டிசம்பர்—முதுமை குறித்த சிந்தனைகள்

மின்னூல் & மென் அட்டை நூல் வடிவங்களிலும் கிடைக்கிறது!

டிசம்பர் 1

புகழ்பெற்ற ஜெர்மானிய இறைமறுப்பாளரான ஃபிரெடெரிக் நீட்சே, “கிறிஸ்தவர்களைப் பார்த்தால் மீட்புப் பெற்றவர்களாகவே தெரியவில்லையே!” என்று சொல்வதுண்டு. இதை இன்னும் சற்று வேடிக்கையாகச் சொல்வதென்றால், “நீங்கள் மீட்புப் பெற்றிருந்தால், அதை உங்கள் முகத்திற்கும் கொஞ்சம் தெரிவியுங்கள்” எனலாம். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், நம் வாழ்வின் மிக மோசமான நாளில்கூட மகிழ்வதற்கு நமக்குக் காரணம் உண்டு; இயேசு கிறிஸ்துவால் நாம் மீட்புப் பெற்றிருக்கிறோம் என்பதை வெளிப்படையாகக் காட்ட வேண்டும்.

டிசம்பர் 2

நாம் கடவுளின் மகன் அல்லது மகள் என்பதை அறிந்திருப்பது நம்மைப் பெரும் எதிர்நோக்கால் நிரப்புகிறது. ஏனெனில் நம் கடவுள் நல்லவர்; அவரது இரக்கம் எல்லையற்றது.

டிசம்பர் 3

நம் வாழ்வில் “புனிதமான விருப்பங்கள்” எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதைப் பற்றி லொயோலா புனித இஞ்ஞாசியார் அடிக்கடி பேசினார். திருவருகைக் காலத்தில், “ஆண்டவராகிய இயேசுவே, வாரும்!” என்று நாம் செபிக்கிறோம். அது நம் வாழ்வில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு புனிதமான விருப்பம்—நம் வாழ்விலும் நம் உலகிலும் கிறிஸ்து வரவேண்டும் என்ற ஆவல்மிக்க விருப்பம்.

டிசம்பர் 4

புனித யோவான் கூறும் வாக்குறுதியைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்: “அன்பிற்குரியவர்களே, இப்போது நாம் கடவுளின் பிள்ளைகளாய் இருக்கிறோம்; இனி நாம் எத்தகையவர்களாய் இருப்போம் என்பது இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. அது வெளிப்படுத்தப்படும்போது நாம் அவரைப் போலிருப்போம் என்பதை அறிவோம்; ஏனெனில் அவர் இருப்பதுபோலவே நாம் அவரைக் காண்போம்” (1 யோவான் 3:2). இதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! கடவுளை உண்மையிலேயே காண்பது! அவரைப் போல இருப்பது! நினைத்தாலே பிரமிப்பூட்டுகிறது.

டிசம்பர் 5

எதிர்நோக்கு என்னும் நற்பண்புக்கு நங்கூரம் ஓர் அடையாளமாக விளங்குகிறது. நீங்கள் ஒரு நங்கூரத்தைக் கரையில் எறிந்து, அதன் கயிற்றை இழுத்தால், கரையை (விண்ணகத்தை) மேலும் மேலும் நெருங்கிச் செல்கிறீர்கள். அங்குதான் இயேசுவும், தந்தையும், தூய ஆவியாரும், புனிதர்களும் இருக்கிறார்கள். எதிர்நோக்கே நமது நங்கூரம்.

டிசம்பர் 6

குடும்பச் செபம் மிகவும் முக்கியமானது! பேரப்பிள்ளைகள் இரவு உணவுக்கு வந்திருந்தால், உணவுக்கு முன் செபிக்கத் தவறாதீர்கள். உணவுக்குப் பிறகு, அனைவரும் மேசையிலேயே அமர்ந்திருந்து, ஒவ்வொருவரிடமும் முறைப்படி பேசுங்கள். “எதற்காக நாம் செபிக்க வேண்டும்?” என்று ஒவ்வொருவரையும் கேளுங்கள். உங்கள் இல்லத்தில் குடும்பமாகச் செபிப்பதற்கான வாய்ப்புகளைத் தேடுங்கள்.

