ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
വിശുദ്ധ കുർബാന ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. മാമ്മോദീസയിലൂടെ രാജകീയ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുകയും സ്ഥൈര്യലേപനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനോട് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അനുരൂപരാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തവർ, വിശുദ്ധ കുർബാനയിലൂടെ സമൂഹം മുഴുവനോടുമൊപ്പം കർത്താവിന്റെ സ്വന്തം ബലിയിൽ പങ്കുചേരുന്നു. (മതബോധനഗ്രന്ഥം #1322)
യഥാർഥത്തിൽ വിലമതിക്കാനാവാത്ത അനേകം കാര്യങ്ങൾ ഈ ലോകത്തിലുണ്ട്. പർവതങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യത്തിനോ പ്രകൃതിയിലെ മറ്റു വിസ്മയങ്ങൾക്കോ വിലയിടാൻ നിങ്ങൾക്കാവില്ല. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹത്തിനോ ഒരു കുഞ്ഞെന്ന ദാനത്തിനോ ഒരിക്കലും വിലയിടാനാവില്ല. വിശ്വസ്തനായ ഒരു സുഹൃത്തിനോ വീരോചിതമായ ഒരു ഉപവിപ്രവൃത്തിക്കോ വിലയിടാനാവില്ല. അതുപോലെ, പരിശുദ്ധ കുർബാനയെന്ന ദാനത്തിനും വിലയിടാൻ നിങ്ങൾക്കാവില്ല!
വിശുദ്ധ കുർബാന വിസ്മയകരമായ ഒരു രഹസ്യമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, അത് എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളുടെയും രഹസ്യമാണ്. വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഭക്തിയോടെ ഞാൻ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുന്നു എന്ന സ്തുതിഗീതത്തിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ രഹസ്യവും മഹിമയും ഇങ്ങനെ ആവിഷ്കരിച്ചു:
അദൃശ്യനായ ദൈവമേ, സാഷ്ടാംഗം വീണ് ഞാൻ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുന്നു,
എളിയ ഈ നിഴലുകൾക്കു കീഴിൽ അങ്ങയുടെ മഹിമ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നവനേ;
ഇതാ, അങ്ങേക്കു സമർപ്പിതമായ എന്റെ ഹൃദയം മുഴുവനും അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ കുമ്പിടുന്നു,
മേഘത്തിനുള്ളിൽ വിരാജിക്കുന്ന അങ്ങയെ ദർശിക്കുമ്പോൾ വിസ്മയത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.
രുചിക്കും സ്പർശനത്തിനും കാഴ്ചയ്ക്കും അങ്ങയെ തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ല;
ശ്രവണത്തിലൂടെ വരുന്ന വിശ്വാസം തിരശ്ശീല തുളച്ചുകടക്കുന്നു.
ദൈവപുത്രൻ അരുളിച്ചെയ്തതെല്ലാം ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു;
സത്യം അരുളിച്ചെയ്തതിനെ ഞാൻ സത്യമായി സ്വീകരിക്കുന്നു.
വിശുദ്ധ തിരുവോസ്തിയുടെ മറയ്ക്കു പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യമഹത്ത്വത്തിനു മുമ്പിൽ നാം സാഷ്ടാംഗം വീഴണമെന്ന് ആ സ്തുതിഗീതത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു ചരണങ്ങൾ പറയുന്നു. നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നു; അവിടെ സന്നിഹിതമായ യാഥാർഥ്യം ഗ്രഹിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയുന്നില്ല. ദൈവനിവേശിതമായ വിശ്വാസദാനത്തിലൂടെ മാത്രമേ യഥാർഥ സാന്നിധ്യം ദർശിക്കാനും അതിൽ വിശ്വസിക്കാനും നമുക്കു കഴിയൂ. ദൈവകൃപയാൽ മാത്രമേ പരിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ഉന്നതമായ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്കു തുടങ്ങാനാകൂ.
സത്ത നമ്മുടെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു
ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, വിശുദ്ധ കുർബാന ദൈവമാണ്. നമ്മുടെ ലോകത്തിൽ പൂർണമായി സന്നിഹിതനായ പുത്രനായ ദൈവമാണ് വിശുദ്ധ കുർബാന. പൂർണമായി സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്ന നിത്യദൈവപുത്രനായ യേശുവാണത്. വിശുദ്ധ കുർബാന അവിടുത്തെ ശരീരവും രക്തവും ആത്മാവും ദൈവത്വവുമാണ്.
അടയാളങ്ങളും പ്രതീകങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചാണ് ഈ രൂപത്തിൽ ദൈവം നമുക്കു സന്നിഹിതനാക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ വിശുദ്ധ കുർബാന അടയാളങ്ങൾക്കും പ്രതീകങ്ങൾക്കും എത്രയോ അതീതമാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നതിൽ നാം വീഴ്ച വരുത്തരുത്. അപ്പം അവിടുത്തെ ശരീരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെന്നും വീഞ്ഞ് അവിടുത്തെ രക്തത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെന്നും പറയാം. അതു സത്യമാണ്; എന്നാൽ അതു തീർത്തും അപൂർണമായ പ്രസ്താവനയുമാണ്. അവിടുത്തെ ശരീരത്തിന്റെ പ്രതീകമായ അപ്പം യഥാർഥത്തിൽ അവിടുത്തെ ശരീരമായിത്തീരുന്നുവെന്നും അവിടുത്തെ രക്തത്തിന്റെ പ്രതീകമായ വീഞ്ഞ് യഥാർഥത്തിൽ അവിടുത്തെ രക്തമായിത്തീരുന്നുവെന്നും കൂടി നാം പറയണം. ഇതിനെയാണ് നാം സത്താമാറ്റം എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഏറെ അർഥം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വലിയൊരു പദമാണത്.
“സത്താമാറ്റം” എന്നതിന്റെ അർഥം സത്ത രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു എന്നാണ്. അതിനു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ അപ്പത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും ബാഹ്യഗുണങ്ങൾ അതേപടി നിലനിൽക്കുന്നു എന്നും അതിനർഥമുണ്ട്. നമ്മുടെ കാഴ്ചയ്ക്കോ രുചിക്കോ സ്പർശനത്തിനോ ഗന്ധത്തിനോ അവയിൽ മാറ്റമൊന്നും അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. അവയുടെ കാഴ്ചയും സ്പർശവും രുചിയും പഴയതുപോലെതന്നെയാണ്. എന്നാൽ സത്തയിൽ അവ പഴയതല്ല.
ഒരു കഷണം അപ്പത്തിനും ഒരു ഗ്ലാസ് വീഞ്ഞിനും രണ്ടു പ്രധാന ഘടകങ്ങളുള്ളതായി സങ്കല്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ബാഹ്യഗുണങ്ങളും സത്തയും അവയ്ക്കുണ്ട്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ ഗ്രഹിക്കാവുന്നവയെല്ലാം ബാഹ്യഗുണങ്ങളാണ്. എന്നാൽ സത്ത ഒരു വിധത്തിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ഗ്രഹിക്കാനാവില്ല.
ഒരു ഉപമയിലൂടെ പറഞ്ഞാൽ, കണ്ണുകളടച്ച് റോസാപ്പൂവിന്റെ മണമുള്ള ഒരു സുഗന്ധദ്രവ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം നുകരുന്നതുപോലെയാണിത്. നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ഒരു റോസാപ്പൂവുണ്ടെന്ന് നിങ്ങളുടെ മൂക്ക് നിങ്ങളോടു പറയുന്നു; എന്നാൽ യഥാർഥത്തിൽ അത് കൃത്രിമമായി നിർമിച്ച ഒരു സുഗന്ധമാണ്. നിങ്ങളുടെ മുമ്പിലുള്ളതിന്റെ സത്തയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ ഘ്രാണേന്ദ്രിയം വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നു. അതൊരു യഥാർഥ റോസാപ്പൂവല്ല, വെറും രാസവസ്തുക്കളാണ്. വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ഇതിനു നേർവിപരീതമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എല്ലാം അപ്പവും വീഞ്ഞും മാത്രമേ തിരിച്ചറിയുന്നുള്ളൂ എന്നതിനാൽ വിശുദ്ധ കുർബാന അതിലും കൂടുതൽ “വഞ്ചിക്കുന്നതാണ്.” നമുക്ക് അപ്പം മുറിച്ച് അതു പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം, അതിന്റെ രുചി അറിയാം, അങ്ങനെ പലതും ചെയ്യാം. ഇത് അപ്പമാണെന്ന് നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നമ്മോടു പറയുന്നു. എന്നാൽ സത്തയിൽ അത് പുത്രനായ യേശു എന്ന ദൈവിക വ്യക്തിയിൽ ദൈവമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇതു ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് ഒരുതരം “ആറാം ഇന്ദ്രിയം” ആവശ്യമാണ്. വിശ്വാസമെന്ന ആത്മീയ ഇന്ദ്രിയം നമുക്കു വേണം. ഇത് ഇനി അപ്പമല്ലെന്ന് നാം അറിയാൻ, അതും നിശ്ചയത്തോടെ, നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ദാനമാണ് വിശ്വാസം. മറിച്ച്, അത് ദൈവമാണ്. അത് പുത്രനായ ദൈവത്തിന്റെ ശരീരവും രക്തവും ആത്മാവും ദൈവത്വവുമാണ്.
