Kim więc jest Jezus Chrystus? Kim jest Ten, który jest naszym Panem i naszym Bogiem? Kim jest Ten, który jest naszym Zbawicielem i Odkupicielem? Kim jest Ten, który jest Bogiem z Boga i Jednorodzonym? Kim jest Ten, który jest Współistotny? Jezus nosi wiele tytułów. Jest wieczny. Jest Bogiem. Ale jest także człowiekiem. Ten fakt stawia nas wobec wielkiej tajemnicy. Stawia nas również wobec rzeczywistości niezgłębionej miłości Boga do nas. Przyjrzyjmy się więc temu Bogu-Człowiekowi i spróbujmy zrozumieć, kim jest i co uczynił dla ludzkości. Prawda o tym, kim jest Jezus, wstrząśnie nami świętym wstrząsem. Rozpali w nas miłość do Niego i wdzięczność, która przynagli nas do oddania Mu naszego życia. Jego życie jest bez wątpienia najwspanialszą historią, jaką kiedykolwiek opowiedziano!
Wyznawanie wiary w Osobę
Wierzę w jednego Pana Jezusa Chrystusa…
Kiedy wyznajemy wiarę w Chrystusa, wyznajemy wiarę w osobę. To trochę tak, jakbyśmy mówili komuś: „Wierzę w ciebie! Wiem, że potrafisz zrobić to czy tamto. Znam twoją dobroć i wierzę, że może się ona ujawnić, i tak dalej”. Wiara w kogoś jest wyznaniem, że dana osoba ma w sobie potencjał dobra. Dostrzegamy go, uznajemy i wyznajemy jako coś prawdziwego. Choć to rzeczywiście dotyka istoty naszego wyznania wiary w Chrystusa, musimy dodać kilka ważnych uściśleń, aby nie ulec błędnemu rozumieniu.
Po pierwsze, wiara w Chrystusa jest nie tyle przysługą, którą my wyświadczamy Jemu, ile raczej przysługą, którą On wyświadcza nam. Nasze wyznanie wiary rodzi się dlatego, że publiczne objawienie tego, „kim On jest”, staje się także czymś osobistym i rzeczywistym. Bóg objawia nam w naszym sumieniu prawdę o swojej Osobie, a my przyjmujemy to objawienie jako prawdziwe. Ta osobista wiara jest więc darem i uświadomieniem sobie prawdy.
Po drugie, nasz akt wiary jest także aktem miłości. Wyznawać prawdę o tym, kim jest Bóg w Osobie Jezusa Chrystusa, to także Go kochać. Kiedy naprawdę Go poznajemy i w Niego wierzymy, czujemy się przynagleni, by Go kochać i w pełni współpracować z Jego planem odkupienia. Nie możemy w pełni Go pojmować, a zarazem Go nie kochać. Brak miłości oznacza również brak zrozumienia. Jedno idzie w parze z drugim.
Po trzecie, poznawanie Go i miłowanie przemienia nas, a nie Jego. Bóg jest niewzruszony i niezmienny. My natomiast nieustannie się zmieniamy w miarę, jak coraz głębiej wchodzimy albo w Prawdę, albo w błąd. Im bardziej poznajemy Chrystusa, tym bardziej Prawda nas przemienia i tym pełniej stajemy się ludźmi, tym pełniej stajemy się tymi, którymi zostaliśmy stworzeni, aby być. I odwrotnie: im mniej znamy Chrystusa, tym mniej jesteśmy ludzcy, tym mniej jesteśmy sobą. Ma tu więc zastosowanie często przytaczane zdanie z Ewangelii św. Jana 8:32: „…Prawda was wyzwoli”. Poznanie Chrystusa, Tego, który jest Prawdą, Panem i Synem, daje nam wolność, by być sobą. Przyjrzyjmy się więc temu, kim On jest.
Poświęćmy chwilę na przyjrzenie się bardziej szczegółowym aspektom tego, kim jest Jezus, co oznacza Jego imię i co oznaczają Jego tytuły.
