ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
ഞാൻ ഒരു ദൈവപ്രതിരൂപമാണ്
നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? അതൊരു വിചിത്രമായ ചോദ്യമായി തോന്നിയേക്കാം; എങ്കിലും അത് ചിന്തിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. നിങ്ങൾ ആരാണ്? നിങ്ങളുടെ അന്തഃസത്തയിൽ നിങ്ങൾ ആരാണ്? നിങ്ങളെ നിങ്ങളാക്കിത്തീർക്കുന്നത് എന്താണ്?
പലപ്പോഴും വ്യത്യസ്തവും അർത്ഥശൂന്യവുമായ കാര്യങ്ങളിൽനിന്നാണ് നാം നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വം രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്: നാം എന്തു നേടിയിട്ടുണ്ട്, നമ്മുടെ രൂപം എങ്ങനെയാണ്, നമ്മുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആരാണ്, മറ്റുള്ളവർ നമ്മെ എങ്ങനെ കാണുന്നു തുടങ്ങിയവ. എന്നാൽ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾക്ക് വളരെ ചെറിയ പ്രാധാന്യമേയുള്ളൂ. ദൈവം എന്തു കരുതുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം. അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളെ ആരായി കാണുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം.
ദൈവം നിങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ കാണുന്നു. ഒന്നാമതായി, അതെ, അവിടുന്ന് നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ കാണുന്നു—അവയെല്ലാംതന്നെ. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ബലഹീനതയും ഓരോ താളപ്പിഴയും അവിടുന്ന് പൂർണമായി അറിയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് ഒന്നും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നില്ല!
എന്നാൽ ഭയപ്പെടേണ്ട. അവിടുന്ന് മറ്റൊന്നുകൂടി കാണുന്നു. നിങ്ങളുടെ അന്തഃസത്തയിൽ നിങ്ങൾ ആരാണെന്നും നിങ്ങൾ ആരായിത്തീരാനാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നും അവിടുന്ന് കാണുന്നു. അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ തന്റെതന്നെ ഒരു പ്രതിച്ഛായ കാണുന്നു. തന്റെതന്നെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും മഹിമയുടെയും ഒരു പ്രതിഫലനം അവിടുന്ന് കാണുന്നു. അവിടുന്ന് ഒരു ദൈവപ്രതിരൂപം, ദൈവത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിച്ഛായ കാണുന്നു.
എന്നാൽ ദൈവം മാത്രമല്ല നമ്മെ കാണുന്നത്. നാമും നമ്മെത്തന്നെ കാണുന്നു. നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിച്ഛായ നാമും കാണണം. നമ്മോടൊത്തു വസിക്കാൻ തന്റെ പുത്രനായ യേശുവിനെ അയയ്ക്കാൻമാത്രം ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു നാം തിരിച്ചറിയണം. അവിടുന്ന് നമ്മോടു കൂടെ വസിക്കുക മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ഉള്ളിലും വസിക്കുന്നു.
നമ്മിൽ വസിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ നാം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, നമ്മുടെ യഥാർഥ മഹത്ത്വം തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങും; ആ തിരിച്ചറിവിലൂടെ, നാം ജീവിക്കേണ്ടവിധം ജീവിക്കാനും തുടങ്ങും.
നാം ആരാണെന്നു കണ്ടെത്തുന്നതിലാണ് ധാർമ്മികജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം—നമ്മിൽ വസിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ. ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മിൽ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുമ്പോൾ, നാം ജീവിക്കണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിതം നയിക്കാൻ നാം തുടങ്ങുന്നു. ധാർമ്മികമായി നേരുള്ളതും വിശുദ്ധവുമായ ഒരു ജീവിതം നാം നയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നതിലൂടെ, നാം ഇതിനകം ആരാണോ അതായിത്തീരുന്നു. നാം ആരാണെന്ന് യേശു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; ആ ജീവിതത്തെ നാം കൂടുതൽ പൂർണമായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ
ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, സ്വർഗരാജ്യം അവരുടേതാണ്.
വിലപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, അവർ ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെടും.
സൗമ്യരായവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, അവർ ഭൂമി അവകാശമാക്കും.
നീതിക്കുവേണ്ടി വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, അവർ തൃപ്തരാക്കപ്പെടും.
കരുണയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, അവർക്കു കരുണ ലഭിക്കും.
ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, അവർ ദൈവത്തെ കാണും.
സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, അവർ ദൈവത്തിന്റെ മക്കൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും.
നീതിക്കുവേണ്ടി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; എന്തെന്നാൽ, സ്വർഗരാജ്യം അവരുടേതാണ്.
എന്നെപ്രതി മനുഷ്യർ നിങ്ങളെ നിന്ദിക്കുകയും പീഡിപ്പിക്കുകയും നിങ്ങൾക്കെതിരെ എല്ലാത്തരം തിന്മകളും [വ്യാജമായി] പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാർ. ആനന്ദിക്കുകയും ആഹ്ലാദിക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ; എന്തെന്നാൽ, സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങളുടെ പ്രതിഫലം വലുതായിരിക്കും. നിങ്ങൾക്കുമുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പ്രവാചകന്മാരെയും അവർ ഇപ്രകാരം പീഡിപ്പിച്ചു.
(മത്താ 5:3–12)
നാം ആരാണെന്നും ആരായിത്തീരാനാണ് വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നും കണ്ടെത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കണം. സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ ക്രൈസ്തവ ധാർമ്മികജീവിതത്തിന്റെ ഉച്ചകോടിയാണ്; നിരന്തരം ഉയർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതിന്റെ ഉന്നതതലം. സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ ജീവിക്കുക എന്നത് ക്രിസ്തുവിൽ ജീവിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ, അതു പറയുന്നതുപോലെ എളുപ്പമല്ല പ്രവൃത്തിയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നത്.
സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു വെല്ലുവിളി നമ്മുടെ മുമ്പിൽ വയ്ക്കുന്നു; ആ വെല്ലുവിളി വിശ്വസ്തതയോടെ ജീവിക്കുന്നതിന് മഹത്ത്വപൂർണമായ ഒരു പ്രതിഫലവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായിരിക്കുക, (പാപത്തെക്കുറിച്ച്) വിലപിക്കുക, സൗമ്യരായിരിക്കുക, നീതിക്കായി അഭിലഷിക്കുക തുടങ്ങിയവ ഉന്നതമായ ഒരു വിളിയാണ്. പീഡനത്തെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുക എന്നതും എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. എന്നാൽ അതിന്റെ അന്തിമഫലം ഇതാണ്: നാം സ്വർഗം പ്രാപിക്കുന്നു, പൂർണമായും ദൈവത്തിന്റെ മക്കളായിത്തീരുന്നു, അവിടുത്തെ കാണുകയും അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എന്നേക്കും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു! ആ പ്രതിഫലത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം തികച്ചും മൂല്യവത്താണ്.
സുവിശേഷഭാഗ്യം ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. സ്വന്തം ആശയങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുമാത്രം ജീവിക്കുന്നതിനുപകരം ദൈവകൃപയിൽ പൂർണമായി ജീവിക്കുന്നതിന്റെ അനുഗ്രഹമാണത്. പൂർണമായി കണ്ടറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല, വിശ്വാസത്തിൽ ഉന്നതമായ ഒരു വിളി തേടുകയും അതു സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണത്. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിന്, ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നമ്മോടു സംസാരിക്കുകയും സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളുടെ ജ്ഞാനത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന തന്റെ നിഗൂഢവും അഗാധവുമായ തിരുവിഷ്ടം നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുകയും അവ ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ കൃപ നമുക്കു നൽകുകയും വേണം. ഇതിനായി നാം ഉദാരമനസ്സോടെ ദൈവത്തിനു നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തെ ജ്ഞാനത്തിൽ ആശ്രയിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ ഒരാൾ സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളുടെ ജ്ഞാനത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും അവയുടെ ഉന്നതമായ വിളിക്കനുസരിച്ചു ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ വ്യക്തിയെ നിറയ്ക്കുന്ന കൃപയുടെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും ഒരു പ്രവാഹം ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ കൃപയ്ക്കനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ അതിമഹത്തായ ഒരു “അനുഗ്രഹം” നിറയ്ക്കുന്നു.
സന്തോഷത്തിനായി നമുക്കെല്ലാവർക്കുമുള്ള ആഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് ഈ പരമ്പരയുടെ ഒന്നാം പുസ്തകത്തിൽ നാം ചർച്ച ചെയ്തു. സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ ഈ ആഗ്രഹത്തിന്റെ പരമമായ പൂർത്തീകരണമാണ്. സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നതിലൂടെ, ദൈവം മാത്രമാണ് നമുക്കു തൃപ്തി നൽകുന്നതെന്നും അവിടുത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതിനായി ജീവിതത്തിൽ സഹിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഏതു കഷ്ടപ്പാടും പോരാട്ടവും തികച്ചും മൂല്യവത്താണെന്നും നാം കണ്ടെത്തുന്നു. എന്നാൽ ഇതു വിശ്വസിക്കാൻ സമൃദ്ധമായ കൃപ ആവശ്യമാണ്! വിശ്വാസത്തിന്റെയും അറിവിന്റെയും വരദാനം ആവശ്യമാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ സവിശേഷമായ ഒരു പ്രവർത്തനം ആവശ്യമാണ്.
സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഏറെ പറയാനുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, അവയെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കാനും അവ ക്രൈസ്തവ ധാർമ്മികജീവിതത്തിന്റെ ഉച്ചകോടിയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാനും കുറച്ചു സമയം ചെലവഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ആ സത്യം മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുക; അതു മറക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ
സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയ ഒരു ജീവിതം നയിക്കാൻ യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതോടൊപ്പം, സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് ആ യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതൊരുതരം ചാക്രികപ്രവർത്തനമാണ്. യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു; സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളാകട്ടെ അവയെ കണ്ടെത്താനും ജീവിക്കാനുമുള്ള കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യംകൊണ്ട് നമ്മെ നിറയ്ക്കുന്നു.
യഥാർഥത്തിൽ, സ്വതന്ത്രരായിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർഥമെന്താണ്? “സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ” നാം “സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തി”യുമായി പലപ്പോഴും ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്തും, നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന എപ്പോഴും, നമുക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട് എന്ന കാരണത്താൽ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം സ്വതന്ത്രരാണെന്നു കരുതുന്നു. ഇന്നത്തെ പല സംസ്കാരങ്ങളും മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഊന്നൽ, സ്വാതന്ത്ര്യം യഥാർഥത്തിൽ എന്താണെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ധാരണയിലേക്ക് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ നയിക്കുന്നു.
അപ്പോൾ എന്താണ് സ്വാതന്ത്ര്യം? യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ചെയ്യാനുള്ള കഴിവല്ല; മറിച്ച്, നാം ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവാണ്. ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റാൻ ബോധപൂർവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലും, ആ തിരുവിഷ്ടം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ മഹത്ത്വത്തിനനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിലുമാണ് യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുന്നത്.
ദൈവം നമുക്ക് സ്വതന്ത്രമനസ്സ് നൽകിയിട്ടുണ്ട് എന്നത് സത്യമാണ്. സത്യം അറിയാൻ ബുദ്ധിയും നന്മയെ സ്നേഹിക്കാൻ ഇച്ഛാശക്തിയും നമുക്കുണ്ട്. അതിനാൽ, ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിലയിലുള്ള മൃഗങ്ങൾക്കുപോലും ഇല്ലാത്ത, അറിയാനും ധാർമ്മിക കാര്യങ്ങളിൽ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്താനുമുള്ള കഴിവ് നമുക്കു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാം ആരാണ് എന്നതിന്റെ അന്തസ്സത്തയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പവിത്രമായ ദാനങ്ങളാണ് ഈ കഴിവുകൾ. ബുദ്ധിയും ഇച്ഛാശക്തിയും നമ്മെ സൃഷ്ടിയിലെ മറ്റെല്ലാറ്റിൽനിന്നും വേർതിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ കാര്യം വളരെ വ്യക്തമാക്കണം—നമ്മുടെ ബുദ്ധിയുടെയും സ്വതന്ത്രമനസ്സിന്റെയും ശരിയായ വിനിയോഗത്തിലൂടെ മാത്രമേ നാം യഥാർഥ മാനുഷികസ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിക്കുകയുള്ളൂ. ഇതിന്റെ വിപരീതവും സത്യമാണ്. നമ്മുടെ സ്വതന്ത്രമനസ്സാൽ നാം പാപത്തെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, നാം പാപത്തിന്റെ അടിമകളായിത്തീരുകയും നമ്മുടെ മഹത്ത്വത്തിന് വലിയ കോട്ടം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ധാർമ്മികമായ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ, നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ധാർമ്മികത നിർണയിക്കുന്നതിൽ പല ഘടകങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു. മതബോധനഗ്രന്ഥം നാം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിലുള്ള നമ്മുടെ കുറ്റബാധ്യത കൂട്ടുകയോ കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യാവുന്ന അഞ്ച് ഘടകങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു: 1) അജ്ഞത; 2) നിർബന്ധത്തിനു വിധേയമാകൽ; 3) ഭയം; 4) മാനസിക ഘടകങ്ങൾ; 5) സാമൂഹിക ഘടകങ്ങൾ. ഈ ഘടകങ്ങളിൽ ഓരോന്നിനും നമ്മെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാനും അങ്ങനെ ശരിയായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവിനെ തടസ്സപ്പെടുത്താനും സാധ്യതയുണ്ട്.