டிசம்பர் 7

பரலோகத்தில் இருக்கிற எங்கள் தந்தையே என்னும் செபத்தை நமக்குக் கற்பித்த உடனேயே இயேசு கூறுகிறார்: “மற்றவர்கள் செய்த குற்றங்களை நீங்கள் மன்னித்தால், உங்கள் விண்ணகத் தந்தையும் உங்களை மன்னிப்பார். ஆனால் நீங்கள் மற்றவர்களை மன்னிக்காவிட்டால், உங்கள் தந்தையும் உங்கள் குற்றங்களை மன்னிக்க மாட்டார்” (மத்தேயு 6:14-15). நம் ஆண்டவரின் பார்வையில் மன்னிப்பு மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பது தெளிவாகிறது. நீங்கள் இன்னும் மன்னிக்காத எவரையும் மன்னிப்பதற்குக் கடவுளின் உதவியை மன்றாடுங்கள்.

டிசம்பர் 8

நமக்கு இன்னும் எவ்வளவு காலம் இருக்கிறது என்று நாம் நம்புகிறோமோ, அதைப் பொறுத்தே நம் நேரத்தை எவ்வாறு செலவிட விரும்புகிறோம் என்பது அமைகிறது என்று சில ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். வயதாகும்போது தெளிவாகப் புரியும் ஒரு விஷயம் இதுதான்: நமக்கு முன்னால் இருப்பதைவிட, நாம் கடந்து வந்த காலமே அதிகம். இந்த உணர்வைக் கொண்டு கடவுள் நம்மில் பெரிய செயல்களைச் செய்ய முடியும். நமக்கு மீதமுள்ள காலத்தில் புனிதமானவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்க இது வலிமையான உந்துதலாக அமைகிறது.

டிசம்பர் 9

“சிலர் தங்கள் வாழ்நாளில் கேட்கும் ஒரே நற்செய்தி நீங்களாகவே இருக்கக்கூடும்” என்ற கூற்றைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா? அது உண்மைதான். நம்பிக்கை என்னும் கொடையைப் பெற்று, கிறிஸ்து இயேசுவில் திருமுழுக்குப் பெற்றுள்ள நமக்கு நம் ஆண்டவர் ஒரு மாபெரும் பணியை ஒப்படைத்துள்ளார்: “எனவே நீங்கள் போய் எல்லா மக்களினத்தாரையும் சீடராக்குங்கள்…” (மத்தேயு 28:19, RSVCE).

டிசம்பர் 10

திருத்தந்தை ஆறாம் பவுல், “இன்றைய நம் உலகம் போதிப்பவர்களைவிடச் சாட்சிகளுக்கே அதிகம் செவிகொடுக்கிறது” என்று கூறினார். அது உண்மைதான். உங்கள் நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசும்போது, “நான்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துங்கள். “நான் நம்புவதற்குக் காரணம்…” அல்லது “கடவுளைப் பற்றிய என் அனுபவம்…” என்று பேசுங்கள். இன்று மக்கள் தனிப்பட்ட நம்பிக்கைச் சாட்சிக்காக ஏங்குகிறார்கள்.

டிசம்பர் 11

நம்பிக்கை என்பது “கற்றுக்கொடுக்கப்படுவதைவிட”, பிறரைக் கண்டு “பற்றிக்கொள்ளப்படுவதே” அதிகம். மக்கள் அதை எவ்வாறு “பற்றிக்கொள்கிறார்கள்”? “வாழ்வின் சாட்சியத்தின் வழியாக” என்று திருத்தந்தை ஆறாம் பவுல் கூறுகிறார். மக்கள் நம்மைக் கவனிக்கிறார்கள். நம் வார்த்தைகளைக் கேட்கிறார்கள்; நம் செயல்களைக் காண்கிறார்கள். நாம் நிறைவுள்ளவர்கள் அல்ல. ஆயினும், நம் ஆண்டவர்மீதுள்ள அன்பில் நாம் உண்மையுள்ளவர்களாய் இருப்பதை அவர்கள் காணும்போது, “உங்களுக்குள் இருக்கும் எதிர்நோக்குக்குக் காரணம் என்ன?” என்பதைக் கேட்டு அறிய அவர்கள் இன்னும் மனம்திறந்தவர்களாகிறார்கள். (காண்க 1 பேதுரு 3:15.)

