తెలుగు

నాలుగవ అధ్యాయం—మూడవ మనఃపరివర్తన—ఆత్మ నిష్క్రియాత్మక రాత్రి

పట్టుగూడుకున్న శక్తి

ఒక గొంగళిపురుగు పట్టుగూడులోకి ప్రవేశించినప్పుడు జరిగే అద్భుతమైన రూపాంతరం గురించి ఆలోచించండి. ఆ నిశ్చలమైన, చీకటి ప్రదేశంలోకి ప్రవేశించిన తరువాత, అది ఒక నూతన సృష్టిగా మారుతుంది. దాని డీఎన్‌ఏ మాత్రం మారదు. అది అదే జీవి. కానీ రూపాంతరం చెంది, పూర్తిగా కొత్తదిగా బయటకు వస్తుంది.

ఆత్మ నిష్క్రియాత్మక రాత్రిని పట్టుగూడులోకి ప్రవేశించడంతో పోల్చవచ్చు. ఇది జరగవలసిన కారణమేమిటంటే, దేవుడు మిమ్మల్ని పునఃసృష్టించాలని కోరుకుంటున్నారు—మూడవసారి! నిజమే, మొదట మీరు జ్ఞానస్నానం పొంది, పాపాన్ని విడిచిపెట్టి క్రైస్తవులైనప్పుడు, మీరు నూతనంగా చేయబడతారు. ఇదే మీ మొదటి మనఃపరివర్తన. పరిశుద్ధపరచే కృప మీ జీవితంలోకి ప్రవేశిస్తుంది; మీరు దేవుని బిడ్డగా నడుచుకోవడం ప్రారంభిస్తారు. మీరు క్రైస్తవ జీవితంలో ఎదుగుతున్న కొద్దీ, దేవుడు మీ ఇంద్రియాల క్రియాశీల, నిష్క్రియాత్మక శుద్ధీకరణల గుండా మిమ్మల్ని నడిపించి, ప్రగతి సాధించిన సాధకుల జీవితంలోకి, అంటే జ్ఞానప్రకాశ మార్గంలోకి, మిమ్మల్ని ఆకర్షిస్తారు. దీనిని మీ రెండవ మనఃపరివర్తన అని పిలవవచ్చు. అయితే ప్రగతి సాధించిన సాధకులుగా మీరు క్రైస్తవ జీవితంలో ఎదుగుతూ పరిపక్వత పొందుతున్నప్పుడు, దేవుడు ఉద్దేశించిన సృష్టిగా మీ జీవితం సంపూర్ణంగా రూపాంతరం చెందుతుందని ఎదురుచూడాలి. ఆ రూపాంతరం క్రైస్తవ పరిపూర్ణతలో పరాకాష్ఠకు చేరుతుంది. మీ ఆత్మకు జరిగే ఈ చివరి చీకటిమయమైన, బాధాకరమైన శుద్ధీకరణ గుండా దేవుడు మిమ్మల్ని నడిపించిన తరువాత క్రైస్తవ పరిపూర్ణత లభిస్తుంది. ఇది బాధాకరమైనది; ఎందుకంటే దేవునికి, ఆయన చిత్తానికి చెందని ప్రతిదీ పూర్తిగా తొలగించబడి, సమూలంగా నిర్మూలించబడాలి. ఈ దశలో ఆత్మ తన మూడవదీ చివరిదీ అయిన మనఃపరివర్తన గుండా వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉంటుంది. ఇది ప్రధానంగా దైవసంయోగంలో పరాకాష్ఠకు చేరే ఒక పరివర్తన దశ.

 

ఆత్మ నిష్క్రియాత్మక రాత్రి లక్ష్యం

ఆత్మకు జరిగే ఈ నిష్క్రియాత్మక శుద్ధీకరణ అన్నిటికంటే ఎక్కువగా రూపాంతరం కలిగించేది! అన్నిటికంటే ఎక్కువ బాధాకరమైనది కూడా ఇదే. అయితే, సాధించబోయే లక్ష్యం దానికి ఉపయోగించే సాధనాలను సమర్థిస్తుంది. ఆత్మకు జరిగే ఈ శుద్ధీకరణ మూడు ప్రధాన కారణాల కోసం ఆత్మలో మూడు ముఖ్యమైన కార్యాలను చేస్తుంది.

  1. ఈ శుద్ధీకరణ ఆత్మకు అంధకారాన్ని కలిగిస్తుంది (బుద్ధి, జ్ఞాపకశక్తి, సంకల్పశక్తిలో)—తద్వారా చివరికి ఆత్మ దేవునిచే పూర్తిగా ప్రకాశింపజేయబడి, అన్ని విషయాలలో వెలుగును పొందగలుగుతుంది.
  2. ఈ శుద్ధీకరణ ఆత్మను దాని సహజ స్థితిలో దయనీయంగా, దీనంగా ఉంచుతుంది—తద్వారా ఆత్మ తాను ఊహించగలిగిన దానికంటే ఎంతో ఉన్నతంగా హెచ్చింపబడి, పైకి లేవనెత్తబడగలుగుతుంది.
  3. ఈ శుద్ధీకరణ ఆత్మను నిరుపేదగా చేస్తుంది; సమస్త సహజ ఆసక్తినీ అనురాగాన్నీ తొలగించి దానిని రిక్తం చేస్తుంది—తద్వారా పరలోకంలోనూ భూమిపైనా అన్ని విషయాలలో అత్యంత సమృద్ధియైన నూతన ఫలాలను ఫలించడానికి అది దైవికంగా మరింత ముందుకు విస్తరింపజేయబడుతుంది.

ఆత్మ సరళంగా, నిర్మలంగా, సమస్త వస్తువుల పట్ల అనాసక్తంగా మారాలి; అన్నిటిపట్ల సహజమైన అనురాగాన్ని విడిచిపెట్టాలి—తద్వారా అది సహజమైనవీ ప్రకృత్యతీతమైనవీ అయిన సమస్తంతో దైవికంగా ఐక్యమై, ఊహించగలిగిన అత్యంత నిర్మలమైన ప్రేమలో జీవించగలుగుతుంది. ఆత్మ తన నిర్మలత్వం ద్వారా ఇప్పుడు సమస్త మంచి విషయాల స్వచ్ఛమైన మాధుర్యాన్ని పొందుతుంది. పరిపూర్ణత పొందినవారు సమస్త వస్తువుల రుచిని, వాసనను, స్పర్శను, దృశ్యాన్ని, శబ్దాన్ని మరింత పరిపూర్ణంగా, సంపూర్ణ ఆనందంతో ఆస్వాదిస్తారు. దేవుడు ఆస్వాదించే విధంగా అన్ని సంబంధాలలోని దైవిక సౌందర్యాన్నీ ఆనందాన్నీ వారు కనుగొంటారు. దేవుణ్ణి తమ ఆత్మకు లభించే నిర్మలమైన, పవిత్రమైన వరంగా స్వీకరిస్తూ, నిస్వార్థంగా ఆయనను ప్రేమిస్తారు. దేవుని హృదయంలోని సమస్త ఆనందాలలో వారు పాలుపంచుకుంటారు.

 

అనుభవించవలసిన బాధాకరమైన శుద్ధీకరణ

ఇప్పుడే పేర్కొన్నవన్నీ పొందడానికి, ఆత్మలోని పూర్వపు నిమ్నస్థాయి స్వభావం పూర్తిగా నిర్మూలించబడాలి. ఇది బాధాకరంగా ఉంటుంది; ఎందుకంటే ఆత్మ సమూలంగా, పూర్తిగా రూపాంతరం చెందుతుంది. మార్పు బాధ కలిగిస్తుంది. కొత్త అవగాహన బాధాకరమైన సత్యాలను వెల్లడిస్తుంది. దేవుని నిర్మలమైన వెలుగు కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపి, తట్టుకోలేనంతగా ఉంటుంది. ప్రతి పాపపు అతి సూక్ష్మమైన వేరు కూడా తొలగించబడుతుంది. అప్పుడు ఆత్మ తన అంతరాంతరాలలో అయోమయాన్ని అనుభవిస్తుంది. సాధారణంగా, ఈ శుద్ధీకరణలో రూపాంతరం కలిగించే కొన్ని సాధారణ దశలు వరుసగా ఉంటాయి.

