मराठी

प्रायश्चित्तकाळाचा पाचवा आठवडा

चला, आपणही त्याच्यासोबत मरायला जाऊया

प्रायश्चित्तकाळातील पाचवा रविवार (वर्ष अ)
(टीप: दीक्षार्थींच्या आत्मपरीक्षणाचे विधी होतात तेव्हा वर्ष ब & क यांसाठीही हे शुभवर्तमान पर्याय म्हणून घेता येते.) 

तेव्हा दिदिम म्हटल्या जाणाऱ्या थोमाने आपल्या सहशिष्यांना म्हटले, “चला, आपणही त्याच्यासोबत मरायला जाऊया.”  योहान 11:16

किती प्रभावी उद्गार! ते समजून घेण्यासाठी त्यांचा संदर्भ महत्त्वाचा आहे. आपला मित्र लाजर आजारी असून मृत्यूच्या उंबरठ्यावर आहे, म्हणून आपण यरुशलेमला जात आहोत, असे येशूने आपल्या प्रेषितांना सांगितल्यावर थोमाने हे उद्गार काढले. पुढे कथेत दिसते की येशू लाजराच्या घरी पोहोचण्यापूर्वीच लाजर मरण पावला होता. अर्थात, कथेचा शेवट आपल्याला माहीत आहे: येशूने लाजराला पुन्हा जिवंत केले. पण येशू यरुशलेमला जाऊ नये म्हणून प्रेषितांनी त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न केला. कारण तेथील अनेक जण त्याच्याशी वैरभावाने वागले होते आणि त्याला ठार मारू पाहत होते, हे त्यांना माहीत होते. तरीही येशूने जाण्याचे ठरवले. अशा वेळी संत थोमा इतरांना म्हणाला, “चला, आपणही त्याच्यासोबत मरायला जाऊया.” खरोखर, किती प्रभावी उद्गार!

हे उद्गार इतके प्रभावी आहेत, कारण यरुशलेममध्ये जे काही त्यांच्या वाट्याला येईल ते स्वीकारण्याच्या निश्चयाने थोमा बोलला, असे दिसते. येशूला विरोध आणि छळ सहन करावा लागणार आहे, याची त्याला जाणीव असावी. तरीही येशूसोबत त्या छळाला आणि मृत्यूलाही सामोरे जाण्यास तो तयार होता, असे दिसते.

अर्थात, थोमा हा शंका घेणारा शिष्य म्हणून ओळखला जातो. येशूच्या मृत्यूनंतर आणि पुनरुत्थानानंतर इतर प्रेषितांनी येशूला खरोखर पाहिले होते, हे मान्य करायला त्याने नकार दिला. पण तो आपल्या शंकेमुळे प्रसिद्ध असला, तरी त्या क्षणी त्याने दाखवलेले धैर्य आणि निश्चय आपण विसरू नये. येशूला ज्या छळाला आणि मृत्यूला सामोरे जावे लागणार होते, त्यांना तोंड देण्यासाठी त्या क्षणी तो येशूसोबत जायला तयार होता. स्वतःच्या मृत्यूलाही सामोरे जाण्याची त्याची तयारी होती. येशूला अटक झाली तेव्हा तो पळून गेला खरा; पण पुढे तो सुवार्तेचा प्रसार करण्यासाठी भारतात गेला आणि तेथे त्याला हौतात्म्य आले, असे मानले जाते.

या उताऱ्याच्या प्रकाशात आपण स्वतःला विचारावे: आपल्या वाट्याला येणाऱ्या कोणत्याही छळाला सामोरे जाण्यासाठी आपण येशूसोबत पुढे जायला तयार आहोत का? ख्रिस्ती म्हणून जगण्यासाठी धैर्य लागते. आपण इतरांपेक्षा वेगळे असू. आपल्या भोवतालच्या संस्कृतीत आपण सहज सामावून जाणार नाही. आपल्या काळातील प्रचलित रीतींप्रमाणे वागण्यास आपण नकार दिला, तर बहुधा आपल्याला कोणत्या ना कोणत्या प्रकारचा छळ सहन करावा लागेल. तुम्ही त्यासाठी तयार आहात का? हे सहन करण्याची तुमची तयारी आहे का?

संत थोमाकडून आपण हेही शिकले पाहिजे की आपण कमी पडलो, तरी पुन्हा सुरुवात करू शकतो. थोमाची तयारी होती, पण छळ डोळ्यांसमोर दिसताच तो पळून गेला. नंतर त्याने शंकाही घेतली. पण अखेरीस येशूसोबत जाऊन मरण पत्करण्याचा आपला निश्चय त्याने धैर्याने कृतीत उतरवला. आपण किती वेळा अडखळतो यापेक्षा ही शर्यत कशी पूर्ण करतो, हे अधिक महत्त्वाचे आहे.

आज संत थोमाच्या अंतःकरणातील निश्चयावर मनन करा आणि त्या प्रकाशात स्वतःचा निश्चय तपासा. हा निश्चय पाळण्यात तुम्ही कमी पडलात, तरी काळजी करू नका. तुम्ही पुन्हा उभे राहून प्रयत्न करू शकता. संत थोमाने अखेरीस हौतात्म्य पत्करताना दाखवलेल्या निश्चयावरही मनन करा. त्याच्या उदाहरणाचे अनुसरण करण्याचा निर्णय घ्या; मग स्वर्गातील संतांमध्ये तुमचीही गणना होईल.

हे दृढनिश्चयी प्रभू, तू जिथे नेशील तिथे तुझ्यामागे जाण्याची माझी इच्छा आहे. तुझ्या मार्गाने चालण्याचा आणि संत थोमाच्या धैर्याचे अनुकरण करण्याचा दृढ निश्चय मला दे. मी कमी पडेन तेव्हा मला पुन्हा उभे राहायला आणि नव्याने निश्चय करायला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे. माझ्या संपूर्ण जीवनाने तुझ्यावर प्रेम करायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


मरण पत्करण्याचे आवाहन

प्रायश्चित्तकाळातील पाचवा रविवार, वर्ष ब

“आमेन, आमेन, मी तुम्हाला सांगतो: गव्हाचा दाणा जमिनीत पडून मेला नाही, तर तो एक दाणाच राहतो; पण तो मेला, तर पुष्कळ फळ देतो.”  योहान 12:24

मृत्यूची कल्पना बहुतेकांना फारशी आकर्षक वाटत नाही. मग आपण मृत्यूकडे कसे पाहावे?

