അധ്യായം ആറ്: ആത്മീയ ദൈവശാസ്ത്രവും ആത്മാനുഭവ ദൈവശാസ്ത്രവും

ദൈവദൂതന്മാർ കൃപാവസ്ഥയിലാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. കൃപയോടു സഹകരിച്ച നല്ല ദൂതന്മാർ ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്യുകയോ ദൈവകൃപ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്തില്ല; ദൈവഹിതം തിരഞ്ഞെടുത്ത ഉടൻതന്നെ അവർക്ക് പ്രതിഫലമായി സൗഭാഗ്യദർശനം ലഭിച്ചു. എന്നാൽ മനുഷ്യവംശത്തെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെ പറയാനാവില്ല. തന്റെ ദിവ്യഹിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ദൈവം മനുഷ്യരെ ക്ഷണിക്കുന്ന വഴികളാണ് ഈ അധ്യായത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ സൃഷ്ടിയുടെ നിമിഷത്തിൽ നടത്തുന്ന ഒരൊറ്റ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തിലുടനീളം ദൈവഹിതത്തോടു സഹകരിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെയാണ് നാം അവിടുത്തെ പ്രതിരൂപത്തോട് കൂടുതൽ പൂർണമായി അനുരൂപരാകുന്നത്. ഈ യാത്രയെ സംബന്ധിക്കുന്ന ദൈവശാസ്ത്രശാഖകളെയാണ് ആത്മീയ ദൈവശാസ്ത്രമെന്നും ആത്മാനുഭവ ദൈവശാസ്ത്രമെന്നും വിളിക്കുന്നത്.

പൊതുവായി പറഞ്ഞാൽ, ആത്മീയജീവിതത്തിലെ വളർച്ചയെ സംബന്ധിക്കുന്ന ദൈവശാസ്ത്രരചനകളെയാണ് ആത്മീയ ദൈവശാസ്ത്രം എന്നു പറയുന്നത്. ഒരാളുടെ പ്രാർത്ഥനാജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുന്ന പ്രായോഗിക ഭക്താനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, വിചിന്തനങ്ങൾ, പ്രാർത്ഥനകൾ, ധ്യാനങ്ങൾ എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടും. എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നതും ആത്മീയയാത്രയുടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നതും പ്രാർത്ഥനാജീവിതത്തോടും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇതിന്റെ പരിധിയിൽ വരുന്നു. വിവിധ ഉപവിഭാഗങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശാലമായ ഒരു മേഖലയാണിത്.

ആ ഉപവിഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ് ആത്മാനുഭവ ദൈവശാസ്ത്രം. ആത്മീയ മാനസാന്തരത്തിന്റെ ഉന്നതതലങ്ങളാണ് അതിന്റെ മുഖ്യവിഷയം. ഒരു വ്യക്തി ദൈവത്തോട് അടുത്തുവരുകയും അഗാധമായ രൂപാന്തരത്തിനു വിധേയനാകാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അയാൾ അനുഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെയാണ് ആത്മാനുഭവ ദൈവശാസ്ത്രം കൂടുതലായി വിവരിക്കുന്നത്. ആത്മീയയാത്രയുടെ ഉന്നതശിഖരങ്ങളിലെത്താൻ സഹായിക്കുന്ന പ്രത്യേക രീതികളോ ഭക്താനുഷ്ഠാനങ്ങളോ പ്രാർത്ഥനകളോ നിർദേശിക്കുക അസാധ്യമല്ലെങ്കിലും ദുഷ്കരമാണ്. കാരണം, ആ ഉയരങ്ങളിലെത്തുന്നവരെ ദൈവംതന്നെ പകർന്നുനൽകുന്ന നിഷ്ഠാധ്യാനപ്രാർത്ഥനയിലൂടെ അവിടുന്ന് നിരന്തരം കൂടുതൽ ഉയർന്ന തലങ്ങളിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ഒരു മനുഷ്യാത്മാവ് മാരകപാപത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിയുന്ന പ്രാരംഭ മാനസാന്തരം മുതൽ ദൈവവുമായുള്ള പരമോന്നത ഐക്യം വരെയുള്ള മുഴുവൻ ആത്മീയയാത്രയുടെയും പൊതുവായ ഒരു അവലോകനം നൽകുകയാണ് ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഈ പരമോന്നത ഐക്യമാണ് ആത്മീയ വിവാഹം അഥവാ ദൈവിക ഐക്യം; ഇത് സെറാഫിക മഹത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ആത്മീയവളർച്ചയുടെ പരമ്പരാഗതമായ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളായ ശുദ്ധീകരണമാർഗം, പ്രബോധനമാർഗം, ഐക്യമാർഗം എന്നിവയുടെ വികാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രപരമായ ഒരു അവലോകനമാണ് താഴെ നൽകുന്നത്.

