்ள சாட்சிகளாக விளங்கச் செய்யும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


குழப்பத்தின் நடுவிலும் விசுவாசம்

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு ஆ)

இயேசுவின் சீடர்களுள் பலர் இதைக் கேட்டபோது, “இது கடினமான போதனை; இதை யாரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?” என்றனர். இதைப் பற்றித் தம் சீடர்கள் முணுமுணுப்பதை இயேசு அறிந்து, அவர்களிடம், “இது உங்களுக்கு அதிர்ச்சி அளிக்கிறதா? மானிடமகன் தாம் முன்பு இருந்த இடத்திற்கு ஏறிச் செல்வதை நீங்கள் கண்டால் என்ன சொல்வீர்கள்? உயிர் அளிப்பது ஆவியே; ஊன் எதற்கும் உதவாது. நான் உங்களுக்குச் சொன்ன வார்த்தைகள் ஆவியும் வாழ்வும் ஆகும். ஆயினும், உங்களுள் சிலர் நம்பவில்லை” என்றார். யோவான் 6:60–63

யோவான் நற்செய்தியில் இடம்பெறும் வாழ்வளிக்கும் உணவு பற்றிய உரையிலிருந்து நாம் தொடர்ந்து வாசிக்கும் நான்காவது ஞாயிறு இது; இந்தத் தொடரின் இறுதி ஞாயிறும் இதுவே. இந்த ஆழமான உரை, மகா பரிசுத்த நற்கருணையைப் பற்றிய மிகத் தெளிவான, மிக ஆழமான வெளிப்பாட்டைத் திருஅவைக்கு வழங்குகிறது. எனினும், உலகக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், இந்த உரை தோல்வியில் முடிவதுபோல் தோன்றுகிறது. இயேசுவுக்குச் செவிகொடுத்த பலர், அவருடைய போதனையை ஏற்றுக்கொள்வது மிகவும் கடினம் என்று உறுதியாக எண்ணி, அவருக்கு எதிராக முணுமுணுத்து அவரை விட்டு விலகிச் சென்றனர்.

உண்மையில், மனிதப் பகுத்தறிவால் மட்டுமே இயேசுவின் போதனையை ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. தமது சதையும் இரத்தமும் உண்மையான உணவும் பானமும் என்று அவர் அதிர்ச்சியூட்டும் விதத்தில் கூறினார். அவருக்குச் செவிகொடுத்தவர்கள், இந்த வார்த்தைகளைத் தங்கள் மனச்சான்றுக்கு இசைவாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கான ஒரே வழி, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட கொடையான விசுவாசமே. விசுவாசம் ஒருவகையான ஆறாவது புலனாகச் செயல்படுகிறது; அது ஓர் அக ஒளி. அதன் வழியாகக் கடவுள் ஆன்மாவிடம் நேரடியாகப் பேசி, இயேசு அறிவித்தவற்றின் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். விசுவாசத்தின் வழியாக அறிவு உண்மையை உணர்கிறது; மறைபொருளை எதிர்கொள்ளும்போதும், மனவிருப்பம் ஆன்மிக உறுதியுடன் அதற்கு இசைவு அளிக்கிறது.

இயேசுவின் வார்த்தைகளின் பொருளைப் பன்னிருவரும் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றாலும், அவற்றின் உண்மையை உணர்ந்திருந்தனர். ஏன்? ஏனெனில், தந்தை அவர்களுடைய ஆன்மாக்களில் சான்று பகர்ந்தார். எப்படி என்று விளக்க முடியாவிட்டாலும், அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டதால் அல்ல, மாறாக இறை அதிகாரத்துடன் பேசியவரைச் சந்தித்திருந்ததால்தான் அவர்கள் நம்பினர்.

இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் இது குறிப்பாகத் தெளிவாகிறது. சீடர்கள் பலர் தங்கள் முந்தைய வாழ்க்கை முறைக்குத் திரும்பிச் சென்றபின், இயேசு கலக்கமடையாமலும் தம் போதனையில் எந்தச் சமரசமும் செய்துகொள்ளாமலும் பன்னிருவரை நோக்கி, “நீங்களும் போய்விட விரும்புகிறீர்களா?” என்று கேட்கிறார். மூலக் கிரேக்க மொழியில், எதிர்மறையான பதிலை எதிர்பார்க்கும் ஓர் இலக்கண இடைச்சொல்லைப் பயன்படுத்தி இந்தக் கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. இதை, “நீங்களும் போய்விட மாட்டீர்கள்தானே?” என்று வேறு சொற்களில் கூறலாம். இது துயரம் நிறைந்த கேள்வி; அதே வேளையில் நம்பிக்கையும் நிறைந்தது. இது கண்டனம் அல்ல, மாறாக ஓர் ஆயனின் அன்பான அழைப்பு.

இயேசுவுக்கு விசுவாசம் நிறைந்த பதில் கிடைக்கிறது. பன்னிருவர் சார்பாகச் சீமோன் பேதுரு, “ஆண்டவரே, நாங்கள் யாரிடம் செல்வோம்? நிலைவாழ்வு அளிக்கும் வார்த்தைகள் உம்மிடம் உள்ளன. நீரே கடவுளின் தூயவர் என்று நாங்கள் நம்பி, உறுதியாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளோம்” என்று பதிலளிக்கிறார் (யோவான் 6:68–69). பேதுருவின் இந்த அறிக்கை, நற்கருணையைப் பற்றிய இயேசுவின் போதனையோடு நின்றுவிடவில்லை; இயேசு உண்மையில் யார் என்பதையே ஆழமாகச் சென்றடைகிறது. இயேசு கூறிய அனைத்தையும் தாம் புரிந்துகொண்டதாக அவர் கூறவில்லை; ஆனால் பேசியவர் யார் என்பதை அவர் அறிந்திருக்கிறார். இயேசுவே கடவுளின் தூயவர் என்பதால், அவர் போதிக்கும் எதையும்—அது எவ்வளவு கடினமாகத் தோன்றினாலும்—நிலைவாழ்வு அளிக்கும் வார்த்தையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாத மறைபொருள்கள் உள்ளனவா? இன்னும் குறிப்பாக, உங்களை அதிர்ச்சியடையச் செய்யும், குழப்பமடையச் செய்யும், அல்லது கடவுளை விட்டு விலகிச் செல்லும் சோதனைக்குக்கூட உள்ளாக்கும் இறை மறைபொருள்கள் உள்ளனவா? துன்பமும் சோதனையும் நிறைந்த காலங்களில் இத்தகைய தூண்டுதல் அடிக்கடி எழுகிறது. அத்தகைய தருணங்களில், கடவுள் எங்கே இருக்கிறார், இவ்வளவு வேதனையை அவர் ஏன் அனுமதித்துள்ளார் என்று நாம் எண்ணக்கூடும். திருஅவையின் வழியாக வழிவழியாக வழங்கப்பட்ட விசுவாச உண்மைகளை எதிர்கொள்ளும்போதும் இதே போராட்டம் ஏற்படலாம். சில வேளைகளில், அறநெறிப் போதனைகளும் விசுவாசக் கோட்பாடுகளும் சவாலாக இருப்பதாலோ உடனடியாகத் தெளிவாகப் புரியாததாலோ அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாகத் தோன்றலாம்.

அவ்வாறு நிகழும்போது, பேதுருவின் விசுவாசத்தை நாமும் வெளிப்படுத்த அழைக்கப்படுகிறோம். நம் முன்னுள்ள மறைபொருள் தெளிவாகிவிட்டதால் அல்ல, மாறாக கடவுளின் தூயவராகிய அவரில் நாம் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதாலேயே அவ்வாறு செய்கிறோம். இயேசுவில் விசுவாசம் கொள்வது, குழப்பத்திற்கும் இன்னலுக்கும் நடுவிலும் அவரை நம்பியிருக்க நம்மை வழிநடத்துகிறது.

சீமோன் பேதுருவின் விசுவாச அறிக்கையை இன்று சிந்தித்து, அதை உங்கள் சொந்த விசுவாச அறிக்கையாக ஆக்கிக்கொள்ளுங்கள். குழப்பம், ஐயம் அல்லது ஆன்மிகப் போராட்டத்தை எதிர்கொள்ளும்போது பின்வாங்காதீர்கள்; மாறாக, நம்பிக்கை வையுங்கள். பேதுருவோடு சேர்ந்து, “ஆண்டவரே, நான் யாரிடம் செல்வேன்?” என்று சொல்லுங்கள். புரிந்துகொள்ள முடியாதபோதும் கிறிஸ்துவை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், அவருடைய வார்த்தைகள் ஆவியும் வாழ்வும் ஆகும்; அவர் ஒருவரே கடவுளின் தூயவர்.

என் ஆண்டவரே, என் கடவுளே, நான் உம்மை நம்புகிறேன்; என் நம்பிக்கையின்மையை நீக்கியருளும். வாழ்வின் மறைபொருள்களையும் நீர் வெளிப்படுத்திய மறைபொருள்களையும் நான் எதிர்கொள்ளும்போது, புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும் நம்புவதற்கான அருளை எனக்குத் தாரும். அனைத்தையும் நான் புரிந்துகொள்வதால் அல்ல, மாறாக நீர் கடவுளின் தூயவர் என்பதை நான் அறிந்து, உம்மில் நம்பிக்கை வைப்பதாலேயே நான் நம்ப அருள்புரியும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


நம் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் திருப்பயணம்

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)

இயேசு நகர்கள், ஊர்கள் வழியாகச் சென்று, போதித்துக்கொண்டே எருசலேமை நோக்கிப் பயணம் செய்தார். ஒருவர் அவரிடம், “ஆண்டவரே, சிலர் மட்டும்தான் மீட்புப் பெறுவார்களா?” என்று கேட்டார். அவர் அவர்களிடம், “இடுங்கிய வாயில் வழியாக நுழைய முயலுங்கள். ஏனெனில், பலர் உள்ளே நுழைய முயல்வார்கள்; ஆனால் அதற்குரிய வலிமை அவர்களுக்கு இருக்காது என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்” என்றார். லூக்கா 13:22–24

லூக்கா 9:51–19:28 வரையுள்ள பகுதியைப் பல அறிஞர்கள் பயண விவரிப்பு என்று குறிப்பிடுகின்றனர். அது இந்த அறிவிப்புடன் தொடங்குகிறது: “அவர் விண்ணேற்றம் அடைய வேண்டிய நாள்கள் நிறைவடையும் வேளை வந்தபோது, எருசலேமுக்குச் செல்ல அவர் உறுதியுடன் முடிவெடுத்தார்…” (லூக்கா 9:51). இயேசு கழுதையின்மேல் அமர்ந்து புனித நகருக்குள் வெற்றிப் பவனியாக நுழைவதுடன் இப்பகுதி நிறைவடைகிறது. அப்போது மக்கள் கூட்டத்தினர் அவருக்கு முன்பாகக் குருத்தோலைகளைப் பரப்பி, “ஆண்டவரின் பெயரால் வரும் அரசர் போற்றப்பெறுக!” என்று முழங்குகின்றனர் (லூக்கா 19:38).

