ಅಧ್ಯಾಯ ಆರು: ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಅನುಭಾವಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ

ದೇವದೂತರನ್ನು ಅನುಗ್ರಹದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಯಿತು. ಅನುಗ್ರಹದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ದೇವದೂತರು ಎಂದಿಗೂ ಪಾಪ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ದೇವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರಿಗೆ ಪರಮಾನಂದದ ದೇವದರ್ಶನದ ಪ್ರತಿಫಲ ದೊರೆಯಿತು. ಆದರೆ ಮಾನವಕುಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗದು. ದೇವರು ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾನವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆಯ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ದೇವರ ಚಿತ್ತದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವರ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸುವ ಆಯ್ಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಅನುಭಾವಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಜೀವನವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಭಕ್ತ್ಯಾಚರಣೆಗಳು, ಚಿಂತನೆಗಳು, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಅಥವಾ ಮನನಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ. ಹೇಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕೆಂದು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು, ಹಾಗೂ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಜೀವನ ಮತ್ತು ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಇದು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಹಲವು ಉಪವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ವಿಶಾಲ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ.

ಅನುಭಾವಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವು ಆ ಉಪವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಉನ್ನತ ಸ್ತರವೇ ಅದರ ಮುಖ್ಯ ಗಮನವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೇವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ, ಆಳವಾದ ರೂಪಾಂತರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅನುಭಾವಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಉನ್ನತ ಶಿಖರಗಳಿಗೆ ತಲುಪಲು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಧಾನಗಳು, ಭಕ್ತ್ಯಾಚರಣೆಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ತಲುಪುವವರನ್ನು ದೇವರೇ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ತುಂಬುವ ಧ್ಯಾನದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಮೂಲಕ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮೇಲೇರಿಸುವ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.

ಆತ್ಮವು ಮಾರಕ ಪಾಪದಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗುವ ಆರಂಭಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಐಕ್ಯದವರೆಗೆ ಮಾನವ ಆತ್ಮವು ಸಾಗುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅವಲೋಕನವನ್ನು ನೀಡುವುದೇ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಈ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಅನುಭಾವಿಕ ವಿವಾಹ ಅಥವಾ ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದು ಸೆರಾಫಿಕ ಮಹಿಮೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೂರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹಂತಗಳಾದ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಮಾರ್ಗ, ಪ್ರಕಾಶನದ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯದ ಮಾರ್ಗಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅವಲೋಕನವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

ಅನುಭಾವಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ

ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಅಧ್ಯಯನ ಶಾಖೆಯೇ ಹೊರತು ಅತೀಂದ್ರಿಯವಾದುದಲ್ಲ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವು ಮಾನವನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ದೈವಿಕ ಪ್ರಕಟಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಬುದ್ಧಿಯು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಅದು ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಉತ್ತಮ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಚಾರಮಂಥನ, ಅನ್ವೇಷಣೆ ಮತ್ತು ವಿವರಣೆಗೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಅಡಿಪಾಯಕ್ಕೆ ದೇವರಿಂದ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ತರ್ಕಬದ್ಧವಾದ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪದವಿ ಪೂರ್ವಾರ್ಹತೆಯಾಗಿದೆ.

ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ತಮ್ಮ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಅವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಾದ ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಅಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲಿಗರಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು. ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅನ್ವೇಷಣೆಗೆ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಅವರ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಮೊದಲು, ದೈವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ಲೇಟೋ ಅವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮಾನವನ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಪ್ಲೇಟೋ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಲೋಕ ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳ ಅಥವಾ “ರೂಪಗಳ” ಲೋಕದ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ರೂಪಗಳ ಅಥವಾ ವಿಚಾರಗಳ ಲೋಕವು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಬಗೆಯ ಜ್ಞಾನವಾಗಿತ್ತು. ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರಿಗೆ ಗುಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಅದು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಗುಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಬಗೆಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು.

ಮೊದಲನೆಯ ಶತಮಾನದ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷಿಕ ಯೆಹೂದಿ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರಿಯಾದ ಫಿಲೋ, ಪ್ಲೇಟೋ ಅವರ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಬಳಸುವುದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವರ್ತಕರಾಗಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಫಿಲೋ ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಯಿಂದ (ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಲೋಕ) ಆರಂಭಿಸಿ, ಅದರಿಂದ ಧ್ಯಾನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರೂಪಕಾತ್ಮಕ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು (ರೂಪಗಳ ಅಥವಾ ವಿಚಾರಗಳ ಲೋಕ) ಹೊರತೆಗೆದು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಆದಿಕಾಲದ ಅನೇಕ ಸಭಾಪಿತೃಗಳು ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಓದಿ ಅರ್ಥೈಸಲು ಅವರ ವಿಧಾನವನ್ನೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಾನವಾಗಿ ಬಳಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ರೂಪಕಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅರ್ಥ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. 

ಈ ವಿಧಾನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಮೂರನೆಯ ಶತಮಾನದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಲೇಖಕರಾದ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರಿಯಾದ ಸಂತ ಕ್ಲೆಮೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಒರಿಜೆನ್ ಮುಂತಾದವರು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಮಯ ಜೀವನದ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಜೀವನವು (ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಜೀವನ) ನೈತಿಕ ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಿಸಲು ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುವ ಜೀವನವಾಗಿತ್ತು. ಧ್ಯಾನಮಯ ಜೀವನವು (ರೂಪಗಳ ಜೀವನ) ದೇವರ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಜೀವನವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ಕ್ರೈಸ್ತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹಂತಗಳ ವಿಭಾಗವಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರೈಸ್ತರು ಸಕ್ರಿಯ ನೈತಿಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ನಂತರ ಧ್ಯಾನಮಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರದ ಮಹಾನ್ ಚಿಂತಕರಾದ ಹಿಪ್ಪೋದ ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಮುಂತಾದವರು ಈ ದ್ವಿವಿಧ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಬಳಸಿದರು.