Jezus w języku hebrajskim oznacza: „Bóg zbawia”. (KKK #430)
To wyrażenie mówi nam nie tylko, kim jest Jezus — Bogiem — lecz także, jaka jest Jego misja: zbawiać! W miarę jak ludzie Starego Testamentu coraz lepiej rozumieli samych siebie i działanie Boga w swoim życiu, powoli, coraz głębiej pojmowali rzeczywistość grzechu. Dobrą nowiną było to, że wraz z pełniejszym rozumieniem rzeczywistości grzechu coraz lepiej rozumieli, jak bardzo potrzebują Zbawiciela. Jezus staje się tym obiecanym Zbawicielem. A samo imię Jezus jest teraz święte, pełne mocy i przyzywane w modlitwie. Już samo wzywanie imienia Jezusa jest modlitwą. W imieniu Jezusa jest moc! Pewnego dnia wszyscy zegną kolano, gdy to imię zostanie ogłoszone!
Słowo „Chrystus” pochodzi od greckiego tłumaczenia hebrajskiego słowa Mesjasz, które oznacza „namaszczony”. (KKK #436)
Tak jak król lub prorok zostaje namaszczony do swojej misji, tak też jest z Chrystusem. Jest On namaszczony przez Ojca Duchem Świętym. W samym Jego namaszczeniu widzimy pełne działanie Trójcy Świętej.
Jedynie w misterium paschalnym wierzący może nadać tytułowi „Syn Boży” pełne znaczenie. (KKK #444)
W Ewangeliach wiele osób wielokrotnie nazywa Jezusa „Synem”. Tytuł ten bywa używany również w Starym Testamencie. Wskazuje on na to, że Jezus jest wieczny, że istnieje przed wszechświatem i zawsze pozostaje w tej jedynej w swoim rodzaju relacji z Ojcem. Ukazuje także zażyłość między Ojcem a Synem. Jezus jest „Synem umiłowanym”. Relacja wewnątrz Trójcy Świętej jest głęboka i osobowa. Jest to relacja, która objawia więź rodzinną.
Jest On także nazywany Synem „Jednorodzonym”. Oznacza to, że jest jedyny w swoim rodzaju. Nie ma nikogo takiego jak On. Oczywiście wszyscy jesteśmy synami i córkami Boga, ale nazywa się nas „przybranymi” dziećmi Bożymi. Jezus jest jedynym „zrodzonym” z Ojca. To znów ukazuje Jego wyjątkową relację z Ojcem i pokazuje, że On, i tylko On, ma udział w samej naturze Ojca. Jest Bogiem. Jest Światłością ze Światłości. Jest Bogiem prawdziwym z Boga prawdziwego. Jest zrodzony, a nie stworzony. Innymi słowy, jest jedyny w swoim rodzaju i łączy Go z Ojcem bardzo szczególna i wyjątkowa relacja. Tę relację należy zawsze otaczać czcią i uwielbieniem, uznawać ją i określać jako jedyną w swoim rodzaju. Credo nazywa Go także „współistotnym” Ojcu. Jest to termin filozoficzny, który raz jeszcze stwierdza, że On również jest Bogiem. Ma tę samą Boską „substancję” co Ojciec.
Nowy Testament używa tytułu „Pan” w tym pełnym znaczeniu zarówno w odniesieniu do Ojca, jak i — co jest nowością — do Jezusa, którego tym samym uznaje za samego Boga (por. 1 Kor. 2:8). (KKK #446)
Tytuł „Pan” jest często używany w odniesieniu do Jezusa. Jest to tytuł wyrażający wielki szacunek. Ale jest to również tytuł używany w odniesieniu do Ojca. Ponieważ słowa „Pan” używa się zarówno w odniesieniu do Jezusa, jak i do Ojca, wskazuje ono na Bóstwo Jezusa, tak jak Ojciec jest Bogiem.
