Para sa mga nagpasiyang sumunod kay Kristong ating Panginoon at gawing pangunahing layunin ng kanilang buhay ang Kanyang kalooban at kaluwalhatian, tiyak na lilitaw ang tanong: “Ano ang kalooban ng Diyos para sa aking buhay?” Isa itong mahalagang tanong na dapat pagsikapang sagutin ng bawat Kristiyano. Sa kasamaang-palad, marami ang hindi man lamang nagtatanong nito. Sa halip, iniisip ng marami kung ano ang nais nilang makamit sa buhay at hindi nila ginagawang tanging panimulang batayan ang kalooban ng Diyos. Magpasiya ngayon na gawing mahalagang panimulang batayan ng iyong buhay ang kalooban ng Diyos.
Malinaw na ang pagkaalam sa kalooban ng Diyos ay hindi katulad ng pagtupad dito. Ngunit upang matupad ang kalooban ng Diyos, kailangan mo muna itong malaman. Gayunman, bago mo simulan ang pagkilatis sa kalooban ng Diyos para sa iyong buhay, may isang mahalagang paunang kailangan. Mahalagang handa kang gawin ang anumang hinihingi sa iyo ng Panginoon. Ang batayang saloobing ito—ang lubusang paglalaan ng iyong sarili sa kalooban ng Diyos at pagpapasakop sa katuparan nito—ay dapat maging bahagi ng kaibuturan ng iyong pagkatao. Dapat kang magsabi ng “Oo” sa kalooban ng Diyos bago mo pa man malaman kung ano ang hinihingi Niya sa iyo. Dapat kang maging handa at bukas na gawin ang anuman at lahat ng hinihingi Niya sa iyo. Dapat mong pagsikapang maging ganap na walang kinikilingan hinggil sa anumang hinihingi Niya sa iyo. Tandaan na ang “pagiging walang kinikilingan” para kay Ignacio ay hindi katumbas ng kawalan ng malasakit. Sa kabaligtaran, dapat kang magkaroon ng malalim na malasakit sa anumang niloob ng Diyos. Ngunit ang pagiging walang kinikilingan ay nangangahulugan lamang na hindi mo isinasangkot ang sarili mong mga kagustuhan sa pagpapasiya. Hindi mo sinusubukang “impluwensiyahan” ang kalooban ng Diyos. Sa halip, wala kang pagkakapit sa magiging resulta at handa kang gawin nang walang pag-aatubili ang anumang hinihingi at iniuutos Niya sa iyo ngayon mismo. Napakaganda ng ganitong panloob na saloobin ng puso!
Taglay ang saloobing iyon bilang pangunahing paunang kailangan, pagnilayan ang tanong na ito: “Ano ang banal na kalooban ng Diyos para sa aking buhay?” Maaaring lumitaw ang tanong na ito sa ilang yugto ng iyong buhay kapag gumagawa ka ng mahahalagang pasiya, gaya ng kung dapat kang mag-asawa o maging pari o relihiyoso. O kung dapat mong pakasalan ang taong ito. O sumapi sa ordeng ito ng mga relihiyoso, at iba pa. Bukod dito, marami pang ibang pasiya sa buhay ang kailangang gawin upang paglingkuran ang kalooban ng Diyos. Dapat mo bang tanggapin ang trabahong ito, dapat ka bang magkaroon ng isa pang anak, dapat ka bang lumipat dito, makipagkaibigan sa kanila, dumalo sa pagtitipong ito, bilhin ang bagay na ito, at iba pa. Puno ng mga pagpili ang buhay; kaya ang pagkatutong kumilatis sa kalooban ng Diyos sa mas malalaking pasiya sa buhay ay makatutulong din sa mas maliliit at maging sa pang-araw-araw na mga pasiya. Totoong ang ilang pang-araw-araw na pasiya (marahil ang karamihan) ay hindi nangangailangan ng mahabang proseso ng pagkilatis. Ngunit sa huli, ang lahat ng pasiya ay dapat gabayan ng pagkilatis. At kung matututuhan mong gawing nakagawian ang pagkilatis, na namumuhay ayon sa mga prinsipyong ito, magiging mas madali at mas mabilis ang paggawa ng pang-araw-araw na mga pasiya, at mas malamang na umayon ang mga ito sa kalooban ng Diyos. At kapag dumating ang mas malalaking pasiya sa buhay, ang nakagawian mong pagsasabuhay ng mga prinsipyong ito ay magiging napakahalagang gabay sa pagpili at pagtupad sa kalooban ng Diyos.
