మొత్తం 4 సంపుటాలు కాగితపు అట్టతో కూడిన ముద్రిత పుస్తకాలుగా & ఈ-పుస్తకాలుగా అందుబాటులో ఉన్నాయి!

అమెజాన్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ అండ్ నోబుల్ – ఇంకా మరెన్నో!
నరక ద్వారాలను జయించడం
సామాన్య కాలపు ఇరవై ఒకటవ ఆదివారం (సంవత్సరం A)
యేసు కైసరయ ఫిలిప్పి ప్రాంతానికి వెళ్లి, తన శిష్యులను ఇలా అడిగారు: “మనుష్యకుమారుడు ఎవరని ప్రజలు అంటున్నారు?” వారు, “కొందరు బాప్తిస్మ యోహాను అని, మరికొందరు ఏలీయా అని, ఇంకొందరు యిర్మీయా లేదా ప్రవక్తలలో ఒకరని అంటున్నారు” అని జవాబిచ్చారు. ఆయన వారితో, “మరి నేనెవరని మీరు అంటున్నారు?” అని అడిగారు. సీమోను పేతురు, “నీవు క్రీస్తువు, సజీవుడైన దేవుని కుమారుడవు” అని జవాబిచ్చాడు. మత్తయి 16:13–16
కైసరయ ఫిలిప్పితో ముడిపడిన ప్రతీకాత్మక భావం నేటి సువార్తకు కేంద్రబిందువుగా ఉంది. యేసు తన కార్యాలకు కేంద్రంగా చేసుకున్న కఫర్నహూముకు ఉత్తరాన ఉన్న ఈ నగరంలో ప్రధానంగా అన్యదేవతారాధకులు నివసించేవారు. మిథ్యా దేవతల పుణ్యస్థలాలకు ఈ నగరం ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆ దేవతలలో ప్రముఖమైనది పాన్. అతని పేరుమీదనే ఆ ప్రాంతానికి పనియాస్ అని పేరు వచ్చింది; తరువాత అది బనియాస్ అయింది. గ్రీకు దేవుడైన పాన్ను ఒక పెద్ద గుహ, నీటి ఊట సమీపంలోని పుణ్యస్థలంలో ఆరాధించేవారు. ఆ ప్రదేశాన్ని పాతాళలోక ప్రవేశద్వారంగా భావించేవారు. పాన్ ప్రకృతికి, గొర్రెల కాపరులకు, మందలకు, అరణ్య ప్రాంతాలకు, సంతానోత్పత్తికి, గ్రామీణ సంగీతానికి దేవుడని భావించేవారు. అతణ్ణి తరచుగా సగం మనిషి, సగం మేక రూపంలో, కొమ్ములు, గిట్టలతో చిత్రించేవారు. అతడు పాన్ వేణువును వాయించేవాడు. కామం, అల్లకల్లోలం, ఆకస్మిక భయంతో అతనికి సంబంధం ఉందని భావించేవారు. ఆకస్మిక భయాన్ని సూచించే ఆంగ్ల పదం ‘పానిక్’ దీనినుంచే వచ్చింది.
అంతేకాక, మరణించిన చక్రవర్తి సీజర్ అగస్టస్కు అంకితం చేసిన ఆలయం కూడా ఆ నగరంలో ఉండేది. రోమా సామ్రాజ్యమంతటా అతణ్ణి దేవుడిగా ఆరాధించేవారు. ఆధ్యాత్మిక చీకటితో నిండిన ఈ అన్యదేవతారాధనా వాతావరణంలోకే యేసు తన శిష్యులను తీసుకువెళ్లారు. బహుశా రెండు రోజులపాటు సాగిన ఆ ప్రయాణం, చివరికి ఒకే ఒక్క అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన ప్రశ్నకు దారితీసింది.
యేసు ఒక ఉద్దేశంతోనే పన్నెండుమంది శిష్యులను వారికి సుపరిచితమైన మత్స్యకార గ్రామం, యూదులైన పొరుగువారు ఇచ్చే సౌకర్యానికి దూరంగా తీసుకువెళ్లారు. తన ప్రశ్నకు వారు సుపరిచితమైన, సురక్షితమైన వాతావరణంలో కాకుండా, ఆధ్యాత్మిక అయోమయం, విగ్రహారాధనతో నిండిన ప్రదేశంలో సమాధానం ఇవ్వాలని ఆయన కోరుకున్నారు. ఎందుకు? అక్కడ కూడా విశ్వాసాన్ని ప్రకటించడానికి, ఆ ప్రాంతమంతటా వ్యాపించిన చీకటిని దైవకృప ఎదుర్కోవడానికి.
మొదట, ప్రజలు తనను ఎవరని అంటున్నారో ఆయన అడిగారు. వారు, “కొందరు బాప్తిస్మ యోహాను అని, మరికొందరు ఏలీయా అని, ఇంకొందరు యిర్మీయా లేదా ప్రవక్తలలో ఒకరని అంటున్నారు” అని జవాబిచ్చారు. ఆ తరువాత, తన రక్షణకార్యపు అంతరార్థాన్ని తాకే ప్రశ్నను ఆయన అడిగారు: “మరి నేనెవరని మీరు అంటున్నారు?” అది దేవుడు పెట్టిన పరీక్షా క్షణం. సీమోను ప్రగాఢ విశ్వాసంతో ఆ పరీక్షలో నెగ్గాడు: “నీవు క్రీస్తువు, సజీవుడైన దేవుని కుమారుడవు.” యేసు ఇచ్చిన అసాధారణమైన, ఎంతో ప్రభావవంతమైన సమాధానం నేటికీ శాశ్వత ప్రాధాన్యాన్ని కలిగి ఉంది. ఆయన ఇలా ప్రకటించారు:
“యోనా కుమారుడవైన సీమోనూ, నీవు ధన్యుడవు. ఎందుకంటే మాంసరక్తాలు కాదు, పరలోకంలోని నా తండ్రి నీకు దీనిని వెల్లడించారు. కాబట్టి నేను నీతో చెప్పేదేమిటంటే, నీవు పేతురువు. ఈ రాతిపై నా సభను నిర్మిస్తాను. పాతాళలోక ద్వారాలు దానిని జయించలేవు. పరలోక రాజ్యపు తాళపు చెవులను నీకు ఇస్తాను. నీవు భూమిపై దేనిని బంధిస్తావో అది పరలోకంలోనూ బంధించబడుతుంది; నీవు భూమిపై దేనిని విప్పుతావో అది పరలోకంలోనూ విప్పబడుతుంది” (మత్తయి 16:17–19).
ఈ పవిత్ర వచనాలతో యేసు పేతురును ప్రథమ పాపుగా చేసి, అతనిపై తన సభను స్థాపించారు. బైబిలు సంప్రదాయంలో పేరు మారడం అనేది ఒక కొత్త కార్యబాధ్యతను, గుర్తింపును సూచిస్తుంది. యోనా కుమారుడైన సీమోను ఇకపై పేతురు అని పిలువబడవలసి ఉంది—గ్రీకు భాషలో పెట్రోస్ అని, అరమాయిక్ భాషలో కేఫాస్ అని పిలిచే ఈ పేరుకు “రాయి” అని అర్థం. క్రీస్తు సభ నిర్మించబడే దృఢమైన పునాదిగా పేతురు అయ్యాడు. క్రీస్తు దైవాధికారంతో స్థాపించినదానిని ఏ అన్యదేవతా శక్తిగానీ, మిథ్యా దేవతగానీ, భూలోక పాలకుడుగానీ ఎన్నటికీ జయించలేరు.
పాపు పదవి ప్రాముఖ్యం గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఇప్పటికీ, పునీత పేతురు వారసుని ద్వారా సీమోను పలికిన మాటలు ప్రపంచమంతటా ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉన్నాయి: “నీవు క్రీస్తువు, సజీవుడైన దేవుని కుమారుడవు.” దేవుని కుమారుడైన క్రీస్తుకు సాక్ష్యమివ్వడమే పాపుగారి మొదటి, అత్యంత ముఖ్యమైన కర్తవ్యం. కొందరు పాపుగారిలో వ్యక్తిగత బలహీనతలు, మరికొందరిలో పునీతత్వం ఉన్నప్పటికీ, పేతురును, ఆయన వారసులను సభకు దృశ్యమైన పునాదిగా స్థాపించింది యేసే. పరిశుద్ధ పిత కొరకు ప్రార్థించండి. కైసరయ ఫిలిప్పిలోని ఆ తొలి క్షణం నుండి ప్రతి పాపుగారు ఇస్తున్న, కాలానికి అతీతమైన సాక్ష్యంపై నమ్మకం ఉంచండి. ఆ సాక్ష్యం మానవ బలంతో కాదు, క్రీస్తు స్వయంగా చేసిన వాగ్దానంతో నిలుస్తోంది. పాపు పదవిపై విశ్వాసాన్ని ప్రకటించడం అంటే, దానిని స్థాపించి, తన దైవాధికారాన్ని దానికి ప్రసాదించినవానిపై విశ్వాసాన్ని ప్రకటించడమే.
నా ప్రభువా, నీవు క్రీస్తువు, సజీవుడైన దేవుని కుమారుడవు. సీమోనుతో కలిసి నేను ఈ సత్యాన్ని ప్రకటిస్తున్నాను. యోనా కుమారుడైన సీమోనును పేతురుగా—నీ సభకు రాయిగా, పునాదిగా—స్థాపించిన నీపై నా విశ్వాసాన్ని ఉంచుతున్నాను. మానవ బలం లేదా పరిపూర్ణత వల్ల కాదు, నీ శాశ్వత వాగ్దానం వల్లనే నరక ద్వారాలు సభను ఎన్నటికీ జయించలేవని నేను నమ్ముతున్నాను, ప్రకటిస్తున్నాను. మా పరిశుద్ధ పిత అయిన పాపుగారి కొరకు, ఆయన వారసులందరి కొరకు ప్రార్థిస్తున్నాను. పునీత పేతురు తొలిసారి పలికిన విశ్వాస ప్రకటనకు వారిని నిజమైన, విశ్వసనీయమైన సాక్షులుగా చేయుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
అయోమయం మధ్య విశ్వాసం
సామాన్య కాలపు ఇరవై ఒకటవ ఆదివారం (సంవత్సరం B)
యేసు మాటలు వింటున్న ఆయన శిష్యులలో అనేకులు, “ఈ మాట కఠినంగా ఉంది; దీనిని ఎవరు అంగీకరించగలరు?” అన్నారు. తన శిష్యులు దీని గురించి గొణుగుతున్నారని తెలిసిన యేసు వారితో ఇలా అన్నారు: “ఇది మిమ్మల్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేస్తోందా? మరి మనుష్యకుమారుడు తాను ఇంతకుముందు ఉన్న చోటికి ఆరోహణం కావడం మీరు చూస్తే ఏమంటారు? జీవాన్ని ఇచ్చేది ఆత్మయే; శరీరం వల్ల ఏ ప్రయోజనమూ లేదు. నేను మీతో చెప్పిన మాటలు ఆత్మ, జీవం అయి ఉన్నాయి. అయితే మీలో విశ్వసించనివారు కొందరు ఉన్నారు.” యోహాను 6:60–63
యోహాను సువార్తలోని జీవాహార ప్రసంగం నుండి మనం వరుసగా చదువుతున్న ఆదివారాలలో ఇది నాలుగవది, చివరిది కూడా. ఈ గంభీరమైన ప్రసంగం అతి పవిత్ర దివ్యసత్ప్రసాదం గురించి కతోలిక సభకు అత్యంత స్పష్టమైన, లోతైన దైవప్రకటనను అందిస్తుంది. అయినప్పటికీ, లోకదృష్టితో చూస్తే, ఈ ప్రసంగం విఫలమైనట్లుగా ముగుస్తుంది. యేసు మాటలు విన్న అనేకులు ఆయనకు వ్యతిరేకంగా గొణిగి, ఆయన బోధను అంగీకరించడం చాలా కష్టమనే నిశ్చయంతో వెళ్లిపోయారు.