सर्वप्रथम, शब्दशः पाहता, मृत्यू म्हणजे या जगातून पुढच्या जगात जाणे. देवाच्या इच्छेनुसार आपली वेळ येईल तेव्हा आपण मृत्यूचे स्वागत करावे आणि देवाच्या जीवनात पूर्णपणे सहभागी होण्याची आशेने वाट पाहावी.

पण पवित्र शास्त्रातील हा उतारा मृत्यूविषयी एका वेगळ्या अर्थाने बोलतो. गव्हाच्या दाण्यात आपण स्वतःला पाहायला हवे. तो दाणा जमिनीत पडून मेला तरच त्याच्यात दडलेली वाढीची क्षमता पूर्णपणे साकार होते. या नैसर्गिक प्रक्रियेत तो सुपीक मातीत रुजतो, वाढतो आणि भरपूर चांगले फळ देतो.

या नैसर्गिक प्रक्रियेत आपण स्वतःला कसे पाहावे? स्वतःच्या ‘मी’पणाला मरणे आपण स्वीकारावे, म्हणजे आपण देवाच्या कृपेच्या सुपीक मातीत रुजू शकू आणि भरपूर चांगले फळ देऊ शकू.

स्वतःच्या ‘मी’पणाला मरणे म्हणजे जीवनातील सर्व स्वार्थ सोडून देणे. प्रथम, जाणूनबुजून केलेली प्रत्येक स्वार्थी कृती सोडली पाहिजे; पण त्यानंतर नकळत होणारा स्वार्थीपणाही सोडला पाहिजे. ‘नकळत होणारा स्वार्थीपणा’ म्हणजे काय?

‘नकळत होणारा स्वार्थ’ म्हणजे जीवनातल्या ज्या गोष्टी केवळ आपल्यालाच हव्या आहेत म्हणून आपण त्यांना घट्ट धरून राहतो, त्या सर्वांमागची वृत्ती. यात प्रेमाचे नाते यांसारख्या चांगल्या गोष्टींचाही समावेश असू शकतो. याचा अर्थ प्रेमाची नाती किंवा जीवनातल्या इतर चांगल्या गोष्टी सोडून द्याव्यात असा नाही. पण कोणत्याही गोष्टीला, मग ती चांगली असली तरी, स्वार्थापोटी चिकटून राहू नये. देवाच्या प्रेरणेतून जन्मलेले खरे प्रेम नेहमी अनासक्त आणि निःस्वार्थ असते; त्यात केवळ दुसऱ्याचे भले पाहिले जाते. स्वतःसाठी मरण्याचा हा सर्वांत शुद्ध मार्ग आहे. जेव्हा आपण अशा पूर्णपणे निःस्वार्थ आणि अनासक्त प्रेमाने जगतो, तेव्हा देव आपल्या जीवनात आणि त्यातल्या प्रत्येक परिस्थितीत प्रवेश करतो आणि विपुल चांगले फळ देतो. आपल्या स्वतःच्या बळावर आपण जे काही करू शकतो, त्याहून हे वरदान अधिक सामर्थ्यवान आहे. कारण स्वतःसाठी पूर्णपणे मरण्यातून ते फळ येते, आणि देव त्या मरणाचे रूपांतर नव्या जीवनात करतो.

आज मरण स्वीकारण्याच्या तुमच्या पाचारणावर चिंतन करा. प्रथम, एक दिवस तुम्हाला येणाऱ्या या जगातील प्रत्यक्ष मृत्यूचा विचार करा. त्या क्षणाला घाबरू नका; उलट, जीवनाच्या परिपूर्णतेत नेणारा गौरवशाली टप्पा म्हणून त्याकडे पाहा. मग इथे आणि आत्ताच स्वतःसाठी मरण्याचे मार्ग शोधा. अशा प्रकारचे मरण स्वीकारण्यासाठी देव तुम्हाला कोणती ठोस आणि कृतीत आणता येण्यासारखी पावले उचलायला बोलावत आहे, हे ओळखा. या कृतीत नव्या जीवनाची गौरवशाली वरदाने तुमची वाट पाहत आहेत, हे लक्षात ठेवा.

हे माझ्या बलिदानी प्रभू, मी स्वतःचे पूर्ण अर्पण तुला आणि तुझ्या पवित्र इच्छेला करतो. या निःस्वार्थ समर्पणातून तू नवे जीवन निर्माण करावे म्हणून मी स्वतःसाठी मरण्याची निवड करतो. हे प्रिय प्रभू, माझा स्वीकार कर आणि तुझ्या इच्छेप्रमाणे माझे कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


वयानुसार येणारे शहाणपण

प्रायश्चित्तकाळातील पाचवा रविवार (वर्ष क)
(टीप: या रविवारी वर्ष अ मधील वाचने वापरली जातात, तेव्हा पुढील शुभवर्तमान सोमवारी वापरता येईल.)

“तुमच्यापैकी जो निष्पाप आहे, त्यानेच तिच्यावर पहिला दगड फेकावा.” मग तो पुन्हा खाली वाकून जमिनीवर लिहू लागला. हे ऐकून वडीलधाऱ्यांपासून सुरुवात झाली आणि ते एकेक करून निघून गेले. योहान 8:7–9

हा उतारा व्यभिचार करताना पकडलेल्या एका स्त्रीच्या कथेतला आहे. तिला दगडमार करण्यास येशू संमती देईल का, हे पाहण्यासाठी लोक तिला त्याच्यासमोर ओढून आणतात. येशू अगदी योग्य उत्तर देतो, आणि शेवटी ती स्त्री एकटी उरते. तिथे तिला येशूच्या कोमल दयेचा अनुभव येतो.

पण या उताऱ्यातील एका वाक्यांशाकडे सहज दुर्लक्ष होऊ शकते. तो असा: “…वडीलधाऱ्यांपासून सुरुवात झाली.” यातून मानवी समुदायांतील एक लक्षवेधी बाब दिसते. सर्वसाधारणपणे, वयाबरोबर येणारे शहाणपण आणि अनुभव तरुणांकडे कमी असतात. तरुणांना हे मान्य करणे कठीण वाटले तरी, दीर्घ आयुष्य जगलेल्यांकडे जीवनाकडे पाहण्याची एक वेगळी आणि व्यापक दृष्टी असते. त्यामुळे ते निर्णय घेताना आणि एखाद्या गोष्टीचा न्याय करताना अधिक विवेक दाखवू शकतात, विशेषतः जीवनातल्या तणावपूर्ण प्रसंगांत.

