मराठी

प्रायश्चित्तकाळाचा दुसरा आठवडा

प्रकाशासारखे शुभ्र होणे

उपवासकाळातील दुसरा रविवार (वर्ष अ)

येशूने पेत्र, याकोब आणि त्याचा भाऊ योहान यांना सोबत घेतले आणि फक्त त्या तिघांना एका उंच डोंगरावर नेले. त्यांच्यासमोर त्याचे रूपांतर झाले. त्याचा चेहरा सूर्यासारखा चमकला आणि त्याचे वस्त्र प्रकाशासारखे शुभ्र झाले. मत्तय 17:1–2

वरचे “प्रकाशासारखे शुभ्र” हे शब्द किती विलक्षण आहेत! एखादी गोष्ट “प्रकाशासारखी शुभ्र” असते, म्हणजे ती किती शुभ्र असेल?

उपवासकाळाच्या या दुसऱ्या आठवड्यात, पेत्र, याकोब आणि योहान यांच्या डोळ्यांसमोर येशूचे रूपांतर झाल्याचे आशादायी दृश्य आपल्यासमोर येते. देवाचा पुत्र आणि परमपवित्र त्रैक्यातील दुसरी दैवी व्यक्ती या नात्याने त्याचे जे शाश्वत गौरव आणि तेज आहे, त्याची एक छोटीशी झलक त्यांना पाहायला मिळते. ते थक्क होतात, विस्मयाने भारावून जातात आणि त्यांची अंतःकरणे अपार आनंदाने भरून जातात. येशूचा चेहरा सूर्यासारखा चमकतो. त्याची वस्त्रे इतकी शुभ्र, इतकी निर्मळ आणि इतकी तेजस्वी होतात की, कल्पना करता येईल अशा सर्वांत तेजस्वी आणि निर्मळ प्रकाशासारखी ती झळाळतात.

हे का घडले? येशूने असे का केले आणि या तीन प्रेषितांना हा गौरवशाली प्रसंग पाहू का दिला? आणखी खोलवर विचार केला तर, उपवासकाळाच्या सुरुवातीलाच आपण या प्रसंगावर चिंतन का करतो?

सोप्या शब्दांत सांगायचे तर, उपवासकाळ हा आपल्या जीवनाचे परीक्षण करण्याचा आणि आपली पापे अगदी स्पष्टपणे पाहण्याचा काळ आहे. जीवनाच्या गोंधळातून क्षणभर थांबून आपण ज्या वाटेवर चाललो आहोत, तिचा पुन्हा विचार करण्यासाठी दरवर्षी आपल्याला हा काळ दिला जातो. आपल्या पापांकडे पाहणे कठीण जाऊ शकते. त्यामुळे मन खिन्न होऊ शकते आणि उदासीला बळी पडण्याचा, आशा गमावण्याचा, इतकेच नव्हे तर पूर्ण निराशेत बुडण्याचाही मोह होऊ शकतो. पण निराशेला शरण जाण्याच्या मोहावर मात केली पाहिजे. आपल्या पापांकडे दुर्लक्ष करून नव्हे, तर आपली दृष्टी देवाच्या सामर्थ्याकडे आणि गौरवाकडे वळवून आपण या मोहावर मात करतो.

येशूचे दुःखसहन आणि मृत्यू यांना सामोरे जाण्याची तयारी करताना या तीन प्रेषितांना आशा मिळावी म्हणून त्यांना येशूचे रूपांतर पाहायला मिळाले. येशू त्यांची पापे स्वतःवर घेणार होता आणि त्यांचे परिणाम सोसणार होता. हे पाहण्यास ते तयार व्हावेत म्हणून त्यांना गौरवाची ही झलक आणि आशा देण्यात आली.

आशेशिवाय पापाला सामोरे गेलो, तर आपला विनाश अटळ आहे. पण येशू कोण आहे आणि त्याने आपल्यासाठी काय केले आहे, हे स्मरणात ठेवून आपण पापाला—म्हणजे आपल्या स्वतःच्या पापाला—सामोरे गेलो, तर त्यातून आपण निराशेकडे नव्हे, तर विजय आणि गौरवाकडे जाऊ.

प्रेषितांनी आपल्या डोळ्यांसमोर येशूचे रूपांतर होताना पाहिले, तेव्हा त्यांनी स्वर्गातून एक वाणी ऐकली: “हा माझा प्रिय पुत्र आहे. याच्यावर मी अत्यंत संतुष्ट आहे; याचे ऐका” (मत्तय 17:5b). पित्याने हे शब्द येशूविषयी उच्चारले, पण आपल्यापैकी प्रत्येकाविषयीही हेच म्हणावे, अशी त्याची इच्छा आहे. रूपांतरात आपल्या जीवनाचे अंतिम ध्येय आपल्याला दिसले पाहिजे. पित्याची इच्छा आहे की त्याने आपली सर्व पापे दूर करून आपल्याला अत्यंत शुभ्र प्रकाशात रूपांतरित करावे आणि त्याचा खरा पुत्र किंवा खरी कन्या होण्याचा मोठा सन्मान आपल्याला द्यावा. याची आपल्याला अंतःकरणापासून खात्री असली पाहिजे.

आज आपल्या पापांवर चिंतन करा. पण तसे करताना रूपांतरात प्रकट झालेल्या आपल्या दैवी प्रभूच्या गौरवशाली स्वरूपावरही चिंतन करा. पवित्रतेची ही देणगी आपल्यापैकी प्रत्येकाला देण्यासाठी तो आला. हेच आपले पाचारण आहे. हाच आपला सन्मान आहे. असेच आपण घडले पाहिजे. त्यासाठी एकच मार्ग आहे: देवाला आपल्या जीवनातील प्रत्येक पापापासून आपल्याला शुद्ध करू द्यावे आणि त्याच्या कृपेच्या गौरवशाली जीवनात आपल्याला सामावून घेऊ द्यावे.