இந்த இறுதிப் பயணம் முழுவதும், இயேசு நாளுக்கு நாள் அதிக அவசர உணர்வுடன் போதிக்கிறார், புதுமைகளைச் செய்கிறார், உவமைகள் வழியாக எடுத்துரைக்கிறார், எதிர்ப்புகளை எதிர்கொள்கிறார். இவை அனைத்தின் வழியாகவும், தம் சீடர்களை அவர்கள் எதிர்கொள்ளவிருப்பவற்றிற்குத் தயார்படுத்துகிறார். தமது திருப்பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்பு ஆகியவற்றின் வழியாகத் தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்ற அவர் தயாராகும்போது, அவரது ஒவ்வொரு சொல்லும் செயலும் சிலுவையை நோக்கியே அமைந்துள்ளன. இந்தத் திருப்பயணம் உடலால் மேற்கொள்ளும் பயணத்தைக் கடந்து, மீட்பின் தீர்மானமான நேரத்தை நோக்கிச் செல்லும் ஆன்மிகப் பவனியாகிறது.

பல வகைகளில், லூக்காவின் பயண விவரிப்பு, வாழ்வின் வழியாக நாம் மேற்கொள்ளும் பயணத்தை—அதாவது திருப்பயணத்தை—சித்தரிக்கிறது. நற்செய்தி எப்போதும் நம் அவசரக் கவனத்திற்குரியதாக இருக்க வேண்டும். அதேவேளையில், சிலுவையில் இயேசு ஒப்புக்கொடுத்த ஒப்புயர்வற்ற பலியைப் பின்பற்றுவதற்கான நம் ஆர்வமும் தளராத உறுதியும் தொடர்ந்து வளர வேண்டும். வாழ்க்கை நகர்ந்துசெல்லும்போது, நம் கவனத்தை இழப்பதும், உறுதியில் தளர்வதும், நம்பிக்கையும் தியாக அன்பும் நிறைந்த வாழ்வில் இன்னும் ஆழமாக நுழைவதற்குப் பதிலாக வசதியையோ இம்மைக்குரிய பலன்களையோ நாடுவதும் எளிதாகிவிடுகின்றன.

இன்றைய நற்செய்தியில் ஒருவர் இயேசுவிடம் மிக முக்கியமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார்: “ஆண்டவரே, மீட்புப் பெறுவோர் சிலர் மட்டும்தானா?” அவரது பதில், இன்னும் அதிக உறுதியையும் அவசர உணர்வையும் நம் இதயங்களில் எழுப்ப வேண்டும். அவர் பதிலளிக்கிறார்: “இடுக்கமான வாயில் வழியாக நுழையப் போராடுங்கள். ஏனெனில், பலர் நுழைய முயன்றாலும், அதற்குத் தேவையான வலிமை அவர்களுக்கு இருக்காது என உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.”

இயேசு குறிப்பிடும் அந்தப் “பலர்” யார்? ஆடுகளின் உண்மையான வாயிலாகிய அவர் வழியாக நுழையப் போராடுகிறவர்களே அவர்கள்: “நானே வாயில். என் வழியாக நுழைபவர் எவரும் மீட்புப் பெறுவார்…” (யோவான் 10:9). “போராடுங்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல், ஒரு விளையாட்டு வீரருடையதைப் போன்ற தீவிரமான, கட்டுப்பாடுமிக்க முயற்சியாகிய ஆன்மிகப் போராட்டத்தைக் குறிக்கிறது. மிகச் சிறந்த விளையாட்டு வீரர்கள், மிகச் சிறிய விவரங்களில்கூட முழுமை அடைய அயராது உழைக்கிறார்கள். நம் திருப்பயணமும் அவ்வாறே இருக்க வேண்டும். பந்தயத்தின் நிறைவுக்கோடு விண்ணகம்; அந்தப் பந்தயமோ வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கிறது. இந்தப் பந்தயத்தை நாம் புரிந்துகொள்ளத் தவறினால், அதை ஒருபோதும் தொடங்காமலேயே போய்விடலாம். நாம் தளர்ந்துபோனாலோ சோம்பலுக்கு இடம்கொடுத்தாலோ, அதை ஒருபோதும் நிறைவுசெய்யாமலேயே போய்விடலாம்.

இயேசுவின் சொற்கள் அச்சத்தைத் தூண்டுவதற்காக அல்ல; தன்னிறைவில் ஆழ்ந்திருக்கும் நம்மை விழித்தெழச் செய்வதற்காகவே சொல்லப்பட்டவை. “இடுக்கமான வாயில்” ஒரு தடை அல்ல, மாறாக ஓர் அழைப்பு—உணர்வுபூர்வமான தீர்மானத்துடன் சீடராக வாழவும், நாள்தோறும் தன்னலம் துறக்கவும், தளராத பற்றுறுதியுடன் நிலைத்திருக்கவும் விடுக்கப்படும் அழைப்பு. அன்பு, தாழ்ச்சி, உண்மை ஆகியவற்றிற்கு எதிரான அனைத்தையும் அது விலக்குவதால் அது இடுக்கமாக இருக்கிறது. நாம் பயணம் செய்யும்போது, செருக்கு, தன்னலம், பாவம் ஆகிய சுமைகளைத் தொடர்ந்து களைந்துவிட வேண்டும். அப்போதுதான், முழுமையான கீழ்ப்படிதலுடன் தம் உயிரைக் கையளித்த வாயிலாகிய கிறிஸ்துவோடு ஒன்றித்து, எந்தச் சுமையும் தடையாக இல்லாமல் அந்த வாயில் வழியாக நம்மால் நுழைய முடியும்.

மேலும், நம் இதயம் முழுவதும் இயேசுவுக்கு ஏற்றவாறு உருமாறாமல், அவரது போதனைகளைக் கேட்பதோ, அவரது திருச்சபை வழிபாட்டில் பங்கேற்பதோ, அவரது அருளடையாளங்களைப் பெறுவதோகூட போதும் என்று நாம் துணிந்து எண்ணிவிடக் கூடாது. நற்செய்தியில், வெளியே விடப்பட்டவர்கள், “நாங்கள் உம்மோடு உண்டு குடித்தோமே” என்று மன்றாடுகிறார்கள். இருப்பினும், ஆண்டவர், “நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தவர்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது” என்று பதிலளிக்கிறார். உண்மையான சீடத்துவம், கிறிஸ்துவோடு வெளிப்புறப் பழக்கம் மட்டுமல்லாமல், அருள், மனமாற்றம், தியாக அன்பு ஆகியவற்றின் வழியாக அவரோடு உள்ளார்ந்த ஒன்றிப்பையும் வேண்டுகிறது என்பதை இது தீவிரமாக நினைவூட்டுகிறது.

நீங்கள் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளும் நம்பிக்கையின் திருப்பயணத்தைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, விண்ணக எருசலேமை நோக்கிக் கிறிஸ்துவோடு நடப்பதற்கான உங்கள் உறுதியை ஆழப்படுத்துகிறீர்களா? இழப்பைக் கணக்கிடாமல் உங்கள் உயிரைக் கையளிக்க இன்னும் அதிக விருப்பமுள்ளவர்களாக வளர்கிறீர்களா? அல்லது, போராட அழைக்கப்படும்போது, பாதையைவிட்டு விலகுவதையும், கவனம் சிதறுவதையும், ஓய்வெடுக்கச் சோதிக்கப்படுவதையும் உங்களிடத்தில் காண்கிறீர்களா? போராட்டத்திற்கு அஞ்சாதீர்கள்—அதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். கட்டுப்பாட்டுடனும் நம்பிக்கையுடனும் விடாமுயற்சியில் நிலைத்திருங்கள். இடுக்கமான வாயிலின்மேல் உங்கள் பார்வையைப் பதித்திருங்கள்; அப்போது இறையாட்சியின் நிலையான மகிழ்ச்சிக்குள் வரவேற்கப்படுவோருள் நீங்களும் இருப்பீர்கள்.

உறுதிமிக்க என் ஆண்டவரே, எங்களுக்காக நீர் விருப்பமுடன் உமது உயிரைக் கையளித்த எருசலேமை நோக்கிய பயணத்தில் நீர் ஒருபோதும் தளரவில்லை. வாழ்வின் வழியாக என் திருப்பயணத்தை மேற்கொள்ளும் எனக்கும் அதே தளராத உறுதியைத் தந்தருளும். பற்றுறுதியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அன்பின் ஒவ்வொரு சிறு அம்சத்திலும் முழுமை அடைந்து, உம்மைப் பின்பற்ற நான் முழு இதயத்தோடு போராடுவேனாக. இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


இயேசுவின் அன்பான கண்டிப்புகள்

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் வாரம் திங்கள்

“வெளிவேடக்கார மறைநூல் அறிஞரே, பரிசேயரே, உங்களுக்கு ஐயோ கேடு! நீங்கள் மக்கள் முன் விண்ணரசைப் பூட்டிவிடுகிறீர்கள். நீங்களும் உள்ளே நுழைவதில்லை; நுழைய முயல்வோரையும் உள்ளே செல்ல விடுவதில்லை.” மத்தேயு 23:13

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு தயக்கமின்றிக் கண்டிக்கிறார். மறைநூல் அறிஞர்களையும் பரிசேயர்களையும் வெளிவேடக்காரர்கள், பார்வையற்ற வழிகாட்டிகள், பார்வையற்ற அறிவிலிகள், பார்வையற்றவர்கள் என்று அழைக்கிறார். வழிதவறிய இந்தச் சமயத் தலைவர்கள்மீது அவர் கொண்டிருந்த தளராத அன்பின் விளைவாகவே ஒவ்வொரு கண்டிப்பும் வெளிப்பட்டது.