నిజానికి, మానవ హేతుబుద్ధితో మాత్రమే యేసు బోధను అంగీకరించడం అసాధ్యం. తన శరీరరక్తాలు నిజమైన ఆహారపానీయాలని ఆయన దిగ్భ్రాంతి కలిగించే ప్రకటన చేశారు. ఆయన మాటలు విన్నవారు ఆ మాటలను తమ అంతరాత్మతో సమన్వయపరచుకోగల ఏకైక మార్గం విశ్వాసమనే ప్రకృతికి అతీతమైన వరమే. విశ్వాసం ఒక విధమైన ఆరవ ఇంద్రియంలా పనిచేస్తుంది—అది ఒక అంతరంగ జ్యోతి; దాని ద్వారా దేవుడు ఆత్మతో నేరుగా మాట్లాడి, యేసు ప్రకటించిన దాని సత్యాన్ని వెల్లడిస్తారు. విశ్వాసం ద్వారా బుద్ధి గ్రహిస్తుంది, సంకల్పం ఆధ్యాత్మిక నిశ్చయంతో సమ్మతిస్తుంది—రహస్యం ఎదురైనప్పుడు కూడా.
పన్నెండుగురు ఇంకా యేసు మాటల అర్థాన్ని పూర్తిగా గ్రహించకపోయినా, వాటిలోని సత్యాన్ని గుర్తించారు. ఎందుకు? ఎందుకంటే తండ్రి వారి ఆత్మలలో సాక్ష్యమిచ్చారు. ఎలా తెలిసిందో వివరించలేకపోయినా, వారికి తెలుసు. వారు విశ్వసించింది వెంటనే అర్థం చేసుకున్నందువల్ల కాదు; దైవాధికారంతో మాట్లాడిన వ్యక్తిని వారు కలుసుకున్నందువల్ల.
నేటి సువార్త చివరిలో ఇది మరింత స్పష్టమవుతుంది. అనేకమంది శిష్యులు తమ పూర్వ జీవనవిధానానికి తిరిగి వెళ్లిపోయిన తరువాత, యేసు—కలవరపడకుండా, రాజీపడకుండా—పన్నెండుగురి వైపు తిరిగి, “మీరు కూడా వెళ్లిపోవాలనుకుంటున్నారా?” అని అడుగుతారు. మూల గ్రీకు భాషలో, ఈ ప్రశ్నకు ప్రతికూల సమాధానాన్ని ఆశించే ఒక వ్యాకరణ నిపాతాన్ని ఉపయోగించారు. దానిని మరోలా ఇలా చెప్పవచ్చు: “మీరు కూడా వెళ్లిపోరు కదా?” ఇది దుఃఖంతో నిండిన ప్రశ్న, అయినప్పటికీ ఆశాభావంతో కూడినది—ఇది మందలింపు కంటే, కాపరిగా ఆయన ఇచ్చే ఆహ్వానం.
అప్పుడు యేసుకు విశ్వాసంతో కూడిన సమాధానం లభిస్తుంది. పన్నెండుగురి తరఫున సీమోను పేతురు ఇలా సమాధానమిస్తారు: “బోధకుడా, మేము ఎవరి దగ్గరకు వెళ్లాలి? నిత్యజీవపు మాటలు నీ దగ్గరే ఉన్నాయి. నీవు దేవుని పవిత్రుడవని మేము విశ్వసించాము, నిశ్చయించుకున్నాము” (యోహాను 6:68–69). పేతురు చేసిన ఈ విశ్వాస ప్రకటన దివ్యసత్ప్రసాదం గురించి యేసు బోధకే పరిమితం కాదు; అది యేసు ఎవరో అనే మౌలిక సత్యాన్ని చేరుకుంటుంది. యేసు చెప్పినదంతా తనకు అర్థమైందని పేతురు చెప్పడం లేదు; కానీ ఆ మాటలు పలికిన వ్యక్తి ఎవరో ఆయనకు తెలుసు. యేసు దేవుని పవిత్రుడు కనుక, ఆయన బోధించేది ఏదైనా—అది ఎంత కఠినంగా అనిపించినా—నిత్యజీవపు వాక్కుగా స్వీకరించాలి.
మీకు అర్థంకాని రహస్యాలు ఉన్నాయా? మరింత స్పష్టంగా చెప్పాలంటే, మిమ్మల్ని దిగ్భ్రాంతికి, అయోమయానికి గురిచేసే లేదా దేవుని నుండి దూరంగా వెళ్లిపోవాలనే శోధనకు కూడా లోనుచేసే దైవ రహస్యాలు ఉన్నాయా? బాధలు, పరీక్షలు ఎదురైనప్పుడు ఈ శోధన తరచుగా కలుగుతుంది. అలాంటి క్షణాలలో, దేవుడు ఎక్కడ ఉన్నారనీ, ఇంతటి బాధను ఎందుకు అనుమతించారనీ మనం అనుకోవచ్చు. కతోలిక సభ ద్వారా మనకు అందించబడిన విశ్వాస సత్యాలు మనకు ఎదురైనప్పుడు కూడా ఇదే సంఘర్షణ కలగవచ్చు. కొన్నిసార్లు నైతిక బోధలను, విశ్వాసాంశాలను అంగీకరించడం కష్టంగా అనిపించవచ్చు; ఎందుకంటే అవి మనకు సవాలుగా ఉంటాయి లేదా వెంటనే స్పష్టంగా అర్థం కావు.
అలా జరిగినప్పుడు, పేతురు విశ్వాసాన్ని ప్రతిధ్వనింపజేయమని మనకు ఆహ్వానం అందుతుంది—మన ముందున్న రహస్యం స్పష్టమైపోయినందువల్ల కాదు, దేవుని పవిత్రుడైన ఆయనను మనం విశ్వసిస్తున్నందువల్ల. యేసును విశ్వసించడం, అయోమయం, కష్టాల మధ్య కూడా ఆయనపై నమ్మకం ఉంచేలా మనల్ని నడిపిస్తుంది.
ఈ రోజు సీమోను పేతురు చేసిన విశ్వాస ప్రకటనను ధ్యానించి, దానిని మీ సొంత ప్రకటనగా చేసుకోండి. అయోమయం, సందేహం లేదా ఆధ్యాత్మిక సంఘర్షణ మీకు ఎదురైనప్పుడు, వెనక్కి తగ్గకండి; నమ్మకం ఉంచండి. పేతురుతో కలిసి, “ప్రభువా, నేను ఎవరి దగ్గరకు వెళ్లాలి?” అని చెప్పండి. మీకు అర్థం కానప్పుడు కూడా క్రీస్తును అంటిపెట్టుకుని ఉండండి—ఎందుకంటే ఆయన మాటలు ఆత్మ, జీవం అయి ఉన్నాయి; ఆయన మాత్రమే దేవుని పవిత్రుడు.
నా ప్రభువా, నా దేవా, నేను నిన్ను నిజంగా విశ్వసిస్తున్నాను; నా అవిశ్వాసాన్ని తొలగించడానికి సహాయం చేయి. జీవిత రహస్యాలు, నీవు వెల్లడించిన రహస్యాలు నాకు ఎదురైనప్పుడు, నాకు అర్థం కానప్పుడు కూడా విశ్వసించే కృపను ప్రసాదించు. నాకు అన్నీ అర్థమయ్యాయని కాదు, దేవుని పవిత్రుడవైన నీవు ఎవరో నాకు తెలుసు, నీపై నమ్మకం ఉంది కాబట్టి నేను విశ్వసించేలా చేయి. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
జీవితాంతం సాగే మన తీర్థయాత్ర
సామాన్య కాలపు ఇరవై ఒకటవ ఆదివారం (సంవత్సరం C)
యేసు పట్టణాల గుండా, గ్రామాల గుండా బోధిస్తూ యెరూషలేము వైపు ప్రయాణం సాగించాడు. ఒకరు ఆయనను, “ప్రభువా, కొద్దిమంది మాత్రమే రక్షణ పొందుతారా?” అని అడిగారు. ఆయన వారితో ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: “ఇరుకైన ద్వారం గుండా ప్రవేశించడానికి శ్రమించండి. ఎందుకంటే, నేను మీతో చెబుతున్నాను, చాలామంది ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నిస్తారు, కానీ వారికి తగినంత బలం ఉండదు.” లూకా 13:22–24
లూకా 9:51–19:28 భాగాన్ని అనేకమంది పండితులు యాత్రా కథనంగా పేర్కొంటారు. అది ఈ ప్రకటనతో ప్రారంభమవుతుంది: “ఆయన పరలోకానికి కొనిపోబడే రోజులు సమీపించినప్పుడు, యెరూషలేముకు ప్రయాణించాలని ఆయన దృఢంగా నిశ్చయించుకున్నారు…” (లూకా 9:51). యేసు గాడిదపై స్వారీ చేస్తూ పవిత్ర నగరంలో విజయోత్సాహంతో ప్రవేశించడంతో అది ముగుస్తుంది. అప్పుడు ప్రజాసమూహాలు ఆయన ముందు తాటిమట్టలు పరుస్తూ, “ప్రభువు పేరిట వచ్చే రాజు స్తుతింపబడుగాక!” అని ప్రకటిస్తారు (లూకా 19:38).