ನಾಲ್ಕನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಎವಾಗ್ರಿಯಸ್ ಪೊಂಟಿಕಸ್ ಎಂಬ ಮರುಭೂಮಿಯ ಸನ್ಯಾಸಿಯು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಮಯ ಜೀವನದ ದ್ವಿವಿಧ ಅನುಭಾವಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದರು: ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಜೀವನ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಧ್ಯಾನಮಯ ಜೀವನ ಮತ್ತು ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಜೀವನ. ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಜೀವನವು ನೈತಿಕ ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕೃತ್ಯಗಳ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಧ್ಯಾನಮಯ ಜೀವನದ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಆತ್ಮದಂತಹ ಸೃಷ್ಟಿಯ ವಾಸ್ತವಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಜೀವನದ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ದೇವರ ಕುರಿತಾದ ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯವಾಗಿದೆ. ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯತ್ತ ಸಾಗುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಈ ತ್ರಿವಿಧ ವಿಭಾಗವು ನಂತರದ ಚಿಂತಕರಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಯಿತು.

ಈ ಮೂರು ಹಂತಗಳ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದ ಆರಂಭಿಕ ಲೇಖಕರಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಅರಿಯೊಪಾಗಿತನಾದ ಸ್ಯೂಡೊ-ದಿಯೋನಿಸಿಯಸ್ ಒಬ್ಬರು. ದಿಯೋನಿಸಿಯಸ್ ಅವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಿತ್ತು. ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಶ್ರೇಣಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ ಅವರು ದೇವದೂತರ ಮೂರು ತ್ರಿವರ್ಗಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಇದು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತ್ರಿವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಮೂರು ಗಣಗಳಿವೆ. ಶುದ್ಧೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವುದು, ಪ್ರಕಾಶಗೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಕುರಿತ ಅವರ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಬರಹಗಳು ಸಂತ ಬೊನವೆಂತೂರ, ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಮತ್ತು ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೋಹಾನ ಸೇರಿದಂತೆ ನಂತರದ ಲೇಖಕರ ಮೇಲೆ ಮಹತ್ತರ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದವು.

ಅವರ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅವರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾದರೂ, ಆತ್ಮದ ಈ ಮೂರು ಅನುಕ್ರಮವಾದ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಣಿಬದ್ಧ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭಾವದ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಲೆ ಈ ಕೃತಿ ಬೀರಿದ ಮಹತ್ವದ ಮತ್ತು ತಳಹದಿಯಾದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೆಳಗಿನ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಶ್ರೇಣಿವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೃತಿಯ ಅಧ್ಯಾಯ III ರಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ:

ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೇಣಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪವಿತ್ರ ರಚನೆಯು ಕೆಲವರು ಶುದ್ಧೀಕರಣಗೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇತರರು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬೇಕು; ಕೆಲವರು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇತರರು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಬೇಕು; ಕೆಲವರು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇತರರು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ವಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದೇವರನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವರು.

ದೈವಿಕ ಆನಂದಸ್ವರೂಪನು (ಮಾನವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ) ಎಲ್ಲ ಅಸಾದೃಶ್ಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ನಿತ್ಯಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿದ್ದು ಯಾವುದೇ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದವನಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವವನು, ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುವವನು, ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವನು ಆಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ—ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಆತನೇ ಪವಿತ್ರ ಶುದ್ಧೀಕರಣವೂ, ಪ್ರಕಾಶನವೂ, ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯೂ ಆಗಿದ್ದು, ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕೂ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾಗಿ, ಸರ್ವೋತ್ಕೃಷ್ಟವಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಸ್ವತಃ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಮೂಲವೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶ್ರೇಣಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಾರಣವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ—ಆತನು ತನ್ನ ಉತ್ಕೃಷ್ಟತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಮೀರಿದವನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಶುದ್ಧೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವವರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಂಡು, ಅಸಾದೃಶ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಕಳಂಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಪ್ರಕಾಶಗೊಳ್ಳುವವರು ದೈವಿಕ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಧ್ಯಾನಾನುಭವದ ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೂ ಏರಬೇಕು; ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವವರು ಎಲ್ಲ ಅಪೂರ್ಣತೆಗಳಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತಾವು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರಾಗಬೇಕು.

ಇದಲ್ಲದೆ…ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವವರು ತಮ್ಮ ಶುದ್ಧತೆಯ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು; ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುವವರು, ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವರಾಗಿ, ಬೆಳಕನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಾ, ಪವಿತ್ರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆನಂದಭರಿತರಾಗಿ ತುಂಬಿ, ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯುವ ಬೆಳಕನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರಾದವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು; ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವರು ಅನುಭಾವಾತ್ಮಕ ಸಹಭಾಗಿತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದು, ತಾವು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಪವಿತ್ರ ಸಂಗತಿಗಳ ಜ್ಞಾನದ ಅತಿ ಪವಿತ್ರ ದೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ಆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಪೂರ್ಣತೆಗೆ ನಡೆಸಬೇಕು.

ಹೀಗೆ ಶ್ರೇಣಿಬದ್ಧ ಅನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಣವೂ ದೈವಿಕ ಸಹಕಾರದ ಕಡೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ದೇವತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೂ ಅಲೌಕಿಕವಾಗಿಯೂ ಇರುವುದನ್ನು, ಮತ್ತು ದೇವರು ಸತ್ತೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು, ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಅದು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಜೀವಿಗಳ ಈ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯು, ಮಾನವನ ಅನುಕರಣೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಶ್ರೇಣಿಬದ್ಧವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾರ್ಗ, ಪ್ರಕಾಶನ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳು ಆತ್ಮವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವುದು, ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂಬ ಇಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಬಂದಿವೆ. ಕೆಲವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭಾವದ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು “ಆರಂಭಿಕ,” “ಮುನ್ನಡೆದವನು,” ಮತ್ತು “ಪರಿಪೂರ್ಣ” ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನೂ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.

ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾರ್ಗ, ಪ್ರಕಾಶನ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳ ಅವಲೋಕನ

ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾರ್ಗವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆರಂಭಿಕ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡು, ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಶುದ್ಧೀಕರಣದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಒಂದು ಹಂತವಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮವು ಮರಣಾಂತಿಕ ಮತ್ತು ಲಘು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪಾಪಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳಾದ ಪಾಪದ ಮೇಲಿನ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಪಾಪದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾರ್ಗದುದ್ದಕ್ಕೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ದೈವಿಕ ಸತ್ಯಗಳ ಕುರಿತ ಹೊಸ ಪರಿಕಲ್ಪನಾತ್ಮಕ ತಿಳಿವಳಿಕೆಗೆ ಏರುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ವಾಕ್ಯಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರತೊಡಗುತ್ತವೆ; ಯೇಸುವಿನ ಬೋಧನೆಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರಂತೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದರಿಂದ ಆತ್ಮವು ದೇವರನ್ನೂ ನೆರೆಯವರನ್ನೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಸದ್ಗುಣಗಳು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಹೊಸ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇದು ಪಾಪದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಪಾಪಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಪಾಪದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಅಥವಾ ಶುದ್ಧೀಕರಣಗೊಂಡು, ಆತ್ಮವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಕಾಶನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರು ತಾನೇ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ತುಂಬಲ್ಪಡುವ ಧ್ಯಾನಾನುಭವವನ್ನು ಆತ್ಮವು ಅನುಭವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಾಪದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯು ಇನ್ನು ಪಾಪದ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದೇವರನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಈ ಆಳವಾದ ಪ್ರೀತಿಯು ಆತ್ಮವನ್ನು ದೈವಿಕ ರಹಸ್ಯಗಳ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಕಾಶದೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗದ ಜ್ಞಾನದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳುತ್ತದೆ. ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ; ಆತ್ಮವು ಅಲೌಕಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತರಂಗದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶುಷ್ಕತೆ ಉಂಟಾದರೂ, ಗಾಢವಾದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆನಂದವು ಆತ್ಮವನ್ನು ತುಂಬಿ ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯು ಕ್ರಮೇಣ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆಂದರೆ, ಆತ್ಮವು ದೇವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಹೊಂದಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಗ್ರಹದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸಲು ತನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಐಕ್ಯಮಾರ್ಗವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದ ಶಿಖರವೂ ಸ್ವರ್ಗದ ಮುಂಗಡ ಅನುಭವವೂ ಆಗಿದೆ. ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆತ್ಮವು ಈ ಲೋಕದ ಪಾಲಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸತ್ತು, ದೇವರಿಗಾಗಿಯೇ ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ. ರೂಢಿಯಾಗಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾಪದಿಂದಲೂ ಅದು ಶುದ್ಧಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ; ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ಲಘುಪಾಪವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ, ತಕ್ಷಣವೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವಾಸ, ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನುಗ್ರಹದ ಪ್ರಬಲ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ. ಐಕ್ಯಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಆತ್ಮವು ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಸದೃಶವಾದ, ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಶಾಶ್ವತ ಐಕ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವಿಲಾದ ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಮತ್ತು ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೊವಾನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಸಂತ ಬೊನವೆಂತೂರ

ಹದಿಮೂರನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಸಂತ ಬೊನವೆಂಚರ್ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸ್ಯೂಡೋ-ದಿಯೊನೀಸಿಯಸ್ ಅವರ ಪ್ರಭಾವ ಬಹಳವಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಬೊನವೆಂಚರ್ ಅವರ ಕಿರು ಕೃತಿಯಾದ ತ್ರಿವಿಧ ಮಾರ್ಗ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಅನುಸರಿಸಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ತ್ರಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸಿಂಹಾಸನದೂತರು, ಕೆರೂಬಿಯರು ಮತ್ತು ಸೆರಾಫಿಯರ ಮಹಿಮೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಮೂರು ಹಂತಗಳು ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾರ್ಗ, ಪ್ರಕಾಶನ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯಮಾರ್ಗಗಳಾಗಿವೆ ಎಂದು ಕೆಳಗಿನ ಉಲ್ಲೇಖವು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ:

ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ತ್ರಿವಿಧ ವರವಿದೆ: ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವುದು, ಪರಮ ಸತ್ಯದ ಸ್ಪಷ್ಟ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಪರಮ ಒಳಿತಿನ ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯ ಪೂರ್ಣ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಗದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ದೂತಗಣಗಳ ನಡುವೆ ತ್ರಿವಿಧ ಭೇದವಿದೆ: ಅಂದರೆ, ಸಿಂಹಾಸನದೂತರು, ಕೆರೂಬಿಯರು ಮತ್ತು ಸೆರಾಫಿಯರು. ಆದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಪುಣ್ಯಫಲಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುವವನು, ಶಾಂತಿಯ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನೂ ಸತ್ಯದ ಕಾಂತಿಯನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನೂ ಪಡೆಯಲು, ಈ ಯಾತ್ರೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ನಿಕಟವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಈ ಮೂವರಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಕರ್ತರು ತಾವೇ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಅವರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತ್ರಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಈ ಮೂರು ಗುರಿಗಳಿಗೆ ಏರಿಹೋಗುವ ಮೂರು ಮೆಟ್ಟಿಲುಸಾಲುಗಳಿವೆ: ಅಂದರೆ, ಪಾಪವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾರ್ಗ; ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಪ್ರಕಾಶನ ಮಾರ್ಗ; ಮತ್ತು ವರನೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಮಾರ್ಗ. ಹೀಗೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾರ್ಗಕ್ಕೂ ಅದರದೇ ಆದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿವೆ; ನಾವು ಅವನ್ನು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕು.

ಸಿಂಹಾಸನದೂತರ “ಶಾಂತಿ”, ಕೆರೂಬಿಯರ “ಸತ್ಯ” ಮತ್ತು ಸೆರಾಫಿಯರ “ಪ್ರೀತಿ”ಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಂತ ಬೊನವೆಂಚರ್ ಮುಂದೆ ಏಳು ಹಂತಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯತ್ತ ಸಾಗುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಅನುಭಾವಿಕ ಪಯಣವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲು ವಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಮತ್ತು ಆಳವಾಗುವ ಈ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಧಾನಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂತ ಬೊನವೆಂಚರ್ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅವಿಲಾದ ಸಂತ ತೆರೇಸಾ

ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಅನುಭಾವಿಕ ದೇವಶಾಸ್ತ್ರದ ಕುರಿತು ಹಲವಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕೃತಿ ಆಂತರಿಕ ಕೋಟೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನುಭಾವಿಕ ವಿವಾಹ ಅಥವಾ ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯದ (ಸೆರಾಫಿಯರ ಮಹಿಮೆಯ) ಕಡೆಗಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ಹಾದುಹೋಗುವ ಹಂತಗಳ ಕುರಿತು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಏಳು ಆಂತರಿಕ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳ ಅಥವಾ ಭವನಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗಿ ಆತ್ಮದ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ತಲುಪಲು ಒಬ್ಬರು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಂತರಂಗದ ಪಯಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಏಳು ಹಂತಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಸಸ್ಥಾನವೂ ಇತರ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದು, ದೇವರು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಏಳನೆಯ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಒಳಗಿನ ಕೋಣೆಯಾದ ಸನ್ನಿಧಿಯ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಈ ಏಳು ಹಂತಗಳ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮಗ್ರ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಅಂತರಂಗದ ಪಯಣ: ಅವಿಲಾದ ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು; ಅದನ್ನು www.mycatholic.life/books ನಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಓದಬಹುದು. 

