తెలుగు

డిసెంబరు—వయసు పైబడటం గురించిన ఆలోచనలు

ఈ-పుస్తకంగా & పేపర్‌బ్యాక్ రూపంలో కూడా లభిస్తుంది!

డిసెంబరు 1

ప్రసిద్ధ జర్మన్ నాస్తికుడు ఫ్రెడరిక్ నీట్షే, “క్రైస్తవులను చూస్తే వారికి విమోచన కలిగినట్లే అనిపించదు!” అని అంటుండేవారు.  అదే విషయాన్ని మరింత సరదాగా చెప్పాలంటే, “మీకు విమోచన కలిగితే, దయచేసి ఆ సంగతి మీ ముఖానికి కూడా తెలియజేయండి.”  అంటే, మన అత్యంత దుర్భరమైన రోజున కూడా మనం ఆనందించడానికి కారణం ఉంది; యేసుక్రీస్తు మనలను విమోచించారన్నది మన బాహ్య ప్రవర్తనలోనూ కనిపించాలి.

డిసెంబరు 2

మనం దేవుని బిడ్డలమని తెలుసుకోవడం మనలను గొప్ప నిరీక్షణతో నింపుతుంది. ఎందుకంటే మన దేవుడు మంచివారు, ఆయన కరుణ అనంతమైనది.

డిసెంబరు 3

మన జీవితాలలో “పవిత్రమైన కోరికల” ప్రాముఖ్యత గురించి లోయోలాకు చెందిన పునీత ఇగ్నేషియస్ తరచూ మాట్లాడేవారు.  ఆగమనకాలంలో మనం “ప్రభువైన యేసూ, రమ్ము!” అని ప్రార్థిస్తాము.  అది మన జీవితాలను ప్రభావితం చేసే పవిత్రమైన కోరిక—క్రీస్తు మన జీవితాలలోకి, మన లోకంలోకి రావాలనే తీవ్రమైన కోరిక.

డిసెంబరు 4

పునీత యోహాను తెలిపిన ఈ వాగ్దానాన్ని ఆలోచించండి: “ప్రియులారా, ఇప్పుడు మనం దేవుని బిడ్డలము; మనం ఏమి కాబోతున్నామో ఇంకా వెల్లడికాలేదు.  అది వెల్లడైనప్పుడు మనం ఆయనవలె ఉంటామని మనకు తెలుసు. ఎందుకంటే ఆయన ఎలా ఉన్నారో అలాగే ఆయనను చూస్తాము” (1 యోహాను 3:2).  దాని గురించి ఆలోచించండి!  దేవుణ్ణి నిజంగా చూడటం.  ఆయనవలె ఉండటం.  అది మన ఊహకు అందనంత గొప్ప విషయం.

డిసెంబరు 5

నిరీక్షణ అనే సద్గుణానికి లంగరు ఒక ప్రతీక.  మీరు లంగరును ఒడ్డుపైకి విసిరి, తాడును లాగితే, మీరు ఒడ్డుకు (పరలోకానికి) మరింత దగ్గరవుతూ ఉంటారు.  అక్కడే యేసు, తండ్రి, పవిత్రాత్మ, పునీతులు ఉన్నారు.  నిరీక్షణే మన లంగరు.

డిసెంబరు 6

కుటుంబ ప్రార్థన ఎంతో ముఖ్యమైనది!  మనవలు, మనవరాళ్లు మీ ఇంటికి భోజనానికి వస్తే, భోజనానికి ముందు ప్రార్థన తప్పక చేయండి.  భోజనం తరువాత, భోజన బల్ల దగ్గరే ఉండి, ఒక్కొక్కరినీ వంతులవారీగా “మనం దేనికోసం ప్రార్థించాలి?” అని అడగండి.  మీ ఇంట్లో కుటుంబ ప్రార్థనకు అవకాశాలను వెదకండి.