ఈ చివరి ప్రయాణమంతటా యేసు మరింత అత్యవసర భావంతో బోధిస్తారు, అద్భుతాలు చేస్తారు, ఉపమానాల ద్వారా ఉపదేశిస్తారు, వ్యతిరేకతను ఎదుర్కొంటారు. వీటన్నిటి మధ్య రాబోయే వాటికి తన శిష్యులను సిద్ధం చేస్తారు. తన శ్రమలు, మరణం, పునరుత్థానం ద్వారా తండ్రి చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి సిద్ధమవుతూ, ఆయన పలికే ప్రతి మాట, చేసే ప్రతి కార్యం సిలువ వైపే సాగుతాయి. ఈ తీర్థయాత్ర భౌతిక ప్రయాణాన్ని అధిగమించి, విమోచనకు నిర్ణయాత్మకమైన ఘడియ వైపు సాగే ఆధ్యాత్మిక ప్రస్థానంగా మారుతుంది.
అనేక విధాలుగా, లూకా యాత్రా కథనం మన జీవిత ప్రయాణాన్ని—లేదా తీర్థయాత్రను—చిత్రిస్తుంది. సువార్త ఎల్లప్పుడూ మన అత్యవసర ధ్యాసగా ఉండాలి. అయినప్పటికీ, సిలువపై యేసు అర్పించిన సర్వోన్నత బలిని అనుసరించాలనే మన ఉత్సాహం, దృఢనిశ్చయం నిరంతరం పెరుగుతూ ఉండాలి. జీవితం సాగుతున్న కొద్దీ, మన ధ్యాసను కోల్పోవడం, మన నిశ్చయంలో తడబడడం, విశ్వాసంతోనూ త్యాగపూరిత ప్రేమతోనూ కూడిన జీవితంలో మరింత లోతుగా ప్రవేశించడానికి బదులుగా సౌఖ్యాన్ని లేదా ఇహలోక ప్రతిఫలాలను వెదకడం సులభమే.
నేటి సువార్తలో ఒకరు యేసును ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్న అడుగుతారు: “ప్రభూ, రక్షణ పొందేవారు కొద్దిమందేనా?” ఆయన సమాధానం మన హృదయాల్లో మరింత దృఢనిశ్చయాన్ని, అత్యవసర భావాన్ని రేకెత్తించాలి. ఆయన ఇలా సమాధానమిస్తారు: “ఇరుకైన ద్వారం గుండా ప్రవేశించడానికి శ్రమించండి. ఎందుకంటే, నేను మీతో చెబుతున్నాను, అనేకమంది ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నిస్తారు, కానీ వారికి తగినంత శక్తి ఉండదు.”
యేసు చెప్పే ఆ “అనేకమంది” ఎవరు? గొర్రెలకు నిజమైన ద్వారమైన ఆయన ద్వారా ప్రవేశించడానికి శ్రమించేవారే వారు: “నేనే ద్వారాన్ని. నా ద్వారా ప్రవేశించే వారెవరైనా రక్షణ పొందుతారు…” (యోహాను 10:9). “శ్రమించండి” అని అనువదించిన గ్రీకు పదం ఆధ్యాత్మిక పోరాటాన్ని సూచిస్తుంది—ఒక క్రీడాకారుని వలె తీవ్రమైన, క్రమశిక్షణతో కూడిన ప్రయత్నాన్ని సూచిస్తుంది. అత్యుత్తమ క్రీడాకారులు అతి చిన్న విషయాల్లో కూడా పరిపూర్ణత సాధించడానికి అలుపెరుగక శ్రమిస్తారు. మన తీర్థయాత్రలోనూ అలాగే ఉండాలి. ఈ పరుగు ముగింపు గమ్యం పరలోకం; ఈ పరుగు జీవితకాలమంతా సాగుతుంది. ఈ పరుగు ఏమిటో మనం అర్థం చేసుకోకపోతే, దానిని అసలు ప్రారంభించకపోవచ్చు. మనం తడబడినా, సోమరితనానికి లోనైనా, దానిని పూర్తిచేయలేకపోవచ్చు.
యేసు మాటల ఉద్దేశం భయాన్ని రేకెత్తించడం కాదు; మన నిశ్చింత భావం నుండి మనల్ని మేల్కొలపడం. “ఇరుకైన ద్వారం” ఒక అడ్డంకి కాదు, ఒక ఆహ్వానం—ఉద్దేశపూర్వకంగా శిష్యజీవితం గడపడానికి, ప్రతిరోజూ ఆత్మత్యాగం చేయడానికి, అచంచలమైన విశ్వసనీయతతో జీవించడానికి ఇచ్చే పిలుపు. ప్రేమకు, వినయానికి, సత్యానికి విరుద్ధమైన ప్రతిదానికీ అందులో చోటు లేదు కాబట్టి అది ఇరుకైనది. మన ప్రయాణంలో గర్వం, స్వార్థం, పాపం అనే భారాలను నిరంతరం వదిలించుకోవాలి. అప్పుడు సంపూర్ణ విధేయతతో తన ప్రాణాన్ని అర్పించిన క్రీస్తు అనే ద్వారంతో ఐక్యమై, ఏ భారమూ అడ్డురాకుండా ఆ ద్వారం గుండా ప్రవేశించగలుగుతాము.
అంతేకాక, మన హృదయం పూర్తిగా యేసుకు అనుగుణంగా రూపుదిద్దుకోకుండా, కేవలం ఆయన బోధలు వినడం, ఆయన సభ ఆరాధనల్లో పాల్గొనడం, ఆయన సంస్కారాలను స్వీకరించడం కూడా సరిపోతాయని మనం భావించకూడదు. సువార్తలో బయట మిగిలిపోయినవారు, “మేము నీతో కలిసి తిన్నాము, త్రాగాము” అని వేడుకుంటారు. అయినా యజమాని, “మీరు ఎక్కడి నుండి వచ్చారో నాకు తెలియదు” అని సమాధానమిస్తారు. నిజమైన శిష్యత్వానికి క్రీస్తుతో బాహ్య పరిచయం మాత్రమే కాక, కృప, హృదయపరివర్తన, త్యాగపూరిత ప్రేమ ద్వారా ఆయనతో అంతరంగ ఐక్యత కూడా అవసరమని ఇది మనకు గంభీరంగా గుర్తుచేస్తుంది.
కొనసాగుతున్న మీ విశ్వాస తీర్థయాత్ర గురించి ఈరోజు ధ్యానించండి. సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ, పరలోక యెరూషలేము వైపు క్రీస్తుతో కలిసి నడవాలనే మీ నిశ్చయాన్ని మరింత దృఢపరచుకుంటున్నారా? ఎంత మూల్యం చెల్లించవలసి వస్తుందో లెక్కించకుండా మీ జీవితాన్ని అర్పించడానికి అంతకంతకూ మరింత సిద్ధమవుతున్నారా? లేక శ్రమించమని మీకు పిలుపు వచ్చినప్పుడు, పక్కదారులు పడుతూ, ధ్యాస మళ్లుతూ, విశ్రాంతి తీసుకోవాలనే ప్రలోభానికి లోనవుతున్నారా? పోరాటానికి భయపడకండి—దానిని స్వీకరించండి. క్రమశిక్షణతోనూ నమ్మకంతోనూ పట్టుదలగా కొనసాగండి. ఇరుకైన ద్వారంపై మీ చూపును నిలిపి ఉంచండి. అప్పుడు దేవుని రాజ్యంలోని నిత్యానందంలోకి స్వాగతం పొందేవారిలో మీరు కూడా ఉంటారు.
దృఢసంకల్పం గల నా ప్రభువా, మా కోసం స్వచ్ఛందంగా నీ ప్రాణాన్ని అర్పించిన స్థలమైన యెరూషలేము వైపు నీ ప్రయాణంలో నీవు ఎన్నడూ తడబడలేదు. నా జీవిత తీర్థయాత్రలో నేను నడుస్తుండగా, అదే అచంచలమైన దృఢనిశ్చయాన్ని నాకు దయచేయి. విశ్వసనీయతతోనూ నమ్మకంతోనూ ప్రేమకు సంబంధించిన ప్రతి చిన్న విషయంలో పరిపూర్ణతను సాధిస్తూ, నిన్ను అనుసరించడానికి నా హృదయమంతటితో నేను శ్రమించుదును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
యేసు ప్రేమపూర్వక గద్దింపులు
సామాన్య కాలంలోని ఇరవై ఒకటవ వారం సోమవారం
“కపటులైన ధర్మశాస్త్రులారా, పరిసయ్యులారా, మీకు శ్రమ! మీరు ప్రజల ఎదుట పరలోక రాజ్యానికి తాళం వేస్తున్నారు. మీరు లోపలికి ప్రవేశించరు; ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నించేవారినీ లోపలికి రానివ్వరు.” మత్తయి 23:13
నేటి సువార్తలో యేసు ఏమాత్రం వెనుకాడకుండా మాట్లాడతారు. ఆయన ధర్మశాస్త్ర బోధకులను, పరిసయ్యులను కపటులు, గుడ్డి మార్గదర్శకులు, గుడ్డి మూర్ఖులు, అంధులు అని పిలుస్తారు. తప్పుదారి పట్టిన ఈ మతనాయకుల పట్ల ఆయనకున్న అచంచలమైన ప్రేమ నుండే ప్రతి విమర్శ వచ్చింది.
ఒకరిని మూర్ఖుడనీ కపటుడనీ పిలవడం దైవప్రేమతో చేసిన కార్యం ఎలా అవుతుందో మొదట్లో అర్థం చేసుకోవడం కష్టమే. అయినా అది ప్రేమకార్యమే. ప్రేమ అనేక రూపాల్లో వ్యక్తమవుతుంది; ప్రేమించబడే వారి అవసరాలే దానికి ఎల్లప్పుడూ దిశానిర్దేశం చేస్తాయి. నిజమైన ప్రేమ, అంటే గ్రీకు భాషలో అగాపే అని పేర్కొనే క్రైస్తవ ప్రేమ, “అందరికీ ఒకే విధంగా సరిపోయే” భావోద్వేగం కాదు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, క్రైస్తవ ప్రేమ అనేది ఎల్లప్పుడూ చిరునవ్వు చిందిస్తూ, మృదువుగా మాట్లాడుతూ, అడుగుపెట్టిన ప్రతి గదిలో ఉల్లాసం నింపే అంతరంగ వైఖరి మాత్రమే కాదు. కొన్నిసార్లు ప్రేమ దృఢమైన, పదునైన గద్దింపును కూడా కోరుతుంది. అది గర్వం దెబ్బతినడం వల్లనో, అదుపులేని కోపం వల్లనో కాదు; ఆ సమయంలో ఆ వ్యక్తి మనస్సాక్షిని మేల్కొలిపి, హృదయపరివర్తనకు ప్రేరేపించడానికి నిజంగా అవసరమైనది అదే కాబట్టి.
అంతేకాక, క్రైస్తవ ప్రేమ ఎన్నడూ హేతువిరుద్ధంగా ఉండదు. అంటే, ప్రేమలోని భావోద్వేగం మనల్ని తన ఆధీనంలోకి తీసుకొని, మన చర్యలను నడిపించే శక్తిగా మారదు. దానికి బదులుగా, క్రైస్తవ ప్రేమ ఎల్లప్పుడూ హేతుబుద్ధి వెలుగులో, కృప మార్గదర్శకత్వంలో, ఎదుటివారి నిత్య శ్రేయస్సును లక్ష్యంగా చేసుకొని మన సంకల్పంతో చేసే కార్యంగా ఉంటుంది. ఎదుటివారి ఆత్మకు ఏది మేలైనదో అది వివేచించి, కఠినమైన సత్యాన్ని చెప్పవలసి వచ్చినా సరే, ధైర్యంగా ఆ మేలును అందిస్తుంది. ఈ సువార్త భాగంలో యేసు సరిగ్గా ఇదే చేశారు. ధర్మశాస్త్రులు, పరిసయ్యులు తమ హృదయాలను కఠినపరచుకొని, ఇతరులను తప్పుదారి పట్టిస్తూ, రక్షణకు దారితీసే నిజమైన మార్గాన్ని చూడలేకపోతున్నారని ఆయన చూశారు. ఆ సందర్భంలో మృదువైన మాట ఏ ప్రభావమూ చూపేది కాదు. వారిని గట్టిగా నిలదీయవలసిన అవసరం ఉంది.
ఇది కొంత తాత్త్వికంగా అనిపించినప్పటికీ, సువార్తను పంచుకోవడం, పవిత్రతలో ఎదగడం అనే మన ధ్యేయానికి నిజమైన ప్రేమను అర్థం చేసుకోవడం ఎంతో కీలకం. మాట వినని బిడ్డను సరిదిద్దవలసిన తల్లిని లేదా తండ్రిని గురించి ఆలోచించండి. బిడ్డ స్వార్థంతో లేదా తిరుగుబాటు ధోరణితో ప్రవర్తించినప్పుడు, ప్రేమ ఆ బిడ్డను సరిదిద్దాలని కోరుతుంది—అది ద్వేషంతోనో, చిరాకుతోనో, అహంకారంతోనో కాదు—ఆ బిడ్డను సద్గుణాలలో తీర్చిదిద్దే బాధ్యత తల్లిదండ్రులకు అప్పగించబడింది కాబట్టి. అలాంటి సందర్భాలలో క్రమశిక్షణ ప్రేమకు విరుద్ధం కాదు; అది కార్యరూపం దాల్చిన ప్రేమ.
ధర్మశాస్త్రులు, పరిసయ్యులు చిన్నపిల్లలు కాకపోయినా, వారు పిల్లచేష్టలతో, అహంకారంతో, ఆధ్యాత్మికంగా అస్తవ్యస్తమైన రీతిలో ప్రవర్తించారు. వారు ఉద్దేశపూర్వకంగా అపరిపక్వతను ఎంచుకొని, గర్వంతో మొండిగా ఉండి, కృపను చూడలేని అంధులుగా మారారని చెప్పవచ్చు. అందుకే దివ్య బోధకుడైన యేసు వారితో ముఖస్తుతితోనో, వారిని బుజ్జగిస్తూనో వ్యవహరించలేదు; పవిత్రమైన గద్దింపులో వ్యక్తమయ్యే కఠినమైన ప్రేమతో వ్యవహరించారు. ఆయన ఉద్దేశం వారిని ఖండించడం కాదు, మనఃపరివర్తనకు నడిపించడం. ఆయన పలికిన కఠినమైన మాటలు వారి కఠిన హృదయాలను ఛేదించి, వారిని సత్యపు వెలుగులోకి ఆకర్షించడానికే ఉద్దేశించబడ్డాయి.
మీ జీవితంలో కేవలం భావోద్వేగాలతోనే కాక, మీ చేతలతో మీరు ఎవరిని ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నారు? మీరు ఎవరిపట్ల అత్యంత ప్రత్యక్షంగా, హృదయపూర్వకంగా ప్రేమను ఆచరించాలని దేవుడు కోరుతున్నారు? కొన్ని సందర్భాలలో, దేవుని ఆప్యాయమైన ఆదరణ అవసరమైన వ్యక్తిని స్వాగతిస్తూ, ఎంతో ఆత్మీయమైన, సహానుభూతితో నిండిన కరుణ ద్వారా ఆ ప్రేమ వ్యక్తమవుతుంది. మరికొన్ని సందర్భాలలో, దృఢమైన దయతోనూ వినయంతోనూ మృదువుగా సవాలు చేయవలసి ఉంటుంది. ఇంకొన్ని సందర్భాలలో, గట్టిగా గద్దించవలసి రావచ్చు—అది ఎదుటివారి హృదయంపై తీర్పు కాదు, వారి చర్యలపై గద్దింపు—వారు వినవలసిన సత్యం విషయంలో అచంచలమైన స్పష్టతతోనూ, ఆ సత్యానికి విధేయతతోనూ చేసే గద్దింపు.
మీరు ఆచరించడానికి పిలువబడిన ప్రేమ గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఆ దివ్యప్రేమ అనే వరాన్ని అత్యంత అవసరమైనవారికి అందించాలని సంకల్పించండి. ప్రేమ కృపలో వేళ్లూనుకొని, వివేకంతో నడిపించబడి, క్రీస్తు ప్రేమతో నిండినప్పుడు, అది ఎన్నడూ మృదుత్వం లేని ధైర్యంగానో, కరుణ లేని సత్యంగానో ఉండదు. కష్టమైనప్పుడు కూడా క్రైస్తవ ప్రేమ యొక్క సంపూర్ణతతో ఇతరులను ప్రేమించాలని సంకల్పించండి. అవసరమైనప్పుడు సత్యం పలకండి, వినయంతో సరిదిద్దండి, ఎప్పుడు సవాలు చేయాలో, ఎప్పుడు ఓదార్చాలో వివేచించండి. అలా చేయడం ద్వారా, అత్యంత అవసరమైన రూపంలో అందించబడే క్రీస్తు ప్రేమలో మీరు పాలుపంచుకుంటారు.
నా ప్రేమగల ప్రభువా, నీవు సేవ చేసినవారికి అత్యంత అవసరమైన రూపంలోనే ఎల్లప్పుడూ ప్రేమను వ్యక్తపరిచావు. ప్రేమతో గద్దించావు, కరుణతో ఓదార్చావు, సత్యంతో బోధించావు. నీ దివ్యప్రేమకు నేను సాధనంగా మారేలా నీ పవిత్ర హృదయాన్ని నాకు దయచేయి—సత్యం అవసరమైనప్పుడు మాట్లాడటానికి, మౌనమే మరింత బలంగా పలికేటప్పుడు మౌనంగా ఉండటానికి, ఎల్లప్పుడూ నీ పవిత్ర చిత్తానికి అనుగుణంగా నడుచుకోవడానికి నాకు తోడ్పడు. ప్రియమైన ప్రభువా, అనేక ఆత్మలను తిరిగి నీ వద్దకు ఆకర్షించడానికి నన్ను ఉపయోగించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
ప్రేమతో నిలదీయడం
సామాన్య కాలము ఇరవై ఒకటవ వారంలోని మంగళవారం
యేసు ఇలా అన్నారు: “కపటులైన ధర్మశాస్త్రులారా, పరిసయ్యులారా, మీకు శ్రమ! మీరు పుదీనా, శతపుష్పి, జీలకర్రలలో పదియవ వంతు చెల్లిస్తున్నారు; కానీ ధర్మశాస్త్రంలోని మరింత ముఖ్యమైన విషయాలైన న్యాయాన్ని, కరుణను, విశ్వసనీయతను నిర్లక్ష్యం చేశారు. మిగిలినవాటిని నిర్లక్ష్యం చేయకుండా, వీటిని మీరు ఆచరించి ఉండవలసింది. దోమను వడగట్టి, ఒంటెను మింగే అంధ మార్గదర్శకులారా!” మత్తయి 23:23–24
నిన్న, ఈ రోజు, రేపటి పఠనాలలో కతోలిక సభ మత్తయి సువార్తలోని 23వ అధ్యాయాన్ని దాదాపు పూర్తిగా మన ముందుంచుతుంది. అందులో యేసు ధర్మశాస్త్రులను, పరిసయ్యులను తీవ్రంగా ఖండించడం కనిపిస్తుంది. ఈ నిలదీత పాస్కా వారంలో, అంటే ఆయన శ్రమలు, మరణానికి ముందు రోజులలో, దేవాలయ ప్రాంగణంలో జరిగింది. మనం ఇప్పుడు మట్టల ఆదివారంగా స్మరించుకునే రోజున యెరూషలేములోకి విజయోత్సాహంతో ప్రవేశించిన తరువాత, యేసు ఆ తరువాతి రోజులలో బోధిస్తూ, స్వస్థపరుస్తూ, మతనాయకుల నుంచి పెరుగుతున్న వ్యతిరేకతను ఎదుర్కొంటూ గడిపారు. మొదట ఆయన దేవాలయాన్ని శుద్ధి చేస్తూ, నాణేలు మార్చేవారి బల్లలను పడద్రోసి, “నా మందిరం ప్రార్థనా మందిరంగా ఉండాలి, కానీ మీరు దానిని దొంగల గుహగా చేస్తున్నారు” అని ప్రకటించారు (మత్తయి 21:13). ఆ తరువాతి రోజులలో ప్రధాన యాజకులు, ధర్మశాస్త్రులు, హేరోదీయులు, పెద్దలు, పరిసయ్యులు ఆయనను సవాలు చేశారు. వారిని తనవైపు తిప్పుకోవాలనే ప్రయత్నంలో ఆయన ఒక్కొక్కరికి అచంచలమైన స్పష్టతతో సమాధానమిస్తూ—దృఢంగా, అయినా ప్రేమతో వారిని గద్దించారు.
ఈ ప్రత్యేక సందర్భంలో, ధర్మశాస్త్రులు, పరిసయ్యులు బయటికి నీతిమంతులుగా కనిపిస్తూ, “ధర్మశాస్త్రంలోని మరింత ముఖ్యమైన విషయాలైన న్యాయతీర్పును, కరుణను, నిష్ఠను” నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నందుకు యేసు వారిని ఖండిస్తున్నారు. వారు “దోపిడీతో, స్వీయ భోగలాలసతో నిండివున్నారు” అని నిందిస్తూ, వారి బాహ్య భక్తికీ అంతరంగ అవినీతికీ మధ్య ఉన్న వైరుధ్యాన్ని వెల్లడిస్తున్నారు. పుదీనా, సోపు, జీలకర్ర వంటి అతి చిన్న సుగంధ మొక్కలలో సైతం పదియవ వంతు ఇవ్వడంలో ఎంతో శ్రద్ధ చూపినా, ధర్మశాస్త్రపు హృదయమైన దేవుని పట్ల, పొరుగువారి పట్ల ప్రేమను వారు విస్మరించారు. వారి ఆధ్యాత్మిక అంధత్వం వల్ల న్యాయాన్ని, కరుణను పట్టించుకోకుండా, చిన్న చిన్న మతాచార వివరాలపైనే దృష్టి నిలిపారు. వారిని “అంధ మార్గదర్శకులు” అని పిలవడం ద్వారా, నీతికి సంబంధించిన లోతైన కర్తవ్యాలను తామే స్వీకరించకుండా ఇతరులపై భారాలు మోపుతున్న నాయకులుగా వారి వైఫల్యాన్ని యేసు బయటపెడుతున్నారు.
ఈ మందలింపు కోపం నుంచి కాదు, ప్రేమ నుంచి పుట్టింది. బాహ్య కార్యాలు నిజంగా పవిత్రమైనవిగా ఉండేలా హృదయాన్ని శుద్ధి చేసుకోవాలని, అంతరంగ పరివర్తన చెందాలని యేసు వారిని పిలుస్తున్నారు. దోమను వడగట్టి ఒంటెను మింగే ఉపమానం, వారి ప్రాధాన్యాలు ఎంత తారుమారయ్యాయో స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. మన మతాచారాలు కృపలో వేరూని ఉన్నాయా, లేక బాహ్య ప్రదర్శన, అలవాటు వల్ల నడుస్తున్నాయా అని పరిశీలించుకోమని యేసు వారినీ, మనలనూ సవాలు చేస్తున్నారు. దేవునిపట్ల నిజమైన నిష్ఠకు, ఆచారాలను నమ్మకంగా పాటించడంతోపాటు ఆ కార్యాలకు అర్థాన్నిచ్చే అవసరమైన సద్గుణాలు కూడా కావాలి. ఈ నాయకులను నిలదీస్తూ, యేసు వారికి అందించేది శిక్షావిధి కాదు; తన శ్రమలు ప్రారంభమయ్యేలోపే వారి హృదయాలను మేల్కొలిపేందుకు ఉద్దేశించిన కరుణామయమైన హెచ్చరిక.
ఈ ముఖాముఖిలో ప్రత్యేకంగా కనిపించేది యేసు మందలింపుల తీవ్రత, ఏమాత్రం తగ్గని వాటి దృఢత్వం. ఆయన వారిని వేషధారులు అని, అంధ మార్గదర్శకులు అని పిలుస్తూ, బయట శుభ్రంగా ఉండి లోపల మురికితో నిండిన పాత్రలతో పోలుస్తున్నారు. ఇవి అస్పష్టమైన విమర్శలు కావు; సూటిగా తాకే ప్రవచనాత్మక హెచ్చరికలు. పూర్వకాల ప్రవక్తలవలె, పైపై మతాచరణ కంటే ఎక్కువగా యేసు కోరుతున్నారు—హృదయశుద్ధిని ఆయన కోరుతున్నారు. ప్రతి మందలింపూ, కార్యాలనూ ఉద్దేశాలనూ చూసే ఆయన నుంచి వచ్చే పశ్చాత్తాప పిలుపు. విచారకరంగా, ఆయన మాటలు విన్న అనేకులు వాటికి స్పందించడానికి నిరాకరించారు.
యేసు మాటల గాంభీర్యాన్ని గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. ధర్మశాస్త్రులలో, పరిసయ్యులలో చాలామంది ఆయన మందలింపులను తిరస్కరించినట్లు కనిపించినా, ప్రతి తరంవారు వాటిని తమ జీవితాలకు అన్వయించుకునేలా అవి పవిత్ర గ్రంథంలో నమోదు చేయబడ్డాయి. అవి మిమ్మల్ని నిరుత్సాహపరచడానికి కాదు, పరివర్తనకు ప్రేరేపించడానికి మీతోనే చెప్పిన మాటలుగా వినండి. ప్రతి విషయంలోనూ మనం ధర్మశాస్త్రులను, పరిసయ్యులను పోలి ఉండకపోయినా, మన ఆధ్యాత్మిక ఆత్మసంతృప్తిని ఎదుర్కోవడం మనందరికీ మేలు చేస్తుంది. ఇది కష్టమైన సాధన కావచ్చు. అయితే యేసు మాటలు మనలను స్వస్థపరచి, ఆయనకు మరింత చేరువ చేయడానికేనని గుర్తించి, వినయంతో, నమ్మకంతో దీన్ని చేపట్టినప్పుడు, అది మరింత లోతైన కృపకు దారిగా మారుతుంది. నిజమైన సద్గుణం వర్ధిల్లేలా, అహంకారపు లేదా నిర్లక్ష్యపు అతి చిన్న కలుపు మొక్కలను సైతం పెకలిస్తూ, ఆయన మందలింపులు మీలో వేరూననివ్వండి.
అత్యంత కరుణామయుడవైన ప్రభువా, ధర్మశాస్త్రుల పట్ల, పరిసయ్యుల పట్ల నీ ప్రేమ ఎంతో లోతైనది, ప్రగాఢమైనది. అందుకే వారు తమ సొంత నీతిపై ఆధారపడటాన్ని విడిచి, నీ కృప ద్వారా వచ్చే నీతివైపు తిరిగేలా, వారి హృదయ కాఠిన్యాన్ని నిలదీస్తూ, నీవు వారిని విడువకుండా వెంబడించావు. నీ ప్రేమపూర్వక మందలింపులను స్వీకరించి, నా జీవితానికి అన్వయించుకునే వినయాన్ని నాకు దయచేయి. తద్వారా నాలో నిజమైన పశ్చాత్తాపం కలిగి, రూపాంతరం కలిగించే నీ కృపకు నా హృదయం సారవంతమైన నేలగా మారుగాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
యేసు చివరి బహిరంగ ప్రసంగం
సామాన్య కాలపు ఇరవై ఒకటవ వారంలోని బుధవారం
యేసు ఇలా అన్నారు: “ధర్మశాస్త్రులారా, పరిసయ్యులారా, వేషధారులారా, మీకు శ్రమ! మీరు సున్నం కొట్టిన సమాధులవంటివారు. అవి బయటికి అందంగా కనిపిస్తాయి, కానీ లోపల చనిపోయినవారి ఎముకలతోనూ, అన్ని రకాల మలినాలతోనూ నిండి ఉంటాయి. అలాగే మీరు బయటికి నీతిమంతులుగా కనిపిస్తారు, కానీ లోపల వేషధారణతోనూ దుష్కార్యాలతోనూ నిండి ఉన్నారు.” మత్తయి 23:27–28
వరుసగా మూడవ రోజు, ధర్మశాస్త్రులను, పరిసయ్యులను యేసు తీవ్రంగా ఖండించిన మాటలను మనం చదువుతున్నాము. ఈ మత నాయకులు వినవలసిన మాటలు సరిగ్గా ఇవే—వారు తమ సొంత నీతిపై ఉంచుకున్న గర్వం నుంచి మేల్కొని, పశ్చాత్తాపపడి, త్వరలోనే ఆయన సిలువ నుంచి పొంగిపొరలనుండే అపారమైన కృపను స్వీకరించేలా ఇచ్చిన బలమైన ఔషధం వంటివి ఈ మాటలు. ఆయన మందలింపులు దిగ్భ్రాంతి కలిగించేలా అనిపించినా—ముఖ్యంగా వాటిని మొదటిసారి విన్నవారికి—మనం వాటిని దిగ్భ్రాంతితో కాక, వినయంతో, స్వీకరించడానికి సిద్ధమైన మనసుతో అంగీకరించి, మన సొంత ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణానికి అన్వయించుకోవాలి.
ఈ సుదీర్ఘ ఖండన ముగిసిన వెంటనే, యేసు తన అంతరంగం వైపు మళ్లి, యెరూషలేము గురించి, ముఖ్యంగా తాను అప్పుడే సంబోధించిన నాయకుల కఠిన హృదయాల గురించి, హృదయవిదారకంగా విలపిస్తున్నారు. నేటి సువార్తలో చేర్చబడకపోయినా, ఆ వెంటనే వచ్చే వచనం ఆయన దుఃఖాన్ని వెల్లడిస్తుంది: “యెరూషలేమా, యెరూషలేమా, ప్రవక్తలను చంపుతూ, నీ వద్దకు పంపబడినవారిని రాళ్లతో కొట్టే దానా, కోడి తన పిల్లలను రెక్కల క్రింద చేర్చుకున్నట్లు, నీ పిల్లలను ఒక్కచోట చేర్చుకోవాలని ఎన్నిసార్లు తపించాను! కానీ నీవు ఇష్టపడలేదు!” (మత్తయి 23:37). ఈ వాత్సల్యపూరితమైన దృశ్యం యేసు దివ్యహృదయాన్ని దర్శింపజేస్తుంది—అంతకుముందే ఏమాత్రం తగ్గకుండా అటువంటి మందలింపులను పలికినది కూడా అదే హృదయం.
ఈ దృశ్యాన్ని తలచుకోండి: ఒక కోడి తన పిల్లలను తన రెక్కల కిందకు చేర్చుకుంటోంది. సహజ ప్రవృత్తితో తల్లికోడి తన పిల్లలకు అండగా నిలుస్తుంది; వాటిని కాపాడటానికి తన ప్రాణాన్ని కూడా పణంగా పెడుతుంది. సృష్టిలో ఆ ప్రవృత్తిని ఉంచడం ద్వారా దేవుడు తన దివ్యప్రేమ ఎలాంటిదో కొంతవరకు వెల్లడిస్తున్నాడు. ఆయన కూడా మనల్ని తన దగ్గరకు చేర్చుకోవాలని, మనకు అండగా నిలవాలని, నిత్యమైన హాని నుండి మనల్ని రక్షించాలని తపిస్తున్నాడు. ఏదీ—మన హృదయ కాఠిన్యం కూడా—తన కరుణామయ ఆలింగనాన్ని మనకు అందించకుండా ఆయనను ఆపలేదు. అయినా, తల్లి నుండి దూరంగా వెళ్లిపోయే కోడిపిల్ల ఆమె రక్షణను కోల్పోయినట్లే, క్రీస్తు పిలుపును ప్రతిఘటించినప్పుడు మనం కూడా ఆయన రక్షణను కోల్పోతాము. ఆయన విలాపానికి మూలం కోపం కాదు; తన దగ్గరకు చేరి రక్షణ పొందటానికి ఇష్టపడనివారి పట్ల దుఃఖమే. ఆయన అత్యంత కఠినమైన గద్దింపులు కూడా ప్రేమతో మండే హృదయం నుండే ప్రవహిస్తాయి.
ఈ మాటలు మొదట ధర్మశాస్త్ర బోధకులను, పరిసయ్యులను ఉద్దేశించి పలికినవే అయినా, అవి మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ వర్తిస్తాయి. మనల్ని సురక్షితంగా తన సంరక్షణలోకి తీసుకురావడానికి దేవుడు ఏ ప్రయత్నానికీ వెనుకాడడు. మృదువైన కనికరం మన హృదయాలను కదిలిస్తే, ఆయన మనకు దానినే అందిస్తాడు. మనకు అవసరమైనది కఠినమైన గద్దింపు అయితే, దానినీ అందిస్తాడు. ఆయన మనల్ని మృదుత్వంతో ఆకర్షించినా, దృఢత్వంతో సరిదిద్దినా, ఆయన ఉద్దేశం ఎల్లప్పుడూ ఒక్కటే: పాపం నుండి, తన నుండి శాశ్వతంగా వేరుపడటం నుండి మనల్ని కాపాడి, కృపారాజ్యంలోకి మనల్ని ఆకర్షించడం.
ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, మత్తయి సువార్తలో యేసు బహిరంగంగా చేసిన చివరి ప్రసంగం ఈ గద్దింపే. ఆయన చివరి వారానికి సంబంధించిన కథనాన్ని మనమే రాస్తుంటే, ఆయన బహిరంగ పరిచర్య ముగింపులో ఓదార్పునిచ్చే లేదా ప్రోత్సహించే సందేశాన్ని ఊహించుకొని ఉండవచ్చు. కానీ దానికి బదులుగా, ఆయన గంభీరంగా ఆలోచింపజేసే ఒక హెచ్చరికతో ముగిస్తున్నాడు. ఎందుకు? ఎందుకంటే అది కారుణ్యంతో చేసిన చివరి కార్యం. జనసమూహాలకు ఆయన పలికిన చివరి మాటల ఉద్దేశం, సమయం మించిపోకముందే హృదయాలను మేల్కొలపడం. అది ప్రేమ చేస్తున్న చివరి విన్నపం; దారితప్పి తిరుగుతున్న తన గొర్రెల కోసం ఒక కాపరి ఎలుగెత్తి పిలవడం.
యేసు ఈ చివరి ప్రసంగాన్ని మీకే వినిపిస్తున్నట్లుగా ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఆయన హెచ్చరికను ఆలకించి, అది ఏ ప్రేమతో పలకబడిందో అదే ప్రేమతో స్వీకరించండి. మిమ్మల్ని తనకు మరింత చేరువ చేయడానికి అవసరమైనదంతా చేయాలనే ఆయన ఆతురతను, ఆకాంక్షను గ్రహించండి. ఈ ప్రసంగానికి స్పందించండి; స్పందించడానికి ఇష్టపడనివారిలో ఉండిపోకండి. యేసు పలికిన ఈ చివరి మాటలు మీ హృదయాన్ని చీల్చుకొని లోనికి ప్రవేశించనివ్వండి. అప్పుడు మీరు ఆయన రెక్కల నీడలోకి చేర్చబడి, మరెన్నడూ దారితప్పకుండా ఉంటారు.
అత్యంత కరుణామయుడవైన ప్రభువా, మేము దారితప్పినప్పుడు మమ్మల్ని తిరిగి నీ దగ్గరకు ఆకర్షించడానికి నీవు ఎంత దూరమైనా వెళ్తావు. మరణానికి దారితీసే ప్రతి పాపం నుండి మమ్మల్ని కాపాడుతూ, నీ ప్రేమపూర్వక రక్షణ రెక్కల కిందకు మమ్మల్ని చేర్చుకోవాలని నీవు తపిస్తున్నావు. ప్రియమైన ప్రభువా, నా హృదయాన్ని తెరచి, నా ఆత్మ కోసం నీవు చేసే పిలుపునకు స్పందించడానికి నాకు అవసరమైన కృపను దయచేయి. నేను ఎన్నడూ దారితప్పక, ఎల్లప్పుడూ నీ కృపారెక్కల నీడలో స్థిరంగా నిలిచి ఉండేలా చేయి. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
క్షణికమైన సంతృప్తి, నిలిచిపోయే సంతృప్తి
సామాన్య కాలము ఇరవై ఒకటవ వారంలోని గురువారం
“తన ఇంటివారికి తగిన సమయంలో ఆహారం పంచిపెట్టడానికి యజమాని వారిపై నియమించిన నమ్మకమైన, వివేకవంతుడైన సేవకుడు ఎవరు? యజమాని తిరిగి వచ్చినప్పుడు అలా చేస్తూ కనిపించే ఆ సేవకుడు ధన్యుడు. ఆమేన్, నేను మీతో చెబుతున్నాను, అతడు తన ఆస్తి అంతటిపైనా ఆ సేవకుణ్ణి అధికారిగా నియమిస్తాడు.” మత్తయి 24:46–47
ఆ తరువాతి వచనంలో, యేసు “నమ్మకమైన, వివేకవంతుడైన సేవకుని”కి, “దుష్ట సేవకుని”కి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని చూపిస్తున్నాడు. “నా యజమాని రావడానికి చాలా ఆలస్యమవుతోంది” అని తన హృదయంలో అనుకునేవాడే ఆ దుష్ట సేవకుడు. దీనిని నమ్మి అతడు పాపకార్యాలకు పాల్పడతాడు. తన యజమాని తిరిగి రావడానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉందని నిశ్చయించుకొని, ఆ దుష్ట సేవకుడు అప్రమత్తతను విడిచిపెడతాడు, ఇతరులను దుర్వ్యవహారానికి గురిచేస్తాడు, మితిమీరిన భోగాలలో మునిగిపోతాడు, తన బాధ్యతలను నిర్లక్ష్యం చేస్తాడు. ఎందుకు? ఎందుకంటే విశ్వసనీయతతో జీవించడం కంటే అలాంటి జీవనవిధానమే ఎక్కువ కోరదగినదని అతడు మూర్ఖంగా నిర్ణయించుకుంటాడు. ఈ మోసపూరితమైన తర్కం ఒక అబద్ధంలో వేళ్లూనుకొని, చివరికి దుఃఖానికీ నాశనానికీ దారితీస్తుంది.
చాలామంది దుఃఖాన్ని కోరుకొని పాపాన్ని ఎంచుకోరు. బదులుగా, పవిత్రతకున్న సాటిలేని విలువను, దాని నిత్య బహుమానాన్ని గ్రహించలేక పాపం చేస్తారు. పాపం మరింత సంతృప్తినిస్తుందని వారు పొరపాటుగా నమ్ముతారు—తరచూ పూర్తి అవగాహన కూడా లేకుండానే. పైపైకి చూస్తే, క్షణికంగా అది నిజమే అనిపించవచ్చు. సద్గుణాన్ని, ఆత్మనిగ్రహాన్ని, క్రమశిక్షణను ఆచరించడం కంటే శరీర వాంఛలకు లొంగిపోవడం, కోపంతో విరుచుకుపడటం లేదా తమ విధులను పట్టించుకోకపోవడం సులభమే.
కానీ సులభమైనది తప్పనిసరిగా మరింత మంచిదేనా? మరింత సూటిగా చెప్పాలంటే, అతి తక్కువ ప్రతిఘటన ఎదురయ్యే మార్గం ఎప్పుడైనా లోతైన, నిలిచిపోయే సంతృప్తికి దారితీస్తుందా? సువార్త స్పష్టమైన సమాధానాన్ని ఇస్తుంది: లేదు.
యజమాని లేనప్పుడు కూడా శ్రద్ధతో శ్రమించే నమ్మకమైన, వివేకవంతుడైన సేవకునికే యజమాని సమస్తాన్ని అప్పగిస్తాడు. విశ్వసనీయతకు లభించే బహుమానం, పాపం అందించే క్షణిక సుఖాలను ఎంతగానో మించిపోతుంది. సులభంగా కనిపించేది తరచూ నాశనానికి దారితీస్తుంది; మరింత శ్రమను కోరే సద్గుణ మార్గమేమో మహిమకు దారితీస్తుంది.
ఈ సత్యాన్ని బుద్ధిపూర్వకంగా అంగీకరించడం సులభమే, కానీ ప్రతిరోజూ దాని ప్రకారం జీవించడం ఎంతో కష్టం. నమ్మకంతోను, శ్రద్ధతోను, వివేకంతోను జీవించడానికి పట్టుదల, త్యాగం అవసరం. అయినా అది ఎప్పుడూ విలువైనదే—ఈ క్షణంలోనూ, నిత్యత్వంలోనూ. ప్రస్తుత క్షణాన్ని గురించి ఆలోచించండి: పాపం తక్షణ సుఖంతో మనలను ప్రలోభపెట్టవచ్చు. అయినా దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడం ద్వారా కలిగే శాంతి, పాపం అందించే ఏ క్షణిక సుఖంకన్నా ఎంతో గొప్పది. సద్గుణ జీవితాన్ని స్వీకరించేవారు దేవుని నిరంతర సాన్నిధ్యాన్ని, ఆ సాన్నిధ్యం ప్రసాదించే గౌరవాన్ని అంతకంతకూ ఎక్కువగా గుర్తిస్తారు. ఈ ఆధ్యాత్మిక ఆనందం పాపం ఇచ్చే పైపై ఓదార్పులను ఎంతో మించిపోతుంది.
కాలం గడిచేకొద్దీ ఈ వ్యత్యాసం మరింత స్పష్టమవుతుంది. రోజురోజుకూ నమ్మకంగా ఉండాలని ఎంచుకునే వ్యక్తి, సమృద్ధిగా ఫలించే వర్ధిల్లే ద్రాక్షావల్లిలా అవుతారు. సద్గుణం పరిపక్వమయ్యేకొద్దీ ప్రలోభం తన పట్టును కోల్పోతుంది; ఆత్మ సత్యంలో లోతుగా వేరూనుకుంటుంది. మరోవైపు, క్షణిక భోగాల కోసమే జీవించేవారు పాపపు సుఖాలు కూడా తమ ఆకర్షణను కోల్పోతాయని తెలుసుకుంటారు. తృప్తి చెందని ఆత్మ అశాంతికి లోనవుతుంది—సంతృప్తి కోసం మరింత నిరాశతో కొత్త కొత్త మార్గాలను వెదుకుతుంది.
అందువల్ల, పాపంకన్నా పవిత్రత ఎంతో గొప్ప పరిపూర్ణతను అందిస్తుంది. దీనిని సిద్ధాంతపరంగా అంగీకరించడం సులభమైనా, ఆచరణలో జీవించడం తరచూ కష్టమే. అందుకే, సద్గుణ జీవితం ఎంతో శ్రమను కోరినప్పటికీ, పాపపు క్షణిక సౌఖ్యాలను ఎంతో మించిన ప్రతిఫలాలను ఇస్తుందని గుర్తించి, దృఢ నిశ్చయంతో ప్రారంభించడం అత్యవసరం. ఈ సత్యం మన మనస్సుల్లో వేరూనుకోనివ్వాలి; దానిని ధైర్యంగా పలకాలి; ఉద్దేశపూర్వకంగా దానిని ఎంచుకోవాలి; క్రమంగా, నమ్మకంగా మన చర్యలను మలచడానికి దానిని అనుమతించాలి. ఆధ్యాత్మిక పరిపక్వత ఒక్క రాత్రిలో ఏర్పడదు; ఒక్కో నమ్మకమైన ఎంపిక ద్వారా పోషణ పొందే ఫలవంతమైన ద్రాక్షావల్లిలా అది క్రమంగా పెరుగుతుంది.
స్వీయభోగాలనే సులభ మార్గంలోకి మిమ్మల్ని నడిపించే అలవాట్లను లేదా ప్రలోభాలను ఈ సత్యం ఎలా సవాలు చేస్తుందో నేడు ధ్యానించండి. మీ దైనందిన జీవితంలో ఎక్కడ రాజీపడే ధోరణి చొరబడి ఉండవచ్చో ఆలోచించండి. దానికి బదులుగా, ఎవరూ చూడనప్పుడు కూడా నిజాయితీగా జీవిస్తూ, నమ్మకంతోను వివేకంతోను సేవచేసే వ్యక్తిగా ఉండాలని నిర్ణయించుకోండి. ఇదే పవిత్రతకు మార్గం; మీ యజమాని సన్నిధిలో శాంతికి, నిజమైన ఆనందానికి, నిత్య మహిమకు నడిపించే బాట.
నా ప్రభువా, నా యజమానీ, నీవు నన్ను పిలిచిన పవిత్ర జీవితం రాత్రింబగళ్లు జాగరూకతను, విశ్వసనీయతను, వివేకాన్ని కోరుతుంది. నీ చిత్తానుసారం జీవించడానికి నాకు అవసరమైన అనుగ్రహాన్ని అందిస్తూ నీవు నిరంతరం నా దగ్గరకు వస్తున్నావు. నమ్మకంతోను వివేకంతోను సేవచేస్తూ, నా జీవితానికి లెక్క అప్పగించడానికి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండేలా నన్ను దయచేయి. ప్రతిరోజూ నీకు విధేయంగా ఉండటంలో ఆనందాన్ని, నిజమైన సంతృప్తిని నేను పొందుదును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
చివరి ఉపదేశాలు
సామాన్య కాలములో ఇరవై ఒకటవ వారపు శుక్రవారం
యేసు తన శిష్యులకు ఈ ఉపమానాన్ని చెప్పాడు: “పరలోక రాజ్యం తమ దీపాలను తీసుకొని వరుణ్ణి కలుసుకోవడానికి బయలుదేరిన పదిమంది కన్యలను పోలి ఉంటుంది. వారిలో ఐదుగురు అవివేకులు, ఐదుగురు వివేకవంతులు. అవివేకులు తమ దీపాలను తీసుకున్నప్పుడు తమతో నూనె తీసుకురాలేదు. కానీ వివేకవంతులు తమ దీపాలతో పాటు పాత్రల్లో నూనెను కూడా తీసుకువచ్చారు.” మత్తయి 25:1–4
నేటి సువార్త, యేసు తన శిష్యులకు ఇచ్చిన చివరి ఉపదేశాల నుండి తీసుకోబడింది. అది పాస్కా పండుగ వారం. యేసు అప్పటికే దేవాలయంలో తన బహిరంగ బోధనను ముగించి, ఇప్పుడు తన అత్యంత సన్నిహితులకు కొన్ని చివరి మాటలను అందిస్తున్నాడు. తాను అనుభవించబోయే బాధలను ఆయన పూర్తిగా ఎరిగి ఉన్నప్పటికీ, రాబోయేది ఏమిటో ఆయన శిష్యులకు ఇంకా అర్థం కాలేదు. అందువల్ల, ఈ చివరి బోధనల్లో యేసు సందేశపు అత్యవసరతను మనం గుర్తించాలి—పన్నెండుమంది అపొస్తలులు విన్నప్పటికీ ఇంకా పూర్తిగా గ్రహించని అత్యవసర పిలుపు అది.
ఈ చివరి ఉపదేశాలన్నీ జాగరూకత, తీర్పు, పరలోక రాజ్య రాక అనే అంశాల చుట్టూ కేంద్రీకృతమై ఉన్నాయి. తన శ్రమల సమయం సమీపించిందని తెలిసిన యేసు, రాబోయే పరీక్షలకు తన శిష్యులను సిద్ధం చేయాలని కోరుకున్నాడు—త్వరలోనే ఎదురయ్యే తన సిలువ మరణపు పరీక్షకు మాత్రమే కాకుండా, తన మహిమాన్విత పునరాగమనం కోసం సభ ఎదురుచూస్తూ ఉండే సుదీర్ఘ జాగరణకు కూడా. పదిమంది కన్యల ఈ ఉపమానంలో క్రీస్తు, నిరంతర ఆధ్యాత్మిక సంసిద్ధత అవసరాన్ని నొక్కిచెబుతున్నాడు. వివేకవంతులైన కన్యలు అనుగ్రహ స్థితిలో జీవిస్తూ, ప్రార్థన ద్వారా పోషణ పొందుతూ, ప్రేమకార్యాలు చేస్తూ, దేవుని చిత్తానికి నమ్మకంగా ఉండేవారికి ప్రతీకలు. వారి పాత్రల్లోని నూనె సత్కార్యాలకూ, ఆత్మ అంతరంగ జీవితానికీ ప్రతీక—విశ్వాసం, ప్రేమ ద్వారా జీవంతో నిండి, పవిత్రాత్మ చేత పోషించబడే జీవితం అది.
అవివేకులైన కన్యలు, తాము వరునికి చెందినవారమని పైకి కనిపించినా అంతరంగ జీవితాన్ని పెంపొందించుకోనివారికి ప్రతీకలు. ఆలస్యానికి వారు సిద్ధంగా ఉండరు. ఈ ఆలస్యం దేవుని పరిపాలనాత్మక చిత్తంలోని మర్మాన్ని, నిగూఢతను, అలాగే మన వ్యక్తిగత తీర్పు, అంతిమ తీర్పు ఎప్పుడు సంభవిస్తాయో ముందుగా ఊహించలేనితనాన్ని సూచిస్తుంది. అందువల్ల, ఈ చివరి ఉపదేశాలు అలసత్వానికి లోనుకాని, చివరి క్షణంలో పరివర్తన చెందవచ్చని అతినమ్మకంతో ఉండని, చురుకైన వివేచనాత్మక విశ్వాసానికి మనలను పిలుస్తున్నాయి. భయంతో కాకుండా ఆశతో కూడిన సంసిద్ధతతో, వరుడు ఏ వేళలోనైనా రావచ్చన్నట్లుగా ప్రతిరోజూ జీవిస్తూ, “మేల్కొని ఉండండి” అని క్రీస్తు తన శిష్యులను ప్రోత్సహిస్తున్నాడు.
ఈ ప్రబోధం మనలో ప్రతి ఒక్కరి మరణాన్ని, మహిమతో యేసు తిరిగి రావడాన్ని సూచిస్తూ అంత్యకాల సంబంధమైన భావాలను కలిగి ఉన్నప్పటికీ, ఈ జీవితయాత్రలో రాత్రింబగళ్లు దేవుడు తన కృపద్వారా లెక్కలేనన్ని విధాలుగా మన దగ్గరకు రావడాన్ని కూడా సూచిస్తుంది. ఆ కృపానుగ్రహ క్షణాలపట్ల శ్రద్ధగా ఉండటమే అనేక విధాలుగా జాగరూకతకు అత్యంత ముఖ్యమైన రూపం. ఎందుకంటే ఈ జీవితం ముగిసినప్పుడు దేవుని ఎదుట ధైర్యంగా నిలబడటానికి అది మనలను సిద్ధం చేస్తుంది.
అందుచేత, మీ దినమంతటిలో కృపతో నిండిన ప్రతి క్షణం కోసం శ్రద్ధగా ఎదురుచూడమనే ప్రబోధంగా నేటి సువార్తలో యేసు పలికిన ముగింపు మాటలను వినండి: “కాబట్టి మేల్కొని ఉండండి; ఎందుకంటే ఆ దినముగాని ఆ గడియగాని మీకు తెలియదు.” దేవుని కృప ఏ సమయంలోనైనా, ఏ పరిస్థితిలోనైనా మన దగ్గరకు రావచ్చు. మనం వస్తువులు కొంటూ ఉండవచ్చు, ఇంటిపనులు చేస్తూ ఉండవచ్చు, భోజనం చేస్తూ ఉండవచ్చు లేదా పని చేస్తూ ఉండవచ్చు. ఆయన రాకను గుర్తించేందుకు మన ఆత్మలు సంసిద్ధంగా ఉంటే, ఏదైనా చేయమని లేదా చేయకుండా ఉండమని దేవుడు మనలను ప్రేరేపించే తక్షణమైన, స్పష్టమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రేరణను మనం గ్రహించవచ్చు. శుభవార్త ఏమిటంటే, దేవుడు తన చిత్తాన్ని తెలియజేసినప్పుడు కేవలం సూచనలను మాత్రమే ఇవ్వడు; వెంటనే స్పందించడానికి మనకు అవసరమైన కృపను కూడా తన దైవపరిరక్షణలో అనుగ్రహిస్తాడు. ఆయనకు స్పందించడం మనం చేసుకునే ఒక ఎంపిక మాత్రమే కాదు; అది ఆయన కృపతో సహకరించడం. దానిద్వారా ఆయన శరీరమైన కతోలిక సభలోని అవయవాలుగా మనం మరింత సంపూర్ణంగా ప్రవర్తిస్తాము.
ఈ రోజు మీ సొంత పాత్రలోని నూనె గురించి ధ్యానించండి. మీ జీవితాంతంలో లేదా కాలాంతంలో వచ్చే వరుని రాకకు మాత్రమే కాకుండా, ప్రతిరోజూ రహస్యంగా వచ్చే ఆయన కృపను స్వీకరించడానికి కూడా మీరు ఆధ్యాత్మికంగా సిద్ధంగా ఉన్నారా? మీ హృదయాన్ని జాగరూకంగా, తెరచి ఉంచుకొని, ప్రతి క్షణమూ ఆధ్యాత్మిక సంసిద్ధతతో జీవించడానికి ప్రయత్నించండి. వరుడు వచ్చినప్పుడు—అది అంత్యదినాల్లోనైనా, ప్రతిరోజూ కృప పలికే నిశ్శబ్ద గుసగుసలోనైనా—మీరు లేచి, చేతిలో దీపంతో ఆయనతో పాటు వివాహ విందులో ప్రవేశిస్తే ధన్యులవుతారు. ఈ జీవితంలో ఆయనకు స్పందించడం ద్వారా, పరలోక గొర్రెపిల్ల నిత్య వివాహ విందులో మనం అనుభవించబోయే ఆనందశాంతుల ముందస్తు రుచిని ఇప్పుడే పొందుతాము.
నా ప్రభువా, నిత్య వరుడా, నీతో కలిసి కృప అనే వివాహ విందులో ప్రవేశించమని నీవు రాత్రింబగళ్లు నన్ను ఆహ్వానిస్తున్నావు. జాగరూకంగా ఉండటానికి, మేల్కొని ఉండటానికి, నీవు పిలిచినప్పుడు ఎల్లప్పుడూ నీ స్వరాన్ని గుర్తించడానికి నాకు సహాయం చేయమని ప్రార్థిస్తున్నాను. ప్రేమ, కృప అనే నూనె నీ ఆనందశాంతుల వెలుగును ప్రజ్వలింపజేస్తుండగా—ఇప్పుడు, ఎల్లప్పుడూ—నేను సదా సంసిద్ధంగా ఉండేలా చేయి. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
సమృద్ధిగా సంపన్నులవడం
సామాన్య కాలము ఇరవై ఒకటవ వారము శనివారము
“ఇప్పుడు అతని దగ్గరున్న తలాంతును తీసుకొని పది తలాంతులు ఉన్నవానికి ఇవ్వండి. ఎందుకంటే ఉన్న ప్రతివానికి మరింత ఇవ్వబడుతుంది; అతడు సంపన్నుడవుతాడు. కాని లేనివాని దగ్గర నుండి అతనికి ఉన్నది కూడా తీసివేయబడుతుంది. ఈ పనికిరాని సేవకుని వెలుపలి చీకటిలోకి త్రోసివేయండి. అక్కడ ఏడుపు, పండ్లు కొరుకుట ఉంటాయి.” మత్తయి 25:28–30
ఈ రోజు మనం తలాంతుల ఉపమానాన్ని వింటాము. ప్రయాణానికి వెళ్తూ తన ఆస్తిని తన సేవకులకు అప్పగించే వ్యక్తి క్రీస్తును సూచిస్తున్నాడు. పరలోకానికి ఆరోహణమైన మన ప్రభువు, “ప్రతి ఒక్కరి సామర్థ్యాన్ని బట్టి” మనలో ప్రతి ఒక్కరికి తన కృపను, వరాలను అప్పగించాడు. మన “సామర్థ్యం” అంటే సహజ ప్రతిభలు మాత్రమే కాదు; దైవకృపను స్వీకరించేందుకు మన హృదయాన్ని తెరచి ఉంచడం, ఉదారంగా స్పందించేందుకు సంసిద్ధంగా ఉండటం కూడా.
బైబిలు కాలంలో, తలాంతు అనేది సుమారు 75 పౌండ్లకు (34 కిలోగ్రాములకు) సమానమైన బరువు ప్రమాణం. వెండి లేదా బంగారం వంటి విలువైన లోహాలను తూచడానికి దానిని ఉపయోగించేవారు. ద్రవ్యపరంగా, ఒక తలాంతు వెండి విలువ సుమారు 6,000 దేనారాలు. ఒక దేనారం సాధారణంగా ఒక కూలివాని రోజువారీ వేతనం కనుక, ఒకే తలాంతు దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాల వేతనానికి సమానం. కాబట్టి ఒక్క తలాంతు కూడా అపారమైన మొత్తం. ఇది యజమాని ఉదారతను, సేవకులకు అప్పగించిన గొప్ప బాధ్యతను రెండింటినీ స్పష్టం చేస్తుంది. ఈ అపారమైన ఉదారతను మనసులో ఉంచుకొని, ముగ్గురు సేవకులకు వరుసగా ఐదు తలాంతులు, రెండు తలాంతులు, ఒక తలాంతు ఇవ్వబడ్డాయని మనం అర్థం చేసుకోవాలి.
ఐదు తలాంతులు అప్పగించబడిన సేవకుడు వాటిని వినియోగించి మరో ఐదు సంపాదిస్తాడు. రెండు పొందినవాడు కూడా అలాగే చేస్తాడు. కాని ఒక్క తలాంతు మాత్రమే పొందిన సేవకుడు ఏమీ చేయడు. తనకు ఇచ్చినదాన్ని పెట్టుబడిగా పెట్టడం లేదా ఉపయోగించడం బదులు, అతడు దానిని పాతిపెడతాడు. యజమాని తిరిగి వచ్చినప్పుడు దానిని ఏ మార్పూ లేకుండా తిరిగి ఇస్తాడు. ఎందుకు? “భయంతో.” ఎందుకంటే తన యజమాని “కఠినంగా ఆశించే వ్యక్తి” అని అతనికి తెలుసు. ఇరవై సంవత్సరాల శ్రమకు సమానమైన కానుకను పొందినప్పటికీ, భయం అతనిని స్తంభింపజేసి, పూర్తిగా నిష్క్రియుడిని చేసింది.
ఈ ఉపమానం మన మనస్సాక్షిని లోతుగా పరిశీలించుకోవడానికి తోడ్పడుతుంది. ముందుగా, ఒక్క తలాంతు మాత్రమే అప్పగించబడిన సేవకుని గురించి ఆలోచించండి. దేవుడు మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ కనీసం ఇంతైనా చేశాడు. తన కృపను—మనలోని తన జీవాన్నే—మనకు అప్పగించడం ద్వారా, ఇరవై సంవత్సరాల వేతనంకన్నా ఎంతో ఎక్కువగా ఆయన మనకు ఇచ్చాడు. తన మహిమ కోసం, ఆత్మల మేలు కోసం అసాధారణమైన కార్యాలు చేయడానికి అవసరమైనదంతా ఆయన మనకు ఇచ్చాడు. అయినా భయానికి, సంకోచానికి లేదా ఉదాసీనతకు లోనై, ఆ కృపకు అనుగుణంగా ప్రవర్తించకుండా దానిని పాతిపెట్టడం ఎంత సులభమో!
ఆచరణాత్మకంగా చెప్పాలంటే, ఒక తలాంతు విలువైన ఈ అనుగ్రహాన్ని పాతిపెట్టడం అనేది సంస్కారాలను స్వీకరిస్తూ, దేవుని వాక్యాన్ని వింటూ, ప్రతిరోజూ ప్రార్థనకు, సేవకు అవకాశాలు కలిగివుండి కూడా ఆధ్యాత్మికంగా నిష్క్రియగా ఉండటాన్ని ఎంచుకోవడం వంటిదే. అది ధైర్యానికి బదులు సౌకర్యాన్ని, త్యాగానికి బదులు భద్రతను, ఉదారమైన ప్రేమకు బదులు స్వీయ రక్షణను ఎంచుకోవడమే. చివరికి, దేవుడు ఎంతో ఉదారంగా ఇచ్చిన వరాలకు ఏ ప్రతిఫలమూ సమకూర్చకుండా, వట్టి చేతులతో ఆయన ఎదుట నిలబడే ప్రమాదం మనకు ఉంది.
పై వాక్యభాగం యజమాని చేసిన తీవ్రమైన మందలింపును తెలియజేస్తుంది. మొదటి చూపులో ఈ తీర్పు కఠినంగా అనిపించవచ్చు: “ఉన్న ప్రతి ఒక్కరికీ మరింత ఇవ్వబడుతుంది; అతడు సంపన్నుడవుతాడు. కాని లేనివాని వద్ద నుండి అతనికి ఉన్నది కూడా తీసివేయబడుతుంది.” ఈ మాట ఒక లోతైన ఆధ్యాత్మిక సత్యాన్ని వెల్లడిస్తుంది. దేవుని అనుగ్రహాన్ని విశ్వాసంతో, ప్రేమతో స్వీకరించినప్పుడు అది విస్తరిస్తుంది. దానిని ఉపయోగించే కొద్దీ అది పెరుగుతుంది. కాని నిర్లక్ష్యం చేయబడిన అనుగ్రహం ఉన్న స్థితిలోనే ఉండదు—అది క్షీణిస్తుంది, అంతా కోల్పోవడం జరుగుతుంది. ఆధ్యాత్మిక జీవితం ఎన్నడూ ఒకేచోట నిలిచిపోదు. మనం పవిత్రతలో ముందుకు సాగుతాము లేదా వెనుకబడిపోతాము.
ఈ రోజు “పనికిరాని సేవకుని” గురించి, అలాగే ఐదు తలాంతులు అప్పగించబడి, తనకు లభించిన వరాన్ని వృద్ధిచేసి, అదనంగా ఆ ఒక్క తలాంతును కూడా పొందిన సేవకుని గురించి ధ్యానించండి. అతని సంపద దాదాపు 220 సంవత్సరాల వేతనానికి సమానమైంది! మీరు ఏ సేవకుని ఎక్కువగా పోలి ఉన్నారు? భయాన్ని, ఆత్మసంతృప్తిని అధిగమిస్తూ అనుగ్రహానికి శ్రద్ధగా సహకరిస్తున్నారా, లేక భయం, సోమరితనం వల్ల దేవుని అనుగ్రహం చేజారిపోవడానికి అనుమతిస్తున్నారా? చివరికి, ఒక సేవకుడు “రోదన, పండ్లు కొరుకుట” ఉండే చీకటిలోకి త్రోసివేయబడతాడు; మరొకడు ఊహకందనంత సంపన్నుడవుతాడు. ఆ సంపదను పొందడానికి అవసరమైన మార్గాలను ఎంచుకోవడం ద్వారా దానిని ఎంచుకోండి: అలుపెరుగని కృషి, ధైర్యంతో కూడిన నమ్మకం, నిత్య త్యాగం, దేవుని చిత్తం పట్ల అచంచలమైన విశ్వసనీయత.
ఎంతో ఉదారుడవైన ప్రభువా, నేను ఎన్నటికీ పూర్తిగా గ్రహించలేనంతగా నీవు నాకు ఎన్నో అప్పగించావు. నీవు ప్రసాదించిన అనుగ్రహ వరాలను కార్యరూపంలో పెట్టే ధైర్యాన్ని నాకు దయచేయి. తద్వారా నా సహకారం నాకు, ఇతరులకు సమృద్ధియైన ఆధ్యాత్మిక సంపదను చేకూర్చునుగాక. నా ఆత్మ నుండి సమస్త భయాన్ని, సోమరితనాన్ని తొలగించు. నీ పవిత్ర చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి నేను కృషిచేస్తుండగా, నన్ను ధైర్యంతోను, శ్రద్ధతోను నింపు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
మొత్తం 4 సంపుటాలు పేపర్బ్యాక్ & ఈ-పుస్తక రూపాల్లో లభిస్తున్నాయి!

అమెజాన్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ అండ్ నోబుల్ – ఇంకా మరెన్నో!