हे रूपांतरित झालेल्या माझ्या प्रभू, ज्या जीवनासाठी आम्हा सर्वांना पाचारण केले आहे, त्या जीवनाच्या सौंदर्याची साक्ष तुझ्या प्रेषितांना देता यावी, म्हणून तू त्यांच्या डोळ्यांसमोर तेजाने झळकलास. या उपवासकाळात मला माझ्या पापांना धैर्याने सामोरे जाण्यास मदत कर. तुझ्यावर आणि केवळ क्षमा करण्याच्याच नव्हे, तर माझे रूपांतर करण्याच्याही तुझ्या सामर्थ्यावर मला भरवसा ठेवता येऊ दे. तुझ्या दैवी जीवनाच्या गौरवात मला अधिक पूर्णपणे सहभागी होता यावे, म्हणून पूर्वी कधी नव्हे इतक्या पूर्णपणे मला पापाला मरू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


गौरवमय रूपांतर

उपवासकाळातील दुसरा रविवार (वर्ष ब)

येशूने पेत्र, याकोब आणि योहान यांना आपल्याबरोबर घेतले आणि इतरांपासून दूर एका उंच डोंगरावर नेले. त्यांच्यासमोर त्याचे रूपांतर झाले आणि त्याची वस्त्रे लखलखीत पांढरी झाली. पृथ्वीवर कपडे धुणारा कोणीही ती इतकी पांढरी करू शकला नसता. मार्क 9:2–3

येशूच्या अनेक शिकवणी स्वीकारणे पुष्कळांना कठीण गेले. आपल्या शत्रूंवर प्रेम करा, आपला क्रूस उचलून माझ्या मागे या, दुसऱ्यासाठी आपला प्राण द्या, या त्याच्या आज्ञांचे पालन करणे आणि परिपूर्णतेच्या त्याच्या हाकेला प्रतिसाद देणे मुळीच सोपे नव्हते. म्हणून शुभवर्तमानाची आव्हाने स्वीकारण्यास आपणा सर्वांना मदत व्हावी, यासाठी येशूने पेत्र, याकोब आणि योहान यांना निवडले आणि तो खरोखर कोण आहे, याचे ओझरते दर्शन त्यांना घडवले. त्याने त्यांना आपल्या महानतेची आणि गौरवाची झलक दाखवली. ते दृश्य त्यांच्या स्मरणात नक्कीच राहिले. आपल्या प्रभूच्या पवित्र अपेक्षा पूर्ण करताना जेव्हा जेव्हा त्यांना खचून जाण्याचा किंवा निराशेला शरण जाण्याचा मोह झाला, तेव्हा तेव्हा त्या दृश्याने त्यांना आधार दिला.

आठवा, रूपांतराच्या आधी येशूने आपल्या शिष्यांना सांगितले होते की त्याला दुःख सोसावे लागेल आणि मरावे लागेल, आणि त्यांनीही त्याच्या पावलांवर पाऊल ठेवून चालले पाहिजे. म्हणून येशूने त्यांना आपल्या अकल्पनीय गौरवाची झलक दाखवली. देवाचा गौरव आणि तेज खरोखरच कल्पनेपलीकडचे आहे. त्याचे सौंदर्य, वैभव आणि तेज पूर्णपणे समजून घेणे शक्य नाही. स्वर्गात येशूला समोरासमोर पाहू, तेव्हाही आपण देवाच्या गौरवाच्या अगम्य रहस्यात अनंतकाळ अधिकाधिक खोलवर जात राहू.

त्या तीन प्रेषितांना येशूच्या गौरवाचे दर्शन घेण्याचे भाग्य लाभले, तसे आपल्याला लाभलेले नाही. तरीही त्यांच्या अनुभवाचा लाभ आपल्यालाही व्हावा म्हणून तो अनुभव आपल्याला चिंतनासाठी दिला आहे. ख्रिस्ताचा गौरव आणि तेज केवळ डोळ्यांना दिसणारे नाही, तर ते मुळातच एक आध्यात्मिक वास्तव आहे. म्हणून तो आपल्यालाही आपल्या गौरवाची झलक दाखवू शकतो. आयुष्यात काही प्रसंगी येशू आपले सांत्वन करतो आणि तो खरोखर कोण आहे याची स्पष्ट जाणीव आपल्या अंतःकरणात जागवतो. प्रार्थनेतून तो आपल्याला स्वतःची ओळख करून देतो, विशेषतः जेव्हा आपण काहीही राखून न ठेवता त्याच्या मागे जाण्याचा ठाम निर्णय घेतो. असा अनुभव रोज येईलच असे नाही; पण श्रद्धेद्वारे ही देणगी तुम्हाला कधी लाभली असेल, तर जीवनात कठीण प्रसंग येतील तेव्हा तिची आठवण करा.

आज स्वर्गात आपल्या संपूर्ण गौरवाने झळकणाऱ्या येशूचे चिंतन करा. जीवनात निराश होण्याचा किंवा शंका घेण्याचा मोह होईल तेव्हा, किंवा येशू आपल्याकडून फारच जास्त अपेक्षा करतो असे वाटेल तेव्हा, ते रूप आठवा. येशू खरोखर कोण आहे, याची स्वतःला आठवण करून द्या. त्या प्रेषितांनी काय पाहिले आणि काय अनुभवले, याची कल्पना करा. त्यांचा अनुभव तुमचाही होऊ द्या, म्हणजे आपला प्रभू जिथे नेईल तिथे त्याच्या मागे जाण्याचा निर्णय तुम्हाला दररोज घेता येईल.

हे माझ्या रूपांतरित प्रभू, तुझा गौरव खरोखरच माझ्या आकलनापलीकडचा आहे. तुझा गौरव आणि तेज यांची पूर्ण कल्पनाही मला कधी करता येणार नाही. माझ्या अंतःकरणाची दृष्टी नेहमी तुझ्यावर खिळलेली राहू दे. निराश होण्याचा मोह होईल तेव्हा तुझ्या रूपांतराचे स्मरण मला बळ देवो. हे माझ्या प्रभू, मी तुझ्यावर प्रेम करतो आणि माझी सारी आशा तुझ्यावर ठेवतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


रूपांतराचा आनंद

प्रायश्चित्तकाळातील दुसरा रविवार (वर्ष क)

पेत्र येशूला म्हणाला, “गुरुजी, आपण येथे आहोत हे चांगले आहे. आपण तीन मंडप उभारू या: एक आपल्यासाठी, एक मोशेसाठी आणि एक एलियासाठी.” लूक 9:33

पेत्र अतिशय उत्साहित झाला होता. कदाचित यापूर्वी तो कधीच इतका उत्साहित झाला नसेल. खरे तर, तो उत्साहित झाला होता एवढेच म्हणणे निश्चितच अपुरे ठरेल. तो भारावून गेला होता, असे म्हणणे अधिक योग्य ठरेल! का बरे? कारण त्याला नुकतीच देवाच्या गौरवाची आणि तेजाची एक छोटीशी झलक दिसली होती!