మొదట, దైవిక వెలుగు ఆత్మను ముంచెత్తినప్పుడు, ఆత్మ అన్నిటినీ మరింత స్పష్టంగా చూస్తుంది. అలా కనిపించే విషయాలలో ఒకటి దాని పాపం. ఇది ప్రకాశవంతమైన దీపాన్ని సోఫా కిందకు ప్రసరింపజేసి, అక్కడ పేరుకుపోయిన మురికిని గుర్తించడం వంటిది. దేవుని వెలుగు మీ ఆత్మలో ప్రకాశించినప్పుడు, ఆ వెలుగుకు విరుద్ధమైన ప్రతిదీ మీకు కనిపిస్తుంది. ఈ గ్రహింపు బాధాకరమైనది; కొన్ని సందర్భాలలో ఆత్మ తన దయనీయ స్థితిని పూర్తిగా గుర్తించేలా చేస్తుంది. ప్రతి పాపాన్నీ చూడటం వల్ల, తనంతట తాను ఎన్నటికీ పరిపూర్ణతను పొందలేనని ఆత్మ గ్రహిస్తుంది. అయితే, ఆత్మ తనపై పెట్టుకున్న ఆశలన్నిటినీ విడిచిపెట్టి, దేవుడు ఇచ్చే నిర్మలమైన విశ్వాసాన్ని, నిరీక్షణను, ప్రేమను స్వీకరించాలంటే, ఇలా తన అల్పత్వాన్ని తెలియజేసే గ్రహింపు అవసరం.

రెండవది, ఆత్మ తన దౌర్భాగ్యాన్ని, అంటే వెలుగులోకి వచ్చిన ప్రతి అపరిపూర్ణతను చూసినప్పుడు, తనను ఎవరైనా ప్రేమించగలరని ఊహించుకోలేకపోతుంది. అది తన దయనీయతనూ బలహీనతనూ అనుభవిస్తుంది; యోబులాగే, దేవునిచేతా అందరిచేతా విడిచిపెట్టబడి, పెంటకుప్పపై కూర్చోవడమే తనకు తగిన స్థానమని భావిస్తుంది. ఈ విధంగా, దాని మానవ ఆశ నశించిపోతుంది. అది బాధ కలిగిస్తుంది.

మూడవదిగా, దేవుడు తనలోకి మరింత లోతుగా ప్రవేశిస్తూ, తనను పూర్తిగా స్వాధీనపరచుకుంటున్నారని ఆత్మ గమనించినప్పుడు, తాను మరణించవలసి ఉందని గ్రహిస్తుంది. పాత మనిషి, పాపమయమైన మనిషి, ప్రతి మమకారానికీ ఉన్న లోతైన వేర్లు నాశనం కావాలి. ఈ సంపూర్ణ నిర్మూలనను గ్రహించడం ఆత్మకు బాధనూ దిగ్భ్రాంతినీ కలిగిస్తుంది. పట్టుగూడులో ఉన్నట్లుగా, తన పాత స్వరూపం నాశనం కావడాన్ని ఆత్మ చూస్తున్నట్లుంటుంది. ఆ తరువాత అది వెలుపలికి రావడం అంతిమంగా మహిమాన్వితమైనదైనా, పాత స్వరూపం మరణించడంలో బాధ మాత్రం ఉంటుంది.

నాలుగవదిగా, ఈ శుద్ధీకరణలోని బాధను అనుభవిస్తూ, దేవుడు కొత్తగా అంతరంగంలో ప్రసాదించే ఈ జ్ఞానాన్ని పొందుతున్నప్పుడు, ఆత్మ నిరాశకు లోనయ్యే శోధనను ఎదుర్కొంటుంది. ఎందుకంటే, మునుపటిలా జీవితాన్ని ఇక ఎన్నటికీ ఆస్వాదించలేనని అది గ్రహిస్తుంది. ఈ అంధకారాన్ని దాటి తన కోసం ఎదురుచూస్తున్నదాన్ని ఆత్మ ఇంకా చూడలేకపోవడమే దీనికి కారణం. దానికి బదులుగా, అది గతం వైపు తిరిగి చూస్తూ, తన ఆధ్యాత్మిక అనుభవాల ద్వారా ఒకప్పుడు పొందిన ఆనందాలనూ ఇంద్రియానుభూతులతో కూడిన అనురాగాలనూ తిరిగి పొందాలని కోరుకుంటుంది. తాను మునుపటి స్థితికి ఎన్నటికీ తిరిగి వెళ్లలేనని గ్రహించినప్పుడు, ఆత్మ స్వార్థంతో కూడిన దుఃఖాన్నీ బాధనూ అనుభవిస్తుంది.

ఐదవదిగా, దేవుని కోసం తపిస్తూ ఆత్మ అలసట కలిగించే అశాంతిని అనుభవిస్తుంది. అయితే, దేవుడు దూరమైపోయారని, ఎక్కడా దొరకడం లేదని దానికి అనిపిస్తుంది. ఆత్మ ఆధ్యాత్మిక ఆదరణను వెదుకుతుంది, కానీ అది ఎక్కడా లభించదు. దేవునికి సంబంధించిన ఇంద్రియానుభూతి, దేవుని గురించి మునుపు ఉన్న అసంపూర్ణ జ్ఞానం, దేవుని చిత్తం గురించి మునుపు ఉన్న అసంపూర్ణ స్పష్టత ఆత్మను విడిచిపోతాయి. ఫలితంగా, మొదట్లో ఆత్మకు ఆశలేనట్లుగా, ఒంటరిగా ఉన్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. చివరికి, దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే విశ్వాసం, ఆశ, ప్రేమ అనే అగ్ని ద్వారా మాత్రమే ఆత్మ కొత్త రీతిలో, నేరుగా ప్రజ్వలించబడటానికి ఈ శుద్ధీకరణ అవసరం.

చివరిగా, ఆత్మ ఇక మునుపటిలా ప్రార్థించలేదు. ప్రార్థించడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, తన ప్రార్థనలు వినబడటం లేదన్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. అలా, దేవునితో తాను మునుపు సంభాషించిన విధానానికి సంబంధించి ఆత్మ సంపూర్ణ మరణాన్ని అనుభవిస్తుంది. అయితే, అది కొత్త విధంగా ప్రార్థించడం నేర్చుకోవాలంటే ఇది అవసరం. అయినప్పటికీ, వాస్తవానికి దాని ప్రార్థన ఎంతో లోతైనదిగా ఉన్నా, ప్రారంభ అనుభవంలో ప్రార్థన అనే అమూల్యమైన వరాన్ని కోల్పోయామనే భావన ఉంటుంది.

 

కట్టె, అగ్ని ఉపమానం

ఈ చివరి శుద్ధీకరణ గురించి మనకు బోధించడానికి పునీత యోహాను అగ్నిలో ఉంచిన కట్టెను ఉదాహరణగా ఉపయోగిస్తారు. మీరు ఎప్పుడైనా చలిమంట చుట్టూ కూర్చొని, మండుతున్న మంటలో కొత్త కట్టెను వేయడాన్ని గమనించి ఉంటే, ఆయన బోధించే పాఠం మీకు అర్థమవుతుంది. మొదట్లో ఆ కట్టె చిటపటలాడటం ప్రారంభిస్తుంది. కట్టెలో తేమ, రసం వంటి మలినాలు ఉండటమే దీనికి కారణం; అవి అగ్ని స్వభావాన్ని సరిగా స్వీకరించలేవు. ఆ మలినాలు కాలిపోవాలి. అంతేకాక, కట్టెకు మంట అంటుకునే ముందు అది నల్లబడుతుంది. చివరికి, మలినాలన్నీ తొలగిపోయినప్పుడు, కట్టె తన మధ్యభాగం వరకూ నిజంగా అగ్ని లక్షణాలను సంతరించుకుంటుంది. అది జ్వాలతో ఏకమవుతూ ప్రకాశిస్తుంది, వేడిని ఇస్తుంది, అందంగా ఉంటుంది. అగ్ని ద్వారా అలా రూపాంతరం చెందిన తరువాత, మండుతున్న కట్టె నుండి అగ్నిని వేరుచేయలేము. జ్వాల, కట్టె ఒక్కటిగా ఉంటాయి.