എത്ര പഠിച്ചാലും യുക്തിചിന്ത നടത്തിയാലും വാദിച്ചാലും ഈ സത്യം നമുക്കു ബോധ്യപ്പെടുകയില്ല. എന്നാൽ വിശ്വാസം അതു ബോധ്യപ്പെടുത്തും. വാസ്തവത്തിൽ, നമ്മുടെ സത്ത മുഴുവനാലും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര ആഴത്തിൽ വിശ്വാസം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും. നമ്മുടെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളോ യുക്തിചിന്താശക്തിയോ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഒരിക്കലും എത്തിച്ചേരാനാവാത്ത ബോധ്യവും വിശ്വാസത്തിന്റെ തലവുമാണിത്.
ഇതു വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമാണെങ്കിൽ, വിശുദ്ധ കുർബാനയിലുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്താൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമാണത്. അവിടെ അവിടുത്തെ ദിവ്യസാന്നിധ്യം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അമൂല്യമായ ഈ ദാനത്തിൽ നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും ആരാധിക്കാനും നിങ്ങളുടെ ജീവിതം അവിടുത്തേക്കു സമർപ്പിക്കാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
വിശുദ്ധ കുർബാനയെ പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാനും പരിശുദ്ധ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ സമ്പൂർണമായ അർഥം മനസ്സിലാക്കാനും നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ അമൂല്യദാനത്തെ മൂന്നു വീക്ഷണകോണുകളിൽനിന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഇവ മൂന്നും ചേർന്നാണ് ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ അർഥവും യാഥാർഥ്യവും പൂർണമാകുന്നത്. ബലി, കൂദാശ, ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം എന്നിവയാണ് ഈ മൂന്നു വീക്ഷണകോണുകൾ. നമുക്ക് ബലിയിൽനിന്ന് തുടങ്ങാം.
ഏകവും നിത്യവുമായ ബലി
ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിലെ ബലി മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടുവേണം നാം ആരംഭിക്കാൻ. ദൈവപുത്രനായ യേശു നമ്മുടെ പതിതമായ മനുഷ്യപ്രകൃതി സ്വീകരിക്കുകയും നമുക്കുവേണ്ടി എന്നേക്കുമായി ഒരിക്കൽ മരിക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ പീഡാസഹനത്തിലൂടെയും മരണത്തിലൂടെയും കടന്ന് വിജയശ്രീലാളിതനായി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ് അവിടുന്ന് മരണത്തെത്തന്നെ നശിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അവിടുത്തെ മരണം യഥാർഥ മരണമായിരുന്നു; അത് നമ്മുടെ എല്ലാ പാപങ്ങൾക്കുമുള്ള പരിപൂർണ ബലിയും പ്രായശ്ചിത്തവുമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് വിശുദ്ധ കുർബാനയെ മറ്റു പല പേരുകൾക്കുമൊപ്പം “പരിശുദ്ധ ബലി” എന്നും വിളിക്കുന്നത്. അത് യഥാർഥത്തിൽ അങ്ങനെ ആയതുകൊണ്ടാണ് ആ പേര് നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ: യേശുവിന്റെ കുരിശുമരണം നടന്നത് ഏകദേശം 2,000 വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പാണ്. നാം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതോ, നാമും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ? നാം വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോഴെല്ലാം കാൽവരിയിൽ സന്നിഹിതരാകുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. നാം അവിടെ സന്നിഹിതരാകുക മാത്രമല്ല, അതിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോഴെല്ലാം കാലം നിശ്ചലമാകുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയുടെ കാലാതീതമായ ഈ നിമിഷത്തിലേക്ക് നാം പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്. ചരിത്രപരമായ അർഥത്തിലല്ല നാം അവിടെയുള്ളത്; മറിച്ച്, സത്താപരമായും യഥാർഥമായും ആത്മീയമായും നാം അവിടെയുണ്ട്. നമ്മുടെ ആത്മാവ് കുരിശിലെ ബലിയിൽ സന്നിഹിതമാണ്; ആ ബലിയുടെ ഫലങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാൻ നമുക്കു കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇത് മനസ്സിലാക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും അനുഭവിക്കാനും വിശ്വാസം ആവശ്യമാണെന്ന് വീണ്ടും ഓർക്കുക. എന്നാൽ വിശ്വാസം എന്നത് വിശ്വസിക്കുക മാത്രമല്ലെന്നും ഓർക്കണം. വിശ്വാസം അറിയലാണ്. ഇവിടെ, സംഭവിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ പങ്കുചേരാനും നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ഒരു “അറിവാണ്” അത്. വിശുദ്ധ കുർബാനയാകുന്ന പരിശുദ്ധ ബലിയിലൂടെ നമുക്കു സന്നിഹിതമാക്കപ്പെടുന്ന, ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിലെ ഏകബലിയിൽ പങ്കുചേരാൻ വിശ്വാസം നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ ഇത് അല്പം ഗഹനമായി തോന്നിയേക്കാം. ദിവ്യകാരുണ്യം ഗഹനംതന്നെയാണ്! വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ ബലി മറ്റൊന്നിനോടും താരതമ്യപ്പെടുത്താനാവാത്ത അതിഗഹനമായ യാഥാർഥ്യമാണ്. ശാന്തമായി ഇരുന്ന് പ്രാർഥനാപൂർവം അതിനെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. അത് മനസ്സിലാക്കാനും അതിന്റെ അർഥം ഗ്രഹിക്കാനും ദൈവം നിങ്ങളെ സഹായിക്കും. നിങ്ങൾ അതു മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, മുമ്പൊരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തവിധം വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ മഹത്വം തിരിച്ചറിയാനും തുടങ്ങും.
സന്നിഹിതമാക്കപ്പെടുന്ന ദിവ്യകൂദാശ
കുരിശിലെ ബലിയുടെ പ്രാരംഭകർമമായിരുന്നു അന്ത്യത്താഴം. ആ ആദ്യത്തെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ യേശു അപ്പമെടുത്ത് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളെല്ലാവരും ഇതു വാങ്ങി ഭക്ഷിക്കുവിൻ. ഇത് എന്റെ ശരീരമാണ്.” തുടർന്ന് അവിടുന്ന് വീഞ്ഞു നിറച്ച വിലയേറിയ പാനപാത്രമെടുത്ത് പറഞ്ഞു: “ഇത് എന്റെ രക്തമാണ്.”
ഈ അന്ത്യത്താഴം, അതായത് ആദ്യത്തെ വിശുദ്ധ കുർബാന, ആ പെസഹാവ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരംമുതൽ വെള്ളിയാഴ്ച കുരിശിൽവരെയും തുടർന്ന് ഞായറാഴ്ചത്തെ ഉത്ഥാനത്തിൽ അതിന്റെ പരിസമാപ്തിയിലെത്തുംവരെയും നീണ്ടുനിന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. യേശുവിന്റെ ജീവിതവും മരണവും ഉത്ഥാനവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ സമഗ്രസംഭവം ഒന്നായി ഒത്തുചേരുന്നതാണ് വിശുദ്ധ കുർബാന.
അപ്പത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും സാദൃശ്യങ്ങളിൽ അവിടുന്ന് യഥാർഥമായി സന്നിഹിതനാകുന്ന ദാനമാണ് വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ഫലം. ഇത് അവിടുത്തെ തിരുശരീരരക്തങ്ങളുടെ കൂദാശയാണ്. സ്വർഗത്തിലുള്ള അതേ ദൈവം, അതേ നിത്യപുത്രൻ, അപ്പത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും രൂപങ്ങളിൽ നമുക്കു സന്നിഹിതനാക്കപ്പെടുന്നു എന്നാണ് ഇവിടെ “കൂദാശ” എന്നതുകൊണ്ട് നാം അർഥമാക്കുന്നത്. അതിനാൽ, പരിശുദ്ധ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിനുമുമ്പിൽ നാം മുട്ടുവണങ്ങുകയും മുട്ടുകുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെതന്നെ മുമ്പിലാണ് നാം മുട്ടുകുത്തുന്നത്. ഇത് വിസ്മയകരമായ ഒരു യാഥാർഥ്യമാണ്; ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് സക്രാരി കാണുമ്പോഴെല്ലാം നമ്മിൽ ഭയഭക്തിനിറഞ്ഞ വിസ്മയം ഉണർത്തേണ്ട യാഥാർഥ്യം. അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാനായി ദിവ്യകാരുണ്യം എഴുന്നള്ളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ആരാധനാകപ്പേളയിലേക്ക് നമ്മെ ആകർഷിക്കേണ്ട വിസ്മയകരമായ യാഥാർഥ്യമാണിത്. ഈ അമൂല്യദാനത്തിൽ ദൈവം യഥാർഥമായും നമ്മോടുകൂടെയുണ്ട്.
രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം
മുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, വിശുദ്ധ കുർബാനയർപ്പണത്തിലൂടെ കുരിശിലെ ബലി സന്നിഹിതമാക്കപ്പെടുന്നു. അപ്പത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും രൂപങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവിന്റെ കൂദാശാപരമായ യഥാർഥ സാന്നിധ്യമാണ് ഈ ബലിയുടെ ഫലം. എന്നാൽ അനിവാര്യമായ ഈ രണ്ടു വശങ്ങളിൽ എല്ലാം അവസാനിക്കുന്നില്ല. വിസ്മയകരമായ ഈ ദാനത്തെ ഒരു പടികൂടി മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനസ്വീകരണത്തിലൂടെ നമ്മോടു ഒന്നാകാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എല്ലാ ഞായറാഴ്ചകളിലും കടമുള്ള തിരുനാളുകളിലും നാം വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കണമെന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ കൽപനയാണ്; എന്നാൽ യോഗ്യതയോടെ വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്.
ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം വിശുദ്ധ കുർബാനസ്വീകരണമാണ്. ക്രിസ്തു കുരിശിൽ സ്വയം ബലിയർപ്പിക്കുകയും തന്റെ തിരുശരീരരക്തങ്ങളിൽ സ്വയം സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, വിശുദ്ധ കുർബാനസ്വീകരണത്തിലൂടെ നമ്മുടെ ആത്മാവിൽത്തന്നെ അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയണമെന്നതാണ്. ഇതിനുവേണ്ടിയാണ് ഇതെല്ലാം. ഇതാണ് ഉന്നതശിഖരം! വാസ്തവത്തിൽ, പരിശുദ്ധ ദിവ്യകാരുണ്യത്തെ നമ്മുടെ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ ഉറവിടമായും അതിന്റെ ഉച്ചകോടിയായും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. എത്ര വലിയ കൃപ!
“സംസർഗം” എന്നതിന് “ഒരാളോടുള്ള ഐക്യം” എന്നാണ് അർത്ഥം. “ഐക്യം” എന്നാൽ രണ്ടുപേർ ഒന്നായിത്തീരുന്ന ഒരു രൂപാന്തരീകരണം നടക്കുന്നു എന്നാണ്. തീർച്ചയായും, വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ സംഭവിക്കുന്നത് അതുതന്നെയാണ്. നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ നമ്മോടു തന്നെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്താൻ ഈശോയെ അനുവദിക്കുന്നതിന് അതു നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. ഈ ഐക്യത്തിൽ നാം അവിടുത്തെ മരണത്തിൽ മാത്രമല്ല, മരിച്ചവരിൽനിന്നുള്ള അവിടുത്തെ ഉത്ഥാനത്തിലും പങ്കുചേരുന്നു. ഈ “പാപത്തിനു മരിക്കലും പുതുജീവനിലേക്കുള്ള ഉത്ഥാനവും” ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരുന്നു. ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ സാരം ഇതാണ്. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈ സത്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നതു നാം കാണുന്നു:
ഈശോ അവരോടു പറഞ്ഞു: “ആമേൻ, ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, നിങ്ങൾ മനുഷ്യപുത്രന്റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുകയും അവന്റെ രക്തം പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്കു നിങ്ങളിൽ ജീവനില്ല. എന്റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുകയും എന്റെ രക്തം പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവന് നിത്യജീവനുണ്ട്; അവസാനദിവസം ഞാൻ അവനെ ഉയിർപ്പിക്കും. എന്തെന്നാൽ, എന്റെ മാംസം യഥാർഥ ഭക്ഷണവും എന്റെ രക്തം യഥാർഥ പാനീയവുമാണ്. എന്റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുകയും എന്റെ രക്തം പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവൻ എന്നിലും ഞാൻ അവനിലും വസിക്കുന്നു. (യോഹ 6:53–56)
വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായി സ്ഥാപിതമാകുന്ന ഐക്യം അവസാനവരി പ്രത്യേകമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഈശോ നമ്മിലും നാം അവിടുത്തെ ഉള്ളിലും വസിക്കുക എന്നതാണ് വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ പരമമായ ഫലം.
വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ വിശദീകരണം
വിശുദ്ധ കുർബാന നിശ്ചിതമായ ഒരു ആരാധനാക്രമം പിന്തുടരുന്നു. ആ ക്രമംതന്നെ അർത്ഥസമ്പുഷ്ടമാണ്. കുർബാനയുടെ ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന അനേകം അർത്ഥങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോകാം. വിശുദ്ധ കുർബാന മുഴുവനിലൂടെയും നമുക്കു കടന്നുപോകാം; അതിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് ചുരുക്കമായി ചിന്തിക്കാം. നാം എന്താണു ചെയ്യുന്നത്, എന്തിനാണതു ചെയ്യുന്നത്, അതിനെല്ലാം എന്താണ് അർത്ഥം എന്നിവ മനസ്സിലാക്കുന്നത് കൂടുതൽ ആഴമായ വിശ്വാസത്തോടും ഭക്തിയോടുംകൂടെ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കും.
പ്രാരംഭ ശുശ്രൂഷകൾ: വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ഈ ആരംഭഭാഗത്തെ നാലു ഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം: 1) പ്രദക്ഷിണം (പ്രവേശനപ്രതിഗീതത്തോടുകൂടെ); 2) പശ്ചാത്താപകർമം; 3) അത്യുന്നതങ്ങളിൽ ദൈവത്തിനു സ്തുതി; 4) പ്രാരംഭപ്രാർത്ഥന. ഒന്നായി ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം ഐക്യത്തിലാകുകയും ദൈവവചനം ശരിയായി ശ്രവിക്കാനും യോഗ്യതയോടെ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കാനും തങ്ങളെത്തന്നെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയാണ് ഈ ശുശ്രൂഷയുടെ മുഴുവൻ ആത്യന്തികലക്ഷ്യം. ഈ പ്രാരംഭ ശുശ്രൂഷയുടെ ഓരോ ഭാഗവും പരിശോധിച്ച് അതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അർത്ഥം നമുക്കു വ്യക്തമാക്കാം.
പ്രവേശനപ്രതിഗീതം (ഗാനം): വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആഘോഷത്തിനു തുടക്കം കുറിക്കുക, സന്നിഹിതരായ എല്ലാവരുടെയും ഇടയിൽ ഐക്യം വളർത്തുക, അതതു ആരാധനാക്രമകാലത്തിന്റെയോ ആഘോഷത്തിന്റെയോ വിസ്മയകരമായ രഹസ്യത്തിലേക്ക് അവരുടെ ചിന്തകളെ നയിക്കുക, മുഖ്യകാർമികനായ വൈദികന്റെയും കുർബാനയിൽ സഹായിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷികളുടെയും ആരാധനാക്രമപ്രദക്ഷിണത്തെ അനുഗമിക്കുക എന്നിവയാണ് ഈ ഗീതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ. ആലാപനം എന്ന മനോഹരമായ പ്രവൃത്തിയിലൂടെയാണ് ഇതു സാധിക്കുന്നത്. അനേകം സ്വരങ്ങൾ ഒന്നുചേർന്ന് വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏകമായ ഒരു മധുരപ്രഘോഷണമായിത്തീരുന്നു. അന്നത്തെ ദിവസത്തെ പ്രതിഗീതം ആലപിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉചിതം. എന്നാൽ, അനുയോജ്യമായ മറ്റൊരു ഗാനം ആലപിക്കാനും അനുവാദമുണ്ട്. ഗാനവും അതിലെ വരികളും സ്ഥാപിക്കുന്ന ഐക്യമാണ് ഇവിടെ പ്രധാനം.
പ്രദക്ഷിണം: ഗാനം ആലപിക്കുമ്പോൾ പ്രദക്ഷിണം നടക്കുന്നു. കുരിശാണ് അതിനെ നയിക്കുന്നത്. ഈ ലോകത്തിലൂടെ സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ യാത്ര കുരിശിലൂടെ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ എന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണിത്. അൾത്താരശുശ്രൂഷകരും തിരുപ്പട്ടം സ്വീകരിച്ച ശുശ്രൂഷകരും പ്രദക്ഷിണത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു. സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള ഈ യാത്രയിൽ എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും അവർ ഒരുമിച്ചു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
അഭിവാദ്യം: 1) കുരിശടയാളത്തോടെയാണ് അഭിവാദ്യം ആരംഭിക്കുന്നത്. ഇത് ശക്തമായ ഒരു ആംഗ്യമാണ്. പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായ ദൈവത്തിന്റെ നാമം നാം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥന എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം ആരംഭിക്കേണ്ടത്. 2) തുടർന്ന് വൈദികൻ പറയുന്നു: “കർത്താവ് നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ.” വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ എത്തുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയോടും കൂടെയായിരിക്കാനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വസ്തതയുടെയും ഉറപ്പാണ് ഈ പ്രാരംഭ അഭിവാദ്യം. ക്രൈസ്തവർ എന്ന നിലയിൽ അവിടുന്ന് അവർക്കു നൽകുന്ന ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ തന്റെ സാന്നിധ്യമുണ്ടാകുമെന്ന വാഗ്ദാനവും ഇതു നൽകുന്നു. 3) തുടർന്ന് സമൂഹം മറുപടി പറയുന്നു: “അങ്ങയുടെ ആത്മാവോടുംകൂടെ.” “അച്ചനും അഭിവാദ്യങ്ങളും അനുഗ്രഹങ്ങളും!” എന്നു പറയുന്നതുപോലുള്ള വെറുമൊരു സൗഹൃദപ്രകടനമല്ല ഇത്. മറിച്ച്, വൈദികന്റെ “ആത്മാവിനെ” പരാമർശിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുപ്പട്ടസ്വീകരണത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, തിരുപ്പട്ടത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ വൈദികൻ അവിടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്നുവെന്ന് വിശ്വാസികൾ അംഗീകരിക്കുകയാണ് ഇതിലൂടെ ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങനെ, ആരാധനാക്രമം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ യഥാർഥത്തിൽ അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെയാണ് അംഗീകരിക്കുന്നത്. ആ നിമിഷത്തിൽ വൈദികന്റെ ദൗത്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ കൂദാശാപരമായ ശുശ്രൂഷകനും ഉപകരണവുമായിരിക്കുക എന്നതാണെന്നും ഇതു നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കണം. അതിനാൽ, തമാശകൾ പറയാനോ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ ഉയർത്തിക്കാട്ടാനോ ഉള്ള സമയമല്ല അത്. മറിച്ച്, വൈദികൻ ഒരർഥത്തിൽ സ്വയം “മറഞ്ഞുനിൽക്കാനും” ക്രിസ്തുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തോട് അനുരൂപനാകാനും പരിശ്രമിക്കണം.
