
అక్కడ నీ కుడివైపున నేను వ్రేలాడుతూ,
నీ ప్రతి మాటనూ శ్రద్ధగా ఆలకించాను.
నీ నాలుక నీ దవడలకు అంటుకుపోయినా,
నీ స్వరం నాకు వినిపిస్తూనే ఉంది.
వారిని క్షమించమని నీవు వేడుకున్నావు,
వారిని సమర్థించే ఏ కారణాన్నీ విడిచిపెట్టకుండా.
ఎంతో సాత్వికమైన నీ వినమ్ర హృదయం
దూషణలకు బదులు పలకలేదు.
అందుకే నేను ఆలోచించాను: “నేనూ
క్షమాపణ కోరితే ఎలా ఉంటుంది?”
కానీ నా నేరాలన్నీ గుర్తుకు రావడంతో
మాట పలికేందుకు ఊపిరే ఆడలేదు.
నేను చేసినదంతా తెలిసీ,
చేతులు చాచి నీవు నన్ను స్వాగతించావు,
కరుణతో ఇలా ప్రశ్నిస్తూ:
“ఇంకా నా నుండి పారిపోతున్నావా?
“నీ బాధలో నేను బాధపడి,
నీ సిలువను భుజాన మోస్తూ,
నీ ప్రేమ కోసం వెదికినా ఫలితం లేకపోయినప్పుడు,
నిన్ను కోల్పోయానని దుఃఖించాను.
“జరిగిన దానికి ఇప్పుడు పరిహారంగా
నీవు నాకు అర్పించగలిగేది
ఈనాడు నీవు చూపే నిష్ఠయే,
అప్పుడు మనం స్నేహితులమవుతాం.”
“యేసూ, దయచేసి నన్ను జ్ఞాపకముంచుకో!”
అంతరంగపు లోతుల నుండి నేను మొరపెడుతున్నాను.
“నేడు నీవు నాతో ఉంటావు,
ఇక ఎన్నటికీ మరణించవు.”
-ఫా. తిమోతి జె. డ్రేపర్
పవిత్ర వారపు మరియు పాస్కా ప్రార్థనలు
