V Niedziela Wielkiego Postu (rok A)
(Uwaga: tę Ewangelię można również wybrać w latach B & C, gdy sprawowane są skrutynia)
Tomasz, zwany Didymos, rzekł więc do współuczniów: „Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć”. J 11:16
Jakże wspaniałe słowa! Ważne jest, by zrozumieć ich kontekst. Tomasz wypowiedział je po tym, jak Jezus oznajmił swoim Apostołom, że udaje się do Jerozolimy, ponieważ Jego przyjaciel Łazarz był chory i bliski śmierci. Jak wynika z dalszego ciągu opowiadania, Łazarz rzeczywiście umarł, zanim Jezus dotarł do jego domu. Oczywiście znamy zakończenie tej historii: Jezus wskrzesił Łazarza. Apostołowie próbowali jednak powstrzymać Jezusa przed pójściem do Jerozolimy, ponieważ wiedzieli, że było tam wielu ludzi bardzo Mu wrogich, którzy chcieli Go zabić. Jezus mimo to postanowił tam pójść. Właśnie w tym kontekście św. Tomasz powiedział do pozostałych: „Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć”. Powtórzmy: jakże wspaniałe słowa!
Są to wspaniałe słowa, ponieważ wydaje się, że Tomasz wypowiedział je z pewną determinacją, by przyjąć wszystko, co czekało ich w Jerozolimie. Zdawał się wiedzieć, że Jezus spotka się ze sprzeciwem i prześladowaniem. Wydawał się też gotowy stawić czoła temu prześladowaniu i śmierci wraz z Jezusem.
Oczywiście Tomasz jest dobrze znany jako ten, który wątpił. Po śmierci i Zmartwychwstaniu Jezusa nie chciał uwierzyć, że pozostali Apostołowie rzeczywiście widzieli Jezusa. Choć jednak jest dobrze znany ze swego zwątpienia, nie powinniśmy przeoczyć odwagi i determinacji, jakie okazał we wspomnianej wcześniej chwili. Był wtedy gotowy pójść z Jezusem, by towarzyszyć Mu w prześladowaniu i śmierci. Był nawet gotowy sam stanąć w obliczu śmierci. Choć ostatecznie uciekł, gdy Jezus został pojmany, uważa się, że później udał się jako misjonarz do Indii, gdzie w końcu poniósł śmierć męczeńską.
Ten fragment powinien pomóc nam zastanowić się nad naszą własną gotowością, by pójść z Jezusem i stawić czoła wszelkim prześladowaniom, jakie mogą nas czekać. Bycie chrześcijaninem wymaga odwagi. Będziemy się różnić od innych. Nie będziemy pasować do otaczającej nas kultury. A gdy odmówimy dostosowania się do ducha czasów, w których żyjemy, najprawdopodobniej doświadczymy z tego powodu jakiejś formy prześladowania. Czy masz w sobie gotowość na to? Czy chcesz to wytrwale znosić?
Musimy też uczyć się od św. Tomasza, że nawet jeśli upadniemy, możemy zacząć od nowa. Tomasz był gotowy, lecz potem uciekł na widok prześladowania. Doszedł do zwątpienia, ale ostatecznie odważnie wcielił w życie swoje postanowienie, by pójść i umrzeć z Jezusem. Nie chodzi przede wszystkim o to, ile razy upadniemy, lecz raczej o to, jak ukończymy bieg.
Zastanów się dziś nad determinacją w sercu św. Tomasza i uczyń ją punktem wyjścia do rozważania nad własną determinacją. Nie martw się, jeśli nie wytrwasz w swoim postanowieniu — zawsze możesz powstać i spróbować ponownie. Rozważ także ostateczne postanowienie św. Tomasza, które wypełnił, ponosząc śmierć męczeńską. Zdecyduj się pójść za jego przykładem, a i ty znajdziesz się w gronie świętych w niebie.
Mój niezłomny Panie, pragnę iść za Tobą, dokądkolwiek mnie prowadzisz. Daj mi mocne postanowienie, by kroczyć Twoimi drogami i naśladować odwagę św. Tomasza. Kiedy upadnę, pomóż mi powstać i na nowo podjąć to postanowienie. Kocham Cię, drogi Panie, pomóż mi kochać Cię całym moim życiem. Jezu, ufam Tobie.
Wezwanie do umierania
V Niedziela Wielkiego Postu, rok B
„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo; ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity”. J 12:24
Dla większości ludzi śmierć niekoniecznie brzmi zachęcająco. Jak zatem powinniśmy na nią patrzeć?