Przez Niego wszystko się stało (J 1:3)
Znaczenie tych słów jest dość proste, a jednocześnie bardzo głębokie i tajemnicze. Po pierwsze, ukazują one, że Trójca Święta działa w jedności. Wszystko, co czyni Ojciec, dokonuje się także w jedności z Synem. Działają jako jedno. Ich wola jest jedna. A jednak pozostają odrębni w swoich Osobach. Kluczowa jest tu jednak jedność Ich działania. Stworzony świat jest dziełem Boga Ojca, dokonanym przez Syna, mocą Ducha Świętego. To proste, a zarazem tajemnicze. Prowadzi nas to do drugiej kwestii.
Nie możemy w pełni zrozumieć i pojąć aktu stworzenia. Przekracza on nasze możliwości pojmowania. Jest wspaniałym, rzeczywistym dziełem Boga, ale jednocześnie pozostaje tajemniczy. Tajemnica nie jest przede wszystkim czymś, czego nie potrafimy rozwiązać. W języku chrześcijańskim tajemnica jest raczej czymś, w co jesteśmy wezwani nieustannie wnikać coraz głębiej. Tak też jest z aktem stworzenia. Bóg w swojej wszechmocy był w stanie stworzyć wszystko. Rozważaj tę prostą prawdę wiary i pozwól, by w miarę rozważania przenikała cię coraz głębiej.
Jedną z największych tajemnic Boga jest akt Wcielenia. Wcielenie polega na tym, że Bóg przyjął naszą naturę. Przyjął naturę, którą sam stworzył. Przyjrzyjmy się więc teraz tej tajemnicy Jego zstąpienia „z nieba”.
Bóg staje się człowiekiem — dlaczego to uczynił
On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba…
Dlaczego Bóg stał się człowiekiem? Tak bardzo przywykliśmy do tej opowieści, że możemy przeoczyć to ważne pytanie. A jeśli przeoczymy pytanie, możemy też przeoczyć odpowiedź. Czy nie mógł nas zbawić w inny sposób? Czy naprawdę musiał narodzić się z Maryi Dziewicy? Czy musiał stać się małym dzieckiem? Ubogim dzieckiem? Wychowywać się jak każde inne dziecko? Uczyć się chodzić i mówić? Rosnąć i dojrzewać? Czy naprawdę musiał stać się jednym z nas, dzieląc z nami wszystkie aspekty naszego życia?
Właściwa odpowiedź brzmi zarówno „tak”, jak i „nie”. „Nie” w tym sensie, że Bóg może uczynić wszystko, co zechce. Mógł wybrać inną drogę odkupienia. Ale tego nie zrobił. Dlatego nie powinniśmy nawet zadawać pytania, czy mógł wybrać inny sposób, by nas odkupić. Rzeczywistość jest rzeczywistością, a rzeczy mają się tak, jak się mają. I tyle.
Odpowiedź brzmi również „tak”. Tak, Bóg musiał stać się jednym z nas po prostu dlatego, że taka jest Jego Boska wola i tak właśnie jest. Powinniśmy zatem przyjąć ten fakt jako fakt i starać się zrozumieć nie tyle „dlaczego”, ile raczej to, jakie są skutki Jego stania się człowiekiem.
Bóg staje się człowiekiem — czego dokonał
Jakie są więc skutki tego, że Bóg stał się człowiekiem? Co to w nas sprawia i co nam daje? Jak ten akt wpływa na nasze życie? Są to pytania o niezwykle głębokim znaczeniu.
Po pierwsze, możemy powiedzieć, że stanie się Boga człowiekiem — Wcielenie — jedna nas z Ojcem. Innymi słowy, istniał problem. Coś zostało zerwane. Nie żyliśmy w pokoju i harmonii z Ojcem. Trzeba było to naprawić. Kiedy więc Jezus przyjął naszą ludzką naturę, nagle doszło do swego rodzaju ponownego zjednoczenia z Bogiem. Jezus jest Bogiem, a także człowiekiem. Ponieważ jest Bogiem, jest w pełni zjednoczony z Ojcem. A Jego człowieczeństwo było w pełni zjednoczone z Jego Bóstwem. W rezultacie zatem samo człowieczeństwo, to znaczy sama natura ludzka, mogło zostać na nowo zjednoczone z Ojcem. Teraz przeczytaj ten akapit jeszcze raz powoli, aby upewnić się, że rozumiesz tok myśli. Wymaga on nieco większego skupienia.