ಮೊದಲ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳು: ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಆತ್ಮವು ಒಂದೇ ವಜ್ರದಿಂದ ಅಥವಾ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಸ್ಫಟಿಕದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಕೋಟೆಯಂತಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ; ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಭವನಗಳಿರುವಂತೆಯೇ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ಕೋಣೆಗಳಿವೆ.” ದೇವರು ಆ ಕೋಟೆಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ದೇವರು ಅನಂತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಅನಂತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ವಾಸಸ್ಥಾನದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಲು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳಿವೆ; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಏಳು ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೋಟೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲದವರು, ಕೋಟೆಯ ಹೊರಗೆ ಸರೀಸೃಪಗಳು ಮತ್ತು ವಿಷಜಂತುಗಳ ನಡುವೆ ಮರ್ತ್ಯಪಾಪದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವ ಆತ್ಮಗಳು. ಈ ಆತ್ಮಗಳು ದುಃಖಿತವಾಗಿದ್ದು, ಲೌಕಿಕ ಮತ್ತು ಶಾರೀರಿಕ ವ್ಯಾಮೋಹಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಳುಗಿವೆ.

ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ದ್ವಾರವೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ. ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ಚಿಂತೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಅದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಲು ಸಮಯವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡುತ್ತದೆ. ಅದು ದ್ವಾರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ಅನೇಕ ಸರೀಸೃಪಗಳೂ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಒಳಬರುತ್ತವೆ; ಆದರೂ ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ಆತ್ಮವು ಕೋಟೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದೀನತೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗುತ್ತಾನೆ; ಇವೆರಡೂ ಒಂದೇ ಆಗಿವೆ. ಇದು ನೋವಿನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ದೆವ್ವಗಳು ಆತ್ಮವನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಕ್ರಮೇಣ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತಾನು ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಪಾಪವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಎರಡನೆಯ ನಿವಾಸಗಳು: ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ ಪಯಣಿಸುವಾಗ, ಶಾಂತವಾದ ದೃಢತೆಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಈ ನಿವಾಸಗಳ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಹೀಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುವುದರಿಂದ ಸದ್ಗುಣಗಳು ಬೆಳೆಯತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮರಣಾಂತಿಕ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಪ್ರಲೋಭನೆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆತ್ಮವು ದೃಢವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ದೇವರು ತನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನೂ ತನ್ನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆಯುವುದನ್ನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಆತ್ಮವು ಆನಂದಿಸಿದರೂ, ಪಾಪದ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿರುವುದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತದೆ. ಈ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ರೂಢಿಯಾದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ದೇವರು ಆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಈ ಆತ್ಮವು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಗಾತಿಗಳನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತದೆ. ತನ್ನೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದ ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, ಸಕ್ರಿಯ ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಎಂಬ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಮೌನವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಧ್ಯಾನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ.

ಮೂರನೆಯ ನಿವಾಸಗಳು: ಆತ್ಮವು ಮೂರನೆಯ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಸುರಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಮರಣಾಂತಿಕ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದರೂ, ಈ ಆತ್ಮವು ಹಾಗೆ ಬೀಳುವ ಸಂಭವ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಅದು ಸ್ಥಿರವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಶತ್ರುವು ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೇ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿರಬೇಕು.

ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಅನೇಕರು ಮೂರನೆಯ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಮುಂದೆ ಸಾಗದೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ, ಬಯಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಹಜ ವಿವೇಕವು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ತಾವು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅತಿರೇಕಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ತರ್ಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಅವರು ಮಾಡುವ ಸೇವೆ—ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ—ಅವರಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶುಷ್ಕತೆ ಆರಂಭವಾದರೆ, ಅವರು ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ತಾವು ಏನೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪಯಣದ ವೇಗವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ನಿವಾಸಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗಲು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದೀನತೆಗಿಂತಲೂ (ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ) ಹೆಚ್ಚಿನದು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ದೀನತೆ ಬೇಕು; ಅಂದರೆ ದೇವರು ಅವನನ್ನು ನೋಡುವಂತೆಯೇ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ, ಆತ್ಮನಿರಾಕರಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದರ ಮೂಲಕ ಹಾಗೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶುಷ್ಕತೆ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದರ ಮೂಲಕ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ವಿಧೇಯವಾಗುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಆತ್ಮವು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತಾನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಇತರ ಪವಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂತರ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ನಾಲ್ಕನೆಯ ನಿವಾಸಗಳು: ನಾಲ್ಕನೆಯ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಆತ್ಮಗಳು ದೈವಪ್ರದತ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಅದ್ಭುತವಾದ ಹೊಸ ಆಂತರಿಕ ಲೋಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಹಿಂದಿನ ಮೂರು ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಸಕ್ರಿಯ ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದು ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ದೇವರು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ, ಹೊಸದಾದ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ರೂಪವೊಂದು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಂತ್ವನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಆಳವಾದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆನಂದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೈವಪ್ರದತ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು “ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ” ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ದೇವರು ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ, ತಮ್ಮೊಡನೆ ವಿಶ್ರಮಿಸುವಂತೆ ಅದನ್ನು ಅದರ ಅಂತರಂಗದೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ಆತ್ಮಗಳಲ್ಲಿ “ಪ್ರಶಾಂತತೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ”ಯೂ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ತನ್ನೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಆಂತರಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಬಗೆಯ ದೈವಪ್ರದತ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುವ ಉತ್ಕಟ ಸಂಕಲ್ಪ, ದೇವರಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆಯುವುದು, ಹಾಗೂ ದೇವರ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚಲೆಂದೂ ಅವರ ಧರ್ಮಸಭೆ ಬೆಳೆಯಲೆಂದೂ ಉತ್ಕಟವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಥವಾ ತಾನು “ಪ್ರೀತಿಸುವ” ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರೀತಿಯು ಸ್ವಾರ್ಥಪರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಈಗ ಅದು ತನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ತ್ಯಾಗಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಇತರರ ಒಳಿತನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತದೆ.