Przede wszystkim śmierć, rozumiana dosłownie, jest przejściem z tego świata do przyszłego. Kiedy zgodnie z wolą Boga nadejdzie nasz czas, powinniśmy ją przyjąć i z nadzieją oczekiwać pełnego zanurzenia w życiu Boga.
Ten fragment Pisma Świętego mówi jednak o śmierci na innej płaszczyźnie. Powinniśmy dostrzec siebie w ziarnie pszenicy, które urzeczywistnia swój potencjał tylko wtedy, gdy pada na ziemię i obumiera. W tym naturalnym procesie zostaje zasiane w żyznej glebie i wzrasta, wydając obfitość dobrych owoców.
Jak powinniśmy odnaleźć obraz samych siebie w tym naturalnym procesie? Czynimy to, przyjmując umieranie dla siebie, abyśmy mogli zostać zasiani w żyznej glebie łaski Bożej i wydać obfitość dobrych owoców.
Umieranie dla siebie oznacza, że wyrzekamy się w życiu wszelkiego egoizmu. Najpierw trzeba porzucić wszelkie zamierzone akty egoizmu, ale potem także egoizm niezamierzony. Czym jest „niezamierzony egoizm”?
Niezamierzony egoizm to określenie wszystkiego w życiu, czego się trzymasz i do czego lgniesz po prostu dlatego, że chcesz mieć to dla siebie. Może to obejmować nawet dobre rzeczy, takie jak relacja pełna miłości. Nie chodzi o to, byśmy mieli rezygnować z dobrych rzeczy w życiu, takich jak relacje pełne miłości; chodzi raczej o to, byśmy nie trzymali się niczego, nawet rzeczy dobrych, z egoistycznych pobudek. Miłość, gdy jest autentyczną miłością natchnioną przez Boga, zawsze jest wolna od przywiązania i bezinteresowna, mając na względzie jedynie dobro drugiego człowieka. To najczystsza postać umierania dla siebie, jaką możemy przeżywać. Gdy żyjemy miłością na tym poziomie, czyli w całkowicie bezinteresownej wolności od przywiązań, Bóg wkracza w nasze życie i w każdą jego konkretną sytuację, przynosząc obfitość dobrych owoców. Jest to dar potężniejszy niż wszystko, co możemy uczynić o własnych siłach, ponieważ jest owocem całkowitego obumarcia dla siebie, przemienionego przez Boga w nowe życie.
Rozważ dziś swoje powołanie do umierania. Najpierw zastanów się nad rzeczywistą śmiercią, przez którą pewnego dnia odejdziesz z tego świata. Nie lękaj się tej chwili; dostrzeż w niej raczej chwalebne przejście do pełni życia. Następnie szukaj sposobów, by umierać dla siebie tu i teraz. Rozpoznaj praktyczne i konkretne sposoby, na jakie Bóg wzywa cię do tej formy umierania. Wiedz, że w tym akcie czekają na ciebie chwalebne dary nowego życia.
Mój Panie, który składasz siebie w ofierze, oddaję się Tobie i Twojej świętej woli całkowicie i ofiarnie. Wybieram umieranie dla siebie, abyś z tego aktu bezinteresownego oddania mógł wyprowadzić nowe życie. Przyjmij mnie, drogi Panie, i czyń ze mną, co zechcesz. Jezu, ufam Tobie.
Mądrość, która przychodzi z wiekiem
Piąta niedziela Wielkiego Postu (rok C)
(Uwaga: Gdy w tę niedzielę odczytuje się czytania z roku A, poniższą Ewangelię można odczytać w poniedziałek)
„Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem”. I powtórnie schyliwszy się, pisał na ziemi. A oni, usłyszawszy to, jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych. Jan 8:7–9
Ten fragment pochodzi z opowieści o kobiecie pochwyconej na cudzołóstwie, którą przywleczono przed Jezusa, aby zobaczyć, czy poprze jej ukamienowanie. Jego odpowiedź jest doskonała i ostatecznie kobieta pozostaje sama, by spotkać się z czułym miłosierdziem Jezusa.
W tym fragmencie jest jednak zdanie, które łatwo przeoczyć. To słowa: „…poczynając od starszych”. Ukazują one interesującą prawidłowość w ludzkich społecznościach. Ogólnie rzecz biorąc, młodszym zwykle brakuje mądrości i doświadczenia, które przychodzą z wiekiem. Choć młodym może być trudno to przyznać, ci, którzy przeżyli długie życie, mają wyjątkowy i szeroki obraz życia. Dzięki temu mogą wykazywać znacznie większą roztropność w swoich decyzjach i osądach, zwłaszcza w sytuacjach życiowych budzących silniejsze emocje.
W tej opowieści kobieta zostaje przyprowadzona przed Jezusa z surowym osądem. Emocje są silne i wyraźnie zaciemniają racjonalne myślenie tych, którzy są gotowi ją ukamienować. Jezus przełamuje tę irracjonalność głębokim stwierdzeniem. „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem”. Być może początkowo ci, którzy byli młodsi lub bardziej emocjonalni, nie pozwolili, by słowa Jezusa do nich dotarły. Prawdopodobnie stali tam z kamieniami w dłoniach, czekając, by zacząć nimi rzucać. Ale wtedy starsi zaczęli odchodzić. Tak właśnie działają wiek i mądrość. Emocje związane z tą sytuacją miały nad nimi mniejszą władzę i od razu dostrzegli mądrość słów wypowiedzianych przez naszego Pana. W rezultacie inni poszli za ich przykładem.
Zastanów się dziś nad mądrością, która przychodzi z wiekiem. Jeśli jesteś osobą starszą, rozważ swoją odpowiedzialność za pomaganie młodszemu pokoleniu w odnajdywaniu drogi — z jasnością, stanowczością i miłością. Jeśli jesteś osobą młodszą, nie zaniedbuj korzystania z mądrości starszego pokolenia. Choć wiek nie jest niezawodną gwarancją mądrości, może być czynnikiem o wiele ważniejszym, niż sobie uświadamiasz. Otwieraj się na starszych, okazuj im szacunek i ucz się z ich życiowych doświadczeń.
Modlitwa dla młodych: Panie, daj mi prawdziwy szacunek dla starszych. Dziękuję Ci za ich mądrość płynącą z wielu doświadczeń, które stały się ich udziałem w życiu. Pomóż mi otwierać się na ich rady i poddawać się prowadzeniu ich łagodnej dłoni.
Modlitwa dla osób starszych: Panie, dziękuję Ci za moje życie i za liczne doświadczenia, które stały się moim udziałem. Dziękuję Ci za to, że uczysz mnie przez moje trudy i zmagania, i dziękuję Ci za radości i miłości obecne w moim życiu. Nadal wylewaj na mnie swoją mądrość, abym mógł pomagać w prowadzeniu Twoich dzieci. Obym zawsze starał się dawać dobry przykład i prowadzić je zgodnie z Twoim Sercem. Jezu, ufam Tobie.
„Godzina” Jezusa
Poniedziałek V tygodnia Wielkiego Postu
Ale nikt Go nie pojmał, gdyż godzina Jego jeszcze nie nadeszła. Jan 8:20
To krótkie zdanie pojawia się na końcu dzisiejszej Ewangelii, po tym, jak Jezus po raz kolejny bezpośrednio wystąpił wobec faryzeuszów. W tej sytuacji czyni to, mówiąc prawdę o swoim zjednoczeniu z Ojcem oraz o mocy i władzy, które posiadał dzięki temu zjednoczeniu. Faryzeusze próbują Mu się przeciwstawić i podważyć Jego słowa, ale On odpowiada im prawdą wyrażoną jasnym językiem. Ich odpowiedź na słowa Jezusa nie została zapisana, lecz jest jasne, że nie wiedzą, co powiedzieć, i jest jasne, że pozostają sceptyczni i pragną pochwycić Jezusa w pułapkę.
Przytoczony powyżej fragment odsłania przed nami głęboką prawdę: ani złość faryzeuszów, ani niczyja inna nie mogła ostatecznie zatriumfować, ponieważ „godzina Jego jeszcze nie nadeszła”. Co to znaczy? Oto dwie prawdy, które powinniśmy zaczerpnąć z tych słów.
Po pierwsze, złość nie może przemóc woli Boga. Ponieważ Bóg Ojciec nie dopuścił wówczas do pojmania Jezusa, ludzie mający złe zamiary nie byli w stanie tego dokonać. Jezus mógł mówić jasno i otwarcie, stawiając faryzeuszów wobec prawdy, a oni nie mogli zrobić nic, by Go powstrzymać. Choć Jego słowa boleśnie dotykały ich serc, nie mogli uczynić nic więcej, jak tylko słuchać i coraz bardziej pogrążać się w gniewie i uporze wobec naszego Pana. Nie mogli jednak Go skrzywdzić. Pokazuje to, że Bóg ostatecznie panuje nawet nad złością innych i pozwoli jej odnieść pozorny triumf tylko wtedy, gdy widzi jakiś większy cel w dopuszczeniu do czegoś takiego.
Po drugie, słowa te ukazują, że nadchodzi „godzina”, w której Jezus zostanie wydany w ręce grzesznych ludzi. Jednak w Ewangelii św. Jana ta godzina nie jest dla Jezusa godziną wstydu i hańby; przeciwnie, jest godziną całkowitego triumfu nad grzechem i śmiercią. Wiemy, że z perspektywy świata godzina Jego pojmania, prześladowania i ukrzyżowania jawi się publicznie jako czas grozy i hańby dla Jezusa. Wydaje się, że On przegrał, a faryzeusze zwyciężyli. Jednak z perspektywy Boga, która jest jedyną prawdziwą perspektywą, Jezus odnosi chwalebny triumf. W istocie Ojciec ostatecznie dopuszcza, by złość faryzeuszów stała się narzędziem uwielbienia Jezusa przez cierpienia, które zniósł On w tej godzinie. Z Bożej perspektywy Jego godzina nie staje się godziną klęski, lecz godziną ostatecznego zwycięstwa.
Rozważ dziś nadchodzącą godzinę Jezusa. Wkrótce wkroczymy w chwałę Wielkiego Tygodnia i po raz kolejny będziemy rozważać to, że Ojciec rzeczywiście dopuścił, by Jezus doświadczył najokrutniejszego cierpienia i śmierci, jakie można sobie wyobrazić. Staniemy wobec pozornego zgorszenia Jego pojmaniem i złudnego zwycięstwa ówczesnych przywódców kierujących się złością. Ich zwycięstwo jest jednak tylko złudzeniem, ponieważ Ojciec, dopuszczając do tego, miał inne zamiary. Zacznij przygotowywać się do tego corocznego świętowania godziny Jezusa i wejdź w nie z największą ufnością i wiarą.
Mój chwalebny Panie, wielbię Cię za Twoją mądrość i moc i raduję się doskonałą wolą Ojca w niebie. Ojciec posłał Cię z misją odkupienia i zbawienia i pozwolił, abyś ostatecznie cierpiał i umarł. Jednak przez to cierpienie odniósł ostateczne zwycięstwo nad śmiercią i wszelkim złem. Daj mi wiarę, abym całym sercem poznał tę prawdę i w nią uwierzył. Pobłogosław ten nadchodzący Wielki Tydzień, drogi Panie, i pozwól mi radować się Twoim chwalebnym zwycięstwem. Jezu, ufam Tobie.
Nieustanna obecność Boga
Wtorek V tygodnia Wielkiego Postu
„Ten, który Mnie posłał, jest ze Mną. Nie pozostawił Mnie samego”. J 8:29
Większość małych dzieci pozostawionych zupełnie samych w domu zareagowałaby lękiem. Potrzebują wiedzieć, że rodzice są w pobliżu. Myśl o przebywaniu gdzieś zupełnie samemu jest dla nich przerażająca. Równie przerażające byłoby dla dziecka zgubienie się w sklepie lub innym miejscu publicznym. Dzieci potrzebują poczucia bezpieczeństwa, które daje bliskość rodzica.
Tak samo jest w życiu duchowym. Jeśli w swoim wnętrzu czujemy, że jesteśmy zupełnie sami, możemy reagować lękiem. Poczucie wewnętrznego opuszczenia przez Boga jest przerażające. Kiedy jednak przeciwnie, czujemy, że Bóg jest w nas głęboko obecny i żywy, zostajemy bardzo umocnieni, by stawiać czoła życiu z odwagą i radością.
Takie było doświadczenie Jezusa w powyższym fragmencie, w którym wiele mówi On o swojej relacji z Ojcem. To Ojciec posłał Jezusa na świat, aby wypełnił swoją misję, a Jezus potwierdza, że Ojciec nie pozostawi Go samego. Jezus to mówi, wie o tym i doświadcza błogosławieństwa tej relacji w swoim ludzkim i Boskim Sercu.
To samo można powiedzieć o każdym z nas. Najpierw musimy sobie uświadomić, że Ojciec nas posłał. Każdy z nas ma w życiu misję. Czy zdajesz sobie z tego sprawę? Czy masz świadomość, że masz bardzo konkretną misję i powołanie od Boga? Tak, mogą one obejmować zupełnie zwyczajne dziedziny życia, takie jak obowiązki domowe, codzienny trud pracy, budowanie więzi rodzinnych i tym podobne. Nasza codzienność jest pełna zwyczajnych czynności, które składają się na wypełnianie woli Boga.
Być może już teraz w pełni żyjesz zgodnie z wolą Boga wobec twojego życia. Możliwe jest jednak również, że Bóg chce od ciebie czegoś więcej. Ma dla ciebie plan i jest to misja, której nie powierzył nikomu innemu. Może ona wymagać od ciebie zrobienia kroku w wierze, okazania odwagi, wyjścia poza strefę komfortu albo zmierzenia się z jakimś lękiem. Jakkolwiek by było, Bóg ma dla ciebie misję.
Pocieszająca wiadomość jest taka, że Bóg nie tylko nas posyła, ale także pozostaje z nami. Nie zostawił nas samych z zadaniem wypełnienia misji, którą nam powierzył. Obiecał nam swoją nieustanną pomoc w tym, co najistotniejsze.
Rozważ dziś misję, którą otrzymał Jezus: misję złożenia swojego życia w ofierze. Zastanów się także nad tym, jak Bóg chce, abyś wraz z Chrystusem wypełniał tę samą misję ofiarnej miłości i daru z siebie. Być może już żyjesz nią całym sercem, a być może potrzebujesz nowego ukierunkowania. Powiedz jej „tak” z odwagą i ufnością, a Bóg będzie ci towarzyszył na każdym kroku.
Panie, który składasz siebie w ofierze, mówię „tak” doskonałemu planowi, jaki masz dla mojego życia. Cokolwiek on oznacza, przyjmuję go bez wahania, drogi Panie. Wiem, że zawsze jesteś ze mną i że nigdy nie pozostaję w osamotnieniu. Jezu, ufam Tobie.
Wolność od grzechu
Środa V tygodnia Wielkiego Postu
Jezus im odpowiedział: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. Niewolnik nie pozostaje w domu na zawsze, lecz syn pozostaje na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni”. Jan 8:34–36
Jezus chce cię wyzwolić, ale czy ty chcesz odzyskać wolność? Na poziomie intelektualnym odpowiedź na to pytanie powinna być łatwa. Oczywiście, że chcesz wolności! Któż by jej nie chciał? Jednak w praktyce trudniej odpowiedzieć na to pytanie. W rzeczywistości wielu ludziom bardzo wygodnie żyje się w grzechu. Grzech daje zwodnicze zadowolenie, od którego trudno się odwrócić. Grzech może sprawić, że w danej chwili „czujesz się” dobrze, choć na dłuższą metę pozbawia cię wolności i radości. A jednak tak często ta chwilowa „satysfakcja” wystarcza wielu ludziom, by wciąż do niego wracali.
A jak jest z tobą? Czy chcesz wolności, aby żyć jako syn lub córka Boga Najwyższego? Jeśli odpowiadasz „tak”, przygotuj się na to, że będzie to bolesne, a jednak przyniesie radość. Przezwyciężenie grzechu wymaga oczyszczenia. Proces „porzucania” grzechu wymaga prawdziwej ofiary i zaangażowania. Wymaga zwrócenia się do Pana z całkowitą ufnością i oddaniem. Czyniąc to, doświadczasz swego rodzaju umierania dla siebie, dla swoich namiętności i dla własnej egoistycznej woli. To boli, przynajmniej na poziomie twojej upadłej ludzkiej natury. Jest jednak jak operacja, której celem jest usunięcie nowotworu lub jakiegoś zakażenia. Sama operacja może boleć, ale jest jedynym sposobem uwolnienia się od choroby, na którą cierpisz. Syn jest Boskim Chirurgiem, a wyzwala cię przez własne cierpienie i śmierć. Ukrzyżowanie i śmierć Jezusa przyniosły światu życie. Jego śmierć zniszczyła chorobę grzechu, a nasze dobrowolne przyjęcie lekarstwa, którym jest Jego śmierć, oznacza, że musimy pozwolić Mu przez Jego śmierć zniszczyć w nas chorobę grzechu. Musi ona zostać, że tak powiem, „wycięta” i usunięta przez naszego Pana.
Wielki Post to czas, w którym bardziej niż kiedykolwiek trzeba uczciwie przyjrzeć się swojemu grzechowi, aby rozpoznać to, co trzyma cię w niewoli, i zaprosić Boskiego Lekarza, by wszedł w twoje rany i cię uzdrowił. Nie pozwól, by Wielki Post minął bez szczerego, gruntownego rachunku sumienia i płynącego z całego serca żalu za grzechy. Pan pragnie twojej wolności! Zapragnij jej również i wejdź na drogę oczyszczenia, aby uwolnić się od ciężkich brzemion.
Zastanów się dziś nad swoim stosunkiem do własnych grzechów. Po pierwsze, czy potrafisz z pokorą przyznać się do swojego grzechu? Nie usprawiedliwiaj swoich grzechów ani nie obwiniaj kogoś innego. Zmierz się z nimi i uznaj je za własne. Po drugie, wyznaj swoje grzechy. Zastanów się nad swoim stosunkiem do sakramentu pokuty i pojednania. To sakrament wolności. To naprawdę bardzo proste. Wystarczy przystąpić do spowiedzi, przyznać się do wszystkich swoich grzechów, wyrazić żal i przyjąć wyzwolenie. Jeśli sprawia ci to trudność, to bardziej ufasz własnemu lękowi niż prawdzie. Po trzecie, raduj się wolnością, którą ofiaruje ci Syn Boży. To dar przewyższający wszystko, na co zasługujemy. Rozważaj te trzy sprawy dziś i przez resztę Wielkiego Postu, a twoja Wielkanoc będzie czasem prawdziwego dziękczynienia!
Panie, naprawdę pragnę uwolnienia od wszelkiego grzechu, abym mógł żyć w wolności Twojego dziecka. Pomóż mi, drogi Panie, ze szczerością i otwartością zmierzyć się z moim grzechem. Daj mi odwagę potrzebną do wyznania mojego grzechu w sakramencie pokuty i pojednania, abym mógł radować się wszystkim, czym mnie obdarzyłeś przez swoje cierpienie i śmierć. Jezu, ufam Tobie.
Niszczycielska siła słów
Czwartek V tygodnia Wielkiego Postu
Jezus powiedział do Żydów: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli ktoś zachowa moje słowo, nigdy nie ujrzy śmierci”. Żydzi powiedzieli więc do Niego: „Teraz jesteśmy pewni, że jesteś opętany”. Jan 8:51–52
Trudno sobie wyobrazić coś gorszego, co można by powiedzieć o Jezusie. Czy naprawdę uważali, że był opętany przez złego ducha? Wydaje się, że tak. Jakże smutne i osobliwe są takie słowa o Synu Bożym. Oto sam Bóg, w osobie Jezusa, daje obietnicę życia wiecznego. Objawia świętą Prawdę, że posłuszeństwo Jego Słowu jest drogą do wiecznego szczęścia i że każdy potrzebuje poznać tę Prawdę i nią żyć. Jezus mówi o tym swobodnie i otwarcie, lecz odpowiedź niektórych słuchaczy na to przesłanie jest głęboko rozczarowująca, oszczercza i złośliwa.
Trudno wiedzieć, co działo się w ich umysłach, że skłoniło ich to do wypowiedzenia takich słów. Być może zazdrościli Jezusowi, a może po prostu byli bardzo zdezorientowani. Tak czy inaczej, powiedzieli coś bardzo krzywdzącego.
Takie stwierdzenie wyrządzało krzywdę nie tyle Jezusowi, ile im samym, a także ludziom wokół Niego. Sam Jezus potrafił poradzić sobie ze wszystkim, co o Nim mówiono, lecz inni tego nie potrafili. Ważne jest, by zrozumieć, że nasze własne słowa mogą wyrządzić wielką krzywdę nam samym i innym.
Przede wszystkim ich słowa zaszkodziły im samym. Wypowiadając tak błędne stwierdzenie publicznie, wkraczają na drogę uporu. Trzeba wielkiej pokory, aby później wycofać takie stwierdzenie. Podobnie jest z nami. Kiedy wypowiadamy coś, co krzywdzi drugiego człowieka, trudno nam to odwołać. Trudno później przeprosić i uleczyć zadaną przez nas ranę. Szkoda dotyka przede wszystkim naszego własnego serca, ponieważ trudno nam porzucić nasz błąd i z pokorą pójść naprzód. Musimy jednak to zrobić, jeśli chcemy naprawić wyrządzoną szkodę.
Po drugie, ta wypowiedź zaszkodziła również tym, którzy jej słuchali. Niektórzy mogli odrzucić to złośliwe stwierdzenie, ale inni mogli zacząć je rozważać i zastanawiać się, czy Jezus rzeczywiście był opętany. W ten sposób zostały zasiane ziarna zwątpienia. Wszyscy musimy zdawać sobie sprawę, że nasze słowa wpływają na innych, i starać się wypowiadać je z największą rozwagą i miłością.
Zastanów się dziś nad własnymi słowami. Czy zdarzyło ci się powiedzieć innym coś, co teraz uznajesz za błędne lub wprowadzające w błąd? Jeśli tak, czy były z twojej strony starania, by naprawić wyrządzoną szkodę przez odwołanie swoich słów i przeprosiny? Zastanów się również nad tym, jak łatwo dać się wciągnąć w złośliwe rozmowy innych. Czy takie rozmowy miały na ciebie wpływ? Jeśli tak, postanów nie dawać posłuchu takim błędom i szukaj sposobów, by mówić prawdę.
Panie wszelkiej Prawdy, daj mi łaskę wypowiadania świętych słów, które zawsze oddają Ci chwałę i odzwierciedlają odwieczne Prawdy żywe w Twoim Sercu. Pomóż mi również dostrzegać kłamstwa, które otaczają mnie w tym świecie grzechu. Niech Twoje Serce odsieje błędy i pozwoli, by w moim umyśle i sercu zasiewane były jedynie ziarna Prawdy. Jezu, ufam Tobie.
Zbliża się ukrzyżowanie
Piątek V tygodnia Wielkiego Postu
Żydzi porwali kamienie, aby ukamienować Jezusa. Jezus im odpowiedział: „Ukazałem wam wiele dobrych czynów pochodzących od mojego Ojca. Za który z nich chcecie Mnie ukamienować?” Jan 10:31–32
W miarę jak zbliżamy się do Wielkiego Tygodnia i Wielkiego Piątku, zaczynamy dostrzegać, że nienawiść do Jezusa narastała. Jak widzieliśmy we wczorajszym rozważaniu, nie ma to sensu. Nienawidzić Jezusa i pragnąć Go ukamienować to przejaw skrajnej nieracjonalności. A jednak tak właśnie się stało. Stopniowo przeciwnicy Jezusa nabierali śmiałości, aż nadszedł ów ostateczny dzień, w którym On oddał za nas swoje życie i dobrowolnie przyjął śmierć.
W ciągu najbliższych dwóch tygodni warto zmierzyć się wprost z tą nieracjonalnością i prześladowaniem. Warto dostrzec nienawiść tak wielu ludzi i nazwać ją po imieniu. Nie, nie jest to przyjemna myśl, ale taka jest rzeczywistość. Taki jest świat, w którym żyjemy. I jest to rzeczywistość, z którą wszyscy zmierzymy się w swoim życiu.
Stawiając czoła złu i prześladowaniu, powinniśmy postępować tak jak Jezus. On stawiał im czoła bez lęku. Stawiał im czoła z prawdą i nigdy nie przyjmował kłamstw ani oszczerstw, którymi tak wielu Go obrzucało.
Prawda jest taka, że im bardziej zbliżamy się do Boga, tym większe prześladowanie i nienawiść napotkamy. I znów może nam się to wydawać pozbawione sensu. Łatwo jest myśleć, że jeśli jesteśmy blisko Boga i dążymy do świętości, wszyscy będą nas kochać i chwalić. Ale tak nie było w przypadku Jezusa i tak nie będzie również w naszym przypadku.
Jednym z kluczy do świętości jest niewzruszone trwanie w prawdzie pośród prześladowań, cierpienia, trudności i smutku. Zawsze pojawia się pokusa, by myśleć, że musimy robić coś złego, kiedy sprawy nie układają się po naszej myśli. Łatwo się pogubić w obliczu kłamstw i oszczerstw, którymi świat nas obrzuca, gdy próbujemy stawać w obronie dobra i prawdy. Pośród naszych własnych krzyży Bóg chce od nas między innymi tego, byśmy oczyszczali naszą wiarę i postanowili mocno trwać przy Jego Słowie i Prawdzie.
Kiedy stajemy wobec jakiegoś krzyża lub prześladowania, może to być jak uderzenie w głowę. Możemy czuć się oszołomieni i ulec panice oraz lękowi. Ale właśnie w takich chwilach, bardziej niż kiedykolwiek, musimy trwać niewzruszenie. Musimy zachować pokorę, a zarazem głębokie przekonanie o prawdziwości wszystkiego, co Bóg nam powiedział i objawił. To pogłębia naszą zdolność do ufania Bogu we wszystkim. Łatwo mówić, że ufamy Bogu, kiedy życie jest łatwe; trudno Mu zaufać, gdy krzyż, z którym się mierzymy, jest naprawdę ciężki.
Rozważ dziś, że niezależnie od tego, jaki jest twój krzyż, jest on darem od Boga, ponieważ Bóg pragnie cię przez niego umocnić dla jakiegoś większego celu. Jak święty Jan Paweł II Wielki wielokrotnie powtarzał podczas swojego pontyfikatu: „Nie lękajcie się!” Staw czoła swoim lękom i pozwól Bogu przemieniać cię pośród nich. Jeśli tak uczynisz, odkryjesz, że twoje największe życiowe zmagania okazują się w istocie największymi błogosławieństwami.
Mój odważny Panie, gdy zbliżamy się do wspomnienia Twojego cierpienia i śmierci, pomóż mi zjednoczyć moje krzyże z Twoim krzyżem. Pomóż mi dostrzegać w moich codziennych zmaganiach Twoją obecność i moc. Pomóż mi zobaczyć cel, jaki masz dla mnie pośród tych wyzwań. Jezu, ufam Tobie.
Jeden człowiek powinien umrzeć
Sobota V tygodnia Wielkiego Postu
Lecz jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był arcykapłanem, powiedział do nich: „Wy nic nie wiecie i nie bierzecie pod uwagę, że lepiej jest dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, tak by cały naród nie zginął”. Jan 11:49–50
Podobnie jak we wczorajszym rozważaniu, ważne jest, abyśmy zaczęli skupiać uwagę na cierpieniu i śmierci Jezusa. W najbliższą niedzielę rozpoczyna się Wielki Tydzień, jest to więc ten czas w roku, kiedy Bóg chce, byśmy uważnie wpatrywali się w Jego Krzyż. Ważne jest, aby spojrzeć na niego z każdej strony, spróbować zrozumieć, co się działo, co przeżywał Jezus, co przeżywali uczniowie, a nawet co przeżywali faryzeusze i arcykapłani.
W przytoczonej powyżej dzisiejszej Ewangelii poznajemy sposób myślenia arcykapłana Kajfasza. Jego słowa są interesujące, ponieważ są zarazem smutne i prorocze. Wraz z pozostałymi arcykapłanami i faryzeuszami zaczynał on planować śmierć Jezusa i knuć przeciw Niemu. Warto jednak przyjrzeć się temu, co najwyraźniej kierowało Kajfaszem i pozostałymi.
Jezus zyskiwał popularność, a oni obawiali się, że doprowadzi ona do niepokojów w relacjach z Rzymianami. Zazdrościli Mu także tego, że przyciągnął tak wielu ludzi. Kajfasz przedstawia więc przewrotną argumentację, że lepiej, aby umarł jeden człowiek, niż żeby zginął cały lud. Innymi słowy, zdawał się uważać, że skoro Jezus staje się tak popularny, a ludzie słuchają Go bardziej niż arcykapłanów i faryzeuszy, lepiej usunąć ten „problem”, aby wszystko mogło wrócić do dawnego porządku.
Pokazuje to, że faryzeusze bardziej troszczyli się o siebie i swoją pozycję niż o Prawdę. Zdumiewające, że jednym z ich zarzutów wobec Jezusa było to, iż czynił zbyt wiele znaków i cudów. Jakież to dziwne. Gdyby arcykapłanom i faryzeuszom zależało na Prawdzie, dostrzegliby również chwałę i Boski autorytet Jezusa, uwierzyliby w Niego i poszliby za Nim. Nie potrafili jednak przełknąć własnej pychy i przyjąć wezwania, by iść za kimś innym, zamiast kierować się wyłącznie sobą. Nie potrafili zrezygnować ze swojej pozycji władzy.
Często dostrzegamy to samo w naszym codziennym życiu. Chcemy być w centrum uwagi. I tak często, gdy widzimy, że komuś innemu dobrze się wiedzie lub że ktoś otrzymuje pochwały, może ogarnąć nas zazdrość. A nasza zazdrość często może przerodzić się w zawiść. Zawiść oznacza, że dobro drugiego człowieka budzi w nas gniew i smutek. Możemy się tym zadręczać i pragnąć, by temu człowiekowi się nie powiodło.
Ideałem jest być jednym z tych wiernych uczniów Jezusa. Szczególnie ważne jest, by rozważać to w nadchodzącym tygodniu, gdy będziesz świadkiem narastającej wrogości wobec naszego Pana. Jaka byłaby twoja postawa, gdyby przyszło ci tam być? Czy nadal trwać przy Jezusie mimo ataków ze strony innych? Czy w miarę narastania wrogości wobec Jezusa twoją odpowiedzią byłoby odsunięcie się od Niego, czy też zbliżenie się do Niego w miłości i oddaniu?
Zastanów się dziś nad zbliżającym się wspomnieniem prześladowania naszego Pana. Zacznij rozważać liczne reakcje i przeżycia ludzi podczas tamtego pierwszego Wielkiego Tygodnia. Postaw się na ich miejscu i spróbuj przeżyć ten czas z Jezusem. Chodzi o to, byśmy w Wielki Piątek znaleźli się tam, u stóp Krzyża, przy Nim, z miłością i odwagą, trwając przy Nim i kochając Go na każdym kroku tej drogi.
Mój prześladowany Panie, obym w nadchodzącym Wielkim Tygodniu szedł za Tobą. Obym miał miłość potrzebną do tego, by kochać Cię także w Twoim odrzuceniu i bólu. Pomóż mi wyzbyć się wszelkiej zawiści i egoizmu oraz dostrzegać Cię szczególnie w cierpieniach innych ludzi i w ich dobroci. Jezu, ufam Tobie.
Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book