டிசம்பர் 12

“விண்ணகத்திற்குச் செல்லும் வழியெல்லாம் விண்ணகமே” என்று சர்ச்சைக்குரிய ஒரு கூற்று உண்டு. ஆனால், சற்றுப் பொறுங்கள். “பரிசுத்த அரசியே வாழ்க” என்னும் செபத்தில், “இந்தக் கண்ணீர்க் கணவாயில் அழுது புலம்புகிறோம்” என்று நாம் சொல்கிறோமே. அப்படியானால், இவற்றில் எது உண்மை? இரண்டுமே உண்மை என்பது தெளிவு. ஆனால், “கடவுளிடம் அன்புகூர்கிறவர்களுக்கு எல்லாம் நன்மையாக அமைகின்றன என்பதை நாம் அறிவோம்” (உரோமையர் 8:28). ஆகவே, கடவுள்மீது நமக்குள்ள நம்பிக்கை நம் வாழ்வின் மிக மோசமான நாளைக்கூட ஒரு புதிய பார்வையில் காணச் செய்கிறது. நல்ல காலங்களில் மட்டுமல்ல, கடினமான காலங்களிலும் அது நம்மைத் தாங்கி ஊக்குவிக்கிறது.

டிசம்பர் 13

இங்கே மண்ணுலகில் நமக்கு நிலையான இல்லம் இல்லை என்பது உண்மைதான். எனவே நாம் காத்திருக்கிறோம். மணமகனின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் அந்தத் தோழியரைப் போல நாம் இருக்கிறோம். ஆனால், காத்திருக்கும்போது நம் விளக்குகளில் போதுமான எண்ணெய் இருப்பதை உறுதிசெய்துகொள்ள விரும்புகிறோம். அந்த “எண்ணெய்” என்பது நம் முழு இதயத்தோடும் ஆன்மாவோடும் கடவுளிடம் நாம் கொண்டிருக்கும் அன்பும், நம் அயலாரிடம் கொண்டிருக்கும் அன்புமே. உங்கள் “எண்ணெய்க் கையிருப்பு” எப்படி இருக்கிறது?

டிசம்பர் 14

மத்தேயு 23:37b: “கோழி தன் குஞ்சுகளைத் தன் இறக்கைகளின்கீழ் கூட்டிச் சேர்ப்பதுபோல், நானும் உன் பிள்ளைகளைக் கூட்டிச் சேர்க்க எத்தனையோ முறை ஏங்கினேன்! ஆனால் நீ விரும்பவில்லை!” இது இரண்டு உண்மைகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது—கடவுள் நம்மீது கொண்டிருக்கும் பேரன்பையும், அந்த அன்பை மறுக்கவோ அதிலிருந்து விலகிச் செல்லவோ நம்மிடமுள்ள வியப்புக்குரிய நாட்டத்தையும்.

டிசம்பர் 15

திருஅவையின் வழிபாட்டில் அடிக்கடி இடம்பெறும் ஒரு செபம் இவ்வாறு அமைந்துள்ளது: “என்றும் கன்னியான புனித மரியாவின் மாட்சிமிகு பரிந்துரையால், நாங்கள் இப்போதைய துயரத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று, நிலையான பேரின்பத்தை அடைவோமாக.” தன் பிள்ளைகளுக்காகச் செபிக்கும் நல்ல தாயைப் போல, நம் புனித அன்னை எப்போதும் நமக்காகப் பரிந்து பேசுவதைக் காண்கிறோம். எப்போதும் நமக்காகச் செபிக்கும் இந்த அற்புதமான அன்னை நமக்கு இருக்கிறார் என்பதை அறிவது எத்தகைய ஆறுதலையும் நம்பிக்கையையும் தருகிறது!

டிசம்பர் 16

குறிப்பாகத் திருவருகைக்காலம், ஆண்டவரின் வருகைக்காக ஆயத்தத்துடன் காத்திருப்பதில் நம் இதயங்களை ஒருமுகப்படுத்துகிறது. இந்தக் காத்திருப்பு, கடவுளை நேருக்கு நேர் காண வேண்டும் என்ற நம் ஆவலை இன்னும் அதிகரிக்கும் என நம்புவோம். அந்த மாபெரும் தருணத்திற்கு நாம் ஆயத்தமாக இருப்பது, நம் வாழ்வை உண்மையான வெற்றியாக்கும்.

