ई-पुस्तक & मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपातही उपलब्ध!
१ जुलै
देवाच्या प्रेमाविषयी आपण पवित्र शास्त्रात असे वाचतो:
- “आई आपल्या तान्ह्या बाळाला विसरू शकेल काय? आपल्या पोटच्या लेकराबद्दल तिला माया वाटणार नाही काय? ती विसरली तरी मी तुला कधीही विसरणार नाही” (यशया 49:15).
- “कारण माझ्या दृष्टीने तू मौल्यवान आहेस, तुला मान आहे आणि मी तुझ्यावर प्रेम करतो…” (यशया 43:4a).
- “आपल्यावर त्याची अपार दया आहे; प्रभूची विश्वासू वृत्ती सदैव टिकते” (स्तोत्र 117:2).
देवाचे आपल्यावर किती प्रेम आहे, हे पवित्र शास्त्र इतके स्पष्टपणे सांगते. मग त्याबद्दल आपण शंका तरी कशी घेऊ शकतो?!
२ जुलै
“प्रेम यात आहे: आपण देवावर प्रेम केले यात नव्हे, तर त्याने आपल्यावर प्रेम केले आणि आपल्या पापांचे प्रायश्चित्त व्हावे म्हणून आपल्या पुत्राला पाठवले यात” (१ योहान 4:10, आरएसव्हीसीई).
देव स्वतःलाच आपल्याला देतो. या विचाराने मन भरून येते. आपणही त्याच्यावर प्रेम करावे, एवढीच त्याची उत्कट इच्छा आहे. वय वाढत जाईल तसतसे आपण देवाला आपल्या जीवनात पहिले स्थान द्यायला आणि संपूर्ण अंतःकरणाने व जिवाने त्याच्यावर प्रेम करायला अधिक शिकू, अशी आशा आहे.
३ जुलै
वाढत्या वयातच क्रूस सामावलेला असतो. पूर्वी शरीराला जे सहज जमत होते ते आता जमत नाही, आपली गती मंदावते आणि साधीसुधी कामेही अधिक कठीण होतात. दररोज आपला क्रूस उचलून त्याच्या मागे चालण्यास ख्रिस्तच आपल्याला बोलावतो. आणि तसे करण्याच्या संधी आपल्याला रोज मिळतात! जीवनातले क्रूस ही त्याच्या मागे चालण्याची आपल्याला लाभलेली विशेष संधी आहे, असे जेव्हा आपण पाहू लागतो, तेव्हा आपल्यात बदल घडतो.
४ जुलै
शुभवर्तमान घोषित करते, “‘पाहा, कुमारी गर्भवती होईल आणि पुत्राला जन्म देईल. त्याचे नाव इम्मानुएल ठेवतील,’ म्हणजे ‘देव आपल्याबरोबर आहे’” (मत्तय 1:23). देव आपल्याबरोबर आहे. तो सदैव आपल्या सान्निध्यात असतो. तो आपल्या अंतर्यामी वास करतो. याला आपला प्रतिसाद काय? ‘देवाच्या सान्निध्यात राहण्याचा सराव’—म्हणजे तो आपल्या अंतर्यामी आहे याचे सतत भान ठेवणे. दिवसभरात वारंवार केलेली ही छोटीशी प्रार्थनाही आपल्याला मदत करू शकते: “हे येशू, तू माझ्याबरोबर आहेस, हे मला ठाऊक आहे.” ही छोटीशी प्रार्थना आपल्या जीवनात विलक्षण परिणाम घडवू शकते.
५ जुलै
पवित्र त्रैक्याची संत एलिझाबेथ म्हणत असे की ती आपल्या बाप्तिस्म्यावर सतत चिंतन करी आणि त्या दिवसापासून येशू अखंडपणे तिच्या अंतर्यामी वास करत होता. पवित्रतेकडे जाण्याचा हा तिचा मार्ग होता. तो आपलाही मार्ग होऊ शकतो.
६ जुलै
आपण गंभीर पाप केले तर देव आपल्या आत्म्यातून निघून जातो. पण आपण योग्य रीतीने पापस्वीकार केला तर तो पुन्हा आपल्या अंतर्यामी वास करायला येतो. पवित्र जीवन जगून आपला प्रभू सदैव आपल्या अंतर्यामी वास करील असा आपला निर्धार असो.