ஒருவரை அறிவிலி என்றோ வெளிவேடக்காரர் என்றோ அழைப்பது எவ்வாறு இறையன்பின் செயலாக இருக்க முடியும் என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்வது கடினம். ஆனால் அது அவ்வாறே இருக்கிறது. அன்பு பல வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது; அன்புக்குரியவரின் தேவைகளே எப்போதும் அதற்கு வழிகாட்டுகின்றன. கிரேக்கத்தில் அகாப்பே என்று குறிப்பிடப்படும் கிறிஸ்தவப் பிறரன்பாகிய உண்மையான அன்பு, எல்லாருக்கும் ஒரே விதமாகப் பொருந்தும் ஓர் உணர்வு அல்ல. வேறு சொற்களில் கூறுவதானால், கிறிஸ்தவப் பிறரன்பு என்பது எப்போதும் புன்னகைப்பதும், மென்மையாகப் பேசுவதும், செல்லும் இடமெல்லாம் மகிழ்ச்சியூட்டுவதுமான ஓர் உள்ளார்ந்த மனப்பாங்கு மட்டுமல்ல. சில நேரங்களில், உறுதியான, ஏன் கடுமையான கண்டிப்பைக்கூட பிறரன்பு வேண்டுகிறது. அது புண்பட்ட தன்முனைப்பிலிருந்தோ கட்டுப்பாடற்ற கோபத்திலிருந்தோ எழுவதல்ல; மாறாக, அந்த நேரத்தில் ஒருவரின் மனச்சான்றை விழித்தெழச் செய்து, மனமாற்றத்தைத் தூண்டுவதற்கு அவருக்கு உண்மையிலேயே தேவைப்படுவது அதுவே என்பதால் அவ்வாறு செய்யப்படுகிறது.

மேலும், கிறிஸ்தவப் பிறரன்பு ஒருபோதும் பகுத்தறிவுக்கு முரணானதல்ல. அதாவது, அன்பின் உணர்ச்சிவேகம் நம்மை ஆட்கொண்டு, நமது செயல்களை இயக்கும் ஆற்றலாக மாறுவதில்லை. மாறாக, கிறிஸ்தவப் பிறரன்பு எப்போதும் பகுத்தறிவால் ஒளியூட்டப்பட்டு, அருளால் வழிநடத்தப்பட்டு, பிறருடைய நிலைவாழ்வின் நலனை நோக்கிச் செலுத்தப்படும் மனவிருப்பத்தின் செயலாகும். மற்றவரின் ஆன்மாவுக்கு எது சிறந்தது என்பதை அது பகுத்துணர்ந்து, அதைத் துணிவுடன் வழங்குகிறது; ஏற்றுக்கொள்வதற்குக் கடினமான ஓர் உண்மையை எடுத்துரைக்க வேண்டியிருந்தாலும் அவ்வாறே செய்கிறது. இந்த நற்செய்திப் பகுதியில் இயேசு செய்ததும் இதுவே. மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் தங்கள் இதயங்களைக் கடினப்படுத்திக்கொண்டு, பிறரைத் தவறாக வழிநடத்தி, மீட்பின் உண்மையான பாதையைக் காணாதவர்களாகவே இருந்ததை அவர் கண்டார். அந்தச் சூழலில், மென்மையான ஒரு சொல் பயனற்றுப் போயிருக்கும். அவர்களை வலுவாக எதிர்கொள்வது அவசியமாக இருந்தது.

இது சற்றுத் தத்துவார்த்தமாகத் தோன்றினாலும், நற்செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்வதும் புனிதத்தில் வளர்வதுமான நமது பணிக்கு உண்மையான பிறரன்பைப் புரிந்துகொள்வது இன்றியமையாதது. கீழ்ப்படியாத பிள்ளையைத் திருத்த வேண்டிய ஒரு பெற்றோரை எண்ணிப் பாருங்கள். பிள்ளை தன்னலத்துடனோ எதிர்ப்புணர்வுடனோ நடந்துகொள்ளும்போது, அன்பு அதனைத் திருத்தக் கோருகிறது. அது பழிவாங்கும் எண்ணத்தினாலோ, எரிச்சலினாலோ, அகந்தையினாலோ அல்ல; மாறாக, அந்தப் பிள்ளையை நற்பண்புகளில் உருவாக்கும் பொறுப்பு பெற்றோரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருப்பதாலேயே. இத்தகைய தருணங்களில், ஒழுக்கப்படுத்துதல் அன்புக்கு எதிரானதல்ல; அது செயலில் வெளிப்படும் அன்பாகும்.

மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் குழந்தைகளாக இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் சிறுபிள்ளைத்தனமாகவும் ஆணவத்துடனும் ஆன்மிக ஒழுங்கின்றியும் நடந்துகொண்டனர். அவர்கள் வேண்டுமென்றே முதிர்ச்சியற்றவர்களாகவும், செருக்கில் பிடிவாதமுள்ளவர்களாகவும், அருளைக் காணக் கண்திறக்காதவர்களாகவும் இருந்தனர் என்று சொல்லலாம். எனவே, தெய்வீகப் போதகராகிய இயேசு அவர்களைப் புகழ்ந்து பேசியோ, அவர்களுக்கு இணங்கிப்போயோ அணுகவில்லை; மாறாக, புனிதமான கடிந்துரையில் வெளிப்படும் கண்டிப்பான அன்புடன் அணுகினார். அவருடைய நோக்கம் அவர்களைக் கண்டனத் தீர்ப்புக்கு உள்ளாக்குவதல்ல, மாறாக மனமாற்றத்திற்கு அழைப்பதே. அவருடைய வலிமையான சொற்கள் அவர்களுடைய கடினப்பட்ட இதயங்களை ஊடுருவி, அவர்களை உண்மையின் ஒளிக்குள் ஈர்ப்பதற்காகவே உரைக்கப்பட்டன.

உங்கள் வாழ்வில், உணர்ச்சிகளால் மட்டுமல்லாமல் செயல்களாலும் நீங்கள் மிகுதியாக அன்புசெய்வது யாரை? நீங்கள் மிகவும் நேரடியாகவும் முழு மனத்துடனும் யாரிடம் பிறரன்பைக் காட்ட வேண்டுமென்று கடவுள் விரும்புகிறார்? சில வேளைகளில், கடவுளின் கனிவான பராமரிப்பு தேவைப்படும் ஒருவரை வரவேற்று, மிகுந்த பரிவோடும் அவருடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் இரக்கத்தோடும் அந்தப் பிறரன்பு வெளிப்படும். வேறு சில வேளைகளில், உறுதியான கனிவும் தாழ்ச்சியும் கலந்த மென்மையான சவாலை முன்வைக்க வேண்டியிருக்கும். இன்னும் சில வேளைகளில், வலுவான கடிந்துரை தேவைப்படலாம். அது மற்றவரின் இதயத்தைப் பற்றிய தீர்ப்பாக அல்ல, அவருடைய செயல்களைக் குறித்த கடிந்துரையாக இருக்க வேண்டும்; அவர் கேட்க வேண்டிய உண்மையை அசையாத தெளிவுடனும், அந்த உண்மைக்குப் பணியும் மனத்துடனும் எடுத்துரைப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

நீங்கள் கடைப்பிடிக்க அழைக்கப்படும் பிறரன்பைப் பற்றி இன்று சிந்தித்து, தெய்வீக அன்பின் அந்தக் கொடை மிகவும் தேவைப்படுவோருக்கு அதை வழங்க உறுதிகொள்ளுங்கள். பிறரன்பு அருளில் வேரூன்றி, விவேகத்தால் வழிநடத்தப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் அன்பால் நிரப்பப்படும்போது, அது ஒருபோதும் கனிவற்ற துணிவாகவோ இரக்கமற்ற உண்மையாகவோ இருப்பதில்லை. கடினமாக இருந்தாலும், கிறிஸ்தவப் பிறரன்பின் நிறைவோடு மற்றவர்களை அன்புசெய்ய உறுதிகொள்ளுங்கள். தேவையானபோது உண்மையைப் பேசுங்கள்; தாழ்ச்சியுடன் திருத்துங்கள்; எப்போது சவால் விடுக்க வேண்டும், எப்போது ஆறுதலளிக்க வேண்டும் என்பதைப் பகுத்துணருங்கள். இவ்வாறு செய்வது, மிகவும் தேவைப்படும் வடிவில் வழங்கப்படும் கிறிஸ்துவின் பிறரன்பில் பங்கேற்பதாக அமையும்.