டிசம்பர் 17

ஒரு கிறிஸ்தவரின் கண்ணோட்டத்தில், புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல், 1999 ஆம் ஆண்டு தாம் எழுதிய முதியோருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்: “…வாழ்வின் அந்திப்பொழுதை… ஒரு ‘கடந்துசெல்லுதலாக’, ஒரு வாழ்வுக்கும் மற்றொரு வாழ்வுக்கும் இடையிலான பாலமாக, இந்த மண்ணுலகின் நிலையற்ற, உறுதியற்ற மகிழ்ச்சிக்கும் ஆண்டவர் தம் உண்மையுள்ள பணியாளர்களுக்காக வைத்திருக்கும் மகிழ்ச்சியின் நிறைவுக்கும் இடையிலான பாலமாகக் காணலாம்” (#16).

டிசம்பர் 18

லொயோலா புனித இஞ்ஞாசியார் செபத்தில் கிடைக்கும் “ஆறுதல்களைப்” பற்றி அடிக்கடி பேசுகிறார். அப்போது நாம் மகிழ்ச்சியையும் கடவுள் நமக்கு அருகில் இருக்கிறார் என்ற உணர்வையும் அனுபவிக்கிறோம். நாம் செபித்துக்கொண்டிருந்தாலும், கடவுள் நம்முடன் இருக்கிறார் என்ற உணர்வே இல்லாத “ஆன்மிக வறட்சி” நிலைகளைப் பற்றியும் அவர் பேசுகிறார். செபத்தில் இத்தகைய வறட்சியை அனுபவிப்பது கிறிஸ்தவ வாழ்வில் மிகவும் பொதுவானது. நம்பிக்கையோடு தம்மைப் பற்றிக்கொள்ள நாம் கற்றுக்கொள்வதற்காக, மகிழ்ச்சியூட்டும் அந்த உணர்வுகளைக் கடவுள் விலக்கிக்கொள்வதுபோல் தோன்றுகிறது. செபத்தில் இத்தகைய வறட்சியை அனுபவிக்கும்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? முன்பு செய்ததைப் போலவே தொடர்ந்து செபிக்க வேண்டும்.

டிசம்பர் 19

நாம் வளர்ந்துவந்த நாட்களில், ஏதாவது வலியோ வேதனையோ ஏற்பட்டபோது நமக்கு என்ன சொல்லப்பட்டது என்பது நினைவிருக்கிறதா? “அதை இறைவனுக்கு ஒப்புக்கொடு” என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டது. உண்மையில், அந்த அறிவுரையில் ஓர் ஆழமான பொருள் இருக்கிறது. முதுமை புதிய வலிகளையும் வேதனைகளையும் இயலாமைகளையும் கொண்டுவருகிறது. ஆனால் அவற்றைச் சிலுவையில் கிறிஸ்து அனுபவித்த துன்பங்களோடு நாம் இணைக்கும்போது, அவை உலகின் மீட்புக்கான கடவுளின் திட்டத்தில் பங்குபெறுகின்றன. “அதை இறைவனுக்கு ஒப்புக்கொடு” என்பது உண்மையிலேயே ஆழமான அறிவுரையாக விளங்குகிறது.

டிசம்பர் 20

“அருள் நிறைந்த மரியே” செபத்தைச் சொல்லும்போது, “பாவிகளாயிருக்கிற எங்களுக்காக இப்பொழுதும் எங்கள் இறப்பின் வேளையிலும் வேண்டிக்கொள்ளும்” என்கிறோம். இதை ஒரு கணம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்: நம் புனித அன்னை இந்த நொடியில் நமக்காகச் செபிக்கிறார் என்றும், நம் இறப்பின் வேளையில் தனிச்சிறப்பான தாயன்போடு நம்முடன் இருந்து நமக்காகச் செபிப்பார் என்றும் நாம் நம்புகிறோம். எங்கள் அன்பு அன்னையே, உமக்கு நன்றி!

டிசம்பர் 21

பிறர் தங்கள் முழுத் திறனையும் அடைய உதவுவது, முதுமையின் மகிழ்ச்சியான பணிகளில் ஒன்று. பிறர் செழித்து வளர உதவும் இந்த விருப்பத்தை உளவியலாளர்கள் “தன்னைக் கடந்த நிலை” என்று அழைக்கிறார்கள். நாம் இதை “அகாப்பே”—தன்னையே தியாகம் செய்யும் அன்பு—என்று அழைக்கிறோம் என நினைக்கிறேன்.