డిసెంబరు 7

“పరలోకమందున్న మా తండ్రీ” ప్రార్థనను మనకు నేర్పిన వెంటనే యేసు ఇలా అంటారు: “మీరు ఇతరుల అపరాధాలను క్షమిస్తే, మీ పరలోక తండ్రి మిమ్మల్ని క్షమిస్తారు. కానీ మీరు ఇతరులను క్షమించకపోతే, మీ తండ్రి కూడా మీ అపరాధాలను క్షమించరు” (మత్తయి 6:14-15).  క్షమించడం మన ప్రభువు దృష్టిలో ఎంతో ముఖ్యమైనదని స్పష్టమవుతోంది.  మీరు ఇంకా క్షమించని ఎవరినైనా క్షమించడానికి దేవుని సహాయాన్ని వేడుకోండి.

డిసెంబర్ 8

మనకు ఎంత సమయం మిగిలి ఉందని మనం భావిస్తామో, దానినిబట్టే మన సమయాన్ని ఎలా గడపాలని కోరుకుంటామనేది ఆధారపడి ఉంటుందని కొందరు పరిశోధకులు చెబుతున్నారు.  వయసు పైబడే కొద్దీ ఒక విషయం స్పష్టమవుతుంది: మనకు మిగిలి ఉన్న కాలంకంటే గడిచిపోయిన కాలమే ఎక్కువని గ్రహిస్తాము.  ఈ అవగాహన ద్వారా దేవుడు మనలో గొప్ప కార్యాలు చేయగలరు.  మనకు మిగిలి ఉన్న సమయంలో పవిత్రమైన నిర్ణయాలు తీసుకోవడానికి ఇది బలమైన ప్రేరణ.

డిసెంబరు 9

“కొందరు వ్యక్తులు ఎప్పటికీ వినే ఏకైక సువార్త మీరే కావచ్చు” అనే మాట మీరు విన్నారా?  అది నిజం.  విశ్వాస వరాన్ని పొంది, క్రీస్తుయేసులో జ్ఞానస్నానం పొందిన మనకు మన ప్రభువు ఒక గొప్ప బాధ్యతను అప్పగించారు: “కాబట్టి మీరు వెళ్లి సమస్త జాతులవారిని శిష్యులనుగా చేయండి…” (మత్తయి 28:19, RSVCE).

డిసెంబరు 10

పోప్ పౌలు VI ఇలా అన్నారు: “నేటి మన లోకం బోధకులకంటే సాక్షుల మాటనే ఎక్కువగా వింటుంది.”  అది నిజం.  మీ విశ్వాసం గురించి మాట్లాడేటప్పుడు “నేను” అనే పదాన్ని ఉపయోగించండి.  “నేను విశ్వసిస్తున్నాను, ఎందుకంటే…” లేదా “దేవుని గురించి నా అనుభవం…” అని చెప్పండి.  నేటి ప్రజలు వ్యక్తిగత విశ్వాస సాక్ష్యం కోసం ఎంతగానో తపిస్తున్నారు.

డిసెంబరు 11

విశ్వాసం “బోధన” ద్వారాకంటే ఇతరుల నుంచి “అలవడటం” ద్వారానే ఎక్కువగా వ్యాపిస్తుంది.  ప్రజలకు అది ఎలా “అలవడుతుంది?”  “జీవిత సాక్ష్యం ద్వారా” అని పోప్ పౌలు VI అంటారు.  ప్రజలు మనల్ని గమనిస్తారు.  మన మాటలను వింటారు, మన చేతలను చూస్తారు.  మనం పరిపూర్ణులం కాదు. కానీ మన ప్రభువుపట్ల మన ప్రేమలో నిజాయితీ ఉందని వారు చూసినప్పుడు, “మీలో ఉన్న నిరీక్షణకు కారణమేమిటి?” అనే విషయాన్ని వినడానికి మరింత సుముఖంగా ఉంటారు. (1 పేతురు 3:15 చూడండి.)