என் அன்பான ஆண்டவரே, நீர் பணிபுரிந்தவர்களுக்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட பிறரன்பின் வடிவத்தையே நீர் எப்போதும் வெளிப்படுத்தினீர். அன்போடு கடிந்துரைத்தீர், இரக்கத்தோடு ஆறுதலளித்தீர், உண்மையோடு போதித்தீர். உமது திருஇதயத்தை எனக்குத் தந்தருளும். இதனால், உண்மை தேவைப்படும்போது பேசுபவனாகவும், சொற்களைவிட மௌனம் வலிமையாகப் பேசும்போது அமைதி காப்பவனாகவும், எப்போதும் உமது திருவுளத்திற்கேற்பச் செயல்படுபவனாகவும், உமது தெய்வீக அன்பின் கருவியாக நான் மாறுவேனாக. அன்பு ஆண்டவரே, பல ஆன்மாக்களை மீண்டும் உம்மிடம் ஈர்த்துக்கொள்ள என்னைப் பயன்படுத்தியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அன்பால் எதிர்கொள்ளுதல்

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் வாரம் செவ்வாய்க்கிழமை

இயேசு கூறினார்: “வெளிவேடக்காரரான மறைநூல் அறிஞர்களே, பரிசேயர்களே, உங்களுக்கு ஐயோ, கேடு! நீங்கள் புதினா, சதகுப்பை, சீரகம் ஆகியவற்றில் பத்தில் ஒரு பங்கைக் காணிக்கையாகச் செலுத்துகிறீர்கள்; ஆனால் திருச்சட்டத்தின் முக்கியமானவற்றை — நீதி, இரக்கம், நம்பகத்தன்மை ஆகியவற்றைப் — புறக்கணித்துவிட்டீர்கள். மற்றவற்றைப் புறக்கணிக்காமல், இவற்றையும் நீங்கள் கடைப்பிடித்திருக்க வேண்டும். கொசுவை வடிகட்டி ஒட்டகத்தை விழுங்கும் குருட்டு வழிகாட்டிகளே!” மத்தேயு 23:23–24

நேற்று, இன்று, நாளை ஆகிய மூன்று நாள்களில், மத்தேயு நற்செய்தியின் 23-ஆம் அதிகாரத்தை ஏறக்குறைய முழுமையாகத் திருஅவை நமக்கு வழங்குகிறது. இதில் மறைநூல் அறிஞர்களையும் பரிசேயர்களையும் இயேசு வன்மையாகக் கண்டித்தது இடம்பெறுகிறது. இந்த எதிர்கொள்ளல் பாஸ்கா வாரத்தில், அவருடைய பாடுகளுக்கும் இறப்புக்கும் முந்திய நாள்களில், கோவில் வளாகத்தில் நிகழ்ந்தது. இன்று நாம் குருத்து ஞாயிறாக நினைவுகூரும் நாளில் எருசலேமுக்குள் வெற்றிப் பவனியாக நுழைந்த பிறகு, அடுத்து வந்த நாள்களில் இயேசு போதித்தும், குணமளித்தும், சமயத் தலைவர்களிடமிருந்து அதிகரித்து வந்த எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டும் இருந்தார். கோவிலைத் தூய்மைப்படுத்துவதிலிருந்து அவர் தொடங்கினார்; நாணயம் மாற்றுவோரின் மேசைகளைக் கவிழ்த்து, “என் இல்லம் இறைவேண்டலின் இல்லமாக இருக்கும்; ஆனால் நீங்கள் அதைக் கள்வர் குகையாக்குகிறீர்கள்” (மத்தேயு 21:13) என்று அறிவித்தார். அடுத்து வந்த நாள்களில், தலைமைக் குருக்கள், மறைநூல் அறிஞர்கள், ஏரோதியர்கள், மூப்பர்கள், பரிசேயர்கள் ஆகியோர் அவருக்குச் சவால் விடுத்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் அசையாத தெளிவுடன் பதிலளித்தார்; அவர்களின் மனங்களை வென்றெடுக்கும் முயற்சியாக, உறுதியுடனும் அதேவேளையில் அன்புடனும் அவர்களைக் கடிந்துரைத்தார்.

இந்தக் குறிப்பிட்ட சந்திப்பில், மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் வெளிப்பார்வைக்கு நேர்மையாளர்களாகத் தோன்றினாலும், “திருச்சட்டத்தில் முதன்மையானவற்றை, அதாவது நீதியையும் இரக்கத்தையும் நம்பிக்கைக்குரிய தன்மையையும்” புறக்கணிப்பதற்காக இயேசு அவர்களைக் கண்டிக்கிறார். அவர்கள் “கொள்ளையாலும் தன்னல நாட்டத்தாலும் நிறைந்திருக்கிறார்கள்” என்று குற்றஞ்சாட்டி, அவர்களது வெளிப்புறப் பக்திக்கும் உள்ளார்ந்த சீர்கேட்டுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறார். புதினா, சதகுப்பை, சீரகம் போன்ற மிகச் சிறிய மூலிகைகளில்கூடப் பத்தில் ஒரு பங்கைச் செலுத்துவதில் அவர்கள் மிகுந்த கவனம் காட்டினாலும், கடவுளையும் அயலாரையும் அன்பு செய்வது என்னும் திருச்சட்டத்தின் மையத்தைப் புறக்கணித்தார்கள். அவர்களது ஆன்மிகக் குருட்டுத்தனம், நீதியையும் இரக்கத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், சமயம் சார்ந்த சிறுசிறு விவரங்களிலேயே கவனத்தைச் செலுத்தச் செய்தது. அவர்களைக் “குருட்டு வழிகாட்டிகள்” என்று அழைப்பதன் மூலம், நேர்மையான வாழ்வு தங்களிடம் எதிர்பார்க்கும் ஆழமான கடமைகளைத் தாங்களே ஏற்காமல், பிறர்மீது சுமைகளைச் சுமத்தும் தலைவர்களாக அவர்கள் தவறியிருப்பதை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார்.

இந்தக் கடிந்துரை கோபத்திலிருந்து அல்ல, அன்பிலிருந்து பிறக்கிறது. வெளிப்புறச் செயல்கள் உண்மையிலேயே புனிதமானவையாக இருக்கும்படி உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் அகமன மாற்றத்திற்கு இயேசு அவர்களை அழைக்கிறார். கொசுவை வடிகட்டிவிட்டு ஒட்டகத்தை விழுங்குவதாக அவர் கூறும் உருவகம், அவர்கள் தவறானவற்றுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. நமது சமய வழக்கங்கள் இறையருளில் வேரூன்றியுள்ளனவா, அல்லது வெளித்தோற்றத்தாலும் பழக்கத்தாலும் இயக்கப்படுகின்றனவா என்று ஆராயுமாறு இயேசு அவர்களுக்கும் நமக்கும் அறைகூவல் விடுக்கிறார். கடவுளுக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பதற்கு, நம்பிக்கையுடன் கடமைகளைக் கடைப்பிடிப்பதும், அச்செயல்களுக்கு அர்த்தம் தரும் இன்றியமையாத நற்பண்புகளும் தேவை. இந்தத் தலைவர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, இயேசு அவர்களுக்குக் கண்டனத் தீர்ப்பை அல்ல, தமது திருப்பாடுகள் தொடங்குவதற்கு முன் அவர்களுடைய உள்ளங்களை விழித்தெழச் செய்யும் இரக்கமுள்ள ஓர் எச்சரிக்கையையே வழங்குகிறார்.

இந்த மோதலில் குறிப்பாகத் தெரிவது, இயேசுவின் கடிந்துரைகளில் காணப்படும் கடுமையும் தளராத உறுதியுமே. அவர் அவர்களை வெளிவேடக்காரர்கள் என்றும் குருட்டு வழிகாட்டிகள் என்றும் அழைத்து, வெளியே சுத்தமாகவும் உள்ளே அழுக்காகவும் இருக்கும் கிண்ணங்களுக்கு அவர்களை ஒப்பிடுகிறார். இவை தெளிவற்ற விமர்சனங்கள் அல்ல; நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டும் இறைவாக்கு எச்சரிக்கைகள். முற்கால இறைவாக்கினர்களைப் போலவே, மேலோட்டமான சமயப் பற்றுக்கும் மேலான ஒன்றை இயேசு கோருகிறார்—உள்ளத்தின் உண்மைத்தன்மைக்கு அவர் அழைப்பு விடுக்கிறார். செயல்களையும் நோக்கங்களையும் காண்பவரிடமிருந்து வரும் ஒவ்வொரு கடிந்துரையும் மனந்திரும்புவதற்கான அழைப்பாகும். வருத்தத்திற்குரிய வகையில், அவருக்குச் செவிமடுத்த பலர் மனம் மாற மறுத்தார்கள்.

இயேசுவின் வார்த்தைகள் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். மறைநூல் அறிஞர்களிலும் பரிசேயர்களிலும் பெரும்பாலோர் அவரது கடிந்துரைகளை நிராகரித்ததாகத் தோன்றினாலும், ஒவ்வொரு தலைமுறையினரும் அவற்றைத் தங்கள் சொந்த வாழ்வில் பொருத்திப் பார்க்கும்படி அவை மறைநூலில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. உங்களை மனந்தளரச் செய்வதற்காக அல்ல, மனமாற்றத்திற்கு ஊக்குவிப்பதற்காகவே உங்களிடம் சொல்லப்படுவதுபோல் அவற்றைக் கேளுங்கள். எல்லா விவரங்களிலும் நாம் மறைநூல் அறிஞர்களையும் பரிசேயர்களையும் போல இல்லாவிட்டாலும், நம்முடைய ஆன்மிகத் தன்னிறைவு மனப்பான்மையை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வது நம் அனைவருக்கும் பயனளிக்கும். இது சவாலான முயற்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் இயேசுவின் வார்த்தைகள் நம்மைக் குணப்படுத்தி, அவருக்கு நெருக்கமாக நம்மை ஈர்ப்பதற்காகவே சொல்லப்பட்டவை என்பதை உணர்ந்து, தாழ்மையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் இதை மேற்கொள்ளும்போது, இது இன்னும் ஆழமான இறையருளுக்கான பாதையாகிறது. உண்மையான நற்பண்பு செழித்து வளரும்படி, அவரது கடிந்துரைகள் உங்களுக்குள் வேரூன்றி, செருக்கு அல்லது அலட்சியம் என்னும் மிகச் சிறிய களைகளைக்கூட வேரோடு பிடுங்க அனுமதியுங்கள்.