പശ്ചാത്താപകർമം: പശ്ചാത്താപകർമം പൂർണമായും ഒരുക്കത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ഒരു വിരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾ അതിനായി ഒരുങ്ങും. അല്ലെങ്കിൽ, ജോലിസ്ഥലത്ത് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പദ്ധതി ഏറ്റെടുക്കാനുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾ അതിനായി തയ്യാറെടുക്കും. വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. നമ്മുടെ പാപങ്ങളുടെ ക്ഷമയിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ കരുണ തേടുന്നതാണ് നമുക്ക് ഒരുങ്ങാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം. തീർച്ചയായും, ദൈവത്തിന്റെ കരുണയും ക്ഷമയും തേടുക എന്നത് എല്ലാ ദിവസവും, ദിവസം മുഴുവനും നാം ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണ്. എന്നാൽ, കുർബാനയ്ക്കു തൊട്ടുമുമ്പ് നാം കുമ്പസാരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽപ്പോലും, കുർബാനയ്ക്കുള്ള തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഈ ഒരുക്കം പ്രാരംഭ ശുശ്രൂഷകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നത് ഉചിതമാണ്.
ഈ പശ്ചാത്താപകർമ്മത്തിനുള്ള ഒരു മാർഗമാണ് കുറ്റസമ്മതപ്രാർത്ഥന (സർവശക്തനായ ദൈവത്തോട് ഞാൻ ഏറ്റുപറയുന്നു…) ചൊല്ലുന്നത്. ഈ പ്രാർത്ഥനയിൽ, “എന്റെ പിഴയാൽ, എന്റെ പിഴയാൽ, എന്റെ വലിയ പിഴയാൽ” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നാം നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ മൂന്നുവട്ടം ഏറ്റുപറയുന്നു. ഇതു പറയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ അടയാളമായി നാം മാറത്തടിക്കണം.
ഈ സമയത്ത് ഗ്രീക്കിലുള്ള കിരിയെ പ്രാർത്ഥനയും നാം ചൊല്ലുന്നു. പുരാതന ക്രൈസ്തവർ സംസാരിച്ചിരുന്ന ഭാഷയായതിനാൽ, ഗ്രീക്ക് ഭാഷ നമ്മെ അവരുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ലത്തീൻ റീത്തിലെ ആരാധനക്രമത്തിൽ നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏക ഗ്രീക്ക് പ്രാർത്ഥന ഇതാണ്. നാം ഇങ്ങനെ ചൊല്ലുന്നു: കിരിയെ എലൈസോൻ, ക്രിസ്തെ എലൈസോൻ, കിരിയെ എലൈസോൻ (കർത്താവേ, കരുണയായിരിക്കണമേ; ക്രിസ്തുവേ, കരുണയായിരിക്കണമേ; കർത്താവേ, കരുണയായിരിക്കണമേ). ഇവിടെയും നാം മൂന്നുവട്ടം കരുണയ്ക്കായി അപേക്ഷിക്കുന്നു. മൂന്ന് എന്നത് പൂർണ്ണതയുടെയും നിറവിന്റെയും സംഖ്യയാണ്. അതിനാൽ, “കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ കരുണയുടെ പൂർണ്ണതയും നിറവും ഞങ്ങളുടെമേൽ ചൊരിയണമേ” എന്നു പറയുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗമാണിത്.
മഹത്വഗീതം: മഹത്വഗീതം കിരിയെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുള്ള പ്രത്യുത്തരമാണ്. പാചകം ഭക്ഷണത്തിനായി ഒരുക്കുന്നതുപോലെയും ആഗമനകാലം ക്രിസ്മസിനായി ഒരുക്കുന്നതുപോലെയും, കരുണയ്ക്കായി യാചിക്കുന്നത് അതു സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു. അതിനാൽ, കരുണയ്ക്കായി അപേക്ഷിച്ച ഉടനെ നാം മഹത്വഗീതം ആലപിച്ച് ആനന്ദിക്കുന്നു. നാം അപേക്ഷിച്ച കരുണ നമുക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗമാണിത്.
പ്രാരംഭപ്രാർത്ഥന: തുടർന്ന് പുരോഹിതൻ, “നമുക്കു പ്രാർത്ഥിക്കാം” എന്നു പറയുകയോ ആലപിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. അല്പനേരം നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നശേഷം അദ്ദേഹം “സമാഹാരപ്രാർത്ഥന” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലുന്നു. ഈ പ്രാർത്ഥന വിശ്വാസികളുടെ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളെയും ഒന്നായി സമാഹരിച്ച് പിതാവിന് സമർപ്പിക്കുന്നു. ഈ പ്രാർത്ഥനയോടെ പ്രാരംഭകർമ്മങ്ങൾ സമാപിക്കുന്നു.
വചനശുശ്രൂഷ: വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ താഴെപ്പറയുന്ന ഭാഗങ്ങൾ വചനശുശ്രൂഷയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു: 1) ഒന്നാം വായന; 2) സങ്കീർത്തനം; 3) രണ്ടാം വായന (ഞായറാഴ്ചകളിലും അത്യാഘോഷ തിരുനാളുകളിലും മാത്രം); 4) സുവിശേഷം; 5) വചനപ്രഘോഷണം; 6) വിശ്വാസപ്രമാണം (ഞായറാഴ്ചകളിലും അത്യാഘോഷ തിരുനാളുകളിലും മാത്രം); 7) വിശ്വാസികളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ.
ദൈവം ഈ ലോകത്തിൽ പലവിധത്തിൽ യഥാർത്ഥമായി സന്നിഹിതനാണ്. ദൈവം നമുക്കു സന്നിഹിതനാകുന്ന മാർഗങ്ങളിലൊന്നാണ് വിശുദ്ധലിഖിതം. വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങൾ പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുതന്നെയാണ് പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുന്നതും സന്നിഹിതനാകുന്നതും. അതിനാൽ, ദൈവവചനം ശ്രവിക്കുന്നതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വെളിപ്പെടലാണ് വചനശുശ്രൂഷയിൽ സംഭവിക്കുന്നത്.
വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങളുടെ പ്രഘോഷണത്തിലുള്ള ക്രിസ്തുസാന്നിധ്യത്തെ നാം എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്നു വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സൂക്ഷ്മമായ ഒരു വശം വചനശുശ്രൂഷയിലുണ്ട്. വായനകൾ പ്രഘോഷിച്ചശേഷം വായനക്കാരൻ, “കർത്താവിന്റെ വചനം” എന്നു പറയുന്നു എന്നതാണ് ആ സൂക്ഷ്മമായ കാര്യം. സുവിശേഷം പ്രഘോഷിച്ചശേഷം പുരോഹിതനോ ഡീക്കനോ, “കർത്താവിന്റെ സുവിശേഷം” എന്നു പറയുന്നു. “ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകൾ” മാത്രമല്ല, “ദൈവവചനം” തന്നെയാണ് അപ്പോൾ സന്നിഹിതമായത് എന്ന് ഈ സമാപനവാക്കുകൾ അംഗീകരിക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, വിശുദ്ധലിഖിതത്തിന്റെ പ്രഘോഷണം നിത്യവചനമായ യേശുവിന്റെ വെളിപ്പെടലാണ്. വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങൾ സജീവമാണ്. ദൈവവചനം ജീവിക്കുന്നതാണ്. അവിടുത്തെ വചനം പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ദൈവം യഥാർത്ഥമായി സന്നിഹിതനാണ്. പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന വചനം അവിടുന്നുതന്നെയാണ്. ഉച്ചരിക്കപ്പെടുകയോ എഴുതപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ വചനം ഒരു വ്യക്തിയാണ്.