ఆత్మ విషయంలోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది. మొదట అది మలినాలన్నిటి నుండి శుద్ధి కావాలి. ఇది జరుగుతున్నప్పుడు, అది “నల్లబడి,” తన దృష్టికే అందవిహీనంగా, మురికిగా కనిపిస్తుంది. అయితే, దేవుని ప్రేమ అనే మండే జ్వాల ద్వారా శుద్ధీకరణ జరుగుతున్నకొద్దీ, ఆత్మ పవిత్రాత్మ స్వభావాన్ని సంతరించుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. దేవుని వెలుగు, వేడి దాని నుండి ప్రసరిస్తాయి. ఈ విధంగా, ఆత్మను రూపాంతరం చేయనున్న దైవసాన్నిధ్యం అంతకంతకూ దగ్గరవుతూ, మొదట దానిని శుద్ధి చేస్తుంది. దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే తన సాన్నిధ్యం ద్వారా మొదట ఆత్మను దహించి, శుద్ధిచేసి, దాని దయనీయ స్థితినీ పాపాన్నీ వెల్లడిస్తారు; ఆత్మ ప్రజ్వలించి రూపాంతరం చెందేవరకు ఇది కొనసాగుతుంది. ఆత్మలోని అత్యంత అంతరంగ భాగం శుద్ధిచెంది ప్రజ్వలించడానికి ఎంతో కాలం పడుతుంది. అయితే, ఇది జరిగిన తరువాత ఆత్మ, దేవుడు ఒక్కటిగా ఉంటారు.

ఆత్మలో అత్యంత అంతరంగంగా జరిగే ఈ శుద్ధీకరణ దైవప్రేమ ద్వారా జరుగుతుంది. ఆత్మ దేవునిపట్ల ప్రేమలో అంతకంతకూ లోతుగా ఎదుగుతుంది; ఇలా లోతుగా పెరుగుతున్న ప్రేమే దానిని శుద్ధి చేస్తుంది. బుద్ధి ఇంకా చీకటిలోనే ఉండి, దేవుణ్ణి స్పష్టంగా చూడలేకపోతుంది. కానీ ప్రేమ కొత్తగానూ రూపాంతరం కలిగించే విధంగానూ చిత్తాన్ని ప్రజ్వలింపజేయడం ప్రారంభిస్తుంది. ప్రేమ అంతరంగంలో ప్రసాదించబడుతుంది; ఈ ప్రేమ పెరుగుతున్నకొద్దీ శుద్ధి చేస్తుంది.

 

ప్రేమలో ఐదు స్థాయులు

ఆత్మ అనుభవించే ఐదు భిన్నమైన ప్రేమ స్థాయుల సంక్షిప్త సారాంశాన్ని ఇప్పుడు పరిశీలించడం ఉపయోగకరంగా ఉండవచ్చు. పునీత యోహాను ఆత్మ యొక్క అంధకార రాత్రి గ్రంథంలోని వివిధ అధ్యాయాలలో ఈ స్థాయులను ఈ క్రింది విధంగా వివరిస్తారు:

  1. ఇంద్రియానుభూతుల ద్వారా కలిగే భక్తి ఉత్సాహం (అంధకార రాత్రి 1.1.2)
  2. ఆధ్యాత్మిక శుష్కతలో దేవునికి సేవ చేయాలనే శ్రద్ధ (అంధకార రాత్రి 1.11.2)
  3. ఇంద్రియానుభూతుల స్థాయిలో ప్రేమ ప్రజ్వలించడం (అంధకార రాత్రి 1.11.1)
  4. విస్మయాదరాలతో, గౌరవంతో కూడిన ప్రేమ (అంధకార రాత్రి 2.13.5)
  5. ఆత్మలో ప్రగాఢమైన ప్రేమతో ప్రజ్వలించడం (అంధకార రాత్రి 2.11.1-5; 13.3-9)

ప్రేమలోని మొదటి నాలుగు స్థాయులను సంక్షిప్తంగా సమీక్షిస్తూ ప్రారంభిద్దాం. ఇప్పటివరకు చర్చించని కొత్త ప్రేమ స్థాయిని (పైన పేర్కొన్న #5) అర్థం చేసుకోవడానికి అవసరమైన నేపథ్యాన్ని ఇది మనకు అందిస్తుంది.

ఇంద్రియస్థాయిలో భక్తితీవ్రతా అనుభూతులు—ప్రేమలోని ఈ మొదటి స్థాయిని, అప్పుడే పుట్టిన తన బిడ్డకు పాలిచ్చే తల్లి దృశ్యం చక్కగా తెలియజేస్తుంది.  ఆ పాలు బిడ్డకు ఎంతో తృప్తినీ ఆనందాన్నీ ఇస్తాయి. ఆత్మకు ఈ “పాలు” అపొస్తలిక సేవాకార్యాలలో, ప్రార్థనలో గడిపే సుదీర్ఘ రాత్రులలో, తపశ్చర్యలలో, దివ్యసంస్కారాలలో, ఆధ్యాత్మిక సంభాషణలలో లభిస్తాయి.  ఇది ఆధ్యాత్మిక జీవితం ఆరంభిస్తున్నవారికి దేవుడు అనుగ్రహించే ఇంద్రియస్థాయి ఆనందాన్ని (అంటే భావోద్వేగపరమైన ఓదార్పును) అందిస్తుంది. ఈ మొదటి ఇంద్రియస్థాయిలో ఒకరు ఎలా ప్రేమిస్తారో వివరించడానికి పరిశుద్ధ యోహాను ఈ లేఖన వాక్యాన్ని ఉపయోగిస్తారు: “నవజాత శిశువులవలె స్వచ్ఛమైన ఆధ్యాత్మిక పాలను ఆశించండి; వాటి ద్వారా మీరు రక్షణలో ఎదగవచ్చు. ఎందుకంటే ప్రభువు మంచివాడని మీరు రుచి చూశారు” (1 పేతురు 2:2-3).

ఆధ్యాత్మిక శుష్కస్థితిలో దేవుని సేవ పట్ల శ్రద్ధ—ప్రేమలోని రెండవ స్థాయిలో, ఆత్మకు “దైవభీతి” అనే వరం అనుగ్రహించబడుతుంది.  దేవుని ప్రేమలోని మొదటి స్థాయిలో ఇంద్రియ వాంఛలలో అనుభవించిన ఓదార్పులు ఎండిపోతాయి. అయితే ఇప్పుడు ఆత్మలో దేవుణ్ణి సేవించడం పట్ల, ఆయనకు ఎన్నడూ మనస్తాపం కలిగించకపోవడం పట్ల ఎంతో శ్రద్ధ కలుగుతుంది.  తన ఇంద్రియ సంబంధమైన భాగంలో ఆత్మ శుష్కతను, శూన్యతను అనుభవిస్తున్నప్పటికీ, అది దేవునిపట్ల శ్రద్ధగా ఉంటుంది.  ఇకపై ఆత్మ తనకు హాయిగా అనిపిస్తోందని దేవుణ్ణి సేవించదు; బదులుగా, తనకు అనుగ్రహించబడిన కృప వల్ల సేవిస్తుంది. ఆ కృప మరింత స్వచ్ఛమైన రీతిలో దేవుణ్ణి సేవించడానికి దానిని ప్రేరేపిస్తుంది.  ఇది ప్రేమలోని మొదటి స్థాయిలా ఆనందకరంగా “అనిపించకపోయినా”, దీని స్వభావం మరింత ఉన్నతమైనదే.

ఇంద్రియస్థాయిలో ప్రజ్వలించే ప్రేమ—ప్రేమలోని ఈ మూడవ స్థాయి, దేవుణ్ణి సేవించాలనే కొత్త కోరికతో ఆత్మను ప్రజ్వలింపజేస్తుంది.  అది దేవునికి ఎన్నడూ మనస్తాపం కలిగించకూడదని కోరుకోవడమే కాకుండా (దైవభీతి), దేవుణ్ణే పొందాలని, ఆయనను సేవించాలని ఆయన కోసం మరింతగా దప్పికగొంటుంది.  దేవుణ్ణి ప్రేమించి సేవించాలనే గొప్ప దాహం ఉన్నప్పటికీ, తాను ఎందుకు దప్పికగొంటుందో ఆత్మకు తెలియదు.  తనకు దాహం ఉందని మాత్రమే దానికి తెలుసు.  ఈ దాహం ఆత్మ యొక్క ఆధ్యాత్మిక అంతరంగంలో కంటే దాని ఇంద్రియస్థాయిలో ఉంటుంది. ఆ దాహం ఎంత బలంగా ఉంటుందంటే, తీరని ఆకలితో తాను చనిపోతున్నట్లుగా ఆత్మకు అనిపిస్తుంది.  పరిశుద్ధ యోహాను ఈ లేఖన వాక్యాన్ని ఉదాహరణగా ప్రస్తావిస్తారు: “నా ఆత్మ దేవుని కోసం, జీవముగల దేవుని కోసం దప్పికగొంటోంది” (కీర్తనలు 42:3a).