மிகுந்த இரக்கமுள்ள ஆண்டவரே, மறைநூல் அறிஞர்கள்மீதும் பரிசேயர்கள்மீதும் நீர் கொண்ட அன்பு மிகவும் ஆழமானதாகவும் உம்மை முழுமையாக ஆட்கொண்டதாகவும் இருந்ததால், நீர் விடாது அவர்களைத் தேடிச் சென்றீர். தாங்களே நீதிமான்கள் என்ற எண்ணத்திலிருந்து விலகி, உமது அருளின் வழியாக வரும் நீதியை அவர்கள் நாடும்படி, அவர்களுடைய கடின உள்ளங்களுக்கு அறைகூவல் விடுத்தீர். உமது அன்பான கடிந்துரைகளை ஏற்று, என் சொந்த வாழ்வில் அவற்றைப் பொருத்திப் பார்க்கும் தாழ்மையை எனக்குத் தந்தருளும். இதனால் நான் உண்மையான மனந்திரும்புதலுக்கு உந்தப்பட்டு, என்னை மாற்றியமைக்கும் உமது அருளுக்கு வளமான நிலமாக மாறுவேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


இயேசுவின் இறுதிப் பொதுப் போதனை

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் வாரம் புதன்கிழமை

இயேசு கூறினார்: “வெளிவேடக்காரர்களாகிய மறைநூல் அறிஞர்களே, பரிசேயர்களே, உங்களுக்கு ஐயோ கேடு! நீங்கள் வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறீர்கள். அவை வெளியே அழகாகத் தோன்றுகின்றன; ஆனால் உள்ளே இறந்தவர்களின் எலும்புகளாலும் எல்லா வகையான அசுத்தங்களாலும் நிறைந்திருக்கின்றன. அவ்வாறே நீங்களும் வெளியே நேர்மையாளர்களாகத் தோன்றுகிறீர்கள்; ஆனால் உள்ளே வெளிவேடத்தாலும் தீச்செயல்களாலும் நிறைந்திருக்கிறீர்கள்.” மத்தேயு 23:27–28

தொடர்ந்து மூன்றாவது நாளாக, மறைநூல் அறிஞர்களையும் பரிசேயர்களையும் இயேசு கடுமையாகக் கண்டிக்கும் பகுதியிலிருந்து வாசிக்கிறோம். இந்தச் சமயத் தலைவர்கள் கேட்க வேண்டியவை துல்லியமாக அவரது இவ்வார்த்தைகளே. தாங்களே நீதிமான்கள் என்ற எண்ணத்திலிருந்து அவர்களை விழித்தெழச் செய்யும் வலிமையான மருந்தாக அவை அமைந்தன. இதனால் அவர்கள் மனந்திரும்பி, விரைவில் அவரது சிலுவையிலிருந்து பொங்கி வழியவிருந்த அளவற்ற அருளைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். அவரது கடிந்துரைகள் அதிர்ச்சியூட்டுவதாகத் தோன்றலாம்—குறிப்பாக அவற்றை முதன்முறையாகக் கேட்டவர்களுக்கு. என்றாலும், நாம் அவற்றை அதிர்ச்சியுடன் அல்ல, தாழ்மையுடனும் திறந்த மனத்துடனும் ஏற்று, நமது சொந்த ஆன்மிகப் பயணத்தில் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்த நீண்ட கண்டன உரைக்குப் பிறகு உடனடியாக, இயேசு தம் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எருசலேமைக் குறித்து மனமுருகிப் புலம்புகிறார்; குறிப்பாக, சற்றுமுன் தாம் உரையாற்றிய அதே தலைவர்களின் கடின உள்ளங்களைக் குறித்துப் புலம்புகிறார். இன்றைய நற்செய்தியில் இடம்பெறாவிட்டாலும், அதற்கு அடுத்த இறைவசனமே அவரது துயரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: “எருசலேமே, எருசலேமே, இறைவாக்கினர்களைக் கொன்று, உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டவர்களைக் கல்லால் எறிகிறவளே, கோழி தன் குஞ்சுகளைச் சிறகுகளின்கீழ் சேர்த்துக்கொள்வதுபோல், உன் பிள்ளைகளை ஒன்றுசேர்க்க எத்தனையோ முறை நான் ஏங்கினேன்; ஆனால் நீ விரும்பவில்லை!” (மத்தேயு 23:37). இந்தக் கனிவான உருவகம், இயேசுவின் திருஇதயத்தை நமக்குக் காட்டும் ஒரு சாளரமாக அமைகிறது—சற்றுமுன் இத்தகைய தளராத கடிந்துரைகளை வழங்கியதும் அதே இதயமே.

ஒரு தாய்க்கோழி தன் குஞ்சுகளைத் தன் இறக்கைகளின்கீழ் சேர்த்துக்கொள்ளும் அந்தக் காட்சியை எண்ணிப் பாருங்கள். இயல்பான உள்ளுணர்வால், தாய்க்கோழி தன் குஞ்சுகளைக் காக்கிறது; அவற்றைப் பாதுகாக்கத் தன் உயிரையும் பணயம் வைக்கிறது. படைப்பில் அந்த உள்ளுணர்வை வைத்ததன் வழியாக, கடவுள் தமது தெய்வீக அன்பின் ஒரு பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அவரும் நம்மை ஒன்றுசேர்த்துப் பாதுகாத்து, நிலையான அழிவிலிருந்து காப்பாற்ற ஏங்குகிறார். எதுவும்—நம் இதயக் கடினத்தன்மைகூட—அவர் தமது இரக்கமுள்ள கரங்களை விரித்து நம்மை அரவணைக்க முன்வருவதைத் தடுக்க முடியாது. ஆயினும், தாயை விட்டு விலகிச் செல்லும் குஞ்சு அதன் பாதுகாப்பை இழப்பதுபோல, கிறிஸ்துவின் அழைப்பை எதிர்த்து நிற்கும்போது நாமும் அவரது பாதுகாப்பை இழக்கிறோம். அவரது புலம்பல் கோபத்திலிருந்து எழுவதல்ல; தம்மிடம் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டு மீட்புப் பெற விரும்பாதவர்களைக் குறித்த துயரத்திலிருந்தே எழுகிறது. அவரது மிகக் கடுமையான கண்டனங்கள்கூட அன்பால் பற்றி எரியும் இதயத்திலிருந்தே பாய்கின்றன.

இந்த வார்த்தைகள் முதலில் மறைநூல் அறிஞர்களையும் பரிசேயர்களையும் நோக்கிச் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், அவை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் பொருந்துகின்றன. நம்மைப் பாதுகாப்பாகத் தமது பராமரிப்பின்கீழ் கொண்டுவரக் கடவுள் எதையும் செய்யத் தயங்கமாட்டார். மென்மையான பரிவு நம் இதயங்களை நெகிழச் செய்யுமென்றால், அதையே அவர் வழங்குகிறார். உறுதியான கண்டனமே நமக்குத் தேவை என்றால், அதையும் அவர் வழங்குகிறார். அவர் நம்மைக் கனிவோடு ஈர்த்தாலும் சரி, உறுதியோடு திருத்தினாலும் சரி, அவரது நோக்கம் எப்போதும் ஒன்றே: பாவத்திலிருந்தும் அவரைவிட்டு நிலையாகப் பிரிந்திருப்பதிலிருந்தும் நம்மைக் காத்து, அருளின் அரசுக்குள் நம்மை ஈர்த்துக்கொள்வதே.

கவனிக்கத்தக்க வகையில், மத்தேயு நற்செய்தியில் இயேசு பொதுமக்களுக்கு ஆற்றிய இறுதிப் போதனை இந்தக் கண்டனமே. அவரது இறுதி வாரத்திற்கான நிகழ்வுகளை நாம் எழுதுவதாக இருந்தால், அவரது பொதுப்பணியை நிறைவுசெய்ய ஆறுதலான அல்லது ஊக்கமளிக்கும் ஒரு செய்தியை எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அவர் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும் ஓர் எச்சரிக்கையோடு முடிக்கிறார். ஏன்? ஏனெனில் அது இரக்கத்தின் ஓர் இறுதிச் செயல். காலம் கடந்துபோவதற்கு முன் இதயங்களை விழித்தெழச் செய்வதே மக்கள் கூட்டத்திடம் அவர் கூறிய இறுதி வார்த்தைகளின் நோக்கம். அது அன்பு விடுத்த இறுதி வேண்டுகோள்; வழிதவறிச் செல்லும் தம் ஆடுகளுக்காக ஓர் ஆயன் எழுப்பிய கூக்குரல்.

இயேசு இந்த இறுதிப் போதனையை உங்களுக்கு வழங்குவதாக இன்று சிந்தியுங்கள். அவரது எச்சரிக்கைக்குச் செவிகொடுங்கள்; அது எவ்வாறு அன்போடு வழங்கப்பட்டதோ, அவ்வாறே அதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். உங்களைத் தம்மிடம் இன்னும் நெருக்கமாக ஈர்த்துக்கொள்ளத் தேவையான அனைத்தையும் செய்ய அவர் கொண்டுள்ள ஆவலையும் அவசரத்தையும் உணருங்கள். இந்தப் போதனைக்குப் பதிலளியுங்கள்; விருப்பமின்றி மறுப்பவர்களுள் ஒருவராக நீடிக்காதீர்கள். இயேசுவின் இந்த இறுதி வார்த்தைகள் உங்கள் இதயத்தை ஊடுருவட்டும். அப்போது அவரது இறக்கைகளின் நிழலில் நீங்கள் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டு, மீண்டும் ஒருபோதும் விலகிச் செல்லாதிருப்பீர்கள்.

