मराठी

अकरावा दिवस: सृष्टी

प्रायश्चित्तकाळातील दुसऱ्या आठवड्याचा सोमवार

येशूने वाळवंटात घालवलेल्या काळाचे वर्णन करताना संत मार्क सांगतो, “तो वन्य पशूंमध्ये होता…” (मार्क 1:13). प्रारंभी देवाने आकाश व पृथ्वी निर्माण केली, तेव्हा ‘पशू’ ‘वन्य’ नव्हते. ते पूर्णपणे माणसाळलेले होते आणि सारी सृष्टी परिपूर्ण सलोख्याने नांदत होती.

वाळवंटात प्रार्थना आणि मनन करण्यासाठी येशूकडे भरपूर वेळ होता. त्या वन्य पशूंना पाहून सृष्टीत आलेली विस्कळीतता त्यांच्या डोळ्यांसमोर उभी राहिली असेल. देवाच्या मूळ योजनेत, एदेनच्या बागेत, प्राणी ना शिकारी होते ना भक्ष्य. देव त्यांच्या गरजा भागवत होता. पण आदाम आणि हव्वा यांच्या पतनाचा परिणाम संपूर्ण सृष्टीवर झाला असल्याने, प्राण्यांनाही आता या पतित जगाचे परिणाम भोगावे लागतात. म्हणून प्राणी मरतात, एकमेकांना भक्ष्य बनवतात आणि रोग, भूक व हिंसा यांना तोंड देतात. स्वतःचा जीव टिकवण्याची त्यांची सहजप्रवृत्ती ही आपल्या सर्वांच्या जीवनात दिसणाऱ्या आत्मकेंद्रित वृत्तीचे प्रतिबिंब आहे. काळाच्या प्रारंभी, मूळ पापाचे परिणाम दिसण्यापूर्वी, हे काहीच नव्हते.

त्या दृश्याची कल्पना करा. येशूच्या डोळ्यांसमोर वन्य पशू सहजप्रवृत्तीच्या भरात वागत होते, अन्नासाठी एकमेकांना भक्ष्य बनवत होते, स्वतःही मारले जात होते. उष्णतेत त्यांची मृत शरीरे कुजत होती आणि तिथे कसेबसे तग धरू पाहणाऱ्या मोजक्या वनस्पतीही सुकत होत्या. प्राण्यांना नैतिक निवड करता येत नसली, तरी निसर्गात आलेल्या विस्कळीतपणाचे परिणाम त्यांनाही भोगावे लागतात. हे स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहताना आपल्या प्रभूने मूळ पापाच्या परिणामांवर मनन केले असेल. हे परिणाम पाहून, ज्या नव्या सृष्टीची स्थापना करण्यासाठी ते आले होते, त्या सृष्टीत या पतित जगाचे संपूर्ण रूपांतर व्हावे, अशी उत्कट इच्छा त्यांच्या मनात दाटली असेल. नव्या आकाशाचे आणि नव्या पृथ्वीचे ते वैभव त्यांनी आधीच मनोमन पाहिले असेल, जेव्हा “लांडगा कोकराचा पाहुणा होईल, बिबट्या शेळीच्या पिल्लाजवळ विसावेल; वासरू आणि सिंहाचा छावा एकत्र चरतील आणि एक लहान मूल त्यांना वाट दाखवेल” (यशया 11:6). वनस्पतींची भरभराट होऊन त्यांना विपुल फळे येतील, विवेकबुद्धी नसलेल्या पशूंना व वनस्पतींना रोग आणि मृत्यू उरणार नाहीत, आणि निसर्गाचे असे रूपांतर होईल की त्याची समृद्धी व सलोखा एदेनच्या बागेलाही मागे टाकतील, त्या काळाची त्यांना उत्कंठा लागली असेल.

सर्व गोष्टी देवाच्या प्रतिमेत आणि त्याच्या सादृश्याने घडवल्या गेल्या असल्या, तरी आपल्या मुक्तीची वाट पाहताना “सारी सृष्टी आजवर प्रसववेदनांनी कण्हत आहे” (पाहा: रोमकरांस 8:22). म्हणून सृष्टी कितीही सुंदर असली, तरी प्राणी, निसर्गदृश्ये आणि वनस्पती यांनी नटलेले हे जग देवाचे अपूर्ण प्रतिबिंब आहे. येशूंना याची तीव्र जाणीव असणार. कारण एदेनच्या बागेतील मूळ निष्पापतेची अवस्था त्यांना पूर्णपणे माहीत होती. तसेच भविष्यात सृष्टीचे रूपांतर कितीतरी अधिक वैभवशाली रूपात होईल आणि त्यात सृष्टीकर्ता देवाचे प्रतिबिंब अधिक स्पष्टपणे दिसेल, हेही त्यांना पूर्णपणे माहीत होते.

या पतित जगात तुम्हाला जिथे जिथे देवाच्या सृष्टीचे सौंदर्य दिसते, तिथे आज त्याचे मनन करा. प्रथम सृष्टीत प्रतिबिंबित झालेले सृष्टीकर्ता देवाचे सौंदर्य पाहण्याचा प्रयत्न करा. मग काळाच्या शेवटी नवे आकाश आणि नवी पृथ्वी प्रस्थापित होतील, तेव्हा सृष्टी कशी असेल याची कल्पना करा. ‘पशू’ यापुढे ‘वन्य’ राहणार नाहीत. सर्वत्र परिपूर्ण सलोखा नांदेल, भूमी विपुल फळ देईल, कोणी शिकारी राहणार नाही आणि कोणी भक्ष्य ठरणार नाही. देव स्वतः निर्माण करील त्या नव्या जगातून आपल्याला पूर्णपणे प्रकट होईल.

हे सृष्टीच्या प्रभू, तुझी सृष्टी घडवण्याची कृती परिपूर्ण होती, पण आदाम आणि हव्वा यांच्या पापामुळे सृष्टीचा सलोखा बिघडला. या जीवनात सृष्टीच्या सध्याच्या विस्कळीतपणापलीकडे पाहायला मला मदत कर, म्हणजे तू निर्माण केलेल्या सर्व गोष्टींत तुझे प्रतिबिंब पाहून मला तुला ओळखता येईल. त्या येणाऱ्या गौरवशाली दिवसाची आशेने वाट पाहायलाही मला मदत कर. त्या दिवशी या जगातले सर्व काही नवे होईल, सलोखा पुन्हा प्रस्थापित होईल, रोग नाहीसे होतील आणि तू निर्माण केलेल्या सर्व गोष्टींत तुझे वैभव आणि सौंदर्य दिसेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

हेही पाहा: अकरावा दिवस: क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस

अनुक्रमणिका

प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी साहित्य