हा येशूच्या रूपांतराचा प्रसंग आहे. येशू पेत्र, याकोब आणि योहान यांना घेऊन एका उंच पर्वतावर गेला. पुढे काय घडणार आहे, याची त्या तीन प्रेषितांना काहीच कल्पना नव्हती. वाटेत बहुधा ते मनातल्या मनात कुरकुर करत असतील: आपल्याला हा पर्वत का चढावा लागतोय? पण हा पर्वत म्हणजे स्वर्गाच्या दिशेने चढत जाणाऱ्या आपल्या प्रवासाचे प्रतीक आहे. तिथवर पोहोचण्यासाठी एकाग्रता, जिद्द, निष्ठा आणि दृढ निश्चय लागतो. ते एक उंच ठिकाण आहे, जीवनातल्या रोजच्या घडामोडींपासून दूर.

पर्वताची कठीण चढण चढत असताना ते अचानक थबकले, विस्मयाने थक्क झाले. त्यांच्या डोळ्यांसमोर येशूचे रूप तेजोमय झाले. त्याची वस्त्रे इतकी शुभ्र झाली की अशी शुभ्रता त्यांनी यापूर्वी कधीच पाहिली नव्हती. आणि त्यांच्यासमोर मोशे, महान नियमदाता, आणि एलिया, महान संदेष्टा, हे येशूशी बोलत होते.

त्या वेळी पेत्राच्या मनात काय चालले होते? तो काय अनुभवत होता? त्याला देवाच्या गौरवाची व तेजाची एक छोटीशी झलक दिसत होती. त्या क्षणापर्यंत येशूने आपले देवत्व आड ठेवले होते; आता त्याने तो पडदा किंचित बाजूला केला. आणि तो पडदा बाजूला होताच त्याचे देवत्व अशा तेजाने झळकले की ते तेज या जगात मावणेही शक्य नव्हते. पेत्र, याकोब आणि योहान यांना काय विचार करावा हेच सुचेना. पण पेत्र एकदम उद्गारला की त्याला तीन मंडप उभारायचे आहेत: एक येशूसाठी, एक मोशेसाठी आणि एक एलियासाठी! कारण त्या क्षणभराच्या अनुभवातून तिथेच कायमचे राहावे अशी इच्छा त्याच्या मनात जागी झाली होती.

मग येशूने या प्रेषितांना आपल्या गौरवाचा इतका अल्पकाळ अनुभव का दिला? कारण पुढच्या वाटचालीत त्यांना त्याच्या चांगुलपणाच्या त्या अनुभवाची गरज भासणार होती. आपले अंतिम ध्येय काय आहे, हे त्यांना सदैव लक्षात ठेवायचे होते. पुढे अनेक क्रूस वाहताना आणि दुःखे सोसताना त्यांना हा अनुभव हृदयाशी जपून ठेवायचा होता. जीवनाचा डोंगर चढताना जे काही सोसावे लागेल, ते सोसणे सार्थ आहे, याची आठवण हा अनुभव त्यांना करून देणार होता. कारण शिखरावर इतका महान गौरव आहे की त्यापुढे त्यांना सोसावे लागणारे कोणतेही कष्ट फार मोठे ठरणार नाहीत.

त्यांच्यामार्फत देव आपल्यालाही हाच संदेश देऊ इच्छितो. त्यांनी घेतलेल्या या अनुभवाचे आपण चिंतन करावे आणि तो अनुभव आपणही अंतःकरणाने जाणून घेण्याचा प्रयत्न करावा, अशी त्याची इच्छा आहे. त्यामुळे आपणही मनापासून आपली वाटचाल पुढे चालू ठेवू शकू.

आज, प्रायश्चित्तकाळाच्या प्रारंभी, देवाच्या त्या गौरवाचे चिंतन करा, ज्याच्यामुळे आपण वाहतो ते सारे क्रूस वाहणे सार्थ ठरते. पेत्र, याकोब आणि योहान यांच्या अनुभवातून प्रेरणा घ्या आणि तो अनुभव आपलासा करण्याचा प्रयत्न करा. देवाच्या गौरवात सांत्वन शोधा आणि हे कधीही विसरू नका की चिकाटीने वाटचाल करणाऱ्या सर्वांना देवाने दिलेले हे अंतिम वचन आहे.

हे माझ्या रूपांतरित प्रभू, तुझ्या गौरवाने आणि तेजाने माझे सांत्वन होऊ दे. या गौरवावर माझी श्रद्धा राहू दे आणि माझ्यासमोरच्या अडचणींना व आव्हानांना तोंड देत पुढे जाताना त्याचे स्मरण माझ्या मनात सदैव राहू दे. या वाटेवर तू माझ्या पुढे चालतोस. मी फक्त तुझ्यावर विश्वास ठेवला, तर तू मला माझ्या प्रवासात मार्ग दाखवशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर खरोखर विश्वास आहे!


कृतींचा न्याय करा, अंतःकरणाचा नाही

प्रायश्चित्तकाळातील दुसऱ्या आठवड्याचा सोमवार

“इतरांचा न्याय करणे थांबवा, म्हणजे तुमचाही न्याय केला जाणार नाही. इतरांना दोषी ठरवणे थांबवा, म्हणजे तुम्हालाही दोषी ठरवले जाणार नाही.” लूक 6:37

एखाद्या व्यक्तीला पहिल्यांदाच भेटल्यावर, तिच्याशी न बोलताही तिच्याबद्दल तुम्ही लगेच मत बनवले आहे का? कदाचित ती व्यक्ती थोडी फटकून वागते असे वाटले असेल, तिच्या चेहऱ्यावर फारसे भाव दिसले नसतील किंवा तिचे लक्ष दुसरीकडे होते असे वाटले असेल. स्वतःशी प्रामाणिक राहिलो, तर आपल्याला मान्य करावे लागेल की इतरांविषयी घाईघाईने मत बनवणे फार सोपे आहे. एखादी व्यक्ती अलिप्त किंवा तुटक वाटली, तिच्या चेहऱ्यावर आपुलकी दिसली नाही किंवा तिचे लक्ष दुसरीकडे होते असे वाटले, की तिच्यात नक्कीच काहीतरी बिनसले आहे असा निष्कर्ष आपण सहज काढतो.

इतरांविषयी कोणताही निकाल लावण्याची घाई अजिबात न करणे, हे मात्र कठीण आहे. परिस्थिती नीट माहीत नसताना त्यांच्याबद्दल वाईट निष्कर्ष न काढणे आणि त्यांच्याविषयी चांगलेच गृहीत धरणे, हेही तितकेच कठीण आहे.