மிகுந்த இரக்கமுள்ள ஆண்டவரே, நாங்கள் வழிதவறிச் செல்லும்போது எப்பாடுபட்டாவது எங்களை மீண்டும் உம்மிடம் ஈர்த்துக்கொள்கிறீர். மரணத்திற்கு வழிவகுக்கும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் எங்களைக் காத்து, உமது அன்பான பாதுகாப்பின் இறக்கைகளின்கீழ் எங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ள ஏங்குகிறீர். அன்பு ஆண்டவரே, என் இதயத்தைத் திறந்தருளும்; என் ஆன்மாவுக்காக நீர் எழுப்பும் அழைப்புக்குப் பதிலளிக்க எனக்குத் தேவையான அருளைத் தந்தருளும். நான் ஒருபோதும் வழிதவறிச் செல்லாமல், உமது அருளின் இறக்கைகளின் நிழலில் எப்போதும் உறுதியாக நிலைத்திருப்பேனாக.  இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


கணநேர நிறைவும் நிலையான நிறைவும்

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் வாரம் வியாழக்கிழமை

“தம் வீட்டாருக்கு உரிய நேரத்தில் உணவு வழங்கும்படி தலைவர் பொறுப்பில் அமர்த்திய நம்பிக்கையும் முன்மதியும் உள்ள பணியாளர் யார்? தலைவர் திரும்பி வரும்போது, அவ்வாறே செய்துகொண்டிருப்பவராகக் காணப்படும் பணியாளர் பேறுபெற்றவர். ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: தலைவர் தம் உடைமைகள் அனைத்திற்கும் அவரைப் பொறுப்பாளராக அமர்த்துவார்.” மத்தேயு 24:46–47

அடுத்து வரும் இறைவார்த்தையில், இயேசு “நம்பிக்கையும் முன்மதியும் உள்ள பணியாளருக்கு” எதிராக ஒரு “தீய பணியாளரை” நிறுத்திக் காட்டுகிறார். “என் தலைவர் வருவதற்கு மிகவும் தாமதமாகும்” என்று தன் உள்ளத்தில் சொல்லிக்கொள்பவரே அந்தத் தீய பணியாளர். இதை நம்பி, அவர் பாவமான செயல்களில் ஈடுபடுகிறார். தம் தலைவர் திரும்பி வர இன்னும் வெகுநாள் ஆகும் என்று உறுதியாக எண்ணிக்கொண்டு, அந்தத் தீய பணியாளர் விழிப்பைத் தளரவிட்டு, பிறரைத் துன்புறுத்தி, அளவுகடந்த இன்பங்களில் ஈடுபட்டு, தம் பொறுப்புகளைப் புறக்கணிக்கிறார். ஏன்? ஏனெனில் நம்பிக்கைக்குரிய வாழ்வைவிட இத்தகைய வாழ்க்கைமுறையே அதிகம் விரும்பத்தக்கது என்று அவர் அறிவீனமாக முடிவுசெய்கிறார். ஏமாற்றும் இந்தச் சிந்தனை ஒரு பொய்யில் வேரூன்றியுள்ளது; இறுதியில் அது துயரத்திற்கும் அழிவிற்கும் வழிவகுக்கிறது.

பெரும்பாலானோர் துயரத்தை விரும்புவதால் பாவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. மாறாக, புனிதத்தின் ஒப்பற்ற மதிப்பையும் அதற்குரிய நிலைவாழ்வின் கைம்மாறையும் புரிந்துகொள்ளத் தவறுவதால் பாவம் செய்கிறார்கள். பாவம் அதிக மனநிறைவைத் தரும் என்று அவர்கள் தவறாக நம்புகிறார்கள்—பெரும்பாலும் இதைப் பற்றிய முழு விழிப்புணர்வு இல்லாமலேயே. மேலோட்டமாகவும் கணநேர அளவிலும் பார்க்கும்போது, அது உண்மைபோலத் தோன்றலாம். நற்பண்பு, தன்னடக்கம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதைவிட உடல் இச்சைகளுக்கு இடம்கொடுப்பதும், கோபத்தில் கடுமையாகப் பேசுவதும், தன் கடமைகளைப் புறக்கணிப்பதும் எளிதானவை.

ஆனால் எளிதாக இருப்பது கட்டாயமாகச் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டுமா? இன்னும் நேரடியாகக் கேட்டால், மிகக் குறைந்த எதிர்ப்புள்ள பாதை எப்போதாவது ஆழமான, நிலையான நிறைவுக்குச் செல்லும் வழியாக இருக்குமா? நற்செய்தி தெளிவாகப் பதிலளிக்கிறது: இல்லை.

தலைவர் இல்லாதபோதும் அக்கறையோடு உழைக்கும் நம்பிக்கையும் முன்மதியும் உள்ள பணியாளரிடமே தலைவர் அனைத்தையும் ஒப்படைப்பார். நம்பிக்கைக்குரியவராக இருப்பதற்குக் கிடைக்கும் கைம்மாறு, பாவம் தரும் நிலையற்ற சுகங்களைப் பெரிதும் மிஞ்சுகிறது. எளிதாகத் தோன்றுவது பெரும்பாலும் அழிவுக்கு வழிவகுக்கிறது; அதேவேளையில், அதிக முயற்சியைக் கோரும் நற்பண்பின் பாதை மாட்சிமைக்கு வழிவகுக்கிறது.

இந்த உண்மையை அறிவளவில் ஏற்றுக்கொள்வது எளிது; ஆனால் அன்றாட வாழ்வில் அதன்படி வாழ்வது மிகவும் கடினம். பிரமாணிக்கத்தோடும் அக்கறையோடும் விவேகத்தோடும் வாழ்வதற்கு விடாமுயற்சியும் தியாகமும் தேவை. ஆனால் அது எப்போதும் பயனுள்ளது—இப்போதும் நித்தியத்திலும். நிகழ்காலத்தை எண்ணிப் பாருங்கள்: பாவம் உடனடி இன்பத்தைக் காட்டி நம்மைச் சோதித்தாலும், கடவுளின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதால் வரும் அமைதி, பாவம் தரும் எந்த நிலையற்ற இன்பத்தையும்விட மிக மேலானது. நற்பண்புகள் நிறைந்த வாழ்வைத் தழுவுவோர், கடவுளின் நிலையான உடனிருப்பையும் அது அளிக்கும் மாண்பையும் மேன்மேலும் உணர்கிறார்கள். இந்த ஆன்மிக மகிழ்ச்சி, பாவம் தரும் மேலோட்டமான ஆறுதல்களைவிட மிக மேலானது.

காலம் செல்லச் செல்ல, இந்த வேறுபாடு இன்னும் தெளிவாகிறது. நாள்தோறும் பிரமாணிக்கமாக வாழத் தேர்ந்துகொள்பவர், செழித்து வளர்ந்து மிகுதியான கனிகளைத் தரும் திராட்சைக் கொடியைப் போல ஆகிறார். நற்பண்பு முதிர்ச்சியடையும்போது, சோதனை தனது பிடியை இழக்கிறது; ஆன்மாவும் உண்மையில் ஆழமாக வேரூன்றுகிறது. மறுபுறம், கணநேர இன்பநுகர்வுக்காக வாழ்வோர், பாவ இன்பங்களும்கூடத் தங்கள் கவர்ச்சியை இழப்பதைக் காண்கிறார்கள். நிறைவடையாத ஆன்மா அமைதியின்றித் தவிக்கிறது—மேலும் மேலும் தீவிரமாக இன்பம் தேடும் வழிகளை நாடுகிறது.

எனவே, பாவத்தைவிடப் புனிதம் மிக மேலான நிறைவை அளிக்கிறது. இதைக் கருத்தளவில் ஏற்றுக்கொள்வது எளிதாக இருக்கலாம்; ஆனால் நடைமுறையில் அதன்படி வாழ்வது பெரும்பாலும் கடினம். அதனால்தான், நற்பண்புள்ள வாழ்வு நம்மிடம் பலவற்றைக் கோரினாலும், பாவம் தரும் நிலையற்ற சுகங்களைவிட மிக மேலான பலன்களை அளிக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, உறுதியான மனநிலையுடன் தொடங்குவது இன்றியமையாதது. இந்த உண்மை நம் மனங்களில் வேரூன்ற இடமளித்து, அதை நம்பிக்கையுடன் எடுத்துரைத்து, மனமுவந்து அதைத் தேர்ந்தெடுத்து, அது நம் செயல்களைப் படிப்படியாகவும் தொடர்ந்து பிரமாணிக்கத்தோடும் வடிவமைக்க அனுமதிக்க வேண்டும். ஆன்மிக முதிர்ச்சி ஒரே இரவில் மலர்வதில்லை; ஒவ்வொரு முறையும் பிரமாணிக்கமான ஒரு தேர்வால் ஊட்டம் பெறும் கனிதரும் திராட்சைக் கொடியைப் போல அது சீராக வளர்கிறது.

தன்னின்பம் நாடும் எளிய பாதையில் உங்களை இட்டுச் செல்லும் பழக்கங்களையும் சோதனைகளையும் இந்த உண்மை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறது என்பதை இன்று சிந்தியுங்கள். உங்கள் அன்றாட வாழ்வில் எங்கெல்லாம் சமரசம் ஊடுருவியிருக்கலாம் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். அதற்கு மாறாக, யாரும் பார்க்காதபோதும்கூட நேர்மையுடன் வாழ்ந்து, பிரமாணிக்கமும் விவேகமும் உள்ள பணியாளராக இருக்கத் தீர்மானியுங்கள். இதுவே புனிதத்தின் வழி; உங்கள் ஆண்டவரின் திருமுன் அமைதியையும் உண்மையான மகிழ்ச்சியையும் நித்திய மாட்சியையும் அடைவதற்கான பாதையும் இதுவே.