ആത്മാനുഭവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വികാസം

തത്ത്വശാസ്ത്രം സ്വാഭാവികമായ ഒരു വിജ്ഞാനശാഖയാണ്; അതിസ്വാഭാവികമായ ഒന്നല്ല. സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കാൻ തത്ത്വശാസ്ത്രം സ്വാഭാവികമായ മനുഷ്യബുദ്ധിയെ മാത്രമാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. ദൈവിക വെളിപാടിന്റെ സഹായമില്ലാതെ നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ബുദ്ധിക്കു ഗ്രഹിക്കാനാകുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ അത് പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പരിമിതമാണെങ്കിലും, നല്ലൊരു തത്ത്വശാസ്ത്രപദ്ധതി ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചിന്തയ്ക്കും അന്വേഷണത്തിനും വിശദീകരണത്തിനും അടിത്തറയാകുന്ന ഭാഷയും ആശയങ്ങളും നൽകുന്നു. തത്ത്വശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറയോടു ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയ സത്യങ്ങൾ ചേർക്കുകയും അവയിൽനിന്നു യുക്തിസഹമായ ദൈവശാസ്ത്രനിഗമനങ്ങളിലെത്തുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് സാധിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ ദൈവശാസ്ത്രപഠനത്തിന് തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിലെ ബിരുദം ഒരു മുൻവ്യവസ്ഥയായിരിക്കുന്നത്.

പുരാതന ഗ്രീക്കു തത്ത്വചിന്തകനായ അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ രചനകളിലെ തത്ത്വശാസ്ത്രാശയങ്ങളും ഭാഷയുമാണ് വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് തന്റെ ദൈവശാസ്ത്രരചനകൾക്ക് പ്രധാനമായും അടിത്തറയായി ഉപയോഗിച്ചത്. തന്റെ ഗുരുവായ മഹാനായ വിശുദ്ധ ആൽബർട്ടിന്റെ മാതൃക പിന്തുടർന്ന് ഇങ്ങനെ ചെയ്ത ആദ്യകാല ചിന്തകരിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ദൈവശാസ്ത്രാന്വേഷണത്തിന് അടിത്തറയായി അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ തത്ത്വശാസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ പൊതുവേ പ്ലേറ്റോയുടെ രചനകളിലെ തത്ത്വശാസ്ത്രാശയങ്ങളെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്.

മനുഷ്യന്റെ അറിവിനെക്കുറിച്ചു ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ലോകവും ആശയങ്ങളുടെ അഥവാ “രൂപങ്ങളുടെ” ലോകവും തമ്മിൽ പ്ലേറ്റോ വേർതിരിച്ചു. രൂപങ്ങളുടെ അഥവാ ആശയങ്ങളുടെ ലോകമായിരുന്നു അറിവിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ തലം. തത്ത്വചിന്താപരമായ ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവർക്ക് ഗുണപരമായി ഉയർന്ന ജീവിതം നയിക്കാൻ അത് ഒരു വഴി തുറന്നുകൊടുത്തു; കാരണം, അവർക്കുണ്ടായിരുന്നത് ഗുണപരമായി ഉയർന്ന തരത്തിലുള്ള അറിവായിരുന്നു.

ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന, ഗ്രീക്കു ഭാഷ സംസാരിച്ചിരുന്ന യഹൂദ തത്ത്വചിന്തകനായ അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ ഫിലോ, പഴയനിയമത്തോടു ചേർത്ത് പ്ലേറ്റോയുടെ തത്ത്വശാസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നതിൽ ഒരു മുൻഗാമിയായിരുന്നു. ഈ സമീപനത്തിൽ, ഫിലോ പഴയനിയമത്തിലെ ഒരു ചരിത്രസംഭവത്തിൽനിന്ന് (ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ലോകം) ആരംഭിച്ച്, ധ്യാനാത്മകമായ രീതിയിൽ അതിൽനിന്നു രൂപകാത്മക വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ (രൂപങ്ങളുടെ അഥവാ ആശയങ്ങളുടെ ലോകം) വേർതിരിച്ചെടുത്ത്, കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ആത്മീയസത്യങ്ങളിലെത്തി. ആദിമ സഭാപിതാക്കന്മാരിൽ പലരും പുതിയനിയമം വായിക്കാനും വ്യാഖ്യാനിക്കാനും പൊതുവേ സ്വീകരിച്ച രീതി അദ്ദേഹത്തിന്റേതായിരുന്നു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രൂപകാത്മകമായ അഥവാ ആത്മീയമായ അർഥം എന്നാണ് ഇത് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഈ സമീപനം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ്, ഒറിജൻ തുടങ്ങിയ മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ക്രൈസ്തവ എഴുത്തുകാർ കർമനിരതജീവിതവും നിഷ്ഠാധ്യാനജീവിതവും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു. കർമനിരതജീവിതം (ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ജീവിതം) ധാർമിക സദ്ഗുണങ്ങൾ അഭ്യസിക്കാനും ആത്മാവിന്റെ പൂർണത കൈവരിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നതായിരുന്നു. നിഷ്ഠാധ്യാനജീവിതം (രൂപങ്ങളുടെ ജീവിതം) ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിഷ്ഠാധ്യാനത്തിൽ കേന്ദ്രീകൃതമായ ജീവിതമായിരുന്നു. അങ്ങനെ, ആദ്യകാലത്തുതന്നെ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളായി തിരിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ക്രൈസ്തവർ കർമനിരതമായ ധാർമിക പൂർണതയിൽ ആരംഭിക്കുകയും പിന്നീട് നിഷ്ഠാധ്യാനാത്മകമായ ആത്മീയ പൂർണതയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഹിപ്പോയിലെ വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസിനെപ്പോലുള്ള പിൽക്കാല മഹാചിന്തകരും ഈ ദ്വിവിധ വേർതിരിവ് ഉപയോഗിച്ചു.

നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, എവാഗ്രിയൂസ് പോന്തിക്കൂസ് എന്ന മരുഭൂമിയിലെ ഒരു സന്ന്യാസി, കർമനിരതജീവിതം, നിഷ്ഠാധ്യാനജീവിതം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളുള്ള ആത്മാനുഭവ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ വികസിപ്പിച്ച് മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചു: പ്രായോഗിക ജീവിതം, സ്വാഭാവിക നിഷ്ഠാധ്യാനജീവിതം, ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ജീവിതം. ധാർമിക പെരുമാറ്റത്തിലും സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ ശുദ്ധീകരണത്തിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ് പ്രായോഗിക ജീവിതം. പ്രകൃതിയിലും മനുഷ്യാത്മാവുപോലുള്ള സൃഷ്ടയാഥാർഥ്യങ്ങളിലും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചു വിചിന്തനം ചെയ്യുന്നതാണ് സ്വാഭാവിക നിഷ്ഠാധ്യാനജീവിതത്തിന്റെ സവിശേഷത. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമായ അറിവും അവിടുത്തോടുള്ള ഐക്യവുമാണ് ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ജീവിതത്തിന്റെ സവിശേഷത. പൂർണതയിലേക്കുള്ള ആത്മീയയാത്രയുടെ ഈ ത്രിവിധ വിഭജനം പിൽക്കാല ചിന്തകർക്ക് അടിസ്ഥാനമായിത്തീർന്നു.