याउलट, काही लोकांना उत्तम अभिनय जमतो. ते सफाईदारपणे आणि अदबीने वागतात. ते आपल्या नजरेला नजर देऊन हसतात, आपल्याशी हस्तांदोलन करतात आणि फार सौजन्याने वागतात. तिथून निघताना कदाचित तुमच्या मनात येईल, “वा, या व्यक्तीचं सगळंच किती छान जमलेलं आहे!”

या दोन्ही दृष्टिकोनांत अडचण अशी आहे की मुळातच एखाद्या व्यक्तीविषयी बरे किंवा वाईट ठरवण्याचा अधिकार आपल्याला नाही. कदाचित चांगली छाप पाडणारी व्यक्ती केवळ एखाद्या मुरलेल्या ‘राजकारण्या’सारखी असेल आणि लोकांना कसे भुरळ घालायचे हे तिला ठाऊक असेल. पण अशी भुरळ फसवी ठरू शकते.

येशूच्या या विधानाचा मुख्य मुद्दा असा आहे की आपण कोणत्याही प्रकारे इतरांचा न्याय करू नये, यासाठी प्रयत्न केला पाहिजे. तो अधिकार आपला नाही. चांगल्या आणि वाईटाचा न्याय करणारा देव आहे. अर्थात, चांगली कृत्ये आपण ओळखली पाहिजेत, ती दिसली की कृतज्ञ असले पाहिजे आणि त्यांत दिसणाऱ्या चांगुलपणाची प्रशंसाही केली पाहिजे. तसेच चुकीचे वर्तनही आपल्या लक्षात आले पाहिजे आणि गरज पडेल तेव्हा प्रेमाने ते सुधारण्यास मदत केली पाहिजे. पण कृतीचे मूल्यमापन करणे आणि व्यक्तीचा न्याय करणे या फार वेगळ्या गोष्टी आहेत. आपण त्या व्यक्तीचा न्याय करू नये; इतरांनीही आपला न्याय करावा किंवा आपल्याला दोषी ठरवावे, असे आपल्याला वाटत नाही. आपल्या मनात काय आहे आणि आपले हेतू काय आहेत, हे आपल्याला ठाऊक आहे असे इतरांनी गृहीत धरू नये, असे आपल्याला वाटते.

येशूच्या या विधानातून आपल्याला मिळणारा एक महत्त्वाचा धडा कदाचित असा आहे की इतरांचा न्याय न करणाऱ्या आणि त्यांना दोषी न ठरवणाऱ्या अधिक लोकांची जगाला गरज आहे. खरे मित्र कसे व्हावे आणि कोणतीही अट न घालता प्रेम कसे करावे, हे जाणणाऱ्या अधिक लोकांची आपल्याला गरज आहे. आणि अशा लोकांपैकी एक तुम्ही असावे, अशी देवाची इच्छा आहे.

आज यावर चिंतन करा: तुम्ही कितीदा इतरांचा न्याय करता? तुमच्या सभोवतालच्या लोकांना ज्या प्रकारच्या मैत्रीची गरज आहे, तशी मैत्री तुम्ही कितपत देऊ शकता? तुम्ही अशी मैत्री दिलीत, तर बहुधा इतरांकडूनही तुम्हाला तशीच मैत्री लाभेल. आणि अशा मैत्रीचा आशीर्वाद तुम्हा दोघांनाही मिळेल!

हे प्रभू, इतरांचा न्याय न करणारे हृदय मला दे. मला भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीवर पवित्र प्रेम करायला आणि तिचा स्वीकार करायला मला मदत कर. तिची चूक ममतेने पण ठामपणे सुधारण्यासाठी लागणारे प्रेम मला दे आणि वरवर जे दिसते त्यापलीकडे पाहून तू निर्माण केलेली ती व्यक्ती मला दिसू दे. मलाही इतरांचे खरे प्रेम आणि मैत्री लाभू दे, म्हणजे तू मला देऊ इच्छित असलेल्या प्रेमावर मला भरवसा ठेवता येईल आणि त्याचा आनंद घेता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अंतःकरणाने नम्र असणाऱ्यांचा गौरव

प्रायश्चित्तकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील मंगळवार

“जो कोणी स्वतःला उंच करील, त्याला नमवले जाईल; पण जो कोणी स्वतःला नमवील, त्याला उंच केले जाईल.” मत्तय 23:12

नम्रतेची वाट वरकरणी विरोधाभासी वाटते. आपण काय काय चांगले करतो हे सर्वांना कळू दिले, तरच आपल्याला मोठेपणा मिळेल, असे मानण्याचा मोह आपल्याला सहज होतो. आपली सर्वांत चांगली बाजू लोकांसमोर मांडावी आणि ती पाहून त्यांनी आपले कौतुक करावे, असा मोह बहुतेकांना सतत होत असतो. लोकांनी आपली दखल घ्यावी आणि आपली प्रशंसा करावी, असे आपल्याला वाटते. आपल्या लहानसहान कृतींतून आणि बोलण्यातून आपण अनेकदा ते साधण्याचा प्रयत्न करतो. आणि आपण जसे आहोत त्यापेक्षा स्वतःला मोठे करून दाखवण्याकडेही आपला कल असतो.

उलट, कोणी आपल्यावर टीका केली आणि आपल्याविषयी वाईट मत करून घेतले, तर आपण अगदी खचून जाऊ शकतो. कोणीतरी आपल्याबद्दल काहीतरी वाईट बोलले, असे कानावर आले, तर आपण घरी जाऊन उरलेला दिवस, इतकेच काय तर आठवड्याचे उरलेले दिवसही, उदास किंवा रागावलेले राहू शकतो! का? कारण आपल्या अभिमानाला ठेच लागते आणि ती जखम दुखू शकते. नम्रतेची विलक्षण देणगी आपल्याला अजून गवसली नसेल, तर ती जखम आपल्याला बोचत राहू शकते.

नम्रता हा असा सद्गुण आहे जो आपल्याला खरेपणाने जगायला मदत करतो. आपण चढवलेला खोटा मुखवटा बाजूला सारून आपण जसे आहोत तसे राहणे नम्रतेमुळे शक्य होते. आपले चांगले गुण आणि आपले अपयश या दोन्हींचा सहजपणे स्वीकार करायला ती आपल्याला शिकवते. नम्रता म्हणजे आपल्या जीवनाचे सत्य प्रामाणिकपणे मान्य करणे आणि आपण जसे आहोत तसे स्वतःला सहजपणे स्वीकारणे.

वरील शुभवर्तमानाच्या उताऱ्यात येशू आपल्याला एक सुंदर धडा देतो. तो आचरणात आणणे फार कठीण आहे, पण आनंदी जीवन जगण्यासाठी तो अत्यावश्यक आहे. आपल्याला उंच केले जावे, अशी त्याची इच्छा आहे! इतरांनी आपली दखल घ्यावी, असे त्याला वाटते. आपल्या चांगुलपणाचा प्रकाश सर्वांना दिसावा आणि त्या प्रकाशाने त्यांच्या जीवनात फरक पडावा, अशी त्याची इच्छा आहे. पण हे खरेपणाने घडावे, खोटा मुखवटा चढवून नव्हे, असे त्याला वाटते. आपल्यातला खरा ‘मी’ उजळून दिसावा, अशी त्याची इच्छा आहे. हीच नम्रता.

नम्रता म्हणजे प्रामाणिकपणा आणि खरेपणा. हा गुण आपल्यात दिसला की तो लोकांच्या मनाला भावतो. तो लौकिक अर्थाने पडलेली छाप नसते; तो त्यांच्या मनाला खऱ्या अर्थाने, माणूस म्हणून स्पर्श करतो. आपल्याकडे पाहून त्यांना हेवा वाटणार नाही. उलट, आपल्यातले खरे गुण त्यांना दिसतील, त्यांचा आनंद वाटेल, ते त्यांची प्रशंसा करतील आणि ते गुण स्वतःतही आणावेसे त्यांना वाटेल. नम्रतेमुळे तुमचे खरे व्यक्तिमत्त्व उजळून दिसते. आणि तुम्हाला पटो वा न पटो, तुम्ही जसे खरोखर आहात, तसेच तुम्हाला भेटावे आणि अधिक जवळून ओळखावे, असे इतरांना वाटते.

आज तुमच्या वागण्यात किती खरेपणा आहे, यावर चिंतन करा. या प्रायश्चित्तकाळात अभिमानाचा मूर्खपणा मोडून पडू द्या. तुम्ही स्वतःविषयी उभी केलेली प्रत्येक खोटी प्रतिमा देवाला दूर करू द्या, म्हणजे तुमचे खरे व्यक्तिमत्त्व उजळून दिसेल. अशा प्रकारे स्वतःला नम्र करा. मग देव तुम्हाला आपल्या रीतीने उंच करील, जेणेकरून तुमच्या सभोवतालच्या लोकांना तुमचे अंतःकरण दिसेल आणि ते तुमच्यावर प्रेम करू शकतील.

हे परिपूर्ण नम्रतेच्या प्रभू, मला नम्र कर. मी जसा आहे तसा स्वतःला प्रांजळपणे आणि प्रामाणिकपणे स्वीकारायला मला मदत कर. त्या प्रामाणिकपणातून माझ्या हृदयात वसणाऱ्या तुझ्या हृदयाचे तेज इतरांना दिसू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


त्यागमय जीवन

प्रायश्चित्तकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील बुधवार

येशूने उत्तर दिले, “तुम्ही काय मागत आहात, हे तुम्हाला कळत नाही. जो प्याला मी पिणार आहे, तो तुम्हाला पिता येईल का?” ते त्याला म्हणाले, “आम्हाला पिता येईल.” तो म्हणाला, “माझा प्याला तुम्ही नक्कीच प्याल; पण माझ्या उजवीकडे आणि डावीकडे बसण्याची जागा देणे माझ्या हाती नाही. माझ्या पित्याने ज्यांच्यासाठी त्या जागा तयार केल्या आहेत, त्यांच्यासाठीच त्या आहेत.” मत्तय 20:22–23

चांगले हेतू असणे सोपे आहे; पण तेवढे पुरेसे आहे का? याकोब आणि योहान या दोघांची प्रेमळ आई येशूकडे आली. तो आपल्या राजसिंहासनावर बसेल तेव्हा तिच्या दोन्ही मुलांना त्याच्या उजवीकडे आणि डावीकडे बसू देण्याचे वचन त्याने द्यावे, अशी विनंती तिने केली. त्यानंतर येशूने त्या दोघा भावांना वरच्या शुभवर्तमानातील शब्द सांगितले. येशूकडे अशी विनंती करणे हे कदाचित थोडे धाडसाचे होते; पण त्या विनंतीमागे आईची माया होती, हे स्पष्ट आहे.

पण आपण नेमके काय मागत आहोत, हे तिला खरे तर उमगले नव्हते, हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे. ते तिला उमगले असते, तर कदाचित तिने येशूकडे ही ‘मेहेरबानी’ मागितलीच नसती. येशू यरुशलेमकडे जात होता. तिथे तो क्रूसाच्या सिंहासनावर आरूढ होणार होता, म्हणजेच त्याला क्रूसावर खिळले जाणार होते. याच पार्श्वभूमीवर याकोब आणि योहान यांना येशूच्या सिंहासनावर त्याच्यासोबत स्थान मिळेल का, असे त्याला विचारण्यात आले. म्हणूनच येशू या दोन प्रेषितांना विचारतो, “जो प्याला मी पिणार आहे, तो तुम्हाला पिता येईल का?” त्यावर ते उत्तर देतात, “आम्हाला पिता येईल.” येशू त्यांना दुजोरा देत म्हणतो, “माझा प्याला तुम्ही नक्कीच प्याल.”

येशूने त्यांना आपल्या पावलांवर पाऊल ठेवून चालण्याचे आणि इतरांवरील प्रेमापोटी धैर्याने आपले जीवन अर्पण करण्याचे आमंत्रण दिले. ख्रिस्ताची सेवा करताना आणि त्याच्या कार्यात सहभागी होताना त्यांनी सर्व भीती सोडून द्यायची होती आणि आपापल्या वाट्याला येणाऱ्या क्रुसांना स्वेच्छेने “होय” म्हणण्यास तयार राहायचे होते.

येशूचे अनुसरण अर्धवट मनाने करायचे नसते. ख्रिस्ताचे खरे अनुयायी व्हायचे असेल, तर आपणही त्याच्या बहुमोल रक्ताचा प्याला प्यायला हवा, जेणेकरून ते रक्त आपल्या आत्म्याच्या गाभ्यापर्यंत पोहोचेल. त्या देणगीतून आपल्याला आध्यात्मिक पोषण मिळू द्यायला हवे, म्हणजे आपण स्वतःला पूर्णपणे अर्पण करण्यासही मनापासून तयार होऊ. त्यासाठी सर्वांत मोठा त्याग करावा लागला तरी स्वतःसाठी काहीही राखून न ठेवण्याची आपली तयारी असली पाहिजे.

खरे आहे, फार थोड्या लोकांना प्रत्यक्ष रक्तसाक्षी होण्याचे पाचारण मिळेल; पण आध्यात्मिक अर्थाने रक्तसाक्षी होण्याचे पाचारण आपल्या सर्वांनाच आहे. याचा अर्थ असा की आपण स्वतःसाठी जगणे सोडून द्यावे, इतके पूर्णपणे ख्रिस्ताला आणि त्याच्या इच्छेला समर्पित झाले पाहिजे.

आज येशू तुम्हाला विचारत असलेल्या या प्रश्नावर चिंतन करा: “जो प्याला मी पिणार आहे, तो तुम्हाला पिता येईल का?” स्वतःसाठी काहीही राखून न ठेवता तुम्ही स्वेच्छेने सर्वस्व देऊ शकाल का? देवावर आणि इतरांवर तुमचे प्रेम इतके परिपूर्ण आणि निःशेष असू शकेल का, की तुम्ही शब्दाच्या खऱ्या अर्थाने रक्तसाक्षी व्हाल? “होय” म्हणण्याचा निश्चय करा, त्याच्या बहुमोल रक्ताचा प्याला प्या आणि दररोज आपले संपूर्ण जीवन अर्पण करा. हे करणे मोलाचे आहे आणि तुम्हाला ते नक्कीच जमेल!

हे स्वतःचे बलिदान देणाऱ्या माझ्या प्रभू, तुझ्यावर आणि इतरांवर माझे प्रेम इतके पूर्ण असू दे की मी स्वतःसाठी काहीही राखून ठेवू नये. माझे मन केवळ तुझ्या सत्याला अर्पण करायला आणि माझी इच्छा तुझ्या मार्गाला समर्पित करायला मला मदत कर. या वाटचालीत तुझ्या अमूल्य रक्ताचे दान माझे बळ होऊ दे, म्हणजे तुझ्या परिपूर्ण आणि बलिदानी प्रेमाचे अनुकरण मला करता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


खरी संपत्ती

प्रायश्चित्तकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील गुरुवार

तो गरीब मनुष्य मरण पावला तेव्हा देवदूतांनी त्याला अब्राहामाच्या कुशीत नेले. श्रीमंत मनुष्यही मरण पावला आणि त्याला पुरण्यात आले. अधोलोकात यातना भोगत असताना त्याने वर पाहिले, तेव्हा दूरवर त्याला अब्राहाम आणि त्याच्या शेजारी लाजर दिसला. लूक 16:22–23

तुम्हाला निवड करायची झाली तर तुम्ही काय पसंत कराल? श्रीमंत असावे, रोज मेजवानी झोडावी, जांभळी वस्त्रे परिधान करावीत आणि या जगात जे काही हवे ते सगळे आपल्याजवळ असावे? की अंगभर व्रण असलेला, दाराशी पडून राहणारा आणि भुकेच्या वेदना सोसणारा गरीब भिकारी असावे? वरवर पाहता या प्रश्नाचे उत्तर सोपे आहे. पहिल्या नजरेत श्रीमंतीचे आणि सुखासीन जीवन अधिक आकर्षक वाटते. पण या प्रश्नाचा केवळ वरवर विचार करून चालणार नाही. आपण अधिक खोलात जाऊन या दोघांमधील संपूर्ण फरक आणि त्यांच्या अंतर्मनातील जीवनाचे त्यांच्या शाश्वत आत्म्यांवर होणारे परिणाम लक्षात घेतले पाहिजेत.

तो गरीब मनुष्य मरण पावला तेव्हा “देवदूतांनी त्याला अब्राहामाच्या कुशीत नेले.” श्रीमंत मनुष्याविषयी पवित्र शास्त्र सांगते की तो “मरण पावला आणि त्याला पुरण्यात आले.” तो “अधोलोकात” गेला आणि तिथे त्याने “यातना भोगल्या.” आता तुम्हाला या दोघांपैकी कोणासारखे व्हायला आवडेल?

या जीवनात आणि पुढच्या जीवनातही श्रीमंत असावे असे वाटणे स्वाभाविक असले, तरी येशूच्या कथेचा मुद्दा तो नाही. त्याच्या कथेचा संदेश साधा आहे: या पृथ्वीवर असताना आपण पश्चात्ताप केला पाहिजे, पापापासून दूर वळले पाहिजे, पवित्र शास्त्राचे वचन ऐकले पाहिजे, विश्वास ठेवला पाहिजे आणि स्वर्गाची संपत्ती मिळवणे या आपल्या खऱ्या ध्येयावर नजर ठेवली पाहिजे.

या जीवनात तुम्ही श्रीमंत आहात की गरीब, याला खरे तर महत्त्व असू नये. ही खात्री मनात दृढ होणे कठीण असले, तरी तेच आपले ध्येय असले पाहिजे. आपले लक्ष स्वर्गावर आणि तेथे आपली वाट पाहत असलेल्या संपत्तीवर असले पाहिजे. देवाचे वचन ऐकून आणि त्याला पूर्ण उदारतेने प्रतिसाद देऊन आपण स्वर्गासाठी स्वतःला तयार करतो.

आपल्या दाराशी पडलेल्या त्या गरीब माणसाचे मोल आणि प्रतिष्ठा ओळखून या श्रीमंत माणसाला याच जीवनात प्रेमाने आणि दयेने त्याला मदतीचा हात देता आला असता. पण त्याने तसे केले नाही. त्याचे सगळे लक्ष स्वतःवरच होते.

आज या दोन माणसांमधील ठळक फरकावर, आणि विशेषतः त्या दोघांपैकी प्रत्येकाच्या वाट्याला अनंतकाळासाठी काय येणार होते यावर, चिंतन करा. या श्रीमंत माणसाच्या पापी प्रवृत्तींपैकी एखादीही तुमच्या स्वतःच्या जीवनात दिसत असेल, तर त्या पापांचा पश्चात्ताप करा; आजच करा. भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीची प्रतिष्ठा आणि मोल ओळखा. आणि जर तुम्ही स्वतःतच अधिक गुंतून स्वार्थी सुखोपभोगात आणि अतिरेकात गढून जात असाल, तर आत्म्याचे खरे दारिद्र्य स्वीकारण्याचा प्रयत्न करा. केवळ देवाशी आणि त्याने आपल्याला जे काही प्रकट केले आहे ते सर्व मनापासून स्वीकारल्याने मिळणाऱ्या विपुल आशीर्वादांशी तुमचे मन जडलेले असावे, यासाठी झटा.

हे खऱ्या संपत्तीच्या प्रभू, मला माझ्या स्वार्थातून मुक्त कर. त्याऐवजी प्रत्येक व्यक्तीच्या प्रतिष्ठेचे भान ठेवायला आणि त्यांच्या सेवेत स्वतःला पूर्णपणे वाहून द्यायला मला मदत कर. गरीब, जीवनाने खचलेले आणि नम्र अशा लोकांमध्ये मला तुझी प्रतिमा दिसू दे. त्यांच्या जीवनात तुझे सान्निध्य जाणवत असताना, त्यांच्यामध्ये तुझ्यावर प्रेम करायला आणि तुझ्या दयेचे साधन बनण्याचा प्रयत्न करायला मला साहाय्य कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


नकाराचे रूपांतर

प्रायश्चित्तकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्याचा शुक्रवार

बांधणाऱ्यांनी नाकारलेला दगड कोनशिला झाला आहे. मत्तय 21:42

युगानुयुगे अनेकांना नकार सहन करावा लागला आहे, पण त्या सर्वांपेक्षा एक नकार ठळकपणे उठून दिसतो. तो म्हणजे देवाच्या पुत्राचा झालेला अव्हेर. येशूच्या हृदयात निर्मळ आणि परिपूर्ण प्रेमाशिवाय दुसरे काहीही नव्हते. भेटणाऱ्या प्रत्येकाचे सर्वोत्तम भले व्हावे, अशी त्याची इच्छा होती. आणि जो कोणी स्वीकारेल, त्याला स्वतःच्या जीवनाची देणगी देण्यास तो तयार होता. अनेकांनी ती स्वीकारली असली, तरी अनेकांनी ती नाकारलीही आहे.

लोकांनी येशूला नाकारल्यामुळे त्याला किती खोल वेदना आणि दुःख झाले, हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. प्रत्यक्ष क्रूसावर खिळले जाणे अर्थातच अत्यंत वेदनादायक होते. पण इतक्या लोकांनी त्याला नाकारल्यामुळे त्याच्या हृदयाला झालेली जखम ही त्याची सर्वांत तीव्र वेदना होती. त्या जखमेमुळेच त्याला सर्वाधिक दुःख सोसावे लागले.

या अर्थाने दुःख सोसणे ही प्रेमाची कृती होती, दुर्बलतेचे लक्षण नव्हते. अहंकारामुळे किंवा स्वतःविषयी कमीपणाची भावना असल्यामुळे येशूला अंतरी दुःख झाले असे नाही. उलट, त्याचे प्रेम इतके खोल होते म्हणून त्याचे हृदय दुखावले. आणि जेव्हा ते प्रेम नाकारले गेले, तेव्हा धन्यवचनांत सांगितलेल्या पवित्र दुःखाने त्याचे हृदय भरून गेले (‘जे शोक करतात ते धन्य…’ मत्तय 5:4). हे दुःख म्हणजे निराशा नव्हती; उलट, दुसऱ्या व्यक्तीचे प्रेम गमावल्याची ती खोल जाणीव होती. ते दुःख पवित्र होते आणि सर्वांवर त्याचे जे उत्कट प्रेम होते त्यातून ते आले होते.

आपल्याला कोणी नाकारले की मनात उठणाऱ्या वेदना समजून घेणे कठीण जाते. मनातल्या दुखापतीचे आणि रागाचे रूपांतर अशा ‘पवित्र दुःखात’ होऊ देणे फार कठीण असते, जे दुःख आपल्याला ज्यांच्यासाठी आपण व्याकूळ होतो त्यांच्यावर अधिक खोलवर प्रेम करण्यास प्रवृत्त करते. हे करणे कठीण आहे, पण आपल्या प्रभूने नेमके हेच केले. येशूने असे केल्यामुळे जगाचे तारण झाले. कल्पना करा, येशूने सरळ हार मानली असती तर? त्याला अटक होत असताना त्याने असंख्य देवदूतांना आपल्या सुटकेसाठी बोलावले असते तर? ‘या लोकांसाठी हे करणे व्यर्थ आहे!’ असा विचार करून त्याने तसे केले असते तर? मग त्याच्या मरणाद्वारे आणि पुनरुत्थानाद्वारे मिळणारी तारणाची चिरंतन देणगी आपल्याला कधीच मिळाली नसती. दुःखाचे रूपांतर प्रेमात झाले नसते.

आज या गहन सत्यावर चिंतन करा: आपल्याला मिळालेला नकार ही वाईटाशी लढण्यासाठी आपल्याजवळ असलेल्या सर्वांत मोठ्या देणग्यांपैकी एक ठरू शकतो. तो अशी देणगी ‘ठरू शकतो’, कारण शेवटी आपण त्याला कसा प्रतिसाद देतो यावर सगळे अवलंबून असते. ‘पित्या, त्यांना क्षमा कर; ते काय करतात हे त्यांना कळत नाही,’ असे उद्गार काढून येशूने परिपूर्ण प्रेमाने प्रतिसाद दिला. त्याला पूर्णपणे नाकारले जात असतानाही त्याने केलेल्या या परिपूर्ण प्रेमाच्या कृतीमुळे तो ख्रिस्तसभेची ‘कोनशिला’ झाला आणि म्हणूनच नवजीवनाचीही कोनशिला झाला! या प्रेमाचे अनुकरण करण्यासाठी, आणि येशूप्रमाणे केवळ क्षमा करण्यासाठीच नव्हे तर दयेतून व्यक्त होणारे पवित्र प्रेम देण्यासाठीही आपल्याला बोलावले आहे. आपण असे केले, तर ज्यांना प्रेमाची आणि कृपेची सर्वाधिक गरज आहे, त्यांच्यासाठी आपणही प्रेमाची आणि कृपेची कोनशिला होऊ.

हे दयाळू प्रभू, ती कोनशिला बनायला मला मदत कर. जेव्हा जेव्हा कोणी मला दुखावते, तेव्हा केवळ क्षमा करायलाच नव्हे, तर त्याला प्रत्युत्तर म्हणून प्रेम आणि दया दाखवायलाही मला मदत कर. या प्रेमाचा दैवी आणि परिपूर्ण आदर्श तूच आहेस. याच प्रेमात मला सहभागी होऊ दे, म्हणजे तुझ्याबरोबर मीही आर्तपणे म्हणेन, “हे पित्या, त्यांना क्षमा कर, कारण ते काय करीत आहेत हे त्यांना कळत नाही.” हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


पित्याचे अढळ प्रेम

उपवासकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील शनिवार

“लवकर, सगळ्यात उत्तम झगा आणा आणि त्याला घाला; त्याच्या बोटात अंगठी आणि पायांत वहाणा घाला. पुष्ट केलेले वासरू आणून कापा. मग आपण मेजवानी करून आनंद साजरा करू या, कारण माझा हा मुलगा मेला होता, तो पुन्हा जिवंत झाला आहे; तो हरवला होता, तो सापडला आहे.” मग आनंदोत्सव सुरू झाला. लूक 15:22–24

उधळ्या पुत्राच्या या परिचित कथेत, आपल्या पित्याकडे परत जाण्याचा निर्णय घेण्यात मुलाचे धैर्य दिसून येते. मुख्यतः तो अगदीच गरजू अवस्थेत होता म्हणून परतला, तरी त्याचे परतणे महत्त्वाचे आहे. होय, तो नम्रपणे आपल्या चुका कबूल करतो आणि आपल्याला क्षमा करावी व आपल्या मजुरांपैकी एकाप्रमाणे वागवावे, अशी विनंती पित्याला करतो. पण तो परत आला, हे खरे! प्रश्न असा आहे, “का?”

मुलगा आपल्या पित्याकडे परतला, याचे सर्वांत महत्त्वाचे कारण असे होते की आपला पिता किती चांगला आहे, हे त्याला मनापासून ठाऊक होते, असे म्हणणे योग्य ठरेल. तो एक चांगला पिता होता. त्याने आयुष्यभर आपल्या मुलावर प्रेम केले आणि त्याची काळजी घेतली. मुलाने पित्याला नाकारले, तरी आपला पिता आपल्यावर प्रेम करतो हे त्याला नेहमीच माहीत होते, ही गोष्ट बदलत नाही. ही जाणीव आपल्या मनात किती खोलवर रुजली होती, हे कदाचित त्यालाही उमगले नसेल. पण मनातल्या याच खात्रीने त्याला धीर दिला, आणि आपल्या पित्याचे प्रेम अजूनही कायम आहे, या आशेने तो त्याच्याकडे परतला.

यावरून दिसते की खरे प्रेम कधीही व्यर्थ जात नाही. त्याचा परिणाम नेहमीच होतो. आपण देऊ केलेले पवित्र प्रेम एखाद्याने नाकारले, तरी त्याचा त्या व्यक्तीवर परिणाम होतोच. खऱ्या, निरपेक्ष प्रेमाकडे दुर्लक्ष करणे कठीण असते आणि ते झिडकारणेही कठीण असते. हा धडा त्या मुलाला उमगला; तो आपल्यालाही उमगला पाहिजे.

प्रार्थनेत थोडा वेळ घालवून पित्याच्या मनाचे चिंतन करा. त्याला किती दुःख झाले असेल याचा विचार करावा; पण मुलगा परत येईल, ही आशा त्याने कशी सतत जपली असेल, याकडेही लक्ष द्यावे. मुलगा परत येताना दुरून दिसला, तेव्हा पित्याच्या हृदयात कसा आनंद ओसंडून आला असेल, याचे चिंतन करावे. तो मुलाकडे धावत गेला, त्याची नीट काळजी घेण्याची आज्ञा दिली आणि त्याच्या परतण्याचा आनंद साजरा केला. मावू न शकणाऱ्या प्रेमाची ही सारी चिन्हे आहेत.

स्वर्गातील पित्याचे आपल्यापैकी प्रत्येकावर असेच प्रेम आहे. तो रागीट किंवा कठोर देव नाही. आपण परत यावे, त्याने आपल्याला पुन्हा स्वीकारावे आणि आपला त्याच्याशी समेट व्हावा, अशी त्याला उत्कट इच्छा आहे. गरजेच्या वेळी आपण त्याच्याकडे वळतो, त्याच क्षणी त्याला आनंद साजरा करायचा आहे. आपल्या मनात शंका असल्या, तरी त्याला आपल्या प्रेमाची खात्री आहे. तो नेहमीच आपली वाट पाहत असतो, आणि हे आपल्या सर्वांना मनाच्या खोलवर ठाऊक आहे.

स्वर्गातील पित्याशी समेट होणे किती महत्त्वाचे आहे, यावर आज चिंतन करा. उपवासकाळ हा समेटाचा संस्कार स्वीकारण्यासाठी अतिशय योग्य काळ आहे. त्या संस्कारात हीच कथा घडते. आपण आपली पापे घेऊन पित्याकडे जातो आणि तो आपल्यावर आपल्या दयेचा वर्षाव करतो. पापांची कबुली द्यायला जाताना भीती आणि दडपण वाटू शकते. पण आपण प्रांजळपणे आणि मनापासून हा संस्कार स्वीकारला, तर आपल्याला एक विलक्षण सुखद अनुभव येईल. देव आपल्याकडे धावत येईल, आपल्या खांद्यावरची ओझी उतरवेल आणि ती मागे टाकेल. समेटाच्या संस्काराची ही अनमोल देणगी स्वीकारल्याशिवाय हा उपवासकाळ जाऊ देऊ नका.

हे करुणामय पित्या, मी पाप करतो, हे मी मान्य करतो. मी तुझ्यापासून दूर गेलो आणि माझ्या मनाप्रमाणे वागलो. आता मन मोकळे करून प्रामाणिकपणे तुझ्याकडे परतण्याची वेळ आली आहे. समेटाच्या संस्कारात तुझे ते प्रेम स्वीकारण्यासाठी मला आवश्यक ते धैर्य दे. तुझ्या अढळ आणि परिपूर्ण प्रेमाबद्दल मी तुझे आभार मानतो. हे स्वर्गीय पित्या, हे पवित्र आत्म्या आणि हे माझ्या प्रभू येशू, माझा तुमच्यावर विश्वास आहे.

प्रायश्चित्तकाळाचा तिसरा आठवडा

अनुक्रमणिका


मऊ बांधणीच्या पुस्तकाच्या स्वरूपात & ई-पुस्तक म्हणूनही उपलब्ध