Oznacza to również, że my, w naszej ludzkiej naturze, możemy doświadczać wszystkiego, czego Jezus doświadczał w swojej ludzkiej naturze. A jednym z tych doświadczeń była miłość Ojca. Możemy więc teraz na nowo doświadczać tej miłości dzięki pomostowi, który powstał między Bogiem a ludzkością w samej Osobie Jezusa. Ta jedność może być tak pełna, że jesteśmy w stanie rzeczywiście uczestniczyć w Bóstwie Boga. Brzmi to tajemniczo, ale jest prawdą. Nie stajemy się w rzeczywistości istotami boskimi, lecz mamy udział w Boskim życiu Boga.
Jezus jest także naszym doskonałym wzorem. Nie, On nie jest tylko wzorem do naśladowania — jest kimś znacznie więcej. Niemniej jednak jest dla nas wzorem. Jest przykładem i wzorem naszej świętości oraz jedności z Ojcem. Patrzymy na Niego, aby wiedzieć, jak żyć, i zrozumieć, do czego jesteśmy powołani jako ludzie. On jest doskonałym człowiekiem, a zatem doskonałym przykładem.
100/100 — W pełni Bóg i w pełni człowiek
Jezus nie jest po części Bogiem, a po części człowiekiem. Nie jest jak jeden z greckich bogów, który ma ludzką matkę i boskiego ojca. Przeciwnie, przyjmuje obie natury w 100%. Pojęcie to jest podobne do przedstawionego wcześniej rozumienia Pisma Świętego jako w 100% natchnionego przez Boga i w 100% będącego dziełem ludzkiego autora. Jest również podobne do rozumienia człowieka jako pełnej jedności ciała i duszy.
Jezus zawsze był Bogiem. Syn Boży istniał od wieczności. Nie został stworzony w chwili, gdy stał się człowiekiem. Nasze dusze natomiast są stwarzane w owej chwili. Nie jesteśmy odwieczni. Możemy być wiecznotrwali w tym sensie, że odtąd będziemy istnieć zawsze. Nie jesteśmy jednak odwieczni, ponieważ mamy określony początek. Z Jezusem jest inaczej. On jest Bogiem od wieczności i jako Bóg nie ma początku. Jednak w pewnym momencie ludzkiej historii przyjął tę nową naturę — naturę ludzką. Jest jedynym, który kiedykolwiek to uczynił, i właśnie to nazywamy Wcieleniem.
We wcześniejszym rozważaniu o ludzkiej duszy przyjrzeliśmy się filozoficznej prawdzie, że nasze ciało i dusza są zjednoczone w naszej osobie. Jesteśmy jedną osobą złożoną z ciała i duszy. Jezus także ma ludzkie ciało i ludzką duszę. Jest jedną Boską Osobą, odwiecznym Synem Bożym, który przyjął pełną naturę ludzką, nie przestając być Bogiem. Nie jest dwiema osobami, lecz jedną Osobą o dwóch naturach: Boskiej i ludzkiej. Natury te są w Nim doskonale zjednoczone, nie mieszając się ani nie zlewając ze sobą. Ponownie, ten język wyraża tajemnicę, ale nie powinno nas to powstrzymywać przed posługiwaniem się nim.
W obrębie tego ciała i duszy przyglądamy się kolejnej tajemnicy. Jezus ma dwie wole — wolę ludzką i wolę boską. Powiedziawszy to, trzeba jednak również stwierdzić, że w tajemniczy sposób są one zjednoczone w jedno. Nie sprzeciwiają się sobie ani nie walczą ze sobą. Są w Nim zjednoczone i działają jako jedno. A najpełniejszym sposobem, w jaki ta jedność woli została ukazana światu, było Jego dobrowolne przyjęcie i ochocze zaakceptowanie woli Ojca, by przyjąć krzyż.