ಈ ನಿವಾಸಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ದೈವಪ್ರದತ್ತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹತೋಟಿಗೆ ತರತೊಡಗುತ್ತದೆ. ದೇವರು ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಆಳವಾದ ದೀನತೆ ಮತ್ತು ದೃಢತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಐದನೆಯ ನಿವಾಸಗಳು: ಈ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಹೇಳುವುದರಿಂದ, ಅವುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಅವರು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವವರು “ಐಕ್ಯದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ “ಮಧುರ ಮರಣ”ವನ್ನು ಅನುಭವಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತು ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, 

ಐಕ್ಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ಲೋಕದ ಮತ್ತು ತನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಿರುತ್ತದೆ, ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುವ ಅಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಎಲ್ಲ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ; ಬಯಸಿದರೂ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಲು ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮವು ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲದಾದರೂ, ಅದು ಹೇಗೆ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಏನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ದೇವರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೈಜವಾಗಿ ಜೀವಿಸಲು ಅದು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸತ್ತಿರುತ್ತದೆ (V.I #3).

ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಹವು ಉಸಿರಾಡುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ಸಂದೇಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ, ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರವೇ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅವರು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆತ್ಮವು ದೇವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ದುಷ್ಟಾತ್ಮಗಳು ಅದರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಲು ಅಸಮರ್ಥವಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಒಳ್ಳೆಯ ದೇವದೂತರು ಅದರೊಡನೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತಾ ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಈ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿವರ್ತನೆಯು ರೇಷ್ಮೆಹುಳು ಗೂಡನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಸುಂದರವಾದ ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ, ಪಾಪ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ವ್ಯಾಮೋಹಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಐಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಲು ಆತ್ಮವು ಎಂದಿಗೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಶಾಂತತೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವರು ಹಿಂದಿನ ಪಾಪದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಮರಳುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.

ಪ್ರಶಾಂತತೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಬುದ್ಧಿಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಯಾತನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಆತ್ಮಗಳು ದೇವರನ್ನು ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ; ದೇವರನ್ನು ಅರಿಯುವ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಇದು ನೋವುಂಟುಮಾಡಿದರೂ, ದೇವರು ಈ ಆತ್ಮಗಳ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿ, ಇವು ತಮ್ಮವು ಎಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಇದು ಶಾಂತಿದಾಯಕವೂ ಸಾಂತ್ವನದಾಯಕವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ನಿವಾಸಗಳು ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಣಯದೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಆರನೆಯ ನಿವಾಸಗಳು: ಒಂದು ಆತ್ಮವು ಆರನೆಯ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ಅದು ಪ್ರಣಯದಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ಹಂತಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿವಾಹದ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿಡುತ್ತಾರೆ; ಆತ್ಮವು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಚೆ, ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶುದ್ಧೀಕರಣಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ದೇವರಿಗಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಂಬಲ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು “ಆತ್ಮದ ಅಂತರಾಳದ ಆಳದಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿಬರುವ ಕೋಮಲವೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ ಆದ ಪ್ರೇರಣೆಗಳನ್ನು” ಅನುಭವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡ ಬಳಿಕ, ಆಂತರಿಕ ಭಾವಪರವಶತೆಗಳು, ಉತ್ಕಟ ಆನಂದಪರವಶತೆಗಳು, ಸಮಾಧಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ದರ್ಶನಗಳಂತಹ ಆಳವಾದ ಅನುಭಾವಾತ್ಮಕ ಅನುಭವಗಳು ಆಗಾಗ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತ್ಮವು ಅನುಭವಿಸಬಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ದೇವರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿ, ಲೌಕಿಕ ವರ್ಣನೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಶುದ್ಧವಾದ, ದೇವರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ತುಂಬಲ್ಪಟ್ಟ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಪಾಪಗಳ ಮತ್ತು ಪತಿತ ಸ್ಥಿತಿಯ ಆಳವಾದ ಅರಿವು ಉಂಟಾಗುವುದರಿಂದ ಇದು ಆತ್ಮವನ್ನು ವಿನಮ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂತ ತೆರೇಸಾ “ಅಗ್ನಿಮಯ ಬಾಣ” ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೆ ಆರನೆಯ ನಿವಾಸಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. 

ಆತ್ಮವು ಹೀಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮರಣವು ಬರಲು ಏಕೆ ತಡವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಕ್ಷಣಿಕ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದಾಗಲಿ, ಆ ಕುರಿತು ಆಡಿದ ಒಂದು ಮಾತಿನಿಂದಾಗಲಿ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಅಗ್ನಿಮಯ ಬಾಣದ ಹೊಡೆತದಂತಹ ಒಂದು ಆಘಾತವು ಆಗಾಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಹೇಗೆ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆಂದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದು…ಆತ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಆಳದಲ್ಲೂ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲೂ ಈ ಸಿಡಿಲಿನ ಹೊಡೆತವು ತನ್ನ ವೇಗದ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದ ಲೌಕಿಕ ಅಂಶವನ್ನೆಲ್ಲ ಪುಡಿಗಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಂಧಿತವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೊಂದನ್ನುಳಿದು ಬೇರೆ ಯಾವ ಕ್ರಿಯೆಗೂ ಅವು ಸಮರ್ಥವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ; ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಈ ಅನುಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸುವಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ (VI.XI #2).

ಏಳನೆಯ ನಿವಾಸ: ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಅಂತಿಮ ನಿವಾಸವಿದೆ: ಅದೇ ಸನ್ನಿಧಿಯ ಕೋಣೆ, ದೇವರು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಕೇಂದ್ರಸ್ಥವಾದ ವಾಸಸ್ಥಳ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವಾಗ, ದೇವರ ಶುದ್ಧ ಸಾರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಪರಮಾನಂದಮಯ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುವವರೆಗೆ, ನಾವು ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದರೆ ಅನುಭಾವಾತ್ಮಕ ವಿವಾಹ ಅಥವಾ ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯ; ಇದು ಸೆರಾಫಿಮರ ಮಹಿಮೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆತ್ಮವು ಈ ಅತ್ಯಂತ ಕೇಂದ್ರಸ್ಥವಾದ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ಅದು ಅನುಭಾವಾತ್ಮಕ ವಿವಾಹದ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ದೈವಿಕ ಪೂರ್ವಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯಾರು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ತಮಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿ ಉಳಿಯುವರೆಂದು ದೇವರು ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ವಾಸಸ್ಥಳವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. 