या कथेत, त्या स्त्रीला दोषी ठरवून कठोर न्याय करण्याच्या हेतूने येशूसमोर आणले जाते. भावना इतक्या तीव्र झाल्या आहेत की तिला दगडमार करायला तयार असलेल्यांची सारासार विचार करण्याची शक्ती झाकोळली आहे. येशू एका गहन वाक्याने त्यांना भानावर आणतो: “तुमच्यापैकी जो निष्पाप आहे, त्यानेच तिच्यावर पहिला दगड फेकावा.” कदाचित तरुणांना किंवा भावनेच्या अधिक आहारी गेलेल्यांना येशूच्या शब्दांचा अर्थ सुरुवातीला उमगला नसेल. बहुधा ते हातात दगड घेऊन, दगडफेक कधी सुरू होते याची वाट पाहत उभे असावेत. पण मग वडीलधारी लोक निघू लागले. वयाबरोबर आलेले शहाणपण त्यांच्या कृतीत दिसले. त्या प्रसंगात ते भावनांच्या इतके आहारी गेले नव्हते, आणि आपल्या प्रभूच्या शब्दांमधले शहाणपण त्यांनी लगेच ओळखले. त्यामुळे इतरही त्यांच्या पाठोपाठ निघून गेले.

आज वयाबरोबर येणाऱ्या शहाणपणावर चिंतन करा. तुम्ही वयाने मोठे असाल, तर तरुण पिढीला स्पष्टपणे, ठामपणे आणि प्रेमाने मार्गदर्शन करण्याच्या तुमच्या जबाबदारीचा विचार करा. तुम्ही तरुण असाल, तर वडीलधाऱ्या पिढीच्या शहाणपणाचा आधार घ्यायला विसरू नका. केवळ वयामुळे शहाणपण येतेच असे नाही, पण तुम्हाला वाटते त्यापेक्षा वयाचा वाटा अधिक मोठा असू शकतो. वडीलधाऱ्यांचे म्हणणे मोकळ्या मनाने ऐका, त्यांचा आदर करा आणि त्यांच्या जीवनानुभवांतून शिका.

तरुणांसाठी प्रार्थना: हे प्रभू, माझ्या मनात वडीलधाऱ्यांविषयी खरा आदर निर्माण कर. त्यांच्या जीवनातल्या अनेक अनुभवांतून त्यांना लाभलेल्या शहाणपणाबद्दल मी तुझे आभार मानतो. त्यांचा सल्ला मी मोकळ्या मनाने स्वीकारावा आणि त्यांच्या सौम्य मार्गदर्शनाने पुढे जावे, अशी कृपा कर.

ज्येष्ठ व्यक्तीची प्रार्थना: हे प्रभू, माझ्या जीवनाबद्दल आणि मला आलेल्या अनेक अनुभवांबद्दल मी तुझे आभार मानतो. संकटांतून आणि संघर्षांतून तू मला शिकवलेस, त्याबद्दल आणि आयुष्यात मला लाभलेल्या आनंदाबद्दल व प्रेमाबद्दल मी तुझे आभार मानतो. माझ्यावर तुझ्या ज्ञानाचा वर्षाव करत राहा, म्हणजे तुझ्या लेकरांना योग्य मार्ग दाखवण्यास मला मदत करता येईल. त्यांच्यासमोर चांगला आदर्श ठेवण्याचा आणि तुझ्या हृदयाच्या इच्छेनुसार त्यांना मार्गदर्शन करण्याचा मी सदैव प्रयत्न करावा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


येशूची “घटिका”

प्रायश्चित्तकाळाच्या पाचव्या आठवड्यातील सोमवार

पण कोणीही त्याला अटक केली नाही, कारण त्याची घटिका अद्याप आली नव्हती. योहान 8:20

येशूने पुन्हा एकदा परुश्यांना थेट जाब दिल्यानंतर आजच्या शुभवर्तमानाच्या शेवटी हे छोटेसे वाक्य येते. या प्रसंगी पित्याशी असलेल्या आपल्या ऐक्याविषयी आणि त्या ऐक्यामुळे आपल्याला असलेल्या सामर्थ्याविषयी व अधिकाराविषयी सत्य सांगून तो त्यांना सामोरा जातो. परुशी त्याला जाब विचारण्याचा आणि आव्हान देण्याचा प्रयत्न करतात, पण तो त्यांना स्पष्ट शब्दांत सत्य सांगतो. येशूच्या बोलण्यावर त्यांनी काय उत्तर दिले, याची नोंद नाही. पण काय बोलावे हे त्यांना सुचत नाही, त्यांच्या मनात अजूनही संशय आहे आणि येशूला सापळ्यात पकडण्याची त्यांची इच्छा कायम आहे, हे स्पष्ट दिसते.

वर उद्धृत केलेले वचन आपल्याला एक गहन सत्य उलगडून दाखवते: येशूची “घटिका अद्याप आली नव्हती,” म्हणून परुश्यांचा किंवा इतर कोणाचाही दुष्ट हेतू शेवटी सफल होऊ शकला नसता. याचा अर्थ काय? या वचनातून आपण दोन सत्ये लक्षात घेतली पाहिजेत.

पहिले सत्य असे की, दुष्ट हेतू देवाच्या इच्छेवर मात करू शकत नाहीत. त्या वेळी पित्याने येशूच्या अटकेला अनुमती दिली नव्हती, म्हणून दुष्ट हेतू बाळगणारे लोक त्याला अटक करू शकले नाहीत. येशूला स्पष्टपणे आणि उघडपणे बोलता आले. सत्य सांगून त्याने परुश्यांना आव्हान दिले आणि त्याला रोखण्यासाठी ते काहीही करू शकले नाहीत. त्याचे शब्द त्यांच्या जिव्हारी लागले, तरी ते ऐकण्याशिवाय काही करू शकले नाहीत. आपल्या प्रभूविषयीचा त्यांचा राग वाढत गेला आणि त्यांचा हट्ट अधिकच बळावला. पण ते त्याला इजा करू शकले नाहीत. यावरून दिसते की, इतरांच्या दुष्ट हेतूंवरही अंतिम नियंत्रण देवाचेच असते. असे घडू देण्यामागे काही अधिक मोठा हेतू असेल, तरच तो दुष्टपणाचा विजय झाल्यासारखे दिसू देतो.