ఆరాధనాభావంతో గౌరవించే ప్రేమ—ప్రేమలోని ఈ నాలుగవ స్థాయి ఆత్మ కోరికలను ఇంద్రియ సంబంధమైన భాగం నుండి ఆధ్యాత్మిక భాగం వైపు మళ్లించడం ప్రారంభిస్తుంది.  ప్రేమలోని తదుపరి స్థాయికి నాందిగా దేవుడు ఈ ప్రేమ వరాన్ని అనుగ్రహిస్తారు. ఈ దశలో, ఆత్మ దేవుణ్ణి ఎంతగానో గౌరవిస్తూ, ఆరాధనాభావంతో చూస్తుంది; అందువల్ల దేవునికి మనస్తాపం కలిగించి ఆయనను కోల్పోవాలనే ఆలోచననే అది భరించలేదు.  ఇది ప్రేమలోని రెండవ స్థాయిని పోలి ఉంటుంది. అయితే ఇప్పుడు ఈ “పవిత్రమైన భయం” ఇంద్రియ వాంఛలకు సంబంధించినదిగా కాక, మరింత ఆధ్యాత్మిక స్వభావం కలిగినదిగా ఉంటుంది.  దేవుడు తనపట్ల సంతోషంగా లేరని ఆత్మకు అనిపిస్తుంది. దేవునిపట్ల తనకున్న గాఢమైన, నిగూఢమైన ఆరాధనాభావం కారణంగా, ఆయన తనను విడిచిపెట్టారేమోనని ఆత్మ ఎంతో బాధపడుతుంది.  అయితే ఈ బాధ మధ్యలో కూడా (దేవుణ్ణి కోల్పోతామనే భయం నుండి కలిగే బాధ ఇది), ఆత్మ దేవుణ్ణి ఎంతో గౌరవిస్తూనే ఉంటుంది. ఆత్మకు ఆయన సాన్నిధ్యం అనుభూతి కాకపోయినా, అంతా పోయిందని భావించనవసరం లేదనీ, దేవుడు మునుపెన్నటికన్నా దగ్గరగా ఉన్నారనీ ఆ వ్యక్తికి భరోసా అవసరం కావచ్చు.  ఈ అనుభవం బాధాకరమైనదే అయినప్పటికీ, ఆత్మ మరింత స్వచ్ఛమైన రీతిలో దేవుణ్ణి ప్రేమించడం ప్రారంభిస్తుంది; ప్రేమ శుద్ధీకరణలోని చివరి స్థాయిలోకి ప్రవేశించడానికి సిద్ధమవుతుంది.

ఆధ్యాత్మిక అంతరంగంలో తీవ్రమైన ప్రేమతో ప్రజ్వలించడం—దేవుని ప్రేమకు సంబంధించిన ఆధ్యాత్మిక ఆశీర్వాదాలు ఆత్మలో నింపబడుతున్నప్పుడు, అది బాధనూ, దేవునిపట్ల ప్రేమతో కూడిన తపనలనూ అనుభవిస్తుంది.  దేవుని ప్రేమ తనను గాయపరిచి, పొడిచినట్లు ఆత్మకు అనిపిస్తుంది; ఇది బాధ కలిగిస్తుంది. అయితే ఈ గాయం ప్రేమ కోసం బలమైన ఆధ్యాత్మిక తపనను కూడా రేకెత్తిస్తుంది.  అందువల్ల బాధ ఉన్నప్పటికీ, ఆత్మ మరింతగా ఆశిస్తుంది.  ఈ కోరిక ఇంద్రియాలకూ భావోద్వేగాలకూ సంబంధించిన స్థాయిలో ఉండదు; ఇది ఆధ్యాత్మిక తపన.

ఆత్మ తపనలను అనుభవిస్తున్నప్పుడు వేదనను భరిస్తుంది.  తన తపనలను తీర్చే మార్గం కనిపించకపోవడం వల్ల అది మొదట ఆధ్యాత్మిక చీకటితో బాధపడుతుంది.  అయితే ఆత్మ దేవుని నుండి నేరుగా కూడా బాధను అనుభవిస్తుంది. ఎందుకంటే, అది దేవుణ్ణి చూడలేకపోయినా, ఆయనలో తృప్తిని పొందలేకపోయినా, దేవుని సాన్నిధ్యం దానిని ఆకర్షిస్తుంది.  అయినప్పటికీ, తాను ఒంటరిగా, శూన్యంగా, బలహీనంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తున్నా, ఆత్మ దేవుణ్ణి వెదుకుతూ, అన్వేషిస్తూనే ఉంటుంది. తాను దయనీయమైన స్థితిలో ఉన్నాననీ, దేవుని ప్రేమకు ఏమాత్రమూ అర్హత లేనిదానిననీ ఆత్మ భావిస్తుంది.  అయితే, బుద్ధి ఇలా గ్రహిస్తున్నప్పటికీ, సంకల్పశక్తి దేవునిపట్ల తీవ్రమైన ప్రేమతపనతో నింపబడుతుంది. ఆ తపన ఎంత బలంగా ఉంటుందంటే, అన్నిటిలోనూ దేవుణ్ణి వెదకడానికి అది ప్రేరేపించబడుతుంది.  ప్రేమతపన అంత బలంగా ఉండడం వల్ల, అది వివేచనను మరిపించే ప్రేమతో అవివేకంగా కూడా ప్రవర్తించవచ్చు. ఇది సంకల్పంతో ఎంచుకున్న ప్రేమ కాదు; సంకల్పశక్తిలో ఆధ్యాత్మికంగా నింపబడి, వ్యక్తిని నడిపించే తీవ్రమైన ప్రేమతపన.  

వాస్తవానికి, ఆత్మ దేవునికి అంతకంతకూ చేరువవుతోంది. అయితే ఆత్మ పరిమితమైనది, దేవుని పరిపూర్ణతను స్వీకరించలేనిది కనుక, దాని అనుభవం చీకటిగానే ఉంటుంది. ఇలా దేవుడు తనను నేరుగా ఆత్మలోకి ప్రసరింపజేసుకున్నప్పుడు, ఆత్మ ఆ అనుభవపు తీవ్రతను తట్టుకోలేకపోతుంది. ఈ నిర్మలమైన దైవప్రేమ ప్రసరణను స్వీకరించగలిగేలా అది రూపాంతరం చెందాలి. ఇది సముద్రమంతటినీ ఒక చిన్న సీసాలో పోయడానికి ప్రయత్నించడం వంటిది. దేవుని హస్తం ద్వారా మాత్రమే ఇది సాధ్యమవుతుంది.

అయినప్పటికీ, మనస్సు దేవుని పరిపూర్ణతను అర్థం చేసుకోలేకపోయినా, సంకల్పశక్తి తాను పొందే దేవుని ప్రేమతో ప్రజ్వలిస్తుంది. అందువల్ల, అది చీకటిలోనూ, ఏమీ చూడలేని స్థితిలోనూ ప్రేమిస్తూ, దేవుణ్ణి మరింతగా ప్రేమించాలనే తపనలతో రగులుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. ఇది పూర్తిగా ఆధ్యాత్మికమైన ఆకాంక్ష అయినప్పటికీ, ఇంద్రియాలు కూడా దానితో కలసి దానిని అనుసరిస్తాయి. అయినా, ఈ ఆకాంక్ష ప్రధానంగా ఆధ్యాత్మికమైన ప్రగాఢ తపన. దేవునికోసం తీరని దాహంతో ఆత్మ రగిలిపోతుంది. ఈ ప్రగాఢ తపనకు సంకల్పశక్తి సమ్మతిస్తుంది, కానీ దానిని ఆత్మలో నింపేది దేవుడే. తనకు దొరకని ప్రియతముని కోసం అది తపిస్తుంది. పరిశుద్ధ యోహాను దీనికి ఉదాహరణగా ఈ పవిత్ర గ్రంథ వాక్యాన్ని కూడా చూపిస్తారు: “ఓ దేవా, నీవే నా దేవుడవు—నేను వెదికేది నిన్నే! ఎండిపోయి, జీవం లేక, నీరు లేని నేలలో నా శరీరం నీకోసం తపిస్తుంది; నా ఆత్మ నీకోసం దాహపడుతుంది” (కీర్తన 63:2).

మగ్దలా మరియ యేసును కనుగొనడానికి సమాధి వద్దకు వెళ్లినప్పుడు ఆమెలో ఈ ప్రేమ ఉండేది. యేసు ఇక సమాధిలో లేరని ఆమె గ్రహించినప్పుడు, ఆయనను కనుగొనాలన్నదే ఆమె ఏకైక కోరికగా మారింది. తన ప్రభువుకోసం ఆమె తపనతో రగిలిపోయింది; యేసును వెదకడంలో ఆమె వెనుకంజ వేయలేదు. యేసును కనుగొనడంపైనే ఆమె దృష్టి ఎంతగా నిలిచిందంటే, సమాధిలోని దేవదూతలను కూడా ఆమె పట్టించుకోలేదని పరిశుద్ధ యోహాను వివరిస్తారు.

 

సద్గుణపు చీకటిలోకి తుది ప్రయాణం

ఒక వ్యక్తి ఇంద్రియాలూ ఆత్మా “అంధకారమయం” కావాలనే భావన చాలామందికి కొత్తగా ఉంటుంది. పరిశుద్ధ యోహాను పరిపూర్ణతకు చెందిన అత్యున్నత శిఖరాల గురించి రాస్తున్నారని గుర్తుంచుకోండి; ఈ జీవితంలో వాటిని అనుభవించినవారు చాలా కొద్దిమందే. కాబట్టి ఈ “చీకటి రాత్రి” గురించిన భాష, వర్ణనలు అస్పష్టంగా, గందరగోళంగా అనిపిస్తే, మీకు అలా అనిపించడం సహజమేనని తెలుసుకోండి. ఈ పాఠాలను నేర్చుకోవడం పూర్తిగా కొత్త భాషనూ సంస్కృతినీ నేర్చుకోవడం వలె ఉంటుంది. ఇందుకు ఉత్తమమైన మార్గం, ఇంతకుముందు మీకు తెలిసినదంతా మరచిపోవడమే. దేవుడే నేర్పించే అపరిచితమైన భాష ద్వారా దేవుణ్ణీ మీ జీవితాన్నీ అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, మీరు కొత్త పద్ధతిలో ఆలోచించడం ప్రారంభించాల్సి ఉంటుంది.

ఈ అంతిమ శుద్ధీకరణ, పూర్వపు స్వరూప నిర్మూలన అనే చీకటి గుండా ప్రయాణిస్తూ, కొత్త జీవితాన్ని, దేవునితో కొత్త ఐక్యతను కనుగొనే ఆత్మ పొందే ప్రయోజనాలలో కొన్ని క్రింద ఇవ్వబడ్డాయి. పరిశుద్ధ యోహాను క్రింద ఇచ్చిన తమ బోధనను తమ కవితలోని ఈ చరణాలపై ఆధారపరుస్తారు:

చీకటిలో, సురక్షితంగా,
రహస్య నిచ్చెన మీదుగా, మారువేషంలో—ఆహా, ఎంతటి శుభావకాశం!—
చీకటిలో, ఎవరికీ కనిపించకుండా,
నా ఇల్లు ఇప్పుడు విశ్రాంతిలో ఉండగా.

చీకటి—మొదటిగా, “చీకటి” అంటే ఆత్మ ఇంతకుముందు అర్థం చేసుకున్న, ఊహించిన, ఆలోచించిన, అనుభూతి చెందిన, అనుభవించిన, ఆనందించిన విధానాలన్నీ అంతమవుతాయని అర్థం. దేవుని గురించీ జీవితం గురించీ దానికున్న పూర్వపు అవగాహన కనుమరుగవుతుంది. దేవుని సత్యాలను గురించి ఆలోచించడం, ధ్యానించడం దానికి అసాధ్యమవుతుంది. దేవునిలో ఇంతకుముందు పొందిన ఓదార్పు, ఆనందానుభూతులు అంతమవుతాయి. జీవితం గురించీ దేవుని గురించీ ఆలోచించడానికి, అనుభూతి చెందడానికి, అనుభవించడానికి ఉన్న పూర్వపు మార్గాలన్నిటి విషయంలోనూ ఆత్మ ఇప్పుడు చీకటిలో ఉంటుంది.

సూర్యుని అందాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదించడానికి ఒక గంటసేపు సూర్యుణ్ణి తదేకంగా చూడాలనుకునే వ్యక్తి ఉదాహరణను గుర్తు చేసుకోండి. సహజమైన కన్ను ఈ పని చేయలేదు. సూర్యుని తేజస్సును అది తట్టుకోలేదు. ఆత్మకు సహజంగా ఉన్న శక్తులైన బుద్ధి, సంకల్పశక్తి, జ్ఞాపకశక్తి, అనుభూతులు, భావోద్వేగాలు, వాంఛల విషయంలోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది. ఆత్మకు సహజంగా ఉన్న ఈ శక్తులు తమంతట తాముగా దేవుణ్ణి అర్థం చేసుకోలేవు, చూడలేవు, గ్రహించలేవు, తమలో ఇముడ్చుకోలేవు, తెలుసుకోలేవు, అనుభూతి చెందలేవు, అనుభవించలేవు. దేవుని మహత్తు వాటి సామర్థ్యానికి మించినది. అయినప్పటికీ, దేవుడు తనను ప్రతి ఆత్మకూ అందించుకోవాలని కోరుకుంటారు. దీనిని సాధించడానికి, ఆయన నిలిపివేస్తారు ఆత్మలోని సహజ క్రియలన్నిటినీ; ఒక కొత్త, రహస్యమైన విధానంలో తనను దానికి అందించుకుంటారు. ఫలితంగా, దేవుని అపారమైన సాన్నిధ్యానికి అలవాటుపడేంతవరకు ఆత్మ సహజ శక్తులు (మనస్సు, సంకల్పశక్తి, జ్ఞాపకశక్తి, వాంఛలు, అనుభూతులు మొదలైనవి) నిలిపివేయబడి, అంధకారమయమవుతాయి. పూర్తిగా శుద్ధీకరించబడేంతవరకు, అవి దేవుణ్ణి ఆయన నిర్మల స్వరూపంలో స్వీకరించడానికి సరిపోవు. ఇప్పుడు దేవుడు ఆత్మ సహజ సామర్థ్యాలపై ఆధారపడని రీతిలో, మరింత ప్రత్యక్షంగా తనను దానికి అందించుకుంటారు. అందుకే ఆ శక్తులు అంధకారమవుతాయి.

సురక్షితం—ఈ సమాగమం “సురక్షితం” కావడానికి కారణం ఏమిటంటే, ఆత్మ తన సహజ సామర్థ్యాలపై ఆధారపడదు కాబట్టి దేవునికి సంబంధించిన విషయాలలో ఇకపై తప్పుడు నిర్ణయాలకు రాదు. ఉదాహరణకు, మీరు నెలల తరబడి దేవుణ్ణి పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించినా, మీరు ఎప్పటికీ అలా చేయలేరు; నిజానికి, మీరు చివరకు చేరుకునే నిర్ధారణ తప్పుగానే ఉంటుంది. కాబట్టి, “ఆయనను పూర్తిగా అర్థం చేసుకునే” మీ సామర్థ్యాన్ని దేవుడు తొలగిస్తే, మీరు ఆ పొరపాటులో పడరు కాబట్టి సురక్షితంగా ఉంటారు. ఇదే తర్కాన్ని ఊహించడం, సంకల్పించడం, అనుభూతి చెందడం, అనుభవించడం, కోరుకోవడం మొదలైన ప్రతి సహజ సామర్థ్యానికీ అన్వయించవచ్చు. సహజమైనదేదీ దేవునితో ఆయన శుద్ధ స్వరూపంలో సంబంధం ఏర్పరచుకోలేదు. అందువల్ల, దేవుడు మీతో ఒక కొత్త భాషలో సంభాషించడానికి సహజమైనదంతటినీ అంధకారంలో ఉంచుతారు! ఈ “కొత్త భాష” ఆయన ఆత్మలో నింపే విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ. ఈ సద్గుణాలు ఇప్పుడు అత్యంత సురక్షితమైన రీతిలో నేరుగా మీ ఆత్మకు అందించబడతాయి. తద్వారా మీరు మీ అంతట మీరుగా ఎన్నటికీ చేయలేని విధంగా దేవుణ్ణి తెలుసుకోవడం, దేవునిలో నిరీక్షణ ఉంచడం, దేవుణ్ణి ప్రేమించడం నేర్చుకుంటారు. దేవుని మార్గంలో, దేవుని సామర్థ్యంతో, కేవలం దేవుని శక్తి ద్వారానే మీరు ఆయన దివ్యజీవితంలో సురక్షితంగా పాలుపంచుకోవడం ప్రారంభిస్తారు!

రహస్యం—దేవునితో సంభాషించే ఈ కొత్త విధానం “రహస్యమైనది” అని, అది “రహస్య నిచ్చెన ద్వారా…” జరిగేదని కూడా పునీత యోహాను చెబుతున్నారు. మీరు సెలవులు గడపడానికి భూమిపై అత్యంత సుందరమైన ప్రదేశానికి వెళ్లారని ఊహించుకోండి. మీరు ఎంతో గంభీరమైన పర్వతాలను, అత్యంత ఎత్తైన, ఉద్ధృతమైన జలపాతాలను తిలకించారు; విశాలమైన లోయలను చూశారు; అత్యద్భుతమైన జీవులను దర్శించారు. మీరు చూసిన వాటన్నిటినీ ఫొటోలు తీశారు. ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తరువాత ఆ ఫొటోలను మీ స్నేహితులలో ఒకరికి చూపించారు. ఆ ఫొటోలు వారికి ఆనందాన్ని, అబ్బురాన్ని కలిగించి ఉండవచ్చు. కానీ మీరు చూసినవాటి ఫొటోలను చూడటం వల్ల, ఆ ప్రకృతి అద్భుతాలను స్వయంగా చూసినప్పుడు కలిగే అనుభవం, జ్ఞానం వారికి ఎన్నటికీ కలగవు.

అదేవిధంగా, అయితే అనంతంగా ఉన్నతమైన స్థాయిలో, దివ్యధ్యాన వరం ద్వారా దేవుడు తన దివ్య సారస్వరూపాన్ని మీకు తెలియజేసినప్పుడు, మీ మనస్సులో మీరు చిత్రించుకోవడానికి ప్రయత్నించే ఏ “చిత్రమూ” ఎన్నటికీ సరిపోదు. దేవుని గురించి మీరు పొందే జ్ఞానం, అనుభవం మాటలకు, భావనలకు, భాషకు, చివరికి మీ సహజ అవగాహనా సామర్థ్యానికి కూడా అతీతమైనవి. అందువల్ల, దేవుడు తనను మీకు ఇలా తెలియజేసుకోవడం “రహస్యమైనది”; ఎందుకంటే దాని సంపూర్ణ చిత్రం మీ సహజ శక్తులకు మరుగై ఉంటుంది. దేవుడు ఆత్మలో నింపే విశ్వాసం ద్వారా మీరు పొందే అనుభవాన్ని వ్యక్తపరచడం మాట అటుంచితే, దానిని అర్థం చేసుకోవడానికి కూడా ఏ మానవ భావనా సరిపోదు. కాబట్టి, దేవుని నుండి వచ్చే ఈ సంభాషణ మీకు ఇంతకుముందు ఎన్నడూ తెలియని పూర్తిగా కొత్త రూపంలో ఉంటుంది. అది భావనలపై ఆధారపడే సమస్త జ్ఞానానికీ అతీతమైనది; దానిని వర్ణించడం అసాధ్యం!

నిచ్చెన—దైవప్రేమకు సంబంధించిన ఒక మార్మిక నిచ్చెనలోని పది మెట్లను పునీత యోహాను వివరిస్తున్నారు. అదే రహస్య నిచ్చెన. ఈ నిచ్చెన ప్రియతముడైన దేవునిపైనే ఆనుకొని ఉంటుంది. ఆత్మ తన ఆత్మిక జీవనంలోని ఈ అంధకార రాత్రిలో ముందుకు సాగుతున్నప్పుడు, ఈ నిచ్చెనపై ఎక్కుతూ దిగుతూ ఉంటుంది. మొదట ఆత్మ పైకి ఎక్కుతుంది; అయితే సద్గుణాన్ని ఆచరించడంలో విఫలమైనప్పుడు, అది అవమానానికి గురై కిందికి దిగుతుంది. దేవునితో తన సంభాషణలో అవమానాన్ని, ఉన్నతిని అనుభవిస్తూ ఆత్మ పైకి ఎక్కుతూ, కిందికి దిగుతూ ఉంటుంది. చివరికి, పరిపూర్ణతను, శుద్ధిని పొందినప్పుడు, ఆత్మ తన ప్రియతముణ్ణి చేరుకుంటుంది. దైవప్రేమ వైపు పైకి నడిపించే ఈ మార్మిక నిచ్చెనలోని పది మెట్లు క్రింద ఇవ్వబడ్డాయి.

మొదటి మెట్టు—ఈ మొదటి మెట్టుపై ఆత్మ తీవ్ర వేదనను అనుభవిస్తుంది; ఎందుకంటే అది ఇంకా మొదటి మెట్టుపైనే ఉంది. ప్రేమతో పరితపిస్తూ, దేవునితో ఉండాలని కోరుకుంటుంది. తాను ఎంత దూరంలో ఉందో గ్రహించినప్పుడు, ఆత్మ లోకసంబంధమైన విషయాలలో ఆనందాన్ని పూర్తిగా కోల్పోతుంది. దేవుని సాన్నిధ్యం లేకపోవడం వల్ల కలిగే వేదన ఆత్మను పైకి ఆకర్షిస్తుంది.

రెండవ మెట్టు—ఈ రెండవ మెట్టుపై ఆత్మ ఎడతెగకుండా దేవుణ్ణి వెదకడం ప్రారంభిస్తుంది. తన ప్రియతముడు తప్ప మరేదీ కోరుకోకుండా, ఒక విధమైన ఆత్మిక ఆతురతతో ముందుకు సాగుతుంది. దాని మాటలన్నీ, ఆలోచనలన్నీ దేవుని గురించే ఉంటాయి. ఆత్మకు దేవుడే ఏకైక చింతనాంశం.

మూడవ మెట్టు—ఈ మూడవ మెట్టుపై ఆత్మ తన ప్రియతముణ్ణి అన్వేషించడంలో విఫలం కాకుండా కృషి చేయడానికి ఒక నూతన ఉత్సాహాన్ని అనుభవిస్తుంది. ఎంతో ఆసక్తితో గొప్పగా శ్రమిస్తుంది. గొప్ప కార్యాలను చేపడుతుంది; అయినా వాటిని చిన్నవిగా భావిస్తుంది. తన ఉత్సాహం ఎంత ఉన్నప్పటికీ దేవుని కోసం తగినంత చేయలేకపోతున్నందున, తాను చేసిన కొద్దిపాటి కార్యాలు ఏమీ కానట్లుగా అనిపిస్తున్నందున, ఆత్మ తనను తాను పనికిరానిదిగా, తన జీవనాన్ని వ్యర్థంగా భావిస్తుంది. తన కార్యాలన్నీ ఆత్మకు అసంపూర్ణంగా కనిపిస్తాయి; ఇది వేదన కలిగిస్తుంది. వ్యర్థ కీర్తికాంక్ష అదృశ్యమవుతుంది; దేవుని మహిమే ఆత్మకు ఏకైక కోరికగా మిగులుతుంది.

నాలుగవ మెట్టు—ఈ నాలుగవ మెట్టుపై ఆత్మ అలసిపోదు. తన ప్రియతముణ్ణి అన్వేషించడంలో దానిని ఏదీ అడ్డుకోదు. దేవునికి ప్రీతిపాత్రంగా ఉండాలని మాత్రమే అది కోరుకుంటుంది. అయినప్పటికీ, ఆత్మలో గొప్ప వేదన ఉంటుంది. కానీ ఈ వేదన మేలును కలిగిస్తుంది; ఎందుకంటే ఆత్మ ఆ వేదనను పట్టించుకోకుండా, దేవుణ్ణి ప్రేమించడానికి, సేవించడానికి మాత్రమే ప్రయత్నిస్తుంది. వేదనలోనూ పట్టుదలతో నిలిచి ఉండటం ఆత్మను బలపరుస్తుంది.

ఐదవ మెట్టు—ఈ ఐదవ మెట్టుపై ఆత్మ ఇక వేచి ఉండలేనంత ఆతురతతో దేవుణ్ణి కోరుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. ప్రియతముణ్ణి చేరుకోవడంలో కలిగే ప్రతి ఆలస్యం దానికి విసుగు కలిగిస్తుంది. నిజానికి, తన ప్రియతముణ్ణి కనుగొనాలనే ఆతురత ఆత్మలో ఎంతగా ఉంటుందంటే, మళ్లీ మళ్లీ ఆయనను కనుగొన్నానని అనుకుంటుంది; ఆ తరువాత ఇంకా కనుగొనలేదని గ్రహిస్తుంది. అయితే ప్రతి నిరాశ ఆత్మలో దేవుని కోసం ఆకలిని మిగులుస్తుంది. ఆ ఆకలే మరింతగా వెదకడానికి పోషణగా మారుతుంది.

ఆరవ మెట్టు—ఈ ఆరవ మెట్టుపై ఆత్మ వేగంగా పరుగెత్తుతూ, ప్రియతముణ్ణి కనుగొనడం ప్రారంభిస్తుంది.  అది ఆశతో నిండిపోతుంది, ఎన్నడూ అలసిపోదు. మళ్లీ మళ్లీ అది ముందుకు సాగి ప్రియతముణ్ణి తాకుతుంది, కానీ ఆయనపై పట్టు కోల్పోతుంది.  అయితే ప్రతి స్పర్శ ఆత్మలో మరింత ఆశను, భక్తితీవ్రతను రగిలిస్తుంది.

ఏడవ మెట్టు—ఈ ఏడవ మెట్టుపై ఆత్మ ఎంతో ధైర్యాన్ని పొందుతుంది.  తనలోని తీవ్రమైన లోపాలు తెలిసినా, అది ధైర్యంగా తన ప్రియతముని వైపు దూసుకుపోతుంది.  సిగ్గుగానీ, సలహాగానీ, మరేదీగానీ దేవుణ్ణి ధైర్యంగా అన్వేషించకుండా దానిని అడ్డుకోదు. ఈ ధైర్యానికి కారణం ప్రేమ.  పునీత పౌలు చెప్పినట్లు, “[ప్రేమ] అన్నిటినీ భరిస్తుంది, అన్నిటినీ విశ్వసిస్తుంది, అన్నిటినీ ఆశిస్తుంది, అన్నిటినీ సహిస్తుంది. ప్రేమ ఎన్నటికీ విఫలం కాదు” (1 కొరింథీయులకు 13:7-8b).

ఎనిమిదవ మెట్టు—ఈ ఎనిమిదవ మెట్టుపై ఆత్మ ప్రియతముణ్ణి గట్టిగా పట్టుకొని విడిచిపెట్టదు.  చివరకు ఆత్మ సంతృప్తి చెందుతుంది, కానీ అది నిలవదు; ఎందుకంటే ప్రియతముడు జారిపోతాడు, ఆత్మ మళ్లీ నిచ్చెనలోని దిగువ మెట్టుకు పడిపోతుంది.

తొమ్మిదవ మెట్టు—చివరకు ఆత్మ పరిపూర్ణతను చేరుకుంటుంది!  ఈ తొమ్మిదవ మెట్టుపై ఆత్మ తన ప్రియతమునితో ఐక్యమై, దేవుని అనూహ్యమైన మాధుర్యంతో జ్వలిస్తుంది.  ఈ జ్వలించే మాధుర్యాన్ని పవిత్రాత్మ కలిగిస్తారు. ఈ మెట్టు గురించి పునీత యోహాను ఇచ్చే అత్యుత్తమ వివరణ ఏమిటంటే, దీనిని మనం వివరించలేమని చెప్పడమే.  ప్రియతమునితో జరిగే ఈ సమాగమాన్ని వర్ణించడానికి మార్గమే లేదు.

పదవ మెట్టు—ఈ చివరి మెట్టు ఈ లోకానికి చెందినది కాదు.  కొన్ని ఆత్మలు ఈ జీవితంలోనే ఈ మెట్టును చేరుకోగలిగినా, అవి దేహాన్ని విడిచి దేవునితో పూర్తిగా సారూప్యం పొందడం ద్వారానే అలా చేరుకుంటాయి.  ఈ జీవితంలో ఇలా జరిగితే, అది కేవలం కొద్ది క్షణాలు మాత్రమే ఉంటుంది. ఈ ఆత్మలు పరిపూర్ణ స్థాయిలో శుద్ధి చేయబడతాయి; అవి మరణిస్తే వెంటనే పరమానందకరమైన దేవుని దర్శనాన్ని పొందుతాయి.

మారువేషంలో—ఆత్మ యొక్క చీకటి రాత్రి వల్ల కలిగే చివరి ప్రయోజనం ఏమిటంటే, ఆత్మ “మారువేషంలో” దేవుని వైపు నిచ్చెన ఎక్కుతుంది.  ఈ మారువేషం ఆత్మను పిశాచి, లోకం, శరీరం అనే ముగ్గురు శత్రువుల నుంచి దాచిపెడుతుందని పునీత యోహాను వివరిస్తారు.

ఆత్మను కప్పే తెల్లని వస్త్రమైన విశ్వాసం, బుద్ధిని దాని సహజమైన మేధాశక్తి అంతటి నుంచి రిక్తం చేస్తుంది; తద్వారా అది దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించిన శుద్ధ విశ్వాస స్థాయిలో మాత్రమే తెలుసుకోగలుగుతుంది.  విశ్వాసమనే ఈ “మారువేషం” బుద్ధిని పిశాచి నుంచి దాచిపెడుతుంది. ఆత్మ ఇలా కప్పబడి ఉండడం వల్ల దానిని మోసగించడానికి గానీ, తప్పుదోవ పట్టించడానికి గానీ పిశాచికి మార్గం ఉండదు. ఆత్మ ఇకపై అపరిపూర్ణమైన తన సహజ సామర్థ్యాలతో అర్థం చేసుకోదు; దేవుని మనస్సు ద్వారానే అర్థం చేసుకుంటుంది.  ఇలా, ఈ నూతన అవగాహన ద్వారా ఆత్మ దేవునితో ఐక్యానికి సిద్ధమవుతుంది.

ఆశ అనే ఆకుపచ్చని వస్త్రం తెల్లని వస్త్రాన్ని కప్పుతుంది; అది దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించిన అతీంద్రియ ఆశ అనే వరాన్ని సూచిస్తుంది.  ఆశ జ్ఞాపకశక్తిని లోకసంబంధమైన విషయాలన్నిటి నుంచి రిక్తం చేసి, లోకమనే శత్రువు నుంచి దానిని కాపాడుతుంది. లోకం అందించగల దేనికీ ఆత్మ ఇక ఆకర్షితమవదు. దాని జ్ఞాపకశక్తిలో దేవుడు ప్రసాదించిన ఏకైక ఆశ తప్ప మరి దేనిపైనా దానికి ఆసక్తి ఉండదు: దేవునిపై ఆశ, దేవునితో మాత్రమే ఐక్యం కావాలనే ఆశ.  ఇలా, దేవునిపై తప్ప మరి దేనిపైనా ఆశ పెట్టుకోకపోవడం ద్వారా ఆత్మ దేవునితో ఐక్యానికి సిద్ధమవుతుంది.

దైవప్రేమ అనే ఊదారంగు వస్త్రం తెల్లని, ఆకుపచ్చని వస్త్రాలను కప్పుతుంది; దేవునిపై, ఆయన పవిత్ర చిత్తంపై ప్రేమ తప్ప మిగిలిన ప్రతి ప్రేమ నుంచి సంకల్పాన్ని రిక్తం చేస్తుంది.  దైవప్రేమ ఆత్మను శరీరమనే శత్రువు నుంచి కాపాడుతుంది; ఎందుకంటే శరీరం ప్రలోభపెట్టే స్వార్థపూరిత ప్రేమలన్నిటిపైనా ఆత్మకు ఆసక్తి ఉండదు. దేవునిపై మాత్రమే ప్రేమగా ఉన్న ఈ దైవప్రేమ అనే వస్త్రం సంకల్పాన్ని కప్పి ఉంచుతుంది కాబట్టి, శరీరం దానిని తన పట్టులోకి తీసుకోలేదు.

అందువల్ల, ఇప్పుడు పూర్తిగా మారువేషం ధరించి, పిశాచికి, లోకానికి, శరీరానికి కనిపించకుండా దాగి ఉన్న ఆత్మ, దేవుడు అనే ఒకే లక్ష్యాన్ని అన్వేషించడానికి స్వేచ్ఛ పొందుతుంది.  దేవుడు దాని బుద్ధిని, జ్ఞాపకశక్తిని, సంకల్పాన్ని నింపుతారు. దేవుడు మాత్రమే ఆత్మను కప్పి, కాపాడి, తనతో ఐక్యం వైపు నడిపిస్తారు.

పూర్తిగా అనుగ్రహమే—వేదనతో కూడిన శుద్ధీకరణల గుండా నడిచి, దైవైక్యాన్ని పొందడం ఎంత గొప్ప అనుగ్రహమో ఆత్మ గ్రహించాలనే ఉద్దేశంతోనే, వాటిని వర్ణించడానికి తాను ఎన్నో పుటలు కేటాయించానని పునీత యోహాను వివరిస్తారు.  ఈ మార్గంలో ప్రజలు అనుభవించే బాధల వల్ల నిరుత్సాహపడటం సులభం. అందువల్ల, ఈ శుద్ధీకరణలు ఐక్యానికి దారితీస్తాయని వారికి తెలిస్తే, “పూర్తిగా అనుగ్రహమే” అయిన ఈ వరం వైపు సాగే సుదీర్ఘ ప్రయాణంలో వారికి మరింత ఆశ ఉంటుంది!

 

చివరి రాత్రిలోని అంతిమ శుద్ధీకరణ

ఆత్మ విశ్రాంతి పొందడానికి, తన కోసం ఎదురుచూస్తున్న దైవైక్యానికి తగిన విధంగా సిద్ధపడటానికి, దేవుణ్ణి మాత్రమే అన్వేషిస్తూ అత్యంత గాఢమైన చీకటి గుండా ముందుకు సాగాలని వివరిస్తూ పునీత యోహాను “ఆత్మ యొక్క చీకటి రాత్రి”పై తన వివరణను ముగిస్తారు.  ఈ చివరి చీకటి రాత్రిలోని అంతిమ శుద్ధీకరణ ఆధ్యాత్మిక నిశ్చితార్థ స్థితి. ఆత్మలోని దిగువ భాగంలో (ఇంద్రియాలు) ఉన్న దేనినుంచీ గానీ, ఉన్నత భాగంలో (బుద్ధి, జ్ఞాపకశక్తి, సంకల్పం) ఉన్న దేనినుంచీ గానీ వెలుగు పొందకుండా, ఆత్మ అంతరాళాల్లో దేవుని గురించిన అత్యంత గుప్తమైన ధ్యాననిష్ఠ ద్వారానే ఇది నెరవేరుతుంది.  దేవుడే స్వయంగా ఆత్మతో శుద్ధమైన, నిశ్శబ్దమైన, గుప్తమైన, మర్మమైన రీతిలో చేసే ఆత్మీయ సంభాషణ తప్ప ఏ అనుభూతీ, భావనా, జ్ఞాపకమూ, హేతుబద్ధమైన కోరికకు లక్ష్యమైన వస్తువూ, మరేదీ సరిపోదు.

దేవుని నుంచి అందే ఈ రహస్య ధ్యానానుభూతిని అపవాది చూడలేడు. అయితే ఆత్మలోని దిగువ భాగం సంపూర్ణ విశ్రాంతిలోకి ప్రవేశించడాన్ని చూసి, మహిమగల ఏదో జరుగుతోందని అతడు గ్రహిస్తాడు.  దేవుని అనుమతితో, ఆత్మకు సహాయపడుతున్న మంచి దేవదూతల కార్యాన్ని కూడా అపవాది చూడగలగవచ్చు. దాని ఫలితంగా, చివరి పరీక్షగా ఆత్మను ఆధ్యాత్మికంగా పీడించగలుగుతాడు. అయితే నిశ్చితార్థ దశలో దేవుడు ఈ పరీక్షను అనుమతించేది ఆత్మను అత్యంత లోతైన స్థాయిలో శుద్ధి చేయడానికి మాత్రమే.  చివరికి, ఆత్మ దేవుణ్ణి, దేవుణ్ణి మాత్రమే అన్వేషిస్తూ, తన ఇంద్రియాలలోని అన్నిటినీ, అలాగే తన బుద్ధి, స్మృతి, సంకల్పంలోని సమస్తాన్నీ నిశ్శబ్దపరిస్తే, ఆత్మ శక్తులన్నీ సంపూర్ణ అంధకారంలో ఉండగా, నిర్మల ధ్యానం ద్వారా అత్యంత నిశ్శబ్దంగా, రహస్యంగా దేవుని అత్యంత నిర్మలమైన ఆత్మదానాన్ని స్వీకరిస్తుంది.  ఈ అంధకారమయ ధ్యానంలో ఆత్మ స్వయంగా దేవుణ్ణే స్వీకరిస్తుంది; దానిని అడ్డుకునే శక్తి అపవాదికి గాని, లోకానికి గాని, శరీరానికి గాని ఉండదు.

నిశ్చితార్థ స్థితిలో ఉన్న ఆత్మ ఇప్పుడు దైవ ఐక్యతా మహిమ కోసం పూర్తిగా సిద్ధమై ఉంది. సిలువ యోహాను గారి ప్రసిద్ధ కవితలో ఈ క్రింద వర్ణించినట్లుగా, ఆత్మ తన ఉనికిలోని అత్యంత రహస్యమైన లోతుల్లో దేవుని నుంచి మాత్రమే సమస్తాన్నీ స్వీకరిస్తూ, సంపూర్ణ విశ్రాంతిలో ఉంటుంది:

ఆత్మ యొక్క అంధకార రాత్రి

ఒక అంధకార రాత్రిలో,
తీవ్ర వాంఛలతో ప్రేమలో ప్రజ్వరిల్లుతూ—ఆహా, ఎంత శుభావకాశం!—
ఎవరి కంటా పడకుండా నేను బయలుదేరాను,
అప్పటికి నా ఇల్లు విశ్రాంతిలో ఉంది.

చీకటిలో, సురక్షితంగా,
రహస్య నిచ్చెన మీదుగా, మారువేషంలో—ఆహా, ఎంతటి శుభావకాశం!—
చీకటిలో, ఎవరికీ కనిపించకుండా,
నా ఇల్లు ఇప్పుడు విశ్రాంతిలో ఉండగా.

ఆ ఆనందమయ రాత్రిలో,
ఎవరూ నన్ను చూడనప్పుడు, రహస్యంగా,
నేనూ దేనినీ చూడకుండా,
నా హృదయంలో మండుతున్న జ్యోతి తప్ప మరే వెలుగూ, మార్గదర్శీ లేకుండా సాగాను.

ఈ వెలుగు నన్ను నడిపించింది
మిట్టమధ్యాహ్నపు వెలుగు కంటే మరింత నిశ్చయంగా,
ఆయన (ఎవరో నాకు బాగా తెలుసు!) నా కోసం ఎదురుచూస్తున్న చోటికి–
ఎవరూ కనిపించని చోటికి.

ఓ నన్ను నడిపించిన రాత్రీ,
ఓ వేకువ కంటే మనోహరమైన రాత్రీ,
ఓ ప్రియునితో ప్రేమించే ఆత్మను ఏకం చేసిన రాత్రీ,
ఆత్మ ఆ ప్రియునిలో రూపాంతరం చెందింది!

పూర్తిగా ఆయన కోసమే పదిలపరచిన
నా పుష్పమయ వక్షస్థలంపై,
ఆయన నిదురిస్తూ ఉండగా, నేను ఆయనను లాలించాను,
దేవదారు వృక్షాలు విసనకర్రల్లా ఊగుతూ చిరుగాలిని రేపాయి.

బురుజు నుంచి చిరుగాలి వీచింది
నేను ఆయన కురులను పాయలుగా విడదీస్తుండగా;
తన మృదువైన చేతితో ఆయన నా మెడను గాయపరిచాడు
నా ఇంద్రియాలన్నిటి క్రియలనూ నిలిపివేశాడు.

సర్వమూ మరచి నేను అలా ఉండిపోయాను;
నా ముఖాన్ని ప్రియునిపై ఆనించాను.
సమస్తమూ ఆగిపోయింది, నన్ను నేను సమర్పించుకున్నాను,
నా చింతలన్నిటినీ కలువల మధ్య మరచి విడిచిపెట్టాను.

సిలువ యోహాను గారు తమ ఆత్మ యొక్క అంధకార రాత్రి కవితలోని మొదటి మూడు చరణాలకు వ్యాఖ్యానాన్ని పూర్తి చేసినప్పటికీ, చివరి ఐదు చరణాలపై వ్యాఖ్యానాన్ని వారు అసలు పూర్తి చేయకపోయి ఉండవచ్చు లేదా ఆ రచనలు పోయి ఉండవచ్చు.  అయితే ఈ పుస్తకంలోని తదుపరి అధ్యాయం, వారు రచించి వివరించిన మరో రెండు కవితలైన ఆధ్యాత్మిక గీతం, ప్రేమ యొక్క సజీవ జ్వాలలను పరిశీలిస్తుంది. ఈ రెండు కవితలలోనూ ఆత్మ యొక్క అంధకార రాత్రిలోని చివరి ఐదు చరణాల్లో ఉన్న అదే విషయం వివరించబడింది.


విషయ సూచిక