ಇದು “ಎರಡನೆಯ ಸ್ವರ್ಗ”; ಇದರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ಆಳವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ, ನಿರಂತರವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಆತಂಕ ಹಾಗೂ ಭಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯತಮನಿಂದಲೂ ಅವರ ದೈವಿಕ ಚಿತ್ತದಿಂದಲೂ ಈ ಆತ್ಮವನ್ನು ದೂರ ಸರಿಸಲು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿತ್ವವಾಗಲಿ, ಹಿಂಸೆಯಾಗಲಿ, ಲೌಕಿಕ ಕೀರ್ತಿಯಾಗಲಿ, ಐಶ್ವರ್ಯವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಅದರ ಚಿಂತೆಗೆ ಅಥವಾ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಚಿತ್ತವೇ ಅದರ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮತ್ತು ಏಕೈಕ ಆನಂದವಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರು ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಈ ಆತ್ಮಗಳು ಅಚಲವಾದ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ತಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಯೇಸುವಿನ ಅನುಕರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಯಾತನೆಗಳನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತವೆ; ಏಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಯಾತನೆಯೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಫಲಪ್ರದತೆಯ ಆಳವಾದ ಅರಿವು ಅವುಗಳಿಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶುಷ್ಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಆಳವಾದ ಅನುಭಾವಾತ್ಮಕ ಅನುಭವಗಳೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ದೇವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಈ ಆತ್ಮಗಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಆಂತರಿಕ ಪ್ರೇರಣೆಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

ಈ ಆತ್ಮಗಳು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೇವರು ಅವುಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು, ಅವು ನೀಚ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ಯಾತನೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಲು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇದು ಆತ್ಮದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿಯೇ, ಅದು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಅದರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಇದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ; ಅದು ಆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ದೇವರ ಮಹಿಮೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇತರ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಈ ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನ ಉತ್ಕಟ ಗುರಿಯಾಗಿರಬೇಕು.

ಆವಿಲಾದ ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಅವರು ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನರ ಸಮಕಾಲೀನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನರಿಗಿಂತ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷ ಹಿರಿಯರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಥಮ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆ ದಿವ್ಯಬಲಿಯ ಬಳಿಕ, ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ತೆರೇಸಾ ಅವರ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ಯೋವಾನ್ನರು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನರು ಅವರ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಗಾತಿಯೂ ಆಗುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನಿರ್ದೇಶಕರೂ ಆದರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಕಾರ್ಮೆಲೈಟ್ ಸಮುದಾಯದ ಮೇಲೂ ಅನುಭಾವಾತ್ಮಕ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಲೂ ರೂಪಾಂತರಕಾರಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದರು. ಈಗ ನಾವು ಅವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಗಾತಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗೋಣ.

ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೋಹಾನ

ಹದಿನಾರನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಕಾರ್ಮೆಲೈಟ್ ಯಾಜಕರೂ ಸುಧಾರಕರೂ ಆದ ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನರು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ “ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅನುಭಾವಿ ಪಂಡಿತ” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಪ್ರಮುಖ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಪರ್ವತಾರೋಹಣ, ಆತ್ಮದ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗೀತ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಂತ ಜ್ವಾಲೆ ಸೇರಿವೆ. ಅವರ ಕೃತಿಗಳು ಆರಂಭಿಕರ (ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಮಾರ್ಗ), ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಿದವರ (ಜ್ಞಾನೋದಯದ ಮಾರ್ಗ) ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣರ (ಐಕ್ಯದ ಮಾರ್ಗ) ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ತ್ರಿವಿಧ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಅವರು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಹರಿಸುವುದು ಒಂದು ಹಂತದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಸಾಗುವ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳ ಮೇಲೆ; ಇವುಗಳನ್ನು ಅವರು ಶುದ್ಧೀಕರಣಗಳು ಅಥವಾ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು, ಎರಡನೆಯದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.

ಈ ಕೆಳಗಿನ ಸಾರಾಂಶವು ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯದೆಡೆಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭಾವದ ಪಯಣ: ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೋಹಾನ್ನರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ www.mycatholic.life/books ತಾಣದಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು.

ಆರಂಭಿಕ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆ—ಕ್ರೈಸ್ತರು ಈಗಾಗಲೇ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಈ ಹಂತವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದರಿಂದ ಸಂತ ಯೋಹಾನ್ನರು ಈ ಹಂತವನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಪಾಪದ ಜೀವನದಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನವನ್ನೂ ಅದರ ಫಲಗಳನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಕ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿ—ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೋಹಾನ್ನರು ತಮ್ಮ ಬರಹಗಳನ್ನು “ಆರಂಭಿಕ ಸಾಧಕ”ನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಈ ಹಂತದ ಕುರಿತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಪರ್ವತಾರೋಹಣ ಕೃತಿಯ ಮೊದಲನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆರಂಭಿಕ ಸಾಧಕನೆಂದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆ ಹೊಂದಿ, ಗುರುಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳ ನಿಯಮಿತ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುವವನು.

ಈ “ರಾತ್ರಿ”ಯ (ಶುದ್ಧೀಕರಣದ) ಮೊದಲ ಗುರಿಯು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಯಕೆಗಳಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಾಗಿರುವ ಪಾಪದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು. ಎರಡನೆಯದು, ರೂಢಿಯಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು. ಮೂರನೆಯದು, ಪಾಪಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವ ಬಯಕೆಯಿಂದಲೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಒಲವಿನಿಂದಲೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ಗಮನವು ಆತ್ಮದ ಇಂದ್ರಿಯಸಂಬಂಧಿ ಸ್ವಭಾವದ ಮೇಲಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಶುದ್ಧೀಕರಣಗಳು ಆತ್ಮದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸ್ವಭಾವದ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತವೆ. ಮಾನವನ ಇಂದ್ರಿಯಸಂಬಂಧಿ ಸ್ವಭಾವದ (ಬಯಕೆಗಳು, ಭಾವೋದ್ರೇಕಗಳು, ಆಶೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳು) ಈ ನೋವಿನ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಸದ್ಗುಣ ಕಾರ್ಯಗಳು ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮತ್ತು ಪರಮಪ್ರಸಾದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳೂ ಬಹಳ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಏಳು ಪ್ರಧಾನ ಪಾಪಗಳು ಈ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಮುಖ್ಯ ಗಮನಕೇಂದ್ರವಾಗಿವೆ. ಈ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಆತ್ಮವು ಲಘುಪಾಪಗಳನ್ನೂ ಅಪೂರ್ಣತೆಗಳನ್ನೂ ಈ ಪಾಪಗಳ ಬಯಕೆಗಳನ್ನೂ ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ; ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಗುರುಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತವಾಗಲು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಚಾರಪೂರ್ವಕ ಮನನ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಮನನದಲ್ಲಿ ಸುವಾರ್ತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಓದಿ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಆಲೋಚಿಸುವುದು ಸೇರಿದೆ. ಇದರಿಂದ ದೇವರು ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಮತ್ತು ಅದರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಬಯಕೆಗಳು, ಪ್ರೇರಣೆಗಳು ಹಾಗೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಂತ್ವನಗಳ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಅವಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅನುಭವವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ದೇವರಿಗಾಗಿ, ಸದ್ಗುಣಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಗಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಸಂತ ಯೋಹಾನ್ನರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮವು “ಹಂಬಲಗಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿತ”ವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿ—ಸಂತ ಯೋಹಾನ್ನರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಈ ಹಂತವನ್ನು ಆತ್ಮದ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ ಕೃತಿಯ ಮೊದಲನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಈ ಹಂತವನ್ನು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು “ಆರಂಭಿಕ ಸಾಧಕ”ನ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ “ಪ್ರವೀಣ ಸಾಧಕ”ನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಾಗುವ ಸಂಕ್ರಮಣ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ (ಶುದ್ಧೀಕರಣದಲ್ಲಿ), ಆತ್ಮವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದೇವರ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಕ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿಯಂತೆ, ಈ ಶುದ್ಧೀಕರಣವೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಇಂದ್ರಿಯಸಂಬಂಧಿ ಬಯಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಶೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ಎಲ್ಲ ಮಿತಿಮೀರಿದ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಬಳಿಕ, ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಾಪಗಳೂ ಇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಏಳು ಪ್ರಧಾನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಈ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ, ದೇವರಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರುವ ಪ್ರೇರಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮವು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ: ದೇವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಆನಂದಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದರೆ, ಆರಂಭಿಕ ಸಾಧಕನಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಇಂದ್ರಿಯಸುಖಗಳಿಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಆತ್ಮವು ತನ್ನದೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡು ಎಷ್ಟು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದರೆ, ಅದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ದೇವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅದು ಎಷ್ಟು ಆನಂದಿಸಬಹುದು ಎಂದರೆ, ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ (ಅಂದರೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕತನ).

ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಧ್ಯಾನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಆತ್ಮವು ತಾನು ಪಡೆದ ಅನೇಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಂತ್ವನಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಯಾವುದೇ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿ ಶುಷ್ಕತೆ ಮತ್ತು ಕಹಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪಡೆದ ಅನೇಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಂತ್ವನಗಳಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗಲು ದೇವರು ಅದನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಶುಷ್ಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಂತ್ವನದ ನಷ್ಟವು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಶುದ್ಧವಾದ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇವೆ. ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಧ್ಯಾನವು ದೇವರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ತುಂಬಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಲ್ಲ. ದೇವರು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಅವಕಾಶಕೊಟ್ಟು, ಅವರ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಗತ್ಯವೆಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಏಕೈಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೆಂದರೆ ದೇವರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತಿಸುವುದು.

ದೇವರಿಗಾಗಿಯೇ ದೇವರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯಾಗಿರಬೇಕು—ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ಸಾಂತ್ವನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದೇವರು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚೇತನದ ಸಕ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿ—ಸಂತ ಯೋಹಾನ್ನರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಈ ಹಂತವನ್ನು ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಪರ್ವತಾರೋಹಣ ಕೃತಿಯ ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆರಂಭಿಕ ಸಾಧಕನಾಗಿ ತನ್ನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಅನೇಕ ಸಾಂತ್ವನದಾಯಕ ಇಂದ್ರಿಯಸುಖಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಸಂಬಂಧಿ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗಳಿಂದ ಈಗ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವ ಆತ್ಮವು, ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾಗದತ್ತ ಗಮನಹರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಆರಂಭಿಕನು ಈಗ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ “ಪರಿಣತ”ನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಸ್ಥಿರತೆ, ಅನುಧ್ಯಾನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ದೇವರಿಗಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಅನೇಕ ವೇಳೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುವ ಅವಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮವು ಸದ್ಗುಣದಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ದೇವರು ತನಗಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಫಲವಾಗಿ, ವಿಶ್ವಾಸ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಪರಿಶುದ್ಧ ವರಗಳನ್ನು ದೇವರು ತನ್ನೊಳಗೆ ತುಂಬಲು ಆತ್ಮವು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುವಾಗ, ದೇವರ ಕುರಿತ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು, ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತ ತನ್ನ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವರ ಚಿತ್ತದ ಕುರಿತ ಸ್ವಾರ್ಥಪರ ನಿಶ್ಚಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಅದು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಬುದ್ಧಿಯು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮತ್ತು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ಮರಣೆಯು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡಲು ಮತ್ತು “ಮರೆತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ” ಬರಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ ದೇವರ ಸೌಮ್ಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತದೆ.

ದೇವರಿಂದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ತುಂಬಲ್ಪಡುವ ಅನುಧ್ಯಾನವು ಪರಿಣತನಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಹಜ ವಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು ನಿಗೂಢವಾದ, ಆದರೆ ರೂಪಾಂತರಗೊಳಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಿಳಿಯಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಮನನವನ್ನಾಗಲಿ ಆಧರಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯ ಕುರಿತು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ನಿಶ್ಚಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಈ ನಿಶ್ಚಯವು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ದೇವರ ಕುರಿತ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಡಿಮೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೇವರ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯವನ್ನೂ, ಹೆಚ್ಚು ಸರಳವಾದ ಮತ್ತು ನೇರವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ನೆನೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನೂ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ತನಗಾಗಿ ಅನೇಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ತನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯಾದ ದೇವರೊಬ್ಬರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಲು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ.