Matapos ang pagpapakilalang iyan, isaalang-alang natin ang turo ni San Ignacio tungkol sa pagkilatis sa kalooban ng Diyos at paggawa ng tinatawag niyang “mabuting pagpili.” Sa “mabuting pagpili,” ang pangunahing tinutukoy ni San Ignacio ay ang mahahalagang pagpapasiya sa buhay. Ngunit ang mga pamamaraang inilalarawan niya para sa paggawa ng mahahalagang pagpapasiyang ito ay maaari ring gamitin sa ibang pagpapasiyang hindi gaanong mabigat ang kahihinatnan. Ipinaliliwanag niya na kapag nagpapasiya ka sa buhay tungkol sa pinaniniwalaan mong kalooban ng Diyos, ang iyong panloob na karanasan sa pagharap sa gayong pagpapasiya ay maaaring mapabilang sa isa sa tatlong uri. Kaya naman, inilalahad niya sa atin ang tatlong magkakaibang “panahon” kung kailan maaaring malaman ng isang tao ang kalooban ng Diyos. Ang panloob na karanasan sa unang panahon ay maikli, malinaw at madali. Ang panloob na karanasan sa ikalawang panahon ay medyo mas mahaba at gumagamit ng ilan sa mga pamamaraan ng pagkilatis sa mga espiritu na natalakay na. Gayunman, kapag wala ang alinman sa unang dalawang panloob na karanasan na makatutulong sa iyo upang makilatis ang kalooban ng Diyos, nag-aalok si Ignacio ng ikatlong paraan ng pagkilatis sa kalooban ng Diyos gamit ang dalawang praktikal na pamamaraan.
Unang Panahon—Kalinawang Hindi Mapag-aalinlanganan
Unang Panahon. Ang unang panahon ay kapag ang Diyos na ating Panginoon ay lubhang nagpapakilos at umaakit sa kalooban, anupa’t ang gayong debotong kaluluwa, nang hindi nag-aalinlangan ni kayang mag-alinlangan, ay sumusunod sa ipinakikita sa kanya, gaya ng ginawa nina San Pablo at San Mateo sa pagsunod kay Kristong ating Panginoon.
Ang pagkakilala sa kalooban ng Diyos nang may kalinawang hindi mapag-aalinlanganan ay pinakamainam na mailalarawan sa dalawang halimbawa mula sa Banal na Kasulatan. Ang unang halimbawa ay ang tuwiran at agarang pagkakataong magbalik-loob na ibinigay kay San Pablo. Alalahanin na nahulog siya mula sa kanyang kabayo at tuwirang nakipag-usap sa kanya ang Panginoon, na tinatanong siya kung bakit niya inuusig ang Kanyang Simbahan (Acts 9). Nalaman ni Pablo, sa pamamagitan ng pangitaing ito at ng malinaw na panloob na katiyakan, na ang Diyos ang nangusap sa kanya. Bunga nito, binago niya ang kanyang buhay kaagad at naging isang dakilang tagapagpahayag ng Ebanghelyo. Ang ikalawang halimbawa ay matatagpuan sa Matthew 9:9. Nakasalubong ni Jesus si Mateo, at sinabi Niya sa kanya, “Sumunod ka sa akin.” At tumayo si Mateo, iniwan ang lahat, at sumunod kay Kristo.