டிசம்பர் 22

முதுமை ஒருவகைச் சுதந்திரத்தைக் கொண்டுவருகிறது. சேர்த்துவைப்பதிலும் சாதிப்பதிலும் நமக்குள்ள ஆர்வம் குறைந்து, கடவுளையும் ஒருவரையொருவரும் அன்புசெய்வதில் ஆர்வம் அதிகரிக்கிறது.

டிசம்பர் 23

நம் ஐம்புலன்கள் வழியாக ஒன்றின் உண்மைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள நாம் பழகியிருக்கிறோம். “அது நடப்பதை நான் பார்த்தேன்; எனவே அது நடந்தது என்று எனக்குத் தெரியும்” என்கிறோம். ஆனால் நம் இறைநம்பிக்கையைப் பொறுத்தவரை, நம் புலன்கள் நமக்கு உதவுவதில்லை. நற்கருணை அப்பம் இன்னும் வெறும் அப்பமாகவே காட்சியளிக்கிறது. திருமுழுக்கில் பிறப்புநிலைப் பாவம் கழுவப்படுவதை என்னால் காண முடிவதில்லை. இப்படியே இன்னும் பலவற்றைச் சொல்லலாம். இருப்பினும், இறைநம்பிக்கைக்கே உரிய ஓர் உறுதிப்பாடு இருக்கிறது. அது நம் ஐம்புலன்களைச் சார்ந்ததல்ல; ஏமாற்றவும் ஏமாறவும் இயலாத இயேசு கிறிஸ்துவைச் சார்ந்தது. அவரே நமக்கு நிலைவாழ்வை வாக்களிப்பவர்.

டிசம்பர் 24

மக்கள் வயதாக ஆக அதிக மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள் என்று ஆய்வுகள் காட்டுவது சுவாரசியமானது. அவர்கள் கவலை, மனச்சோர்வு, கோபம் ஆகியவற்றுக்கு ஆளாவது குறைகிறது. எளிய இன்பங்களையும் அன்றாட உறவுகளையும் மேலும் மதிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இறுதியில், கடவுள் மட்டுமே முக்கியம்.

டிசம்பர் 25

ஆயர் பாப் பாரன், இறைவனை மையமாகக் கொண்ட வாழ்வு நாடகம் (நம் வாழ்வைக் கொண்டு கடவுள் எழுத விரும்பும் கதை), தன்னை மையமாகக் கொண்ட வாழ்வு நாடகம் (நம் வாழ்வுக்கான நமது சொந்தத் திட்டங்களின்படி வாழவே நாம் விரும்பும் நிலை) ஆகியவற்றைப் பற்றி அடிக்கடி பேசுகிறார். கிறிஸ்து பிறப்புப் பெருவிழா நம்மிடம் கேட்கிறது: “இயேசு என்னுள் பிறக்க நான் இடமளிப்பேனா? என் இதயத்தில், என் வாழ்வில், அவருக்கு இடம் இருக்கிறதா?” கிறிஸ்து பிறப்புப் பெருவிழா என்பது தந்தை நமக்கு அளிக்கும் அன்புப் பரிசு (அதாவது, அவருடைய மகன் இயேசு). அதற்குப் பதிலாக நாமும் அவருக்கு ஒரு பரிசை (அதாவது, அவர்மீது அன்புகொண்ட இதயத்தை) அளிக்குமாறு அது நம்மைக் கேட்கிறது.

டிசம்பர் 26

அன்பு இறப்பை வெல்கிறது. எழுத்தாளர்களும் கவிஞர்களும் அடிக்கடி எடுத்தாளும் கருப்பொருள் இது. உண்மையில், இது ஒரு மாபெரும் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது—இறப்பின் சொல் இறுதிச் சொல் அல்ல. புனித பவுல் 1 கொரிந்தியர் 15:55 இல், “இறப்பே, உன் வெற்றி எங்கே? இறப்பே, உன் கொடுக்கு எங்கே?” என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார் (RSVCE). தமது இறப்பிலும் உயிர்த்தெழுதலிலும், இயேசுவே இறப்பை வென்றவர்.

டிசம்பர் 27

“நிலையானவற்றை நாடும் தாய்வீட்டு ஏக்கத்தை” நாம் உணர்கிறோம் என்று திருத்தந்தை பன்னிரண்டாம் பத்திநாதர் ஒருமுறை கூறினார். ஆம், இந்த உலகில் நாம் ஆற்ற வேண்டிய முக்கியமான பங்கு இருக்கிறது. ஆனால் இறுதியில் நாம் விண்ணகத்திலுள்ள கடவுளுக்கே உரியவர்கள்.

டிசம்பர் 28

இயேசு “இறப்பைச் சார்புடையதாக்குகிறார்” என்று ஆயர் பாரன் குறிப்பிடுகிறார். “சார்புடையதாக்குதல்” என்பதன் எதிர்ப்பதத்தை “முழுமையானதாக்குதல்” என்று சொல்லலாம். இறப்பு முழுமையான ஒன்றல்ல, அது சார்புடையது என்பதை இயேசு நமக்குக் காட்டுகிறார். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், அது முழுக் கதையும் அல்ல. இறப்பின் ஆட்சி முடிந்துவிட்டது. இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல், இறப்பின் ஆட்சியை என்றென்றைக்கும் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டது.

டிசம்பர் 29

புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல், தந்தைக்குரிய அன்புடன், 1999-ஆம் ஆண்டு தாம் எழுதிய முதியோருக்கான கடிதத்தில் நம்மை இவ்வாறு ஊக்குவிக்கிறார்: “ஆண்டவர் உங்களுக்கு அளித்துள்ள ஆண்டுகளை அமைதியுடன் வாழுமாறு உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் ஊக்குவிக்கிறேன்…ஆண்டவர் என்னை அழைக்கும் நேரத்தை நினைக்கும்போது நான் மிகுந்த அமைதி அடைகிறேன்: வாழ்விலிருந்து வாழ்வுக்கு!” (#17).  எனவே, உங்கள் “வாழ்வு” எப்படிப்பட்டதாக இருந்திருந்தாலும், கடவுள் அதைச் சிறியதிலிருந்து பெரியதாகவும், சாதாரணமானதிலிருந்து சிறப்பானதாகவும், வாழ்விலிருந்து வாழ்வுக்கும் கொண்டு செல்வார்!  இது ஓர் அற்புதமான எண்ணம் அல்லவா?!

டிசம்பர் 30

மரணத்தை எதிர்கொள்ளும்போது நமது மனித அறிவின் நிலையை விளக்க அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் ஓர் உருவகம், மறுகரையை எட்டாமலேயே முடிந்துவிடும் ஒரு பாலம்.  நமது மனித அறிவு நம்மை விண்ணகம் வரை கொண்டு செல்வதில்லை.  நம்பிக்கையே அந்தப் பயணத்தை நிறைவுசெய்ய வேண்டும்.  மரணத்தை விளக்கும் மற்றொரு நல்ல உருவகம், கரையை விட்டுப் புறப்படும் ஒரு படகு.  படகு புறப்படுவதை நாம் காண்கிறோம்; ஆனால் அது எங்கே சென்றடைகிறது என்பதை நாம் காண்பதில்லை.  இங்கும், நாம் அறியாததைக் கடந்து செல்ல நம்பிக்கை நமக்கு உதவுகிறது.

டிசம்பர் 31

சிந்தித்துப் பாருங்கள்—நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கடவுள் நம்மை அழைக்கிறார்.  நாம் வாழும் காலமெல்லாம் கடவுள் நம்மை அழைக்கிறார்.  பார்வையற்ற கவிஞர் ஜான் மில்டன், “வெறுமனே நின்று காத்திருப்பவர்களும் பணிசெய்கிறார்கள்” என்று கூறினார்.  நான் வீட்டைவிட்டு வெளியே செல்ல முடியாத நிலையில் இருந்தாலும், உடல்நலம் குன்றியிருந்தாலும், கடவுள் இன்னும் என்னை அழைக்கிறாரா? நிச்சயமாக!  என்னால் இன்னும் பிறருக்காகச் செபிக்க முடியும்; என் துன்பங்களைச் சிலுவையில் இயேசு கிறிஸ்து அனுபவித்த துன்பங்களுடன் இணைக்க முடியும்; உலகிற்கான கடவுளின் திட்டத்தில் இன்றியமையாத பங்காற்ற முடியும்.

பொருளடக்கம்

படம்: தந்தையாம் கடவுளின் ஆசீர்வாதம், லூக்கா கம்பியாசோ

Amazon தளத்தில் மின்னூலாகவோ மென்மையான அட்டையுள்ள அச்சு நூலாகவோ கிடைக்கிறது!