డిసెంబరు 12

“పరలోకానికి వెళ్లే దారంతా పరలోకమే” అనే వివాదాస్పదమైన ఒక నానుడి ఉంది.  కానీ, ఒక్క క్షణం ఆగండి.  “పవిత్ర రాణీ, వందనము” ప్రార్థనలో మనం “ఈ కన్నీటి లోయలో దుఃఖిస్తూ, విలపిస్తూ” ఉన్నామని అంటాము.  మరి వీటిలో ఏది నిజం?  స్పష్టంగా, రెండూ నిజమే.  అయితే, “దేవుణ్ణి ప్రేమించేవారికి అన్నీ మేలు కలిగేలా సమకూడి పనిచేస్తాయని మనకు తెలుసు” (రోమీయులకు 8:28).  కాబట్టి అవును, దేవునిపట్ల మన విశ్వాసం మన జీవితంలోని అత్యంత దుర్భరమైన రోజును కూడా చూసే తీరును మారుస్తుంది.  మంచి సమయాలలోనూ కష్టకాలాలలోనూ అది మనలను నిలబెట్టి ప్రోత్సహిస్తుంది.

డిసెంబరు 13

ఈ భూమిపై మనకు శాశ్వతమైన నివాసం లేదన్నది నిజం.  అందుకే మనం ఎదురుచూస్తున్నాము.  పెండ్లికుమారుని రాక కోసం వేచివున్న ఆ తోడిపెండ్లికూతుళ్లవలె మనమూ ఉన్నాము. అయితే, ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు మన దీపాలలో సమృద్ధిగా నూనె ఉండేలా చూసుకోవాలని కోరుకుంటాము.  ఆ “నూనె” అంటే మన పూర్ణహృదయంతోను పూర్ణాత్మతోను దేవుణ్ణి ప్రేమించడం, మన పొరుగువారిని ప్రేమించడం.  మీ దగ్గర “నూనె నిల్వ” ఎలా ఉంది?

డిసెంబరు 14

మత్తయి 23:37b: “కోడి తన పిల్లలను రెక్కల క్రింద చేర్చుకున్నట్లు, నీ పిల్లలను ఒకచోట చేర్చుకోవాలని ఎన్నిసార్లు తపించానో! కానీ నీవు ఇష్టపడలేదు!”  ఈ మాటలు రెండు వాస్తవాలను వ్యక్తం చేస్తున్నాయి—మనపట్ల దేవునికున్న గొప్ప ప్రేమను, ఆ ప్రేమను తిరస్కరించడానికి లేదా దానికి దూరంగా వెళ్లిపోవడానికి మనలో ఉన్న ఆశ్చర్యకరమైన మొగ్గును.

డిసెంబరు 15

కతోలిక సభ ఆరాధనా క్రమంలో తరచుగా చేసే ఒక ప్రార్థన ఇలా ఉంటుంది: “నిత్యకన్యయైన ధన్య మరియమ్మ మహిమాన్విత మధ్యస్థ ప్రార్థన ద్వారా, మేము ప్రస్తుత దుఃఖం నుండి విముక్తి పొంది, నిత్యానందాన్ని అనుభవించుదుముగాక.” తన పిల్లల కోసం ప్రార్థించే మంచి తల్లిలా, మన ధన్యమాత ఎల్లప్పుడూ మన కోసం మధ్యస్థ ప్రార్థన చేయడాన్ని మనం చూస్తున్నాం. ఎల్లప్పుడూ మన కోసం ప్రార్థించే ఈ అద్భుతమైన తల్లి మనకు ఉన్నారని తెలుసుకోవడం ఎంతటి ఓదార్పు, ఎంతటి ఆశ!

డిసెంబరు 16

ముఖ్యంగా ఆగమన కాలం, ప్రభువు రాక కోసం సంసిద్ధతతో ఎదురుచూడటంపై మన హృదయాలను కేంద్రీకరిస్తుంది. ఈ నిరీక్షణ దేవుణ్ణి ముఖాముఖిగా చూడాలనే మన కోరికను మరింత పెంచుతుందని ఆశిద్దాం. ఆ మహత్తర క్షణానికి మనం సిద్ధంగా ఉండటమే మన జీవితాలను నిజంగా సఫలం చేస్తుంది.

డిసెంబర్ 17

క్రైస్తవ దృక్కోణం నుండి, పునీత రెండవ జాన్ పాల్ తన 1999 నాటి వృద్ధులకు లేఖలో మనకు ఇలా గుర్తుచేస్తున్నారు: “…జీవిత సంధ్యాకాలాన్ని…ఒక ‘దాటివెళ్లే దశ’గా, ఒక జీవితం నుండి మరొక జీవితానికి, ఈ భూమిపైని క్షణభంగురమైన, అనిశ్చితమైన ఆనందం నుండి ప్రభువు తన విశ్వాసపాత్రులైన సేవకుల కోసం సిద్ధపరచి ఉంచిన ఆనంద పరిపూర్ణతకు తీసుకువెళ్లే వంతెనగా చూడవచ్చు” (#16).

డిసెంబరు 18

లోయోలాకు చెందిన పునీత ఇగ్నేషియస్ ప్రార్థనలో కలిగే “ఓదార్పుల” గురించి తరచుగా మాట్లాడుతారు. వాటిలో మనం ఆనందాన్ని, దేవుడు మనకు దగ్గరగా ఉన్నారనే అనుభూతిని పొందుతాం. మనం ప్రార్థిస్తున్నా దేవుని సన్నిధి మనతో ఉన్నట్లు ఏ అనుభూతీ కలగని “ఆధ్యాత్మిక శుష్కత” గురించి కూడా ఆయన మాట్లాడుతారు. క్రైస్తవ జీవితంలో ప్రార్థనా సమయంలో ఆధ్యాత్మిక శుష్కత కలగడం చాలా సాధారణం. విశ్వాసంతో తనను అంటిపెట్టుకుని ఉండటం మనం నేర్చుకునేలా, దేవుడు ఆ ఆనందకరమైన అనుభూతులను ఉపసంహరించుకుంటున్నట్లు అనిపిస్తుంది. ప్రార్థనలో ఆధ్యాత్మిక శుష్కతను అనుభవించినప్పుడు మనం ఏమి చేయాలి? మునుపటిలాగే ప్రార్థనను కొనసాగించాలి.

డిసెంబరు 19

మనం పెరుగుతున్నప్పుడు ఏదైనా నొప్పి లేదా బాధ కలిగితే మనకు ఏమి చెప్పేవారో గుర్తుందా? “దాన్ని దేవునికి అర్పించండి” అని చెప్పేవారు. నిజానికి, ఆ సలహాలో ఒక లోతైన భావం ఉంది. వయసు పెరగడం కొత్త నొప్పులను, బాధలను, పరిమితులను తెస్తుంది. అయితే వాటిని సిలువపై క్రీస్తు అనుభవించిన శ్రమలతో మనం ఏకం చేసినప్పుడు, అవి లోక రక్షణ కోసం దేవుడు రూపొందించిన ప్రణాళికలో భాగమవుతాయి. “దాన్ని దేవునికి అర్పించండి” అనేది నిజంగా ఎంతో లోతైన సలహా.

డిసెంబరు 20

మనం “నమో మరియమ్మా” ప్రార్థన చేసేటప్పుడు, “పాపాత్ములమైన మా కొరకు ఇప్పుడును, మా మరణ సమయమందును ప్రార్థించండి” అని అంటాం. దాని గురించి ఒక్క క్షణం ఆలోచించండి: మన ధన్యమాత ఈ క్షణంలో మన కోసం ప్రార్థిస్తున్నారని, మన మరణ సమయంలో ప్రత్యేకంగా తల్లిప్రేమతో మన చెంత ఉండి మన కోసం ప్రార్థిస్తారని మనం నమ్ముతున్నాం. మా ప్రియమైన మాతా, మీకు కృతజ్ఞతలు!

డిసెంబరు 21

వయసు పెరుగుతున్నప్పుడు చేయగల ఆనందకరమైన పని, ఇతరులు తమ సామర్థ్యాన్ని పూర్తిగా వికసింపజేసుకునేలా సహాయపడటం. ఇతరులు వృద్ధి చెందడానికి సహాయపడాలనే ఈ కోరికను మనస్తత్వ శాస్త్రవేత్తలు “తనను తాను అధిగమించడం” అని పిలుస్తారు. మనం దాన్ని “అగాపే”—ఆత్మత్యాగపూరిత ప్రేమ—అని పిలుస్తామని నేను భావిస్తున్నాను.

డిసెంబరు 22

వయసు పెరగడం ఒక రకమైన స్వేచ్ఛను తెస్తుంది. కూడబెట్టుకోవడం, విజయాలు సాధించడం పట్ల మన ఆసక్తి తగ్గి, దేవుణ్ణి, ఒకరినొకరం ప్రేమించడం పట్ల ఆసక్తి పెరుగుతుంది.

డిసెంబరు 23

మన పంచేంద్రియాల ద్వారా విషయాల సత్యాన్ని నిర్ధారించుకోవడం మనకు అలవాటు. “అది జరగడం నేను చూశాను, కాబట్టి అది జరిగిందని నాకు తెలుసు” అని మనం అంటాం. కానీ మన విశ్వాసం విషయానికి వచ్చేసరికి, మన ఇంద్రియాలు మనకు తోడ్పడలేవు. దివ్యసత్ప్రసాదం అప్పంలాగే కనిపిస్తుంది. జ్ఞానస్నానంలో జన్మపాపం కడిగివేయబడటాన్ని నేను చూడలేను. ఇలాంటివి మరెన్నో ఉన్నాయి. అయితే విశ్వాసం ఇచ్చే నిశ్చయత ఒకటి ఉంది. అది మన పంచేంద్రియాలపై కాకుండా, మోసం చేయలేని, మోసపోలేని యేసుక్రీస్తుపై ఆధారపడి ఉంటుంది. మనకు నిత్యజీవాన్ని వాగ్దానం చేసేది ఆయనే.

డిసెంబర్ 24

ఆసక్తికరంగా, వయసు పెరిగేకొద్దీ ప్రజలు మరింత సంతోషంగా ఉంటారని అధ్యయనాలు చూపిస్తున్నాయి. వారు ఆందోళనకు, నిరాశకు, కోపానికి లోనయ్యే అవకాశం తగ్గుతుంది. చిన్న చిన్న ఆనందాలను, రోజువారీ సంబంధాలను మరింత విలువైనవిగా భావిస్తారు. అంతిమంగా, దేవుడే ముఖ్యం.

డిసెంబరు 25

బిషప్ బాబ్ బారన్ తరచుగా దైవనాటకం (మన జీవితాలతో దేవుడు రాయాలనుకునే కథ), అహంనాటకం (మన జీవితాల కోసం మనమే వేసుకున్న ప్రణాళికల ప్రకారం జీవించడానికి మనం మొగ్గుచూపడం) గురించి మాట్లాడుతారు. క్రిస్మస్ మనల్ని ఇలా ప్రశ్నిస్తుంది: “యేసు నాలో జన్మించడానికి నేను అనుమతిస్తానా? నా హృదయంలో, నా జీవితంలో ఆయనకు చోటు ఉందా?” క్రిస్మస్ అనేది తండ్రి మనకు ఇచ్చిన ప్రేమకానుక (అంటే, ఆయన కుమారుడైన యేసు). దానికి ప్రతిగా మనమూ ఆయనకు ఒక కానుకను (అంటే, ఆయన పట్ల ప్రేమతో నిండిన హృదయాన్ని) ఇవ్వాలని అది కోరుతుంది.

డిసెంబరు 26

ప్రేమ మరణాన్ని జయిస్తుంది. రచయితలు, కవులు తరచుగా ఎంచుకునే ఇతివృత్తం ఇది. నిజానికి ఇది ఒక గొప్ప సత్యాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది—మరణానిదే తుది మాట కాదు. పునీత పౌలు 1 కొరింథీయులకు 15:55లో ఇలా ప్రకటిస్తున్నారు: “ఓ మరణమా, నీ విజయమెక్కడ? ఓ మరణమా, నీ ముల్లెక్కడ?” (RSVCE). తన మరణం, పునరుత్థానం ద్వారా యేసు మరణాన్ని జయించినవారు.

డిసెంబరు 27

మనకు “నిత్యమైన వాటి కోసం సొంతింటిపై బెంగలాంటి తపన” కలుగుతుందని పన్నెండవ పయస్ పాపుగారు ఒకసారి అన్నారు. అవును, ఈ లోకంలో మనం పోషించవలసిన ముఖ్యమైన పాత్ర ఉంది. కానీ అంతిమంగా మనం పరలోకంలోని దేవునికి చెందినవారము.

డిసెంబరు 28

యేసు “మరణం సాపేక్షమైనదని చూపిస్తారు” అని బిషప్ బారన్ పేర్కొంటారు. “సాపేక్షమైనదిగా చూడటం” అనే దానికి వ్యతిరేకంగా “నిరపేక్షమైనదిగా చూడటం” అని చెప్పవచ్చు. మరణం నిరపేక్షమైనది కాదని, సాపేక్షమైనదని యేసు మనకు చూపిస్తారు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మరణమే మొత్తం కథ కాదు. మరణపు పాలన ముగిసింది. యేసుక్రీస్తు పునరుత్థానం మరణపు పాలనకు శాశ్వతంగా ముగింపు పలికింది.

డిసెంబరు 29

పవిత్ర జాన్ పాల్ II తన 1999 నాటి వృద్ధులకు లేఖలో తండ్రి ప్రేమతో మనల్ని ఇలా ప్రోత్సహిస్తున్నారు: “ప్రభువు మీకు అనుగ్రహించిన సంవత్సరాలను ప్రశాంతంగా జీవించమని మీలో ప్రతి ఒక్కరినీ ప్రోత్సహిస్తున్నాను…ప్రభువు నన్ను పిలిచే సమయాన్ని గురించి ఆలోచించినప్పుడు నాకు ఎంతో శాంతి కలుగుతుంది: జీవితం నుండి జీవితానికి!” (#17).  కాబట్టి, మీ “జీవితం” ఎలా గడిచినా, దేవుడు దానిని చిన్నదాని నుండి పెద్దదానిగా, సాధారణమైనదాని నుండి గొప్పదానిగా, జీవితం నుండి జీవితంగా మారుస్తారు!  అది ఎంత అద్భుతమైన ఆలోచన కదా?!

డిసెంబర్ 30

మరణం ఎదురైనప్పుడు మన మానవ జ్ఞానాన్ని తరచుగా అవతలి ఒడ్డుకు చేరకుండానే ముగిసిపోయే వంతెనతో పోలుస్తారు.  మన మానవ జ్ఞానం మనల్ని పరలోకం వరకు తీసుకువెళ్లలేదు.  విశ్వాసమే ఆ ప్రయాణాన్ని పూర్తి చేయాలి.  మరణానికి మరో చక్కని పోలిక ఒడ్డును విడిచి వెళ్లే పడవ.  పడవ బయలుదేరడం మనం చూస్తాం, కానీ అది చివరికి ఎక్కడికి చేరుతుందో మనకు కనిపించదు.  ఇక్కడ కూడా, మనకు తెలియని లోకంలోకి దాటివెళ్లడానికి విశ్వాసం మనకు తోడ్పడుతుంది.

డిసెంబర్ 31

ఆలోచించండి—మన జీవితంలోని ప్రతి దశలోనూ దేవుడు మనల్ని పిలుస్తున్నారు.  మనం జీవించినంతకాలం దేవుడు మనల్ని పిలుస్తూనే ఉంటారు.  అంధ కవి జాన్ మిల్టన్ ఇలా అన్నారు: “కేవలం నిలబడి వేచివుండేవారు కూడా సేవ చేస్తున్నవారే.”  నేను ఇంటికే పరిమితమైనా, లేదా నా ఆరోగ్యం అంతంతమాత్రంగానే ఉన్నా, దేవుడు నన్ను ఇంకా పిలుస్తున్నారా? నిశ్చయంగా!  నేను ఇప్పటికీ ఇతరుల కోసం ప్రార్థించగలను, నా బాధలను సిలువపై యేసుక్రీస్తు అనుభవించిన బాధలతో ఏకం చేయగలను, ప్రపంచం కోసం దేవుడు ఉద్దేశించిన ప్రణాళికలో ఇప్పటికీ కీలక పాత్ర పోషించగలను.


విషయ సూచిక

చిత్రం: తండ్రియైన దేవుని ఆశీర్వాదం, లూకా కంబియాసో


అమెజాన్లో ఈ-పుస్తకంగా లేదా మృదువైన అట్టతో ముద్రిత పుస్తకంగా లభిస్తుంది!