ഒരു കൊക്കൂണിന്റെ ശക്തി
ഒരു പുഴു കൊക്കൂണിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ രൂപാന്തരത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. നിശ്ചലവും ഇരുണ്ടതുമായ ആ ഇടത്തിനുള്ളിലായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, അത് ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ ഡി.എൻ.എ. മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. അത് അതേ ജീവിതന്നെയാണ്. എന്നാൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട്, തികച്ചും പുതുതായിട്ടാണ് അത് പുറത്തുവരുന്നത്.
ആത്മാവിന്റെ നിഷ്ക്രിയ രാത്രിയെ ഒരു കൊക്കൂണിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനോട് ഉപമിക്കാം. ഇത് സംഭവിക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണം, ദൈവം നിങ്ങളെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതാണ്—മൂന്നാം തവണയും! തീർച്ചയായും, ആദ്യം മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച്, പാപത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞ് ക്രൈസ്തവരാകുമ്പോൾ നിങ്ങൾ പുതുതാക്കപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ ആദ്യ മാനസാന്തരം. വിശുദ്ധീകരിക്കുന്ന കൃപ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ ദൈവമക്കളായി നടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിൽ വളരുമ്പോൾ, ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സക്രിയവും നിഷ്ക്രിയവുമായ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ നിങ്ങളെ നയിക്കുകയും ആത്മീയജീവിതത്തിൽ പുരോഗതി പ്രാപിച്ചവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്, അതായത് പ്രകാശത്തിന്റെ മാർഗത്തിലേക്ക്, നിങ്ങളെ ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇതിനെ നിങ്ങളുടെ രണ്ടാം മാനസാന്തരം എന്നു വിളിക്കാം. എന്നാൽ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ പുരോഗതി പ്രാപിച്ചവരായി ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിൽ വളർന്നു പക്വത നേടുമ്പോൾ, ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സൃഷ്ടിയായി നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പൂർണമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതു നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കണം. ആ രൂപാന്തരം ക്രൈസ്തവപൂർണതയിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ടതും വേദനാജനകവുമായ ഈ അവസാന ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ ദൈവം നിങ്ങളെ നയിച്ചുകഴിയുമ്പോഴാണ് ക്രൈസ്തവപൂർണത കൈവരുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെയും അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തിന്റെയും ഭാഗമല്ലാത്തതെല്ലാം പൂർണമായി നീക്കപ്പെടുകയും സമൂലം ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടുകയും വേണമെന്നതിനാലാണ് ഇത് വേദനാജനകമാകുന്നത്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ ആത്മാവ് അതിന്റെ മൂന്നാമത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ മാനസാന്തരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ സജ്ജമാണ്. അടിസ്ഥാനപരമായി, ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന ഒരു പരിവർത്തനഘട്ടമാണിത്.
ആത്മാവിന്റെ നിഷ്ക്രിയ രാത്രിയുടെ ലക്ഷ്യം
ആത്മാവിന്റെ ഈ നിഷ്ക്രിയമായ ശുദ്ധീകരണമാണ് എല്ലാറ്റിലും ഏറ്റവുമധികം രൂപാന്തരം വരുത്തുന്നത്! അവയിലെല്ലാംവച്ച് ഏറ്റവും വേദനാജനകവും ഇതുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ അന്തിമഫലം അതിലേക്കുള്ള മാർഗങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ഈ ശുദ്ധീകരണം പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്നു കാരണങ്ങളാൽ ആത്മാവിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നു.
- ഈ ശുദ്ധീകരണം കൊണ്ടുവരുന്നത് അന്ധകാരമാണ്—ആത്മാവിലേക്ക്, അതായത് ബുദ്ധി, ഓർമ, ഇച്ഛാശക്തി എന്നിവയിലേക്ക്—ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, ആത്മാവ് ഒടുവിൽ ദൈവത്താൽ പൂർണമായി പ്രകാശിതമാകുകയും എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പ്രകാശം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.
- ഈ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ ആത്മാവ് അതിന്റെ സ്വാഭാവികാവസ്ഥയിൽ ദയനീയവും അതുപോലെ താഴ്ത്തപ്പെട്ടതുമായി അവശേഷിക്കുന്നു—ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, ആത്മാവിന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻപോലും കഴിയുന്നതിനുമപ്പുറം അത് മഹത്വപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ഉയർത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.
- ഈ ശുദ്ധീകരണം ദരിദ്രമാക്കുന്നു ആത്മാവിനെ; ശൂന്യമാക്കുന്നു അതിനെ, സ്വാഭാവികമായ എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും സ്നേഹബന്ധങ്ങളിൽനിന്നും—ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള സകല കാര്യങ്ങളിലും ഏറ്റവും സമൃദ്ധമായ പുതിയ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കത്തക്കവിധം ദൈവികമായി അതിനെ മുന്നോട്ടു വികസിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്.
ആത്മാവ് ലളിതവും നിർമ്മലവും സകല കാര്യങ്ങളോടുമുള്ള ആസക്തിയിൽനിന്ന് മുക്തവുമാകണം; സകല കാര്യങ്ങളോടുമുള്ള സ്വാഭാവിക സ്നേഹബന്ധം അതിനു നഷ്ടപ്പെടണം. ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, സ്വാഭാവികവും അതിസ്വാഭാവികവുമായ സകല കാര്യങ്ങളോടും ആത്മാവ് ദൈവികമായി ഐക്യപ്പെടുകയും സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്നതിൽവച്ച് ഏറ്റവും നിർമ്മലമായ സ്നേഹത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ആത്മാവ് അതിന്റെ നിർമ്മലതയിലൂടെ ഇനി എല്ലാ നന്മകളുടെയും ശുദ്ധമായ മാധുര്യം സ്വന്തമാക്കും. പൂർണത പ്രാപിച്ച വ്യക്തി സകലത്തിന്റെയും രുചി, ഗന്ധം, സ്പർശം, കാഴ്ച, ശബ്ദം എന്നിവ കൂടുതൽ പൂർണമായും പരിപൂർണ ആനന്ദത്തോടെയും ആസ്വദിക്കും. ദൈവം ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും ദൈവികസൗന്ദര്യവും ആനന്ദവും ആ വ്യക്തി കണ്ടെത്തും. ആത്മാവിനു ലഭിക്കുന്ന നിർമ്മലവും വിശുദ്ധവുമായ ദാനമായി ദൈവത്തെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, നിസ്വാർഥമായി അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കും. ദൈവത്തിന്റെതന്നെ ഹൃദയത്തിലുള്ള എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളിലും പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യും.
ഒരാൾ കടന്നുപോകുന്ന വേദനാജനകമായ ശുദ്ധീകരണം
ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം സ്വന്തമാക്കാൻ, ആത്മാവ് അതിന്റെ പഴയതും അധമവുമായ സ്വത്വത്തിൽ പൂർണമായും ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടണം. ആത്മാവ് സമൂലമായും പൂർണമായും രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതിനാൽ ഇത് വേദനാജനകമായിരിക്കും. മാറ്റം വേദനിപ്പിക്കും. പുതിയ തിരിച്ചറിവ് വേദനാജനകമായ സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ നിർമ്മലപ്രകാശം കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നതും താങ്ങാവുന്നതിനപ്പുറമുള്ളതുമാണ്. ഓരോ പാപത്തിന്റെയും ഏറ്റവും ചെറിയ വേരുപോലും നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ ആത്മാവ് ഏറ്റവും ആഴമായ തലത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പം അനുഭവിക്കുന്നു. പൊതുവേ, ശുദ്ധീകരണം രൂപാന്തരം വരുത്തുന്ന പതിവായ ചില ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് മുന്നേറുന്നത്.
ഒന്നാമതായി, ദൈവികപ്രകാശം ആത്മാവിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ ആത്മാവ് സകലതും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണുന്നു. അങ്ങനെ കാണുന്ന കാര്യങ്ങളിലൊന്ന് സ്വന്തം പാപമാണ്. ഒരു തെളിഞ്ഞ വിളക്കെടുത്ത് ഇരിപ്പിടത്തിന്റെ അടിയിലേക്കു പ്രകാശിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവിടെ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കുന്ന അഴുക്ക് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നതുപോലെയാണിത്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ തെളിയുമ്പോൾ, ആ പ്രകാശത്തിനു വിരുദ്ധമായതെല്ലാം നിങ്ങൾ കാണും. ഇത് വേദനാജനകമായ ഒരു തിരിച്ചറിവാണ്; ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആത്മാവിനെ സ്വന്തം ദയനീയാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണമായ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് ഇതു നയിക്കുന്നു. ഓരോ പാപവും കാണുമ്പോൾ, സ്വന്തം ശക്തികൊണ്ട് ഒരിക്കലും പൂർണത കൈവരിക്കാൻ തനിക്കു കഴിയില്ലെന്ന് ആത്മാവ് തിരിച്ചറിയുന്നു. എന്നാൽ ഈ താഴ്മയിലേക്കു നയിക്കുന്ന തിരിച്ചറിവ് ആവശ്യമാണ്; എങ്കിലേ ആത്മാവിന് തന്നിലുള്ള എല്ലാ പ്രത്യാശയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ദൈവം നൽകുന്ന നിർമ്മലമായ വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും ഉപവിയും സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയൂ.
രണ്ടാമതായി, ആത്മാവ് സ്വന്തം ദുരവസ്ഥ കാണുമ്പോൾ, അതായത് അതിന്റെ ഓരോ അപൂർണതയും വെളിച്ചത്തുവരുമ്പോൾ, ആർക്കെങ്കിലും തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അതിനു സങ്കൽപ്പിക്കാനാവുന്നില്ല. സ്വന്തം ദുരിതവും ബലഹീനതയും അത് അനുഭവിച്ചറിയുന്നു. ജോബിനെപ്പോലെ, ദൈവത്താലും എല്ലാവരാലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട് ചാണകക്കൂമ്പാരത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ് തനിക്കു യോജിച്ചതെന്ന് അതിനു തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ അതിന്റെ മാനുഷികമായ പ്രത്യാശ തകർന്നടിയുന്നു. അത് വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
മൂന്നാമതായി, ദൈവം തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് തന്നെ സ്വന്തമാക്കുന്നതായി ആത്മാവ് കാണുമ്പോൾ, താൻ മരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അത് തിരിച്ചറിയുന്നു. പഴയ മനുഷ്യൻ, പാപിയായ മനുഷ്യൻ, എല്ലാ ആസക്തികളുടെയും ആഴത്തിലുള്ള വേരുകൾ എന്നിവ നശിപ്പിക്കപ്പെടണം. ഈ സമ്പൂർണ ഉന്മൂലനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവ് ആത്മാവിന് വേദനയും നടുക്കവും ഉളവാക്കുന്നു. കൂട്ടിനുള്ളിൽ കഴിയുമ്പോൾ തന്റെ പഴയ സ്വത്വം നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് ആത്മാവ് നോക്കിക്കാണുന്നതുപോലെയാണിത്. അതിനുശേഷമുള്ള പുറത്തുവരവ് ആത്യന്തികമായി മഹിമയുള്ളതാണെങ്കിലും, പഴയ സ്വത്വത്തിന്റെ മരണത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട വേദന അപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.
നാലാമതായി, ഈ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കുകയും ദൈവം പുതുതായി പകർന്നുനൽകുന്ന അറിവ് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, മുമ്പത്തേതുപോലെ ജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ ഇനി ഒരിക്കലും കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ആത്മാവ് നിരാശയിലേക്കുള്ള പ്രലോഭനം നേരിടുന്നു. കാരണം, ഈ അന്ധകാരത്തിനപ്പുറം കണ്ട് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നതിലേക്ക് ദൃഷ്ടിയൂന്നാൻ ആത്മാവിന് ഇനിയും കഴിയുന്നില്ല. പകരം, അത് ഭൂതകാലത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കുകയും ആത്മീയ സമാഗമങ്ങളിൽ മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിരുന്ന ആനന്ദങ്ങളും ഇന്ദ്രിയതലത്തിലുള്ള സ്നേഹാനുഭവങ്ങളും വീണ്ടെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് ഒരിക്കലും മടങ്ങാനാവില്ലെന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആത്മാവ് സ്വാർഥത നിറഞ്ഞ ദുഃഖവും വേദനയും അനുഭവിക്കുന്നു.
അഞ്ചാമതായി, ദൈവത്തിനായുള്ള തീക്ഷ്ണമായ ആഗ്രഹത്തോടെ ആത്മാവ് ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥത അനുഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം വിട്ടുപോയെന്നും അവിടുത്തെ എവിടെയും കണ്ടെത്താനാവുന്നില്ലെന്നുമാണ് അതിന്റെ അനുഭവം. ആത്മാവ് ആത്മീയ ആശ്വാസം തേടുന്നു, പക്ഷേ ഒന്നും കണ്ടെത്തുന്നില്ല. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇന്ദ്രിയാനുഭവവും, മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അപൂർണമായ ദൈവജ്ഞാനവും, ദൈവഹിതത്തെക്കുറിച്ച് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അപൂർണമായ വ്യക്തതയും ആത്മാവിനെ വിട്ടുപോകുന്നു. തത്ഫലമായി, ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ആത്മാവിന് പ്രത്യാശയറ്റതായും തനിച്ചായും തോന്നുന്നു. ഒടുവിൽ, ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്ന വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, സ്നേഹം എന്നിവയുടെ അഗ്നിയാൽ മാത്രം, പുതിയതും നേരിട്ടുള്ളതുമായ രീതിയിൽ ആത്മാവ് ജ്വലിക്കേണ്ടതിന് ഈ ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമാണ്.
അവസാനമായി, മുമ്പത്തേതുപോലെ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ആത്മാവിന് ഇനി കഴിയുന്നില്ല. പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ കേൾക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ, ദൈവവുമായി ആശയവിനിമയം നടത്താൻ താൻ പതിവാക്കിയിരുന്ന രീതിയോടുള്ള സമ്പൂർണമായ ഒരു മരണം ആത്മാവ് അനുഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ, പുതിയൊരു രീതിയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങണമെങ്കിൽ ഇത് ആവശ്യമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ആദ്യഘട്ടത്തിലെ അനുഭവത്തിൽ ഒരു തോന്നൽ ഉൾപ്പെടുന്നു: പ്രാർത്ഥനയെന്ന അമൂല്യദാനം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന തോന്നൽ; വാസ്തവത്തിൽ അതിന്റെ പ്രാർത്ഥന ഏറെ ആഴമുള്ളതാണെങ്കിലും.
വിറകും അഗ്നിയും: ഒരു ഉപമ
ഈ അന്തിമ ശുദ്ധീകരണത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാൻ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ തീയിൽ വയ്ക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വിറകുകഷണത്തിന്റെ ഉപമ ഉപയോഗിക്കുന്നു. പുറത്ത് തീക്കൂട്ടിനു ചുറ്റും ഇരുന്ന്, ആളിക്കത്തുന്ന തീയിലേക്ക് ഒരു പുതിയ വിറകുകഷണം വയ്ക്കുന്നത് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠം നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാകും. ആദ്യം വിറകുകഷണം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈർപ്പം, കറ തുടങ്ങിയ മാലിന്യങ്ങൾ അതിലുള്ളതുകൊണ്ടാണിത്; അവയ്ക്ക് അഗ്നിയുടെ സ്വഭാവം വേണ്ടവിധം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ആ മാലിന്യങ്ങൾ കത്തിച്ചു നീക്കപ്പെടണം. മാത്രമല്ല, തീപിടിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് വിറകുകഷണം കരുവാളിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ, എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളും നീങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ, വിറകുകഷണം അതിന്റെ ഉൾക്കാമ്പുവരെ അഗ്നിയുടെ ഗുണങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു: ജ്വാലയുമായി ഒന്നാകുമ്പോൾ അത് തിളങ്ങുകയും ചൂടു നൽകുകയും മനോഹരമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. അഗ്നിയാൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ, കത്തുന്ന വിറകുകഷണത്തിൽനിന്ന് അഗ്നിയെ വേർതിരിക്കാനാവില്ല. ജ്വാലയും വിറകുകഷണവും ഒന്നാണ്.
ആത്മാവിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ആദ്യം അത് എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളിൽനിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടണം. ഇതു സംഭവിക്കുമ്പോൾ അത് “കരുവാളിക്കുന്നു”; അങ്ങനെ, സ്വന്തം ദൃഷ്ടിയിൽത്തന്നെ അത് വിരൂപവും അഴുക്കുള്ളതുമായി കാണപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ ആളിക്കത്തുന്ന ജ്വാലയാൽ ശുദ്ധീകരണം നടക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവ് ദൈവിക ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവം സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശവും ചൂടും പ്രസരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ആത്മാവ് ഏതിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടേണ്ടതുണ്ടോ ആ ദൈവികസാന്നിധ്യം കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുത്തുവരുന്നതിലൂടെ ആദ്യം അതിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്ന അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ആത്മാവിനെ ദഹിപ്പിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും അതിന്റെ ദൈന്യതയും പാപവും വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; ആത്മാവ് ജ്വലിക്കുകയും രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ ഇത് തുടരുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലുള്ള ഭാഗം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാനും ജ്വലിക്കാനും ഏറെ സമയമെടുക്കും. എന്നാൽ ഇതു സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, ആത്മാവും ദൈവവും ഒന്നാണ്.
ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലുള്ള ഈ ശുദ്ധീകരണം ദൈവികസ്നേഹത്താലാണ് നടക്കുന്നത്. ദൈവസ്നേഹത്തിൽ ആത്മാവ് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ ആഴപ്പെടുന്ന സ്നേഹമാണ് അതിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നത്. ബുദ്ധി അന്ധകാരത്തിൽത്തന്നെ തുടരുകയും ദൈവത്തെ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, പുതിയതും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ രീതിയിൽ സ്നേഹം ഇച്ഛാശക്തിയെ ജ്വലിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. സ്നേഹം പകർന്നുനൽകപ്പെടുന്നു; ഈ സ്നേഹം വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സ്നേഹത്തിന്റെ അഞ്ച് തലങ്ങൾ
ആത്മാവ് അനുഭവിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ അഞ്ച് വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളുടെ ഒരു ഹ്രസ്വസംഗ്രഹം ഇപ്പോൾ പരിശോധിക്കുന്നത് സഹായകമായിരിക്കും. ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വിവിധ അധ്യായങ്ങളിൽ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ ഈ തലങ്ങളെ ഇപ്രകാരം വിവരിക്കുന്നു:
- ഇന്ദ്രിയതലത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന തീക്ഷ്ണത (ഇരുണ്ട രാത്രി 1.1.2)
- ദൈവസേവനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വരൾച്ചയാർന്ന ഉത്കണ്ഠ (ഇരുണ്ട രാത്രി 1.11.2)
- ഇന്ദ്രിയതലത്തിൽ സ്നേഹം ജ്വലിച്ചുയരുന്നത് (ഇരുണ്ട രാത്രി 1.11.1)
- വിസ്മയവും ആദരവും നിറഞ്ഞ സ്നേഹം (ഇരുണ്ട രാത്രി 2.13.5)
- ആത്മാവിൽ അതിതീവ്രമായ സ്നേഹത്താൽ ജ്വലിക്കുന്നത് (ഇരുണ്ട രാത്രി 2.11.1-5; 13.3-9)
സ്നേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ നാലു തലങ്ങളെ ഹ്രസ്വമായി അവലോകനം ചെയ്തുകൊണ്ട് നമുക്കു തുടങ്ങാം. ഇതുവരെ ചർച്ച ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ തലം (മുകളിൽ #5) മനസ്സിലാക്കാൻ ആവശ്യമായ പശ്ചാത്തലം ഇതു നമുക്കു നൽകും.
ഇന്ദ്രിയതലത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന സ്നേഹതീക്ഷ്ണത—സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആദ്യപടിയെ ഏറ്റവും നന്നായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് തന്റെ നവജാതശിശുവിനെ മുലയൂട്ടുന്ന അമ്മയുടെ ദൃശ്യമാണ്. ഈ പാലിൽ കുഞ്ഞ് ഏറെ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തുകയും ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രേഷിതപ്രവർത്തനങ്ങൾ, പ്രാർഥനയിൽ ചെലവഴിക്കുന്ന നീണ്ട രാത്രികൾ, പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തികൾ, കൂദാശകൾ, ആത്മീയ സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നിവയിലാണ് ആത്മാവിനുള്ള ഈ “പാൽ” കണ്ടെത്തുന്നത്. തുടക്കക്കാരന് ദൈവം നൽകുന്ന ഇന്ദ്രിയതലത്തിലെ ആനന്ദം (അതായത്, വൈകാരികമായ ആശ്വാസം) ഇത് പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. ഇന്ദ്രിയതലത്തിലുള്ള ഈ ആദ്യപടിയിൽ ഒരാൾ എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കാൻ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ താഴെപ്പറയുന്ന തിരുവചനഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു: “നവജാതശിശുക്കളെപ്പോലെ, നിർമലമായ ആത്മീയപാലിനായി ആഗ്രഹിക്കുവിൻ; അതുവഴി നിങ്ങൾ രക്ഷയിലേക്കു വളരട്ടെ. എന്തെന്നാൽ, കർത്താവ് നല്ലവനാണെന്ന് നിങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു” (1 പത്രോസ് 2:2-3).
ആശ്വാസമില്ലാത്ത വരൾച്ചയിലും ദൈവത്തെ സേവിക്കാനുള്ള താത്പര്യം—സ്നേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ പടിയിൽ ആത്മാവിന് “ദൈവഭയം” എന്ന ദാനം ലഭിക്കുന്നു. ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ ആദ്യപടിയിൽ ഇന്ദ്രിയാഭിലാഷങ്ങളിൽ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന ആശ്വാസങ്ങൾ വറ്റിപ്പോകുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്നതിലും അവിടുത്തെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നതിലും ആത്മാവിന് വലിയൊരു താത്പര്യം അനുഭവപ്പെട്ടുതുടങ്ങുന്നു. ഇന്ദ്രിയതലത്തിൽ വരൾച്ചയും ശൂന്യതയും അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആത്മാവ് ദൈവത്തിൽ ശ്രദ്ധയൂന്നുന്നു. നല്ല അനുഭൂതി ലഭിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താലല്ല ഇനി ആത്മാവ് ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, തനിക്കു ലഭിച്ച കൃപയാലാണ്. കൂടുതൽ നിർമലമായ രീതിയിൽ ദൈവത്തെ സേവിക്കാൻ ആ കൃപ അതിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ ആദ്യപടിയിലേതുപോലെ ഇത് അത്ര ആനന്ദകരമായി “അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും”, ഇതിന്റെ സ്വഭാവം കൂടുതൽ ഉന്നതമാണ്.
ഇന്ദ്രിയതലത്തിൽ സ്നേഹം ജ്വലിക്കുന്നു—സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ മൂന്നാമത്തെ പടി ദൈവത്തെ സേവിക്കാനുള്ള പുതിയൊരു ആഗ്രഹത്താൽ ആത്മാവിനെ ജ്വലിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കരുതെന്ന് അത് ആഗ്രഹിക്കുക മാത്രമല്ല (ദൈവഭയം), ദൈവത്തിനുവേണ്ടിത്തന്നെ, അവിടുത്തെ സ്വന്തമാക്കാനും സേവിക്കാനും, അത് കൂടുതൽ ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനും സേവിക്കാനും വലിയ ദാഹമുണ്ടെങ്കിലും, താൻ ദാഹിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ആത്മാവിന് അറിയില്ല. താൻ ദാഹിക്കുന്നുവെന്നു മാത്രം അതിന് അറിയാം. ഈ ദാഹം ആത്മാവിന്റെ ആധ്യാത്മികതലത്തിലല്ല, ഇന്ദ്രിയതലത്തിലാണ്. ശമിപ്പിക്കാനാവാത്ത വിശപ്പിനാൽ താൻ മരിക്കുകയാണെന്ന് ആത്മാവിനു തോന്നത്തക്കവിധം ഈ ദാഹം അത്ര ശക്തമാണ്. വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ താഴെപ്പറയുന്ന തിരുവചനം ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു: “എന്റെ ആത്മാവ് ദൈവത്തിനായി, ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നു” (സങ്കീ. 42:3a).
വിസ്മയാദരവും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞ സ്നേഹം—സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ നാലാമത്തെ പടി ആത്മാവിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഇന്ദ്രിയതലത്തിൽനിന്ന് ആധ്യാത്മികതലത്തിലേക്കു നയിച്ചുതുടങ്ങുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ അടുത്ത പടിക്കുള്ള മുന്നൊരുക്കമായാണ് ദൈവം ഈ സ്നേഹദാനം നൽകുന്നത്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ ആത്മാവിന് ദൈവത്തോടുള്ള ബഹുമാനവും വിസ്മയാദരവും അത്ര വലുതായിത്തീരുന്നു; ദൈവത്തെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ അവിടുത്തെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ചിന്തപോലും അതിനു സഹിക്കാനാവില്ല. ഇത് സ്നേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ പടിയോടു സമാനമാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഈ “വിശുദ്ധ ഭയം” ഇന്ദ്രിയാഭിലാഷങ്ങളെക്കാൾ ആധ്യാത്മിക സ്വഭാവമുള്ളതാണ്. ദൈവത്തിന് തന്നിൽ പ്രസാദമില്ലെന്ന് ആത്മാവിനു തോന്നുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള അഗാധവും നിഗൂഢവുമായ വിസ്മയാദരം നിമിത്തം, ദൈവം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവോ എന്നു ചിന്തിച്ച് അത് കഠിനമായി വേദനിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ദൈവത്തെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയത്തിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന ഈ വേദനയ്ക്കിടയിലും ആത്മാവ് ദൈവത്തെ അത്യന്തം ബഹുമാനിക്കുന്നു. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നും, ദൈവസാന്നിധ്യം ആത്മാവിന് അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും അവിടുന്ന് മുമ്പെന്നത്തേക്കാളും അടുത്തുണ്ടെന്നും ഉള്ള ഉറപ്പ് ഈ വ്യക്തിക്ക് ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം. ഈ അനുഭവം വേദനാജനകമാണെങ്കിലും ആത്മാവ് കൂടുതൽ നിർമലമായി ദൈവത്തെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങുകയും സ്നേഹശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ അവസാനപടിയിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
ആധ്യാത്മികതലത്തിൽ തീവ്രസ്നേഹത്താൽ ജ്വലിക്കുന്നു—ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ ആത്മീയാനുഗ്രഹങ്ങൾ ആത്മാവിൽ നിവേശിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് വേദനയും ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹാഭിലാഷങ്ങളും ഒരുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു. ദൈവസ്നേഹം തന്നെ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയും തുളച്ചുകയറുകയും ചെയ്യുന്നതായി ആത്മാവിന് അനുഭവപ്പെടുന്നു; ഇത് വേദനാജനകമാണ്. എന്നാൽ ഈ മുറിവ് സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ശക്തമായ ഒരു ആത്മീയ അഭിലാഷവും ഉണർത്തുന്നു. അതിനാൽ വേദനയ്ക്കിടയിലും ആത്മാവ് കൂടുതൽ സ്നേഹത്തിനായി കൊതിക്കുന്നു. ഈ ആഗ്രഹം ഒരാളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയോ വികാരങ്ങളുടെയോ തലത്തിലുള്ളതല്ല; അതൊരു ആത്മീയ അഭിലാഷമാണ്.
അഭിലാഷങ്ങൾ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ ആത്മാവ് ക്ലേശം സഹിക്കുന്നു. തന്റെ അഭിലാഷങ്ങൾക്കുള്ള പ്രതിവിധി കാണാനാവാത്തതിനാൽ, ആദ്യം അത് ആത്മീയ അന്ധകാരത്താൽ വേദനിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിൽനിന്നു നേരിട്ടും ആത്മാവ് വേദന അനുഭവിക്കുന്നു. കാരണം, ദൈവത്തെ കാണാനോ അവിടുത്തിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനോ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിലും ദൈവസാന്നിധ്യം അതിനെ ആകർഷിക്കുന്നു. എങ്കിലും, തനിച്ചും ശൂന്യമായും ദുർബലമായും അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴും ആത്മാവ് ദൈവത്തെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. താൻ ദയനീയാവസ്ഥയിലാണെന്നും ദൈവത്തിന്റെ യാതൊരു സ്നേഹത്തിനും അർഹമല്ലെന്നും ആത്മാവ് കരുതുന്നു. എന്നാൽ ബുദ്ധി ഇങ്ങനെ ഗ്രഹിക്കുമ്പോഴും, ഇച്ഛാശക്തിയിൽ ദൈവത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണമായ സ്നേഹാവേശം നിവേശിക്കപ്പെടുന്നു. എല്ലാറ്റിലും ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കാൻ അതിനെ പ്രേരിപ്പിക്കത്തക്കവിധം ഈ സ്നേഹാവേശം അത്ര ശക്തമാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെ ആവേശം അത്ര ശക്തമായതിനാൽ, അന്ധമാക്കുന്ന സ്നേഹത്താൽ അത് അവിവേകത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുകപോലും ചെയ്തേക്കാം. ഇത് സ്വയം തീരുമാനിച്ച് സ്നേഹിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, ഇച്ഛാശക്തിയിൽ ആത്മീയമായി നിവേശിക്കപ്പെട്ട് വ്യക്തിയെ നയിക്കുന്ന ഒരു സ്നേഹാവേശമാണ്.
യഥാർഥത്തിൽ, ആത്മാവ് ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ആത്മാവ് പരിമിതവും ദൈവത്തിന്റെ പൂർണത സ്വീകരിക്കാൻ അശക്തവുമായതിനാൽ, അതിന്റെ അനുഭവം അന്ധകാരത്തിന്റേതാണ്. ഇങ്ങനെ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ ആത്മാവിലേക്കു പകർന്നുനൽകുമ്പോൾ, ആ അനുഭവം ആത്മാവിന്റെ ശേഷിക്കപ്പുറമാകുന്നു. ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ ഈ നിർമ്മലമായ പകർന്നുനൽകൽ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന് ആത്മാവ് രൂപാന്തരപ്പെടണം. സമുദ്രം മുഴുവനും ഒരു ചെറിയ കുപ്പിയിലേക്ക് ഒഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. ദൈവകരത്താൽ മാത്രമേ ഇതു സാധ്യമാകൂ.
എന്നിരുന്നാലും, മനസ്സിന് ദൈവത്തിന്റെ പൂർണത മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിലും, തനിക്കു ലഭിക്കുന്ന ദൈവസ്നേഹത്താൽ ഇച്ഛാശക്തി ജ്വലിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ആത്മാവ് അന്ധകാരത്തിലും അന്ധതയിലും സ്നേഹിക്കുകയും ദൈവത്തെ കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാനുള്ള അഭിലാഷങ്ങളാൽ ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് തികച്ചും ആത്മീയമായ ഒരു അഭിലാഷമാണെങ്കിലും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അതിൽ പങ്കുചേർന്ന് അതിനെ അനുഗമിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഈ അഭിലാഷം പ്രഥമവും പ്രധാനവുമായി ആത്മീയമായ ഒരു തീവ്രാഭിലാഷമാണ്. ശമിക്കാത്ത ദൈവദാഹത്താൽ ആത്മാവ് ജ്വലിക്കുന്നു. ഈ തീവ്രാഭിലാഷത്തിന് ഇച്ഛാശക്തി സമ്മതം നൽകുന്നു; എന്നാൽ അതിനെ ആത്മാവിലേക്കു പകർന്നുനൽകുന്നത് ദൈവമാണ്. കണ്ടെത്താനാകാത്ത പ്രിയതമനുവേണ്ടി ആത്മാവ് കൊതിക്കുന്നു. ഇതിന് ഉദാഹരണമായി വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ ഈ തിരുവചനവും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു: “ദൈവമേ, അങ്ങാണ് എന്റെ ദൈവം—അങ്ങയെയാണു ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്! വരണ്ടതും നിർജീവവും ജലമില്ലാത്തതുമായ ദേശത്ത്, എന്റെ ശരീരം അങ്ങേക്കായി കൊതിക്കുന്നു; എന്റെ ആത്മാവ് അങ്ങേക്കായി ദാഹിക്കുന്നു” (സങ്കീർത്തനം 63:2).
യേശുവിനെ കണ്ടെത്താൻ കല്ലറയിലേക്കു പോയപ്പോൾ മഗ്ദലനമറിയത്തിന് ഈ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. യേശു കല്ലറയിൽ ഇല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, അവളുടെ ഏക ആഗ്രഹം അവനെ കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു. തന്റെ കർത്താവിനുവേണ്ടിയുള്ള അഭിലാഷത്താൽ അവൾ ജ്വലിച്ചു; യേശുവിനായുള്ള അന്വേഷണത്തിൽനിന്ന് അവളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഒന്നിനും കഴിഞ്ഞില്ല. യേശുവിനെ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ അത്രയേറെ ഏകാഗ്രയായിരുന്നതിനാൽ, കല്ലറയിലെ മാലാഖമാരെ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ലെന്ന് വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.
സുകൃതത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിലേക്കുള്ള അന്തിമയാത്ര
സ്വന്തം ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ആത്മാവും “അന്ധകാരത്തിലാകണം” എന്ന ആശയം മിക്കവർക്കും പുതിയതാണ്. പൂർണതയുടെ പരമോന്നതമായ ഉയരങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ എഴുതുന്നതെന്ന് ഓർക്കുക; ഈ ജീവിതത്തിൽ ചുരുക്കം ചിലർ മാത്രമേ അത് അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അതിനാൽ ഈ “അന്ധകാരരാത്രി”യെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഷയും വിവരണങ്ങളും അവ്യക്തവും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതുമായി തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഈ അനുഭവം സ്വാഭാവികമാണെന്ന് അറിയുക. ഈ പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത് തികച്ചും പുതിയൊരു ഭാഷയും സംസ്കാരവും പഠിക്കുന്നതുപോലെയായിരിക്കും. ഇതു ചെയ്യാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം മുമ്പ് അറിഞ്ഞിരുന്നതെല്ലാം മറക്കുക എന്നതാണ്. ദൈവംതന്നെ പകർന്നുനൽകുന്ന അപരിചിതമായ ഒരു ഭാഷയിലൂടെ ദൈവത്തെയും സ്വന്തം ജീവിതത്തെയും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾ പുതിയൊരു രീതിയിൽ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങേണ്ടിവരും.
അന്തിമമായ ഈ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെയും തന്റെ പഴയ സ്വത്വം ഇല്ലാതാകുന്നതിലൂടെയുമുള്ള അന്ധകാരത്തിലൂടെ യാത്രചെയ്ത്, പുതിയൊരു ജീവിതവും ദൈവവുമായുള്ള പുതിയൊരു ഐക്യവും കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ആത്മാവിനു ലഭിക്കുന്ന ചില അനുഗ്രഹങ്ങളാണ് താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. തന്റെ കവിതയിലെ താഴെപ്പറയുന്ന ചരണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ തുടർന്നുള്ള പ്രബോധനം നൽകുന്നത്:
അന്ധകാരത്തിൽ സുരക്ഷിതയായി,
രഹസ്യമായ ഏണിയിലൂടെ, വേഷംമാറി—ഹാ, എത്ര ഭാഗ്യകരമായ അവസരം!—
അന്ധകാരത്തിലും മറവിലും,
എന്റെ ഭവനം ഇപ്പോൾ വിശ്രമത്തിലായിരിക്കെ.
അന്ധകാരം—ആദ്യമായി, “അന്ധകാരം” എന്നതുകൊണ്ട് അർഥമാക്കുന്നത്, മനസ്സിലാക്കുക, സങ്കൽപ്പിക്കുക, ചിന്തിക്കുക, അനുഭവവേദ്യമാക്കുക, അനുഭവിക്കുക, ആസ്വദിക്കുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ആത്മാവ് മുമ്പ് അവലംബിച്ചിരുന്ന രീതികൾ അവസാനിക്കുന്നു എന്നാണ്. ദൈവത്തെയും ജീവിതത്തെയും കുറിച്ച് അതിനുണ്ടായിരുന്ന മുൻധാരണകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ദൈവികസത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്യാനും ധ്യാനിക്കാനും അതിനു കഴിയാതാകുന്നു. ദൈവത്തിൽ മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിരുന്ന ആശ്വാസവും ആനന്ദവും അവസാനിക്കുന്നു. ജീവിതത്തെയും ദൈവത്തെയും കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാനും അനുഭവവേദ്യമാക്കാനും അനുഭവിക്കാനുമുള്ള പഴയ രീതികളെയെല്ലാം സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ അന്ധകാരത്തിലാണ്.
സൂര്യന്റെ സൗന്ദര്യം ഉൾക്കൊള്ളാനായി ഒരു മണിക്കൂർ അതിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ ചിത്രം ഓർക്കുക. സ്വാഭാവികമായ കണ്ണിന് ഇതു സാധ്യമല്ല. സൂര്യന്റെ തീവ്രത അതിനു താങ്ങാനാവുന്നതിലുമപ്പുറമാണ്. ആത്മാവിന്റെ സ്വാഭാവിക ശേഷികളായ ബുദ്ധി, ഇച്ഛാശക്തി, ഓർമ, വികാരങ്ങൾ, വൈകാരികാനുഭവങ്ങൾ, അഭിലാഷങ്ങൾ എന്നിവയുടെ കാര്യവും ഇതുതന്നെയാണ്. ആത്മാവിന്റെ ഈ സ്വാഭാവിക ശേഷികൾക്ക് തനിയെ ദൈവത്തെ മനസ്സിലാക്കാനോ കാണാനോ ഗ്രഹിക്കാനോ ഉൾക്കൊള്ളാനോ അറിയാനോ അനുഭവവേദ്യമാക്കാനോ അനുഭവിക്കാനോ ഒട്ടും കഴിയില്ല. ദൈവം അവയ്ക്കു താങ്ങാനാവുന്നതിലുമപ്പുറമാണ്. എങ്കിലും ഓരോ ആത്മാവിനും തന്നെത്തന്നെ പകർന്നുനൽകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇതു സാധ്യമാക്കാൻ അവിടുന്ന് ആത്മാവിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രവർത്തനങ്ങളെല്ലാം നിർത്തിവയ്ക്കുകയും പുതിയതും രഹസ്യവുമായ ഒരു രീതിയിൽ അതിനു തന്നെത്തന്നെ പകർന്നുനൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. തത്ഫലമായി, ആത്മാവിന്റെ സ്വാഭാവിക ശേഷികൾക്ക് (മനസ്സ്, ഇച്ഛാശക്തി, ഓർമ, അഭിലാഷങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ) അവയെ അതിശയിക്കുന്ന ദൈവസാന്നിധ്യം പരിചിതമാകുന്നതുവരെ അവയുടെ പ്രവർത്തനം നിർത്തിവയ്ക്കപ്പെടുകയും അവ അന്ധകാരത്തിലാകുകയും ചെയ്യുന്നു. പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ, ദൈവത്തെ അവിടുത്തെ നിർമ്മലമായ സ്വരൂപത്തിൽ സ്വീകരിക്കാൻ അവ പര്യാപ്തമാകുകയില്ല. ഇപ്പോൾ ദൈവം കൂടുതൽ നേരിട്ടും ആത്മാവിന്റെ സ്വാഭാവിക കഴിവുകളെ ആശ്രയിക്കാത്ത രീതിയിലും തന്നെത്തന്നെ പകർന്നുനൽകുന്നു. അതിനാൽ ഈ ശേഷികൾ അന്ധകാരത്തിലാകുന്നു.
സുരക്ഷിതം—ഈ സമാഗമം “സുരക്ഷിതം” ആയിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം, ആത്മാവ് ഇനി തന്റെ സ്വാഭാവിക കഴിവുകളിൽ ആശ്രയിക്കാത്തതിനാൽ ദൈവിക കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിലയിരുത്തലുകളിൽ അതിനു തെറ്റുപറ്റുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങൾ മാസങ്ങളോളം ദൈവത്തെ ബുദ്ധികൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, നിങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും അതിനു സാധിക്കുകയില്ല; വാസ്തവത്തിൽ, നിങ്ങളുടെ അന്തിമ നിഗമനം തെറ്റായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ, “തന്നെ ബുദ്ധികൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള” നിങ്ങളുടെ കഴിവ് ദൈവം നീക്കിക്കളയുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ആ തെറ്റിൽ വീഴില്ല എന്ന അർഥത്തിൽ സുരക്ഷിതരാണ്. ഇതേ യുക്തി എല്ലാ സ്വാഭാവിക കഴിവുകൾക്കും ബാധകമാണ്: ഭാവന, ഇച്ഛാശക്തി, വികാരങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയ്ക്ക്. സ്വാഭാവികമായ ഒന്നിനും ദൈവത്തിന്റെ ശുദ്ധമായ സ്വരൂപത്തിൽ അവിടുത്തോട് ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയുകയില്ല. അതിനാൽ, നിങ്ങളോട് പുതിയൊരു ഭാഷയിൽ സംവദിക്കാൻ ദൈവം സ്വാഭാവികമായ എല്ലാറ്റിനെയും അന്ധകാരത്തിലാഴ്ത്തുന്നു! ഈ “പുതിയ ഭാഷ” ദൈവം ആത്മാവിൽ നിവേശിപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും ഉപവിയുമാണ്. ഈ പുണ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ വിധത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് നേരിട്ട് പകർന്നുനൽകപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, നിങ്ങൾക്കു സ്വന്തമായി ഒരിക്കലും സാധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ ദൈവത്തെ അറിയാനും, ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശവയ്ക്കാനും, ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനും നിങ്ങൾക്കു കഴിയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ രീതിയിൽ, ദൈവത്തിന്റെ കഴിവിനാൽ, ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിലൂടെ മാത്രം അവിടുത്തെ ദൈവികജീവനിൽ നിങ്ങൾ സുരക്ഷിതമായി പങ്കുചേരാൻ തുടങ്ങുന്നു!
രഹസ്യം—ദൈവവുമായി സംവദിക്കുന്നതിനുള്ള ഈ പുതിയ വഴി “രഹസ്യമാണ്” എന്നും വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ പറയുന്നു; അത് “രഹസ്യമായ ഏണിയിലൂടെയാണ്…” ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്ഥലത്തേക്ക് നിങ്ങൾ അവധിക്കാലം ചെലവഴിക്കാൻ പോയെന്നു സങ്കല്പിക്കുക. അത്യന്തം പ്രൗഢമായ പർവതങ്ങളും ഏറ്റവും ഉയരത്തിൽനിന്ന് അതിശക്തിയായി പതിക്കുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും നിങ്ങൾ നോക്കിനിന്നു; വിശാലമായ താഴ്വരകൾക്കു മീതെ കണ്ണോടിച്ചു; അതിമനോഹരമായ ജീവജാലങ്ങളെ കണ്ടുമുട്ടി. കണ്ടതിന്റെയെല്ലാം ചിത്രങ്ങൾ നിങ്ങൾ എടുത്തു. വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ഈ ചിത്രങ്ങൾ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണിച്ചു. നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത് ആ ചിത്രങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയും അവ കണ്ട് മതിപ്പുതോന്നുകയും ചെയ്തിരിക്കാം. എന്നാൽ നിങ്ങൾ കണ്ടവയുടെ ചിത്രങ്ങൾ കാണുന്നതിലൂടെ, ആ പ്രകൃതിവിസ്മയങ്ങൾ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച അതേ അനുഭവവും അറിവും ഒരിക്കലും ആ സുഹൃത്തിനു ലഭിക്കുമായിരുന്നില്ല.
അതുപോലെതന്നെ, എന്നാൽ അനന്തമായി ഉയർന്ന ഒരു തലത്തിൽ, ദൈവിക ധ്യാനത്തിന്റെ ദാനത്തിലൂടെ ദൈവം തന്റെ ദൈവിക സത്ത നിങ്ങൾക്കു പകർന്നുതരുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ പതിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു “ചിത്രവും” ഒരിക്കലും മതിയാവുകയില്ല. ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ നേടുന്ന അറിവും അനുഭവവും വാക്കുകൾക്കും ആശയങ്ങൾക്കും ഭാഷയ്ക്കും അതീതമാണ്; മനസ്സിലാക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക കഴിവിനുപോലും അതീതമാണ്. അതിനാൽ, ദൈവം ഇപ്രകാരം നിങ്ങൾക്കു തന്നെത്തന്നെ പകർന്നുതരുന്നത് “രഹസ്യമാണ്”; കാരണം, അതിന്റെ സമ്പൂർണ ചിത്രം നിങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക ശക്തികളിൽനിന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ദൈവം ആത്മാവിൽ നിവേശിപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിലൂടെ നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുന്നതിനെ പ്രകടിപ്പിക്കാനെന്നല്ല, മനസ്സിലാക്കാൻപോലും ഒരു മാനുഷിക ആശയവും പര്യാപ്തമല്ല. അതിനാൽ, ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ഈ പകർന്നുനൽകൽ നിങ്ങൾ ഇതുവരെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത തികച്ചും പുതിയൊരു രൂപത്തിലുള്ളതാണ്. ആശയങ്ങളിലൂടെയുള്ള എല്ലാ അറിവിനെയും അത് അതിലംഘിക്കുന്നു; അത് തികച്ചും അവർണനീയമാണ്!
ഏണി—ദൈവിക സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു നിഗൂഢ ഏണിയിലെ പത്തു പടികളെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിവരിക്കുന്നു. അതാണ് രഹസ്യമായ ഏണി. ആ ഏണി പ്രിയതമനായ ദൈവത്തിൽത്തന്നെ ചാരിനിൽക്കുന്നു. ആത്മാവ് തന്റെ ആന്തരികമായ ഈ ഇരുണ്ട രാത്രിയിലൂടെ മുന്നേറുമ്പോൾ ആ ഏണിയിൽ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദ്യം ആത്മാവ് മുകളിലേക്കു കയറുന്നു; എന്നാൽ പുണ്യത്തിൽ വീഴ്ച വരുത്തുമ്പോൾ അത് താഴ്ത്തപ്പെടുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവവുമായുള്ള സംവാദത്തിൽ താഴ്ത്തപ്പെടലും ഉയർത്തപ്പെടലും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ആത്മാവ് മുകളിലേക്കും താഴേക്കും നീങ്ങുന്നു. ഒടുവിൽ, പൂർണതയും ശുദ്ധീകരണവും പ്രാപിക്കുമ്പോൾ ആത്മാവ് പ്രിയതമന്റെ അടുത്തെത്തുന്നു. ദൈവിക സ്നേഹത്തിലേക്ക് ഉയരുന്ന ഒരു നിഗൂഢ ഏണിയുടെ പത്തു പടികൾ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
ഒന്നാം പടി—ഈ ഒന്നാം പടിയിൽ ആത്മാവ് അതിവേദന അനുഭവിക്കുന്നു; കാരണം, താൻ ഒന്നാം പടിയിൽ മാത്രമാണുള്ളത്. സ്നേഹത്താൽ പരവശമായ അത് ദൈവത്തോടൊപ്പമായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. താൻ എത്ര അകലെയാണെന്നു കാണുമ്പോൾ ലൗകിക കാര്യങ്ങളിലുള്ള സകല ആനന്ദവും ആത്മാവിനു നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തെ ലഭിക്കാത്തതിലുള്ള വേദന ആത്മാവിനെ മുകളിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു.
രണ്ടാം പടി—ഈ രണ്ടാം പടിയിൽ ആത്മാവ് ഇടവിടാതെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. തന്റെ പ്രിയതമനെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ, ഒരുതരം ആത്മീയ ഉത്കണ്ഠയോടെ അത് മുന്നേറുന്നു. അതിന്റെ വാക്കുകളും ചിന്തകളുമെല്ലാം ദൈവത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ദൈവം മാത്രമാണ് ആത്മാവിന്റെ ഏക ചിന്താവിഷയം.
മൂന്നാം പടി—ഈ മൂന്നാം പടിയിൽ, പ്രിയതമനെ തേടിയുള്ള യാത്രയിൽ മുടക്കമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കാൻ ആത്മാവിനു പുതിയൊരു തീക്ഷ്ണത അനുഭവപ്പെടുന്നു. അത് അത്യുത്സാഹത്തോടെ ഏറെ അധ്വാനിക്കുന്നു. വലിയ പ്രവൃത്തികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നെങ്കിലും അവയെ നിസ്സാരമായി കാണുന്നു. തന്റെ തീക്ഷ്ണതയ്ക്കിടയിലും ദൈവത്തിനുവേണ്ടി വേണ്ടത്ര ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തതിനാലും, താൻ ചെയ്യുന്ന അല്പം ഒന്നുമല്ലെന്നു തോന്നുന്നതിനാലും, ആത്മാവ് തന്നെത്തന്നെ പ്രയോജനമില്ലാത്തതായും തന്റെ ജീവിതം വ്യർഥമായും കരുതുന്നു. ആത്മാവിന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും അപൂർണമായി കാണപ്പെടുന്നു; ഇത് വേദന ഉളവാക്കുന്നു. വൃഥാഭിമാനം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം മാത്രമാണ് ആത്മാവിന്റെ ഏക ആഗ്രഹം.
നാലാം പടി—ഈ നാലാം പടിയിൽ ആത്മാവ് ക്ഷീണിതമാകുന്നില്ല. തന്റെ പ്രിയതമനെ തേടുന്നതിൽ ഒന്നും അതിനു തടസ്സമാകുന്നില്ല. ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ മാത്രമാണ് അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എങ്കിലും ആത്മാവിൽ വലിയ സഹനമുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ സഹനം നന്മ ഉളവാക്കുന്നു; കാരണം, ആത്മാവ് സഹനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനും സേവിക്കാനും മാത്രം ശ്രമിക്കുന്നു. സഹനത്തിനിടയിലും സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കുന്നത് ആത്മാവിനെ ശക്തമാക്കുന്നു.
അഞ്ചാം പടി—ഈ അഞ്ചാം പടിയിൽ ആത്മാവ് അക്ഷമയോടെ ദൈവത്തെ ആഗ്രഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. പ്രിയതമന്റെ അടുത്തെത്തുന്നതിലുള്ള ഓരോ കാലതാമസവും അതിനെ തളർത്തുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, തന്റെ പ്രിയതമനെ കണ്ടെത്താൻ ആത്മാവ് അത്രയേറെ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നതിനാൽ, അവിടുത്തെ കണ്ടെത്തിയെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും കരുതുകയും, പിന്നീട് അങ്ങനെയല്ലെന്നു തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ നിരാശയും ദൈവത്തിനായുള്ള ആത്മാവിന്റെ വിശപ്പ് വർധിപ്പിക്കുന്നു; ഈ വിശപ്പ് കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കാനുള്ള പോഷണമായിത്തീരുന്നു.
ആറാം പടി—ഈ ആറാം പടിയിൽ ആത്മാവ് അതിവേഗം ഓടുകയും പ്രിയതമനെ കണ്ടെത്തിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് പ്രത്യാശയാൽ നിറയുന്നു; ഒരിക്കലും തളരുന്നില്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും അത് പ്രിയതമന്റെ നേരെ കൈനീട്ടി അവിടുത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ പിടി വിട്ടുപോകുന്നു. എങ്കിലും ഓരോ സ്പർശവും ആത്മാവിൽ കൂടുതൽ പ്രത്യാശയും തീക്ഷ്ണതയും ജ്വലിപ്പിക്കുന്നു.
ഏഴാം പടി—ഈ ഏഴാം പടിയിൽ ആത്മാവ് ഏറെ ധൈര്യമുള്ളതാകുന്നു. സ്വന്തം ഗൗരവമേറിയ അപൂർണതകളെക്കുറിച്ച് ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിലും, അത് ധൈര്യത്തോടെ തന്റെ പ്രിയതമന്റെ അടുക്കലേക്കു കുതിക്കുന്നു. ലജ്ജയോ ഉപദേശമോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ, ധൈര്യത്തോടെ ദൈവത്തെ തേടുന്നതിൽനിന്ന് അതിനെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നില്ല. സ്നേഹമാണ് ഈ ധൈര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നതുപോലെ, “[സ്നേഹം] എല്ലാം സഹിക്കുന്നു, എല്ലാം വിശ്വസിക്കുന്നു, എല്ലാം പ്രത്യാശിക്കുന്നു, എല്ലാം ക്ഷമയോടെ താങ്ങുന്നു. സ്നേഹം ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുന്നില്ല” (1 കോറിന്തോസ് 13:7-8b).
എട്ടാം പടി—ഈ എട്ടാം പടിയിൽ ആത്മാവ് പ്രിയതമനെ മുറുകെപ്പിടിക്കുകയും പിടിവിടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒടുവിൽ ആത്മാവ് സംതൃപ്തമാകുന്നു. എന്നാൽ അത് നിലനിൽക്കുന്നില്ല; കാരണം പ്രിയതമൻ വഴുതിമാറുന്നു, ആത്മാവ് വീണ്ടും ഗോവണിയിലെ താഴ്ന്നൊരു പടിയിലേക്കു വീഴുന്നു.
ഒൻപതാം പടി—ഒടുവിൽ ആത്മാവ് പൂർണതയിലെത്തുന്നു! ഈ ഒൻപതാം പടിയിൽ ആത്മാവ് തന്റെ പ്രിയതമനുമായി ഐക്യപ്പെടുകയും ദൈവത്തിന്റെ അവിശ്വസനീയമായ മാധുര്യത്താൽ ജ്വലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് ഈ ജ്വലിക്കുന്ന മാധുര്യത്തിനു കാരണമാകുന്നത്. ഈ പടിയെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ നൽകുന്ന ഏറ്റവും നല്ല വിശദീകരണം, നമുക്ക് അതിനെ വിശദീകരിക്കാൻപോലും കഴിയില്ല എന്നതാണ്. പ്രിയതമനുമായുള്ള ഈ സമാഗമത്തെ വർണിക്കാൻ ഒരു മാർഗവുമില്ല.
പത്താം പടി—ഈ അവസാന പടി ഈ ലോകത്തിനുള്ളതല്ല. ചില ആത്മാക്കൾ ഈ ജീവിതത്തിൽ ഈ പടിയിലെത്തിയേക്കാമെങ്കിലും, ശരീരം വിട്ട് ദൈവത്തോട് പൂർണമായി സദൃശരായിത്തീർന്നുകൊണ്ടു മാത്രമേ അവർ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. ഈ ജീവിതത്തിൽ ഇത് സംഭവിക്കുന്നെങ്കിൽ, അതു വളരെ ഹ്രസ്വമായ നിമിഷങ്ങളിൽ മാത്രമാണ്. ഈ ആത്മാക്കൾ പരിപൂർണമായ അളവിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരാണ്; അവർ മരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഉടൻതന്നെ സൗഭാഗ്യദർശനം പ്രാപിക്കും.
വേഷം മാറി—ആത്മാവിന്റെ അന്ധകാരരാത്രിയുടെ അവസാന ഫലം, ആത്മാവ് “വേഷം മാറി” ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ഗോവണി കയറുന്നു എന്നതാണ്. പിശാച്, ലോകം, ജഡം എന്നീ മൂന്നു ശത്രുക്കളിൽനിന്ന് ഈ വേഷമാറ്റം ആത്മാവിനെ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.
ആത്മാവിനെ ആവരണം ചെയ്യുന്ന വെളുത്ത വസ്ത്രമായ വിശ്വാസം, ബുദ്ധിയുടെ സ്വാഭാവികമായ എല്ലാ ബൗദ്ധികശക്തികളെയും ഒഴിച്ചുകളയുന്നു. അങ്ങനെ ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്ന ശുദ്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ തലത്തിൽ മാത്രമേ അതിന് അറിയാൻ കഴിയൂ. വിശ്വാസത്തിന്റെ ഈ “വേഷമാറ്റം” ബുദ്ധിയെ പിശാചിൽനിന്ന് മറച്ചുവയ്ക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ആത്മാവ് ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ അതിനെ വഞ്ചിക്കാനോ വഴിതെറ്റിക്കാനോ പിശാചിന് ഒരു മാർഗവുമില്ല. അപൂർണമായ സ്വന്തം സ്വാഭാവിക കഴിവുകളാൽ അത് ഇനി ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സിലൂടെ മാത്രമാണ് ഗ്രഹിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ഈ പുതിയ ഗ്രഹണശേഷിയാൽ ആത്മാവ് ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിനായി ഒരുക്കപ്പെടുന്നു.
പച്ചവസ്ത്രമായ പ്രത്യാശ, വെളുത്ത വസ്ത്രത്തെ ആവരണം ചെയ്യുകയും ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്ന അതിസ്വാഭാവിക പ്രത്യാശയുടെ ദാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രത്യാശ ഓർമ്മയിൽനിന്ന് ലൗകികമായ സകലതും ഒഴിച്ചുകളയുകയും അങ്ങനെ ലോകം എന്ന ശത്രുവിൽനിന്ന് അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകത്തിനു നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നിലേക്കും ആത്മാവ് ഇനി ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അതിന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് പകർന്നുനൽകപ്പെട്ട പ്രത്യാശയുടെ ഏക ലക്ഷ്യമല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലും അതിനു താത്പര്യമില്ല: ദൈവത്തിലുള്ള പ്രത്യാശയും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിനുവേണ്ടി മാത്രമുള്ള പ്രത്യാശയും. അങ്ങനെ ദൈവത്തിലല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലും പ്രത്യാശ വയ്ക്കാതിരിക്കുന്നതിലൂടെ ആത്മാവ് ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിനായി ഒരുക്കപ്പെടുന്നു.
ധൂമ്രവർണത്തിലുള്ള വസ്ത്രമായ ഉപവി, വെള്ളയും പച്ചയും വസ്ത്രങ്ങളെ ആവരണം ചെയ്യുകയും ദൈവത്തോടും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ തിരുവിഷ്ടത്തോടുമുള്ള സ്നേഹമല്ലാതെ മറ്റെല്ലാ സ്നേഹവും ഇച്ഛാശക്തിയിൽനിന്ന് ഒഴിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യുന്നു. ജഡം എന്ന ശത്രുവിൽനിന്ന് ഉപവി ആത്മാവിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. കാരണം, ജഡം പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്ന സ്വാർഥമായ സ്നേഹങ്ങളിലൊന്നും ആത്മാവിന് താത്പര്യമില്ല. ദൈവത്തോടു മാത്രമുള്ള സ്നേഹമായ ഉപവിയുടെ ഈ വസ്ത്രം ഇച്ഛാശക്തിയെ ആവരണം ചെയ്യുന്നതിനാൽ, ജഡത്തിന് അതിനെ പിടിയിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതിനാൽ, ഇപ്പോൾ പൂർണമായി വേഷം മാറി പിശാചിൽനിന്നും ലോകത്തിൽനിന്നും ജഡത്തിൽനിന്നും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആത്മാവിന് ഒരേയൊരു കാര്യം തേടാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്: ദൈവം. ദൈവം അതിന്റെ ബുദ്ധിയെയും ഓർമ്മയെയും ഇച്ഛാശക്തിയെയും നിറയ്ക്കുന്നു. ദൈവം മാത്രമാണ് ആത്മാവിനെ ആവരണം ചെയ്യുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും താനുമായുള്ള ഐക്യത്തിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.
തികച്ചും കൃപാദാനം—വേദനാജനകമായ ശുദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യം പ്രാപിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ കൃപയാണെന്ന് ആത്മാവിനു ബോധ്യമാകുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് അവയെ വിവരിക്കാൻ താൻ അനേകം പേജുകൾ ചെലവഴിച്ചതെന്ന് വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. വഴിമധ്യേ അനുഭവിക്കുന്ന സഹനങ്ങളാൽ ആളുകൾ എളുപ്പത്തിൽ നിരുത്സാഹിതരാകാം. അതിനാൽ, ഈ ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ ഐക്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നുവെന്ന് അവർ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, “തികച്ചും കൃപാദാനമായ” ഈ അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള ദീർഘയാത്രയിൽ അവർക്ക് കൂടുതൽ പ്രത്യാശയുണ്ടാകും!
അന്തിമ രാത്രിയിലെ അന്തിമ ശുദ്ധീകരണം
വിശ്രമം കണ്ടെത്തുന്നതിനും, തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിനായി ഉചിതമായി ഒരുങ്ങുന്നതിനുംവേണ്ടി, ആത്മാവ് ദൈവത്തെ മാത്രം തേടിക്കൊണ്ട് ഏറ്റവും ഗാഢമായ അന്ധകാരത്തിലൂടെ മുന്നേറണമെന്ന് വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ “ആത്മാവിന്റെ അന്ധകാരരാത്രി”യെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ വിവരണം ഉപസംഹരിക്കുന്നു. ഈ അന്തിമ ശുദ്ധീകരണം ആ അന്തിമ അന്ധകാരരാത്രിയിലേതാണ്; അത് ആത്മീയമായ വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ ഒരവസ്ഥയാണ്. ആത്മാവിന്റെ താഴ്ന്ന ഭാഗത്തുള്ള (ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ) യാതൊന്നിൽനിന്നുമുള്ള പ്രകാശമോ, ആത്മാവിന്റെ ഉയർന്ന ഭാഗത്തുള്ള (ബുദ്ധി, ഓർമ്മ, ഇച്ഛാശക്തി) യാതൊന്നിൽനിന്നുമുള്ള പ്രകാശമോ കൂടാതെ, ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ദൈവധ്യാനത്തിലൂടെ മാത്രമാണ് അത് പൂർത്തിയാകുന്നത്. ദൈവംതന്നെ ആത്മാവിനു സ്വയം പകർന്നുനൽകുന്ന ശുദ്ധവും നിശ്ശബ്ദവും നിഗൂഢവും രഹസ്യാത്മകവുമായ സംസർഗമല്ലാതെ, ഒരു വികാരമോ സങ്കൽപ്പമോ ഓർമ്മയോ യുക്തിപൂർവമായ ആഗ്രഹത്തിന്റെ വിഷയമോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ മതിയാകുന്നില്ല.
രഹസ്യധ്യാനത്തിലൂടെ ദൈവം നടത്തുന്ന ഈ ആത്മീയ വിനിമയം കാണാൻ പിശാചിനു കഴിയുകയില്ല. എങ്കിലും മഹത്തായ എന്തോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിയും; കാരണം, ആത്മാവിന്റെ അധോഭാഗം പൂർണമായ വിശ്രാന്തിയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നത് അവൻ കാണും. ദൈവത്തിന്റെ അനുവാദത്താൽ, ആത്മാവിനെ സഹായിക്കുന്ന നല്ല മാലാഖമാരുടെ പ്രവർത്തനംപോലും പിശാചിനു കാണാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. തത്ഫലമായി, അവസാനത്തെ ഒരു പരീക്ഷണമായി ആത്മാവിനെ ആത്മീയമായി പീഡിപ്പിക്കാൻ പിശാചിനു കഴിയും. എന്നാൽ, വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ദൈവം ഈ പരീക്ഷണം അനുവദിക്കുന്നത് ആത്മാവിനെ അതിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമായ തലത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ മാത്രമാണ്. ഒടുവിൽ, ആത്മാവ് ദൈവത്തെയും ദൈവത്തെ മാത്രവും അന്വേഷിക്കുകയും, തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലുള്ള എല്ലാറ്റിനെയും അതോടൊപ്പം ബുദ്ധിയിലും ഓർമ്മയിലും ഇച്ഛാശക്തിയിലുമുള്ള സകലതിനെയും നിശ്ശബ്ദമാക്കുകയും ചെയ്താൽ, ആത്മാവിന്റെ എല്ലാ കഴിവുകളും തികഞ്ഞ അന്ധകാരത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ, ശുദ്ധമായ ധ്യാനത്തിലൂടെ ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദവും നിഗൂഢവുമായ രീതിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിർമ്മലമായ ആത്മീയ വിനിമയം അതിനു ലഭിക്കും. അന്ധകാരമയമായ ഈ ധ്യാനത്തിൽ ആത്മാവ് ദൈവത്തെത്തന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു; അതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ പിശാചിനോ ലോകത്തിനോ ജഡത്തിനോ ശക്തിയില്ല.
വിവാഹനിശ്ചയാവസ്ഥയിലുള്ള ആത്മാവ് ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ മഹിമയ്ക്കായി ഇപ്പോൾ പൂർണമായി ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. തന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ ആഴങ്ങളിൽ ദൈവത്തിൽനിന്നു മാത്രം എല്ലാം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ആത്മാവ് പൂർണമായ വിശ്രാന്തിയിലാണ്. കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ പ്രസിദ്ധമായ കവിത അതിനെ ഇപ്രകാരം വിവരിക്കുന്നു:
ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി
ഇരുണ്ടൊരു രാത്രിയിൽ,
തീവ്രാഭിലാഷങ്ങളോടെ സ്നേഹത്തിൽ ജ്വലിച്ച്—ആഹാ, ഭാഗ്യനിമിഷം!—
ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ ഞാൻ പുറപ്പെട്ടു,
എന്റെ ഭവനം അപ്പോൾ വിശ്രാന്തിയിലായിരുന്നു.അന്ധകാരത്തിൽ സുരക്ഷിതയായി,
രഹസ്യമായ ഏണിയിലൂടെ, വേഷംമാറി—ഹാ, എത്ര ഭാഗ്യകരമായ അവസരം!—
അന്ധകാരത്തിലും മറവിലും,
എന്റെ ഭവനം ഇപ്പോൾ വിശ്രമത്തിലായിരിക്കെ.ആനന്ദനിർഭരമായ ആ രാത്രിയിൽ,
ആരും എന്നെ കാണാതിരുന്നപ്പോൾ, രഹസ്യമായി,
ഞാനും യാതൊന്നും കാണാതെ,
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജ്വലിച്ചതല്ലാതെ മറ്റൊരു വെളിച്ചമോ വഴികാട്ടിയോ ഇല്ലാതെ.ഈ വെളിച്ചം എന്നെ നയിച്ചു,
മധ്യാഹ്നപ്രകാശത്തെക്കാൾ ഉറപ്പോടെ,
അവൻ (ആരെന്ന് എനിക്കു നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു!) എന്നെ കാത്തിരുന്ന ഇടത്തേക്ക്–
ആരും കാണപ്പെടാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്.എന്നെ വഴിനടത്തിയ രാത്രിയേ,
പുലരിയെക്കാൾ മനോഹരമായ രാത്രിയേ,
പ്രിയതമനെ പ്രണയിനിയോടു ചേർത്ത രാത്രിയേ,
പ്രിയതമനിൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട പ്രണയിനി!അവനു മാത്രമായി പൂർണമായും കാത്തുസൂക്ഷിച്ച
എന്റെ പുഷ്പഭരിതമായ മാറിൽ,
അവൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്നു; ഞാൻ അവനെ തഴുകി,
ദേവദാരുക്കളുടെ വീശലിൽ ഇളംകാറ്റുയർന്നു.ഗോപുരത്തിൽനിന്ന് ഇളംകാറ്റു വീശി,
ഞാൻ അവന്റെ മുടിയിഴകൾ വകഞ്ഞപ്പോൾ;
തന്റെ മൃദുലമായ കരത്താൽ അവൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു,
എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെല്ലാം നിശ്ചലമാക്കി.ആത്മവിസ്മൃതിയിൽ ലയിച്ച് ഞാൻ നിലകൊണ്ടു;
എന്റെ മുഖം പ്രിയതമനിൽ ചായ്ച്ചുവച്ചു.
എല്ലാം നിലച്ചു; ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വിട്ടുകൊടുത്തു,
എന്റെ ആകുലതകൾ ലില്ലിപ്പൂക്കൾക്കിടയിൽ മറന്നുവച്ചുകൊണ്ട്.
വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ തന്റെ കവിതയായ ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രിയുടെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു ഖണ്ഡങ്ങൾക്കുള്ള വ്യാഖ്യാനം പൂർത്തിയാക്കിയെങ്കിലും, അവസാനത്തെ അഞ്ചു ഖണ്ഡങ്ങൾക്കുള്ള വ്യാഖ്യാനം അദ്ദേഹം പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ടാകില്ല; അല്ലെങ്കിൽ ആ എഴുത്തുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതാകാം. എന്നിരുന്നാലും, ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ അടുത്ത അധ്യായം ആത്മീയ ഗീതം, സ്നേഹത്തിന്റെ ജീവജ്വാല എന്നീ കൃതികളിലേക്കു കടക്കും. വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ രചിക്കുകയും വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്ത ഈ മറ്റു രണ്ടു കവിതകളിലും പ്രതിപാദിക്കുന്നത് ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രിയുടെ അവസാനത്തെ അഞ്ചു ഖണ്ഡങ്ങളിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന അതേ ഉള്ളടക്കം തന്നെയാണ്.