ഈ ത്രിവിധ പ്രക്രിയയെക്കുറിച്ച് ആദ്യകാലത്ത് എഴുതിയവരിൽ ഒരാളാണ് നേരത്തേ പരാമർശിച്ച സ്യൂഡോ-ഡയൊനീഷ്യസ് അരെയോപഗൈറ്റ്. ഡയൊനീഷ്യസിന്റെ രചനകൾ ത്രിത്വകേന്ദ്രിതമായിരുന്നു. സ്വർഗീയ അധികാരശ്രേണിയെ വിവരിക്കുമ്പോൾ, ഓരോന്നിലും മൂന്നു ഗണങ്ങൾ വീതമുള്ള മാലാഖമാരുടെ മൂന്നു ത്രയങ്ങളെ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഇത് പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും പ്രകാശിതമാകുകയും പരിപൂർണമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന മാനസാന്തരപ്രക്രിയയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണത്തിലും ഇത് കാണാം. വിശുദ്ധ ബൊനവെന്തൂരാ, വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ്, കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ എന്നിവർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പിൽക്കാല എഴുത്തുകാരിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദാർശനിക ആശയങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷയുടെ അർഥം ഗ്രഹിക്കുക അല്പം പ്രയാസകരമാണെങ്കിലും, ആത്മാവിന്റെ ക്രമാനുഗതവും ശ്രേണീബദ്ധവുമായ ഈ മൂന്നു മുന്നേറ്റങ്ങളെ അദ്ദേഹം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. പിൽക്കാല മിസ്റ്റിക്കൽ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ ഈ കൃതിക്കുണ്ടായ പ്രാധാന്യവും അടിസ്ഥാനപരമായ സ്വാധീനവും കണക്കിലെടുത്താണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഇവിടെ ദീർഘമായി ഉദ്ധരിക്കുന്നത്. താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഉദ്ധരണികൾ സ്വർഗീയ അധികാരശ്രേണി എന്ന കൃതിയുടെ III-ാം അധ്യായത്തിൽനിന്നുള്ളവയാണ്:

എന്തെന്നാൽ, ചിലർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും മറ്റുചിലർ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നും, ചിലർ പ്രകാശിതരാകുകയും മറ്റുചിലർ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നും, ചിലർ പരിപൂർണരാക്കപ്പെടുകയും മറ്റുചിലർ പരിപൂർണരാക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നും അധികാരശ്രേണിയുടെ വിശുദ്ധമായ ക്രമവ്യവസ്ഥ നിശ്ചയിക്കുന്നു; ഇപ്രകാരമാണ് ദൈവാനുകരണം ഓരോരുത്തർക്കും അനുയോജ്യമാകുന്നത്.

ദൈവിക ആനന്ദസ്വരൂപൻ (മാനുഷിക ഭാഷയിൽ പറയുകയാണെങ്കിൽ) എല്ലാ അനനുരൂപതകളിൽനിന്നും വിമുക്തനും നിത്യപ്രകാശം നിറഞ്ഞവനും പരിപൂർണനും യാതൊരു പരിപൂർണതയും ആവശ്യമില്ലാത്തവനുമാണ്. അവിടുന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുകയും പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും പരിപൂർണനാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിലുപരി, അവിടുന്നുതന്നെയാണ് വിശുദ്ധമായ ശുദ്ധീകരണവും പ്രകാശനവും പരിപൂർണതയും. ശുദ്ധീകരണത്തിനും പ്രകാശത്തിനും അതീതനും പരമപരിപൂർണനും പരിപൂർണതയുടെ ഉറവിടവും എല്ലാ അധികാരശ്രേണികളുടെയും കാരണവുമായ അവിടുന്ന് മഹിമയിൽ എല്ലാ വിശുദ്ധിയെയും അതിവർത്തിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നവർ പൂർണമായും പരിപൂർണരാക്കപ്പെടുകയും അനനുരൂപതയുടെ എല്ലാ കളങ്കങ്ങളിൽനിന്നും വിമുക്തരാകുകയും വേണമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; പ്രകാശിതരാകുന്നവർ മനസ്സിന്റെ അതിനിർമലമായ നേത്രങ്ങളോടെ ധ്യാനാത്മകാവസ്ഥയിലേക്കും അതിന്റെ ശക്തിയിലേക്കും ഉയർന്ന് ദൈവികപ്രകാശത്താൽ പൂർണമായി നിറയണം; ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കുന്നവർ എല്ലാ അപൂർണതകളിൽനിന്നും തങ്ങളെത്തന്നെ അകറ്റിനിർത്തി, തങ്ങൾ ധ്യാനിച്ച ദൈവികജ്ഞാനത്തിൽ പങ്കാളികളാകണം.

കൂടാതെ…ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ വിശുദ്ധിയുടെ സമൃദ്ധിയിൽനിന്ന് സ്വന്തം വിശുദ്ധി മറ്റുള്ളവർക്കു പകർന്നുകൊടുക്കണം: പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവർ കൂടുതൽ പ്രകാശമാനമായ ബുദ്ധിയുള്ളവരെന്ന നിലയിൽ പ്രകാശം യഥാവിധി സ്വീകരിക്കുകയും വീണ്ടും പ്രസരിപ്പിക്കുകയും വിശുദ്ധമായ പ്രഭയാൽ സന്തോഷപൂർവം നിറയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, തങ്ങളിൽനിന്ന് കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പ്രകാശം അതിന് അർഹരായവർക്കു പകർന്നുകൊടുക്കണം; ഒടുവിൽ, പരിപൂർണരാക്കുന്നവർ രഹസ്യാത്മകമായ പങ്കുചേരലുകളിൽ നിപുണരായിരിക്കയാൽ, തങ്ങൾ ധ്യാനിച്ച വിശുദ്ധകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ അതിവിശുദ്ധമായ ദീക്ഷയാൽ പരിപൂർണരാക്കപ്പെടുന്നവരെ ആ പരിപൂർത്തിയിലേക്കു നയിക്കണം.

ഇങ്ങനെ, അധികാരശ്രേണിയിലെ ഓരോ ഗണവും ദൈവത്തോടൊത്തുള്ള സഹപ്രവർത്തനത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവികതയിൽ സ്വാഭാവികമായും അതിസ്വാഭാവികമായും നിലകൊള്ളുന്നതും, സത്തയ്ക്കതീതമായ വിധത്തിൽ അവിടുന്നാൽ പരിപൂർത്തിയാക്കപ്പെടുന്നതുമായ യാഥാർഥ്യത്തെ ഓരോ ഗണവും ദൈവത്തിന്റെ കൃപയാലും ശക്തിയാലും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; ദൈവസ്നേഹികളായ സ്വർഗീയരുടെ ഈ യാഥാർഥ്യം മനുഷ്യർക്ക് സാധ്യമാകുന്നിടത്തോളം അനുകരിക്കാനായി ശ്രേണീബദ്ധമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുക, പ്രകാശിപ്പിക്കുക, പരിപൂർണമാക്കുക എന്നീ ആശയങ്ങളിൽനിന്നാണ് ശുദ്ധീകരണ മാർഗം, പ്രകാശന മാർഗം, ഐക്യ മാർഗം എന്നിവ ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്. ചില മിസ്റ്റിക്കൽ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ “ആരംഭകൻ,” “പുരോഗതി പ്രാപിച്ചവൻ,” “പരിപൂർണൻ” എന്നീ പദങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ശുദ്ധീകരണ മാർഗം, പ്രകാശന മാർഗം, ഐക്യ മാർഗം: ഒരു അവലോകനം

ഒരാളുടെ പ്രാരംഭ മാനസാന്തരത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും പ്രാരംഭ ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ഘട്ടമാണ് ശുദ്ധീകരണ മാർഗം. ആത്മാവ് മാരകപാപങ്ങളിൽനിന്നും ലഘുപാപങ്ങളിൽനിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുക മാത്രമല്ല, പാപങ്ങളുടെ ഫലങ്ങളായ പാപത്തോടുള്ള അടുപ്പത്തിൽനിന്നും പാപകരമായ ശീലങ്ങളിൽനിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രക്രിയയും ആരംഭിക്കുന്നു. ശുദ്ധീകരണ മാർഗത്തിലുടനീളം ഒരാൾ വിശുദ്ധലിഖിതവും മറ്റു പ്രാർഥനകളും ധ്യാനിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു; ഇതിലൂടെ മനസ്സ് ദൈവികസത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയൊരു ആശയപരമായ ഗ്രാഹ്യത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നു. വിശുദ്ധലിഖിതം സജീവമായിത്തീരാൻ തുടങ്ങുകയും യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ഗ്രാഹ്യം ഉള്ളിൽ സ്വീകരിച്ച് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രാർഥനയിൽ ആത്മീയമാധുര്യം അനുഭവപ്പെടുന്നു; ദൈവത്തെയും അയൽക്കാരനെയും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാൻ അത് ആത്മാവിനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു. പുണ്യങ്ങൾ വർധിക്കുകയും ദൈവതിരുവിഷ്ടം നിറവേറ്റാനുള്ള പുതിയൊരു പ്രതിബദ്ധത സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. വർധിച്ചുവരുന്ന മനോധൈര്യത്തോടെ പ്രലോഭനങ്ങളെ നേരിടുന്നു; ഇത് പാപത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തിൽ ആത്മാവിനെ തുടർന്നും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