दुसरे सत्य असे की, एक “घटिका” येणार आहे, जेव्हा येशूला पापी लोकांच्या हाती सोपवले जाईल. पण योहानच्या शुभवर्तमानात ही घटिका येशूसाठी लज्जेची किंवा अपमानाची नाही; उलट ती पाप आणि मृत्यू यांच्यावरच्या पूर्ण विजयाची घटिका आहे. जगाच्या दृष्टीने पाहता, येशूची अटक, त्याचा छळ आणि त्याला क्रुसावर खिळले जाणे या घटना लोकांना भयावह आणि त्याच्यासाठी अपमानास्पद वाटतात. जणू येशू हरला आणि परुशी जिंकले, असे दिसते. पण देवाच्या दृष्टीने, जी एकमेव खरी दृष्टी आहे, येशूचा गौरवशाली विजय होतो. खरे तर, या घटिकेत येशूने सोसलेल्या यातनांद्वारे त्याचा गौरव व्हावा, यासाठी पिता अखेरीस परुश्यांच्या दुष्ट हेतूंनाही साधन बनू देतो. देवाच्या दृष्टीने येशूची घटिका पराभवाची ठरत नाही; उलट ती अंतिम विजयाची ठरते.

आज येशूच्या येऊ घातलेल्या घटिकेवर चिंतन करा. लवकरच आपण पवित्र सप्ताहाच्या गौरवमय सोहळ्यांत सहभागी होऊ. कल्पना करता येतील अशा अत्यंत क्रूर यातना आणि मृत्यू यांना सामोरे जाण्याची अनुमती पित्याने खरोखरच येशूला दिली, यावर आपण पुन्हा एकदा मनन करू. त्याच्या अटकेमुळे वरकरणी निर्माण झालेला कलंक आणि त्या काळच्या दुष्ट नेत्यांचा विजय झाल्याचा भास यांना आपण सामोरे जाऊ. पण त्यांचा विजय हा केवळ भास आहे, कारण पित्याने हे घडू दिले, त्यामागे वेगळे हेतू होते. येशूची घटिका दरवर्षी साजरी करणाऱ्या या सोहळ्याची तयारी आतापासूनच करा आणि पूर्ण विश्वासाने व दृढ श्रद्धेने त्यात सहभागी व्हा.

हे माझ्या गौरवशाली प्रभू, तुझ्या ज्ञानासाठी आणि सामर्थ्यासाठी मी तुझा गौरव करतो आणि स्वर्गातील पित्याच्या परिपूर्ण इच्छेत आनंद मानतो. पित्याने तुला मुक्ती आणि तारणाचे कार्य करण्यासाठी पाठवले आणि शेवटी तुला यातना व मृत्यू सोसू दिला. पण या यातनांद्वारे त्याने मृत्यूवर आणि सर्व दुष्टतेवर अंतिम विजय मिळवून दिला. हे सत्य जाणण्यासाठी आणि ते मनापासून मान्य करण्यासाठी मला श्रद्धा दे. प्रिय प्रभू, येणाऱ्या या पवित्र सप्ताहाला आशीर्वाद दे आणि तुझ्या गौरवशाली विजयात मला आनंद मानू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाची अखंड उपस्थिती

प्रायश्चित्तकाळाच्या पाचव्या आठवड्यातील मंगळवार

“ज्याने मला पाठवले तो माझ्याबरोबर आहे. त्याने मला एकटे सोडलेले नाही.” योहान 8:29

बहुतेक लहान मुलांना घरात अगदी एकटे सोडले, तर ती घाबरतील. आपले आई-वडील जवळपास आहेत, याची खात्री त्यांना हवी असते. कुठेतरी आपण अगदी एकटेच आहोत, ही कल्पनाही त्यांना घाबरवते. एखाद्या दुकानात किंवा इतर सार्वजनिक ठिकाणी हरवणेही मुलासाठी तितकेच भीतीदायक असते. आई किंवा वडील जवळ असले की जो सुरक्षितपणा वाटतो, त्याची मुलांना गरज असते.

आध्यात्मिक जीवनातही असेच असते. अंतःकरणात आपण अगदी एकटे आहोत असे वाटले, तर आपण घाबरू शकतो. देवाने आपल्याला सोडून दिले आहे, अशी मनात येणारी भावना भीतीदायक असते. पण याउलट, देव आपल्या अंतःकरणात खरोखर उपस्थित आहे आणि जिवंत आहे, याची जाणीव झाली की जीवनाला धैर्याने आणि आनंदाने सामोरे जाण्यासाठी आपल्याला मोठे बळ मिळते.

वरच्या उताऱ्यात येशू पित्याशी असलेल्या आपल्या नात्याविषयी बरेच काही सांगतो. त्यात त्याचा हाच अनुभव दिसून येतो. पित्यानेच येशूला त्याचे कार्य पूर्ण करण्यासाठी जगात पाठवले, आणि पिता आपल्याला एकटे सोडणार नाही, हे येशू मान्य करतो. तो हे सांगतो, त्याला याची जाणीव आहे आणि आपल्या मानवी व दैवी हृदयात तो या नात्याचा आशीर्वाद अनुभवतो.

आपल्यापैकी प्रत्येकाबद्दलही हेच म्हणता येईल. सर्वप्रथम, पित्याने आपल्याला पाठवले आहे, हे आपण ओळखले पाहिजे. जीवनात आपल्यापैकी प्रत्येकावर एक कार्य सोपवलेले आहे. तुम्हाला याची जाणीव आहे का? देवाने तुम्हाला एका विशिष्ट कार्यासाठी बोलावले आहे, हे तुम्हाला उमगले आहे का? होय, त्या कार्यात घरची कामे, रोजच्या कामाची धावपळ, कुटुंबातील नाती दृढ करणे अशा अगदी साध्या गोष्टींचाही समावेश असू शकतो. आपले दैनंदिन जीवन अशा सामान्य कामांनी भरलेले असते आणि त्यांतूनच देवाची इच्छा पूर्ण होते.

कदाचित तुम्ही तुमच्या जीवनात देवाच्या इच्छेनुसार जगण्यात आधीच पूर्णपणे समरस झाला असाल. पण देव तुमच्याकडून आणखी काही अपेक्षित असण्याचीही शक्यता आहे. तुमच्यासाठी त्याची एक योजना आहे. त्याने तुमच्यावर असे एक कार्य सोपवले आहे, जे त्याने दुसऱ्या कोणावरही सोपवलेले नाही. त्यासाठी तुम्हाला श्रद्धेने पुढे पाऊल टाकावे लागेल, धैर्य दाखवावे लागेल, आपल्या सवयीच्या सुरक्षित चौकटीतून बाहेर पडावे लागेल किंवा एखाद्या भीतीला सामोरे जावे लागेल. पण परिस्थिती कशीही असो, देवाने तुमच्यासाठी एक कार्य नेमले आहे.

दिलासा देणारी गोष्ट अशी की देव आपल्याला केवळ पाठवत नाही, तर तो आपल्यासोबत राहतो. त्याने आपल्यावर सोपवलेले कार्य पूर्ण करताना तो आपल्याला एकटे सोडत नाही. त्याची मदत आपल्याला सतत मिळत राहील, हे त्याने दिलेले एक अत्यंत महत्त्वाचे वचन आहे.