என் இறைவனும் ஆண்டவருமானவரே, நான் அழைக்கப்பட்டுள்ள புனித வாழ்வு, இரவும் பகலும் விழிப்புடனும் பிரமாணிக்கத்துடனும் விவேகத்துடனும் இருக்குமாறு என்னிடம் கோருகிறது. உமது திருவுளத்தின்படி வாழ எனக்குத் தேவையான அருளை அளித்தவாறு நீர் தொடர்ந்து என்னிடம் வருகிறீர். பிரமாணிக்கமும் விவேகமும் உள்ள பணியாளரைப் போல, என் வாழ்வுக்குக் கணக்குக் கொடுக்க நான் எப்போதும் ஆயத்தமாக இருப்பேனாக. நாள்தோறும் உமக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழ்வதில் மகிழ்ச்சியையும் உண்மையான நிறைவையும் காண்பேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


இறுதிப் பேருரைகள்

பொதுக்காலம் இருபத்தொன்றாம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை

இயேசு தம் சீடர்களுக்கு இந்த உவமையைக் கூறினார்: “விண்ணரசு, தங்கள் விளக்குகளை எடுத்துக்கொண்டு மணமகனை எதிர்கொள்ளச் சென்ற பத்துக் கன்னியருக்கு ஒப்பாக இருக்கும். அவர்களுள் ஐவர் அறிவிலிகள்; ஐவர் அறிவுடையவர்கள். அறிவிலிகள் தங்கள் விளக்குகளை எடுத்துச் சென்றபோது, தங்களுடன் எண்ணெய் கொண்டுசெல்லவில்லை. அறிவுடையவர்களோ தங்கள் விளக்குகளுடன் கலங்களில் எண்ணெயும் கொண்டுசென்றார்கள்.” மத்தேயு 25:1–4

இன்றைய நற்செய்தி, இயேசு தம் சீடர்களுக்கு ஆற்றிய இறுதிப் பேருரைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. அது பாஸ்கா விழா வாரம். இயேசு ஏற்கெனவே கோவிலில் தமது பொதுப் போதனையை முடித்திருந்தார்; இப்போது தமக்கு மிக நெருக்கமானவர்களிடம் சில இறுதி வார்த்தைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார். தாம் அனுபவிக்கவிருந்த துன்பங்களை அவர் முழுமையாக அறிந்திருந்தாலும், நிகழவிருப்பவற்றை அவருடைய சீடர்கள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. எனவே, இந்த இறுதிப் போதனைகளில் இயேசுவின் செய்தியின் அவசரத் தன்மையை நாம் உணர வேண்டும்—பன்னிருவரும் கேட்டுக்கொண்ட, ஆனால் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத ஓர் அவசர அழைப்பு அது.

இறுதிப் பேருரைகள் அனைத்தும் விழிப்புணர்வு, தீர்ப்பு, விண்ணரசின் வருகை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. தமது திருப்பாடுகள் நெருங்கிவிட்டதை அறிந்த இயேசு, வரவிருக்கும் சோதனைகளுக்குத் தம் சீடர்களை ஆயத்தப்படுத்த விரும்பினார்—உடனடியாக அவர்கள் எதிர்கொள்ளவிருந்த, அவர் சிலுவையில் அறையப்படும் சோதனைக்கு மட்டுமல்ல, அவரது மாட்சிமிகு மறுவருகைக்காகக் காத்திருக்கும் திருஅவையின் நீண்ட விழிப்பிருப்புக்கும் அவர்களை ஆயத்தப்படுத்த விரும்பினார். பத்துக் கன்னியரைப் பற்றிய இந்த உவமையில், எப்போதும் ஆன்மிக ஆயத்தத்துடன் இருப்பதன் அவசியத்தைக் கிறிஸ்து வலியுறுத்துகிறார். அறிவுடைய கன்னியர், அருள் நிலையில் வாழ்ந்து, இறைவேண்டலால் ஊட்டம் பெற்று, அன்புச் செயல்களைச் செய்து, கடவுளின் திருவுளத்திற்குப் பிரமாணிக்கமாக நிலைத்திருப்போரைக் குறிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய கலங்களில் உள்ள எண்ணெய், நற்செயல்களையும் ஆன்மாவின் அக வாழ்வையும் குறிக்கிறது—நம்பிக்கையாலும் அன்பாலும் உயிரோட்டம் பெற்று, தூய ஆவியாரால் தாங்கப்படும் வாழ்வு அது.

அறிவிலிகளான கன்னியர், மணமகனுக்குச் சொந்தமானவர்கள் போலத் தோற்றமளித்தும், அக வாழ்வை வளர்க்கத் தவறுவோரைக் குறிக்கிறார்கள். தாமதத்தை எதிர்கொள்ள அவர்கள் ஆயத்தமாக இல்லை. இந்தத் தாமதம், அனைத்தையும் பராமரித்து வழிநடத்தும் கடவுளின் திருவுளத்தின் மறைபொருளையும் மறைவான தன்மையையும், நமது தனித் தீர்ப்பும் இறுதித் தீர்ப்பும் நிகழும் தருணத்தை முன்னறிய இயலாத தன்மையையும் குறிக்கிறது. எனவே, இறுதிப் பேருரைகள், தளர்ச்சியடையாததும் கடைசி நேரத்தில் மனமாற்றம் அடைந்துவிடலாம் என்று துணிந்திருக்காததுமான, செயலூக்கமும் பகுத்தறிதலும் கொண்ட நம்பிக்கைக்கு நம்மை அழைக்கின்றன. கிறிஸ்து தம் சீடர்களை “விழித்திருங்கள்” என்று வலியுறுத்துகிறார்; அச்சத்துடன் அல்ல, மாறாக நம்பிக்கை நிறைந்த ஆயத்தநிலையுடன், எந்த நேரத்திலும் மணமகன் வரக்கூடும் என்ற உணர்வோடு ஒவ்வொரு நாளும் வாழுமாறு அழைக்கிறார்.

இந்த அறிவுரை, நம் ஒவ்வொருவரின் இறப்பையும் இயேசு மாட்சியுடன் மீண்டும் வருவதையும் சுட்டிக்காட்டும் இறுதிக்காலக் கருத்துகளைக் கொண்டிருந்தாலும், இவ்வாழ்க்கைப் பயணத்தில் இரவும் பகலும் கடவுள் தமது அருளால் நம்மிடம் வரும் எண்ணற்ற வழிகளையும் குறிக்கிறது. அருள் நிறைந்த அந்தத் தருணங்களில் கவனமாக இருப்பது, பல வகைகளில் விழிப்புணர்வின் மிக முக்கியமான வடிவமாகும். ஏனெனில், இவ்வாழ்வு முடிந்ததும் கடவுள்முன் நம்பிக்கையுடன் நிற்க அது நம்மைத் தயாரிக்கிறது.

எனவே, இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு இறுதியாகக் கூறும் வார்த்தைகளை, உங்கள் நாளின் ஒவ்வோர் அருள்நிறைந்த தருணத்தையும் அக்கறையுடன் எதிர்நோக்கியிருக்க விடுக்கும் அறிவுரையாகக் கேளுங்கள்: “ஆகவே, விழிப்பாயிருங்கள்; ஏனெனில், உங்களுக்கு நாளும் தெரியாது, நேரமும் தெரியாது.” கடவுளின் அருள் எந்த நேரத்திலும் எந்தச் சூழலிலும் நம்மை வந்தடையலாம். நாம் கடையில் பொருள்கள் வாங்கிக்கொண்டிருக்கலாம், வீட்டு வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருக்கலாம், உணவருந்திக்கொண்டிருக்கலாம் அல்லது பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கலாம். அப்போது, நம் ஆன்மாக்கள் அவரது வருகையை உணரும் நிலையில் இருந்தால், ஏதாவது ஒன்றைச் செய்யவோ செய்யாமல் இருக்கவோ கடவுள் நம்மைத் தூண்டும் உடனடியான, தெளிவான ஆன்மிக உந்துதலை நாம் உணரக்கூடும். நற்செய்தி என்னவென்றால், கடவுள் தமது திருவுளத்தை வெளிப்படுத்தும்போது, வழிகாட்டுதலை மட்டும் தருவதில்லை; உடனே மறுமொழி அளிக்க நமக்குத் தேவையான அருளையும் தமது பராமரிப்பில் வழங்குகிறார். அவருக்கு மறுமொழி அளிப்பது, நாம் செய்யும் ஒரு தேர்வு மட்டுமல்ல; அது அவரது அருளோடு ஒத்துழைப்பதாகும். அதன் வழியாக, அவரது உடலாகிய திருஅவையின் உறுப்பினர்களாக நாம் இன்னும் முழுமையாகச் செயல்படுகிறோம்.

உங்கள் சொந்தக் கலத்தில் உள்ள எண்ணெயைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். உங்கள் வாழ்வின் முடிவிலோ காலத்தின் முடிவிலோ மணமகன் வருவதற்கு மட்டுமல்லாமல், அவரது அருள் நாள்தோறும் மறைவாக வந்தடைவதற்கும் ஆன்மிக நிலையில் தயாராக இருக்கிறீர்களா? உங்கள் இதயம் விழிப்புடனும் திறந்த மனத்துடனும் இருக்க, ஒவ்வொரு தருணத்தையும் ஆன்மிக ஆயத்த நிலையில் வாழ முயலுங்கள். மணமகன் வரும்போது—அது இறுதி நாள்களிலானாலும், அன்றாட வாழ்வில் அருளின் அமைதியான மெல்லிய குரலிலானாலும்—கையில் விளக்குடன் எழுந்து, அவரோடு திருமண விருந்துக்குள் நுழையும் நீங்கள் பேறுபெற்றவர்களாய் இருப்பீர்கள். இவ்வாழ்வில் அவருக்கு மறுமொழி அளிப்பது, விண்ணக ஆட்டுக்குட்டியின் நிலைவாழ்வுக்குரிய திருமண விருந்தில் நாம் அனுபவிக்கவிருக்கும் மகிழ்ச்சியையும் அமைதியையும் இப்போதே முன்சுவைக்கச் செய்கிறது.