ഉദാഹരണത്തിന്, സ്വന്തം നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതമായ ഏതെങ്കിലും സ്വാധീനംമൂലം ഒരാൾ അധാർമ്മികമായി പെരുമാറുന്ന ഒരു സാഹചര്യം സങ്കൽപ്പിക്കുക. ഒരുപക്ഷേ, അയാൾ അത്രയധികം ഭയന്നിരിക്കുന്നതിനാൽ ആ ഭയത്തിൽനിന്ന് പ്രതികരിക്കുകയും ധാർമ്മികനിയമത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം. ഭയം ഒരാളെ എളുപ്പത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയും വഴിതെറ്റിക്കുകയും അങ്ങനെ തെറ്റായ ധാർമ്മിക തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യാം. അല്ലെങ്കിൽ, ദൈവഹിതം വ്യക്തമായി വിശദീകരിച്ചുകിട്ടാനുള്ള അവസരം ഒരിക്കലും ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളെ ഉദാഹരണമായി എടുക്കുക. അതിനുപകരം, വിരുദ്ധമായ ഏതെങ്കിലും ധാർമ്മികമൂല്യം “പ്രഘോഷിച്ചിരുന്ന” ഒരു ചുറ്റുപാടിലാണ് അയാൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വളർന്നുവന്നത്. ധാർമ്മികസത്യത്തെക്കുറിച്ച് അയാൾക്ക് യഥാർഥത്തിൽ അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല; അതിനാൽ, തന്റെ ചില പ്രവൃത്തികൾ ധാർമ്മികനിയമത്തിന് വിരുദ്ധമാണെന്ന വസ്തുതയും അയാൾക്ക് അറിയില്ല.
ഈ രണ്ടു സാഹചര്യങ്ങളിലും ഒരാൾ ദൈവഹിതത്തിനു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അതേസമയം, സ്വന്തം നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതമായ ഘടകങ്ങൾ നിമിത്തം, തന്റെ തെറ്റായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്ക് അയാൾ പൂർണമായി ഉത്തരവാദിയായിരിക്കണമെന്നില്ല. ആത്യന്തികമായി, എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളും അറിയുന്ന ഏക വ്യക്തി ദൈവമാണ്; അവിടുന്ന് അതിൽ തീർപ്പുകൽപ്പിക്കും.
യഥാർഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രരാകാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ജീവിതത്തിൽ നല്ല തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്താൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ ഘടകങ്ങൾ നമ്മുടെമേൽ ചെലുത്തുന്ന സമ്മർദങ്ങളിൽനിന്നും പ്രലോഭനങ്ങളിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രരാകാൻ നാം പരിശ്രമിക്കണം. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നമുക്കു മുന്നിലുള്ള ധാർമ്മിക തീരുമാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പൂർണമായ ബോധ്യമുണ്ടാകാനും അജ്ഞതയിൽനിന്നും ഭയത്തിൽനിന്നും നിർബന്ധങ്ങളിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രരാകാനും നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കലിനെ മങ്ങലേൽപ്പിക്കാവുന്ന ഏതൊരു മാനസികമോ സാമൂഹികമോ ആയ സ്വാധീനത്തെയും മനസ്സിലാക്കി അതിജീവിക്കാനും നാം പരിശ്രമിക്കണം.
വരും അധ്യായങ്ങളിൽ ഈ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പറയുന്നതാണ്. നാം എടുക്കുന്ന തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് ചിലപ്പോൾ നാം പൂർണമായി ഉത്തരവാദികളല്ലെന്നും, അതേസമയം ആ തെറ്റായ തീരുമാനം അതിൽത്തന്നെ നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന ധാർമ്മികസ്വഭാവം നിലനിർത്തുന്നുവെന്നും മനസ്സിലാക്കുകയാണ് ഇപ്പോൾ പ്രധാനം. ധാർമ്മിക തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഘടകങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് പൂർണമായ ബോധ്യമുണ്ടായിരിക്കണം; തുടർന്ന് തിന്മയ്ക്കു പകരം നന്മ തിരഞ്ഞെടുക്കണം. നമ്മുടെ നല്ല തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെ, നാം സ്വന്തമാക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുകയും വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയമക്കളെന്ന നിലയിൽ നമുക്കു നൽകപ്പെട്ട മഹത്ത്വത്തിലും നാം വളരുന്നു.
ധാർമ്മിക തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്തുക
അപ്പോൾ, ധാർമ്മികമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്നാൽ എന്താണ്? ഒരുപക്ഷേ, ഇത് അമിതമായി ദാർശനികമായ ഒരു ചോദ്യമായി തോന്നിയേക്കാം. എങ്കിലും, ജീവിതത്തിൽ തികച്ചും യാഥാർഥ്യവും പ്രായോഗികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യമാണിത്. ധാർമ്മികമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ അടിസ്ഥാന സവിശേഷതകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിലൂടെ, നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ശരിയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്താനുള്ള സാധ്യത വർധിക്കും.
സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളുടെ ധാർമ്മികതയ്ക്ക് മൂന്ന് അടിസ്ഥാന ഉറവിടങ്ങളുണ്ടെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇവ മൂന്നും നാം ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിക്കും; കാരണം, ഇവിടെ സഭ എന്താണ് പഠിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്.
മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളുടെ ധാർമ്മികതയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത്:
—തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന കർമവിഷയം;
—ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന ഫലം അഥവാ ഉദ്ദേശ്യം;
—പ്രവൃത്തിയുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ.
കർമവിഷയം, ഉദ്ദേശ്യം, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയാണ് മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളുടെ ധാർമ്മികതയുടെ “ഉറവിടങ്ങൾ,” അഥവാ ഘടകാംശങ്ങൾ. (#1750)
ഈ പദപ്രയോഗങ്ങൾ നിങ്ങളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളെയും അവയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ധാർമ്മികതയെയും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, ഒരു ധാർമ്മികപ്രവൃത്തിയുടെ ഓരോ ഘടകവും നമുക്ക് വേർതിരിച്ചു പരിശോധിക്കാം. ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പിന്നീട് പ്രത്യേക ധാർമ്മികപ്രശ്നങ്ങളിലേക്കു കടക്കുമ്പോൾ ഇത് ഏറെ സഹായകമാകും.
തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന കർമവിഷയം: “തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന കർമവിഷയം” എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് നാം ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന നിർദിഷ്ട “കാര്യമാണ്.” നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ചില കർമവിഷയങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും തെറ്റാണ്. അവയെ “അന്തർലീനമായിത്തന്നെ തിന്മയായ” പ്രവൃത്തികൾ എന്നു നാം വിളിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കൊലപാതകം (ഒരു നിരപരാധിയുടെ ജീവൻ മനഃപൂർവം എടുക്കുന്നത്) എല്ലായ്പ്പോഴും തെറ്റാണ്. ദൈവദൂഷണം, വ്യഭിചാരം തുടങ്ങിയവയാണ് മറ്റു ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ. അന്തർലീനമായിത്തന്നെ തിന്മയായ കർമവിഷയമുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിക്കും ധാർമ്മികമായ ന്യായീകരണമില്ല.
അതുപോലെ, ചില പ്രവൃത്തികളെ അവയുടെ സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും ധാർമ്മികമായി നല്ലവയായി കണക്കാക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, കരുണയോ ക്ഷമയോ കർമവിഷയമായുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തി എല്ലായ്പ്പോഴും നല്ലതായിരിക്കും.
എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ധാർമിക പ്രവൃത്തികളല്ല എന്നത് വ്യക്തമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു പന്ത് എറിയുന്നത് ധാർമികമായി നിഷ്പക്ഷമായ പ്രവൃത്തിയാണ്. എന്നാൽ, താഴെ നാം കാണാനിരിക്കുന്നതുപോലെ, സാഹചര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാവുകയും, അയൽക്കാരന്റെ ജനൽ തകർക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ആ ജനലിനു നേരെ പന്തെറിയുകയുമാണെങ്കിൽ കാര്യം മാറുന്നു. എന്നാൽ പന്തെറിയുക എന്ന പ്രവൃത്തി അതിൽത്തന്നെ നല്ലതോ ചീത്തയോ അല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഉദ്ദേശ്യവും സാഹചര്യവും കൂടി നാം പരിഗണിക്കേണ്ടത്.
അതിനാൽ, ഒരു പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ചു പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ഓർക്കേണ്ടത് ഇതാണ്: ചില പ്രവൃത്തിവിഷയങ്ങൾ അവയുടെ സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ തിന്മയാണ്; അവ ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്. വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, ഉപവി എന്നിവയുടെ പ്രവൃത്തികൾപോലെ ചിലത് സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ നല്ലതാണ്. മറ്റു ചില പ്രവൃത്തികൾ—വാസ്തവത്തിൽ മിക്ക പ്രവൃത്തികളും—ധാർമികമായി നിഷ്പക്ഷമാണ്.
ഉദ്ദേശ്യം: ഒരു പ്രവൃത്തിക്കു പ്രേരണയാകുന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തിന്, ആ പ്രവൃത്തി ധാർമികമായി നല്ലതാണോ ചീത്തയാണോ എന്നു നിർണയിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുണ്ട്. നല്ല പ്രവൃത്തിയെന്നു തോന്നുന്നതിനെ ഒരു ദുഷ്ടോദ്ദേശ്യം തിന്മയാക്കി മാറ്റാം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ ഒരു ശിശുഭവനത്തിനു പണം സംഭാവന ചെയ്യുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. അതൊരു നല്ല പ്രവൃത്തിയായി തോന്നും. എന്നാൽ പൊതുജനങ്ങളുടെ പിന്തുണയും പ്രശംസയും നേടാൻ മാത്രമാണ് ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകൻ ആ സംഭാവന നൽകുന്നതെങ്കിൽ, പ്രത്യക്ഷത്തിൽ നല്ലതായി തോന്നിയ ആ പ്രവൃത്തി ധാർമികമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ സ്വാർഥവും ക്രമരഹിതവും പാപകരവുമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി മാറും.
മാത്രമല്ല, പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നയാളുടെ നല്ല ഉദ്ദേശ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ തിന്മയായ ഒരു പ്രവൃത്തിവിഷയത്തെ ഒരിക്കലും നന്മയാക്കി മാറ്റാനാവില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, നേരിട്ടു നുണ പറയുക എന്നത് തിന്മയായ ഒരു പ്രവൃത്തിവിഷയം തിരഞ്ഞെടുക്കലാണ്. തിന്മയായ ഒരു പ്രവൃത്തിവിഷയം തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും നല്ലൊരു ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാനാവില്ല. അതിനാൽ, പ്രത്യക്ഷത്തിൽ നല്ലൊരു ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് നുണ പറയുന്നതെങ്കിലും, അത് പാപകരംതന്നെയാണ്. “ലക്ഷ്യങ്ങൾ മാർഗങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല.”
സാഹചര്യങ്ങൾ: ഒരു ധാർമിക പ്രവൃത്തിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളും പ്രധാനമാണ്. സാഹചര്യങ്ങൾക്കു സ്വയം ഒരു പ്രവൃത്തിയെ നല്ലതോ ചീത്തയോ ആക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നയാളുടെ ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വത്തെ അവ ബാധിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ നുണ പറഞ്ഞാൽ അത് തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയാണ്. എന്നാൽ അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ട് സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻവേണ്ടിയാണ് അയാൾ നുണ പറയുന്നതെങ്കിൽ, ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ നുണ പറഞ്ഞ ഒരാളുടേതിനോട് അടുത്തുവരുന്നത്രപോലും ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വം ആ നുണയുടെ കാര്യത്തിൽ അയാൾക്കുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ല. അത്യന്തമായ ഭയമോ അതുപോലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളോ നുണ പറയുന്നതിനെ നല്ലതോ നിഷ്പക്ഷമോ ആക്കുന്നില്ല. സാഹചര്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും പ്രവൃത്തിയുടെ വിഷയത്തെ മാറ്റുന്നില്ല. എന്നാൽ ഒരു പ്രവൃത്തിക്ക് ഒരാൾ എത്രത്തോളം ഉത്തരവാദിയാണെന്നതിനെ സാഹചര്യങ്ങൾ ബാധിക്കാം.
എന്നാൽ സാഹചര്യങ്ങൾ കുറ്റബോധ്യത കുറയ്ക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്. ഒരു പ്രവൃത്തിയുടെ ധാർമിക നന്മ വർധിപ്പിക്കാനും അവയ്ക്കു കഴിയും. ഉദാഹരണത്തിന്, സത്യം പറയുന്ന കാര്യം എടുക്കാം. ഒരാൾ അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നു കരുതുക. എന്നിട്ടും ആ ഭയത്തെ മറികടന്ന് അയാൾ സദ്ഗുണത്തോടെയും ധൈര്യത്തോടെയും സത്യം പറയുന്നു. പ്രയാസകരമായ ആ സാഹചര്യങ്ങൾ നിമിത്തംതന്നെ, സത്യസന്ധതയുടെ ആ പ്രവൃത്തി കൂടുതൽ സദ്ഗുണപൂർണമാകുന്നു.
ധാർമികതയുടെ മൂന്നു ഉറവിടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഹ്രസ്വവിചിന്തനം ധാർമിക തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഉൾക്കാഴ്ച നൽകാൻ സഹായിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും അല്പം ആശയക്കുഴപ്പം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വിഷമിക്കേണ്ട. ഇപ്പോൾ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രം ശ്രമിക്കുക. ഈ പുസ്തകത്തിൽ പിന്നീട് വ്യക്തവും മൂർത്തവുമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഇതു കൂടുതൽ വ്യക്തമാകേണ്ടതാണ്.
നന്മയും നന്മയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം
ഇവിടെ “യഥാർഥ നന്മ” എന്നും “നന്മ” എന്നും നമുക്കു വിളിക്കാവുന്നവ തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു മനസ്സിലാക്കുന്നത് സഹായകമായേക്കാം. ആദ്യമൊക്കെ ഈ വേർതിരിവ് വിചിത്രമായി തോന്നിയേക്കാം. അതിനാൽ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം.
ഒന്നാമതായി, നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായ എന്തിനെയും ഏതിനെയും യഥാർഥ നന്മ എന്നു നിർവചിക്കാം; ഇംഗ്ലീഷിൽ ഇത് വലിയ “G” ഉപയോഗിച്ചെഴുതുന്നു. ഈ അർഥത്തിൽ, ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തയിലും തിരുഹിതത്തിലും നമുക്ക് യഥാർഥത്തിൽ പ്രയോജനകരമായതും യഥാർഥ നന്മയാണ്.
രണ്ടാമതായി, നമ്മുടെ മനസ്സോ ഇച്ഛാശക്തിയോ ആഗ്രഹങ്ങളോ വികാരങ്ങളോ വികാരാവേശങ്ങളോ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്ന എന്തിനെയും സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ, കൂടുതൽ തത്ത്വചിന്താപരമായ ഭാഷയിൽ നമുക്ക് “നന്മ” എന്നു പറയാം; ഇംഗ്ലീഷിൽ ഇത് ചെറിയ “g” ഉപയോഗിച്ചെഴുതുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഈ നന്മകൾ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമല്ല; അതിനാൽ അവ യഥാർഥ നന്മയുമല്ല.
ആശയക്കുഴപ്പം തോന്നുന്നുണ്ടോ? വാസ്തവത്തിൽ അത്ര സങ്കീർണമല്ല. നമ്മെത്തന്നെയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയെയും മനസ്സിലാക്കാൻ ആവശ്യമായ ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ വേർതിരിവു മാത്രമാണിത്.
നമുക്ക് “യഥാർഥ നന്മ” അല്ലാത്ത ഒരു “നന്മ”യുടെ ഉദാഹരണം ഞാൻ നൽകാം. മദ്യപിച്ചു ലഹരിയിലാകാൻ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളെ എടുക്കുക. എന്തുകൊണ്ടാണ് അയാൾ അത് ആഗ്രഹിക്കുകയും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്? ആ നിമിഷത്തിൽ അതു തനിക്ക് “നല്ലതായ” ഒന്നാണെന്ന് അയാൾ തെറ്റായി കരുതുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അത് “യഥാർഥ നന്മ” അല്ലെന്നും അയാളെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമല്ലെന്നും നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം. എന്നാൽ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, അയാളുടെ വികാരാവേശങ്ങളോ ആഗ്രഹങ്ങളോ വികാരങ്ങളോ മനസ്സിനെ കീഴടക്കി, അനാരോഗ്യകരമായതു തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അയാളെ നയിക്കുന്നതിനാൽ അയാൾ അതുതന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
വ്യായാമം അത്ര വ്യക്തമല്ലാത്ത മറ്റൊരു ഉദാഹരണമായിരിക്കാം. ഒരാൾ പതിവായി വ്യായാമം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നു കരുതുക. എന്നാൽ കാലക്രമേണ അയാൾ അതിൽ അമിതമായി മുഴുകിപ്പോകുന്നു. സാധാരണയായി “യഥാർഥ നന്മ” ആയിരിക്കാവുന്ന ഒന്നിനെ അയാൾ അമിതമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ വ്യായാമം ഒരു “നന്മ” ആണ്, എന്നാൽ “യഥാർഥ നന്മ” അല്ല. മനസ്സിലായോ? ഇല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ വിഷമിക്കേണ്ട. തുടർന്നു വായിക്കുക; കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം.
വികാരാവേശങ്ങൾ, അനുഭൂതികൾ, വികാരങ്ങൾ
നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ ദൈവം നമുക്കു വികാരാവേശങ്ങളും വികാരങ്ങളും മനോഭാവങ്ങളും നൽകി. നമ്മുടെ ആത്മാവിന്റെ ഈ ഘടകങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്; അവ നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന നിലയിൽ നല്ലതുമാണ്. എന്നാൽ ഈ അഭിലാഷങ്ങൾ എന്തിനോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച് അവ നമ്മെ തിന്മയായ പ്രവൃത്തികളിലേക്കോ നല്ല പ്രവൃത്തികളിലേക്കോ നയിക്കാം.
ഈ ആത്മീയ അഭിലാഷങ്ങൾ നന്മയിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടാനും തിന്മയിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനും ഉതകുന്ന വിധത്തിലാണ് രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവ എളുപ്പത്തിൽ വഞ്ചിക്കപ്പെടാം. നന്മയാണെന്നു തോന്നുന്നതും എന്നാൽ യഥാർഥത്തിൽ തിന്മയായിരിക്കുന്നതുമായ ഒന്നിലേക്ക് ഒരു വികാരാവേശം ആകർഷിക്കപ്പെടാൻ ഏറെ സാധ്യതയുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ സമ്പന്നനാകാൻ കൊതിക്കുന്നു എന്നു കരുതുക. സമ്പത്താണ് തന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുള്ള പരിഹാരം എന്ന തെറ്റായ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ആ വ്യക്തിയുടെ മനസ്സ് എത്തിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, പെട്ടെന്നു വലിയ സമ്പത്ത് നേടാനുള്ള ഒരു അവസരം വന്നുചേരുന്നു. എന്നാൽ അതിൽ വഞ്ചനയും ദുഷ്ടതയും ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സമ്പത്തിനോടുള്ള ആ വികാരാവേശം ആ വ്യക്തിയെ വഞ്ചനാപരമായും ദുഷ്ടമായും പ്രവർത്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം. കാരണം, കഠിനാധ്വാനത്തിനു പ്രതിഫലമായി പണം സമ്പാദിക്കാനുള്ള സ്വാഭാവികമായ ആഗ്രഹം, ഏതു മാർഗം ഉപയോഗിച്ചായാലും പണം നേടണമെന്ന വികലമായ ആഗ്രഹമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
സ്നേഹമെന്ന വികാരാവേശം ഒരുപക്ഷേ കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ഒരു ഉദാഹരണമായിരിക്കും. വിവാഹിതനായ ഒരാളോ വിവാഹിതയായ ഒരാളോ വിവാഹേതരബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിന്റെ കാരണം മിക്കപ്പോഴും ഇതാണ്: സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ വികാരാവേശം തങ്ങളുടെ മാനുഷിക യുക്തിബോധത്തെ കീഴടക്കാൻ അവർ അനുവദിക്കുകയും, ആ ബന്ധം പാപമാണെങ്കിലും അതു തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വികാരാവേശങ്ങൾ കരുത്തുറ്റ ശക്തികളാണ്. എന്നാൽ ദൈവത്തെയും അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തെയും നാം അന്വേഷിക്കുന്ന നന്മയായി സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, വികാരാവേശങ്ങളെ ആത്യന്തികമായി നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാനാകും. നാം ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ദൈവത്തോടും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധമായ തിരുഹിതത്തോടും നാം “സ്നേഹത്തിലാകുന്നു.” തുടർന്ന് നാം ദൈവത്തെ “തീവ്രമായ സ്നേഹത്തോടെ” തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, അവിടുത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാനും അവിടുത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം വിശുദ്ധിയുടെ തീക്ഷ്ണതയോടെ പ്രകടിപ്പിക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അനുഭൂതികളും വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങളും വികാരാവേശങ്ങളുമായി അടുത്തു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സമാനമായ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് അവയും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഈ വശങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള താക്കോൽ ഇതാണ്: നമ്മുടെ മനസ്സ് ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെന്തോ, അതിനെ നമ്മുടെ വികാരാവേശങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും അനുഭൂതികളും വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങളും പിന്നീട് പിന്തുടരും. അവ ഉടനെ പിന്തുടർന്നെന്നുവരില്ല; എന്നാൽ കാലക്രമേണ പിന്തുടരും. ഒരു വ്യക്തിയുടെ മുഴുവൻ അസ്തിത്വവും—മനസ്സും ആത്മാവും ഹൃദയവും ശക്തിയും—ഒരുമയോടെ സത്യത്തിലേക്കും നന്മയിലേക്കും ഏകത്വത്തിലേക്കും സൗന്ദര്യത്തിലേക്കും നീങ്ങുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യവ്യക്തിയുടെ പൂർണത കൈവരുന്നത്. അതായത്, ദൈവത്തിലേക്ക്.
മനസ്സാക്ഷി
മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷി ദൈവത്തിന്റെ മഹനീയമായ ഒരു ദാനമാണ്! നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യകേന്ദ്രമാണത്; നമ്മുടെ അന്തരാത്മാവ് ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ സങ്കേതം. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിൽനിന്ന് ഏറ്റവുമധികം ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്ന ഭാഗങ്ങളിലൊന്ന് ആനന്ദവും പ്രത്യാശയും എന്ന പ്രമാണരേഖയിലേതാണ്. മനസ്സാക്ഷിയെക്കുറിച്ച് അതിമനോഹരമായ ഒരു വിവരണം അത് നൽകുന്നു:
തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ മനുഷ്യൻ ഒരു നിയമം കണ്ടെത്തുന്നു. അത് അവൻ സ്വയം ഏർപ്പെടുത്തിയതല്ല; എങ്കിലും അവൻ അത് അനുസരിക്കണം. സ്നേഹിക്കാനും നന്മ ചെയ്യാനും തിന്മ ഒഴിവാക്കാനും അവനെ സദാ വിളിക്കുന്ന അതിന്റെ സ്വരം ഉചിതമായ നിമിഷത്തിൽ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു… എന്തെന്നാൽ, മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദൈവം ആലേഖനം ചെയ്ത ഒരു നിയമമുണ്ട്… മനസ്സാക്ഷി മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ അന്തർകേന്ദ്രവും അവന്റെ വിശുദ്ധ സങ്കേതവുമാണ്. അവിടെ അവൻ ദൈവത്തോടൊപ്പം തനിച്ചായിരിക്കുന്നു; അവിടുത്തെ സ്വരം അവന്റെ ഉള്ളിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. (GS 16)
ധാർമികമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ നിഗൂഢമായ ഇടമാണ് മനസ്സാക്ഷി. അത് ആഴമായ ആശയക്കുഴപ്പത്തിനും വികലതയ്ക്കും വിധേയമാകാവുന്ന ഒരു ഇടമാണ്; എന്നാൽ അതിന്റെ ഉത്തമാവസ്ഥയിൽ അത് വലിയ സമാധാനത്തിന്റെയും വ്യക്തതയുടെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും ഇടമാണ്. നമ്മുടെ ധാർമിക തീരുമാനങ്ങളെ പരിശോധിക്കുകയും അവയെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കുകയും ദൈവത്തിനും നമ്മുടെ മാനുഷിക യുക്തിബോധത്തിനും പ്രാമുഖ്യം നൽകുകയും തുടർന്ന് നന്മയും ശരിയുമായത് സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടമായിരിക്കണം അത്. ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, വലിയ സമാധാനവും സ്വന്തം മഹത്ത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉറപ്പുമാണ് പ്രതിഫലം. നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെയും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളുടെയും ഉത്തരവാദിത്വം ആത്യന്തികമായി ഏറ്റെടുക്കുന്നത് മനസ്സാക്ഷിയാണ്.
നമ്മുടെ പ്രായോഗിക തീരുമാനങ്ങളുമായി ദൈവത്തിന്റെ നിയമം സമ്പർക്കത്തിൽ വരുന്ന ആന്തരിക ഇടവുമാണ് മനസ്സാക്ഷി. നാം ചെയ്യാൻ ആലോചിക്കുന്ന പ്രവൃത്തികളെയും ഇതിനകം ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളെയും ദൈവത്തിന്റെ ധാർമികനിയമത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയുന്ന ആന്തരിക ഇടമാണത്.
നാം എടുക്കാൻ ആലോചിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സത്യം പ്രബലപ്പെടുമെന്നു നാം പ്രത്യാശിക്കുന്ന ഇടമാണ് മനസ്സാക്ഷി; അങ്ങനെ അത് നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളെ നന്മയിലേക്കു നയിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞകാല പ്രവൃത്തികളുടെ കാര്യമാകുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികൾ പാപമായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സാക്ഷി വിധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പശ്ചാത്തപിക്കാനും ദൈവത്തിന്റെ കരുണയും ക്ഷമയും തേടാനും അത് നമ്മെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. കുറ്റബോധവും മനസ്താപവും നമ്മെ നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു ഇടമെന്നതിലുപരി, നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ വ്യക്തമായി കാണുകയും ക്ഷമയുടെയും സൗഖ്യത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയോടെ അവയെ ദൈവത്തിന്റെ കരുണയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടമാണത്.
രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിൽനിന്നുള്ള മുകളിലെ ഭാഗത്ത് നാം വായിച്ചതുപോലെ, മനസ്സാക്ഷി നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു വിശുദ്ധസ്ഥലമാണ്. ദേവാലയത്തോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ദേവാലയമന്ദിരത്തിന്റെ വിശാലമായ ഇടത്തിനുള്ളിലെ വിശുദ്ധമായ അൾത്താരഭാഗത്തിനു സമാനമായി നാം അതിനെ കാണണം. പണ്ടുകാലത്ത്, അൾത്താരഭാഗത്തെ വേർതിരിക്കുന്ന ഒരു അഴിയുണ്ടായിരുന്നു. ദൈവസാന്നിധ്യം അതുല്യമായ തീവ്രതയോടെ വസിക്കുന്ന, സവിശേഷമാംവിധം വിശുദ്ധമായ ഇടമാണ് അൾത്താരഭാഗം എന്ന് ആ അഴി സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിരുകൾ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന അഴിയുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും, സാധാരണയായി ഇന്നും പരിശുദ്ധ കുർബാന സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതും വിശുദ്ധ ബലിപീഠം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതും അൾത്താരഭാഗത്താണ്. അതുപോലെതന്നെ, നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ അഥവാ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ വിശാലമായ ഇടത്തിനുള്ളിലെ ഒരു വിശുദ്ധസ്ഥലമായി നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ നാം മനസ്സിലാക്കണം. അവിടെ, ആ വിശുദ്ധസ്ഥലത്ത്, നമ്മുടെ തന്നെ മറ്റു തലങ്ങളിൽ അനുഭവിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ തീവ്രമായി നാം ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. നാം അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കുകയും അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും സ്വതന്ത്രമായി അവിടുത്തെ അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള അന്തഃകേന്ദ്രം, നമ്മുടെ ധാർമ്മികജീവിതത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്ന യന്ത്രശാല; അവിടെയാണ് നാം ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായി “നാം” ആയിരിക്കുന്നത്.
മനസ്സാക്ഷി ആദരിക്കപ്പെടണം. ഉദാഹരണത്തിന്, കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. അതിൽ ഒരു വ്യക്തി തന്റെ പാപം കാണാനും ക്രിസ്തുവിന്റെ വ്യക്തിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് പാപമോചനം നൽകാനും തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്ക് വൈദികനെ ക്ഷണിക്കുന്നു. പവിത്രമായ “കുമ്പസാരരഹസ്യം” കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള ഗൗരവമേറിയ കടമ സഭ വൈദികന്റെമേൽ ചുമത്തുന്നു. താൻ കേട്ട പാപങ്ങൾ ഏതൊരു സാഹചര്യത്തിലും വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിൽനിന്ന് അദ്ദേഹം വിലക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഈ “രഹസ്യമുദ്ര” അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? കുമ്പസാരത്തിലൂടെ സന്ദർശിക്കാൻ വൈദികന് ക്ഷണം ലഭിച്ച മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷി അത്രയേറെ വ്യക്തിപരവും സ്വകാര്യവും വിശുദ്ധവുമായ ഇടമാണ്; അതിനാൽ, ആ സന്ദർശനത്തിനിടയിൽ അവിടെ കണ്ടതും കേട്ടതും വൈദികൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ മറ്റാർക്കും ആ ഇടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ പാടില്ല എന്നാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം. ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ തന്ത്രപൂർവമായ സ്വാധീനത്തിലൂടെയോ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സാക്ഷിയിലേക്ക് നോക്കാൻ ആർക്കും അവകാശമില്ല. പകരം, ക്രൈസ്തവരെന്ന നിലയിൽ ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഉള്ളിലെ ആ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തിന്റെ പവിത്രത നാം തിരിച്ചറിയുകയും അതിനോട് അങ്ങേയറ്റം ആദരവോടെ പെരുമാറുകയും വേണം.
ഒരു വ്യക്തി വിശ്വാസത്തിൽ വളരുമ്പോഴും മനസ്സാക്ഷിയുടെ പവിത്രത ആദരിക്കപ്പെടണം. വിശ്വാസത്തിലുള്ള വളർച്ചയും മാനസാന്തരവും അതീവ കരുതലോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം. ഉദാഹരണത്തിന്, ക്രൈസ്തവർ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ആദരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ഒഴിവാക്കേണ്ട ഒരു അപകടമാണ് “നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനം” എന്നു നാം വിളിക്കുന്നത്. മറ്റൊരാളെ മതപരിവർത്തനത്തിലേക്കു നയിക്കാൻ സമ്മർദം ചെലുത്തുകയോ തന്ത്രപൂർവം സ്വാധീനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന രീതിയാണിത്. ഭയം, പരുഷമായ പെരുമാറ്റം, ഭീഷണി തുടങ്ങിയവയിലൂടെ ഇതു ചെയ്യപ്പെട്ടേക്കാം. അതിനാൽ, ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയല്ല “മാനസാന്തരം” സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് സുവിശേഷപ്രഘോഷകൻ ശ്രദ്ധിക്കണം. മനോബലം കുറഞ്ഞ ഒരാളെ നരകഭയംമൂലം “മാനസാന്തരപ്പെടാൻ” പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന, “തീയും ഗന്ധകവും” നിറഞ്ഞ അതിതീവ്രമായ പ്രസംഗം ഇതിനൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. തീർച്ചയായും, നാം നരകത്തെ ഭയപ്പെടണം. എന്നാൽ കൃപയും രക്ഷയും മനുഷ്യരുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ, സർവോപരി സ്നേഹപൂർവമായ ഒരു ക്ഷണമായാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടത്. ഈ വിധത്തിൽ മാത്രമേ മാനസാന്തരം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഹൃദയത്തിന്റെ മാനസാന്തരമാകൂ
ക്രൈസ്തവരെന്ന നിലയിലും മനുഷ്യരെന്ന നിലയിലും, സത്യത്തിന് അനുസൃതമായി നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള ധാർമ്മിക കടമ നമുക്കുണ്ട്. മാനുഷിക യുക്തിക്കും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്ന എല്ലാറ്റിനും നാം തുറവുള്ളവരാകുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ രൂപീകരണം നടക്കുന്നത്. ആദ്യം കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നത്ര പ്രയാസമുള്ള കാര്യമല്ല ഇത്. ഇതിനെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്താൽ, ഇത് തികച്ചും യുക്തിസഹവും പൂർണ്ണമായും അർത്ഥവത്തുമാണെന്ന് നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തും. അതിനാൽ, തുടർന്നു വായിക്കുക.
ഒന്നാമതായി, ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനതലത്തിൽ സത്യമേത്, അസത്യമേത് എന്ന് മാനുഷിക യുക്തി വിവേചിച്ചറിയുന്നു. സ്വാഭാവിക നിയമം എന്നത് ദൈവം നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ എഴുതിവച്ച നിയമമാണ്. നാം മനസ്സിലാക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിനായി അത് അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, മോഷണം, നുണപറയൽ, കൊലപാതകം തുടങ്ങിയവ തെറ്റാണെന്ന് നമുക്കറിയാം. നാം അത് എങ്ങനെ അറിയുന്നു? അറിയാതിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട് എന്നതിനാലാണ് നാം അത് അറിയുന്നത്. അത്തരം ധാർമ്മിക നിയമങ്ങൾ നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, നിങ്ങൾക്ക് അത് എങ്ങനെ അറിയാം എന്നു നിങ്ങൾ ചോദിച്ചേക്കാം. നിങ്ങൾക്കത് സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ അറിയാം! ദൈവം നമ്മെ ഇങ്ങനെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. സ്വാഭാവിക ധാർമ്മികനിയമം ഗുരുത്വാകർഷണനിയമംപോലെ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അതിന്റെ സാന്നിധ്യം നിങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും, അത് നിങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അത് എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്. അത് യുക്തിസഹമാണ്.
എല്ലാ മനുഷ്യരിലും നിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്വാഭാവിക നിയമത്തിനു പുറമേ, വെളിപാടിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ദൈവികനിയമവുമുണ്ട്. ഈ വെളിപാട് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ദൈവഹിതത്തെയാണ്. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അവിടുത്തെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്നതിലൂടെയും, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം വായിക്കുന്നതിലൂടെയോ സഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങൾ പഠിക്കുന്നതിലൂടെയോ, വിശുദ്ധരുടെ ജ്ഞാനത്തിലൂടെയും നമുക്ക് അത് അറിയാൻ കഴിയും. എന്നാൽ ആത്യന്തികമായി, ദൈവവചനത്തിന്റെ ഈ ബാഹ്യസ്രോതസ്സുകളിലൊന്ന് നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ വചനം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തോടും സംസാരിക്കാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് നാം അത് ആന്തരികമായി സ്വാംശീകരിക്കണം. ഈ അനുഭവം, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്വാഭാവിക നിയമത്തെ കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ, പെട്ടെന്നൊരു വിളക്കു തെളിയുന്ന നിമിഷത്തിനു സമാനമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇത്തവണ, വിശ്വാസമെന്ന പ്രത്യേക ദാനമുള്ളവർക്കു മാത്രമേ ആ “വിളക്ക്” പ്രകാശിക്കുകയുള്ളൂ.
പലപ്പോഴും വിവിധ സ്വാധീനങ്ങൾ നമ്മെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാനും നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ വഴിതെറ്റിക്കാനും നാം അനുവദിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രശ്നം. ക്രമരഹിതമായ വികാരങ്ങൾ, ഭയം, യുക്തിരഹിതമായ വാദങ്ങൾ, പതിവായ പാപം, സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത എന്നിവയാണ് മനസ്സാക്ഷിയിലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ കാരണങ്ങൾ. ചിലപ്പോൾ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ധാരണപോലും നമ്മെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാം. തെറ്റായ മനസ്സാക്ഷിയുടെ സാധാരണ ഉറവിടങ്ങളായി മതബോധനഗ്രന്ഥം താഴെപ്പറയുന്നവ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു:
ക്രിസ്തുവിനെയും അവിടുത്തെ സുവിശേഷത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത, മറ്റുള്ളവർ നൽകുന്ന ദുർമാതൃക, സ്വന്തം വികാരങ്ങൾക്കുള്ള അടിമത്തം, മനസ്സാക്ഷിയുടെ സ്വയംഭരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ധാരണയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കൽ, സഭയുടെ അധികാരത്തെയും അവളുടെ പ്രബോധനത്തെയും നിരാകരിക്കൽ, മാനസാന്തരത്തിന്റെയും ഉപവിയുടെയും അഭാവം: ധാർമ്മിക പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിധിനിർണയങ്ങളിലെ തെറ്റുകളുടെ ഉറവിടം ഇവയാകാം. (#1792)
എന്നിരുന്നാലും, ശരിയായി രൂപപ്പെട്ട മനസ്സാക്ഷി ഉണ്ടായിരിക്കാൻ ഒരാൾ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആ മനസ്സാക്ഷിയെ പിന്തുടരാനും അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനും അയാൾ ബാധ്യസ്ഥനാണ്.
ഇതോടൊപ്പം, മനസ്സാക്ഷിക്ക് തെറ്റുപറ്റാവുന്ന രണ്ടു വിധങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടതും പ്രധാനമാണ്. ഒന്ന്, കുറ്റബാധ്യതയുള്ള (പാപകരമായ) തെറ്റായ മനസ്സാക്ഷിയാണ്; മറ്റൊന്ന്, കുറ്റബാധ്യതയില്ലാത്ത മനസ്സാക്ഷിയാണ് (അത് ഇപ്പോഴും തെറ്റായ അറിവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണെങ്കിലും വ്യക്തിപരമായി പാപകരമല്ല).
തെറ്റായ മനസ്സാക്ഷി: ഞാൻ കുറ്റക്കാരനാണോ?
മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, ചിലപ്പോൾ ആളുകൾ തെറ്റായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്തുകയും തങ്ങൾ ശരിയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളാണ് നടത്തുന്നതെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ, ശരിയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണെന്നു വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് തെറ്റായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തിയാൽ അവർ പാപത്തിന്റെ കുറ്റബാധ്യതയുള്ളവരാണോ? ഉദാഹരണത്തിന്, ഗർഭച്ഛിദ്രം സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ തിന്മയാണെന്ന് നമുക്കറിയാം. അതായത്, ഗർഭപാത്രത്തിലുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിരപരാധമായ ജീവൻ അപഹരിക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും തെറ്റാണ്. എന്നാൽ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഗർഭച്ഛിദ്രം അനുവദനീയമാണെന്ന് ആത്മാർഥമായി വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളുടെ കാര്യമോ? ഒരു സ്ത്രീ വിവാഹത്തിനു പുറത്ത് ഗർഭിണിയാകുന്നുവെന്നും ആ ഗർഭധാരണം അവളുടെ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു തടസ്സമാകുമെന്നും കരുതുക. ആ സാഹചര്യത്തിൽ ഗർഭച്ഛിദ്രം നടത്തുന്നത് അനുവദനീയമായിരിക്കുമോ?
ഉത്തരം വ്യക്തമായും “അല്ല” എന്നാണ്. ഗർഭച്ഛിദ്രം ഒരിക്കലും നല്ലതല്ല; ആ പ്രവൃത്തി അതിൽത്തന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും തെറ്റാണ്. ഗർഭച്ഛിദ്രമെന്ന തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയെ അതിൽത്തന്നെ വിലയിരുത്തേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നവരുടെ ധാർമ്മിക കുറ്റബാധ്യതയോ വ്യക്തിപരമായ പാപാവസ്ഥയോ (അല്ലെങ്കിൽ അവയുടെ അഭാവമോ) പരിഗണിക്കേണ്ടതും പ്രധാനമാണ്. തെറ്റിദ്ധരിക്കാതിരിക്കാൻ ഇത് ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുക. നാം ജാഗ്രത പുലർത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, “ധാർമ്മിക ആപേക്ഷികത” എന്നു വിളിക്കുന്ന നിലപാടിലേക്ക് എളുപ്പം വീണുപോകാം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഗർഭച്ഛിദ്രം എനിക്കു തെറ്റായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് അതു തെറ്റായിരിക്കണമെന്നില്ല എന്നു പറയുന്ന രീതിയാണ് ധാർമ്മിക ആപേക്ഷികത. അതൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്. ആ പാപത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ചിലർക്ക് കൂടുതൽ ധാർമ്മിക കുറ്റബാധ്യതയുണ്ടെന്നും, മറ്റു ചിലർ നിഷ്കപടമായ അജ്ഞത നിമിത്തം വസ്തുനിഷ്ഠമായി തിന്മയായ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്താലും അതിന് വ്യക്തിപരമായി ഉത്തരവാദികളായിരിക്കണമെന്നില്ലെന്നും പറയുന്നത് ശരിയായിരിക്കാം. അതായത്, അവർ ഒരു തിന്മ ചെയ്യുന്നു, എന്നാൽ പാപം ചെയ്യുന്നില്ല. വീണ്ടും, ഇതു ശ്രദ്ധാപൂർവം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ഇതാ ഒരു ഉദാഹരണം:
ആദ്യം, യാതൊരു വിശ്വാസാചരണവുമില്ലാത്ത ഒരു കുടുംബത്തിൽ വളർന്ന ഒരു യുവതിയെ പരിഗണിക്കുക. സ്വന്തം കുറ്റം കൊണ്ടല്ലാതെ, ഗർഭച്ഛിദ്രം തെറ്റാണെന്ന് ആരെങ്കിലും പറയുന്നത് അവൾ ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല. അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഇരുവരും പതിവായി ഗർഭച്ഛിദ്രങ്ങൾ നടത്തുന്ന ഡോക്ടർമാരായിരുന്നുവെന്നും, തങ്ങൾ നന്മ ചെയ്യുകയും സ്ത്രീകളെ സഹായിക്കുകയുമാണെന്ന തങ്ങളുടെ ബോധ്യത്തെക്കുറിച്ച് അവർ തുറന്നു സംസാരിച്ചിരുന്നുവെന്നും കരുതുക. ഈ പെൺകുട്ടി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഇതാണു കേൾക്കുന്നത്; ഇതിനു വിരുദ്ധമായ വാദം അവൾക്കു കേൾക്കാൻ ഒരിക്കലും അവസരം ലഭിക്കുന്നില്ല. വീണ്ടും പറയട്ടെ, സ്വന്തം കുറ്റം കൊണ്ടല്ലാതെ ഗർഭച്ഛിദ്രം തെറ്റാണെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും അറിയുന്നില്ല.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, കോളേജിലേക്കു പോകുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് അവൾ വിവാഹത്തിനു പുറത്ത് ഗർഭിണിയാകുന്നു എന്നു കരുതുക. അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഇതറിഞ്ഞപ്പോൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാം ശരിയാകുമെന്നും, ഈ പ്രശ്നത്തിൽ അവളെ സഹായിക്കാൻ തിങ്കളാഴ്ച അവളെ ക്ലിനിക്കിൽ കൊണ്ടുപോകുമെന്നും പറയുന്നു. അവൾ സമ്മതിക്കുകയും താൻ ശരിയായ കാര്യമാണു ചെയ്യുന്നതെന്നു കരുതി ഗർഭച്ഛിദ്രത്തിനു വിധേയയാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്: ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അവളുടെ ഹൃദയം അറിയൂ; ഗർഭച്ഛിദ്രം നല്ലതാണെന്ന് യഥാർഥത്തിൽ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടാണോ അവൾ അതിനു മുതിർന്നതെന്നും ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ. വസ്തുനിഷ്ഠമായി പറഞ്ഞാൽ, അവൾ തെറ്റായ തീരുമാനമാണ് എടുത്തതെന്നു പറയണം. ഗർഭച്ഛിദ്രമെന്ന പ്രവൃത്തി സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ തിന്മയും എല്ലാ വിധത്തിലും തെറ്റുമാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ ചോദ്യം ഇതാണ്: തന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അവൾ വ്യക്തിപരമായി പാപം ചെയ്തോ, അതോ സ്വന്തം കുറ്റം കൊണ്ടല്ലാതെ തെറ്റായ തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തിയോ? ഗർഭച്ഛിദ്രത്തിന്റെ തിന്മയെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം ഒരിക്കലും അറിയാൻ ഒരാൾക്ക് അവസരം ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഇക്കാലത്ത് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ ഉദാഹരണത്തിൽ, വാദത്തിനുവേണ്ടി, അത് തെറ്റാണെന്ന് അവൾക്ക് യഥാർഥത്തിൽ അറിയില്ലായിരുന്നുവെന്നും കുഞ്ഞ് ഒരു മനുഷ്യജീവിയാണെന്ന സത്യം അറിയാൻ അവൾക്ക് ഒരിക്കലും അവസരം ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നും കരുതുക. കൂടാതെ, ഈ ഉദാഹരണത്തിനുവേണ്ടി, ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഗർഭച്ഛിദ്രം നല്ലതും ശരിയുമാണെന്ന് അവൾ ആത്മാർഥമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നുവെന്നും കരുതുക. ഈ സാഹചര്യങ്ങളിൽ അവൾ വ്യക്തിപരമായി പാപം ചെയ്തോ? ചെയ്തിട്ടില്ലായിരിക്കാം. അവൾ ഒരു തെറ്റായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തോ? അതെ, ചെയ്തു. ഗർഭച്ഛിദ്രം തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയാണ്; എന്നാൽ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ദൈവസന്നിധിയിൽ അവൾ അതിന് ഉത്തരവാദിയായി കണക്കാക്കപ്പെടണമെന്നില്ല.
ഇത് നമ്മെ കാണിക്കുന്നത്, ഒരു തെറ്റായ പ്രവൃത്തി ചെയ്തിട്ടും ആ പ്രവൃത്തിക്ക് വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഇല്ലാതിരിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നാണ്. വീണ്ടും പറയട്ടെ, തെറ്റായ അറിവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതും അതിനാൽ തെറ്റായതുമായ ഒരു മനസ്സാക്ഷി ഒരാൾക്കുണ്ടാകുന്നത് സ്വന്തം യാതൊരു കുറ്റവും കൊണ്ടല്ലാതിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ മാത്രമേ ഇത് ബാധകമാകൂ.
ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോഴും, സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിൽ അവളുടെ ഭാഗത്ത് അശ്രദ്ധ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, സത്യം അവളുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടും അത് അംഗീകരിക്കാൻ അവൾ വിസമ്മതിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം കുറ്റംകൊണ്ടുണ്ടായ മറ്റു ഘടകങ്ങൾ അവളുടെ തെറ്റായ തീരുമാനത്തിലേക്കു നയിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ആ ഗർഭഛിദ്രത്തിന് അവൾ ഒരു പരിധിവരെ ഉത്തരവാദിയായിരിക്കും. ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ കുറ്റം വളരെ ചെറുതായിരിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ വളരെ വലുതായിരിക്കാം. ഹൃദയം അറിയുന്നത് ദൈവം മാത്രമാണ്. എന്നാൽ തെറ്റായ ഒരു പ്രവൃത്തിയും ആ പ്രവൃത്തിയുടെ പേരിലുള്ള വ്യക്തിപരമായ കുറ്റവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക എന്നതാണ് ഇവിടെ നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യം.
ഈ വിശദീകരണത്തോടു ചേർത്തു പറയേണ്ട ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്: സത്യം അന്വേഷിക്കാനും നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയെ ശരിയായി രൂപപ്പെടുത്താനും അതിന് ശരിയായ അറിവു നൽകാനും നമുക്കെല്ലാവർക്കും വ്യക്തിപരമായ കടമയുണ്ട്. സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിലെ അശ്രദ്ധ, തെറ്റായ അറിവിനാൽ രൂപപ്പെട്ട മനഃസാക്ഷിക്ക് നമ്മെ ഉത്തരവാദികളാക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾ ദൈവം അറിയുന്നു; അതനുസരിച്ച് അവിടുന്ന് വിധിക്കുകയും ചെയ്യും.
പുണ്യത്തിലും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങളിലുമുള്ള വളർച്ച
ധാർമ്മികമായി നല്ലൊരു ജീവിതം നയിക്കാനും വിശുദ്ധി കൈവരിക്കാനും ദൈവം നമുക്ക് അത്ഭുതകരമായ നാലു ദാനങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ജീവിതത്തിൽ നല്ല തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനും ഈ ദാനങ്ങൾ നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയിൽ നമ്മെ സഹായിക്കും. ആ ദാനങ്ങൾ ഇവയാണ്: 1) നാലു മാനുഷിക പുണ്യങ്ങൾ; 2) മൂന്നു ദൈവിക പുണ്യങ്ങൾ; 3) പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങൾ; 4) പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പന്ത്രണ്ടു ഫലങ്ങൾ.
നാലു മാനുഷിക പുണ്യങ്ങൾ:
വിവേകം, നീതി, ധൈര്യം, മിതത്വം എന്നീ നാലു മാനുഷിക പുണ്യങ്ങളിൽനിന്നു നമുക്ക് ആരംഭിക്കാം. ഈ നാലു പുണ്യങ്ങളും “മാനുഷിക” പുണ്യങ്ങളാണ്; അവ “നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും വികാരാവേശങ്ങളെ ക്രമപ്പെടുത്തുകയും യുക്തിക്കും വിശ്വാസത്തിനും അനുസൃതമായി നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തെ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബുദ്ധിയുടെയും ഇച്ഛാശക്തിയുടെയും സ്ഥിരമായ മനോഭാവങ്ങളാണ്” (CCC #1834). നാലു “മാനുഷിക പുണ്യങ്ങളും” മൂന്നു “ദൈവിക പുണ്യങ്ങളും” തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസം, മാനുഷിക പുണ്യങ്ങൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക പരിശ്രമത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കുന്നവയാണ് എന്നതാണ്. അവ കൈവരിക്കാൻ നാം പരിശ്രമിക്കുന്നു; ഈ പുണ്യങ്ങൾ നമ്മിൽ വളർത്തിയെടുക്കാനുള്ള കഴിവ് നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്കും ഇച്ഛാശക്തിക്കും ഉണ്ട്. എന്നാൽ ദൈവിക പുണ്യങ്ങൾ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള കൃപാദാനത്തിലൂടെ മാത്രമേ ലഭിക്കുകയുള്ളൂ; അതിനാൽ അവ അവിടുന്ന് നമ്മിൽ നിവേശിപ്പിക്കുന്നവയാണ്. ഈ മാനുഷിക പുണ്യങ്ങൾ ഓരോന്നും നമുക്കു പരിശോധിക്കാം.
വിവേകം: ദൈവം നമുക്കു നൽകിയ പൊതുവായ ധാർമ്മിക തത്ത്വങ്ങളെ ജീവിതത്തിലെ മൂർത്തവും യഥാർഥവുമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രയോഗിക്കാൻ നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന ദാനമാണ് വിവേകമെന്ന പുണ്യം. വിവേകം ധാർമ്മികനിയമത്തെ നമ്മുടെ അനുദിനജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നു. പൊതുവായ നിയമത്തെ അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റെല്ലാ പുണ്യങ്ങളെയും നയിക്കുന്നതിനാൽ വിവേകം “സകല പുണ്യങ്ങളുടെയും മാതാവ്” എന്നും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. നല്ല ധാർമ്മിക വിധിനിർണയങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും നടത്താൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കിക്കൊണ്ട്, മറ്റു പുണ്യങ്ങൾ പടുത്തുയർത്തപ്പെടുന്ന ഒരുതരം അടിസ്ഥാനപുണ്യമായി അത് നിലകൊള്ളുന്നു. ദൈവഹിതമനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ വിവേകം നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. വിവേകം മുഖ്യമായും നമ്മുടെ ബുദ്ധിയുടെ ഒരു പ്രയോഗമാണ്; പ്രായോഗിക കാര്യങ്ങളിൽ നല്ല വിധിനിർണയങ്ങൾ നടത്താൻ അത് നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നു.
നീതി: ദൈവത്തോടും മറ്റുള്ളവരോടുമുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം, അവർക്ക് അർഹമായ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നാം നൽകണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. വിവേകത്തെപ്പോലെതന്നെ നീതിയും, ദൈവത്തിനും മറ്റുള്ളവർക്കും അർഹമായ ബഹുമാനം നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ധാർമ്മിക തത്ത്വങ്ങൾ മൂർത്തമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രയോഗിക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള നീതി, അവിടുത്തേക്ക് അർഹമായ ഭക്ത്യാദരവും ആരാധനയും നൽകുന്നതിലാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ, ഈ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ, നാം തന്നെ എങ്ങനെ ആദരിക്കാനും ആരാധിക്കാനുമാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് അറിയുന്നതും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നീതി അവരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും അന്തസ്സിനും അനുസൃതമായി അവരോടു പെരുമാറുന്നതിൽ പ്രകടമാകുന്നു. നീതി തിരിച്ചറിയുന്നത് നമ്മുടെ അനുദിന ഇടപെടലുകളിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് അർഹമായ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും എന്താണെന്നതാണ്.
ധൈര്യം: “പ്രയാസങ്ങളിൽ ദൃഢതയും നന്മ തേടുന്നതിൽ സ്ഥിരതയും” ഉറപ്പാക്കാനുള്ള കരുത്ത് ഈ പുണ്യം നൽകുന്നു (CCC #1808). ഈ പുണ്യം രണ്ടു വിധത്തിൽ സഹായിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി, വലിയ കരുത്ത് ആവശ്യമായിരിക്കുമ്പോഴും നന്മ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ഇത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. നന്മ തിരഞ്ഞെടുക്കുക എപ്പോഴും എളുപ്പമല്ല. ചിലപ്പോൾ അതിന് വലിയ ത്യാഗവും സഹനവുംപോലും ആവശ്യമാണ്. പ്രയാസകരമായിരിക്കുമ്പോഴും നന്മ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ വേണ്ട കരുത്ത് ധൈര്യം നമുക്കു നൽകുന്നു. രണ്ടാമതായി, തിന്മ ഒഴിവാക്കാനും അത് ഒരാളെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നു. നന്മ തിരഞ്ഞെടുക്കുക പ്രയാസമായിരിക്കാവുന്നതുപോലെതന്നെ, തിന്മയും പ്രലോഭനവും ഒഴിവാക്കുന്നതും പ്രയാസമായിരിക്കാം. ചിലപ്പോൾ പ്രലോഭനങ്ങൾ ശക്തവും നമ്മെ കീഴടക്കുന്നതുമായിരിക്കാം. ധൈര്യമുള്ള ഒരു വ്യക്തിക്ക് തിന്മയിലേക്കുള്ള ആ പ്രലോഭനത്തെ നേരിടാനും ഒഴിവാക്കാനും കഴിയും.
മിതത്വം: ആഗ്രഹവും ആകർഷണവും ഉണർത്തുന്ന അനേകം കാര്യങ്ങൾ ഈ ലോകത്തിലുണ്ട്. അവയിൽ ചിലത് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവഹിതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. മിതത്വം “സുഖങ്ങളുടെ ആകർഷണത്തെ മിതപ്പെടുത്തുകയും സൃഷ്ടവസ്തുക്കളുടെ ഉപയോഗത്തിൽ സന്തുലിതാവസ്ഥ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു” (CCC #1809). മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അത് ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന് സഹായിക്കുകയും നമ്മുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളെയും വികാരങ്ങളെയും നിയന്ത്രണത്തിൽ നിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങളും വികാരാവേശങ്ങളും വികാരങ്ങളും വളരെ ശക്തമായ പ്രേരകശക്തികളാകാം. അവ നമ്മെ പല ദിശകളിലേക്കും വലിക്കുന്നു. അവ നമ്മെ ദൈവഹിതവും നന്മയായ സകലതും സ്വീകരിക്കുന്നതിലേക്കു നയിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. എന്നാൽ ദൈവഹിതമല്ലാത്ത കാര്യങ്ങളോടാണ് അവ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതെങ്കിൽ, മിതത്വം നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും ഈ മാനുഷിക വശങ്ങളെ മിതപ്പെടുത്തുകയും നിയന്ത്രണത്തിൽ നിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ അവ നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കാതിരിക്കുന്നു.
മുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ നാല് പുണ്യങ്ങളും മാനുഷിക പരിശ്രമത്തിലൂടെയും അച്ചടക്കത്തിലൂടെയുമാണ് ആർജിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, അവ ദൈവകൃപയിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുകയും പ്രകൃത്യാതീതമായ സ്വഭാവം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യാം. അവയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ തലത്തിലേക്ക് ഉയരാനും, നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക പരിശ്രമത്തിലൂടെ ഒരിക്കലും നേടാനാവുന്നതിലും അപ്പുറം നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും കഴിയും. പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ദൈവത്തിനു നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെയുമാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്.
മൂന്ന് ദൈവിക പുണ്യങ്ങൾ:
പൂർണവും വിശുദ്ധവുമായ ഒരു ക്രൈസ്തവജീവിതം നയിക്കാൻ ഈ നാല് മാനുഷിക പുണ്യങ്ങൾ മാത്രം പോരാ. നമുക്ക് അതിലേറെ ആവശ്യമാണ്. ദൈവിക പുണ്യങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന, ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള പ്രകൃത്യാതീത ദാനങ്ങൾ നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, ഉപവി എന്നിവയാണ് ഈ പുണ്യങ്ങൾ. നമുക്കു സ്വയം അവ നേടാനാവില്ല എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് അവ “പ്രകൃത്യാതീതം” ആകുന്നത്. അവ സ്വീകരിക്കാൻ നാം തുറവുള്ളവരായിരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം നേരിട്ട് അവ നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിൽ പകരുന്നു. അവ മുകളിൽ പറഞ്ഞ മാനുഷിക പുണ്യങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുകയും അവയെ ആ പുതിയ പ്രകൃത്യാതീത തലത്തിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തയ്ക്കും തിരുഹിതത്തിനും അനുസൃതമായി ജീവിക്കാൻ അവ ക്രൈസ്തവനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക കഴിവുകൾക്കപ്പുറമുള്ള ഒരു തലത്തിൽ ക്രൈസ്തവജീവിതം നയിക്കാൻ അവ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. സ്വന്തം പരിശ്രമംകൊണ്ടു മാത്രം വിശുദ്ധമായ ഒരു ക്രൈസ്തവജീവിതം നയിക്കാൻ നമുക്ക് ഒരുവിധത്തിലും കഴിയില്ല എന്നതിനാൽ ഇത് നിർണായകമാണ്.
വിശ്വാസം: ഈ പുണ്യം, “ദൈവത്തിലും അവിടുന്ന് നമ്മോടു പറയുകയും നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്ത സകലത്തിലും, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിനായി പരിശുദ്ധ സഭ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന സകലത്തിലും നാം വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവിക പുണ്യമാണ്” (CCC #1814). വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരു പുണ്യമാണ് വിശ്വാസം. നമുക്ക് അറിയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുക മാത്രമാണ് വിശ്വാസം എന്നു കരുതിയേക്കാം. ഒരുപക്ഷേ, ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സത്യമാണെന്നു കരുതുന്ന ഒരുതരം ചിന്താഗതിയായിപ്പോലും അതിനെ കണ്ടേക്കാം. എന്നാൽ വിശ്വാസം അതിലുമെത്രയോ വലുതാണ്. ദൈവത്തെയും അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സകലത്തെയും അറിയുക എന്നതാണ് വിശ്വാസം. ആത്മീയതലത്തിൽ നമുക്കുള്ള ഒരുതരം ആറാം ഇന്ദ്രിയംപോലെയാണത്; നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക മാനുഷിക കഴിവിനപ്പുറം അറിയാൻ അത് നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. ദൈവം തന്നെക്കുറിച്ചും തന്റെ തിരുഹിതത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഒരു അറിവ് നമ്മിൽ പകരുന്നു; അത് വിശ്വസിക്കാൻ നാം സമ്മതം നൽകുന്നു. ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ യഥാർത്ഥമായ ഉറപ്പുളവാക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നമുക്കു സ്വയം ഒരിക്കലും എത്തിച്ചേരാനാവാത്ത സത്യത്തെക്കുറിച്ച് അത് ഉറച്ച ബോധ്യം നൽകുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, ഏതൊരു മാനുഷിക അറിവിനും അപ്പുറമുള്ള ഒരു തലത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയത്തക്കവിധം ആഴമേറിയ ബോധ്യവും അറിവുമാണ് അത് ആത്യന്തികമായി ഉളവാക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, 2+2=4 എന്നതിനോട് ആരും വിയോജിക്കുകയില്ല. നമ്മുടെ മാനുഷിക യുക്തിയിലൂടെയാണ് നാം ഇത് അറിയുന്നത്. ഗണിതശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മാനുഷിക അറിവിനെക്കാളും, കാഴ്ച, ഘ്രാണം, സ്പർശനം, കേൾവി, മണത്തറിയൽ എന്നിവയിലൂടെ നാം അറിയുന്നവയെക്കാളും ആഴത്തിൽ എത്തുകയും കൂടുതൽ ശക്തമായ ബോധ്യം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന അറിവാണ് വിശ്വാസം. വിശ്വാസത്തിലൂടെ നാം അറിയുന്നത്, ദൈവം നമുക്കു സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനാലും ആ സത്യത്തിന് ഉറപ്പുനൽകുന്നത് അവിടുന്നുതന്നെ ആയതിനാലുമാണ്. അതിനാൽ, ഈ ബോധ്യവും ഉറപ്പും നമുക്കുണ്ടാകാവുന്ന അറിവിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ രൂപമാണ്.
പ്രത്യാശ: ആദ്യ പുസ്തകത്തിൽ നാം ചിന്തിച്ചതുപോലെ, നാമെല്ലാവരും സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അത് നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ ആഗ്രഹം നമുക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ല. ദൈവഹിതത്തിന് അനുസൃതമായി ഈ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ദൈവിക പുണ്യമാണ് പ്രത്യാശ. സ്വർഗരാജ്യത്തിലും ദൈവം നമുക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന സകലത്തിലും നമ്മുടെ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ചുനിർത്താൻ അത് സഹായിക്കുന്നു. അത് നമുക്ക് നിത്യസൗഭാഗ്യം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും, ഈ ലോകത്തിലെ താൽക്കാലിക കാര്യങ്ങളെ മറികടന്ന് ദൈവരാജ്യത്തിലെ നിത്യമായവയിലേക്ക് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ തിരിയാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവകൃപയിൽ നിലനിൽക്കാനും നമുക്കു ലഭിച്ച വിശ്വാസമനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയിലും ബലത്തിലും ആശ്രയിക്കാൻ അത് നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം കാണുന്നതിലൂടെ നമ്മുടെ ജീവിതം കൈവരിക്കാവുന്ന പൂർണതയെ കാണാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന പ്രകൃത്യാതീത ദാനമാണ് പ്രത്യാശ. നാം ദൈവഹിതം കാണുന്നു, അവിടുത്തെ ഹിതത്തോടു ചേർന്നുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ കാണുന്നു, അവിടുത്തെ സഹായത്താൽ അവ നേടാൻ കഴിയുമെന്ന് അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക കഴിവുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ലക്ഷ്യമാക്കി പരിശ്രമിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പരിശ്രമിക്കാൻ ഈ പ്രകൃത്യാതീത അറിവ് നമുക്ക് ബലവും ഉന്മേഷവും നൽകുന്നു.
ഉപവി: ഉപവിയില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒന്നുമില്ല (1 കോറിന്തോസ് 13). നമ്മുടെ പൂർണഹൃദയത്തോടും പൂർണമനസ്സോടും പൂർണാത്മാവോടും പൂർണശക്തിയോടുംകൂടെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനും നമ്മുടെ അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കാനും നമുക്ക് ആവശ്യമായ കൃപയാണ് ഉപവി. വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും സജീവവും പ്രവർത്തനനിരതവുമായിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഉപവി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നത്. വിശ്വാസം മുഖ്യമായും ബുദ്ധിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്; പ്രത്യാശ പ്രത്യേകമായും ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്. ഇവയുടെ സംയോജനം ഉപവി എന്നു നാം വിളിക്കുന്ന നിർമലവും വിശുദ്ധവുമായ സ്നേഹത്തിന് ജന്മം നൽകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ നിയമങ്ങളുടെയും പൂർത്തീകരണമാണ് ഉപവി. പൂർണതയിൽനിന്നും വിശുദ്ധിയിൽനിന്നും നമ്മെ അകറ്റിനിർത്തുന്ന എല്ലാറ്റിനെയും അതിജീവിക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ഒരു പ്രകൃത്യാതീത ദാനമാണത്. വാസ്തവത്തിൽ, ഉപവിയും വിശുദ്ധിയും പര്യായങ്ങളാണ്. ഒരാൾ ഉപവിയാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ വ്യക്തി വിശുദ്ധനാണ്. ഉപവി പൂർണതയിലെത്തുമ്പോൾ ആത്മാവ് പൂർണതയിലെത്തുന്നു. എല്ലാ പുണ്യങ്ങളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത് ഇതാണ്!
ദയാപൂർവമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുക മാത്രമല്ല ഉപവി. അത് സർവോപരി ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്. ദൈവത്തോടുള്ള ഉപവിയുടെ പൂർണത എന്നതിനർത്ഥം നമ്മുടെ അസ്തിത്വം മുഴുവനും ദൈവസ്നേഹത്തിൽ ആമഗ്നമാകുന്നു എന്നതാണ്. അവിടുത്തോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ നാം ജ്വലിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി അവിടുത്തെ അന്വേഷിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും ശക്തമായ ഒരു പ്രേരണ നമുക്കു നൽകപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉപവിയിൽ നാം അവിടുത്തെ ഹിതം കണ്ടെത്തുന്നു; അത് നിറവേറ്റാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനാൽ നമുക്ക് അത് നിറവേറ്റാനും കഴിയുന്നു.
ദൈവത്തോടും അവിടുത്തെ ദിവ്യതിരുഹിതത്തോടുമുള്ള സ്നേഹത്തിൽ നാം ആഴപ്പെടുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സ്നേഹവും നമ്മെ നിറയ്ക്കും. തന്റെ കൃപയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും പ്രത്യേകമായ ഒരു ദാനം നാം ആർക്കു നൽകണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ നയിക്കും. കരുണ കാണിക്കാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കും; നാം നൽകണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകുന്നതിൽ നാം വലിയ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യും. ജീവിതത്തിലെ മറ്റെന്തിനെക്കാളും ഉപരി ഉപവി നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തുകയും നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യും.
പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങൾ: പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങൾ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ദാനങ്ങളാണ്; അവയുടെ പൂർണത കൈവരിക്കാൻ നാമെല്ലാവരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രൈസ്തവവിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ യാത്രയിൽ അവ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാം നേടിയെടുക്കാൻ പരിശ്രമിക്കേണ്ട അത്യാവശ്യമായ ദാനങ്ങളാണ് അവ. പൂർണത ആഗ്രഹിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവാത്മാവിൽ ഈ ദാനങ്ങൾ ഓരോന്നും ഉണ്ടായിരിക്കണം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രചോദനങ്ങളും മാർഗനിർദേശവും അനുസരിക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന സ്ഥിരമായ മനോഭാവങ്ങളാണ് അവ. പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടു തുറവുള്ളവരായിരിക്കാനും അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാനുമുള്ള ഏഴു വഴികളാണ് അവ. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഏഴു ദാനങ്ങൾ ഇവയാണ്:
ജ്ഞാനം
ബുദ്ധി
ആലോചന
ആത്മശക്തി
അറിവ്
ദൈവഭക്തി
ദൈവഭയം
ഓരോ ദാനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വിശദമായ വിവരണത്തിന്, ഈ പരമ്പരയിലെ രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകത്തിൽ സ്ഥൈര്യലേപനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അധ്യായം കാണുക.
ആത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങൾ: ഒരു ആപ്പിൾമരം ആപ്പിൾ കായ്ക്കുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സജീവമായി വസിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആത്മീയഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. പരമ്പരാഗതമായി ഈ ഫലങ്ങൾ പന്ത്രണ്ടായി എണ്ണപ്പെടുന്നു. അവ ഇവയാണ്: സ്നേഹം, സന്തോഷം, സമാധാനം, ക്ഷമ, ദയ, നന്മ, ഔദാര്യം, സൗമ്യത, വിശ്വസ്തത, എളിമ, ആത്മസംയമനം, ശുദ്ധത. ക്രിസ്തുവിൽ നല്ല ധാർമികജീവിതം നയിക്കുന്നതിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങളാണ് ഈ ഫലങ്ങൾ!
പാപം: നല്ലതും ചീത്തയും വികൃതവും
ഈ ഭാഗത്തിന്റെ തലക്കെട്ടു വായിച്ചശേഷം നിങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം ഒരുപക്ഷേ ഇതായിരിക്കാം: “പാപത്തിൽ എന്തു നന്മയാണുള്ളത്?” തീർച്ചയായും, അത് “തിന്മ”യാണെന്നും “വികൃതം”പോലുമാണെന്നും നമുക്കറിയാം. എന്നാൽ അത് എങ്ങനെ “നന്മ”യാകും?
ഉത്തരം ലളിതമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സർവശക്തി അതുതന്നെയാണ്: എല്ലാറ്റിനും മീതെയുള്ള ശക്തി! അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പാപത്തെപ്പോലും ഏറ്റെടുത്ത് രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിയും. പാപം അതിൽത്തന്നെ നല്ലതാണെന്ന് ഇതിനർഥമില്ല; മറിച്ച്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ പാപത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്നാണ് അർഥം. എന്തിൽനിന്നും നന്മ ഉളവാക്കാൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിയും; പ്രധാനമായും തന്റെ കരുണയിലൂടെയാണ് അവിടുന്ന് ഇതു ചെയ്യുന്നത്.
വിശുദ്ധ പൗലോസ് റോമാക്കാർക്കെഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “പാപം വർധിച്ചിടത്ത് കൃപ അതിലേറെ സമൃദ്ധമായി ഒഴുകി” (റോമാ 5:20). ദൈവം നമ്മുടെ പതിതാവസ്ഥ കണ്ടു; അവിടുന്ന് നമ്മുടെ പാപം കാണുന്നു. കരുണയും കൃപയും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുക എന്നതാണ് അവിടുത്തെ പ്രഥമവും പ്രധാനവുമായ പ്രതികരണം. നമുക്കു മാപ്പുനൽകാനും നമ്മോടു രമ്യതപ്പെടാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പാപത്തിന്റെ ഫലമായി നൽകപ്പെടുന്ന ഈ കൃപയാണ്, നമുക്ക് ഒരിക്കലും ഗ്രഹിക്കാനാവുന്നതിലുമപ്പുറം “നല്ലത്”.
പാപത്തിൽനിന്നു ദൈവത്തിനു നന്മ ഉളവാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ഈ അടിസ്ഥാന ധാരണയോടെ, ഇനി നമുക്ക് അതിന്റെ “തിന്മ”യും “വികൃതത”യും പരിശോധിക്കാം.
പാപം യുക്തിക്കും സത്യത്തിനും ശരിയായ മനസ്സാക്ഷിക്കും എതിരായ അപരാധമാണ്; ചില നന്മകളോടുള്ള വികലമായ ആസക്തിമൂലം ദൈവത്തോടും അയൽക്കാരനോടുമുള്ള യഥാർഥ സ്നേഹത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വീഴ്ചയാണത്. (CCC #1849)
ഒരു “അപരാധം” എന്ന നിലയിൽ പാപം നാം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയോ ചെയ്യേണ്ടതു ചെയ്യാതിരിക്കലോ ആണ്. “യുക്തിക്കും സത്യത്തിനും ശരിയായ മനസ്സാക്ഷിക്കും” എതിരായ പ്രവൃത്തിയാണത്. ഇത് സഹായകമായ ഒരു ഉൾക്കാഴ്ചയാണ്. കാരണം, ഒരാൾ പാപം ചെയ്യുമ്പോൾ വിവേകശൂന്യമായും യാഥാർഥ്യത്തിനു വിരുദ്ധമായുമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് ഇതു നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു. പാപകരമായ ഏതൊരു പ്രവൃത്തിയും മനഃപൂർവം ചെയ്തുതീർക്കാൻ ഒരാൾ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയിലുള്ള സത്യത്തെ നിഷേധിക്കേണ്ടിവരുന്നു.
“ചില നന്മകളോടുള്ള വികലമായ ആസക്തി”യുടെ ഫലംകൂടിയാണ് പാപം. അതായത്, ഒരു “നന്മ”യോട് ക്രമരഹിതമായി ആസക്തരാകുന്നതിന്റെ ഫലമായാണ് പാപം ഉണ്ടാകുന്നത്. ആദ്യമൊക്കെ ഇത് വിചിത്രമായ ഒരു പ്രസ്താവനയായി തോന്നിയേക്കാം. “നല്ലതായ” ഒന്നിനോട് ആസക്തിയുണ്ടാകുന്നത് എങ്ങനെ തെറ്റാകും?
ഇതു ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു “നന്മ” എന്താണെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. ഈ അർഥത്തിൽ, നമ്മുടെ ബുദ്ധിയും ഇച്ഛാശക്തിയും നല്ലതായി കാണുന്ന എന്തും ഒരു നന്മയാണ്. ഭക്ഷണത്തെ നല്ലതായും ഒരു പുതിയ ജോലിയെ നല്ലതായും പണത്തെ നല്ലതായും നാം കണ്ടേക്കാം. വാസ്തവത്തിൽ, ഇവയെല്ലാം അവയിൽത്തന്നെ നല്ലവയാണ്. എന്നാൽ ഇവയോടോ മറ്റേതെങ്കിലും നന്മകളോടോ ക്രമരഹിതമായും അതിനാൽ പാപകരമായും ആസക്തരാകാൻ കഴിയും എന്നതാണ് പ്രശ്നം.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ ബാങ്ക് കൊള്ളയടിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ കൊള്ളയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പണത്തെ നല്ല ഒന്നായി കാണുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കും മിക്കവാറും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. പണം അതിൽത്തന്നെ ഒരു നന്മയാണ്. അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ ക്രമരഹിതമായ വിധത്തിൽ പണം ആഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയും. അങ്ങനെയാകുമ്പോൾ, പണത്തോടുള്ള ക്രമരഹിതമായ ആസക്തി, മോഷ്ടിക്കരുതെന്ന ധാർമികസത്യത്തെക്കാൾ പണത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ഒരാളെ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം. മനസ്സാക്ഷി ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുകയും പണത്തെ കൂടുതൽ വലിയ നന്മയായി തെറ്റായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നതിനാലാണ് ആ വ്യക്തി മോഷണം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. പണത്തോടുള്ള അനാരോഗ്യകരമായ ആസക്തിയുടെ ഫലമാണിത്.
ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചും ഇതുതന്നെ പറയാം. ഭക്ഷണം അതിൽത്തന്നെ നല്ലതാണ്. എന്നാൽ ഒരാൾ അതിനെ ഗൗരവകരവും ക്രമരഹിതവുമായ അളവിൽ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ഭക്ഷണം അയാളെ അമിതഭോജനത്തിലേക്കു നയിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ ഭക്ഷണത്തോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തി പാപകരമാണ്.
നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന നന്മകളോട് ക്രമരഹിതമായി ആസക്തരാകാൻ പാപം നമ്മെ ഇടയാക്കുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ സന്തോഷം നശിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ദുരിതത്തിലാകാൻവേണ്ടി ആരും ഒന്നിനോടും അമിതമായി ആസക്തരാകാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. തീർച്ചയായും, മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഈ യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് അറിവുണ്ടായിരിക്കാം. എങ്കിലും, ഒന്നിനോടുള്ള ക്രമരഹിതമായ ആസക്തി തെറ്റാണെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരാൾ അതു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് വളരെ അപൂർവമായിരിക്കും. വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുകയും ചെയ്തതിനാലും, സ്വന്തം ഇച്ഛാശക്തി ദുർബലമാകാനും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടാനും, അടിമപ്പെടാൻപോലും അനുവദിച്ചതിനാലുമാണ് അവർ അതു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.
പാപത്തിന്റെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങൾ: പാപത്തെ പരമ്പരാഗതമായി പലവിധത്തിൽ തരംതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏറ്റവും സാധാരണമായ ചില വിഭാഗങ്ങൾ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
ആത്മീയ പാപങ്ങൾ: ഇവ പാപങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായവയും ഏറ്റവും കൂടുതൽ ദോഷം വരുത്തുന്നവയുമാണ്. അഹങ്കാരം (സ്വയം കേന്ദ്രീകൃതമായ മനോഭാവം), ദൈവദൂഷണം (ദൈവത്തോടോ അവിടുത്തെ സഭയോടോ ഉള്ള അനാദരവ്), വിശ്വാസത്യാഗം (വിശ്വാസത്തെ നേരിട്ട് നിഷേധിക്കൽ) തുടങ്ങിയവയാണ് ഇത്തരം പാപങ്ങൾ.
ജഡിക പാപങ്ങൾ: ഇവ ജഡത്തിന്റെ പാപങ്ങളാണ്. ഗലാത്തിയർ 5:19–21 ജഡത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു: “ജഡത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വ്യക്തമാണ്: ദുർന്നടപ്പ്, അശുദ്ധി, അഴിഞ്ഞാട്ടം, വിഗ്രഹാരാധന, ആഭിചാരം, വിദ്വേഷങ്ങൾ, മത്സരബുദ്ധി, അസൂയ, കോപാവേശങ്ങൾ, സ്വാർത്ഥപ്രവൃത്തികൾ, ഭിന്നതകൾ, വിഭാഗീയതകൾ, ഈർഷ്യയുടെ പ്രകടനങ്ങൾ, മദ്യപാനവേളകൾ, കുത്തഴിഞ്ഞ വിരുന്നുകൾ, ഇവയ്ക്കു സമാനമായവ.”
പ്രവൃത്തിയാലുള്ള പാപങ്ങളും ഉപേക്ഷയാലുള്ള പാപങ്ങളും: നാം ചെയ്യുന്ന കൂടുതൽ ഗുരുതരമായ പാപങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും നാം ബോധപൂർവവും മനഃപൂർവവും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്: പ്രവൃത്തിയാലുള്ള പാപങ്ങൾ. നാം ദൈവത്തിനോ അയൽക്കാരനോ എതിരെ ഒരു തെറ്റു ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ “ഉപേക്ഷയാലുള്ള” പാപങ്ങളുമുണ്ട്; അതായത്, നാം ചെയ്യേണ്ട ഒരു കാര്യം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നു. പുണ്യം, കരുണ, ദയ തുടങ്ങിയവ അഭ്യസിക്കുന്നതിൽ നാം വീഴ്ച വരുത്തുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള അവഗണനയാണ്; ഇതും പാപം തന്നെയാണ്.
ആത്മീയ അപൂർണതകൾ: ഉപേക്ഷയാലുള്ള പാപങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ് ആത്മീയ അപൂർണതകൾ. പൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അഭാവം മാത്രമായിരിക്കുന്ന പാപങ്ങളാണ് ഇവ. ഇവയും പാപം തന്നെയാണ്; എന്നാൽ നാം സജീവമായി ചെയ്യുന്ന ഒരു കാര്യത്തെക്കാൾ, പൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അഭാവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ് ഇവ. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ആത്മീയ അപൂർണതകൾ എപ്പോഴും കണ്ടെത്താനാകും; പ്രത്യേകിച്ച് വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, ഉപവി എന്നിവയുടെ പൂർണതയിലുള്ള കുറവ്.
പുണ്യത്തിനെതിരായ പാപങ്ങൾ: പുണ്യം പൂർണമായി ജീവിക്കുന്നതിൽ നാം വീഴ്ച വരുത്തുന്ന വിധങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയും പാപത്തെ വേർതിരിക്കാം. പുണ്യത്തെ സാധാരണയായി “രണ്ട് അതിരുകൾക്കിടയിലെ മധ്യമാർഗം” എന്നു നിർവചിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ജീവിതത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും മേഖലയിൽ നാം അതിരുകവിയുകയോ വേണ്ടത്ര ചെയ്യാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, മിക്കവാറും നമുക്കു പുണ്യത്തിൽ കുറവുണ്ടാകും. പുണ്യത്തിന്റെ ഈ അഭാവവും പാപത്തിന്റെ ഒരു രൂപമാണ്.
പാപം ആർക്കെതിരെ: പരമ്പരാഗതമായി നമ്മുടെ പാപം മൂന്നു പേരിൽ ഒരാൾക്കെതിരായിരിക്കും: ദൈവം, അയൽക്കാരൻ, അല്ലെങ്കിൽ നാംതന്നെ. അനുസരണക്കേടിലൂടെയും മറ്റ് ആത്മീയ പാപങ്ങളിലൂടെയും നമുക്കു ദൈവത്തിനെതിരെ നേരിട്ട് പാപം ചെയ്യാനാകും. ഉപവിയിലുള്ള ഏതൊരു കുറവിലൂടെയും നാം അയൽക്കാരനെതിരെ പാപം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അമിതഭക്ഷണം, സ്വയംഭോഗം, സ്വയം സഹതപിക്കൽ തുടങ്ങിയ പാപങ്ങളിലൂടെ നമുക്കു നമുക്കെതിരായോ നമ്മെത്തന്നെ ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടോ പാപം ചെയ്യാനും കഴിയും. പാപം ഈ മൂന്നു പേരിൽ ആർക്കെതിരെയാകാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് പാപത്തെ അതിജീവിക്കുന്നതിൽ ഏറെ പ്രയോജനകരമാണ്.
മാരകപാപവും ലഘുപാപവും: പാപങ്ങളെ ഏറ്റവും സാധാരണമായി വേർതിരിക്കുന്നത് മാരകപാപങ്ങളെന്നും ലഘുപാപങ്ങളെന്നുമാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് താഴെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഇത്രയും പറഞ്ഞാൽ മതി: ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം പൂർണ്ണമായി വിച്ഛേദിക്കുന്ന, ഏറ്റവും ഗൗരവമേറിയ സ്വഭാവമുള്ള പാപങ്ങളെയാണ് മാരകപാപം എന്നു പറയുന്നത്. മാരകപാപമാകുന്ന പരമമായ ഗൗരവത്തിലെത്താത്ത മറ്റെല്ലാ തരത്തിലുള്ള പാപങ്ങളെയും ലഘുപാപങ്ങൾ എന്നു പറയുന്നു.
ചിന്ത, വാക്ക്, പ്രവൃത്തി: പാപം എവിടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നതെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് പരമ്പരാഗതമായ മറ്റൊരു അവസാനത്തെ വേർതിരിവ്. ചിന്തകളിൽ മാത്രമായും നമുക്കു പാപം ചെയ്യാനാകും. ചിന്തകൾ പിന്നീട് നമ്മുടെ വാക്കുകളിലോ പ്രവൃത്തികളിലോ ഉള്ള പാപങ്ങളായി മാറാനും കഴിയും. ഇവിടെയും, നമ്മുടെ പാപം ഏതു തരത്തിലുള്ളതാണെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നത് സഹായകരമാണ്.
പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം
പാപത്തെ സംബന്ധിച്ച് നാം ഏറ്റവും സാധാരണമായി വരുത്തുന്ന വേർതിരിവ് മാരകപാപവും ലഘുപാപവും തമ്മിലുള്ളതാണ്. ഇവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും ഓരോ തരത്തിലുള്ള പാപവും നമ്മിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഫലങ്ങളും അറിയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ഈ ഓരോ തരത്തിലുള്ള പാപങ്ങളെയും എങ്ങനെ അതിജീവിക്കാമെന്ന് അറിയാനും ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്.
ലഘുപാപം: അടിസ്ഥാനപരമായി, മാരകപാപത്തിന്റെ ഗുരുതരമായ നിലയിലെത്താത്ത ഏതൊരു പാപവും ലഘുപാപമാണ്. അത് പാപമാണെങ്കിലും മാരകമല്ലെങ്കിൽ, അത് ലഘുപാപമാണ്. ലഘുപാപങ്ങൾ പ്രവൃത്തിയാലുള്ള പാപങ്ങളോ ഉപേക്ഷയാലുള്ള പാപങ്ങളോ ആകാം. അവ ആത്മീയ അപൂർണതകളുമാകാം. ലഘുപാപത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം മാരകപാപത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അതിനെ കാണുക എന്നതാണ്. വീണ്ടും പറയട്ടെ, നമ്മുടെ പാപം മാരകമല്ലെങ്കിൽ, അത് ലഘുപാപത്തിന്റെ ഗണത്തിൽപ്പെടുന്നു.
ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം പൂർണമായി വിച്ഛേദിക്കാൻ ലഘുപാപങ്ങൾക്കു ശക്തിയില്ല. എന്നാൽ ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കുകയും നമ്മുടെ സ്വന്തം ആത്മാവിനു കേടുവരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഫലം അവയ്ക്കുണ്ട്. ലഘുപാപങ്ങൾ ഒന്നിനുമേൽ ഒന്നായി വർധിച്ച് മറ്റു ലഘുപാപങ്ങളിലേക്കു നയിക്കാം. എന്നിരുന്നാലും, ആയിരം ലഘുപാപങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു മാരകപാപത്തിനു തുല്യമാകുകയില്ല. മാരകപാപം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നതാണ്. ഇതു പറയുമ്പോഴും, ലഘുപാപങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അവ എണ്ണത്തിൽ വർധിക്കുമ്പോൾ, മാരകപാപം ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യത കൂടുംവിധം നമ്മെ ദുർബലരാക്കാം എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.
കുമ്പസാരത്തിൽ ലഘുപാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ പ്രാർഥനയിലൂടെയും വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെയും നല്ല അനുതാപപ്രകടനത്തിലൂടെയും അവയ്ക്കു ക്ഷമ ലഭിക്കാം. എന്നിരുന്നാലും, ലഘുപാപങ്ങൾക്കു ക്ഷമ സ്വീകരിക്കാൻ ഏറ്റവും ഉചിതമായ ഇടം കുമ്പസാരമാണ്. കാരണം, നമുക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൃപ ആവശ്യമായ മേഖലയിൽ ഈ കൂദാശ ഒരു പ്രത്യേക കൃപ നൽകുന്നു.
മാരകപാപം: പാപങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായത് മാരകപാപമാണ്. അതിന്റെ ഫലം അതിന്റെ പേരിൽനിന്നുതന്നെ മനസ്സിലാക്കണം: മാരകം. മാരകം എന്നതിന്റെ അർഥം മരണകാരകം എന്നാണ്; അതിനാൽ, മാരകപാപം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ ദൈവകൃപയെ പൂർണമായി നശിപ്പിക്കുന്നു. അത് നമ്മെ ആത്മീയമായി മരിച്ചവരും ഉപവിയും പ്രത്യാശയും ഇല്ലാത്തവരുമാക്കുന്നു.
ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, മാരകപാപം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ വിശ്വാസത്തെ നിർബന്ധമായും നശിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. അത് തീർച്ചയായും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ ആക്രമിക്കുകയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും മാരകപാപാവസ്ഥയിലും വിശ്വാസം സാധ്യമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, വിശ്വസിക്കാനുള്ള ആ നിലനിൽക്കുന്ന കഴിവിനാണ് ഒരാളെ മാരകപാപത്തെക്കുറിച്ച് അനുതപിക്കാനും ദൈവത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരാനും പ്രാപ്തനാക്കാൻ കഴിയുന്നത്.
എന്നിരുന്നാലും, മാരകപാപത്താൽ വിശ്വാസം നിർബന്ധമായും പൂർണമായി നശിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, പ്രത്യാശയും ഉപവിയും പൂർണമായി നശിക്കുന്നു. അനുതാപമില്ലാതെ മാരകപാപത്തിൽ കഴിയുന്ന ആത്മാവിന് ഒരു വിധത്തിലും ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശവയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല; വിശുദ്ധീകരിക്കുന്ന കൃപയിൽനിന്ന് ഉളവാകുന്ന ഉപവി പ്രകടിപ്പിക്കാനും അതിനു കഴിയില്ല.
മാരകപാപത്തെക്കുറിച്ചു മനസ്സിലാക്കുന്നത് അല്പം സാങ്കേതികവും പ്രായോഗികതലത്തിൽ ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമായി തോന്നിയേക്കാം. എങ്കിലും, മാരകപാപത്തിന്റെ സ്വഭാവവും (മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ) ഒരു പാപം മാരകപാപമാകുന്നതിനുള്ള വ്യവസ്ഥകളും മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ആ വ്യവസ്ഥകൾ ഇവയാണ്:
ഗൗരവമേറിയ പാപവിഷയം: ഒരു പാപം മാരകമാകുന്നതിനുള്ള ആദ്യ വ്യവസ്ഥ, ചെയ്ത പ്രവൃത്തി ഗൗരവമേറിയതായിരിക്കണം എന്നതാണ്. ചില പാപങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് തിരിച്ചറിയാൻ ചിലപ്പോൾ പ്രയാസമുണ്ടാകാം; എന്നാൽ മറ്റു ചില പാപങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് വ്യക്തമാണ്. പത്തുകല്പനകളുടെ ഗൗരവമേറിയ ഏതൊരു ലംഘനവും ഗൗരവമേറിയ പാപവിഷയമായി കണക്കാക്കണം. വ്യക്തമായ ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇവയാണ്: കൊലപാതകം, അക്രമം, തീവയ്പ്, മോഷണം, വ്യഭിചാരം, വിവാഹത്തിനു പുറത്തുള്ള ലൈംഗികബന്ധം, ഗർഭച്ഛിദ്രം, ദൈവദൂഷണം, വിശ്വാസത്യാഗം തുടങ്ങിയവ. ഒരാൾക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ചിലതാണ് ഇവ. ഈ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം കുറഞ്ഞ ഗൗരവത്തോടെയും ചെയ്യപ്പെടാം എന്നതു ശരിയാണ്. എന്നാൽ ഇവയെ ഗൗരവമേറിയവയായി പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ അളവിൽ ചെയ്യപ്പെടുന്ന പ്രവൃത്തികളായാണ് നാം ഇവയെ കാണേണ്ടത്.
പൂർണ്ണമായ അറിവ്: ഒരു പാപം മാരകമാകുന്നതിന് ആവശ്യമായ രണ്ടാമത്തെ വ്യവസ്ഥ, താൻ ചെയ്യുന്നത് ഗുരുതരമായ തെറ്റാണെന്ന പൂർണ്ണമായ അറിവോടെ ആ ഗൗരവമേറിയ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഒരാളുടെ അറിവിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ ഇവിടെ “പൂർണ്ണമായ” എന്ന വാക്കാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. അത് തെറ്റാണെന്നു സംശയിക്കുന്നതോ, ഏറെക്കുറെ ഉറപ്പുണ്ടായിരിക്കുന്നതോ മാത്രം പോരാ; മറിച്ച്, ആ പ്രവൃത്തിയുടെ ഗൗരവത്തെയും ഗുരുതരസ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ച് സമ്പൂർണ്ണമായ ധാരണ ഉണ്ടായിരിക്കണം. “പൂർണ്ണമായ” എന്നതുകൊണ്ട് അർഥമാക്കുന്നത് 100% എന്നാണ്. പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം നമുക്ക് അറിയാമോ എന്നു ദൈവത്തിനറിയാം; നമുക്ക് അറിവില്ലെങ്കിൽ അതും അവിടുത്തേക്ക് അറിയാം. നമ്മോടുതന്നെ സത്യസന്ധരാണെങ്കിൽ, നമുക്കുള്ള അറിവിന്റെ ആഴം അംഗീകരിക്കാനും, യഥാർഥത്തിൽ പൂർണ്ണമായ അറിവുള്ളപ്പോൾ അതു സമ്മതിക്കാനും നമുക്കു കഴിയുമെന്നു പ്രത്യാശിക്കാം.
സമ്പൂർണ്ണ സമ്മതം: നൽകുന്ന സമ്മതത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ ഇവിടെയും “സമ്പൂർണ്ണ” എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. ആ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം പോരാ; സ്വന്തം സ്വതന്ത്രമനസ്സാൽ തികച്ചും സ്വതന്ത്രമായ രീതിയിൽ അതു ചെയ്യുകയും വേണം. ഇവിടെയും സമ്പൂർണ്ണം എന്നതുകൊണ്ട് അർഥമാക്കുന്നത്, നിങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രമനസ്സിന്റെ 100% വിനിയോഗിച്ച് സ്വതന്ത്രമായി ചെയ്യുക എന്നാണ്. 100%-ൽ കുറഞ്ഞതൊന്നും മാരകപാപത്തിനുള്ള ഈ വ്യവസ്ഥ നിറവേറ്റുന്നില്ല.
മാരകപാപത്തിന്റെ ഈ മൂന്നു വ്യവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് അടിസ്ഥാനപരമായ ധാരണ ലഭിക്കുമ്പോൾ, ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിലുള്ള കുറവ് ഒരാൾക്കുണ്ടായേക്കാവുന്ന വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ഉടനടി കുറയ്ക്കുന്നുവെന്നും നമുക്കു മനസ്സിലാക്കാം; അങ്ങനെ, ആ പാപം ലഘുപാപം മാത്രമായിത്തീരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആ പാപത്തിന്റെ തെറ്റ് ഒട്ടും കുറയുന്നു എന്നല്ല അർഥം; നാം ചെയ്ത കാര്യത്തിന് വ്യക്തിപരമായി അത്രത്തോളം ഉത്തരവാദികളായിരിക്കണമെന്നില്ല എന്നു മാത്രമാണ്. അതിനാൽ, ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം പൂർണ്ണമായി, 100%, വിച്ഛേദിച്ചിട്ടുണ്ടാകണമെന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയാൽ മതി. ഈ പുസ്തകത്തിൽ പിന്നീട് പ്രത്യേക പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചു പരിചിന്തിക്കുമ്പോൾ, മാരകപാപവും ലഘുപാപവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പ്രായോഗികതലത്തിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കാൻ ഈ മൂന്നു വ്യവസ്ഥകളും നാം ഉപയോഗിക്കും.
അടുത്ത അധ്യായം: അധ്യായം 2 – നിയമം, സമൂഹം, കൃപ, രക്ഷ
ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
ഇ-പുസ്തകമായും & പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പായും ലഭ്യമാണ്
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