७ जुलै
शुभवर्तमानाच्या आरंभी आपल्याला सांगितले जाते की येशू ‘इम्मानुएल’ आहे, म्हणजे ‘आपल्याबरोबर असलेला देव.’ शुभवर्तमानाच्या शेवटी येशू आपल्याला वचन देतो की युगाच्या अंतापर्यंत तो सदैव आपल्याबरोबर राहील. जणू एकाच आश्वासनाने शुभवर्तमानाच्या आरंभाला आणि शेवटाला जोडले आहे: दोन्ही ठिकाणी येशू आपल्याबरोबर राहण्याचे वचन देतो. आपल्या जीवनाचेही तसेच आहे—आरंभी, आयुष्यभर आणि शेवटीही येशू तिथे असतो. तो आपल्याबरोबर आहे.
८ जुलै
संदेष्टा जखऱ्या ‘उरलेल्या निष्ठावंतां’विषयी अनेकदा बोलतो. देवाशी निष्ठावंत राहणारे लोक बहुसंख्य नसतील, पण असा एक छोटा गट उरेल, असे तो सांगतो. आजची आपली परिस्थितीही काहीशी अशीच आहे, नाही का? आपण निष्ठावंत राहणे, हेच आपल्यासाठी महत्त्वाचे आहे.
९ जुलै
एका याजक मित्राने मला सांगितले, “वाढते वय ही देवाने मला देऊ शकलेली सर्वांत मोठी देणगी आहे. देवाचे कार्य करत राहण्याची आणि पवित्रतेत वाढण्याची संधी मला त्यातून मिळते.” खरे तर आपण सर्वजण असे म्हणू शकतो. आमेन.
१० जुलै
वाढते वय आपल्याला दररोज दाखवून देते की या जगातला आपला मुक्काम तात्पुरता आहे आणि स्वर्ग हे आपले अंतिम ठिकाण आहे. हा संदेश आपल्या दैनंदिन जीवनातच सामावलेला आहे.
११ जुलै
पवित्र युकरिस्त वारंवार ग्रहण केल्याने मिळणारे एक फळ असे की, आपण ख्रिस्ताच्या गूढ शरीराशी खरोखरच अधिकाधिक एकरूप होत जातो. जे पवित्र अन्न आपण ग्रहण करतो, तेच आपण अधिकाधिक खऱ्या अर्थाने बनत जातो.
१२ जुलै
प्रभूच्या जन्मोत्सवाच्या अष्टकातील सातव्या दिवसाच्या मिस्साबलिदानात पवित्र कम्युनियननंतर एक सुंदर प्रार्थना आहे. ती अशी आहे: “हे प्रभू, तू आपल्या लोकांना अनेक प्रकारे मार्गदर्शन करतोस आणि आधार देतोस. तू पुरवलेल्या उपचारांचा अनुभव त्यांना आत्ताही आणि पुढेही येऊ दे. नश्वर गोष्टींकडून त्यांना आवश्यक ते सांत्वन लाभो, जेणेकरून ते अधिकाधिक दृढ विश्वासाने शाश्वत गोष्टी मिळवण्याचा प्रयत्न करतील. आमचा प्रभू ख्रिस्त याच्याद्वारे.”
किती सुंदर विचार आहे, नाही का? हो, ज्या चांगल्या गोष्टी नाहीशा होतात, त्यांचं दुःख करणं स्वाभाविकच आहे. पण ते दुःख अनुभवतानाही, देवाच्या मदतीने, सदैव टिकणाऱ्या गोष्टींवरचा आपला भरवसा अधिकाधिक दृढ व्हायला हवा.
१३ जुलै
माझी एक जिवलग मैत्रीण नुकतीच कर्करोगाने वारली. जाण्यापूर्वी तिने मला एक अमूल्य विचार दिला. ती म्हणाली, लहानपणी तिला बाहेर खेळायला फार आवडायचं. आईने रात्रीच्या जेवणासाठी घरात बोलावलं की तिचा पाय बाहेरून निघायचा नाही. पण एकदा घरात आली की तिथे असणंही तिला आवडायचं. ती म्हणाली की त्या आठवणीत तिला स्वतःच्या तेव्हाच्या अवस्थेचं चित्र दिसत होतं: या जीवनावर आणि त्यातल्या सगळ्या चांगल्या गोष्टींवर तिचं प्रेम होतं, पण स्वर्गातील जीवनात त्याहूनही मोठं प्रेम तिची वाट पाहत आहे, हे तिला ठाऊक होतं.