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഭരണഘടനപോലുള്ള ഒരു രേഖ പരസ്യമായി വായിക്കുന്നതുമായി ഇതിനെ താരതമ്യം ചെയ്യുക. ഈ രേഖയുടെ പരസ്യവായന രാഷ്ട്രസ്ഥാപക പിതാക്കളെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ സന്നിഹിതരാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, അവരുടെ വാക്കുകളും ആശയങ്ങളും മാത്രമാണ് അതു സന്നിഹിതമാക്കുന്നത്. എന്നാൽ വിശുദ്ധലിഖിതം ഇതിൽനിന്ന് ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ്. അതു ജീവിക്കുന്ന വചനമായതിനാൽ, യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്നുവെന്നും വിശുദ്ധലിഖിതം ശ്രവിക്കുന്നത് ക്രിസ്തു എന്ന വ്യക്തിയെ നേരിട്ടു ശ്രവിക്കുന്നതാണെന്നും നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു. അവിടുന്ന് അവിടെയുണ്ട്. വചനശുശ്രൂഷയിൽ നാം കേൾക്കുന്നത് കേവലം ദൈവത്തെക്കുറിച്ചോ അവിടുത്തെ ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അല്ല; മറിച്ച്, നാം ദൈവത്തെ ശ്രവിക്കുകയും ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടുകയും ദൈവത്താൽ തന്നെ രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് ഇതു വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. ദൈവവചനത്തിന്റെ പരസ്യവായനയ്ക്ക് ആഴമായ വ്യക്തിപരമായ സ്വഭാവമുണ്ടെന്നും ഇതു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ, അടുത്ത തവണ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ, വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങൾ പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന വേളയിൽ യേശുതന്നെ അവിടെ നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.
വചനശുശ്രൂഷയുടെ വിവിധ വശങ്ങൾ നമുക്ക് കൂടുതൽ വിശദമായി പരിശോധിക്കാം:
ഞായറാഴ്ചകളിലെ വായനകൾ: ഞായറാഴ്ചകളിലെ വായനകൾ മൂന്നുവർഷത്തെ ഒരു ക്രമചക്രം അനുസരിച്ചാണ് ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിനർത്ഥം, മൂന്നുവർഷക്കാലയളവിൽ നാം ബൈബിൾ മുഴുവനും ശ്രവിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഈ മൂന്നുവർഷത്തിനിടയിൽ ബൈബിളിലെ ഓരോ വാക്യവും നാം വായിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വായിക്കുന്നുണ്ട്.
ഒന്നാം വായനയും സുവിശേഷവും മിക്കപ്പോഴും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സുവിശേഷത്തിൽ നിറവേറുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് മുൻരൂപമാകുകയോ അവയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരു പഴയനിയമവാക്യം പലപ്പോഴും നാം ഒന്നാം വായനയിൽ കേൾക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, നാല്പതു വർഷം മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുനടന്ന ഇസ്രായേൽക്കാരുടെ ചരിത്രത്തിൽനിന്ന്, മരുഭൂമിയിൽ ലഭിച്ച മന്നായെക്കുറിച്ച് ഒന്നാം വായനയിൽ നാം വായിച്ചേക്കാം. തുടർന്ന് സുവിശേഷത്തിൽ, പുതിയ മന്നായായ വിശുദ്ധ കുർബാനയെക്കുറിച്ചു നാം കേട്ടേക്കാം. മിക്കപ്പോഴും ഇത്തരമൊരു ബന്ധമുണ്ടാകും. അതിനാൽ, പഴയനിയമവും പുതിയനിയമവും തമ്മിലുള്ള ഐക്യം മനസ്സിലാക്കാൻ, ആ ബന്ധം തിരിച്ചറിയുന്നവിധം ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതു നല്ലതാണ്.
സങ്കീർത്തനം ഒരു സ്തുതിഗീതമാണ്. പലപ്പോഴും അത് പ്രത്യുത്തരരീതിയിലാണ് വായിക്കുന്നത് (ഒരു ഗാനത്തിലെ ഓരോ ചരണത്തിനുശേഷവും പല്ലവി ആവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ).
രണ്ടാം വായന പുതിയ നിയമത്തിൽനിന്നുള്ളതാണ്; അത് പലപ്പോഴും ഒരു പ്രബോധനമായിരിക്കും. പുതിയ നിയമത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ലേഖനത്തിൽനിന്നോ അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ നടപടികളിൽനിന്നോ വെളിപാടുപുസ്തകത്തിൽനിന്നോ ആണ് ഇത് എടുക്കുന്നത്. ഈ വായനയ്ക്ക് സ്വതന്ത്രമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. പ്രത്യേക തിരുനാളുകളിലൊഴികെ, സുവിശേഷവുമായോ പഴയ നിയമവായനയുമായോ മനഃപൂർവം ബന്ധപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടല്ല ഇത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.
വചനശുശ്രൂഷയുടെ പരമകാഷ്ഠയാണ് സുവിശേഷം; അതിനു നൽകുന്ന ആദരവുകൊണ്ട് അത് വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. നാം എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുകയും അല്ലേലൂയാ ആലപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; സുവിശേഷഗ്രന്ഥവുമായുള്ള പ്രദക്ഷിണവും നടത്തുന്നു. ധൂപവും മെഴുകുതിരികളും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യാം. വൈദികനോ ഡീക്കനോ മാത്രമാണ് സുവിശേഷം വായിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും പങ്കുവയ്ക്കുക മാത്രമല്ല സുവിശേഷം ചെയ്യുന്നത്; ദൈവവചനമായ ക്രിസ്തുവെന്ന വ്യക്തിയെത്തന്നെ അത് പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പ്രഘോഷണം വെളിപാടിന്റെ പൂർണത നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
വചനപ്രസംഗം: വചനപ്രസംഗം വെറുമൊരു പ്രസംഗമോ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വിശദീകരണമോ അല്ല. യഥാർഥത്തിൽ, വചനപ്രസംഗം ആരാധനാക്രമത്തിന്റെതന്നെ ഭാഗമാണ്. അതിനാൽ അത് ഒരു പ്രാർഥനയാണ്. പ്രാർഥന എന്ന നിലയിൽ, ദൈവവും അവിടുത്തെ ജനവും തമ്മിലുള്ള ഹൃദയസംഭാഷണമാണത്. എല്ലാ വചനപ്രസംഗങ്ങളും അങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടാറില്ല എന്നതു ശരിയാണ്. എന്നാൽ തുറന്ന മനസ്സോടെയിരുന്നാൽ, ദൈവം നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നതായി നാം കണ്ടെത്തും. വൈദികനോ ഡീക്കനോ തന്റെ വ്യക്തിപരമായ വിശുദ്ധിയിലൂടെ യഥാർഥത്തിൽ ക്രിസ്തുവിൽ ആഴ്ന്നുജീവിക്കുമ്പോൾ ഇത് കൂടുതൽ ശക്തമായി സംഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ വചനപ്രസംഗകൻ പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധിയുള്ള ആളല്ലെങ്കിലും ഇതു സംഭവിക്കാം. ഉപകരണം ആരായാലും ദൈവം സംസാരിക്കുന്നു; നാം അവിടുത്തെ ശ്രവിക്കേണ്ടതുമാണ്.
ശ്രോതാവ് വിശ്വാസത്തോടെ ശ്രവിക്കുന്നു എന്ന മുൻധാരണയും വചനപ്രസംഗത്തിനുണ്ട്. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അത് അവശ്യം പ്രാരംഭ സുവിശേഷവത്കരണമോ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കലോ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല. ഇതിനകം വിശ്വസിക്കുന്നവരായ വിശ്വാസികളുടെ ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് യേശുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്നാണ് അത് സംസാരിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ അനുഭവംപോലും സുവിശേഷവത്കരണം ഏറ്റവുമധികം ആവശ്യമുള്ളവരെ സുവിശേഷവത്കരിക്കാൻ സഹായിക്കും.
വിശ്വാസപ്രമാണം: നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പരസ്യമായ ഏറ്റുപറച്ചിലാണ് വിശ്വാസപ്രമാണം. നാം വിശ്വസിക്കുന്ന സകലതിന്റെയും സാരാംശം ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ അതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഈ പരമ്പരയിലെ ഒന്നാം പുസ്തകമായ എന്റെ കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസം! എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ വിശ്വാസപ്രമാണം സംഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, ആ പുസ്തകം വായിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് അവസരം ലഭിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അതു വായിക്കുന്നത് ഞായറാഴ്ചത്തെ ആരാധനാക്രമത്തിൽ ഓരോ ആഴ്ചയും നിങ്ങൾ നടത്തുന്ന വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിനെ ഏറെ സമ്പന്നമാക്കും.
വെളിപാടിനോടുള്ള പ്രതികരണമെന്ന നിലയിലുള്ള “വിശ്വസിക്കൽ” വിശ്വാസമെന്ന ദാനം ഉളവാക്കുന്നു എന്ന് ഓർക്കുക. വിശ്വാസപ്രമാണം ഏറ്റുപറയുമ്പോൾ സംഭവിക്കേണ്ടത് ഇതാണ്. മറ്റു കാരണങ്ങളാൽ നാം വിശ്വസിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത കാര്യങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുന്നതു മാത്രമായി വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ മാറരുത്. അത് നമ്മുടെ ആത്മാവിലുള്ള വിശ്വാസമെന്ന ദാനത്തിന്റെ ഫലമായിരിക്കണം. ദൈവം നമ്മോടു സംസാരിക്കുകയും തന്നെത്തന്നെ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുകയും, നാം ആ വെളിപാടിനു സമ്മതം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഫലമായിരിക്കണം അത്.