Na koniec powinniśmy podkreślić, że serce Jezusa było prawdziwie ludzkie i prawdziwie boskie. To ZDUMIEWAJĄCA rzeczywistość, którą warto rozważać. Oznacza ona, że człowiek jest zdolny kochać tak jak Bóg. Człowiek kocha miłością Boga. Serce Boga żyje w ludzkiej naturze. Znów — cóż za zachwyt! To niezwykłe i tak bardzo znaczące dla wszystkich ludzi. Ukazuje nam, jakie możliwości kochania mamy teraz. Są one nieskończone i wszyscy jesteśmy powołani do udziału w nich!
Teraz zwracamy się ku naszej Najświętszej Matce i zastanawiamy się nad Nią oraz Jej rolą w zbawieniu.
Doskonały plan Boga
…i za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem.
To Duch Święty osłonił Najświętszą Maryję Pannę, zapraszając Ją do udziału w akcie Wcielenia. Wcielenie to chwila w czasie, w której Bóg, odwieczny Syn, przyjął ciało w łonie Maryi. Nie dokonało się to przez akt małżeński, lecz przez osłonięcie mocą Ducha Świętego. Jest to początek „pełni czasu”, ponieważ Bóg jest teraz zjednoczony z ludzkością w nowy i głęboki sposób.
Maryja była wybrana do tej misji od całej wieczności. Odwieczną wolą Boga było dokonanie tego aktu w Niej i przez Nią. Musiała jednak uczestniczyć w nim dobrowolnie. Ewa swoim nieposłuszeństwem powiedziała Bogu „nie”, a ludzkość poniosła tego konsekwencje. Maryja swoim „tak” umożliwiła ludzkości wejście w tę nową relację z Bogiem. Dzięki Jej wolnemu wyborowi posłuszeństwa przyszedł Zbawiciel.
Niepokalane Poczęcie Maryi
Bóg przygotował do tego naszą Najświętszą Matkę przez szczególną łaskę. Nazywamy ją „łaską uprzedzającą”. Maryja od chwili swego poczęcia była zachowana od skutków grzechu pierworodnego. Nazywamy to „Niepokalanym Poczęciem”. Zachowując Ją w ten sposób, Bóg zastosował odkupieńczą moc Chrystusa, Jej Syna, wstecznie. Jak Bóg tego dokonał? Nie wiemy tego z pewnością. Ale tego dokonał; a skoro jest Bogiem, oczywiście wie, co robi i jak to uczynić. Bóg przekracza czas, może więc działać poza czasem — i właśnie to uczynił. Wziął zbawczą moc życia, śmierci i zmartwychwstania swojego Syna i przekazał ją Najświętszej Dziewicy w chwili Jej poczęcia. Tak więc Jej Syn był Jej Zbawicielem i zbawił Ją, zanim jeszcze się narodził. Cóż za wspaniała tajemnica wiary do rozważania!
Ta łaska Niepokalanego Poczęcia z pewnością wywarła ogromny wpływ na Maryję. Trzeba jednak zauważyć, że to zachowanie od grzechu, którego dostąpiła w chwili swego poczęcia, nie uczyniło Jej mniej ludzką. Przeciwnie, w pewnym sensie uczyniło Ją bardziej ludzką. Innymi słowy, często mówi się, że „grzeszyć to rzecz ludzka”. Ale to nieprawda. Ściśle rzecz ujmując, grzech nie jest czymś, co należy do istoty tego, kim jesteśmy. W rzeczywistości jest wręcz przeciwnie. Grzeszyć to działać wbrew naszemu człowieczeństwu i naszej godności. Dlatego Maryja jest jedyną osobą, oprócz Jej Syna, która zawsze działała zgodnie ze swoją ludzką godnością. A Jej doskonała współpraca z odwiecznym planem Boga we Wcieleniu jest tego doskonałym przykładem. Nie musiała zawsze postępować w posłuszeństwie i miłości, lecz czyniła to z własnej wolnej woli. Jej doskonałe „tak” było przykładem tego, jak żyła zawsze, przez całe swoje życie. W tym „tak” powiedziała: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa” (Łk 1:38).