१४ जुलै
चांगल्या आध्यात्मिक वाचनाबद्दल दोन शब्द: आपल्या मनाला आपण काय देतो, याला महत्त्व आहे! तुमच्याकडे एखादं चांगलं आध्यात्मिक पुस्तक नसेल, तर ते शोधा आणि रोज १५ मिनिटे अशा वाचनासाठी राखून ठेवा. प्रार्थनेसाठी मन तयार करण्याचाही हा एक उत्तम मार्ग आहे. असं वाचन आपल्याला थेट प्रार्थनेकडे घेऊन जातं. पुस्तक निवडायला मदत हवी असेल, तर तुमचे धर्मगुरू एखादं चांगलं पुस्तक सुचवू शकतील.
१५ जुलै
मौन म्हणजे रिकामेपण नव्हे. त्यात देवाची उपस्थिती भरून राहिलेली असते. मौनाशी मैत्री करा. आपल्या प्रभूच्या सान्निध्यात नुसतं राहण्यातून मौनाची गोडी वाढू द्या. मोठमोठ्या विचारांची गरज नाही. त्याच्यासोबत असणं एवढंच पुरेसं आहे. आजच्या काळात चहूकडे गोंगाट असल्याने मौनाची गरज आणखी वाढली आहे. मौनात देवाशी संबंधित गोष्टींवर चिंतन करायला आणि त्याचा आवाज ऐकायला मन मोकळं ठेवायला आपल्याला मदत होते. आपली मौन प्रार्थना फक्त देवालाच ठाऊक असते. तो देव आणि आपण यांच्यातला एक खास, जिव्हाळ्याचा संवाद आहे.
१६ जुलै
एकांत म्हणजे (≠) एकटेपणा नव्हे. एकांतात आपलं अंतःकरण देवासमोर अधिक खोलवर उघडता येतं.
१७ जुलै
प्रार्थना सुरू करण्याआधी थोडा वेळ शांतपणे, निवांत बसणं चांगलं. त्यामुळे प्रार्थनेकडे पूर्ण लक्ष देता येतं. माझ्या डोळ्यांसमोर एक दृश्य येतं: एका गगनचुंबी इमारतीतली लिफ्ट खाली खाली जाते आणि शेवटी तळमजल्यावर थांबते. तसंच आपणही आपल्या असंख्य चिंतांच्या पलीकडे, मनाच्या अधिक खोलवर जातो, आणि शेवटी देवाच्या कुशीत विसावतो.
१८ जुलै
वय वाढत असताना प्रार्थनेचे नवे प्रकार अनुभवण्यात आनंद आहे. त्यांतला एखादा प्रकार आपल्याला अगदी नेमका कधी भावेल, हे सांगता येत नाही. एक प्रकार म्हणजे पवित्र शास्त्र सावकाश, प्रार्थनापूर्वक आणि चिंतन करत वाचणं. सुरुवात विश्वास व्यक्त करून करा. उदाहरणार्थ, “हे प्रभू, हे काही साधंसुधं पुस्तक नाही, हे मला ठाऊक आहे. हे तुझं जिवंत वचन आहे. आज तुला मला जे सांगायचं आहे, ते ऐकण्यासाठी माझं अंतःकरण उघड.” मग एखादा शब्द किंवा ओळ मनाला भिडेपर्यंत पवित्र शास्त्र सावकाश वाचा. असं झालं की त्या ठिकाणी बायबलमध्ये खूण ठेवा. तो भाग तुमच्याशी बोलत आहे असं वाटत असेपर्यंत त्यावर चिंतन करा किंवा तो प्रार्थनेत घ्या. मग बायबल पुन्हा उघडा आणि सावकाश पुढे वाचा. सुरुवातीसाठी मार्कचे शुभवर्तमान चांगलं आहे. हा जलद वाचनाचा अभ्यासक्रम नाही. मार्कचे शुभवर्तमान पूर्ण वाचायला कदाचित वर्ष लागेल; पण वर्षाच्या शेवटी तुमची येशूशी अधिक जवळची ओळख झालेली असेल.