2011-ലെ ആഗമനകാലം മുതൽ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന ലോകം വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ഒരു പുതിയ പരിഭാഷ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ പുതിയ പരിഭാഷയിൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ പുതിയ പരിഭാഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എടുത്തുപറയേണ്ട ഒരു പ്രധാന മാറ്റം “ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു” എന്നതിൽനിന്ന് “ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു” എന്നതിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ്. മൂല ലത്തീൻ പാഠത്തോട് കൂടുതൽ വിശ്വസ്തത പുലർത്താനാണ് ഈ മാറ്റം വരുത്തിയത്. എന്നാൽ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിനുള്ള തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ സ്വഭാവത്തെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വിശ്വാസം വ്യക്തിപരമായിരിക്കണം. അത് “എന്റെ” വിശ്വാസമായിരിക്കണം. നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ അങ്ങനെതന്നെയാക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുക.
മധ്യസ്ഥപ്രാർഥനകൾ: വചനശുശ്രൂഷ മധ്യസ്ഥപ്രാർഥനകളോടെ സമാപിക്കുന്നു. സഭ മുഴുവനുംവേണ്ടി സഭ മുഴുവനും ചേർന്നു നടത്തുന്ന “പൊതുവായ” മധ്യസ്ഥപ്രാർഥനകളായിരിക്കണം ഇവ. ഈ പൊതുമധ്യസ്ഥപ്രാർഥനകളിൽ നാം പ്രത്യേകമായി പ്രാർഥിക്കുന്നത് ഇവർക്കുവേണ്ടിയാണ്: സഭ, സിവിൽ അധികാരികൾ, ലോകം മുഴുവന്റെയും രക്ഷ, ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ക്ലേശങ്ങളാൽ ഭാരപ്പെടുന്നവർ (ദുരിതം, രോഗം, വേദന, തിന്മ), പ്രാദേശിക ആവശ്യങ്ങൾ, മരണമടഞ്ഞവർ.
അങ്ങനെ വചനശുശ്രൂഷ സമാപിച്ച് ദിവ്യകാരുണ്യശുശ്രൂഷയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു. ദിവ്യകാരുണ്യശുശ്രൂഷയിൽ കൂടുതൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരാൻ നമ്മെ ഒരുക്കുക എന്നതാണ് വചനശുശ്രൂഷയുടെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം. ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശുബലിയുടെ ആഘോഷത്തിലേക്കും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ ശരീരരക്തങ്ങളുടെ വെളിപ്പെടലിലേക്കും വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരണത്തിൽ അവിടുത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ഐക്യത്തിലേക്കും പ്രവേശിക്കാനുള്ള ആഴമേറിയ വിശ്വാസവും ശക്തമായ ആഗ്രഹവും അത് നമ്മിൽ ജ്വലിപ്പിക്കണം.
ദിവ്യകാരുണ്യശുശ്രൂഷ: വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ പരമോന്നത ഘട്ടമാണ് ദിവ്യകാരുണ്യശുശ്രൂഷ. നമ്മുടെ മുഴുവൻ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും ഉച്ചകോടിയുമാണത്. ദിവ്യകാരുണ്യബലിയുടെ ആഘോഷത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും അവിടുത്തെ ദിവ്യസാന്നിധ്യത്തെ ആരാധിക്കുകയും വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനെക്കാൾ പരിപൂർണമായ മറ്റൊരു മാർഗം ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനില്ല.
ദിവ്യകാരുണ്യശുശ്രൂഷയിൽ താഴെപ്പറയുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു: 1) കാഴ്ചവസ്തുക്കളുടെ ഒരുക്കം; 2) ദിവ്യകാരുണ്യപ്രാർഥന; 3) ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണക്രമം. ഈ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളിലും ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള വിവിധ പ്രാർഥനകളും ആംഗ്യങ്ങളുമുണ്ട്. നമുക്ക് ഓരോന്നും നോക്കാം.
കാഴ്ചവസ്തുക്കളുടെ ഒരുക്കം: വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ഈ ഭാഗത്തിൽ ബലിപീഠം ഒരുക്കുന്നതും അപ്പവും വീഞ്ഞും കാഴ്ചയായി സമർപ്പിക്കുന്നതും വൈദികനും ഡീക്കനും ചേർന്ന് ആ കാഴ്ചവസ്തുക്കൾ ബലിപീഠത്തിൽ ഒരുക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രവൃത്തിയെ “കാഴ്ചസമർപ്പണം” എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഈ പേര് ഈ പ്രവൃത്തിയുടെ ബലിപരമായ സ്വഭാവം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
കാസ, കുർബാനക്രമഗ്രന്ഥം, വിരികൾ തുടങ്ങിയവകൊണ്ട് ബലിപീഠം ഒരുക്കിയശേഷം അടിസ്ഥാന സമർപ്പണവസ്തുക്കൾ അർപ്പിക്കുന്നു: അപ്പവും വീഞ്ഞും. ചില സംസ്കാരങ്ങളിൽ ഇവയും സമർപ്പിക്കാറുണ്ട്: മെഴുക് (തിരികൾക്കായി), പൂക്കൾ, പഴങ്ങൾ, കമ്പിളിനൂൽ (തിരുവസ്ത്രങ്ങൾക്കായി), തേൻ, എണ്ണ, പണം. മിക്കപ്പോഴും അപ്പവും വീഞ്ഞും മാത്രമാണ് മുന്നിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നത്. എന്നാൽ ഈ സമർപ്പണവസ്തുക്കളിൽ ഏതും കൊണ്ടുവരാവുന്നതാണ്. കൂടാതെ, ചില സംസ്കാരങ്ങളിൽ പുരോഹിതന്റെ ഉപജീവനത്തിനായി പഴങ്ങൾ, തേൻ, എണ്ണ തുടങ്ങിയവയും മുന്നിലേക്കു കൊണ്ടുവരാറുണ്ട്. ഈ സമർപ്പണവസ്തുക്കൾ സ്വന്തം കൈകളുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ചവയായിരിക്കണം; അധ്വാനമെന്ന ത്യാഗത്തിലൂടെ വ്യക്തി സ്വയം നൽകുന്നതിനെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ വസ്തുക്കൾ ആദ്യം ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ ചൊല്ലുന്ന പ്രാർഥനയിൽ പുരോഹിതൻ ഇക്കാര്യം അംഗീകരിക്കുന്നു. അവ “ഭൂമിയുടെ ഫലവും മനുഷ്യകരങ്ങളുടെ അധ്വാനഫലവും (ദൈവവും അവിടുത്തെ ജനവും ചേർന്നു നൽകുന്ന ദാനം)” ആണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
പുരാതന ലോകത്തിൽ അപ്പം അടിസ്ഥാന ആഹാരത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു (വെറുമൊരു അനുബന്ധ വിഭവത്തിന്റേതല്ല); വീഞ്ഞാകട്ടെ സമൃദ്ധിയുടെ ദാനത്തെയും പ്രതീകപ്പെടുത്തി. ദൈവത്തിന് നമ്മുടെ ദാനങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. മറിച്ച്, നാം നൽകേണ്ടതുള്ളതുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് തന്റെ സമർപ്പണത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. കൂടാതെ, ഈ സമർപ്പണത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവിതവും വ്യക്തിപരമായ ത്യാഗങ്ങളും ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നതായി നാം കാണണം. വീഞ്ഞിന്റെ സമർപ്പണം ഒരുക്കുമ്പോൾ പുരോഹിതൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “ഈ വെള്ളത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും രഹസ്യത്താൽ, നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ സ്വയം താഴ്ത്തിയ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ ഞങ്ങൾക്കിടയാകട്ടെ.” ഇതു പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം കാസയിൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം ചേർക്കുന്നു. മനുഷ്യത്വം ദൈവത്വത്തിൽ ലയിക്കുന്നതിനെയാണ് ഇതു പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്നത്. ആ ഒരുതുള്ളി നാമാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ തിരുരക്തവും അവിടുത്തെ ദൈവത്വവും നമ്മെ പൂർണമായി ഉൾക്കൊള്ളണം.
തുടർന്ന് പുരോഹിതൻ കൈകൾ കഴുകുന്നു. “മഹാപരിശുദ്ധസ്ഥലത്ത്” പ്രവേശിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അദ്ദേഹം സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണിത്. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം സമൂഹത്തോട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “സഹോദരങ്ങളേ, പ്രാർഥിക്കുവിൻ, എന്റെ ബലിയും നിങ്ങളുടെ ബലിയും…” ഇത് പ്രധാനമാണ്; കാരണം രണ്ടു ബലികൾ ഒന്നായി ഐക്യപ്പെട്ട് നടക്കുന്നതിനെ ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി, പുരോഹിതൻ അർപ്പിക്കുന്ന ബലിയുണ്ട്; അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏക ബലിയാണ്. രണ്ടാമതായി, ജനം അർപ്പിക്കുന്ന ബലിയുണ്ട്; അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയോടു ചേർക്കപ്പെടുന്ന അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ ത്യാഗമാണ്. ബലികളുടെ ഈ ഐക്യംമൂലം നാം കൊണ്ടുവരുന്ന ത്യാഗങ്ങൾ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവിൽനിന്നു വരുന്നതുപോലെ പിതാവ് സ്വീകരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാകുന്നു.