Matka Boża
Maryi nadaje się wiele tytułów, a najświętszym z nich jest tytuł „Matki Bożej”. Przysługuje Jej on dlatego, że zrodziła odwiecznego Syna jako własne dziecko. Jest Bogarodzicą. Mówi to w istocie równie wiele o Jezusie, co o Maryi. Jezus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. Ponieważ nie jest On wewnętrznie podzielony, Maryja jest Matką tej Osoby. A ta Osoba jest zarówno Bogiem, jak i człowiekiem. Gdyby więc ktoś powiedział, że Maryja jest jedynie matką ciała Syna, byłoby to dziwne i nieścisłe. Matka jest matką osoby, a nie natury. Jej Syn jest Osobą, a ta Osoba jest Bogiem. Dlatego logiczny i ostateczny wniosek brzmi: Maryja jest Matką Boga.
Dziewicza Matka
Pismo Święte mówi całkiem jasno, że Maryja poczęła Jezusa w sposób dziewiczy — za sprawą Ducha Świętego. Ponadto Kościół niezmiennie naucza, że zawsze zachowała dziewictwo. Nie miała innych dzieci i nigdy nie podejmowała współżycia małżeńskiego z Józefem. Niekiedy budzi to wątpliwości, ponieważ w Piśmie Świętym są wzmianki o braciach i siostrach Jezusa. Jednak takich określeń powszechnie używano w odniesieniu do kuzynów i kuzynek. Nie powinno nas to zatem wprowadzać w błąd, jeśli rozumiemy ówczesny sposób mówienia. W istocie jest to nadal powszechna praktyka w innych współczesnych kulturach. Na przykład mieszkańcy różnych krajów afrykańskich często nazywają osoby z własnej wioski bratem lub siostrą, gdy przebywają z nimi poza tą wioską.
Z różnych powodów Boży plan zakładał, że Maryja będzie miała tylko jednego Syna. Szczególnym powodem był fakt, że wszyscy jesteśmy powołani, by przez duchowe przybranie stać się braćmi i siostrami Chrystusa. Gdyby więc Jezus miał rodzonych braci lub siostry, osłabiłoby to Jego duchowe braterstwo z nimi. Sprawiłoby, że ich relacja z Jezusem byłaby inna. Bóg pragnie jednak tej głębszej duchowej relacji ze wszystkimi ludźmi. Maryja jest jedyną osobą związaną z Jezusem więzami krwi, dlatego łączy Ją z Nim szczególna więź, której nie ma nikt inny. Musiało jednak tak być, jeśli Bóg miał stać się prawdziwym człowiekiem.
Co ciekawe, nawet najgłębsza więź Maryi z Jezusem nie wynika z Jej fizycznego pokrewieństwa z Nim. Wypływa przede wszystkim z Jej duchowego macierzyństwa. Jest Ona zjednoczona ze swoim Synem głównie przez doskonałą wiarę i posłuszeństwo. To właśnie ta więź przewyższa więź naturalną.
Ostateczny owoc
Maryja niweczy grzech Ewy i w ten sposób staje się nową Matką wszystkich żyjących. Jest nową Ewą w porządku łaski. Staje się zatem naszą duchową Matką w tej mierze, w jakiej jesteśmy zjednoczeni z Jej Synem. Stając się jedno z Jezusem, przyjmujemy Jego własną Matkę za naszą w tej nowej rodzinie ludzkiej. A doskonałe posłuszeństwo Jezusa czyni Go nowym Adamem, nowym Ojcem wszystkich żyjących. Nie jesteśmy więc jedynie duchowymi braćmi i siostrami Jezusa — On jest także naszym ojcem w porządku łaski. I tylko w Nim możemy nazywać jedynego Ojca w niebie „naszym Ojcem”.
Teraz, gdy rozważyliśmy już Jezusa jako Boga i Jego Wcielenie jako człowieka, przyjrzyjmy się Jego cierpieniu i śmierci.
Dalej: Rozdział 4 – Bóg ponosi śmierć
Dostępne również jako e-book & w miękkiej oprawie
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