१९ जुलै
वयोवृद्धांचे जणू दोन गट दिसतात. पहिल्या गटातले लोक खूप सक्रिय असतात. ते म्हणतात, “पूर्वी कधी नव्हतं इतकं काम आता असतं. दिवस कसे उडून जातात ते कळतच नाही.” दुसऱ्या गटातल्या लोकांना हालचालींवर अधिक मर्यादा असतात. काहींना तर घराबाहेर पडणंही शक्य नसतं. त्यांना दिवस लांबल्यासारखे वाटतात; वेळ जाता जात नाही. जेव्हा शक्य असेल तेव्हा या दोन्ही गटांना एकत्र आणणं फार चांगलं. सक्रिय लोकांच्या सहवासात त्यांचा उत्साह, ऊर्जा आणि प्रसन्नता इतरांपर्यंत पोहोचते. ज्यांच्या हालचालींवर मर्यादा आहेत, त्यांना या सहवासाचं फार मोल वाटतं.
२० जुलै
योहानच्या शुभवर्तमानातील शेवटच्या भोजनाच्या वेळी येशूने केलेलं भाषण अप्रतिम आहे. योहानचा 15 वा अध्याय वाचा आणि त्यातले शब्द स्वतःसाठी आहेत, असं समजून घ्या. येशू थेट तुमच्याशी बोलत आहे, अशा भावनेने ऐका; कारण तो खरोखरच तुमच्याशी बोलत आहे.
२१ जुलै
“तो देवाच्या स्वरूपात असूनही देवाशी असलेली समानता घट्ट धरून ठेवावी असं त्याने मानलं नाही; उलट, सेवकाचं स्वरूप धारण करून त्याने स्वतःला रिक्त केलं…” (फिलिप्पैकरांस 2:6-7a, RSVCE). वय वाढतानाही एका अर्थाने ‘स्वतःला रिक्त करणं’ घडतं. आपला प्रभू येशू या वाटेवर आपल्याआधीच गेला आहे, ही जाणीव दिलासा देते. आपण नेमकं काय अनुभवत आहोत, हे त्याला ठाऊक आहे.
२२ जुलै
संत बासिल आणि संत ग्रेगरी हे समकालीन आणि जिवलग मित्र होते. इ.स. 379 मध्ये संत बासिल यांच्या अंत्यविधीत संत ग्रेगरी यांनी प्रवचन दिलं. ते म्हणाले, “बासिल, मी या जीवनातून निघून गेल्यावर तुझ्या निवासस्थानी माझं स्वागत कर, म्हणजे आपण एकत्र राहू आणि पवित्र व धन्य त्रैक्याकडे… एकटक पाहू” (पाहा: भाषण 43). किती सुंदर चित्र आहे हे आपल्यासाठी: स्वर्गात आपण आपल्या प्रियजनांसोबत पुन्हा एकत्र येतो आणि धन्य त्रैक्याच्या दर्शनाने विस्मयचकित होतो.
२३ जुलै
कॅथलिक विचारपरंपरेत एक ठळक धारणा आहे: आपण दिलेल्या लढ्यांचं आणि संघर्षांत ख्रिस्ताशी राखलेल्या निष्ठेचं प्रतिफळ म्हणजे स्वर्ग. विशेषतः कठीण दिवसांत हे प्रतिफळ नजरेसमोर ठेवणं चांगलं.
२४ जुलै
एका अर्थाने मृत्यू सगळ्यांना एकाच पातळीवर आणतो; मृत्यू जवळ येतानाही याचा प्रत्यय येतो. सत्ता, प्रतिष्ठा, मानसन्मान, इतकंच काय, आर्थिक यशही मागे पडतं. श्रद्धा, कुटुंब आणि मित्रमैत्रिणी यांनाच खरं महत्त्व असतं. आजही आपण यांनाच प्राधान्य देत असू, अशी आशा आहे.
२५ जुलै
गिल्बर्ट आणि सॅलिव्हन यांनी द मिकाडो नावाचं एक अप्रतिम नाटक लिहिलं. त्यात ते “या शतकाखेरीज बाकी सगळ्या शतकांची आणि स्वतःच्या देशाखेरीज बाकी सगळ्या देशांची उत्साहाने स्तुती करणाऱ्या त्या मूर्खाची” गाण्यातून खिल्ली उडवतात. मुद्दा विचार करण्यासारखा आहे. आपण काय करतो हे देवाला ठाऊक आहे, आणि त्याने आपल्याला याच काळात, याच ठिकाणी जीवन दिलं आहे. देवाच्या योजनेत काहीही योगायोगाने घडत नाही. ही जाणीव आपल्या आयुष्यातल्या माणसांशी आणि ठिकाणांशी पूर्ण मनाने जोडून घ्यायला आपल्याला मदत करो.