येशूला सोपवलेल्या कार्यावर आज चिंतन करा: त्याला स्वतःच्या जीवनाचे बलिदान द्यायचे होते. त्यागमय प्रेमाचे आणि स्वतःला अर्पण करण्याचे हेच कार्य तुम्ही ख्रिस्तासोबत कसे जगावे, अशी देवाची इच्छा आहे, याचाही विचार करा. कदाचित तुम्ही आधीच पूर्ण मनाने असे जगत असाल; किंवा तुम्हाला नव्या दिशेची गरज असेल. धैर्याने आणि विश्वासाने या कार्याला “हो” म्हणा, आणि प्रत्येक पावलावर देव तुमच्यासोबत चालेन.

हे माझ्यासाठी स्वतःचे बलिदान देणाऱ्या प्रभू, माझ्या जीवनासाठी तू आखलेल्या परिपूर्ण योजनेला मी “हो” म्हणतो. प्रिय प्रभू, ती योजना काहीही असो, मी ती निःसंकोचपणे स्वीकारतो. तू सदैव माझ्यासोबत आहेस आणि मी कधीही एकटा नाही, हे मला माहीत आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


पापातून मुक्ती

प्रायश्चित्तकाळाच्या पाचव्या आठवड्यातील बुधवार

येशूने त्यांना उत्तर दिले, “आमेन, आमेन, मी तुम्हाला सांगतो, जो कोणी पाप करतो तो पापाचा गुलाम आहे. गुलाम घरात कायमचा राहत नाही, पण पुत्र कायम राहतो. म्हणून पुत्राने तुम्हाला मुक्त केले, तर तुम्ही खरोखर मुक्त व्हाल.” योहान 8:34–36

येशू तुम्हाला मुक्त करू इच्छितो, पण तुम्हाला खरोखर मुक्त व्हायचे आहे का? केवळ बुद्धीने विचार केला तर या प्रश्नाचे उत्तर देणे सोपे वाटेल. अर्थातच तुम्हाला स्वातंत्र्य हवे आहे! ते कोणाला नको असते? पण प्रत्यक्ष जीवनात या प्रश्नाचे उत्तर देणे जास्त कठीण आहे. अनेकांना पापात जगण्यात काहीच खटकत नाही. पापातून मिळणारे समाधान फसवे असते, पण त्यापासून दूर फिरणे कठीण जाऊ शकते. पापामुळे त्या क्षणी तुम्हाला “बरे वाटू” शकते, जरी कालांतराने ते तुमचे स्वातंत्र्य आणि आनंद हिरावून घेत असले तरी. तरीही, अनेकांना पुन्हा पुन्हा पापाकडे वळायला ते क्षणिक “समाधान” पुरेसे ठरते.

मग तुमचे काय? परात्पर देवाचा पुत्र किंवा कन्या म्हणून जगण्यासाठी तुम्हाला मुक्त व्हायचे आहे का? तुमचे उत्तर “हो” असेल, तर या वाटेवर वेदना होतील, पण त्या वेदनांतही आनंद असेल, यासाठी तयार राहा. पापावर मात करण्यासाठी शुद्धीकरण आवश्यक आहे. पापाची पकड सोडण्यासाठी खरा त्याग आणि दृढ निश्चय लागतो. त्यासाठी पूर्ण विश्वासाने प्रभूकडे वळून स्वतःला त्याच्या हाती सोपवावे लागते. असे करताना स्वतःच्या अहंभावाला, वासनांना आणि स्वार्थी इच्छेला मरण्याचा जणू अनुभव येतो. हे वेदनादायक असते, निदान आपल्या पतित मानवी स्वभावाला तरी. पण हे कर्करोग किंवा एखादा संसर्ग दूर करण्यासाठी केलेल्या शस्त्रक्रियेसारखे आहे. शस्त्रक्रिया वेदनादायक असली, तरी त्या आजारातून मुक्त होण्याचा तोच एक मार्ग असतो. पुत्र हा दैवी शल्यचिकित्सक आहे, आणि स्वतःच्या दुःखसहनातून व मृत्यूतून तो तुम्हाला मुक्त करतो. येशूच्या वधस्तंभावरील बलिदानाने आणि मृत्यूने जगात जीवन आणले. त्याच्या मृत्यूने पापरूपी रोगाचा नाश केला. त्याचा मृत्यू हाच उपाय आपण स्वेच्छेने स्वीकारतो, याचा अर्थ त्याच्या मृत्यूद्वारे आपल्यातील पापरूपी रोगाचा नाश त्याला करू दिला पाहिजे. जणू तो रोग आपल्या प्रभूने आपल्यातून “कापून काढला” पाहिजे.

इतर कोणत्याही काळापेक्षा प्रायश्चित्तकाळात आपल्या पापांकडे प्रामाणिकपणे लक्ष देणे अधिक आवश्यक आहे. तुम्हाला कोणत्या गोष्टी बंधनात ठेवतात हे ओळखा, म्हणजे तुमच्या जखमांमध्ये येऊन तुम्हाला बरे करण्यासाठी तुम्ही दैवी वैद्याला आमंत्रण देऊ शकाल. आपल्या सदसद्विवेकबुद्धीची सखोल व प्रामाणिक तपासणी केल्याशिवाय आणि आपल्या पापांबद्दल मनापासून पश्चात्ताप करून देवाकडे वळल्याशिवाय प्रायश्चित्तकाळ जाऊ देऊ नका. तुम्ही मुक्त व्हावे, अशी प्रभूची इच्छा आहे! तुम्हीही या मुक्तीची इच्छा धरा आणि शुद्धीकरणाच्या वाटेवर पाऊल टाका, म्हणजे तुमच्या जड ओझ्यांतून तुम्हाला मुक्ती मिळेल.