ദിവ്യബലിപ്രാർഥന: ദിവ്യബലിപ്രാർഥനയെ പത്തു വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം. ഈ പ്രാർഥനയുടെ അർഥവും ഫലവും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ അവ ഓരോന്നും നമുക്ക് ചുരുക്കമായി പരിശോധിക്കാം.
ഈ കൃതജ്ഞതാപ്രഘോഷണം “കർത്താവ് നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. വിശ്വാസപ്രസ്താവനകൾ പരസ്പരം ഏറ്റുചൊല്ലിക്കൊണ്ട് അത് തുടരുന്നു; തുടർന്ന് പുരോഹിതൻ കൃതജ്ഞതാപ്രാർഥനയിലേക്കു കടക്കുന്നു. മാലാഖമാരുടെയും വിശുദ്ധരുടെയും സ്തുതിഗീതത്തിൽ നാം അവരോടു ചേരുന്നുവെന്ന് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ പ്രാർഥന സമാപിക്കുന്നത്.
മാലാഖമാരോടും വിശുദ്ധരോടുമൊപ്പം നാം ചൊല്ലുന്ന സ്തുതിഗീതമാണ് സാങ്‌തൂസ്. സാങ്‌തൂസ് എന്ന വാക്കിന്റെ അർഥം “പരിശുദ്ധൻ” എന്നാണ്. ദൈവം ത്രിവിധപരിശുദ്ധൻ—അതായത് എല്ലാവരിലും പരിശുദ്ധൻ—ആണെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കാൻ ഇത് മൂന്നു പ്രാവശ്യം ആവർത്തിക്കുന്നു. “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ…” എന്നു നാം ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നു. വെളിപാട് 4:8-ൽ കാണുന്നതുപോലെ, നാം സ്വർഗീയ ആരാധനാക്രമത്തോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നുവെന്നും ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
എപ്പിക്ലേസിസ്: മൂന്നാം ദിവ്യബലിപ്രാർഥനയിൽ എപ്പിക്ലേസിസിനായി ഈ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു: “അതിനാൽ, ഈ ദാനങ്ങളുടെമേൽ മഞ്ഞുതുള്ളിപോലെ അങ്ങയുടെ ആത്മാവിനെ അയച്ച് ഇവയെ വിശുദ്ധീകരിക്കണമേ എന്നു ഞങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുന്നു.” സാധാരണ അപ്പവും വീഞ്ഞും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരരക്തങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതിനു തുടക്കമിടാൻ ഈ ദാനങ്ങളുടെമേൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ വിളിച്ചിറക്കുന്നതാണ് ഈ പ്രാർഥന.
പ്രതിഷ്ഠാവചനങ്ങൾ: അന്ത്യത്താഴവേളയിൽ വിശുദ്ധ കുർബാന സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ യേശു പറഞ്ഞ അതേ വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് പുരോഹിതൻ ദിവ്യബലിപ്രാർഥനയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കും കേന്ദ്രത്തിലേക്കും കടക്കുന്നു. “ഇത് എന്റെ ശരീരമാകുന്നു…ഇത് എന്റെ രക്തമാകുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഈ വാക്കുകളുടെ പ്രഘോഷണത്തോടെ അപ്പവും വീഞ്ഞും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും രക്തവും ആത്മാവും ദൈവത്വവുമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു.
വിശ്വാസത്തിന്റെ രഹസ്യം: “വിശ്വാസത്തിന്റെ രഹസ്യം” എന്നു പുരോഹിതൻ പറയുന്നു. പ്രതിഷ്ഠയുടെ ഫലമായി ബലിപീഠത്തിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ കൂദാശാപരമായ സാന്നിധ്യം ഇതിലൂടെ അംഗീകരിക്കുന്നു. ഇതൊരു വിശ്വാസപ്രസ്താവനയാണ്. നമ്മുടെ മുമ്പിലുള്ള വിസ്മയകരമായ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അഗാധമായ ആശ്ചര്യവും ഭയഭക്തിയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസോദ്ഘോഷത്തോടെ ജനം പ്രത്യുത്തരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്: “ലോകരക്ഷകനേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ; അങ്ങയുടെ കുരിശും ഉത്ഥാനവും വഴി അങ്ങ് ഞങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കിയല്ലോ.”
അനുസ്മരണം: നാം എന്തിലാണ് പങ്കുചേരുന്നതെന്ന് ദൈവത്തോടു പറയേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഈ പ്രാർഥനയിൽ പുരോഹിതൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു—അവിടുത്തെ പുത്രനെ അവിടുത്തേക്കു സമർപ്പിക്കുന്നതിലാണ് നാം പങ്കുചേരുന്നത്! ഉദാഹരണത്തിന്: “അതിനാൽ, കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ പുത്രന്റെ രക്ഷാകരമായ പീഡാനുഭവത്തിന്റെയും വിസ്മയകരമായ ഉത്ഥാനത്തിന്റെയും സ്വർഗാരോഹണത്തിന്റെയും അനുസ്മരണം ഞങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നു…” ഉത്ഥാനത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനായി അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും അനുസ്മരണമാണ് നാം ഇപ്പോൾ ആഘോഷിക്കുന്നതെന്ന് ഈ പ്രാർഥനയിൽ നാം ഓർക്കുന്നു. ഈ അമൂല്യദാനത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി നാം അവിടുത്തേക്കു നന്ദി പറയുകയും ചെയ്യുന്നു.
സമർപ്പണം: പിതാവിന് അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏക ബലിയോടു നമ്മെയെല്ലാം ഐക്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പുരോഹിതൻ ഇപ്പോൾ തന്നെയും സഭയെയും സമർപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയോട് ഐക്യപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ, അവിടുന്ന് പിതാവിനു സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നതോടൊപ്പം നാം ക്രിസ്തുവിൽ നമ്മെത്തന്നെ പിതാവിനു സമർപ്പിക്കുന്നു.
മധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥനകൾ: തുടർന്ന് പുരോഹിതൻ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ സന്നിഹിതരായിരിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിയും കൃപാവസ്ഥയിൽ കഴിയുന്ന എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടിയും (സഭ മുഴുവനും) മരണമടഞ്ഞവരും ഈ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽനിന്നുള്ള കൃപ സ്വീകരിക്കുന്നവരുമായ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടിയും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
സ്തുതികീർത്തനം: “അവനിലൂടെ, അവനോടുകൂടെ, അവനിൽ…” ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരരക്തങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുരോഹിതൻ ചൊല്ലുന്ന ഈ പ്രാർത്ഥന, സകലതും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിനായി അവനിലും അവനോടുകൂടെയും അവനിലൂടെയും നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ വാക്കുകളെ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നു (എഫേസോസ് 1 കാണുക). തുടർന്ന് ദൈവജനം മഹത്തായ ആമ്മേൻ ചൊല്ലി ഈ സ്തുതികീർത്തനത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു!
ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണക്രമം: ഈ അമൂല്യദാനം സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ തൊട്ടുമുമ്പായി ഒരുക്കുന്ന എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളും കർമ്മങ്ങളും ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണക്രമത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. അവ ഇവയാണ്: 1) സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ; 2) സമാധാനത്തിന്റെ അടയാളം; 3) അപ്പം മുറിക്കൽ; 4) “ഇതാ” എന്ന പ്രഖ്യാപനം; 5) ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം; 6) ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണ പ്രതിഗീതം; 7) സമാപനപ്രാർത്ഥന; 8) ആശീർവാദം. ഈ കർമ്മങ്ങൾ ഓരോന്നും നമുക്ക് കൂടുതൽ വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.
സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ: ഈ പ്രാർത്ഥന പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ കൂടുതൽ വിശദമായി ചർച്ചചെയ്യും. എങ്കിലും ഇവിടെ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഏതാനും വാക്കുകൾ പറയേണ്ടതുണ്ട്. യേശുവുമായുള്ള നമ്മുടെ “കൂട്ടായ്മ” നിമിത്തം നാം പിതാവിന്റെ മക്കളുമാണ് എന്ന വസ്തുത “സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്ന പ്രാർത്ഥന ഉറപ്പിക്കുന്നു. നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹോദരീസഹോദരന്മാരാണ്; അതിനാൽ അവിടുത്തെ പിതാവിന്റെ മക്കളുമാണ്. യേശുവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലൂടെ പിതാവുമായുള്ള കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ആത്മബന്ധത്തിലേക്ക് നാം നിരന്തരം പ്രവേശിക്കുന്നുവെന്നും ഈ പ്രാർത്ഥന വെളിപ്പെടുത്തുകയും ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്നു.
സമാധാനത്തിന്റെ അടയാളം: ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുക മാത്രമല്ല, പരസ്പരമുള്ള ഐക്യവും ആത്മബന്ധവും കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, നമുക്ക് പരസ്പരമുള്ള കൂട്ടായ്മ പ്രതീകാത്മകമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മാർഗമാണ് സമാധാനത്തിന്റെ അടയാളം.
അപ്പം മുറിക്കൽ: അപ്പം മുറിക്കുമ്പോൾ പുരോഹിതൻ തിരുവോസ്തി രണ്ടായി മുറിക്കുകയും തുടർന്ന് അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം തിരുരക്തം നിറഞ്ഞ കാസയിൽ ഇടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ട രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്: 1) ഇത് മാർപാപ്പയുമായുള്ള ബന്ധം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പരിശുദ്ധ പിതാവിന്റെ കീഴിൽ ഒന്നായിരിക്കുന്ന എല്ലാ വിശ്വാസികളും തമ്മിലുള്ള ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ, മാർപാപ്പ അർപ്പിച്ച വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽനിന്നുള്ള തിരുവോസ്തിയുടെ ഒരു ഭാഗം മറ്റു ദേവാലയങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന് ഓരോ ദേവാലയത്തിലെയും കാസകളിൽ ഇടുന്ന ഒരു പുരാതന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. 2) ദിവ്യകാരുണ്യപ്രാർത്ഥനയിൽ ശരീരത്തിന്റെയും രക്തത്തിന്റെയും പ്രതിഷ്ഠാകർമ്മങ്ങൾ വെവ്വേറെയാണ് നടക്കുന്നത്. അവ വെവ്വേറെ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വസ്തുത ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു (അവിടുത്തെ രക്തം ചിന്തപ്പെട്ടതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും രക്തവും വേർപെട്ടത്). എന്നാൽ ഈ കർമ്മത്തിൽ അവ രണ്ടും കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെടുന്നു. ശരീരവും രക്തവും ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതിനാൽ ഈ സംയോജനം ഉത്ഥാനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
“ഇതാ” എന്ന പ്രഖ്യാപനം: തുടർന്ന് പുരോഹിതൻ തിരുവോസ്തി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “ഇതാ ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്, ഇതാ ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നവൻ. കുഞ്ഞാടിന്റെ വിരുന്നിലേക്കു വിളിക്കപ്പെട്ടവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ.” മാമ്മോദീസ സ്വീകരിക്കാനായി യേശു തന്റെ അടുത്തേക്കു നടന്നുവന്നപ്പോൾ വിശുദ്ധ സ്നാപകയോഹന്നാൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു (യോഹന്നാൻ 1:29 കാണുക). യേശുവിനെ “ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്” എന്നു വിളിക്കുന്നതിലൂടെ ഈ വാക്കുകൾ വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ബലിസ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ബലിയായിത്തീർന്ന കുഞ്ഞാടായിരുന്നു അവിടുന്ന്.
കുഞ്ഞാടിനെ ദർശിക്കുന്നതിനുള്ള മറുപടിയായി നാം പറയുന്നു: “കർത്താവേ, അങ്ങ് എന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഞാൻ യോഗ്യനല്ല; എന്നാൽ ഒരു വാക്ക് അരുളിച്ചെയ്താൽ മതി, എന്റെ ആത്മാവ് സുഖം പ്രാപിക്കും.” ഇത് എളിമയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രകടനമാണ്. തന്റെ ഭൃത്യനെ സുഖപ്പെടുത്താൻ യേശു തന്റെ വീട്ടിൽ വരുന്നതിന് താൻ യോഗ്യനല്ലെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ റോമൻ ശതാധിപൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽനിന്നാണ് ഇത് എടുത്തിരിക്കുന്നത് (മത്തായി 8:8 കാണുക).
ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം: യേശു തന്റെ ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കുകയും വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ അതിന്റെ അനുസ്മരണം നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തതിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നാം ഇപ്പോൾ എത്തുന്നു: ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ നമുക്ക് അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുക എന്നതാണത്. ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിനായി നമുക്കുണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഉചിതമായ മനോഭാവം ലിസ്യുവിലെ വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യ തന്റെ ആത്മകഥയായ ഒരു ആത്മാവിന്റെ കഥയിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. തന്റെ ആദ്യ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ യേശു നൽകിയ ആ ആദ്യചുംബനം എത്ര മനോഹരമായിരുന്നു—അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചുംബനമായിരുന്നു. ഞാൻ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു; ഞാൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു; എന്നേക്കുമായി എന്നെത്തന്നെ അങ്ങേക്കു നൽകുന്നു.” യേശു ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല; ഒരു ത്യാഗവും ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. അതിനു വളരെ മുമ്പുതന്നെ അവിടുന്നും കൊച്ചുത്രേസ്യയും പരസ്പരം കാണുകയും നന്നായി മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ അന്ന് അത് ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയിലുപരിയായിരുന്നു—അത് സമ്പൂർണമായ ഒരു ലയനമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പിന്നെ രണ്ടായിരുന്നില്ല; കാരണം മഹാസമുദ്രത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയ ഒരു ജലകണംപോലെ ത്രേസ്യ അപ്രത്യക്ഷയായിരുന്നു. യേശു മാത്രം അവശേഷിച്ചു—നാഥനും രാജാവുമായ അവിടുന്ന്.
ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം ആഴത്തിൽ വ്യക്തിപരവും ആത്മബന്ധപൂർണവുമായിത്തീരണം. വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യ പറഞ്ഞ ആ ദൈവിക “ലയനമായി” അതു മാറണം. ഈ വിശുദ്ധ കൂദാശ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, നാം ക്രിസ്തുവിനെ ഉള്ളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളും ആത്മാക്കളും അവിടുത്തോട് ഒന്നായിത്തീരുന്നു. അതാണ് നിർണായകമായ കാര്യം. നാം അവിടുത്തെ ഉള്ളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ അനുവദിക്കണം.
ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം തനിയെ സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല. ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തിനുള്ള നിരയിൽ മുന്നോട്ടുചെന്ന് അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം നാം യഥാർത്ഥത്തിൽ അവിടുത്തെ സ്വീകരിച്ചുവെന്ന് അർത്ഥമില്ല. നാം മനസ്സൊരുക്കുകയും നമ്മെത്തന്നെ സജ്ജരാക്കുകയും വേണം; നമ്മുടെ അടുത്തേക്കു വരാനും, നമ്മോടൊത്ത് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് നമ്മെ ആകർഷിക്കാനും അവിടുത്തെ അനുവദിക്കണം. ദൈവിക ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള അവിടുത്തെ ക്ഷണത്തോട് തുറന്ന മനസ്സോടും ഉദാരതയോടുംകൂടെ പ്രതികരിക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം.
ദിവ്യകാരുണ്യപ്രഭണിതം: ഒരു ഗീതമായും ആലപിക്കാവുന്ന ദിവ്യകാരുണ്യപ്രഭണിതം, ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ പ്രമേയത്തെയോ അന്നത്തെ തിരുവചനഭാഗത്തെയോ ആരാധനാക്രമകാലത്തെയോ കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കാനും അത് സഹായിക്കുന്നു.
സമാപനപ്രാർത്ഥന: നാം ഇപ്പോൾ സ്വീകരിച്ച ദാനത്തെ നന്ദിയോടെ അംഗീകരിക്കുകയും നമ്മുടെ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണം സമൃദ്ധമായി ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കണമെന്നു യാചിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമാപനപ്രാർത്ഥനയോടെ ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണക്രമം അവസാനിക്കുന്നു.
ആശീർവാദം: പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ ആശീർവാദം നൽകിക്കൊണ്ട് വൈദികൻ വിശുദ്ധ കുർബാന സമാപിപ്പിക്കുന്നു; തുടർന്ന് ഡീക്കൻ സമാപനാഹ്വാനം നടത്തുന്നു. ഈ സമാപനാഹ്വാനത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കാവുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ രണ്ടെണ്ണം ഇവയാണ്: “പോയി കർത്താവിന്റെ സുവിശേഷം അറിയിക്കുവിൻ”, “നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ കർത്താവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് സമാധാനത്തിൽ പോകുവിൻ.” ക്രിസ്തുവിനെ ലോകത്തിനു നൽകാനുള്ള വ്യക്തമായ ദൗത്യമാണ് ഈ സമാപനവാക്കുകൾ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ വയ്ക്കുന്നത്. ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ കൂട്ടായ്മ നമ്മുടെ അനുദിനജീവിതത്തിലേക്കും നിറഞ്ഞൊഴുകണം. ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികൾവരെ നാം സുവിശേഷം അറിയിക്കണം!
വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം, അതിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന ഓരോ തവണയും വ്യക്തിപരമായ സമർപ്പണത്തോടും പ്രതിബദ്ധതയോടുംകൂടെ ആരാധനയിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ കർമ്മമാണ് വിശുദ്ധ കുർബാന; അതിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന ഓരോ തവണയും നാം ഭക്തിനിർഭരമായ വിസ്മയത്തിലായിരിക്കണം!
അടുത്തത്: അധ്യായം 6: അനുരഞ്ജന കൂദാശ
ഉള്ളടക്കപ്പട്ടികയിലേക്കു മടങ്ങുക
ഇ-പുസ്തകമായും & പേപ്പർബാക്ക് പതിപ്പായും ലഭ്യമാണ്
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