२६ जुलै
आपल्या तरुणांना ज्येष्ठांची गरज आहे. त्यांना तुमच्या सद्गुणांची, तुमच्या मूल्यांची आणि तुमच्या दूरदृष्टीची गरज आहे. त्यांच्यापासून दूर जाऊ नका—त्यांना देण्यासारखी एक अनमोल देणगी तुमच्याकडे आहे.
२७ जुलै
वय वाढतं तसं झोपेच्या अडचणीही त्याबरोबर येतात, असं अनेकदा वाटतं. रात्री जाग येते तेव्हा म्हणायला मला विशेष आवडणारी एक प्रार्थना अशी आहे: “हे सदैव जागृत प्रभू, तुझ्या लोकांची हृदये तुझ्या प्रेमात जागी राहू दे.” विचार करा—रात्री कितीही वाजता आपल्याला जाग आली, तरी आपला देव तिथेच आपल्या सोबत असतो! आपल्या अद्भुत देवाच्या प्रेमात आपण जागे होऊ या.
२८ जुलै
येशू पेत्राला म्हणाला, “…तू म्हातारा होशील तेव्हा आपले हात पुढे करशील, आणि दुसरा कोणी तुला कपडे घालेल आणि जिथे जायची तुझी इच्छा नाही तिथे तुला नेईल” (योहान 21:18b). किती खरं आहे, नाही का! २०१६ मध्ये माझ्यावर शस्त्रक्रिया झाली. दवाखान्याच्या कॉरिडॉरमध्ये मी चालत असताना अंगावरच्या गाऊनने माझं मागचं अंग पुरतं झाकलंही नव्हतं. तेव्हा येशूने संत पेत्राला सांगितलेले ते शब्द मला आठवले. म्हातारपणात खरोखरच असे अवघडून टाकणारे प्रसंग येतात. ते आपण मनाचा मोठेपणा दाखवून स्वीकारू या.
२९ जुलै
वय वाढतं तसा आपल्याला अधिक मोकळा वेळ मिळतो. बरंच आहे, कारण डॉक्टरांकडे जायला तो लागतोच! आपली जन्मतारीख क्षणार्धात सांगण्यात आपण पटाईत होतो. जिथे कधी जावंसंही वाटलं नव्हतं, तिथे आपली नेहमीची फेरी होऊ लागते. पण तिथेही एक संधी आहे—प्रतीक्षागृहात तुमच्यासोबत बसलेल्या सगळ्यांसाठी प्रार्थना करा. देवाने त्यांना आशीर्वाद द्यावा आणि त्यांचं रक्षण करावं, अशी विनंती करा. खास त्यांच्यासाठी प्रार्थना करा.
३० जुलै
एक गमतीशीर म्हण आहे: “कधी मी बसतो नि विचार करतो, तर कधी नुसताच बसतो.” कल्पना काही वाईट नाही. रेडिओ आणि टीव्ही बंद करून, मन शांत करून, देवाच्या सान्निध्यात नुसतं बसून राहणं ही प्रार्थनेची एक सुंदर रीत आहे. त्या क्षणी, तिथेच, तो तुमच्यावर प्रेम करत आहे, याची जाणीव ठेवा. आणि नुसतं त्याच्यासोबत बसा.
३१ जुलै
संत ऑगस्टीन यांचे हे उद्गार प्रसिद्ध आहेत: “हे चिरपुरातन आणि सदैव नवे सौंदर्या, तुझ्यावर प्रेम करायला मला किती उशीर झाला!” हे आपल्यापैकी अनेकांना लागू पडतं. आविलाच्या महान संत तेरेसा यांचं धर्मभगिनी म्हणून जीवनही अनेक वर्षं अगदी साधारणच होतं. नंतर त्यांनी आपली श्रद्धा गांभीर्याने जगायला सुरुवात केली. पण आनंदाची बातमी अशी की कधीच फार उशीर झालेला नसतो. जीव आहे तोवर आशा आहे. आपल्या संपूर्ण हृदयाने आणि आत्म्याने देवावर प्रेम करायला आणि त्याच्या मार्गाने चालायला सुरुवात करण्यासाठी ‘आत्ता’ ही नेहमीच चांगली वेळ आहे.
अॅमेझॉनवर ई-पुस्तक किंवा मऊ बांधणीच्या छापील पुस्तकाच्या स्वरूपात उपलब्ध!