ದೇವರ ಕುರಿತ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುವುದು ಈ ಹಂತದ ಮುಖ್ಯ ಗಮನವಾಗಿರಬೇಕು. ಇದರಿಂದ, ಮುಂದಿನ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಶುದ್ಧೀಕರಣದಲ್ಲಿ ತಾನು ಒಳಗಾಗಲಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ರೂಪಾಂತರಕ್ಕೆ ಆತ್ಮವು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆತ್ಮದ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ರಾತ್ರಿ—ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಈ ಹಂತವನ್ನು ಆತ್ಮದ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ ಕೃತಿಯ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಿಳಿಯುವ, ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಿಸುವ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ವಿಧಾನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲಯವಾಗುವ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ. 

ಈ ಅಂತಿಮ ಹಂತವು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣವಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ದೇವರ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಇದಕ್ಕೆ ಆತ್ಮದ ಸಮ್ಮತಿ ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಒಂದು ರೀತಿಯ “ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗೂಡನ್ನು” ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬುದ್ಧಿಯು ದೇವರನ್ನು ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರಿಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಕತ್ತಲೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ದೇವರ ಕುರಿತ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಮತ್ತು ಕೆಳಮಟ್ಟದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಮರೆತು, ಅವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ, ಆದರೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರಿಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ; ದೇವರ ಕುರಿತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ದೇವರಿಂದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ತುಂಬಲ್ಪಡುವ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪರಿಶುದ್ಧವೂ ಪ್ರಬಲವೂ ಆದ ಬೆಳಕನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧೀಕರಣಗೊಂಡು, ದೇವರ ಚಿತ್ತವೊಂದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ಆಳವಾದ ದೀನತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ತಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ದರಿದ್ರವೂ ಬರಿದೂ ಆಗಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರೂ, ಅದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ದೇವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಶುದ್ಧೀಕರಣದಲ್ಲಿ, ಲೋಕ, ಪಿಶಾಚಿ ಮತ್ತು ಶರೀರ ಎಂಬ ಮೂರು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಆತ್ಮವು ಭದ್ರತೆಯನ್ನೂ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಶತ್ರುಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅದನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಆಂತರಿಕ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಮರೆಯಾಗಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಆತ್ಮವು ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿ, ದೇವರ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ದೇವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಯಿಸಬಾರದೆಂದೂ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುವ “ಪವಿತ್ರ ಭಯ”ದಿಂದ ಅದು ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಆತ್ಮಬಲದಲ್ಲಿ, ದೇವರನ್ನು ಅವಿರತವಾಗಿ ಹುಡುಕಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಬಳಿಕ, ಆತ್ಮವು ಈಗ ದೇವರನ್ನೂ ಅವರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ತವನ್ನೂ ತನ್ನ ಬಯಕೆಯ ಒಂದೇ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ನಿರಂತರ ಅನುಧ್ಯಾನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂದರೆ, ಆತ್ಮವು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಎಲ್ಲ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ರೂಪಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊರೆದು, ಸದಾ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ; ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ, ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ದಣಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮವು ಏಣಿಯನ್ನು ಏರಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅದು ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯ—ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನರು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಆತ್ಮದ ಈ ಅನುಭವವನ್ನು ತಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗೀತೆ ಕೃತಿಯ 22-40 ನೆಯ ಚರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಂತ ಜ್ವಾಲೆ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮವು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿರುತ್ತದೆಂದರೆ, ಅದು ದೇವರ ದೈವಿಕ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದರ ಬುದ್ಧಿಯು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತದೆ; ಅದರ ಸ್ಮರಣೆಯು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅದರ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯು ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದರ ಎಲ್ಲ ಒಲವುಗಳು, ಮಮತೆಗಳು, ಬಯಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ಭಾವೋದ್ರೇಕಗಳು ದೇವರಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆತ್ಮವು ದೇವರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೇವರ ಮೂಲಕ ಅರಿಯುತ್ತದೆ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೂ ಸ್ವತಃ ದೇವರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ.

ಈ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನರು ಬಳಸುವ ಮುಖ್ಯ ಚಿತ್ರಣವೆಂದರೆ, ಜ್ವಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದು, ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಉರಿಯುವ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಯ ಚಿತ್ರಣ.

ಸಾರಾಂಶ

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಅನುಭಾವಿಕ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಆರಂಭಿಕ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಯಿಂದ ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಗಾಢವಾದ ಐಕ್ಯದವರೆಗಿನ ಪಯಣದ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರವು ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಅಧ್ಯಯನ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಭಕ್ತಿಯಾಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಮನನ ಸೇರಿದಂತೆ ದೇವರಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಲು ನೆರವಾಗುವ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಅದರ ಒಂದು ಉಪವಿಭಾಗವಾದ ಅನುಭಾವಿಕ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರವು, ಒಬ್ಬರು ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಉಂಟಾಗುವ ಗಾಢವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭವಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆರಂಭಿಕ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಪ್ರಭಾವಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಜೀವನ ಹಾಗೂ ಧ್ಯಾನಮಯ ಜೀವನದ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೂರು ಹಂತಗಳಾದ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾರ್ಗ, ಜ್ಞಾನಪ್ರಕಾಶದ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯದ ಮಾರ್ಗದವರೆಗೆ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಬಂದ ರೀತಿಯನ್ನು ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಹಂತಗಳು ಆತ್ಮವು ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯದವರೆಗೆ ಸಾಗುವ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ. ಸಂತ ಬೊನವೆಂತೂರ, ಶಿಲುಬೆಯ ಸಂತ ಯೋವಾನ್ನ ಮತ್ತು ಅವಿಲಾದ ಸಂತ ತೆರೇಸಾ ಅವರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನುಭಾವಿಕ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪರಿಭಾಷೆಗಳು ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ವಿವರಣೆಗಳು ಮಾನವನ ಅದೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತವೆ.

ಮುಂದೆ: ಏಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯ—ಮಾನವಕುಲದಲ್ಲಿ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮಹಿಮೆಯತ್ತ

ಪರಿವಿಡಿ

ಪೇಪರ್‌ಬ್ಯಾಕ್ – Kindle ಇ-ಪುಸ್ತಕ – Google Play – Apple Books – ಮತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು!