4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
നരകകവാടങ്ങളെ അതിജീവിക്കുക
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ഞായർ (വർഷം A)
യേശു കേസറിയാ ഫിലിപ്പി പ്രദേശത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ശിഷ്യന്മാരോടു ചോദിച്ചു: “മനുഷ്യപുത്രൻ ആരാണെന്നാണ് ജനങ്ങൾ പറയുന്നത്?” അവർ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ചിലർ സ്നാപകയോഹന്നാൻ എന്നും മറ്റു ചിലർ ഏലിയാ എന്നും വേറെ ചിലർ ജറെമിയാ അഥവാ പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരുവൻ എന്നും പറയുന്നു.” അവൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: “എന്നാൽ, ഞാൻ ആരാണെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?” ശിമയോൻ പത്രോസ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീ ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.” മത്തായി 16:13–16
കേസറിയാ ഫിലിപ്പിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതീകാത്മകതയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ കേന്ദ്രസ്ഥാനമുണ്ട്. യേശു തന്റെ പ്രവർത്തനകേന്ദ്രമാക്കിയിരുന്ന കഫർണാമിനു വടക്കായി സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന ഈ നഗരം, പ്രധാനമായും വിജാതീയർ വസിച്ചിരുന്നതും വ്യാജദേവന്മാരുടെ ആരാധനാകേന്ദ്രങ്ങൾക്ക് പേരുകേട്ടതുമായിരുന്നു. അവയിൽ ഏറ്റവും പ്രമുഖമായവയിലൊന്ന് പാൻ ദേവന്റേതായിരുന്നു. ഈ ദേവന്റെ പേരിൽ ആ പ്രദേശം പാനിയാസ് എന്നും പിന്നീട് ബാനിയാസ് എന്നും അറിയപ്പെട്ടു. പാതാളത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനകവാടമായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു വലിയ ഗുഹയ്ക്കും നീരുറവയ്ക്കും സമീപമുള്ള ആരാധനാകേന്ദ്രത്തിലാണ് ഗ്രീക്ക് ദേവനായ പാനെ ആരാധിച്ചിരുന്നത്. പ്രകൃതി, ഇടയന്മാർ, ആട്ടിൻപറ്റങ്ങൾ, വന്യപ്രദേശങ്ങൾ, ഫലസമൃദ്ധി, ഗ്രാമീണസംഗീതം എന്നിവയുടെ ദേവനായിരുന്നു പാൻ. കൊമ്പുകളും കുളമ്പുകളുമുള്ള, പകുതി മനുഷ്യനും പകുതി ആടുമായ രൂപത്തിലാണ് അവനെ പലപ്പോഴും ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നത്. അവൻ പാൻകുഴൽ വായിച്ചിരുന്നു; കാമാസക്തി, അരാജകത്വം, പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ഭീതി എന്നിവയുമായി അവൻ ബന്ധപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇതിൽനിന്നാണ് ‘പാനിക്’ എന്ന വാക്ക് ഉണ്ടായത്.
കൂടാതെ, റോമാസാമ്രാജ്യത്തിലുടനീളം ദൈവമായി ആരാധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അന്തരിച്ച ചക്രവർത്തി സീസർ അഗസ്റ്റസിനു സമർപ്പിച്ച ഒരു ക്ഷേത്രവും ആ നഗരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ആത്മീയാന്ധകാരം നിറഞ്ഞ ഈ വിജാതീയ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്കാണ് യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ നയിച്ചത്—ഒരുപക്ഷേ രണ്ടുദിവസം നീണ്ട ഒരു യാത്രയിലൂടെ. ആ യാത്ര ഒടുവിൽ എത്തിച്ചേർന്നത് അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരൊറ്റ ചോദ്യത്തിലായിരുന്നു.
പരിചിതമായ മത്സ്യബന്ധനഗ്രാമത്തിന്റെയും യഹൂദരായ അയൽക്കാരുടെയും ആശ്വാസകരമായ ചുറ്റുപാടുകളിൽനിന്ന് യേശു പന്ത്രണ്ടുപേരെയും അകറ്റിക്കൊണ്ടുപോയത് ഒരു കാരണത്താലാണ്. പരിചിതവും സുരക്ഷിതവുമായ സാഹചര്യങ്ങളിലല്ല, ആത്മീയ ആശയക്കുഴപ്പവും വിഗ്രഹാരാധനയും നിറഞ്ഞ ഒരിടത്തുവച്ച് അവർ തന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്തുകൊണ്ട്? അവിടെപ്പോലും വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയപ്പെടാനും, ആ പ്രദേശമാകെ വ്യാപിച്ചിരുന്ന അന്ധകാരത്തെ ദൈവകൃപ നേരിടാനുംവേണ്ടി.
താൻ ആരാണെന്നാണ് ജനങ്ങൾ പറയുന്നതെന്ന് അവൻ ആദ്യം ചോദിച്ചു. അവർ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ചിലർ സ്നാപകയോഹന്നാൻ എന്നും മറ്റു ചിലർ ഏലിയാ എന്നും വേറെ ചിലർ ജറെമിയാ അഥവാ പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരുവൻ എന്നും പറയുന്നു.” എന്നാൽ തുടർന്ന്, തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുന്ന ചോദ്യം അവൻ ഉന്നയിച്ചു: “എന്നാൽ, ഞാൻ ആരാണെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?” അത് ദൈവികമായ ഒരു പരീക്ഷണനിമിഷമായിരുന്നു. അഗാധമായ വിശ്വാസത്തോടെ ശിമയോൻ ആ പരീക്ഷണത്തിൽ വിജയിച്ചു: “നീ ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.” അസാധാരണവും നിർണായകവുമായ യേശുവിന്റെ മറുപടിക്ക് ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു:
“യോനായുടെ പുത്രനായ ശിമയോനേ, നീ ഭാഗ്യവാൻ! കാരണം, മാംസരക്തങ്ങളല്ല, എന്റെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവാണ് നിനക്ക് ഇത് വെളിപ്പെടുത്തിയത്. അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ ഞാൻ എന്റെ സഭ സ്ഥാപിക്കും. പാതാളകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരെ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല. സ്വർഗരാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ ഞാൻ നിനക്കു തരും. നീ ഭൂമിയിൽ കെട്ടുന്നതെല്ലാം സ്വർഗത്തിലും കെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കും; നീ ഭൂമിയിൽ അഴിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വർഗത്തിലും അഴിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും” (മത്തായി 16:17–19).
ഈ വിശുദ്ധ വചനങ്ങളാൽ യേശു പത്രോസിന്റെമേൽ തന്റെ സഭ സ്ഥാപിക്കുകയും അവനെ ആദ്യത്തെ മാർപാപ്പയാക്കുകയും ചെയ്തു. ബൈബിൾ പാരമ്പര്യത്തിൽ, പേരുമാറ്റം പുതിയൊരു ദൗത്യത്തെയും വ്യക്തിത്വത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യോനായുടെ പുത്രനായ ശിമയോൻ ഇനി പത്രോസ് എന്നു വിളിക്കപ്പെടേണ്ടവനായി—ഗ്രീക്കിൽ പെട്രോസ് എന്നും അരമായത്തിൽ കേഫാസ് എന്നും; “പാറ” എന്നാണ് ഈ പേരിന്റെ അർഥം. ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭ പണിയപ്പെടാനുള്ള ഉറച്ച അടിസ്ഥാനമായി പത്രോസ് മാറി. ദൈവിക അധികാരത്തോടെ ക്രിസ്തു സ്ഥാപിച്ചതിനെ ഒരു വിജാതീയ ശക്തിക്കോ വ്യാജദേവനോ ഭൗമിക ഭരണാധികാരിക്കോ ഒരിക്കലും കീഴടക്കാനാവില്ല.
മാർപാപ്പയുടെ പദവിയുടെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. ഇന്നും, വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയിലൂടെ ശിമയോന്റെ വാക്കുകൾ ലോകമെങ്ങും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു: “നീ ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.” ദൈവപുത്രനായ ക്രിസ്തുവിനു സാക്ഷ്യം നൽകുക എന്നതാണ് മാർപാപ്പയുടെ പ്രഥമവും ഏറ്റവും പ്രധാനവുമായ കടമ. ചില മാർപാപ്പമാരുടെ വ്യക്തിപരമായ ബലഹീനതകളും മറ്റുള്ളവരുടെ വിശുദ്ധിയും ഉണ്ടായിരിക്കെത്തന്നെ, പത്രോസിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളെയും സഭയുടെ ദൃശ്യമായ അടിസ്ഥാനമായി സ്ഥാപിച്ചത് യേശുവാണ്. പരിശുദ്ധ പിതാവിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക. കേസറിയാ ഫിലിപ്പിയിലെ ആ ആദ്യനിമിഷംമുതലുള്ള ഓരോ മാർപാപ്പയുടെയും കാലാതീതമായ സാക്ഷ്യത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുക. മനുഷ്യശക്തിയാലല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെതന്നെ വാഗ്ദാനത്താൽ താങ്ങിനിർത്തപ്പെടുന്ന സാക്ഷ്യമാണത്. മാർപാപ്പയുടെ പദവിയിൽ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുക എന്നത്, ആ പദവി സ്ഥാപിക്കുകയും അതിനു തന്റെ ദൈവിക അധികാരം നൽകുകയും ചെയ്തവനിൽ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുക എന്നതാണ്.
എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്. ശിമയോനോടൊപ്പം ഞാനും ഈ സത്യം ഏറ്റുപറയുന്നു. യോനായുടെ പുത്രനായ ശിമയോനെ അങ്ങയുടെ സഭയുടെ പാറയും അടിസ്ഥാനവുമായ പത്രോസായി സ്ഥാപിച്ച അങ്ങയിൽ ഞാൻ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യശക്തിയോ പൂർണതയോ കൊണ്ടല്ല, അങ്ങയുടെ നിത്യമായ വാഗ്ദാനം നിമിത്തം നരകകവാടങ്ങൾ സഭയ്ക്കെതിരെ ഒരിക്കലും പ്രബലപ്പെടുകയില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുകയും ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പരിശുദ്ധ പിതാവായ മാർപാപ്പയ്ക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ പിൻഗാമികൾക്കുംവേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ പത്രോസ് ആദ്യമായി നടത്തിയ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ സത്യസന്ധരും വിശ്വസ്തരുമായ സാക്ഷികളായി അവരെ മാറ്റണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾക്കിടയിലെ വിശ്വാസം
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ഞായർ (വർഷം B)
ഇതു കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരിൽ പലരും പറഞ്ഞു: “ഈ വചനം കഠിനമാണ്; ഇത് ആർക്കു സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയും?” തന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പിറുപിറുക്കുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞ യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു: “ഇത് നിങ്ങൾക്ക് ഇടർച്ചയാകുന്നുവോ? മനുഷ്യപുത്രൻ മുമ്പ് ആയിരുന്നിടത്തേക്കു കയറിപ്പോകുന്നതു നിങ്ങൾ കണ്ടാലോ? ജീവൻ നൽകുന്നത് ആത്മാവാണ്; ശരീരം ഒന്നിനും ഉപകരിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞ വചനങ്ങൾ ആത്മാവും ജീവനുമാണ്. എന്നാൽ നിങ്ങളിൽ ചിലർ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.” യോഹന്നാൻ 6:60–63
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ ജീവന്റെ അപ്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഭാഷണത്തിൽനിന്ന് നാം തുടർച്ചയായി വായിക്കുന്ന നാലാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ഞായറാഴ്ചയാണിത്. വിശുദ്ധ കുർബാനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തവും ആഴമേറിയതുമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ ഈ ഗഹനമായ പ്രഭാഷണം സഭയ്ക്കു നൽകുന്നു. എങ്കിലും ലൗകികമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഈ പ്രഭാഷണം പ്രത്യക്ഷത്തിൽ പരാജയത്തിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. യേശുവിനെ ശ്രവിച്ച പലരും അവിടുത്തെ പ്രബോധനം സ്വീകരിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമാണെന്നു കരുതി അവിടുത്തേക്കെതിരെ പിറുപിറുക്കുകയും അവിടുത്തെ വിട്ടുപോകുകയും ചെയ്തു.