Bagaman ang dalawang halimbawang ito ay kapwa may kasamang isang uri ng aktuwal na pakikipagtagpo sa ating Panginoon (sa isang pangitain para kay San Pablo at nang harapan para kay San Mateo), kapwa rin sila nakaranas ng malakas at malinaw na panloob na tawag, at bawat isa sa kanila ay tumugon sa tawag na iyon nang walang pag-aatubili.
Sa iyong sariling buhay, hindi mo makakasalubong ang Panginoon sa Kanyang pisikal na anyo na naglalakad at tumatawag sa iyong gawin ito o iyon, at malamang na hindi ka rin makaranas ng isang makapangyarihang pangitain na magpapabagsak sa iyo, bubulag sa iyo at magbabago sa iyong buhay. Gayunman, maaaring may mga pagkakataon sa iyong buhay na maranasan mo ang gayunding panloob na katiyakang naranasan nina San Pablo at San Mateo sa pamamagitan ng makapangyarihang biyaya ng Diyos.
Hindi na kailangang magsabi ng marami tungkol sa gayong karanasan. Kapag naranasan mo ang gayong malinaw at tiyak na pakikipag-ugnayan mula sa ating banal na Panginoon, ang tanging angkop na tugon ay ang magsabi ng “Oo” at sumunod nang walang pasubali. Sa ganitong kalagayan, alam mo ang kalooban ng Diyos dahil alam mo lamang ang Kanyang kalooban. Hindi ito maipaliwanag at hindi ito mapag-aalinlanganan. Basta alam mo. Nang may katiyakan.
Bagaman maaaring bihira ang karanasang ito, nangyayari ito. Kung minsan, napupuspos ang mga tao ng gayon katibay na pananalig sa kalooban ng Diyos anupa’t hindi sila nag-aatubiling tumugon. Kung maranasan mo ito sa iyong buhay, huwag kang matakot na magtiwala sa malinaw at tiyak na pananalig na ito mula sa ating Panginoon.
Ikalawang Panahon—Pagkilatis sa mga Kaaliwan at Kapanglawan
Ikalawang Panahon. Ang ikalawa ay kapag nakatatanggap ng sapat na liwanag at kaalaman sa pamamagitan ng karanasan ng mga kaaliwan at kapanglawan, at sa pamamagitan ng karanasan ng pagkilatis sa iba’t ibang espiritu.
Kung walang kalinawang hindi mapag-aalinlanganan na dulot ng tuwirang pakikipag-ugnayan ng ating Panginoon, maaaring gamitin ang ikalawang paraan ng pagkilatis sa kalooban ng Diyos. Ginagamit ng ikalawang paraang ito ang mga pamamaraang natalakay na tungkol sa pagkilatis sa mga espiritu (Mga Kabanata Lima at Anim). Sa ganitong kalagayan, nakatuon ang pansin sa mga panloob na paggalaw ng iyong kaluluwa upang makilatis ang iba’t ibang kaaliwan at kapanglawang nararanasan kaugnay ng isang kilos o takbo ng pag-iisip. Ang pangunahing pinagtutuunan ay hindi ang lohikal na pagsusuri at pagtatasa sa kalagayan sa pamamagitan ng pangangatwiran; sa halip, isa itong proseso ng pag-asa sa nadaramang mga espirituwal na paggalaw ng Diyos sa loob ng iyong kaluluwa.
Halimbawa, kung kinikilatis mo ang posibilidad na lumipat sa ibang bayan kasama ang iyong pamilya at sa tuwing ginagawa mo ito ay malinaw mong nadarama ang iba’t ibang kaaliwan mula sa Diyos, dapat mong bigyang-pansin ang mga paggalaw na ito at simulang sundan ang mga ito. Bukod dito, kung sa tuwing iniisip mong manatili sa kasalukuyan mong lugar ay nakararanas ka ng malinaw na kapanglawan ayon sa paliwanag ni San Ignacio, malinaw din itong tanda na hindi kalooban ng Diyos ang pananatili roon. Nangangailangan ang pamamaraang ito ng panahon at pagbibigay-pansin sa mga espirituwal na karanasang ito. Kaya ginagamit mo ang iyong pangangatwiran bilang tao, ngunit ang iyong “pinangangatwiranan” ay ang mga kaaliwan at kapanglawan. Makatutulong ding umasa sa araw-araw na pagsusuri ng budhi at sa bunga ng mga pagsusuring iyon sa paglipas ng panahon.
Ikatlong Panahon—Payapa at Makatuwirang Pagsusuri
Ikatlong Panahon. Ang ikatlong panahon ay payapa, kung kailan isinasaalang-alang muna ng isang tao kung para saan isinilang ang tao—ibig sabihin, upang purihin ang Diyos na ating Panginoon at iligtas ang kanyang kaluluwa—at sa paghahangad nito ay pinipili niya bilang paraan ang isang pamumuhay o kalagayan sa buhay sa loob ng mga hangganang itinakda ng Simbahan, upang matulungan siya sa paglilingkod sa kanyang Panginoon at sa kaligtasan ng kanyang kaluluwa.
Sinabi kong panahon ng katahimikan, kung kailan ang kaluluwa ay hindi kinikilos ng iba’t ibang espiritu, at malaya at payapang ginagamit ang likas nitong mga kakayahan.
May tatlong salik na naroroon kapag gagamitin ang ikatlong pamamaraang ito ng pagkilatis sa kalooban ng Diyos:
- Panatag at payapa ang iyong kalooban;
- Wala kang kalinawang hindi mapag-aalinlanganan gaya ng inilarawan sa Unang Panahon sa itaas; at
- Wala kang malinaw na karanasan ng kaaliwan at kapanglawan gaya ng inilarawan sa Ikalawang Panahon sa itaas.
Kapag naroroon ang tatlong salik na iyon, kailangan mong umasa sa isang makatuwirang proseso ng pagtitimbang sa “mga dahilan para sa at laban sa” pasiya. Nagbibigay si Ignacio ng dalawang paraan ng pagkilatis sa loob ng ikatlong kalagayang ito:
Ang unang paraan:
- Simulan ang prosesong ito ng pagkilatis kapag ikaw ay panatag at payapa ang kalooban. Mahalaga ang payapang kalagayan ng puso sa obhetibong prosesong ito ng pagkilatis.
- Iharap sa iyong sarili ang pasiyang gagawin. Sikaping “walang kinikilingan” sa magiging bunga, handang piliin ang alinmang pasiyang, wika nga, magpapabigat sa timbangan tungo sa higit na kaluwalhatian ng Diyos.
- Ipanalangin nang tahasan sa Diyos na ikiling Niya ang iyong kalooban sa kung ano ang magbibigay sa Kanya ng pinakadakilang kaluwalhatian. Ipanalangin na maunawaan at piliin ito ng iyong isip.
- Isaalang-alang ang mga pakinabang at di-kapakinabangan ng dalawang pagpipilian. Ihambing ang mga ito. Habang ginagawa mo ito, bigyang-pansin hindi lamang ang dami ng mga dahilan para sa bawat pagpipilian kundi pati ang “kalidad” ng bawat dahilan.
- Pagkatapos ng maingat na pagsasaalang-alang, tukuyin kung ano ang pasiya ng iyong pangangatwiran bilang tao. Ano, ayon sa katwiran, ang nagbibigay ng pinakadakilang kaluwalhatian sa Diyos? Muli, ito ay paggamit ng pangangatwiran ng tao, hindi pagtutuon sa iyong mga damdamin at hangarin.
- Kapag nakagawa ka na ng isang makatuwirang pasiya sa abot ng iyong makakaya, ihain ang pasiyang iyon sa Diyos sa panalangin upang pagtibayin Niya ito sa iyong pananalangin. Makatutulong ding ibahagi ang proseso ng iyong pangangatwiran at ang iyong pasiya sa isang pinagkakatiwalaang kasama sa buhay espirituwal o sa isang tagapaggabay na espirituwal kung maaari, lalo na kung higit na mabigat ang pasiyang gagawin.
Ang ikalawang paraan:
- Ginagamit ang pamamaraang ito kapag ang unang paraan sa itaas ay hindi nagdudulot ng kalinawang kailangan upang makagawa ng mabuting pasiya tungkol sa kalooban ng Diyos.
- Magsimula sa pamamagitan ng muling pagtatakda sa Pag-ibig sa Diyos at sa Kanyang kaluwalhatian bilang tanging layunin ng iyong pagpili. Pagkatapos, sikaping isaalang-alang nang obhetibo ang pasiya mula sa tatlong pananaw.
- Unang pananaw: Isaalang-alang kung ano ang sasabihin mo sa isang taong hindi mo kilala, na nais mong tulungang pagbutihin ang kanyang mga pagpapasya upang makapagbigay ng higit na kaluwalhatian sa Diyos. Ano ang ipapayo mo sa taong ito? Matapos mong gawin ang pagsasanay na ito sa isip, sundin ang mga tagubiling ibinigay mo sa taong iyon sa paggawa ng sarili mong pasya. Ang pagsasanay na ito sa imahinasyon ay nakatutulong upang manatiling obhetibo at malaya sa mga pagkiling.
- Ikalawang pananaw: Isipin mong nasa higaan ka ng iyong kamatayan. Mula sa pananaw na iyon, ano ang nanaisin mong pinili mo sana?
- Ikatlong pananaw: Isipin ang araw ng iyong paghuhukom. Habang nakatayo ka sa harap ng Diyos, ano ang nanaisin mong pinili mo sana?
- Tulad sa unang paraan, kapag nakagawa ka na ng pasyang pinag-isipan nang mabuti sa abot ng iyong makakaya, iharap ang pasyang iyon sa Diyos sa panalangin upang mapagtibay Niya ito sa iyong panalangin.
Gaya ng makikita mo, ang ikatlong paraang ito ng pagkilatis sa kalooban ng Diyos ay lubos na nakasalig sa paggamit ng makatuwirang pag-iisip. Simula sa unang paraan sa itaas, ginagawa mong pangunahing layunin ang pag-ibig at kaluwalhatian ng Diyos; pagkatapos ay dumaraan ka sa isang proseso ng pagsasaalang-alang sa dalawang pagpipiliang pinagpapasyahan mo; tinitimbang mo, mula sa iba’t ibang pananaw, kung alin ang tila nagbibigay ng higit na kaluwalhatian sa Diyos; ginagawa mo ang mga pagsasaalang-alang na ito sa pinakaobhetibong paraang maaari; at pagkatapos ay inihaharap mo sa Diyos sa panalangin ang huling pasya upang mapagtibay Niya sa iyong panalangin na ito ang Kanyang kalooban. Kapag ang unang pamamaraan ay hindi nagdulot ng ninanais na kalinawan, magpatuloy ka sa mas obhetibo pang ikalawang pamamaraan ng prosesong ito ng pagkilatis, na sinusunod ang parehong mga hakbang at isinasaalang-alang kung anong payo ang ibibigay mo sa iba, at kung anong pasya ang magbibigay sa iyo ng pinakamalaking kapayapaan sa higaan ng iyong kamatayan at sa araw ng paghuhukom.
Bagaman ang sitwasyong ito ay maaaring hindi magbigay ng gayunding katiyakan gaya ng kapag nagsasalita ang Diyos nang malakas at malinaw, at bagaman hindi ito nakasalig sa iba’t ibang konsolasyon at desolasyong nararanasan sa kalooban sa paglipas ng panahon, naglalaman naman ito ng isang pinag-isipang mabuti at praktikal na paraan ng pagkilatis sa kalooban ng Diyos. At matapos sundin ang mga pamamaraang ito, makagagawa ka ng mabuting pasya nang may pagtitiwala at may malinaw at tiyak na budhi.
Ikalabindalawang Kabanata: Tatlong Karagdagang Paraan ng Panalangin