என் ஆண்டவரே, என்றும் வாழும் மணமகனே, அருளின் திருமண விருந்துக்குள் உம்மோடு நுழைய இரவும் பகலும் என்னை அழைக்கிறீர். நான் விழிப்புடன் இருக்கவும், விழித்திருக்கவும், நீர் அழைக்கும்போது எப்போதும் உமது குரலைப் பகுத்தறியவும் எனக்கு உதவுமாறு மன்றாடுகிறேன். பிறரன்பும் அருளும் என்னும் எண்ணெய், உமது மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் என்னும் ஒளியை எரியச் செய்ய, நான் இப்போதும் எப்போதும் ஆயத்தமாக இருப்பேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


நிறைவான செல்வத்தில் வளர்தல்

பொதுக்காலத்தின் இருபத்தொன்றாம் வாரம் சனிக்கிழமை

“இப்போது, அவனிடமுள்ள தாலந்தை எடுத்து, பத்துத் தாலந்து உள்ளவனுக்குக் கொடுங்கள். ஏனெனில், உள்ளவர் ஒவ்வொருவருக்கும் இன்னும் கொடுக்கப்படும்; அவர் செல்வம் பெருகும். ஆனால், இல்லாதவரிடமிருந்து உள்ளதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும். பயனற்ற இந்தப் பணியாளனை வெளியே இருளில் தள்ளுங்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் இருக்கும்.” மத்தேயு 25:28–30

இன்று தாலந்துகளைப் பற்றிய உவமையைக் கேட்கிறோம். தம் உடைமைகளைத் தம் பணியாளர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுப் பயணம் மேற்கொள்ளும் மனிதர் கிறிஸ்துவைக் குறிக்கிறார். விண்ணேற்றம் அடைந்த நம் ஆண்டவர், நம் ஒவ்வொருவரிடமும், “அவரவர் திறமைக்கு ஏற்ப,” தமது அருளையும் கொடைகளையும் ஒப்படைத்துள்ளார். நமது “திறமை” என்பது இயல்பான திறமைகளை மட்டும் குறிப்பதல்ல; இறையருளுக்கு நாம் எந்த அளவுக்குத் திறந்த மனத்துடன் இருக்கிறோம் என்பதையும், தாராள மனத்துடன் மறுமொழி அளிக்க எந்த அளவுக்கு விரும்புகிறோம் என்பதையும் குறிக்கிறது.

விவிலியக் காலத்தில், தாலந்து என்பது ஏறத்தாழ 75 பவுண்டுகளுக்கு (34 கிலோகிராம்களுக்கு) இணையான ஓர் எடை அளவாக இருந்தது. வெள்ளி அல்லது பொன் போன்ற விலையுயர்ந்த உலோகங்களை அளவிட அது பயன்படுத்தப்பட்டது. பண மதிப்பில், ஒரு தாலந்து வெள்ளி ஏறத்தாழ 6,000 தெனாரியங்களுக்குச் சமமாக இருந்தது. ஒரு தெனாரியம் என்பது ஒரு தொழிலாளியின் வழக்கமான ஒரு நாள் கூலியாக இருந்ததால், ஒரு தாலந்து என்பது கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகளின் கூலிக்குச் சமமாக இருந்தது. ஆகவே, ஒரு தாலந்துகூட மிகப் பெரிய தொகையாக இருந்தது. இது தலைவரின் தாராள மனத்தையும், பணியாளர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட மிகுந்த பொறுப்பையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. இத்தகைய அளப்பரிய தாராள மனத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் பின்னணியில்தான், மூன்று பணியாளர்களுக்கு முறையே ஐந்து தாலந்துகள், இரண்டு தாலந்துகள், ஒரு தாலந்து கொடுக்கப்படுவதாக நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

ஐந்து தாலந்துகள் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியாளர், அவற்றைப் பயன்படுத்தி மேலும் ஐந்து தாலந்துகளை ஈட்டுகிறார். இரண்டு தாலந்துகள் கொடுக்கப்பட்டவரும் அவ்வாறே செய்கிறார். ஆனால், ஒரு தாலந்து மட்டும் பெற்ற பணியாளர் செயல்படத் தவறுகிறார். தமக்குக் கொடுக்கப்பட்டதை முதலீடு செய்யவோ பயன்படுத்தவோ செய்யாமல், அதைப் புதைத்து வைக்கிறார்; தலைவர் திரும்பி வரும்போது, அதை மாற்றமின்றித் திருப்பிக் கொடுக்கிறார். ஏன்? “அச்சத்தினால்”; ஏனெனில், தம் தலைவர் “கண்டிப்பானவர்” என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். இருபது ஆண்டுகால உழைப்பின் மதிப்புக்குச் சமமான ஒரு கொடையைப் பெற்றிருந்தும், அச்சம் அவரை முடக்கி, முற்றிலும் செயலற்றவராக்கியது.

இந்த உவமை, நம் மனச்சான்றை ஆழமாக ஆய்வு செய்ய உதவுகிறது. முதலில், ஒரு தாலந்து மட்டும் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியாளரைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். குறைந்தபட்சம், கடவுள் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் செய்திருப்பது இதுதான். தமது அருளை—நமக்குள் இருக்கும் தமது வாழ்வையே—நம்மிடம் ஒப்படைத்ததன் மூலம், இருபது ஆண்டுகளின் கூலியைவிட மிக அதிகமானதை அவர் நமக்குக் கொடுத்துள்ளார். அவரது மாட்சிக்காகவும் ஆன்மாக்களின் நலனுக்காகவும் அசாதாரண செயல்களைச் செய்ய நமக்குத் தேவையானதை அவர் கொடுத்துள்ளார். இருந்தாலும், அச்சமுள்ளவர்களாகவோ, தயக்கமுள்ளவர்களாகவோ, அக்கறையற்றவர்களாகவோ மாறி, அந்த அருளுக்கேற்பச் செயல்படத் தவறுவதன் மூலம் அதை நாம் புதைத்துவிடுவது எவ்வளவு எளிது!

நடைமுறையில் பார்த்தால், ஒரு தாலந்து மதிப்புள்ள இந்த அருளைப் புதைத்து வைப்பது என்பது, அருளடையாளங்களைப் பெற்று, இறைவார்த்தையைக் கேட்டு, செபிப்பதற்கும் பணிபுரிவதற்கும் அன்றாடம் வாய்ப்புகள் கிடைத்தும், ஆன்மிக வாழ்வில் செயலற்றிருக்கத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு ஒப்பாகும். அது துணிவைவிடச் சுகத்தையும், தியாகத்தைவிடப் பாதுகாப்பையும், தாராளமான அன்பைவிடத் தன்னலப் பாதுகாப்பையும் தேர்ந்தெடுப்பதாகும். இறுதியில், கடவுள் அவ்வளவு தாராளமாக நமக்கு அளித்த கொடைகளால் எந்தப் பலனையும் ஈட்டாமல், வெறுங்கையுடன் அவர்முன் நிற்கும் ஆபத்துக்கு நம்மை ஆளாக்குகிறோம்.

மேலே உள்ள பகுதி தலைவரின் கடுமையான கண்டனத்தைப் பதிவு செய்கிறது. முதலில் பார்க்கும்போது, அந்தத் தீர்ப்பு கடுமையாகத் தோன்றலாம்: “உள்ளவர் ஒவ்வொருவருக்கும் மேலும் கொடுக்கப்படும்; அவர் செல்வம் பெருகும். ஆனால் இல்லாதவரிடமிருந்து அவரிடம் உள்ளதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.” இந்தக் கூற்று ஆழமான ஓர் ஆன்மிக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. கடவுளின் அருளை நம்பிக்கையுடனும் அன்புடனும் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அது பன்மடங்காகப் பெருகுகிறது. அதைப் பயன்படுத்தும்போது அது வளர்கிறது. ஆனால் புறக்கணிக்கப்படும் அருள் அதே நிலையில் இருப்பதில்லை—அது குறைந்துபோகிறது; அனைத்தும் இழக்கப்படுகின்றன. ஆன்மிக வாழ்வு ஒருபோதும் தேக்கநிலையில் இருப்பதில்லை. நாம் புனிதத்தில் முன்னேறுகிறோம் அல்லது பின்னோக்கிச் செல்கிறோம்.

“பயனற்ற பணியாளனைப்” பற்றியும், ஐந்து தாலந்துகள் ஒப்படைக்கப்பட்டு, தனக்குக் கிடைத்த கொடையைப் பெருக்கி, கூடுதலாக அந்த ஒரு தாலந்தையும் பெற்றுக்கொள்பவனைப் பற்றியும் இன்று சிந்தியுங்கள். இதனால் அவனது செல்வம் சுமார் 220 ஆண்டுகளின் கூலிக்குச் சமமாகிறது! நீங்கள் எந்தப் பணியாளனை அதிகம் ஒத்திருக்கிறீர்கள்? அச்சத்தையும் தன்னிறைவு மனப்பான்மையையும் வென்று, அருளுடன் அக்கறையோடு ஒத்துழைக்கிறீர்களா? அல்லது அச்சமும் சோம்பலும் கடவுளின் அருள் உங்கள் கையைவிட்டு நழுவிப்போக இடமளிக்கிறீர்களா? இறுதியில், ஒரு பணியாளன் “அழுகையும் பற்கடிப்பும்” உள்ள இருளில் வெளியே தள்ளப்படுகிறான்; மற்றவனோ கற்பனைக்கு எட்டாத அளவு செல்வந்தனாகிறான். அந்தச் செல்வத்தை அடைவதற்கான வழிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம் அதனைத் தேர்ந்தெடுங்கள்: தளராத முயற்சி, துணிவான நம்பிக்கை, அன்றாடத் தியாகம், இறைத்திருவுளத்தின்மீது அசையாத பிரமாணிக்கம்.

மிகவும் தாராளமுள்ள ஆண்டவரே, நான் ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு நீர் என்னிடம் ஏராளமானவற்றை ஒப்படைத்துள்ளீர். உமது அருட்கொடைகளைச் செயல்படுத்தும் துணிவை எனக்குத் தாரும். இவ்வாறு நான் உம்முடன் ஒத்துழைப்பதால், எனக்கும் பிறருக்கும் ஆன்மிகச் செல்வங்கள் மிகுதியாகக் கிடைக்கச் செய்தருளும். என் ஆன்மாவிலிருந்து அச்சத்தையும் சோம்பலையும் முற்றிலும் அகற்றியருளும். உமது திருவுளத்தை நிறைவேற்ற நான் முயலும்போது, என்னைத் துணிவாலும் விடாமுயற்சியாலும் நிரப்பியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்


4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்: