ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
അപ്പോൾ, സൗഭാഗ്യപൂർണമായ ഒരു ജീവിതം കൈവരിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? അതായത്, യഥാർഥ അനുഗൃഹീതാവസ്ഥയിലുള്ള ഒരു ജീവിതം? യഥാർഥ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം? തീർച്ചയായും നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു! അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: “ഞാൻ അത് എങ്ങനെ കൈവരിക്കും?”
ഉത്തരം ലളിതമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവിക സഹായത്തിലൂടെ നാം അതു കൈവരിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് എങ്ങനെയാണ് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നത്? അവിടുന്ന് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നത്: 1) നിയമത്തിലൂടെ; 2) കൃപയിലൂടെ.
നാം ജീവിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മഹത്വപൂർണമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നതിനായി ദൈവം നമുക്കു തന്റെ നിയമം നൽകിയിരിക്കുന്ന വിധത്തിലും അവിടുന്ന് നമുക്കു കൃപ നൽകുന്ന വിധത്തിലും ഈ അധ്യായം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കും.
ധാർമ്മികനിയമം
“ധാർമ്മികനിയമം” എന്നതിനെ “ദൈവികനിയമം” എന്നും മനസ്സിലാക്കണം. ശരിയും നന്മയുമായി ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സിൽനിന്നും ഹൃദയത്തിൽനിന്നും പുറപ്പെടുന്നതെല്ലാമാണ് ദൈവികനിയമം. പൂർണതയുള്ള ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കാൻ ദൈവം സ്ഥാപിച്ച ധാർമ്മികക്രമമാണത്. ഒരു ഉപമയിലൂടെ ചിന്തിച്ചാൽ, പ്രകൃതിക്ക് നിയമങ്ങളുണ്ടെന്ന് നമുക്കറിയാം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഗുരുത്വാകർഷണത്തെ അവഗണിക്കാനാവില്ല. അത് ഇല്ലെന്നു നടിക്കാൻ നമുക്കു കഴിഞ്ഞേക്കാം; എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് അത് ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ധാർമ്മികനിയമത്തിന്റെ (ദൈവികനിയമത്തിന്റെ) കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. ഈ ആത്മീയനിയമം യാഥാർഥ്യവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമാണ്. അതിനെ നിഷേധിച്ചതുകൊണ്ട് അത് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നില്ല.
ഈ നിയമം യുക്തിസഹമായ ഒന്നാണെന്ന് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം. അതു ബുദ്ധിക്കു നിരക്കുന്നതാണ്. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള സഹജമായ കഴിവോടെയാണ് ദൈവം നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നതിനാലാണിത്. നമ്മുടെ മാനുഷിക യുക്തികൊണ്ടു മാത്രം ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള എല്ലാ ധാർമ്മികനിയമങ്ങളും വിവേചിച്ചറിയാൻ നമുക്കു കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. എന്നാൽ, നമ്മുടെ യുക്തിയും സാമാന്യബോധവും ഉപയോഗിച്ച് ധാർമ്മികതയുടെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ നിയമങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്കു കഴിയും. കാരണം, ധാർമ്മികനിയമം നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അതേസമയം, “നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ” എന്നതുപോലുള്ള ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നിയമങ്ങൾപോലും, ദൈവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വഴികളിലൂടെ അവ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തിത്തരാൻ നാം അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുമ്പോൾ, നമുക്കു യുക്തിസഹമായി തോന്നുമെന്നു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ, ധാർമ്മികനിയമം യുക്തിസഹമാണ്!
ധാർമ്മികനിയമത്തെക്കുറിച്ച് (ദൈവികനിയമത്തെക്കുറിച്ച്) സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ നാല് ആവിഷ്കാരരൂപങ്ങൾ നാം നിർവചിക്കുന്നു: പ്രകൃതിനിയമം, വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട നിയമം, സഭാനിയമങ്ങൾ, സിവിൽ നിയമങ്ങൾ. പരമസൗഭാഗ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കാൻ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴികൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി നാം ഇവ ഓരോന്നും പരിശോധിക്കാം.
പ്രകൃതിനിയമം: ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും മനസ്സാക്ഷിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ധാർമ്മികനിയമമാണ് പ്രകൃതിനിയമം. നമ്മുടെ സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ നാം അറിയുന്ന ഒരു ധാർമ്മികനിയമമാണത്. മനുഷ്യയുക്തിയോട് ചേർന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഈ നിയമം നന്മ ചെയ്യാൻ നമ്മെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും പാപം ചെയ്യുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെ വിലക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ നിർവചനത്തിൽ പ്രകൃതിനിയമത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രധാന വശങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. ഒന്നാമതായി, പ്രകൃതിനിയമം “ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ആത്മാവിൽ കൊത്തിവയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” രണ്ടാമതായി, ഈ നിയമം മനുഷ്യനെ “നന്മ ചെയ്യാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും പാപം ചെയ്യുന്നതിൽനിന്ന് വിലക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” (CCC #1954).
ശരിയും തെറ്റും സംബന്ധിച്ച നിങ്ങളുടെ അറിവിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. അത് എവിടെനിന്നാണ് ലഭിച്ചത്? ജീവിതത്തിലുടനീളം മാതാപിതാക്കളും മറ്റുള്ളവരും നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചതിന്റെ ഫലം മാത്രമാണോ അത്? അതോ നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുള്ള ഒരു ഉറവിടമുണ്ടോ? പല കാര്യങ്ങളും നല്ലതാണെന്നും മറ്റു ചില കാര്യങ്ങൾ തെറ്റാണെന്നും നമുക്ക് സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ അറിയാം എന്നതാണ് സത്യം. ദൈവം തന്റെ നിയമം നമ്മുടെ മനുഷ്യയുക്തിയിൽ എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നതിനാലാണിത്.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാളെ കൊല്ലുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അല്ലെങ്കിൽ, അയൽക്കാരനിൽനിന്ന് ഒരു വലിയ തുക മോഷ്ടിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഇങ്ങനെയാണ് നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചത് എന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമാണോ? അല്ല, അതിനപ്പുറം ചിലതുണ്ട്. ശരിയും തെറ്റും പഠിപ്പിച്ചുതരുന്നത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു എന്നതു സത്യമാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ചില അടിസ്ഥാന ധാർമ്മികതത്ത്വങ്ങൾ നമുക്കറിയാം. അവ നാം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതായതിനാലാണ് നമുക്ക് അവ അറിയുന്നത്. ദൈവം തന്റെ നിയമത്തെ നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെതന്നെ ഭാഗമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാലാണ് നാം അവ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടത്.
നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവം, ഒരർഥത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, “താറുമാറായിരിക്കുന്നു” എന്നതാണ് പ്രശ്നം. ഉത്ഭവപാപവും “ദുർമ്മോഹം” എന്നു നാം വിളിക്കുന്നതും നമ്മെ ആഴത്തിൽ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിനർഥം നമ്മുടെ സ്വഭാവംതന്നെ വികലവും ക്രമരഹിതവുമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. അതിന്റെ ഫലമായി, നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവനിയമം മങ്ങലും അവ്യക്തതയും നിറഞ്ഞതായിത്തീരുന്നു. നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവം പൂർണ്ണമായിരുന്നെങ്കിൽ എല്ലാം വ്യക്തമായേനെ; എന്നാൽ അത് അങ്ങനെയല്ല. അതിനാൽ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ പ്രകൃതിനിയമം അവ്യക്തമായിത്തീരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ മനുഷ്യയുക്തിയിൽ സത്യം അന്വേഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ധാർമ്മികതയുടെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ തത്ത്വങ്ങളിലെങ്കിലും നാം എത്തിച്ചേരുകയും അവയുടെ മാർഗദർശനം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യും. മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, സ്വാഭാവിക ധാർമ്മികനിയമത്തെ അവഗണിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അത് ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.
വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട നിയമം: ഈ പരമ്പരയിലെ ഒന്നാം പുസ്തകത്തിൽ ദൈവിക വെളിപാടിനെക്കുറിച്ച് നാം സംസാരിച്ചു. ആ പുസ്തകത്തിൽ നാം പ്രധാനമായും പരിഗണിച്ചത് വിശ്വാസകാര്യങ്ങളാണ്. ഇവിടെ, അതേ ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ധാർമ്മികതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വെളിപാടിനെ നാം പരിശോധിക്കുന്നു.
മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, ദൈവം നമുക്കു നൽകുകയും നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിൽത്തന്നെ ആലേഖനം ചെയ്യുകയും ചെയ്ത പ്രകൃതിനിയമം, ഉത്ഭവപാപത്തിന്റെയും നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങളുടെയും ഫലമായി ഒരളവുവരെ അവ്യക്തമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. നിയമത്തിൽത്തന്നെ അവ്യക്തതയുണ്ട് എന്നല്ല ഇതിനർഥം; മറിച്ച്, നമ്മുടെ പതിതാവസ്ഥ കാരണം ദൈവനിയമം ഗ്രഹിക്കുക എന്നത് നമുക്കു ദുഷ്കരമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ദൈവം നമ്മെ കൈവിട്ടില്ല. പകരം, നാം മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നതിനായി, കാലത്തിന്റെ ആരംഭംമുതൽത്തന്നെ പൂർണ്ണമായ ധാർമ്മികനിയമം അവിടുന്ന് നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.
ആദത്തിന്റെയും ഹവ്വായുടെയും കാലത്തുതന്നെ ദൈവം തന്റെ നിയമം വെളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയെന്നും അവർക്കുശേഷം വന്നവർക്കും തന്റെ നിയമം തുടർന്നും വെളിപ്പെടുത്തിയെന്നും പഴയനിയമത്തിൽ നാം കാണുന്നു. നോഹയ്ക്കും അബ്രാഹത്തിനും അവിടുന്ന് തന്റെ നിയമം വെളിപ്പെടുത്തി; പ്രത്യേകിച്ച്, മോശയ്ക്ക് പത്തു കല്പനകൾ നൽകിയപ്പോൾ അവനിലൂടെ അതു വെളിപ്പെടുത്തി. പ്രവാചകന്മാരുടെ പ്രബോധനങ്ങളിലും പഴയനിയമത്തിലെ നിയമത്തിന്റെ വികാസത്തിലും ദൈവം തന്റെ ജനവുമായി ഇടപെട്ട അനേകം രീതികളിലും ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ വെളിപാട് നാം കാണുന്നു.
ഒടുവിൽ, പിതാവ് തന്റെ പുത്രനായ യേശുവിൽ ധാർമ്മികനിയമത്തിന്റെ പൂർണ്ണത നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തി. മനുഷ്യനായിരിക്കുക എന്നതിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ നിയമം സ്വീകരിക്കുക എന്നതിന്റെയും അർത്ഥം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ യേശു തന്റെ പ്രബോധനത്തിലൂടെയും സ്വന്തം വ്യക്തിയിലൂടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ ഈ വെളിപാടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, നാം അന്ധകാരത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും തന്നെ കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ഈ വെളിപാടിലൂടെ, നല്ലതും വിശുദ്ധവും ധാർമ്മികമായി ശരിയുമായ കാര്യങ്ങളായി ദൈവം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം വ്യക്തമായി കാണാനുള്ള കഴിവ് നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു.
വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് സുവിശേഷങ്ങൾ, വായിക്കുമ്പോൾ ഇത് ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണാം. പ്രത്യേകിച്ചും യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ, നാം ഒന്നു നിർത്തി ചിന്തിക്കുകയും നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചോ നാം മെച്ചപ്പെടേണ്ട മേഖലകളെക്കുറിച്ചോ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തേക്കാം. ഇതു നല്ലതാണ്! ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ ആഴമേറിയ വെളിപാട് നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലാനും എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണമെന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാനും നാം അനുവദിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏതെങ്കിലും മേഖലയിൽ നാം പൂർണ്ണതയിൽനിന്ന് അകന്നിരുന്നുവെന്ന് പെട്ടെന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആ അർഥത്തിൽ നമുക്ക് “കുറ്റബോധം” അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായ പുണ്യത്തിലും സ്നേഹത്തിലും വളരാൻ പരിശ്രമിക്കണമെന്ന ആഴമേറിയ ഒരു വിളിയും വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങളിൽ നാം കണ്ടെത്തിയേക്കാം.
സ്നേഹത്തിന്റെ നിയമം ആദ്യം നമുക്കൊരു ഭാരമോ വെല്ലുവിളിയോ ആയി തോന്നിയേക്കാം എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, അതിനെ അംഗീകരിച്ച് സ്വീകരിക്കാൻ പ്രയാസം തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ, തുറന്ന മനസ്സോടെ ആത്മാർഥമായി സത്യം അന്വേഷിക്കുകയാണെങ്കിൽ, യേശു പറയുന്നതും ചെയ്യുന്നതുമെല്ലാം അർഥവത്താണെന്ന് ഒടുവിൽ നാം തിരിച്ചറിയും. നാം കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും സ്വന്തമായി കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതിരുന്ന ഒരു ലോകത്തിലേക്കുള്ള പൂട്ടിയ വാതിൽ താക്കോൽകൊണ്ട് തുറക്കുന്നതുപോലെയാണത്. യേശു നമുക്കു നൽകുന്ന വെളിപാടുകൾ നമ്മെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; കാരണം, നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിക്കുള്ളിൽ ഇതിനകം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്തെന്ന് അവ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ധാർമ്മികനിയമത്തെ അവ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; അത് ആനന്ദകരമായ ഒരു കണ്ടെത്തലായിത്തീരുന്നു.
സുവിശേഷങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന നിയമം ഉപവിയുടെ നിയമമാണ്. ഈ നിയമം പ്രത്യേകിച്ചും സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളിലും ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിലും കാണാം. എന്നാൽ യേശു കുരിശിൽ അർപ്പിച്ച പരമമായ സ്നേഹബലിയിലും ഉപവിയുടെ ഈ നിയമം നാം കാണുന്നു. അവിടുത്തെ വാക്കുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ, നമുക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഈ ബലി അവിടുന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഏറ്റെടുക്കുന്നതും നാം കാണുന്നു. അവിടുത്തെ കുരിശിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ, ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെതന്നെ വിളി നാം കണ്ടെത്തുന്നു; ആ വിളി പൂർണഹൃദയത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയുമെന്നു പ്രത്യാശിക്കാം.
സഭാനിയമം: യേശു സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്തപ്പോൾ, താൻ എപ്പോഴും നമ്മോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. ഇത് പ്രധാനമായും സഭയിലൂടെയാണ് യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്. അപ്പസ്തോലന്മാരിലൂടെയും അവരുടെ പിൻഗാമികളിലൂടെയും സഭയെ “രാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ” ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കാലങ്ങളിലുടനീളം സത്യത്തിന്റെ പൂർണതയിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുമെന്ന് യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് ഇതിനർഥം.
കാലമെമ്പാടും വിശ്വാസത്തെയും ധാർമ്മികതയെയും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുക എന്നതു സഭയുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് മാർപാപ്പയുടെയും മെത്രാന്മാരുടെയും, വിശുദ്ധമായ ദൗത്യമാണ്. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും പുതിയ ധാർമ്മികപ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുന്നതിനാൽ ഇതിനു പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കൂടുതൽ വ്യക്തമായ വിശദീകരണത്തിനായി ഈ ഗ്രന്ഥപരമ്പരയിലെ ഒന്നാം പുസ്തകത്തിൽ സഭയുടെ പ്രബോധനാധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗം നോക്കുന്നതു നല്ലതാണ്. അവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെല്ലാം പ്രത്യേകിച്ച് വിശ്വാസത്തിന്റെ വഴികളിൽ ദൈവം സഭയെ നയിക്കുന്ന വിധത്തെയാണ് സംബന്ധിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, സഭയുടെ പ്രബോധനാധികാരം ധാർമ്മികജീവിതത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണ്. എല്ലാ കാലഘട്ടത്തിലും ധാർമ്മികനിയമം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുകയും അതു നമുക്കു വ്യക്തമാക്കിത്തരികയും ചെയ്യുക എന്നതു സഭയുടെ പ്രബോധനാധികാരത്തിന്റെ ദൗത്യമാണ്.
ഉദാഹരണത്തിന്, ക്ലോണിങ്ങിന്റെയോ ഭ്രൂണ മൂലകോശ ഗവേഷണത്തിന്റെയോ ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ച് യേശു ഒരിക്കലും നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ, യേശുവിന്റെ പ്രബോധനത്തിലൂടെ ലഭിച്ച ധാർമ്മിക വ്യക്തത എല്ലാ ആധുനിക പ്രശ്നങ്ങളിലും പ്രയോഗിക്കേണ്ടത് സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. അതുകൊണ്ട്, പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ യേശു തന്റെ വെളിപാടിനു വ്യക്തത നൽകുന്നുവെന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പിക്കാം.
നമ്മുടെ ആരാധനയെയും വിശ്വാസജീവിതത്തെയും നയിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമങ്ങൾ നൽകാനുള്ള അധികാരവും, അതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്വവും, സഭയ്ക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കടമുള്ള തിരുനാളുകളിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കണമെന്ന പ്രബോധനം സഭയിലൂടെ പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദൈവികനിയമമാണ്. മൂന്നാം പ്രമാണത്തെ നാം ആദരിക്കുകയും പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രത്യേക രീതിയാണിത്. ഈ നിയമങ്ങൾ നാം അനുസരിക്കണമെന്നാണ് യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
സഭാനിയമങ്ങൾ കൂദാശകളുടെ പരികർമത്തെയും ഇടവകകളുടെയും രൂപതകളുടെയും ക്രമീകരണത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നു; മെത്രാന്മാരുടെയും ഇടവകവികാരിമാരുടെയും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾക്കു മാർഗനിർദേശം നൽകുന്നു; സന്യാസജീവിതത്തിലേക്കു വിളിക്കപ്പെട്ടവരെ സഹായിക്കുന്നു; എന്നിങ്ങനെ പലതും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ മിക്ക മേഖലകൾക്കും മാർഗനിർദേശം നൽകാൻ സഭ നമുക്കു നൽകുന്നതാണ് കാനോൻ നിയമം. എന്നാൽ സഭാനിയമങ്ങൾ നമ്മെ നയിക്കുന്ന മറ്റു പല രീതികളുമുണ്ട്. ഓരോ പ്രാദേശിക സഭയിലും രൂപതയിലും രാജ്യത്തും പ്രത്യേക നിയമങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഓരോ സന്യാസസമൂഹത്തിനും സംഘടനയ്ക്കും ബാധകമായ നിയമങ്ങളുണ്ട്. കൂടുതൽ സാർവത്രികമായ ആരാധനാക്രമനിയമങ്ങളുണ്ട്. സഭ പഠിപ്പിക്കുന്ന മറ്റു ധാർമികനിയമങ്ങളുമുണ്ട്. നമുക്കു നൽകപ്പെട്ടിട്ടുള്ള സഭാനിയമത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക രൂപമാണ് സഭയുടെ കൽപ്പനകൾ. ഈ കൽപ്പനകൾ താഴെപ്പറയുന്നവയാണ്:
1) ഞായറാഴ്ചകളിലും കടമുള്ള തിരുനാളുകളിലും വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുക.
2) വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ കുമ്പസാരിക്കുക.
3) കുറഞ്ഞത് ഉയിർപ്പുകാലത്തെങ്കിലും വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കുക.
4) കടമുള്ള തിരുനാളുകൾ വിശുദ്ധമായി ആചരിക്കുക.
5) നിർദേശിക്കപ്പെട്ട ഉപവാസത്തിന്റെയും മാംസവർജനത്തിന്റെയും ദിവസങ്ങൾ ആചരിക്കുക.
കൂടാതെ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് സഭയുടെ ഭൗതികാവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ സഹായിക്കാനുള്ള കടമ വിശ്വാസികൾക്കുണ്ട്.
ഓരോ വ്യക്തിക്കും വിശുദ്ധിയിലും ധാർമികജീവിതത്തിലും വളരാൻ വേണ്ട “ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ആവശ്യകതകൾ” എന്നു നമുക്കു വിളിക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ നൽകുന്ന സഭാനിയമങ്ങളാണ് ഈ കൽപ്പനകൾ. ഈ സഭാനിയമങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ദൈവികനിയമത്തോടു പൂർണമായും യോജിക്കുന്നവയാണ്; അതേസമയം, സഭയിലൂടെ ദൈവം തന്റെ നിയമം നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്ന പ്രത്യേക മാർഗങ്ങളുമാണ് അവ.
സിവിൽ നിയമം: സിവിൽ നിയമങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സിനും തിരുഹിതത്തിനും യോജിച്ചതായിരിക്കുമ്പോൾ അവ പാലിക്കണം. ജനങ്ങളുടെ പൊതുനന്മയ്ക്കായി നിയമാനുസൃതമായ അധികാരസ്ഥാനം ഒരു സിവിൽ നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അത് ദൈവത്തിന്റെ ദൈവികനിയമത്തിലുള്ള പങ്കുചേരലാണ്; അതിനാൽ അതു പാലിക്കണം. എന്നാൽ ഒരു സിവിൽ നിയമം ദൈവികനിയമത്തിനു വ്യക്തമായി വിരുദ്ധവും, അതിനാൽ നമ്മുടെ മാനുഷിക യുക്തിക്കു വിരുദ്ധവുമാണെങ്കിൽ, അതു പാലിക്കാതിരിക്കാൻ നാം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ധാർമികനിയമം സിവിൽ നിയമത്തോടും സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയോടും എങ്ങനെ കൈകോർത്തു പ്രവർത്തിക്കണമെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി, ഒരു മനുഷ്യകുടുംബമെന്ന നിലയിൽ ദൈവനിയമം നമ്മെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന് അടുത്ത ഭാഗം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പരിശോധിക്കുന്നു.
നാം ആരാണ്? മനുഷ്യസമൂഹം
പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനാണ് മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കുള്ളിലും, അതോടൊപ്പം സമൂഹത്തിൽ മുഴുവനായും, പരസ്പരം കൂട്ടായ്മയിൽ ജീവിക്കാനാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹികസ്വഭാവം നാം ആരാണെന്നതിന്റെ അന്തഃസത്തയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നാം സാമൂഹികജീവികളാണ്; അതിനാൽ നമ്മുടെ ജീവിതം പരസ്പരമുള്ള കൂട്ടായ്മയും ഐക്യവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കണം. നമ്മുടെ സ്രഷ്ടാവ് നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്ന സാമൂഹികസ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി, വ്യക്തികളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രത്തിന്റെയും എല്ലാ സാമൂഹികസംഘടനകളുടെയും ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നമുക്കു പരിശോധിക്കാം.
സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം
ദൈവിക വ്യക്തികളുടെ ഐക്യവും മനുഷ്യർ തങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ട സാഹോദര്യവും തമ്മിൽ ഒരു സാദൃശ്യമുണ്ട്. (കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം #1890)
മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ സാരം എന്താണെന്ന് ഈ ചെറിയ വാക്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വ്യക്തിയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും സമൂഹം മുഴുവന്റെയും സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ, ആദ്യം നാം പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിലേക്കു തിരിയണം. പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം അതിന്റെ സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ ഒരു കുടുംബമാണ്. പരസ്പരം പൂർണമായ ഐക്യത്തിലും സ്നേഹത്തിലും ജീവിക്കുന്ന ദൈവിക വ്യക്തികളുടെ കൂട്ടായ്മയാണത്. അതിനാൽ കൂട്ടായ്മ ദൈവത്തിന്റെ സത്താപരമായ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നു പറയുന്നത് ഉചിതമാണ്. ത്രിത്വത്തിലെ ഓരോ വ്യക്തിയും മറ്റു വ്യക്തികളുമായുള്ള ഐക്യത്തിലായിരിക്കാനാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിൽനിന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും സമൂഹത്തെ ആകമാനം കുറിച്ചും നമുക്ക് ഉൾക്കാഴ്ചകൾ ലഭിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ഛായയിലും സാദൃശ്യത്തിലും നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ അവിടുത്തെ തന്നെ ജീവൻ പങ്കിടുന്നതിനായിട്ടാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തോടു മാത്രമല്ല, പരസ്പരവും കൂട്ടായ്മയിൽ ജീവിക്കുന്നതിനായിട്ടാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ കൂട്ടായ്മ സമൂഹത്തിൽ ആകമാനം പ്രകടമാകുകയും വേണം.
ഓരോ വ്യക്തിയും കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വമുള്ളവരായിത്തീരുന്നതിനുള്ള ഒരുതരം പരിശീലനവേദിയാണ് സമൂഹം എന്നു പറയാം. പരസ്പര കൂട്ടായ്മയ്ക്കായി നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, കുടുംബവുമായും സുഹൃത്തുക്കളുമായും സമൂഹത്തോടാകമാനവും നാം കൂടുതൽ ഇടപഴകുന്തോറും, നമ്മുടെ മനുഷ്യജീവിതത്തെ കൂടുതൽ കണ്ടെത്തുകയും അതിന്റെ പൂർണത കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സമൂഹവും അതിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും അന്തസ്സിനെ മാനിക്കുകയും മനുഷ്യവ്യക്തിയാണ് സമൂഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു എന്നു തിരിച്ചറിയുകയും വേണം. സമൂഹം ഒരിക്കലും വ്യക്തിയുടെ അവകാശങ്ങളെ മറികടക്കരുത്. മറിച്ച്, ഓരോ വ്യക്തിയോടുമുള്ള ആദരവാണ് മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്കുള്ള ഇടമായി സമൂഹത്തെ ആകമാനം വളർത്തുന്നത്.
ഒരു സമൂഹം പാലിക്കേണ്ട അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങളിലൊന്നാണ് സഹായകത്വതത്ത്വം. വ്യക്തിതലത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത് ആ തലത്തിൽത്തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം എന്നാണ് ഈ തത്ത്വത്തിന്റെ അർഥം. കുടുംബതലത്തിലോ പ്രാദേശികതലത്തിലോ രാഷ്ട്രതലത്തിലോ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത് അതതു തലത്തിൽത്തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ജനങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ അവകാശങ്ങളിൽ ഇടപെടാതിരിക്കാനും അവ ലംഘിക്കാതിരിക്കാനും സമൂഹം ശ്രദ്ധിക്കണം. പരിഗണനയിലുള്ള വിഷയം വ്യക്തിക്കോ പ്രാദേശിക ഭരണകൂടത്തിനോ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുമ്പോൾ, വിപുലമായ അധികാരങ്ങളുള്ള ഭരണകൂടം വ്യക്തിയുടെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. വ്യക്തിക്കോ പ്രാദേശിക സമൂഹത്തിനോ അവകാശപ്പെട്ട “അവകാശങ്ങൾ” രാഷ്ട്രം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ് കമ്മ്യൂണിസവും സോഷ്യലിസത്തിന്റെ മറ്റു രൂപങ്ങളും.
സമൂഹത്തെ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായയിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ വ്യക്തികൾ പരിശ്രമിക്കേണ്ടതും പ്രധാനമാണ്. നീതിയും ഐക്യവും വളർത്തിയെടുക്കാൻ നാം പരിശ്രമിക്കണം; എന്നാൽ അത് എല്ലായ്പ്പോഴും ഉപവിയിലും സത്യത്തിലും ആയിരിക്കണം.
പൊതുനന്മ
പൊതുനന്മയെക്കുറിച്ച് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് സമൂഹത്തിലെ നിയമാനുസൃതമായ അധികാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. അധികാരം ആവശ്യമാണ്; സമൂഹത്തെ മുഴുവനായും ദൈവവും ദൈവത്തിന്റെ നിയമവും നയിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗമാണത്. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർ ധാർമ്മികനിയമത്തെയും ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും അന്തസ്സിനെയും അവകാശങ്ങളെയും എല്ലായ്പ്പോഴും മാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ആവശ്യവും യുക്തിസഹവും വ്യക്തിയുടെ നന്മയ്ക്കും അതുവഴി എല്ലാവരുടെയും നന്മയ്ക്കും ഉതകുന്നതുമായ നിയമങ്ങൾ മാത്രം നടപ്പാക്കുക എന്നതായിരിക്കണം അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന ഏതൊരാളുടെയും ലക്ഷ്യം. മനുഷ്യയുക്തിക്ക് വിരുദ്ധവും അതിനാൽ ദൈവനിയമത്തിന് വിരുദ്ധവുമായ നിയമമാണ് അനീതിപരമായ നിയമം. ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കേണ്ടതില്ല; ചിലപ്പോൾ അവ അനുസരിക്കാതിരിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഓരോ കുടുംബത്തിനും ഒരു കുട്ടി മാത്രമേ പാടുള്ളൂ എന്നും രണ്ടാമതൊരു കുഞ്ഞിനെ ഗർഭം ധരിച്ചാൽ ആ കുഞ്ഞിനെ ഗർഭഛിദ്രത്തിലൂടെ നശിപ്പിക്കണമെന്നും ഒരു ഭരണകൂടം നിയമം ഉണ്ടാക്കുന്നുവെന്ന് കരുതുക. ഇത് ഗുരുതരമായ അനീതിയാണ്; പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്തായാലും ഇത്തരം നിയമം അനുസരിക്കരുത്. ഇതുപോലുള്ള അനീതികളെ മാനവസമൂഹം യുക്തിസഹമായും ഉപവിയോടെയും എതിർക്കണം. വ്യക്തിയുടെ അവകാശങ്ങളും മഹത്ത്വവും ലംഘിക്കുന്ന സിവിൽ നിയമങ്ങൾ ഒരിക്കലും പൊതുനന്മയ്ക്ക് ഉപകരിക്കുകയില്ല.
ഇതു പറഞ്ഞിരിക്കെത്തന്നെ, നിയമാനുസൃതമായ അധികാരത്തിന് പൊതുനന്മയ്ക്കായി യുക്തിസഹമായ നിയമങ്ങൾ നടപ്പാക്കാൻ കഴിയും. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ പരിഗണിക്കേണ്ട പൊതുനന്മയുടെ മൂന്നു സവിശേഷതകൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു:
- മുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, പൊതുനന്മയും അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാ നിയമങ്ങളും വ്യക്തിയുടെ അവകാശങ്ങളെയും മഹത്ത്വത്തെയും എപ്പോഴും ആദരിക്കും. ഓരോ വ്യക്തിക്കും സ്വന്തം ധാർമിക മനസ്സാക്ഷിക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള അവകാശത്തെ ആദരിക്കുക എന്നത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ആരാധന നടത്താനും വിശ്വാസത്തിൽ സ്വന്തം വിളി ജീവിക്കാനും സ്വകാര്യതയ്ക്കുള്ള അവകാശം അനുഭവിക്കാനും ഓരോ വ്യക്തിക്കും സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം.
- സമൂഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ വികസനത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഓരോ വ്യക്തിക്കും നൽകണം. സമൂഹത്തിന്റെ വികസനത്തിനിടയിൽ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഓരോരുത്തർക്കും ഉണ്ടായിരിക്കണം: “ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, ആരോഗ്യം, തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, സംസ്കാരം, ഉചിതമായ വിവരങ്ങൾ, കുടുംബം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള അവകാശം തുടങ്ങിയവ” (GS 26 § 2). (CCC #1908)
- സമാധാനം പുലരുന്ന ഒരു സമൂഹം രൂപപ്പെടുത്താൻ പരിശ്രമിക്കുക എന്നത് സിവിൽ അധികാരത്തിന്റെ കടമയാണ്. എല്ലാ അടിച്ചമർത്തലുകളിൽനിന്നുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഓരോ സമൂഹത്തിന്റെയും പ്രതിരോധവും അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഗൗരവമേറിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളാണ്. വിദേശത്തുനിന്നും രാജ്യത്തിനകത്തുനിന്നുമുള്ള അടിച്ചമർത്തൽ, അക്രമം, ആധിപത്യം എന്നിവയിൽനിന്ന് ഓരോ സമൂഹത്തെയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും വേണം.
രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനങ്ങൾ പല രീതികളിൽ രൂപപ്പെടുത്താം. എന്നാൽ സംവിധാനം എന്തുതന്നെയായാലും എല്ലാവരുടെയും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾ ആദരിക്കപ്പെടണം. വ്യക്തിയോടുള്ള ഈ ആദരവിലൂടെ മാത്രമേ ഒരു സമൂഹത്തിന് യഥാർഥത്തിൽ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കാനും വാക്കിന്റെ ഏറ്റവും യഥാർഥമായ അർഥത്തിൽ മാനവരാശിക്ക് തഴച്ചുവളരാൻ കഴിയുന്ന അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാനും സാധിക്കൂ.
ധാർമ്മികനിയമത്തെയും അത് മറ്റു വിവിധ നിയമരൂപങ്ങളിൽ പ്രകടമാകുന്ന വിധത്തെയും കുറിച്ചുള്ള മേൽപ്പറഞ്ഞ ധാരണയോടെ, മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാ നിയമങ്ങളുടെയും കൂടുതൽ അതിസ്വാഭാവികമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഇനി നമുക്ക് തിരിയാം. ദൈവകൃപയിൽ ജീവിക്കാനും ആ കൃപയിൽ പൂർണ്ണമായും മാനുഷികമായ ജീവിതം നയിക്കാനും നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
നീതീകരണം
ധാർമ്മികജീവിതത്തിൽ നമ്മുടെ ആത്യന്തികലക്ഷ്യം നീതീകരണമാണ്. എന്താണ് നീതീകരണം? അടിസ്ഥാനപരമായി അതിന് രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിലും ഉത്ഥാനത്തിലും പങ്കുചേർത്ത് പാപത്തിൽനിന്നും മരണത്തിൽനിന്നും മോചിപ്പിക്കുന്നു എന്നാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം. രണ്ടാമതായി, നാം ക്രിസ്തുവിൽ ആന്തരികമായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയും നവീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നും അതിനർത്ഥമുണ്ട്. നാം ക്രിസ്തുവിലുള്ള ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും വിശുദ്ധരാക്കപ്പെടുകയും ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പാപമോചനം ആദ്യപടിയാണ്; ആന്തരിക രൂപാന്തരത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിലുള്ള പുതിയ ജീവിതമാണ് ആത്യന്തികലക്ഷ്യം.
വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഉദ്ധരിക്കുന്നു: “ദുഷ്ടന്റെ നീതീകരണം ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും സൃഷ്ടിയെക്കാൾ മഹത്തായ പ്രവൃത്തിയാണ്,” കാരണം “ആകാശവും ഭൂമിയും കടന്നുപോകും; എന്നാൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരുടെ രക്ഷയും നീതീകരണവും…കടന്നുപോകുകയില്ല” (വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസ്, In Jo. ev. 72, 3: PL 35, 1823). (#1994)
നീതീകരണം എന്നത് നീതിയുള്ളവരായിത്തീരുക എന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്താൽ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ നാം നീതിയുള്ളവരാക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെനിന്ന്, പിതാവിന്റെ മുമ്പിൽ നീതിയുള്ളവരായിരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് നാം ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ സ്വന്തം യോഗ്യതയുടെ ഫലമല്ല; മറിച്ച്, നമ്മെ ദൈവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമാക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയുടെ യോഗ്യതകളുടെ ഫലമാണ്.
കൃപ
ദൈവം സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും വിശുദ്ധിയുടെയും ദാനങ്ങൾ നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിലേക്ക് ചൊരിയുന്ന എല്ലാ വിധങ്ങളെയും പ്രസാദവരം എന്നു വിളിക്കുന്നു. അത് നമ്മെ മാനസാന്തരത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും പാപമോചനം നൽകുകയും വിശുദ്ധജീവിതം നയിക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ വിളിയും ദൈവവിളിയും അനുസരിച്ചു ജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രസാദവരത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ നാം പലവിധ വ്യത്യാസങ്ങൾ വേർതിരിച്ചുകാണാറുണ്ട്.
സഹായക കൃപ: മാനസാന്തരത്തിന്റെയും വിശുദ്ധിയുടെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് നമ്മെ വിളിക്കാൻ ദൈവത്തിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന പ്രേരണകളെയാണ് സഹായക കൃപ എന്നു പറയുന്നത്. നമ്മെ തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ ദൈവം നൽകുന്ന ആദ്യദാനമാണത്. ഈ കൃപകൾ നാം നേടിയെടുത്തവയോ നമുക്ക് അവകാശപ്പെട്ടവയോ അല്ല; മറിച്ച്, നമ്മോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ ദൈവം സൗജന്യമായി നൽകുന്ന ദാനങ്ങളാണ് അവ.
ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങൾ പാപം ചെയ്തുവെന്നും അവിടുത്തെ പക്കലേക്കു മടങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ടെന്നും വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ദൈവം നിങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സഹായക പ്രസാദവരം അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. പ്രാർഥിക്കാനോ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം വായിക്കാനോ ഉള്ള ഒരു പ്രചോദനമായും അത് വന്നേക്കാം. ആരെങ്കിലുമായി അനുരഞ്ജനത്തിലാകാനോ കരുണയും സ്നേഹവും കാണിക്കാനോ നിങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനായി നൽകപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രസാദവരവുമായിരിക്കാം അത്.
വിശുദ്ധീകരണ കൃപ: “വിശുദ്ധി” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “പരിശുദ്ധി” എന്നാണ്. വിശുദ്ധിയിൽ നിലനിൽക്കാനും ദൈവഹിതമനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനും നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്ന, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ സ്ഥിരവും തുടർച്ചയായതുമായ ദൈവസാന്നിധ്യത്തെയാണ് വിശുദ്ധീകരണ കൃപ എന്നു നാം വിളിക്കുന്നത്. ഒരാൾ വിശുദ്ധീകരണ കൃപയുടെ അവസ്ഥയിലായിരിക്കുമ്പോൾ, അയാൾ സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലാണ്. വിശുദ്ധീകരണ കൃപയിൽ പതിവായി ജീവിക്കാൻ എല്ലാ ക്രൈസ്തവരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധീകരണ കൃപ നഷ്ടപ്പെടണമെങ്കിൽ ഒരാൾ മാരകപാപം ചെയ്യണം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധീകരണ കൃപ മുഴുവനായും നഷ്ടപ്പെടുന്നു; ക്രിസ്തുവിലേക്ക് തിരികെ വിളിക്കപ്പെടാൻ അയാൾക്ക് ഒരു പുതിയ സഹായക കൃപ ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം.
മാമ്മോദീസയിൽ വിശുദ്ധീകരണ കൃപ നൽകപ്പെടുന്നു; വ്യക്തി ദൈവഹിതത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്നിടത്തോളം അത് നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, ഈ കൃപയാണ് നമ്മെ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ വിശുദ്ധരും നീതിയുള്ളവരുമാക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ വിശുദ്ധീകരണ കൃപയുടെ അവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ ജീവിക്കുകയാണ്. അവിടുന്ന് നിങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ അവിടുന്നിലും ജീവിക്കുന്നു. വിശുദ്ധീകരണ കൃപ വ്യത്യസ്ത അളവുകളിലാണ് നമുക്കു ലഭിക്കുന്നത്. വിശുദ്ധരിൽ ഏറ്റവും മഹത്തായവർ ഈ കൃപയാൽ പൂർണ്ണമായും നിറയുകയും തങ്ങളുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും അതിനാൽ നയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. മാരകപാപത്തിൽനിന്ന് ഒരു ചുവടുമാത്രം അകലെയുള്ള വ്യക്തിയും വിശുദ്ധീകരണ കൃപയിലാണ്; എന്നാൽ വളരെ കുറഞ്ഞ അളവിൽ മാത്രമാണെന്നു മാത്രം.
കൂദാശാകൃപ: കൂദാശകളിലൂടെ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന കൃപയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദമാണിത്. മാമ്മോദീസയിലാണ് ഇത് ആദ്യം ലഭിക്കുന്നത്; തുടർന്ന് മറ്റെല്ലാ കൂദാശകളിലുമുള്ള നമ്മുടെ പങ്കാളിത്തത്തിലൂടെ ഇത് ലഭിക്കുന്നു. വിശുദ്ധീകരണ കൃപയിൽ സ്ഥിരമായി ജീവിക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയാണ് കൂദാശാകൃപകളുടെ ലക്ഷ്യം. വാസ്തവത്തിൽ, അവ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വിശുദ്ധീകരണ കൃപ ഉളവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൂദാശകളിലൂടെ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന വിശുദ്ധീകരണ കൃപയാണ് കൂദാശാകൃപ എന്നതു മാത്രമാണ് ഇവിടെയുള്ള വ്യത്യാസം.
പ്രത്യേക കൃപകൾ: വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള വരദാനങ്ങളായാണ് ഈ കൃപകൾ നൽകപ്പെടുന്നത്. സഭയെ പടുത്തുയർത്താനും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായുള്ള ഒരു ദൗത്യം നിറവേറ്റാനും ദൈവം ഒരു വ്യക്തിക്കു നൽകുന്ന പ്രത്യേക ദാനമാണ് വരദാനം. പ്രവചിക്കാനോ ഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കാനോ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കാനോ ഉള്ള കഴിവുകൾ എന്ന നിലയിൽ ഈ വരദാനങ്ങൾ നിഗൂഢസ്വഭാവമുള്ളവയായിരിക്കാം. സഭയിൽ നല്ല ഭരണനിർവാഹകരാകാനോ, അർപ്പണബോധമുള്ള അമ്മയോ അപ്പനോ ആയിരിക്കുക എന്നതുപോലെ സ്വന്തം ദൈവവിളിക്കു യോജിച്ച മറ്റു പ്രത്യേക ചുമതലകൾ നിർവഹിക്കാനോ ഒരാളെ പ്രാപ്തനാക്കുന്ന പ്രത്യേക ദാനങ്ങളുമാകാം അവ. ഒരു വരദാനം എപ്പോഴും നൽകപ്പെടുന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്.
യോഗ്യത
മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ നാം വായിക്കുന്നു:
ഭൂമിയിൽ നിങ്ങൾക്കായി നിക്ഷേപങ്ങൾ സംഭരിക്കരുത്; അവിടെ പുഴുവും ജീർണതയും അവ നശിപ്പിക്കുകയും കള്ളന്മാർ തുരന്നുകയറി മോഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പകരം, സ്വർഗത്തിൽ നിക്ഷേപങ്ങൾ സംഭരിക്കുവിൻ; അവിടെ പുഴുവോ ജീർണതയോ അവ നശിപ്പിക്കുന്നില്ല; കള്ളന്മാർ തുരന്നുകയറി മോഷ്ടിക്കുന്നുമില്ല. (മത്താ 6:19–20)
നാം എങ്ങനെയാണ് “സ്വർഗത്തിൽ നിക്ഷേപങ്ങൾ സംഭരിക്കുന്നത്?” സത്യം പറഞ്ഞാൽ, നമുക്കു സ്വന്തമായി ഇതു ചെയ്യാനാവില്ല; സ്വർഗത്തിലെ നിക്ഷേപത്തിന്മേലോ സമ്പത്തിന്മേലോ നമുക്ക് യാതൊരു അവകാശവുമില്ല. പുണ്യയോഗ്യത മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, നാം ആദ്യം അംഗീകരിക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനസത്യമാണിത്.
ഒരാൾക്ക് ആദ്യം സമൂഹത്തിൽനിന്ന് അർഹതപ്പെട്ടതായി ലഭിക്കേണ്ടത് എന്ന നിലയിൽ പുണ്യയോഗ്യതയെ കാണാം. നാം തിന്മ ചെയ്താൽ, മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നുള്ള ശാസനയും ശിക്ഷയും അർഹിക്കുന്നു. നാം നന്മ ചെയ്താൽ, അവരുടെ പ്രശംസയും നന്ദിയും അർഹിക്കുന്നു.
ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവിടുത്തെ നന്ദിക്കും പ്രശംസയ്ക്കും അർഹരാകാൻ നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, നല്ലതെല്ലാം ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ദാനമാണ്. എല്ലാം ദാനമാണ്! അതുകൊണ്ട്, “പുണ്യയോഗ്യത” എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ നാം ശ്രദ്ധിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ രക്ഷയോ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ഏതെങ്കിലും പ്രതിഫലമോ അനുഗ്രഹമോ നമുക്കു സ്വന്തമായി നേടിയെടുക്കാമെന്നു നാം കരുതിയേക്കാം. നമുക്ക് അതിനു കഴിയില്ല.
എന്നാൽ, ദൈവം അത്രയധികം നല്ലവനായതിനാൽ, തന്റെ ദൈവിക പദ്ധതിയോടും കൃപയോടും നാം സഹകരിക്കുന്നതിന് നമുക്ക് പ്രതിഫലം നൽകാൻ അവിടുന്ന് തിരുമനസ്സാകുന്നു. അതിനാൽ, ദൈവഹിതമനുസരിച്ച്, നാം വിശ്വസ്തതയോടും മനസ്സോടെയും അവിടുത്തെ സേവിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ദൈവം അതു കാണുകയും തന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രതിഫലമായി നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. തന്റെ സ്നേഹവും കരുണയും നിമിത്തം നിത്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ—സ്വർഗത്തിലെ നിക്ഷേപങ്ങൾ—നമുക്കു നൽകാൻ അവിടുന്ന് സ്വതന്ത്രമായി തീരുമാനിക്കുന്നു.
മരണസമയംവരെ കാത്തിരിക്കാതെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ വിശുദ്ധരാകേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഇതു പ്രത്യേകമായി നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. തീർച്ചയായും, മരണശയ്യയിലെ മാനസാന്തരത്തെ ദൈവം മാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനെക്കാൾ ഏറെ മെച്ചമായത് വിശുദ്ധിക്കും മാനസാന്തരത്തിനുമായി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രതിബദ്ധതയോടെ കഴിയുന്നതാണ്. അങ്ങനെ ജീവിക്കുമ്പോൾ, സ്വതന്ത്രമായും തികച്ചും സൗജന്യമായും പ്രവർത്തിച്ച് നമുക്കു നിത്യനിക്ഷേപങ്ങൾ നൽകാൻ നമ്മുടെ വിശുദ്ധജീവിതം ദൈവത്തെ നിരന്തരം ക്ഷണിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ദൈവം ഔദാര്യസമൃദ്ധനാണ്; തന്റെ ഉദാരമായ ദാനങ്ങൾ നിത്യതയോളം നിലനിൽക്കത്തക്കവിധം നമുക്കു നൽകാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു!
വിശുദ്ധി
എന്തെന്നാൽ, താൻ മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞവരെ തന്റെ പുത്രന്റെ സാദൃശ്യത്തിന് അനുരൂപരാകാൻ അവിടുന്ന് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു; അങ്ങനെ അവൻ അനേകം സഹോദരന്മാരിൽ ആദ്യജാതനാകേണ്ടതിനുതന്നെ. മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചവരെ അവിടുന്ന് വിളിക്കുകയും ചെയ്തു; വിളിച്ചവരെ നീതീകരിക്കുകയും ചെയ്തു; നീതീകരിച്ചവരെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. (റോമാ 8:29–30)
വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ ഈ വചനഭാഗം വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ വിളി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ധാർമ്മികജീവിതത്തിന്റെ സമഗ്രലക്ഷ്യം ക്രൈസ്തവവിശുദ്ധി കൈവരിക്കുക എന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സാദൃശ്യത്തിന് അനുരൂപരാകാനും അങ്ങനെ നീതീകരിക്കപ്പെടുകയും മഹത്വപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യാനുമാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
മഹത്തായ വിശുദ്ധി വിശുദ്ധർക്കോ വൈദികർക്കും സന്ന്യസ്തർക്കും മാത്രമോ ഉള്ളതാണെന്ന് ചിലപ്പോൾ നാം ചിന്തിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരും വിശുദ്ധിയിലേക്കു വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. അമ്മമാരും അപ്പന്മാരും വിശുദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളാകണം. കുട്ടികൾ വിശുദ്ധരാകണം. വിവാഹിതരും അവിവാഹിതരും സന്ന്യസ്തരും വൈദികരും വിശുദ്ധി കൈവരിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധി യഥാർഥ സന്തോഷത്തിന്റെ പര്യായമാണ്. ഇതു നാം എളുപ്പം മറന്നുപോകുന്നു. വിരസവും ദുഷ്കരവുമായ ഒരു ജീവിതം നയിക്കുകയാണ് വിശുദ്ധി എന്നതുകൊണ്ട് അർഥമാക്കുന്നതെന്ന് ചിലപ്പോൾ നാം ചിന്തിച്ചേക്കാം. ലൗകികവും മതേതരവുമായ വീക്ഷണത്തിൽനിന്നാണ് സന്തോഷത്തെ അളക്കുന്നതെങ്കിൽ അതു ശരിയാണ്. ലൗകികസന്തോഷം താൽക്കാലികവും കടന്നുപോകുന്നതും വളരെ ഉപരിപ്ലവവുമാണ്. എന്നാൽ, നാം ആരാണെന്നും എന്തിനുവേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്നുമുള്ള സത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സന്തോഷത്തെ മനസ്സിലാക്കിയാൽ, സന്തോഷം വിശുദ്ധിയാണെന്നു നാം തിരിച്ചറിയും. വിശുദ്ധി എന്നാൽ ദൈവകൃപയാൽ നിറഞ്ഞ ജീവിതമാണ്; ആ കൃപ നമ്മെ കൂടുതൽ ആഴമായ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുകയും ഓരോ ദിവസവും ആന്തരിക മാനസാന്തരത്തിൽ വളരാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം ആരാണെന്നും എന്തിനുവേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്നും കണ്ടെത്താനും അതനുസരിച്ചുള്ളവരായിത്തീരാനുമുള്ള താക്കോലാണ് കൃപയുടെയും വിശുദ്ധിയുടെയും ഈ ആന്തരികലോകം.
സൈദ്ധാന്തികതയിൽനിന്ന് പ്രായോഗികതയിലേക്ക്
ഈ അധ്യായത്തിലും മുൻ അധ്യായത്തിലും വിവരിച്ച ധാർമ്മിക തത്ത്വങ്ങൾ ആദ്യം സൈദ്ധാന്തികമായ തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. ധാർമ്മികതയ്ക്ക് പൊതുവായ മാർഗദർശനം നൽകുന്ന അടിത്തറയായി അവയെ മനസ്സിലാക്കണം. എന്നാൽ, അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പിന്നീട് അവയെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രായോഗികതലത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ്. നമുക്കറിയാവുന്ന തത്ത്വങ്ങളെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയണം. ഇതില്ലെങ്കിൽ, ധാർമ്മിക തത്ത്വങ്ങൾ സൈദ്ധാന്തികമായി ചർച്ചചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന വെറും സിദ്ധാന്തങ്ങളായി അവശേഷിക്കും.
ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലും ഓരോ ദിവസവും നാം എടുക്കേണ്ടിവരുന്ന തീരുമാനങ്ങളിലും ഈ തത്ത്വങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് അവ പ്രായോഗികമാകുന്നത്. ദൈവം നമുക്കു നൽകിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തവും പ്രായോഗികവുമായ ധാർമ്മിക വെളിപാടായ പത്തു കൽപ്പനകളെ പരിശോധിക്കുന്നതാണ് ഇതിനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം.
ദൈവനിയമത്തിന്റെ വ്യക്തമായ വെളിപാടാണ് പത്തു കൽപനകൾ; നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്നതിനുള്ള ചട്ടക്കൂട് അവ നമുക്കു നൽകുന്നു. ഓരോ കൽപനയും വിശാലമായ ഒരു മേഖലയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു: എന്തു ചെയ്യരുതെന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ അതിരു മാത്രമല്ല, വിശുദ്ധജീവിതം എന്താണെന്നതിന്റെ ഉന്നതമായ പരിധിയും അവ നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു.
ഓരോ കൽപനയും നാം പരിശോധിക്കുകയും അങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ ധാർമ്മികനിയമത്തെ മുഴുവനായി ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇതിനകം ചർച്ചചെയ്ത ധാർമ്മികതത്ത്വങ്ങൾ എങ്ങനെ മൂർത്തവും പ്രായോഗികവുമാകുന്നുവെന്നു കാണാൻ ശ്രമിക്കുക. കൽപനകളെക്കുറിച്ചു തുടർന്നു നൽകുന്ന വിചിന്തനങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ധാർമ്മികജീവിതത്തിന് ഒരു ഉറവിടമായി ഉപയോഗിക്കാനും ശ്രമിക്കുക.
അടുത്ത അധ്യായം: അധ്യായം 3 – ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക
ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
ഇ-പുസ്തകമായും & പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പായും ലഭ്യമാണ്
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