आज आपल्या स्वतःच्या पापांकडे पाहण्याच्या आपल्या दृष्टिकोनावर चिंतन करा. पहिले, तुम्ही आपले पाप नम्रपणे कबूल करू शकता का? सबबी देऊन पापाचे समर्थन करू नका किंवा दुसऱ्यावर दोष ढकलू नका. आपल्या पापांना सामोरे जा आणि ती आपलीच आहेत हे मान्य करा. दुसरे, आपल्या पापांची कबुली द्या. समेटाच्या संस्काराकडे तुम्ही कसे पाहता, यावर चिंतन करा. हा स्वातंत्र्य देणारा संस्कार आहे. तो स्वीकारणे अगदी सोपे आहे. फक्त जा, आपली सर्व पापे कबूल करा, त्यांबद्दल पश्चात्ताप व्यक्त करा आणि पापातून मुक्त व्हा. हे तुम्हाला कठीण वाटत असेल, तर तुम्ही सत्यावर भरवसा ठेवण्याऐवजी आपल्या मनातील भीतीवर भरवसा ठेवत आहात. तिसरे, देवाचा पुत्र तुम्हाला देत असलेल्या स्वातंत्र्यात आनंद माना. आपण ज्याला पात्र आहोत त्याहून कितीतरी मोठी ही देणगी आहे. आज आणि उरलेल्या संपूर्ण प्रायश्चित्तकाळात या तीन गोष्टींवर चिंतन करा. मग या प्रभूच्या पुनरुत्थानाच्या सणाला तुम्ही खऱ्या अंतःकरणाने देवाचे आभार मानाल!

हे प्रभू, सर्व पापांतून मुक्त व्हावे, अशी माझी खरोखर इच्छा आहे, जेणेकरून तुझे लेकरू म्हणून मला स्वातंत्र्यात जगता येईल. हे प्रिय प्रभू, माझ्या पापाला प्रामाणिकपणे आणि मोकळ्या मनाने सामोरे जाण्यास मला मदत कर. समेटाच्या संस्कारात माझे पाप कबूल करण्यासाठी लागणारे धैर्य मला दे, म्हणजे तुझ्या दुःखसहनाद्वारे आणि मृत्यूद्वारे तू मला जे काही बहाल केले आहेस, त्या सर्वांचा आनंद मला घेता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


विध्वंसक बोलण्याची ताकद

प्रायश्चित्तकाळाच्या पाचव्या आठवड्यातील गुरुवार

येशू यहुद्यांना म्हणाला, “आमेन, आमेन, मी तुम्हाला सांगतो, जो कोणी माझे वचन पाळतो, तो कधीही मरण पाहणार नाही.” तेव्हा यहुदी त्याला म्हणाले, “आता आमची खात्री झाली की तुला दुष्ट आत्म्याने पछाडले आहे.” योहान 8:51–52

येशूबद्दल याहून वाईट काही बोलता येईल, याची कल्पनाही करणे कठीण आहे. त्या दुष्टाने येशूला पछाडले आहे, असे त्यांना खरोखर वाटत होते का? तसेच दिसते. देवाच्या पुत्राबद्दल असे बोलणे किती दुःखद आणि विचित्र आहे! इथे स्वतः देवच येशूच्या व्यक्तीत अनंत जीवनाचे वचन देत आहे. तो हे पवित्र सत्य प्रकट करतो की त्याचे वचन पाळणे हाच शाश्वत आनंदाचा मार्ग आहे, आणि प्रत्येकाने हे सत्य जाणून घेऊन त्यानुसार जगणे आवश्यक आहे. येशू हे मोकळेपणाने आणि उघडपणे सांगतो; पण हा संदेश ऐकणाऱ्यांपैकी काहींची प्रतिक्रिया अतिशय निराशाजनक, निंदाजनक आणि द्वेषपूर्ण आहे.

त्यांच्या मनात असे काय चालले होते की ते इतके बोलून गेले, हे समजणे कठीण आहे. कदाचित त्यांना येशूचा हेवा वाटत असेल, किंवा कदाचित त्यांचा फार मोठा गैरसमज झाला असेल. कारण काहीही असो, त्यांच्या बोलण्याने गंभीर हानी झाली.

अशा बोलण्याने येशूची तितकीशी हानी झाली नाही; उलट, बोलणाऱ्यांनी स्वतःची आणि येशूच्या आसपासच्या लोकांची हानी केली. आपल्याबद्दल काहीही बोलले गेले तरी येशू ते स्वतः झेलू शकत होता; पण इतरांना ते शक्य नव्हते. आपल्या स्वतःच्या शब्दांनी आपली आणि इतरांची मोठी हानी होऊ शकते, हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे.

सर्वप्रथम, त्यांच्या शब्दांनी त्यांची स्वतःचीच हानी झाली. असे चुकीचे विधान जाहीरपणे करून त्यांनी हट्टीपणाच्या वाटेवर पाऊल टाकले. असे विधान नंतर मागे घेण्यासाठी फार नम्रता लागते. आपलेही तसेच होते. दुसऱ्याला हानी पोहोचवणारे काही आपण बोलून गेलो, तर ते शब्द मागे घेणे कठीण जाते. नंतर माफी मागणे आणि आपण केलेली जखम भरून काढणेही कठीण जाते. हानी मुख्यतः आपल्याच अंतःकरणाची होते, कारण आपली चूक सोडून नम्रपणे पुढे जाणे आपल्याला कठीण जाते. पण झालेली हानी भरून काढायची असेल, तर हे करायलाच हवे.

दुसरे म्हणजे, या बोलण्याने ऐकणाऱ्यांचीही हानी झाली. काहींनी हे द्वेषपूर्ण विधान नाकारले असेल; पण इतर काहींनी त्यावर विचार केला असेल आणि येशूला खरोखरच दुष्ट आत्म्याने पछाडले आहे का, अशी शंका त्यांच्या मनात आली असेल. अशा रीतीने संशयाची बीजे पेरली गेली. आपल्या शब्दांचा इतरांवर परिणाम होतो, हे आपण सर्वांनी लक्षात घेतले पाहिजे आणि अत्यंत जपून व प्रेमाने बोलण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे.

आज आपल्या स्वतःच्या बोलण्यावर चिंतन करा. तुम्ही इतरांना सांगितलेल्या काही गोष्टी चुकीच्या किंवा दिशाभूल करणाऱ्या होत्या, असे आता तुमच्या लक्षात येते का? तसे असेल, तर आपले शब्द मागे घेऊन आणि माफी मागून झालेली हानी भरून काढण्याचा तुम्ही प्रयत्न केला आहे का? इतरांच्या द्वेषपूर्ण बोलण्यात आपण सहज ओढले जाऊ शकतो, यावरही चिंतन करा. अशा बोलण्याचा प्रभाव तुम्ही स्वतःवर पडू दिला आहे का? तसे असेल, तर अशा चुकीच्या बोलण्याकडे कान न देण्याचा निश्चय करा आणि सत्य बोलण्याचे मार्ग शोधा.

हे सर्व सत्याच्या प्रभू, जे शब्द सदैव तुझा गौरव करतात आणि तुझ्या हृदयात जिवंत असलेली शाश्वत सत्ये प्रकट करतात, असे पवित्र शब्द बोलण्याची कृपा मला दे. या पापमय जगात माझ्या सभोवताली असलेला खोटेपणाही मला ओळखता येऊ दे. तुझ्या हृदयाने असत्य गाळून टाकावे आणि माझ्या मनात व अंतःकरणात केवळ सत्याचीच बीजे पेरली जाऊ द्यावीत. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


क्रूसावर खिळले जाण्याची वेळ जवळ येते

प्रायश्चित्तकाळाच्या पाचव्या आठवड्यातील शुक्रवार

यहुद्यांनी येशूला दगडमार करण्यासाठी दगड उचलले. येशूने त्यांना उत्तर दिले, “माझ्या पित्याकडून आलेली अनेक चांगली कृत्ये मी तुम्हाला दाखवली आहेत. त्यांपैकी कोणत्या कृत्यासाठी तुम्ही मला दगडमार करू पाहता?” योहान 10:31–32

पवित्र सप्ताह आणि पवित्र शुक्रवार जवळ येत असताना, येशूविषयीचा द्वेष कसा वाढत गेला, हे आपल्याला दिसू लागते. कालच्या चिंतनात आपण पाहिल्याप्रमाणे, या द्वेषाला काहीच तर्कसंगत आधार नव्हता. येशूचा द्वेष करणे आणि त्याला दगडमार करून ठार मारावे असे वाटणे, हा विवेकशून्यतेचा कळस होता. पण घडले ते हेच. येशूच्या विरोधकांची हिंमत हळूहळू वाढत गेली. अखेर तो दिवस उजाडला, जेव्हा येशूने आपल्यासाठी स्वतःचे प्राण अर्पण केले आणि स्वेच्छेने मृत्यू स्वीकारला.

येत्या दोन आठवड्यांत या विवेकशून्यतेला आणि छळाला थेट सामोरे जाणे हिताचे आहे. इतक्या लोकांच्या मनातला द्वेष पाहणे आणि त्याला द्वेषच म्हणणे योग्य आहे. हा विचार सुखावणारा नाही, पण हे वास्तव आहे. आपण अशाच जगात राहतो. आणि आपल्या आयुष्यात आपणा सर्वांनाच या वास्तवाला सामोरे जावे लागेल.

दुष्टपणाला आणि छळाला सामोरे जाताना आपण येशूप्रमाणे वागावे. तो निर्भयपणे त्यांना सामोरा गेला. त्याने सत्याच्या बळावर त्यांचा सामना केला. अनेकांनी त्याच्यावर केलेले खोटे आणि बदनामीकारक आरोप त्याने कधीही मान्य केले नाहीत.

वस्तुस्थिती अशी आहे की आपण जितके देवाच्या जवळ जाऊ, तितक्या अधिक छळाला आणि द्वेषाला आपल्याला सामोरे जावे लागेल. हेही आपल्याला कदाचित तर्कसंगत वाटणार नाही. आपण देवाच्या जवळ असलो आणि पवित्रतेसाठी झटत असलो, तर सर्वजण आपल्यावर प्रेम करतील आणि आपली प्रशंसा करतील, असे सहज वाटू शकते. पण येशूच्या बाबतीत तसे घडले नाही आणि आपल्याही बाबतीत तसे घडणार नाही.

छळ, दुःख, हालअपेष्टा आणि शोक यांतही सत्यावर ठाम राहणे, ही पवित्रतेची एक गुरुकिल्ली आहे. गोष्टी आपल्या मनासारख्या घडत नाहीत, तेव्हा ‘आपलेच काहीतरी चुकत असावे,’ असे मानण्याचा मोह आपल्याला होतो. चांगुलपणाची आणि सत्याची बाजू घेण्याचा आपण प्रयत्न करतो, तेव्हा जग आपल्यावर जे खोटे आणि बदनामीकारक आरोप करते, त्यांमुळे आपला सहज गोंधळ उडू शकतो. आपापले क्रूस वाहताना आपण आपली श्रद्धा शुद्ध करावी आणि त्याच्या वचनात व सत्यात अढळ राहण्याचा निर्धार करावा, अशी देवाची आपल्याकडून अपेक्षा आहे.

एखादा क्रूस वाहण्याची वेळ येते किंवा छळाला सामोरे जावे लागते, तेव्हा डोक्यावर घाव बसल्यासारखे वाटू शकते. आपण भांबावून जाऊ शकतो आणि घबराट व भीतीला बळी पडू शकतो. पण इतर कोणत्याही वेळेपेक्षा अशाच वेळी खंबीर राहण्याची आपल्याला अधिक गरज असते. आपण नम्र राहावे, पण देवाने जे काही सांगितले आणि आपल्याला प्रकट केले, त्याविषयी आपली खात्री अढळ असावी. त्यामुळे प्रत्येक बाबतीत देवावर भरवसा ठेवण्याची आपली क्षमता वाढते. जीवन सुरळीत असताना ‘माझा देवावर भरवसा आहे’ असे म्हणणे सोपे असते; पण आपल्याला वाहावा लागणारा क्रूस फार जड असतो, तेव्हा देवावर भरवसा ठेवणे कठीण जाते.

आज या गोष्टीवर चिंतन करा: तुमचा क्रूस कोणताही असो, तो देवाची देणगी आहे, कारण त्याद्वारे देव तुम्हाला एखाद्या अधिक मोठ्या उद्देशासाठी खंबीर बनवू इच्छितो. संत योहान पॉल द्वितीय (महान) आपल्या पोपपदाच्या काळात वारंवार म्हणत, “भिऊ नका!” ज्या गोष्टींची तुम्हाला भीती वाटते, त्यांना सामोरे जा आणि त्या परिस्थितीत देवाला तुमचे रूपांतर करू द्या. असे केल्यास तुम्हाला उमगेल की जीवनातले तुमचे सर्वांत कठीण संघर्षच खरे तर तुमच्यासाठी सर्वांत मोठे आशीर्वाद ठरतात.

हे माझ्या धैर्यवान प्रभू, तुझ्या दुःखसहनाच्या आणि मृत्यूच्या स्मरणाचा दिवस जवळ येत असताना, माझे क्रूस तुझ्या क्रूसाशी जोडण्यास मला मदत कर. माझ्या रोजच्या संघर्षात तुझी उपस्थिती आणि सामर्थ्य ओळखण्यास मला मदत कर. या आव्हानांना सामोरे जाताना माझ्यासाठी तुझा काय उद्देश आहे, हे समजून घेण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


एका माणसाने मरावे

प्रायश्चित्तकाळाच्या पाचव्या आठवड्यातील शनिवार

पण त्यांच्यापैकी एक, त्या वर्षीचा प्रमुख याजक कैफा, त्यांना म्हणाला, “तुम्हाला काहीच कळत नाही. संपूर्ण राष्ट्राचा नाश होऊ नये म्हणून लोकांऐवजी एका माणसाने मरावे, हे तुमच्या हिताचे आहे, याचाही तुम्ही विचार करत नाही.” योहान 11:49–50

कालच्या चिंतनाप्रमाणेच, आजही आपण येशूच्या दुःखसहनावर आणि मृत्यूवर लक्ष केंद्रित करू लागणे महत्त्वाचे आहे. या रविवारी पवित्र सप्ताह सुरू होतो. वर्षाच्या या काळात आपण त्याच्या क्रूसाकडे एकाग्रतेने पाहावे, अशी देवाची इच्छा आहे. घडलेल्या घटनांकडे सर्व बाजूंनी पाहणे महत्त्वाचे आहे. त्या वेळी काय घडत होते, येशू काय अनुभवत होता, शिष्य काय अनुभवत होते आणि परुशी व प्रमुख याजक यांच्याही मनात काय चालले होते, हे समजून घेण्याचा आपण प्रयत्न करावा.

वर दिलेल्या आजच्या शुभवर्तमानाच्या उताऱ्यात प्रमुख याजक कैफा याची विचारसरणी आपल्याला दिसते. त्याचे शब्द लक्ष वेधून घेतात, कारण ते एकाच वेळी दुःखद आहेत आणि भविष्यसूचकही आहेत. तो, इतर प्रमुख याजक आणि परुशी मिळून येशूला ठार मारण्याचा कट रचू लागले होते. पण विशेष लक्ष देण्यासारखी गोष्ट म्हणजे कैफा आणि इतरांच्या या कटामागे कोणता हेतू होता असे दिसते, ती.

येशूची लोकप्रियता वाढत होती. त्यामुळे रोमन सत्ताधाऱ्यांशी तणाव निर्माण होईल, अशी त्यांना भीती वाटत होती. इतके लोक येशूकडे आकृष्ट झाले होते, याचाही त्यांना मत्सर वाटत होता. म्हणून कयफा असा विपरीत तर्क मांडतो की सर्व लोकांचा जीव जाण्यापेक्षा एका माणसाने मरणे बरे. दुसऱ्या शब्दांत, येशू इतका लोकप्रिय होत होता आणि लोक मुख्य याजकांचे व परुश्यांचे ऐकण्यापेक्षा येशूचे अधिक ऐकत होते. म्हणून ही ‘अडचण’ दूर केली तर परिस्थिती पुन्हा पूर्वीसारखी होईल, असा त्याचा विचार दिसतो.

यावरून दिसते की परुश्यांना सत्यापेक्षा स्वतःची आणि आपल्या प्रतिष्ठेची अधिक काळजी होती. येशू फारच जास्त चिन्हे आणि चमत्कार करीत होता, हीसुद्धा त्याच्यावर त्यांनी केलेली एक टीका होती, याचे आश्चर्य वाटते. किती विचित्र! मुख्य याजकांना आणि परुश्यांना खरोखर सत्याची आस्था असती, तर त्यांनाही येशूचे गौरव आणि त्याचा दैवी अधिकार दिसला असता. त्यांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला असता आणि ते त्याचे अनुयायी झाले असते. पण स्वतःचा अहंकार बाजूला ठेवून दुसऱ्या कोणाच्या मागे चालण्याचे आवाहन स्वीकारणे त्यांना जमले नाही. आपले अधिकारपद सोडणे त्यांना शक्य झाले नाही.

आपल्या दैनंदिन जीवनातही असाच अनुभव आपल्याला अनेकदा येतो. सगळ्यांचे लक्ष आपल्याकडे असावे, असे आपल्याला वाटते. म्हणून दुसऱ्या कोणाला यश मिळाले किंवा त्याचे कौतुक झाले की आपल्याला हेवा वाटू शकतो. या हेव्याचे अनेकदा मत्सरात रूपांतर होते. दुसऱ्या व्यक्तीचा चांगुलपणा पाहून आपल्याला राग येतो आणि वाईट वाटते, हाच मत्सर. ही गोष्ट मनात घोळवत राहिलो, तर त्या व्यक्तीला अपयश यावे, असेही आपल्याला वाटू शकते.

येशूच्या त्या निष्ठावान अनुयायांपैकी एक होणे, हे आपले ध्येय असावे. येत्या आठवड्यात आपल्या प्रभूविरुद्धचा वैरभाव कसा वाढत जातो, हे पाहताना या गोष्टीवर मनन करणे विशेष महत्त्वाचे आहे. त्या वेळी तुम्ही तिथे असता, तर काय केले असते? इतरांनी येशूवर हल्ले केले तरी तुम्ही त्याच्या पाठीशी उभे राहिला असता का? येशूविरुद्धचा वैरभाव वाढत गेला असता, तर तुम्ही त्याच्यापासून दूर गेला असता, की प्रेमाने आणि अधिक दृढ निष्ठेने त्याच्या जवळ आला असता?

आपल्या प्रभूच्या छळाचे स्मरण करण्याचा दिवस जवळ आला आहे; आज त्यावर मनन करा. त्या पहिल्या पवित्र सप्ताहात लोकांनी काय काय अनुभवले आणि त्यांच्या प्रतिक्रिया कशा होत्या, याचा विचार करा. स्वतःला त्यांच्या जागी ठेवून तो सप्ताह येशूबरोबर अनुभवण्याचा प्रयत्न करा. गुड फ्रायडेच्या दिवशी क्रुसाच्या पायथ्याशी येशूबरोबर प्रेमाने आणि धैर्याने उभे राहणे, आणि त्या वाटेवर प्रत्येक पावलाला त्याची साथ देत त्याच्यावर प्रेम करणे, हे आपले ध्येय आहे.

हे छळ सोसलेल्या माझ्या प्रभू, येत्या पवित्र सप्ताहात मला तुझ्या मागे चालू दे. लोकांनी तुझा अव्हेर केला आणि तू वेदना सोसल्या, त्या अवस्थेतही तुझ्यावर प्रेम करता यावे, असे प्रेम मला दे. माझ्या मनातला सगळा मत्सर आणि स्वार्थ सोडून द्यायला मला मदत कर. विशेषतः इतरांच्या दुःखात आणि त्यांच्या चांगुलपणात मला तू दिसू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

पवित्र आठवडा

अनुक्रमणिका


मऊ बांधणीच्या पुस्तकाच्या स्वरूपात & ई-पुस्तक म्हणूनही उपलब्ध