തീർച്ചയായും, മനുഷ്യബുദ്ധികൊണ്ടു മാത്രം യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം സ്വീകരിക്കുക അസാധ്യമാണ്. തന്റെ മാംസവും രക്തവും യഥാർഥ ഭക്ഷണവും പാനീയവുമാണെന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന അവകാശവാദമാണ് അവിടുന്ന് ഉന്നയിച്ചത്. അവിടുത്തെ ശ്രവിച്ചവർക്ക് ഈ വാക്കുകൾ തങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താനുള്ള ഏക മാർഗം വിശ്വാസമെന്ന അതിസ്വാഭാവിക ദാനമായിരുന്നു. വിശ്വാസം ഒരുതരം ആറാം ഇന്ദ്രിയംപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു—യേശു പ്രഘോഷിച്ചതിന്റെ സത്യാവസ്ഥ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ദൈവം ആത്മാവിനോടു നേരിട്ടു സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ആന്തരിക പ്രകാശം. വിശ്വാസത്തിലൂടെ ബുദ്ധി ഗ്രഹിക്കുകയും ഇച്ഛാശക്തി ആത്മീയമായ ഉറപ്പോടെ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; രഹസ്യത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അങ്ങനെതന്നെ.
പന്ത്രണ്ടുപേരും യേശുവിന്റെ വാക്കുകളുടെ അർഥം അപ്പോഴും പൂർണമായി ഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവയുടെ സത്യാവസ്ഥ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, പിതാവ് അവരുടെ ആത്മാക്കളിൽ സാക്ഷ്യം നൽകി. എങ്ങനെയെന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഉടൻതന്നെ എല്ലാം മനസ്സിലായതുകൊണ്ടല്ല അവർ വിശ്വസിച്ചത്; മറിച്ച്, ദൈവിക അധികാരത്തോടെ സംസാരിച്ചവനെ അവർ കണ്ടുമുട്ടിയതുകൊണ്ടാണ്.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്ത് ഇത് പ്രത്യേകമായി വ്യക്തമാകുന്നു. അനേകം ശിഷ്യന്മാർ തങ്ങളുടെ പഴയ ജീവിതരീതിയിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോയശേഷം, യേശു—അസ്വസ്ഥനാകാതെയും വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാതെയും—പന്ത്രണ്ടുപേരുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ചോദിക്കുന്നു: “നിങ്ങളും പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ?” മൂല ഗ്രീക്കുഭാഷയിൽ, നിഷേധാത്മകമായ മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വ്യാകരണനിപാതം ഉപയോഗിച്ചാണ് ഈ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനെ ഇങ്ങനെ പരാവർത്തനം ചെയ്യാം: “തീർച്ചയായും നിങ്ങളും പോകുകയില്ലല്ലോ, അല്ലേ?” സങ്കടവും അതോടൊപ്പം പ്രത്യാശയും നിറഞ്ഞ ഒരു ചോദ്യമാണിത്—ഒരു ശാസന എന്നതിലുപരി അജപാലനപരമായ ഒരു ക്ഷണം.
യേശുവിന് വിശ്വാസത്തിന്റെ മറുപടി ലഭിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടുപേർക്കുവേണ്ടി സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ശിമയോൻ പത്രോസ് മറുപടി പറയുന്നു: “ഗുരോ, ഞങ്ങൾ ആരുടെ അടുത്തേക്കു പോകും? നിത്യജീവന്റെ വചനങ്ങൾ അങ്ങയുടെ പക്കലുണ്ട്. അങ്ങ് ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധനാണെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുകയും ബോധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 6:68–69). പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം വിശുദ്ധ കുർബാനയെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ പ്രബോധനത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല; യേശു ആരാണെന്ന യാഥാർഥ്യത്തിലേക്കുതന്നെ അത് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു. യേശു പറഞ്ഞതെല്ലാം തനിക്കു മനസ്സിലായെന്ന് അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നില്ല; എന്നാൽ സംസാരിച്ചവനെ അവൻ അറിയുന്നു. യേശു ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധനായതിനാൽ, അവിടുന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നതെന്തും—അത് എത്ര കഠിനമായി തോന്നിയാലും—നിത്യജീവന്റെ വചനമായി സ്വീകരിക്കണം.
നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത രഹസ്യങ്ങളുണ്ടോ? കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, നിങ്ങളെ ഞെട്ടിക്കുകയോ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയോ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാൻപോലും പ്രലോഭിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ദൈവിക രഹസ്യങ്ങളുണ്ടോ? സഹനത്തിന്റെയും പരീക്ഷണത്തിന്റെയും സമയങ്ങളിലാണ് ഈ പ്രലോഭനം പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നത്. അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ, ദൈവം എവിടെയാണെന്നും ഇത്രയും വേദന അവിടുന്ന് അനുവദിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നും നാം ചിന്തിച്ചേക്കാം. സഭയിലൂടെ കൈമാറിക്കിട്ടിയ വിശ്വാസസത്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോഴും ഇതേ പോരാട്ടം ഉണ്ടാകാം. ചിലപ്പോൾ ധാർമിക പ്രബോധനങ്ങളും വിശ്വാസവിഷയങ്ങളും സ്വീകരിക്കാൻ പ്രയാസമായി തോന്നാം; കാരണം, അവ നമ്മെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവയോ ഉടനടി വ്യക്തമാകാത്തവയോ ആയിരിക്കാം.
അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു—നമ്മുടെ മുമ്പിലുള്ള രഹസ്യം വ്യക്തമായിത്തീർന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധനായവനിൽ നാം വിശ്വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നത് ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെയും ക്ലേശത്തിന്റെയും നടുവിലും അവിടുന്നിൽ ആശ്രയിക്കാൻ നമ്മെ നയിക്കുന്നു.
ശിമയോൻ പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുകയും അത് നിങ്ങളുടേതാക്കുകയും ചെയ്യുക. ആശയക്കുഴപ്പമോ സംശയമോ ആത്മീയ പോരാട്ടമോ നേരിടുമ്പോൾ, പിൻവാങ്ങാതെ വിശ്വാസത്തോടെ ആശ്രയിക്കുക. പത്രോസിനോടൊപ്പം പറയുക: “കർത്താവേ, ഞാൻ ആരുടെ അടുത്തേക്കു പോകും?” മനസ്സിലാകാത്തപ്പോഴും ക്രിസ്തുവിനെ മുറുകെപ്പിടിക്കുക—കാരണം അവിടുത്തെ വചനങ്ങൾ ആത്മാവും ജീവനുമാണ്; അവിടുന്നുമാത്രമാണ് ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധൻ.
എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു; എന്റെ അവിശ്വാസത്തിൽ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെയും അങ്ങ് വെളിപ്പെടുത്തിയ രഹസ്യങ്ങളെയും അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിലാകാത്തപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാനുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. എല്ലാം ഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അങ്ങ് ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധനാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുകയും അങ്ങയിൽ ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്ന നമ്മുടെ തീർഥാടനം
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ഞായർ (വർഷം C)
യേശു പട്ടണങ്ങളിലൂടെയും ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും കടന്ന്, പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജറുസലെമിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തു. ഒരാൾ അവിടുത്തോടു ചോദിച്ചു: “കർത്താവേ, രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവർ ചുരുക്കംപേർ മാത്രമായിരിക്കുമോ?” അവിടുന്ന് അവരോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുവിൻ. എന്തെന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, അനേകർ പ്രവേശിക്കാൻ ശ്രമിക്കും; എന്നാൽ അവർക്കു വേണ്ടത്ര ശക്തിയുണ്ടാകുകയില്ല.” ലൂക്കാ 13:22–24
പല പണ്ഡിതരും യാത്രാവിവരണം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗമാണ് ലൂക്കാ 9:51–19:28. ഈ പ്രഖ്യാപനത്തോടെയാണ് അതു തുടങ്ങുന്നത്: “അവൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടേണ്ട ദിവസങ്ങൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ജറുസലെമിലേക്കു പോകാൻ അവൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തു…” (ലൂക്കാ 9:51). കഴുതപ്പുറത്തേറി യേശു വിശുദ്ധനഗരത്തിലേക്കു നടത്തുന്ന വിജയപ്രവേശനത്തോടെയാണ് അതു സമാപിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ ജനക്കൂട്ടം അവന്റെ മുമ്പിൽ കുരുത്തോലകൾ വിരിച്ചുകൊണ്ട്, “കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്ന രാജാവ് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൻ!” എന്നു പ്രഘോഷിക്കുന്നു (ലൂക്കാ 19:38).
ഈ അവസാനയാത്രയിലുടനീളം യേശു കൂടുതൽ അടിയന്തരബോധത്തോടെ പഠിപ്പിക്കുകയും അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുകയും ഉപമകളിലൂടെ സംസാരിക്കുകയും എതിർപ്പുകളെ നേരിടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതെല്ലാം ചെയ്യുമ്പോഴും, വരാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കായി അവൻ തന്റെ ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. തന്റെ പീഡാനുഭവം, മരണം, ഉത്ഥാനം എന്നിവയിലൂടെ പിതാവിന്റെ ഹിതം നിറവേറ്റാൻ ഒരുങ്ങുന്ന അവന്റെ ഓരോ വാക്കും പ്രവൃത്തിയും കുരിശിനെ ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ളതാണ്. ഈ തീർഥാടനം കേവലമായ ഒരു ഭൗതികയാത്രയെ അതിവർത്തിച്ച്, വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ നിർണായക മണിക്കൂറിലേക്കുള്ള ആത്മീയപ്രയാണമായി മാറുന്നു.
പല വിധത്തിലും ലൂക്കായുടെ യാത്രാവിവരണം ജീവിതത്തിലൂടെയുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം യാത്രയെ—അഥവാ തീർഥാടനത്തെ—ചിത്രീകരിക്കുന്നു. സുവിശേഷം എപ്പോഴും നമ്മുടെ അടിയന്തരശ്രദ്ധയുടെ കേന്ദ്രമായിരിക്കേണ്ടതാണെങ്കിലും, കുരിശിലെ യേശുവിന്റെ പരമമായ ബലിയെ അനുകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ തീക്ഷ്ണതയും ദൃഢനിശ്ചയവും നിരന്തരം വളരണം. ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ, ശ്രദ്ധ നഷ്ടപ്പെടാനും നിശ്ചയദാർഢ്യം ചഞ്ചലമാകാനും വിശ്വാസത്തിന്റെയും ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിലേക്കു കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനുപകരം സുഖസൗകര്യങ്ങളോ ഭൗതികപ്രതിഫലങ്ങളോ തേടാനും എളുപ്പമാണ്.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഒരാൾ യേശുവിനോട് നിർണായകമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: “കർത്താവേ, ചുരുക്കം ചിലർ മാത്രമേ രക്ഷിക്കപ്പെടുകയുള്ളോ?” അവന്റെ മറുപടി കൂടുതൽ ദൃഢനിശ്ചയത്തിലേക്കും അടിയന്തരബോധത്തിലേക്കും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ഉണർത്തേണ്ടതാണ്. അവൻ മറുപടി പറയുന്നു: “ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുവിൻ. എന്തെന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, അനേകർ പ്രവേശിക്കാൻ ശ്രമിക്കും; എന്നാൽ അതിനുള്ള ശക്തി അവർക്കുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല.”
യേശു പറയുന്ന ആ “അനേകർ” ആരാണ്? ആടുകളുടെ യഥാർഥ വാതിലായ അവനിലൂടെ പ്രവേശിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നവരാണവർ: “ഞാനാണ് വാതിൽ. എന്നിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ രക്ഷിക്കപ്പെടും…” (യോഹന്നാൻ 10:9). “പരിശ്രമിക്കുക” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്കുപദം ആത്മീയപോരാട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു—ഒരു കായികതാരത്തിന്റേതുപോലെ തീവ്രവും അച്ചടക്കമുള്ളതുമായ പരിശ്രമം. ഏറ്റവും മികച്ച കായികതാരങ്ങൾ ഏറ്റവും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾപോലും പൂർണതയിലെത്തിക്കാൻ അക്ഷീണം അധ്വാനിക്കുന്നു. നമ്മുടെ തീർഥാടനവും അങ്ങനെയായിരിക്കണം. സ്വർഗമാണ് ലക്ഷ്യരേഖ; ഓട്ടമാകട്ടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്നതും. ഈ ഓട്ടം എന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാം ഒരിക്കലും അതു തുടങ്ങാതിരുന്നേക്കാം. നാം പതറുകയോ അലസരാകുകയോ ചെയ്താൽ, ഒരിക്കലും അതു പൂർത്തിയാക്കാതിരുന്നേക്കാം.
യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഭയം ഉളവാക്കാനല്ല, മറിച്ച് ആത്മസംതൃപ്തിയിൽനിന്നു നമ്മെ ഉണർത്താനാണ്. “ഇടുങ്ങിയ വാതിൽ” ഒരു തടസ്സമല്ല, ഒരു ക്ഷണമാണ്—ബോധപൂർവമായ ശിഷ്യത്വത്തിലേക്കും അനുദിനമുള്ള സ്വയംപരിത്യാഗത്തിലേക്കും അചഞ്ചലമായ വിശ്വസ്തതയിലേക്കുമുള്ള വിളി. സ്നേഹത്തിനും വിനയത്തിനും സത്യത്തിനും വിരുദ്ധമായതെല്ലാം ഒഴിവാക്കുന്നതിനാലാണ് അത് ഇടുങ്ങിയതായിരിക്കുന്നത്. യാത്ര തുടരുമ്പോൾ, അഹങ്കാരം, സ്വാർഥത, പാപം എന്നിവയുടെ ഭാരങ്ങൾ നാം നിരന്തരം ഉപേക്ഷിക്കണം. അങ്ങനെ, പൂർണമായ അനുസരണത്തിൽ സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിച്ചവനും വാതിലുമായ ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർന്ന്, ഭാരങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ആ വാതിലിലൂടെ നമുക്കു കടന്നുപോകാൻ കഴിയും.
മാത്രമല്ല, ഹൃദയം പൂർണമായും യേശുവിന് അനുരൂപമാകാതെ, അവന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതോ അവന്റെ പള്ളിയിൽ പോകുന്നതോ അവന്റെ കൂദാശകൾ സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലുമോ മാത്രം മതിയാകുമെന്ന് നാം കരുതരുത്. സുവിശേഷത്തിൽ, പുറത്തു നിൽക്കേണ്ടിവന്നവർ, “ഞങ്ങൾ അങ്ങയോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്” എന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും യജമാനൻ മറുപടി പറയുന്നു: “നിങ്ങൾ എവിടെനിന്നാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.” ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ബാഹ്യമായ പരിചയം മാത്രമല്ല, കൃപയിലൂടെയും മാനസാന്തരത്തിലൂടെയും ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിലൂടെയും അവനുമായുള്ള ആന്തരിക ഐക്യവും യഥാർഥ ശിഷ്യത്വത്തിന് ആവശ്യമാണെന്ന ഗൗരവമുള്ള ഓർമപ്പെടുത്തലാണിത്.
തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം വിശ്വാസതീർഥാടനത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, സ്വർഗീയ ജറുസലെമിലേക്കു ക്രിസ്തുവിനൊപ്പം നടക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ ദൃഢനിശ്ചയം കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുന്നുണ്ടോ? എന്തു വില നൽകേണ്ടിവരുമെന്നു കണക്കുകൂട്ടാതെ സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ കൂടുതൽ സന്നദ്ധരാകുന്നുണ്ടോ? അതോ പരിശ്രമിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെടുമ്പോൾ വഴിമാറിപ്പോകുകയോ ശ്രദ്ധ പതറുകയോ വിശ്രമിക്കാനുള്ള പ്രലോഭനത്തിനു വഴങ്ങുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? പോരാട്ടത്തെ ഭയപ്പെടരുത്—അതിനെ സ്വീകരിക്കുക. അച്ചടക്കത്തോടും ആശ്രയബോധത്തോടുംകൂടെ സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറുക. ഇടുങ്ങിയ വാതിലിൽ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തുക; ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ നിത്യാനന്ദത്തിലേക്കു സ്വാഗതം ചെയ്യപ്പെടുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിങ്ങളും ഉണ്ടാകും.
ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള എന്റെ കർത്താവേ, ഞങ്ങൾക്കായി അങ്ങ് സ്വമനസ്സാ ജീവൻ സമർപ്പിച്ച ജറുസലെമിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ അങ്ങ് ഒരിക്കലും പതറിയില്ല. ജീവിതത്തിലൂടെയുള്ള എന്റെ സ്വന്തം തീർഥാടനത്തിൽ എനിക്കും അതേ അചഞ്ചലമായ ദൃഢനിശ്ചയം നൽകണമേ. വിശ്വസ്തതയോടും ആശ്രയബോധത്തോടുംകൂടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും പൂർണതയിലെത്തിച്ചുകൊണ്ട്, പൂർണഹൃദയത്തോടെ അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാൻ ഞാൻ പരിശ്രമിക്കുമാറാകണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
യേശുവിന്റെ സ്നേഹപൂർണമായ ശാസനകൾ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച
“കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ മുമ്പിൽ സ്വർഗരാജ്യം അടച്ചുപൂട്ടുന്നു. നിങ്ങൾതന്നെ അതിൽ പ്രവേശിക്കുന്നില്ല; പ്രവേശിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ പ്രവേശിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നുമില്ല.” മത്തായി 23:13
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു ഒട്ടും മടിക്കാതെ തുറന്നു സംസാരിക്കുന്നു. നിയമജ്ഞരെയും ഫരിസേയരെയും അവൻ കപടനാട്യക്കാരെന്നും അന്ധരായ വഴികാട്ടികളെന്നും അന്ധരായ ഭോഷന്മാരെന്നും അന്ധരെന്നും വിളിക്കുന്നു. വഴിതെറ്റിപ്പോയ ഈ മതനേതാക്കളോടുള്ള അവന്റെ അചഞ്ചലമായ സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണ് ഓരോ വിമർശനവും ഉയർന്നുവന്നത്.
ഒരാളെ ഭോഷനെന്നോ കപടനാട്യക്കാരനെന്നോ വിളിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് ദൈവികസ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാകുന്നതെന്ന് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. എന്നാൽ അത് അങ്ങനെയാണ്. സ്നേഹം പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രകടമാകുന്നു; സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയുടെ ആവശ്യങ്ങളാണ് അതിനെ എപ്പോഴും നയിക്കുന്നത്. ഗ്രീക്കിൽ അഗാപ്പെ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ക്രൈസ്തവ ഉപവിയുടെ സ്നേഹമായ യഥാർഥ സ്നേഹം, എല്ലാവർക്കും എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഒരേ രീതിയിൽ ചേരുന്ന ഒരു വികാരമല്ല. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിക്കുകയും സൗമ്യമായി സംസാരിക്കുകയും ചെന്നെത്തുന്നിടത്തെല്ലാം പ്രസന്നത പരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആന്തരിക മനോഭാവം മാത്രമല്ല ക്രൈസ്തവ ഉപവി. ചിലപ്പോൾ ഉപവി ഉറച്ചതും തീക്ഷ്ണവുമായ ഒരു ശാസനംപോലും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. വ്രണിതമായ അഹങ്കാരമോ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത കോപമോ മൂലമല്ല അത്; മറിച്ച്, ആ വ്യക്തിയുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്താനും മാനസാന്തരത്തിലേക്കു പ്രേരിപ്പിക്കാനും ആ നിമിഷത്തിൽ അയാൾക്ക് യഥാർഥത്തിൽ ആവശ്യമുള്ളത് അതായതുകൊണ്ടാണ്.
മാത്രമല്ല, ക്രൈസ്തവ ഉപവി ഒരിക്കലും യുക്തിരഹിതമല്ല. അതായത്, സ്നേഹത്തിന്റെ വികാരാവേശം നമ്മെ കീഴടക്കി നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ പ്രേരകശക്തിയായി മാറുന്നില്ല. മറിച്ച്, ക്രൈസ്തവ ഉപവി എല്ലായ്പ്പോഴും ബുദ്ധിയാൽ പ്രകാശിതവും കൃപയാൽ നയിക്കപ്പെടുന്നതും മറ്റൊരാളുടെ നിത്യനന്മ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നതുമായ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്. മറ്റൊരാളുടെ ആത്മാവിന് ഏറ്റവും ഉത്തമമായത് എന്താണെന്ന് അത് വിവേചിച്ചറിയുകയും ധൈര്യപൂർവം അത് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു; സ്വീകരിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു സത്യം അറിയിക്കേണ്ടിവന്നാലും അങ്ങനെതന്നെ. ഈ സുവിശേഷഭാഗത്തിൽ യേശു ചെയ്തതും കൃത്യമായി ഇതുതന്നെയാണ്. നിയമജ്ഞരും ഫരിസേയരും തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കഠിനമാക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ വഴിതെറ്റിക്കുകയും രക്ഷയിലേക്കുള്ള യഥാർഥ പാത കാണാനാകാതെ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നതായി അവിടുന്ന് കണ്ടു. ആ സാഹചര്യത്തിൽ സൗമ്യമായ ഒരു വാക്ക് ഫലമില്ലാതെപോകുമായിരുന്നു. ശക്തമായ ഒരു നേർക്കുനേർ തിരുത്തൽ ആവശ്യമായിരുന്നു.
ഇത് അല്പം തത്ത്വചിന്താപരമായി തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും, സുവിശേഷം പങ്കുവയ്ക്കുകയും വിശുദ്ധിയിൽ വളരുകയും ചെയ്യുക എന്ന നമ്മുടെ ദൗത്യത്തിന് യഥാർഥ ഉപവി എന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് നിർണായകമാണ്. അനുസരണയില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടിയെ തിരുത്തേണ്ടിവരുന്ന മാതാവിനെയോ പിതാവിനെയോ പരിഗണിക്കുക. കുട്ടി സ്വാർഥമായോ ധിക്കാരത്തോടെയോ പെരുമാറുമ്പോൾ, സ്നേഹം തിരുത്തൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നു—വൈരാഗ്യമോ അസഹ്യതയോ അഹംഭാവമോ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആ കുട്ടിയെ പുണ്യത്തിൽ വളർത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാലാണ്. അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ ശിക്ഷണം സ്നേഹത്തിന് എതിരല്ല; അത് പ്രവൃത്തിയിലുള്ള സ്നേഹമാണ്.
നിയമജ്ഞരും ഫരിസേയരും കുട്ടികളായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവരുടെ പെരുമാറ്റം ബാലിശവും അഹങ്കാരപൂർണവും ആത്മീയമായി ക്രമരഹിതവുമായിരുന്നു. അവർ മനഃപൂർവം പക്വതയില്ലാതെ പെരുമാറിയവരും അഹങ്കാരത്തിൽ ശഠിച്ചുനിന്നവരും കൃപയ്ക്കുനേരെ അന്ധരായിരുന്നവരുമാണെന്ന് പറയാം. അതുകൊണ്ട് ദിവ്യഗുരുവായ യേശു അവരോട് മുഖസ്തുതിയോ പ്രീതിപ്പെടുത്തലോ കൊണ്ടല്ല, വിശുദ്ധമായ ശാസനയുടെ കർക്കശമായ സ്നേഹത്തോടെയാണ് പെരുമാറിയത്. അവിടുത്തെ ലക്ഷ്യം ശിക്ഷാവിധിയല്ല, മാനസാന്തരമായിരുന്നു. അവരുടെ കഠിനഹൃദയങ്ങൾ ഭേദിച്ച് അവരെ സത്യത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനായിരുന്നു അവിടുത്തെ ശക്തമായ വാക്കുകൾ.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ, വികാരങ്ങൾകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടും നിങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്നത് ആരെയാണ്? ഏറ്റവും നേരിട്ടും പൂർണഹൃദയത്തോടെയും നിങ്ങൾ ഉപവി കാണിക്കണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ആരോടാണ്? ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ദൈവത്തിന്റെ ആർദ്രമായ പരിചരണം ആവശ്യമുള്ള ഒരാളെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ഏറ്റവും ഊഷ്മളവും സഹാനുഭൂതിപൂർണവുമായ അനുകമ്പയായി ആ ഉപവി പ്രകടമാകും. മറ്റു ചിലപ്പോൾ, ഉറച്ച ദയയും വിനയവും കലർന്ന സൗമ്യമായ ഒരു വെല്ലുവിളി അത് ആവശ്യപ്പെടും. ഇനിയും ചിലപ്പോൾ, ശക്തമായ ഒരു ശാസന ആവശ്യമായേക്കാം—മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തെ വിധിക്കുകയല്ല, അവരുടെ പ്രവൃത്തികളെ ശാസിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്—അവർ കേൾക്കേണ്ട സത്യത്തെക്കുറിച്ച് അചഞ്ചലമായ വ്യക്തതയോടെയും ആ സത്യത്തിനു കീഴ്പ്പെടാനുള്ള സന്നദ്ധതയോടെയും.
നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഉപവിയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ദൈവസ്നേഹമെന്ന ആ ദാനം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവശ്യമുള്ളവർക്ക് നൽകാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുക. ഉപവി കൃപയിൽ വേരൂന്നുകയും വിവേകത്താൽ നയിക്കപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്താൽ നിറയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് ഒരിക്കലും ആർദ്രതയില്ലാത്ത ധീരതയോ കരുണയില്ലാത്ത സത്യമോ ആയിരിക്കുകയില്ല. പ്രയാസമായിരിക്കുമ്പോഴും ക്രൈസ്തവ ഉപവിയുടെ പൂർണതയോടെ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക. ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ സത്യം പറയുക, വിനയത്തോടെ തിരുത്തുക, എപ്പോൾ വെല്ലുവിളിക്കണമെന്നും എപ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നും വിവേചിച്ചറിയുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്, ഏറ്റവും ആവശ്യമായ രൂപത്തിൽ നൽകപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപവിയിലുള്ള പങ്കുചേരലായിരിക്കും.
എന്റെ സ്നേഹനാഥാ, അങ്ങ് ശുശ്രൂഷിച്ചവർക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമായ രൂപത്തിലുള്ള ഉപവിയാണ് അങ്ങ് എപ്പോഴും പ്രകടമാക്കിയത്. അങ്ങ് സ്നേഹത്തോടെ ശാസിക്കുകയും കരുണയോടെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും സത്യത്തോടെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങയുടെ തിരുഹൃദയം എനിക്കു നൽകണമേ; അങ്ങനെ അങ്ങയുടെ ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ഉപകരണമായിത്തീരാൻ എനിക്കു കഴിയട്ടെ—സത്യം ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ സംസാരിക്കുകയും മൗനം കൂടുതൽ ശക്തമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുകയും എപ്പോഴും അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ ഹിതത്തിന് അനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാളായിത്തീരാൻ. പ്രിയനാഥാ, അനേകം ആത്മാക്കളെ അങ്ങയിലേക്ക് തിരികെ ആകർഷിക്കാൻ എന്നെ ഉപയോഗിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സ്നേഹപൂർവമായ ഒരു ഏറ്റുമുട്ടൽ
ആണ്ടുവട്ടകാലത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച
യേശു പറഞ്ഞു: “കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ തുളസി, ചതകുപ്പ, ജീരകം എന്നിവയ്ക്കു ദശാംശം കൊടുക്കുന്നു; എന്നാൽ നിയമത്തിലെ കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളായ നീതിനിർവഹണം, കരുണ, വിശ്വസ്തത എന്നിവ അവഗണിച്ചിരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവ അവഗണിക്കാതെതന്നെ ഇവയും നിങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. കൊതുകിനെ അരിച്ചുമാറ്റുകയും ഒട്ടകത്തെ വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന അന്ധരായ വഴികാട്ടികളേ!” മത്തായി 23:23–24
ഇന്നലെയും ഇന്നും നാളെയുമായി, മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിലെ 23-ാം അധ്യായം ഏതാണ്ട് മുഴുവനായും സഭ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. നിയമജ്ഞരെയും ഫരിസേയരെയും യേശു ശക്തമായി അപലപിക്കുന്നത് ഈ അധ്യായത്തിലുണ്ട്. പെസഹാ ആഴ്ചയിൽ, അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവത്തിനും മരണത്തിനും മുമ്പുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ, ദേവാലയപരിസരത്തുവച്ചാണ് ഈ ഏറ്റുമുട്ടൽ നടന്നത്. നാം ഇപ്പോൾ ഓശാന ഞായറായി അനുസ്മരിക്കുന്ന ദിനത്തിൽ യെരൂശലേമിലേക്കു നടത്തിയ വിജയപ്രവേശത്തിനുശേഷം, തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ യേശു പ്രസംഗിക്കുകയും രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തുകയും മതനേതാക്കളിൽനിന്നുള്ള വർധിച്ചുവന്ന എതിർപ്പിനെ നേരിടുകയും ചെയ്തു. നാണയമാറ്റക്കാരുടെ മേശകൾ മറിച്ചിട്ടുകൊണ്ട് ദേവാലയം ശുദ്ധീകരിച്ചാണ് അവിടുന്ന് ആരംഭിച്ചത്. “എന്റെ ഭവനം പ്രാർഥനയുടെ ഭവനമായിരിക്കണം; നിങ്ങളോ അതിനെ കവർച്ചക്കാരുടെ ഗുഹയാക്കുന്നു” (മത്തായി 21:13) എന്ന് അവിടുന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ പ്രധാനപുരോഹിതന്മാരും നിയമജ്ഞരും ഹേറോദേസ് പക്ഷക്കാരും ജനപ്രമാണികളും ഫരിസേയരും അവിടുത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചു. ഓരോരുത്തർക്കും അചഞ്ചലമായ വ്യക്തതയോടെ അവിടുന്ന് മറുപടി നൽകി—അവരെ തന്റെ പക്ഷത്തേക്കു നേടാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, ഉറച്ചതെങ്കിലും സ്നേഹപൂർവമായ രീതിയിൽ അവരെ ശാസിച്ചു.
ഈ പ്രത്യേക അഭിമുഖത്തിൽ, പുറമേ നീതിമാന്മാരായി കാണപ്പെടുമ്പോഴും “നിയമത്തിലെ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള കാര്യങ്ങളായ നീതിയും കരുണയും വിശ്വസ്തതയും” അവഗണിക്കുന്നതിന് യേശു നിയമജ്ഞരെയും ഫരിസേയരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. അവർ “കവർച്ചയും ആത്മസുഖാസക്തിയും നിറഞ്ഞവരാണ്” എന്ന് ആരോപിച്ചുകൊണ്ട്, അവരുടെ ബാഹ്യഭക്തിയും ആന്തരികമായ ജീർണതയും തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തക്കേട് അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പുതിന, ചതകുപ്പ, ജീരകം തുടങ്ങിയ ഏറ്റവും ചെറിയ സസ്യങ്ങളുടെപോലും ദശാംശം നൽകുന്നതിൽ സൂക്ഷ്മത പുലർത്തിയിരുന്നെങ്കിലും, നിയമത്തിന്റെ ഹൃദയമായ ദൈവസ്നേഹവും അയൽക്കാരനോടുള്ള സ്നേഹവും അവർ അവഗണിച്ചു. അവരുടെ ആത്മീയാന്ധത, നീതിയും കരുണയും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് മതാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ നിസ്സാരമായ വിശദാംശങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. “അന്ധരായ വഴികാട്ടികൾ” എന്ന് അവരെ വിളിക്കുന്നതിലൂടെ, നീതിയുടെ ആഴമേറിയ ആവശ്യങ്ങൾ സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാതെ മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ ഭാരങ്ങൾ ചുമത്തുന്ന നേതാക്കളെന്ന നിലയിലുള്ള അവരുടെ പരാജയം യേശു തുറന്നുകാട്ടുന്നു.
ഈ ശാസന കോപത്തിൽനിന്നല്ല, സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. യേശു അവരെ ആന്തരികമായ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്നു—ബാഹ്യപ്രവൃത്തികൾ യഥാർഥത്തിൽ വിശുദ്ധമാകേണ്ടതിന് ഹൃദയം ശുദ്ധീകരിക്കാൻ. കൊതുകിനെ അരിച്ചുനീക്കുകയും ഒട്ടകത്തെ വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവിടുത്തെ ഉപമ, അവരുടെ മുൻഗണനകളിലെ തെറ്റിനെ വ്യക്തമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മതാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ കൃപയിൽ വേരൂന്നിയവയാണോ അതോ പുറംമോടിയും ശീലവും നയിക്കുന്നവയാണോ എന്നു പരിശോധിക്കാൻ യേശു അവരെയും നമ്മെയും വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള യഥാർഥ വിശ്വസ്തതയ്ക്ക്, വിശ്വസ്തമായ അനുഷ്ഠാനവും ആ പ്രവൃത്തികൾക്ക് അർഥം നൽകുന്ന അവശ്യസദ്ഗുണങ്ങളും ഒരുപോലെ ആവശ്യമാണ്. ഈ നേതാക്കളെ നേരിടുമ്പോൾ, യേശു നൽകുന്നത് ശിക്ഷാവിധിയല്ല; മറിച്ച്, തന്റെ പീഡാനുഭവം ആരംഭിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ഉണർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള കരുണാപൂർവമായ മുന്നറിയിപ്പാണ്.
ഈ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത് യേശുവിന്റെ ശാസനകളുടെ തീക്ഷ്ണവും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്തതുമായ സ്വഭാവമാണ്. അവിടുന്ന് അവരെ കപടനാട്യക്കാരെന്നും അന്ധരായ വഴികാട്ടികളെന്നും വിളിക്കുകയും, പുറമേ വൃത്തിയുള്ളതും എന്നാൽ അകമേ മലിനവുമായ പാനപാത്രങ്ങളോട് ഉപമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവ അവ്യക്തമായ വിമർശനങ്ങളല്ല; കൃത്യവും പ്രവാചകസ്വഭാവമുള്ളതുമായ മുന്നറിയിപ്പുകളാണ്. പണ്ടത്തെ പ്രവാചകരെപ്പോലെ, ഉപരിപ്ലവമായ മതനിഷ്ഠയെക്കാൾ കൂടുതലാണ് യേശു ആവശ്യപ്പെടുന്നത്—ഹൃദയത്തിന്റെ ആത്മാർഥതയിലേക്കാണ് അവിടുന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പ്രവൃത്തികളും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും ഒരുപോലെ കാണുന്നവനിൽനിന്നുള്ള മാനസാന്തരാഹ്വാനമാണ് ഓരോ ശാസനയും. ദുഃഖകരമെന്നു പറയട്ടെ, അവിടുത്തെ ശ്രോതാക്കളിൽ പലരും അതിനോട് ഹൃദയം തുറക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു.
യേശുവിന്റെ വാക്കുകളുടെ ഗൗരവത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. നിയമജ്ഞരിലും ഫരിസേയരിലും ഭൂരിഭാഗവും അവിടുത്തെ ശാസനകൾ നിരസിച്ചതായി തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അവ പ്രയോഗിക്കേണ്ടതിനാണ് അവ വിശുദ്ധ ലിഖിതത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങളോടു പറയുന്നവയായിത്തന്നെ അവ ശ്രവിക്കുക—നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താനല്ല, മാനസാന്തരത്തിന് പ്രചോദനമേകാനാണ്. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നാം നിയമജ്ഞരെയും ഫരിസേയരെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം; എങ്കിലും സ്വന്തം ആത്മീയമായ ആത്മസംതൃപ്തിയെ നേരിടുന്നത് നമുക്കെല്ലാവർക്കും പ്രയോജനകരമാണ്. ഇത് ശ്രമകരമായ ഒരു അഭ്യാസമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ നമ്മെ സുഖപ്പെടുത്താനും അവിടുത്തോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാനും ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളവയാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, എളിമയോടും ആശ്രയബോധത്തോടുംകൂടി ഇതിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ, കൂടുതൽ ആഴമായ കൃപയിലേക്കുള്ള വഴിയായി അതു മാറുന്നു. അവിടുത്തെ ശാസനകൾ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വേരുറയ്ക്കട്ടെ; അങ്ങനെ അഹങ്കാരത്തിന്റെയോ അശ്രദ്ധയുടെയോ ഏറ്റവും ചെറിയ കളകൾപോലും പിഴുതുനീക്കപ്പെടുകയും യഥാർഥ സദ്ഗുണം തഴച്ചുവളരുകയും ചെയ്യട്ടെ.
അത്യന്തം കരുണാമയനായ കർത്താവേ, നിയമജ്ഞരോടും ഫരിസേയരോടുമുള്ള അങ്ങയുടെ സ്നേഹം അത്രമേൽ ആഴമുള്ളതും തീക്ഷ്ണവുമായിരുന്നു. അതിനാൽ, അവർ സ്വയം നീതിമാന്മാരെന്ന ഭാവത്തിൽനിന്ന് അങ്ങയുടെ കൃപയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന നീതിയിലേക്കു തിരിയേണ്ടതിന്, അവരുടെ ഹൃദയകാഠിന്യത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് അങ്ങ് അവരെ നിരന്തരം തേടിച്ചെന്നു. അങ്ങയുടെ സ്നേഹപൂർവമായ ശാസനകൾ സ്വീകരിക്കാനും അവ എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിക്കാനും വേണ്ട എളിമ എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ യഥാർഥ അനുതാപത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെടുകയും, എന്നെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന അങ്ങയുടെ കൃപയ്ക്ക് ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണായിത്തീരുകയും ചെയ്യട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
യേശുവിന്റെ അവസാനത്തെ പൊതുപ്രഭാഷണം
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച
യേശു പറഞ്ഞു: “കപടനാട്യക്കാരായ നിയമജ്ഞരേ, ഫരിസേയരേ, നിങ്ങൾക്കു ദുരിതം! നിങ്ങൾ വെള്ളയടിച്ച കല്ലറകൾപോലെയാണ്. അവ പുറമേ മനോഹരമായി കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഉള്ളിൽ മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികളും എല്ലാത്തരം മാലിന്യങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, നിങ്ങളും പുറമേ നീതിമാന്മാരായി കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഉള്ളിൽ കാപട്യവും ദുഷ്പ്രവൃത്തിയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” മത്തായി 23:27–28
തുടർച്ചയായി മൂന്നാം ദിവസവും, നിയമജ്ഞർക്കും ഫരിസേയർക്കുമെതിരായ യേശുവിന്റെ രൂക്ഷമായ കുറ്റപ്പെടുത്തലിൽനിന്നാണ് നാം വായിക്കുന്നത്. ഈ മതനേതാക്കൾ കേൾക്കേണ്ടിയിരുന്നതുതന്നെയാണ് അവിടുത്തെ വാക്കുകൾ—തങ്ങൾ നീതിമാന്മാരാണെന്ന ആത്മസംതൃപ്തിയിൽനിന്ന് അവരെ ഉണർത്താനുള്ള ശക്തമായ ഔഷധം. അങ്ങനെ അവർ മാനസാന്തരപ്പെടുകയും, അവിടുത്തെ കുരിശിൽനിന്ന് താമസിയാതെ ഒഴുകിപ്പുറപ്പെടാനിരുന്ന അതിസമൃദ്ധമായ കൃപ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അവിടുത്തെ ശാസനകൾ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നവയായി തോന്നാമെങ്കിലും—പ്രത്യേകിച്ച് അവ ആദ്യമായി കേട്ടവർക്ക്—നാം അവയെ ഞെട്ടലോടെയല്ല, എളിമയോടും തുറന്ന മനസ്സോടുംകൂടി സ്വീകരിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം ആത്മീയയാത്രയിൽ പ്രയോഗിക്കണം.
ദീർഘമായ ഈ കുറ്റപ്പെടുത്തലിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ, യേശു തന്റെ ഉള്ളിലേക്കു തിരിഞ്ഞ് ജറുസലെമിനെക്കുറിച്ച്, പ്രത്യേകിച്ച് താൻ തൊട്ടുമുമ്പ് അഭിസംബോധന ചെയ്ത നേതാക്കളുടെ കഠിനഹൃദയങ്ങളെക്കുറിച്ച്, ഹൃദയഭേദകമായ വിലാപം ഉയർത്തുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും, തൊട്ടടുത്ത വാക്യം അവിടുത്തെ ദുഃഖം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: “ജറുസലെം, ജറുസലെം, പ്രവാചകരെ കൊല്ലുകയും നിന്റെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ടവരെ കല്ലെറിയുകയും ചെയ്യുന്നവളേ, കോഴി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചിറകിൻകീഴിൽ ചേർത്തുനിർത്തുന്നതുപോലെ നിന്റെ മക്കളെ ഒരുമിച്ചുചേർക്കാൻ എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു! എന്നാൽ നിങ്ങൾ അതിനു തയ്യാറായില്ല!” (മത്തായി 23:37). ആർദ്രമായ ഈ ചിത്രം യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തിലേക്കു നോക്കാൻ നമുക്കൊരു ജാലകം തുറന്നുതരുന്നു—തൊട്ടുമുമ്പ് ഇത്രയും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത ശാസനകൾ നൽകിയ അതേ ഹൃദയത്തിലേക്ക്.
തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചിറകിൻകീഴിൽ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുന്ന തള്ളക്കോഴിയുടെ ആ ദൃശ്യം പരിചിന്തിക്കുക. സ്വാഭാവികമായ ഉൾപ്രേരണയാൽ ഒരു തള്ളക്കോഴി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു; അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻപോലും അപകടത്തിലാക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയിൽ ആ ഉൾപ്രേരണ നിക്ഷേപിച്ചതിലൂടെ ദൈവം തന്റെ ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു വശം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാനും സംരക്ഷിക്കാനും നിത്യനാശത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കാനും അവിടുന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തന്റെ കരുണാർദ്രമായ ആലിംഗനം നമുക്കായി നീട്ടുന്നതിൽനിന്ന് അവിടുത്തെ തടയാൻ ഒന്നിനും—നമ്മുടെ ഹൃദയകാഠിന്യത്തിനുപോലും—കഴിയില്ല. എന്നാൽ, തള്ളക്കോഴിയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്ന കുഞ്ഞ് അതിന്റെ സംരക്ഷണം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ വിളിയെ എതിർക്കുമ്പോൾ നാമും അവിടുത്തെ സംരക്ഷണം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. അവിടുത്തെ വിലാപത്തിന്റെ ഉറവിടം കോപമല്ല; ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെടാനും രക്ഷിക്കപ്പെടാനും മനസ്സില്ലാത്തവരെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖമാണ്. അവിടുത്തെ ഏറ്റവും കഠിനമായ ശാസനകൾപോലും സ്നേഹത്താൽ ജ്വലിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിൽനിന്നാണ് ഒഴുകുന്നത്.
ഈ വാക്കുകൾ ആദ്യം നിയമജ്ഞരോടും ഫരിസേയരോടുമാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും, അവ നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ബാധകമാണ്. തന്റെ പരിപാലനത്തിലേക്ക് നമ്മെ സുരക്ഷിതരായി കൊണ്ടുവരാൻ ദൈവം ഏതറ്റംവരെയും പോകും. ആർദ്രമായ അനുകമ്പയാണ് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അവിടുന്ന് അതു നൽകുന്നു. കർശനമായ ശാസനയാണ് നമുക്കാവശ്യമെങ്കിൽ, അതും അവിടുന്ന് നൽകുന്നു. ആർദ്രതയോടെ നമ്മെ ആകർഷിക്കുമ്പോഴും കർശനമായി തിരുത്തുമ്പോഴും അവിടുത്തെ ലക്ഷ്യം ഒന്നുതന്നെയാണ്: പാപത്തിൽനിന്നും നിത്യമായ വേർപാടിൽനിന്നും നമ്മെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും കൃപയുടെ രാജ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക.
ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശുവിന്റെ അവസാനത്തെ പരസ്യപ്രസംഗം ഈ ശാസനയായിരുന്നു എന്നതാണ്. അവിടുത്തെ അവസാന ആഴ്ചയുടെ തിരക്കഥ നാമാണ് എഴുതിയിരുന്നതെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ സമാപനത്തിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെയോ പ്രോത്സാഹനത്തിന്റെയോ ഒരു സന്ദേശമായിരിക്കാം നാം സങ്കൽപ്പിക്കുക. എന്നാൽ അതിനു പകരം, ഗൗരവപൂർവം ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മുന്നറിയിപ്പോടെയാണ് അവിടുന്ന് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, അത് കരുണയുടെ അവസാന പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു. ജനക്കൂട്ടങ്ങളോടുള്ള അവിടുത്തെ അവസാന വാക്കുകൾ, സമയം തീരുംമുമ്പ് ഹൃദയങ്ങളെ ഉണർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളവയായിരുന്നു. അത് സ്നേഹത്തിന്റെ അവസാന അഭ്യർഥനയായിരുന്നു; അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന തന്റെ ആടുകൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഇടയന്റെ നിലവിളിയായിരുന്നു.
യേശു ഈ അവസാന പ്രസംഗം നിങ്ങളോടു നടത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവിടുത്തെ മുന്നറിയിപ്പിനു ചെവികൊടുക്കുക; അത് നൽകപ്പെട്ട അതേ മനോഭാവത്തോടെ, സ്നേഹത്തോടെ, സ്വീകരിക്കുക. നിങ്ങളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാൻ വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യാനുള്ള അവിടുത്തെ തീവ്രമായ ആഗ്രഹവും അടിയന്തരബോധവും അനുഭവിച്ചറിയുക. ഈ പ്രസംഗത്തോടു പ്രതികരിക്കുക; മനസ്സില്ലാത്തവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ തുടരരുത്. യേശുവിന്റെ ഈ അവസാന വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തുളച്ചുകയറട്ടെ. അങ്ങനെ നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ ചിറകുകളുടെ തണലിൽ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെടുകയും ഇനിയൊരിക്കലും അകന്നുപോകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ.
ഏറ്റവും കരുണയുള്ള കർത്താവേ, ഞങ്ങൾ വഴിതെറ്റിപ്പോകുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ അങ്ങയിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ അങ്ങ് ഏതറ്റംവരെയും പോകുന്നു. മരണത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, അങ്ങയുടെ സ്നേഹപൂർവമായ സംരക്ഷണത്തിന്റെ ചിറകിൻകീഴിൽ ഞങ്ങളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാൻ അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പ്രിയ കർത്താവേ, എന്റെ ഹൃദയം തുറക്കണമേ; എന്റെ ആത്മാവിനുവേണ്ടിയുള്ള അങ്ങയുടെ നിലവിളിക്കു പ്രത്യുത്തരം നൽകാൻ എനിക്കാവശ്യമായ കൃപ നൽകണമേ. ഞാൻ ഒരിക്കലും അകന്നുപോകാതെ, അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ ചിറകിൻതണലിൽ എന്നും ഉറച്ചുനിൽക്കുമാറാകട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.
ക്ഷണികവും ശാശ്വതവുമായ സംതൃപ്തി
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച
“അപ്പോൾ, തന്റെ വീട്ടിലുള്ളവർക്ക് യഥാസമയം ഭക്ഷണം നൽകാൻ യജമാനൻ ചുമതലപ്പെടുത്തിയ വിശ്വസ്തനും വിവേകിയുമായ ദാസൻ ആരാണ്? യജമാനൻ വരുമ്പോൾ അപ്രകാരം ചെയ്യുന്നതായി കാണപ്പെടുന്ന ദാസൻ ഭാഗ്യവാൻ. ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: അവൻ തന്റെ സകല സമ്പത്തിന്റെയും മേൽ അവനെ ചുമതലപ്പെടുത്തും.” മത്തായി 24:46–47
തുടർന്നുവരുന്ന വാക്യത്തിൽ, യേശു “വിശ്വസ്തനും വിവേകിയുമായ ദാസനെ” ഒരു “ദുഷ്ടദാസനുമായി” താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. “എന്റെ യജമാനൻ വരാൻ ഏറെ വൈകുന്നു” എന്ന് ഹൃദയത്തിൽ പറയുന്നവനാണ് ആ ദുഷ്ടദാസൻ. ഇങ്ങനെ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പാപപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു. തന്റെ യജമാനന്റെ മടങ്ങിവരവ് ഇനിയും ഏറെ അകലെയാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കുന്ന ദുഷ്ടദാസൻ ജാഗ്രത കൈവെടിയുന്നു, മറ്റുള്ളവരോട് മോശമായി പെരുമാറുന്നു, അമിതമായ സുഖഭോഗങ്ങളിൽ മുഴുകുന്നു, തന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ അവഗണിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, വിശ്വസ്തതയോടെയുള്ള ജീവിതത്തെക്കാൾ അത്തരമൊരു ജീവിതരീതിയാണ് കൂടുതൽ അഭികാമ്യമെന്ന് അവൻ മൂഢമായി നിഗമനം ചെയ്യുന്നു. വഞ്ചനാപരമായ ഈ ചിന്തയുടെ അടിസ്ഥാനം ഒരു നുണയാണ്; ഒടുവിൽ അത് ദുരിതത്തിലേക്കും നാശത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു.
മിക്ക ആളുകളും ദുരിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല പാപം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. മറിച്ച്, വിശുദ്ധിയുടെ അതുല്യമായ മൂല്യവും നിത്യമായ പ്രതിഫലവും ഗ്രഹിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് അവർ പാപം ചെയ്യുന്നത്. പാപം കൂടുതൽ സംതൃപ്തി നൽകുമെന്ന് അവർ തെറ്റായി വിശ്വസിക്കുന്നു—പലപ്പോഴും അതിനെക്കുറിച്ചു പൂർണമായ അവബോധമില്ലാതെതന്നെ. ഉപരിപ്ലവവും ക്ഷണികവുമായ തലത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെ തോന്നിയേക്കാം. സദ്ഗുണവും ആത്മസംയമനവും അച്ചടക്കവും അഭ്യസിക്കുന്നതിനെക്കാൾ എളുപ്പമാണ് ജഡികാഭിലാഷങ്ങൾക്കു വഴങ്ങുന്നതും കോപത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതും സ്വന്തം കടമകൾ അവഗണിക്കുന്നതും.
എന്നാൽ, കൂടുതൽ എളുപ്പമുള്ളത് നിർബന്ധമായും കൂടുതൽ നല്ലതാണോ? കൂടുതൽ വ്യക്തമായി ചോദിച്ചാൽ, ഏറ്റവും കുറച്ചു പ്രതിബന്ധങ്ങളുള്ള പാത എപ്പോഴെങ്കിലും ആഴമേറിയതും നിലനിൽക്കുന്നതുമായ സംതൃപ്തിയിലേക്കുള്ള വഴിയാകുമോ? സുവിശേഷം വ്യക്തമായ ഉത്തരം നൽകുന്നു: ഇല്ല.
യജമാനന്റെ അസാന്നിധ്യത്തിലും ഉത്സാഹപൂർവം അധ്വാനിക്കുന്ന വിശ്വസ്തനും വിവേകിയുമായ ദാസനെയാണ് യജമാനൻ സകലതും ഭരമേൽപ്പിക്കുക. വിശ്വസ്തതയുടെ പ്രതിഫലം പാപത്തിന്റെ ക്ഷണികമായ സുഖങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ വലുതാണ്. കൂടുതൽ എളുപ്പമെന്നു തോന്നുന്നത് പലപ്പോഴും നാശത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു; എന്നാൽ കൂടുതൽ അധ്വാനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സദ്ഗുണത്തിന്റെ പാത മഹത്ത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.
ഈ സത്യം ബുദ്ധികൊണ്ട് അംഗീകരിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്; എന്നാൽ അനുദിനജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ ഏറെ പ്രയാസമാണ്. വിശ്വസ്തതയോടും ഉത്സാഹത്തോടും വിവേകത്തോടും കൂടെ ജീവിക്കാൻ സ്ഥിരോത്സാഹവും ത്യാഗവും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അതിന് എപ്പോഴും മൂല്യമുണ്ട്—ഈ നിമിഷത്തിലും നിത്യതയിലും. ഈ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക: പാപം തൽക്ഷണസുഖം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് നമ്മെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ദൈവഹിതം നിറവേറ്റുന്നതിൽനിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന സമാധാനം, പാപം നൽകുന്ന ഏതൊരു ക്ഷണികസുഖത്തെക്കാളും വളരെ വലുതാണ്. പുണ്യജീവിതം സ്വീകരിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥായിയായ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചും അത് നൽകുന്ന മഹത്ത്വത്തെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ കൂടുതൽ ബോധവാന്മാരാകുന്നു. ഈ ആത്മീയാനന്ദം പാപത്തിന്റെ ഉപരിപ്ലവമായ ആശ്വാസങ്ങളെ ബഹുദൂരം അതിശയിക്കുന്നു.
കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഈ വ്യത്യാസം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിത്തീരുന്നു. അനുദിനം വിശ്വസ്തത തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വ്യക്തി സമൃദ്ധമായി ഫലം കായ്ക്കുന്ന, തഴച്ചുവളരുന്ന മുന്തിരിവള്ളിപോലെയാകുന്നു. പുണ്യം പക്വത പ്രാപിക്കുമ്പോൾ പ്രലോഭനത്തിന്റെ പിടി അയയുകയും ആത്മാവ് സത്യത്തിൽ ആഴമായി വേരൂന്നുകയും ചെയ്യുന്നു. മറുവശത്ത്, ക്ഷണികമായ സുഖഭോഗങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നവർ പാപസുഖങ്ങൾക്കുപോലും ആകർഷണം നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി കണ്ടെത്തുന്നു. സംതൃപ്തിയടയാത്ത ആത്മാവ് അസ്വസ്ഥമാവുകയും സംതൃപ്തി തേടി കൂടുതൽ കൂടുതൽ നിരാശാജനകമായ മാർഗങ്ങളിലേക്ക് തിരിയുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതിനാൽ, പാപത്തെക്കാൾ ഏറെ വലിയ സംതൃപ്തി വിശുദ്ധി നൽകുന്നു. ആശയതലത്തിൽ ഇത് അംഗീകരിക്കാൻ എളുപ്പമായിരിക്കാമെങ്കിലും പ്രായോഗികജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കാൻ പലപ്പോഴും പ്രയാസമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഉറച്ച ബോധ്യത്തോടെ ആരംഭിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാകുന്നത്: പുണ്യജീവിതം ഏറെ ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണെങ്കിലും, പാപത്തിന്റെ ക്ഷണികമായ ആശ്വാസങ്ങളെ ബഹുദൂരം അതിശയിക്കുന്ന പ്രതിഫലങ്ങൾ അത് നൽകുന്നു എന്ന് നാം അംഗീകരിക്കണം. ഈ സത്യം നമ്മുടെ മനസ്സിൽ വേരൂന്നാൻ അനുവദിക്കുകയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അത് പറയുകയും ബോധപൂർവം അത് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ക്രമേണയും വിശ്വസ്തതയോടെയും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളെ രൂപപ്പെടുത്താൻ അതിനെ അനുവദിക്കുകയും വേണം. ആത്മീയപക്വത ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് കൈവരുന്നതല്ല; ഓരോ വിശ്വസ്തമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയും പോഷണം ലഭിക്കുന്ന ഫലസമൃദ്ധമായ മുന്തിരിവള്ളിപോലെ അത് സ്ഥിരമായി വളരുന്നു.
സുഖഭോഗങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങുന്ന എളുപ്പവഴിയിലേക്ക് നിങ്ങളെ നയിക്കുന്ന ശീലങ്ങളെയും പ്രലോഭനങ്ങളെയും ഈ സത്യം എങ്ങനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു എന്ന് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ അനുദിനജീവിതത്തിൽ എവിടെയൊക്കെയാണ് വിട്ടുവീഴ്ച കടന്നുകൂടിയിട്ടുള്ളതെന്ന് ചിന്തിക്കുക. പകരം, ആരും കാണാത്തപ്പോഴും സത്യനിഷ്ഠയോടെ ജീവിച്ചുകൊണ്ട് വിശ്വസ്തനും വിവേകിയുമായ ദാസനായിരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക. ഇതാണ് വിശുദ്ധിയുടെ വഴിയും നിങ്ങളുടെ യജമാനന്റെ സന്നിധിയിൽ സമാധാനത്തിലേക്കും യഥാർഥ ആനന്ദത്തിലേക്കും നിത്യമഹത്ത്വത്തിലേക്കും നയിക്കുന്ന പാതയും.
എന്റെ കർത്താവും യജമാനനുമായ അങ്ങേ, ഞാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധി രാവും പകലും ജാഗ്രതയും വിശ്വസ്തതയും വിവേകവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അങ്ങയുടെ തിരുഹിതമനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ എനിക്കാവശ്യമായ കൃപ നൽകിക്കൊണ്ട് അങ്ങ് നിരന്തരം എന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കണക്ക് നൽകാൻ എപ്പോഴും ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന വിശ്വസ്തനും വിവേകിയുമായ ദാസനെപ്പോലെ ഞാനാകട്ടെ. അങ്ങയെ അനുദിനം അനുസരിക്കുന്നതിൽ ഞാൻ ആനന്ദവും യഥാർഥ സംതൃപ്തിയും കണ്ടെത്തട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
അന്തിമ പ്രബോധനങ്ങൾ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച
ഈശോ ശിഷ്യന്മാരോട് ഈ ഉപമ പറഞ്ഞു: “സ്വർഗരാജ്യം വിളക്കുകളെടുത്ത് മണവാളനെ എതിരേൽക്കാൻ പുറപ്പെട്ട പത്തു കന്യകമാർക്കു തുല്യമായിരിക്കും. അവരിൽ അഞ്ചുപേർ വിവേകശൂന്യരും അഞ്ചുപേർ വിവേകമതികളുമായിരുന്നു. വിവേകശൂന്യർ വിളക്കുകളെടുത്തപ്പോൾ കൂടെ എണ്ണ കരുതിയില്ല. എന്നാൽ വിവേകമതികൾ വിളക്കുകളോടൊപ്പം പാത്രങ്ങളിൽ എണ്ണയും കരുതിയിരുന്നു.” മത്തായി 25:1–4
ഈശോ ശിഷ്യന്മാർക്കു നൽകിയ അന്തിമ പ്രബോധനങ്ങളിൽനിന്നാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷഭാഗം എടുത്തിരിക്കുന്നത്. അത് പെസഹായുടെ ആഴ്ചയായിരുന്നു. ദേവാലയത്തിലെ പരസ്യപ്രബോധനം അവസാനിപ്പിച്ച ഈശോ ഇപ്പോൾ തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സഹചാരികൾക്ക് അവസാനമായി ചില ഉപദേശങ്ങൾ നൽകുകയായിരുന്നു. താൻ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്ന പീഡകളെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തേക്ക് പൂർണബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, വരാനിരിക്കുന്നതെന്തെന്ന് ശിഷ്യന്മാർ അപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഈ അന്തിമ പ്രബോധനങ്ങളിൽ ഈശോയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ അടിയന്തരസ്വഭാവം നാം തിരിച്ചറിയണം—പന്ത്രണ്ടുപേരും സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും അപ്പോഴും പൂർണമായി ഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അടിയന്തരമായ ഒരു ആഹ്വാനം.
അന്തിമ പ്രബോധനങ്ങളെല്ലാം ജാഗ്രത, വിധി, സ്വർഗരാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനം എന്നീ വിഷയങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതാണ്. തന്റെ പീഡാനുഭവം അടുത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞ ഈശോ, വരാനിരിക്കുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾക്കായി ശിഷ്യന്മാരെ ഒരുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു—തൊട്ടടുത്തുതന്നെ സംഭവിക്കാനിരുന്ന തന്റെ കുരിശുമരണത്തിന്റെ പരീക്ഷണത്തിനായി മാത്രമല്ല, മഹത്ത്വപൂർണമായ അവിടുത്തെ പുനരാഗമനം കാത്തിരിക്കുന്ന സഭയുടെ ദീർഘമായ ജാഗരണത്തിനായും. പത്തു കന്യകമാരുടെ ഈ ഉപമയിൽ, നിരന്തരമായ ആത്മീയ ഒരുക്കത്തിന്റെ ആവശ്യകത ക്രിസ്തു ഊന്നിപ്പറയുന്നു. കൃപാവസ്ഥയിൽ ജീവിക്കുകയും പ്രാർഥനയാൽ പരിപോഷിതരാകുകയും ഉപവിപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയും ദൈവഹിതത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവരെയാണ് വിവേകമതികളായ കന്യകമാർ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത്. അവരുടെ പാത്രങ്ങളിലെ എണ്ണ സൽപ്രവൃത്തികളെയും ആത്മാവിന്റെ ആന്തരികജീവിതത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു—വിശ്വാസത്താലും സ്നേഹത്താലും സജീവവും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിലനിർത്തപ്പെടുന്നതുമായ ആന്തരികജീവിതത്തെ.
മണവാളനു സ്വന്തമായവരെന്ന പ്രതീതി ഉളവാക്കുന്നെങ്കിലും ആന്തരികജീവിതം പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നവരെയാണ് വിവേകശൂന്യരായ കന്യകമാർ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത്. താമസം നേരിടാൻ അവർ ഒരുങ്ങിയിട്ടില്ല. ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനാപൂർണമായ തിരുഹിതത്തിന്റെ നിഗൂഢതയെയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്വഭാവത്തെയും, നമ്മുടെ തനതുവിധിയുടെയും അന്തിമവിധിയുടെയും നിമിഷം മുൻകൂട്ടി അറിയാനാവാത്തതിനെയും ഈ താമസം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അലസമാകുകയോ അവസാനനിമിഷത്തിൽ മാനസാന്തരപ്പെടാമെന്ന അമിതവിശ്വാസത്തിൽ ആശ്രയിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത, സജീവവും വിവേചനപൂർണവുമായ വിശ്വാസത്തിലേക്കാണ് അന്തിമ പ്രബോധനങ്ങൾ നമ്മെ വിളിക്കുന്നത്. “ഉണർന്നിരിക്കുവിൻ” എന്ന് ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു; ഭയത്തോടെയല്ല, പ്രത്യാശാപൂർണമായ ഒരുക്കത്തോടെ, ഏതു സമയത്തും മണവാളൻ വന്നേക്കാമെന്ന മനോഭാവത്തോടെ ഓരോ ദിവസവും ജീവിച്ചുകൊണ്ട്.
ഈ ഉദ്ബോധനത്തിന് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും മരണത്തെയും മഹത്വത്തോടെയുള്ള യേശുവിന്റെ മടങ്ങിവരവിനെയും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന യുഗാന്ത്യപരമായ സ്വരമുണ്ടെങ്കിലും, ഈ ജീവിതയാത്രയിൽ രാവും പകലും കൃപയിലൂടെ ദൈവം നമ്മുടെ അടുക്കലെത്തുന്ന എണ്ണമറ്റ വഴികളെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കൃപയുടെ ആ നിമിഷങ്ങളോടുള്ള ശ്രദ്ധ പല വിധത്തിലും ജാഗ്രതയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രൂപമാണ്. കാരണം, ഈ ജീവിതം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ദൈവസന്നിധിയിൽ നിൽക്കാൻ അതു നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട്, ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു അവസാനം പറയുന്ന വാക്കുകൾ, നിങ്ങളുടെ ദിവസത്തിലെ കൃപയുടെ ഓരോ നിമിഷത്തിനായും ശ്രദ്ധാപൂർവം കാത്തിരിക്കാനുള്ള ഉദ്ബോധനമായി ശ്രവിക്കുക: “ആകയാൽ, ഉണർന്നിരിക്കുവിൻ; എന്തെന്നാൽ, ആ ദിവസമോ മണിക്കൂറോ നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല.” ഏതു സമയത്തും ഏതു സാഹചര്യത്തിലും ദൈവകൃപ നമ്മുടെ അടുക്കലെത്താം. നാം സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുകയോ വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യുകയോ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയോ ജോലി ചെയ്യുകയോ ആയിരിക്കാം. അവിടുത്തെ വരവ് തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മുടെ ആത്മാക്കൾ സജ്ജമാണെങ്കിൽ, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനോ അതിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാനോ ദൈവം നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന, സത്വരവും വ്യക്തവുമായ ഒരു ആത്മീയ ഉൾപ്രേരണ നമുക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. ദൈവം തന്റെ തിരുഹിതം അറിയിക്കുമ്പോൾ, നിർദേശം നൽകുന്നതിലുപരി, ഉടൻ പ്രതികരിക്കാൻ ആവശ്യമായ കൃപയും തന്റെ പരിപാലനയിൽ നമുക്കു നൽകുന്നു എന്നതാണ് സദ്വാർത്ത. അവിടുത്തോട് പ്രതികരിക്കുന്നത് നാം നടത്തുന്ന ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു മാത്രമല്ല; അത് അവിടുത്തെ കൃപയോടുള്ള സഹകരണമാണ്. അതുവഴി, അവിടുത്തെ ശരീരമായ സഭയുടെ അംഗങ്ങളെന്ന നിലയിൽ നാം കൂടുതൽ പൂർണമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പാത്രത്തിലെ എണ്ണയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ജീവിതാവസാനത്തിലോ യുഗാന്ത്യത്തിലോ മണവാളൻ വരുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, അനുദിനം നിഗൂഢമായി നിങ്ങളുടെ അടുക്കലെത്തുന്ന അവിടുത്തെ കൃപയെ സ്വീകരിക്കാനും നിങ്ങൾ ആത്മീയമായി ഒരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ? ഹൃദയം ജാഗ്രതയോടെയും തുറവിയോടെയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ച്, ആത്മീയമായ ഒരുക്കത്തോടെ ഓരോ നിമിഷവും ജീവിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുക. മണവാളൻ വരുമ്പോൾ—അത് യുഗാന്ത്യത്തിലായാലും, അനുദിന ജീവിതത്തിൽ കൃപയുടെ നിശ്ശബ്ദമായ മന്ത്രണത്തിലായാലും—വിളക്കു കൈയിലേന്തി എഴുന്നേറ്റ് അവിടുത്തോടൊപ്പം വിവാഹവിരുന്നിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയുന്ന നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കും. ഈ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തോട് പ്രതികരിക്കുന്നത്, സ്വർഗത്തിലെ കുഞ്ഞാടിന്റെ നിത്യവിവാഹവിരുന്നിൽ നാം അനുഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന ആനന്ദത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും ഒരു മുന്നാസ്വാദനം ഇപ്പോൾത്തന്നെ നമുക്കു നൽകുന്നു.
എന്റെ കർത്താവും നിത്യമണവാളനുമായ അങ്ങേ, അങ്ങയോടൊപ്പം കൃപയുടെ വിവാഹവിരുന്നിൽ പ്രവേശിക്കാൻ രാവും പകലും അങ്ങ് എന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ജാഗ്രത പാലിക്കാനും ഉണർന്നിരിക്കാനും, അങ്ങ് വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അങ്ങയുടെ സ്വരം തിരിച്ചറിയാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഉപവിയുടെയും കൃപയുടെയും എണ്ണ അങ്ങയുടെ ആനന്ദത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിനു ഇന്ധനമായി, ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ഞാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു.
അതിസമ്പന്നരായി വളരുക
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം വാരത്തിലെ ശനിയാഴ്ച
“ഇനി, അവന്റെ പക്കൽനിന്ന് ആ താലന്ത് എടുത്ത് പത്തു താലന്തുള്ളവനു കൊടുക്കുക. എന്തെന്നാൽ, ഉള്ളവനെല്ലാം കൂടുതൽ നൽകപ്പെടും; അവൻ സമ്പന്നനായിത്തീരും. എന്നാൽ ഇല്ലാത്തവനിൽനിന്ന് അവനുള്ളതുപോലും എടുത്തുകളയപ്പെടും. ഉപയോഗശൂന്യനായ ഈ ദാസനെ പുറത്തെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളയുക. അവിടെ വിലാപവും പല്ലുകടിയുമായിരിക്കും.” മത്തായി 25:28–30
ഇന്ന് നാം താലന്തുകളുടെ ഉപമ കേൾക്കുന്നു. യാത്ര പുറപ്പെടുമ്പോൾ തന്റെ സമ്പത്ത് ദാസന്മാരെ ഏൽപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്ത നമ്മുടെ കർത്താവ് തന്റെ കൃപയും ദാനങ്ങളും നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരെയും, “ഓരോരുത്തന്റെയും കഴിവനുസരിച്ച്” ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ “കഴിവ്” എന്നത് സ്വാഭാവിക കഴിവുകളെ മാത്രമല്ല, ദൈവകൃപ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ തുറവിയെയും ഉദാരമായി പ്രതികരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ സന്നദ്ധതയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ബൈബിൾ കാലഘട്ടത്തിൽ, താലന്ത് എന്നത് ഏകദേശം 75 പൗണ്ടിന് (34 കിലോഗ്രാം) തുല്യമായ ഒരു തൂക്കമളവായിരുന്നു. വെള്ളി, സ്വർണം തുടങ്ങിയ വിലയേറിയ ലോഹങ്ങൾ അളക്കാൻ അത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. പണത്തിന്റെ മൂല്യത്തിൽ, ഒരു താലന്ത് വെള്ളി ഏകദേശം 6,000 ദനാറയ്ക്കു തുല്യമായിരുന്നു. ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ സാധാരണ ദിവസക്കൂലി ഒരു ദനാറ ആയിരുന്നതിനാൽ, ഒരു താലന്ത് ഏതാണ്ട് ഇരുപതു വർഷത്തെ കൂലിക്കു തുല്യമായിരുന്നു. അതിനാൽ, ഒരു താലന്തുപോലും വൻതുകയായിരുന്നു. യജമാനന്റെ ഔദാര്യവും ദാസന്മാരെ ഏൽപ്പിച്ച ഗൗരവമേറിയ ഉത്തരവാദിത്വവും ഇത് എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. ഈ അപാരമായ ഔദാര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയോടെയാണ്, മൂന്നു ദാസന്മാർക്ക് യഥാക്രമം അഞ്ചു താലന്തും രണ്ടു താലന്തും ഒരു താലന്തും നൽകപ്പെട്ടതായി നാം വായിക്കുന്നത്.
അഞ്ചു താലന്ത് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ദാസൻ അവ ഉപയോഗിച്ച് അഞ്ചു താലന്തുകൂടി സമ്പാദിക്കുന്നു. രണ്ടു താലന്ത് ലഭിച്ചവനും അങ്ങനെതന്നെ ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഒരു താലന്തു മാത്രം ലഭിച്ച ദാസൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. തനിക്കു ലഭിച്ചത് നിക്ഷേപിക്കുകയോ ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുപകരം, അവൻ അതു കുഴിച്ചിടുന്നു. യജമാനൻ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ അതു മാറ്റമൊന്നുമില്ലാതെ തിരികെ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? “ഭയംമൂലം.” കാരണം, തന്റെ യജമാനൻ “കർശനമായി ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരാൾ” ആണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടത്തെ അധ്വാനത്തിനു തുല്യമായ ഒരു ദാനം ലഭിച്ചിട്ടും, ഭയം അവനെ തളർത്തുകയും പൂർണമായ നിഷ്ക്രിയത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഈ ഉപമ ശക്തമായ ഒരു മനഃസാക്ഷിപരിശോധനയ്ക്കു വഴിയൊരുക്കുന്നു. ആദ്യം, ഒരു താലന്തു മാത്രം ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ദാസനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞപക്ഷം, ദൈവം നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കുവേണ്ടിയും ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഇതാണ്. തന്റെ കൃപ—നമ്മിലുള്ള അവിടുത്തെ സ്വന്തം ജീവൻതന്നെ—നമ്മെ ഏൽപ്പിച്ചതിലൂടെ, ഇരുപതു വർഷത്തെ കൂലിയെക്കാൾ എത്രയോ അധികമാണ് അവിടുന്ന് നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിനും ആത്മാക്കളുടെ നന്മയ്ക്കുമായി അസാധാരണമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ നമുക്കാവശ്യമായത് അവിടുന്ന് നൽകിയിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും, ഭയപ്പെടാനും മടിച്ചുനിൽക്കാനും നിസ്സംഗരാകാനും, ആ കൃപയ്ക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാതെ അതിനെ കുഴിച്ചുമൂടാനും എത്ര എളുപ്പമാണ്!
പ്രായോഗികമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു താലന്തിനു തുല്യമായ ഈ കൃപ കുഴിച്ചുമൂടുന്നത്, കൂദാശകൾ സ്വീകരിക്കുകയും ദൈവവചനം കേൾക്കുകയും പ്രാർഥനയ്ക്കും സേവനത്തിനും അനുദിനം അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും ആത്മീയമായി നിഷ്ക്രിയരായിരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനു സമാനമാണ്. ധൈര്യത്തിനു പകരം സുഖസൗകര്യവും ത്യാഗത്തിനു പകരം സുരക്ഷിതത്വവും ഉദാരമായ സ്നേഹത്തിനു പകരം സ്വരക്ഷയും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണത്. ഒടുവിൽ, ദൈവം അത്രയും ഉദാരമായി നൽകിയ ദാനങ്ങളിൽനിന്ന് യാതൊരു ഫലവും ഉളവാക്കാതെ, ഒഴിഞ്ഞ കൈകളുമായി അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ നിൽക്കേണ്ടിവരാനുള്ള സാധ്യത നാം വരുത്തിവയ്ക്കുന്നു.
മുകളിലെ ഭാഗം യജമാനന്റെ കഠിനമായ ശാസന രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ആ വിധി കഠിനമാണെന്നു തോന്നിയേക്കാം: “ഉള്ളവനെല്ലാം കൂടുതൽ നൽകപ്പെടും; അവൻ സമ്പന്നനായിത്തീരും. എന്നാൽ ഇല്ലാത്തവനിൽനിന്ന് അവനുള്ളതുപോലും എടുത്തുകളയപ്പെടും.” ഈ പ്രസ്താവന ആഴമേറിയ ഒരു ആത്മീയസത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വിശ്വാസത്തോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ദൈവകൃപ വർധിക്കുന്നു. അത് പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ വളരുന്നു. എന്നാൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന കൃപ അതേ നിലയിൽ തുടരുന്നില്ല—അത് കുറഞ്ഞുപോകുന്നു; എല്ലാം നഷ്ടമാകുന്നു. ആത്മീയജീവിതം ഒരിക്കലും ഒരേ നിലയിൽ നിൽക്കുന്നില്ല. ഒന്നുകിൽ നാം വിശുദ്ധിയിൽ മുന്നേറുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ പിന്നോട്ടുപോകുന്നു.
“നിഷ്പ്രയോജനനായ ദാസനെ”ക്കുറിച്ചും അഞ്ചു താലന്തുകൾ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ദാസനെക്കുറിച്ചും ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. രണ്ടാമൻ തനിക്കു ലഭിച്ച ദാനം വർധിപ്പിക്കുകയും അധികമായ ആ താലന്തുപോലും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—അങ്ങനെ അവന്റെ സമ്പത്ത് ഏകദേശം 220 വർഷത്തെ വേതനത്തിനു തുല്യമാകുന്നു! നിങ്ങൾ ഏതു ദാസനോടാണ് കൂടുതൽ സാമ്യമുള്ളത്? ഭയവും ആത്മസംതൃപ്തിയും അതിജീവിച്ച് നിങ്ങൾ ദൈവകൃപയോടു ശുഷ്കാന്തിയോടെ സഹകരിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ഭയവും അലസതയുംമൂലം ദൈവകൃപ കൈവിട്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കുന്നുവോ? ഒടുവിൽ, ഒരു ദാസൻ “കരച്ചിലും പല്ലുകടിയുമുള്ള” അന്ധകാരത്തിലേക്കു പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റവനാകട്ടെ സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്നതിലുമപ്പുറം സമ്പന്നനായിത്തീരുന്നു. ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന മാർഗങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ട് ആ സമ്പത്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കുക: അക്ഷീണമായ പരിശ്രമം, ധീരമായ ആശ്രയം, അനുദിന ത്യാഗം, ദൈവതിരുഹിതത്തോടുള്ള അചഞ്ചലമായ വിശ്വസ്തത.
അത്യുദാരനായ യജമാനനേ, അങ്ങ് എത്രയധികം കാര്യങ്ങളാണ് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്—എനിക്ക് ഒരിക്കലും പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാനാവുന്നതിലുമധികം. അങ്ങയുടെ കൃപാദാനങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ എന്റെ സഹകരണം എനിക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും സമൃദ്ധമായ ആത്മീയസമ്പത്ത് കൈവരുത്തട്ടെ. എന്റെ ആത്മാവിൽനിന്ന് എല്ലാ ഭയവും അലസതയും നീക്കണമേ. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധമായ തിരുഹിതം നിറവേറ്റാൻ ഞാൻ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, എന്നിൽ ധൈര്യവും ശുഷ്കാന്തിയും നിറയ്ക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