പാപങ്ങളെ അതിജീവിച്ചും പാപകരമായ ശീലങ്ങളിൽനിന്ന് വിമുക്തമായോ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടോ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ ഗണ്യമായ പുരോഗതി കൈവരിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ ആത്മാവ് പ്രകാശന മാർഗത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു. ദൈവംതന്നെ പകർന്നുനൽകുന്ന ധ്യാനാനുഭവം ആത്മാവ് അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതോടെ പ്രാർഥന ഏറെ ആഴമുള്ളതാകുന്നു. പാപത്തിനെതിരായ പോരാട്ടം തുടരുന്നുവെങ്കിലും അത് കൂടുതൽ ഉന്നതമായ തലത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നു; കാരണം, അതിന്റെ പ്രേരണ ഇനി പാപത്തിന്റെ പരിണതഫലങ്ങളെ ഭയന്ന് പാപം ഒഴിവാക്കുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തോടുതന്നെയുള്ള സ്നേഹമാണ്. ഈ ആഴമേറിയ സ്നേഹം ദൈവികരഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വലിയ പ്രകാശത്തിലേക്ക് ആത്മാവിനെ ആകർഷിക്കുന്നു. അത് കേവലമായ ആശയങ്ങളെ അതിവർത്തിക്കുകയും വാക്കുകളിൽ ആവിഷ്കരിക്കാനാവാത്ത ഒരുതരം അറിവായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രത്യാശയും ഉപവിയും വർധിക്കുകയും ആത്മാവ് അതിസ്വാഭാവികമായ തലത്തിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ആന്തരിക പരീക്ഷണങ്ങളും വരൾച്ചയും ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും അഗാധമായ സമാധാനവും ആനന്ദവും ആത്മാവിനെ നിറയ്ക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം ക്രമേണ എത്രത്തോളം വർധിക്കുന്നുവെന്നാൽ, ആത്മാവ് ദൈവത്തെ കൂടുതൽ പ്രാപിക്കാൻ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുകയും ദൈവിക ഐക്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനായി ഓരോ കൃപയോടും സഹകരിക്കാൻ തനിക്കാവുന്നതെല്ലാം മനസ്സോടെ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവൈക്യ മാർഗം ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതശിഖരവും സ്വർഗത്തിന്റെ മുന്നാസ്വാദനവുമാണ്. പൂർണതയിലെത്തിയ ആത്മാവ് ഈ ലോകത്തിന് പൂർണമായി മരിച്ച് ദൈവത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. പതിവായിത്തീർന്ന ഓരോ പാപത്തിൽനിന്നും അത് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഏറ്റവും ചെറിയ ലഘുപാപംപോലും ചെയ്തുപോയാൽ ആ ആത്മാവ് ഉടൻതന്നെ പശ്ചാത്തപിക്കും. വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും ഉപവിയും ആ ആത്മാവിൽ പൂർണത പ്രാപിക്കുന്നു. പൂർണതയിലെത്തിയ ആത്മാവ് തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും പ്രാർഥനകളിലൂടെയും ലോകത്തിൽ കൃപയുടെ ശക്തമായ ഉപകരണമായിത്തീരുന്നു. ദൈവൈക്യ മാർഗത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന ആത്മാവ്, വിവാഹത്തിനു സമാനമായി, ദൈവവുമായുള്ള സ്ഥിരമായ ഐക്യത്തിന്റെ അവസ്ഥയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു എന്നാണ് ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയും കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാനും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്.

വിശുദ്ധ ബൊനവന്തൂര

പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, വിശുദ്ധ ബൊനവന്തൂരായെ സ്യൂഡോ-ഡയനീഷ്യസിന്റെ ചിന്തകൾ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു. മുൻ അധ്യായത്തിൽ കൂടുതൽ വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചതുപോലെ, ബൊനവന്തൂരായുടെ ത്രിവിധ മാർഗം, എന്ന ലഘുകൃതി ആത്മീയ വളർച്ചയെ സമീപിക്കാൻ കഴിയുന്ന ത്രിവിധമായ അനേകം മാർഗങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. സിംഹാസനങ്ങൾ, കെരൂബുകൾ, സെറാഫുകൾ എന്നിവരുടെ മഹത്ത്വത്തിലേക്കുള്ള ത്രിവിധ പടികൾ ശുദ്ധീകരണ മാർഗവും പ്രകാശന മാർഗവും ദൈവൈക്യ മാർഗവുമാണെന്ന് താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഉദ്ധരണി വിശദീകരിക്കുന്നു:

മഹത്ത്വത്തിൽ, സമ്പൂർണ പ്രതിഫലമായിത്തീരുന്ന ഒരു ത്രിവിധ ദാനമുണ്ട്: പരമമായ സമാധാനം നിത്യമായി സ്വന്തമാക്കുക, പരമമായ സത്യത്തെ വ്യക്തമായി ദർശിക്കുക, പരമമായ നന്മ അഥവാ സ്നേഹം പൂർണമായി ആസ്വദിക്കുക. ഇതിന് അനുസൃതമായി, സ്വർഗത്തിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ മാലാഖാവൃന്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ ത്രിവിധമായ ഒരു വേർതിരിവുണ്ട്: അതായത് സിംഹാസനങ്ങൾ, കെരൂബുകൾ, സെറാഫുകൾ. അതിനാൽ, തന്റെ യോഗ്യതകളിലൂടെ പരമാനന്ദം പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരാളും സമാധാനത്തിന്റെ പ്രശാന്തതയും സത്യത്തിന്റെ പ്രഭയും സ്നേഹത്തിന്റെ മാധുര്യവും നേടുന്നതിനായി, ഈ തീർഥാടനാവസ്ഥയിൽ സാധ്യമായിടത്തോളം ഈ മൂന്നിനും അനുരൂപനാകണം. എന്തെന്നാൽ, ഈ മൂന്നിലും കർത്താവുതന്നെ തന്റെ സ്വന്തം വാസസ്ഥലത്തിലെന്നപോലെ വസിച്ചുകൊണ്ട് വിശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ത്രിവിധ മാർഗമനുസരിച്ച് ഈ മൂന്നു ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് ഉയരുന്ന മൂന്നു പടിക്കെട്ടുകളുണ്ട്: അതായത്, പാപത്തെ പുറത്താക്കുന്നതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണ മാർഗം; ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിക്കുന്നതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന പ്രകാശന മാർഗം; മണവാളനുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന പരിപൂർണതാ മാർഗം. ഇങ്ങനെ, ഓരോ മാർഗത്തിനും അതിന്റേതായ പടികളുണ്ട്; അവ നാം താഴെനിന്ന് മുകളിലേക്കു കയറണം.

തുടർന്ന്, സിംഹാസനങ്ങളുടെ “സമാധാനവും” കെരൂബുകളുടെ “സത്യവും” സെറാഫുകളുടെ “സ്നേഹവും” കൈവരിക്കാനുള്ള ഏഴു പടികൾ വിശുദ്ധ ബൊനവന്തൂരാ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പൂർണതയിലേക്കുള്ള ആത്മീയവും യോഗാത്മകവുമായ യാത്രയെ പരിചിന്തനം ചെയ്യാൻ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട്, ആത്മീയ പൂർണതയിലേക്കു നയിക്കുന്നതും ക്രമാനുഗതമായി മുന്നേറുകയും കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതുമായ ഈ മാനസാന്തരപ്രക്രിയയെ വിവരിക്കാൻ ഒന്നിലധികം വഴികളുണ്ടെന്ന് വിശുദ്ധ ബൊനവന്തൂരാ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ

യോഗാത്മക ദൈവശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അവയിൽ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായത് ആന്തരിക കോട്ട ആണ്. ആത്മീയ വിവാഹത്തിലേക്കോ ദൈവൈക്യത്തിലേക്കോ (സെറാഫുകളുടെ മഹത്ത്വം) ഉള്ള ആത്മീയ യാത്രയിൽ ഒരു ആത്മാവ് കടന്നുപോകുന്ന ഘട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ വ്യക്തിപരമായ ധാരണ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ അവർ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഏഴ് ആന്തരിക വാസസ്ഥലങ്ങളിലൂടെ, അഥവാ മന്ദിരങ്ങളിലൂടെ, കടന്ന് ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലെത്താൻ ഒരാൾ നടത്തേണ്ട അന്തർമുഖയാത്ര വിവരിച്ചുകൊണ്ട്, ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഏഴു ഘട്ടങ്ങൾ അവർ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വാസസ്ഥലങ്ങളെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവ ദൈവം തന്റെ പൂർണതയിൽ വസിക്കുന്ന, ഏഴാമത്തേതും ഏറ്റവും ഉള്ളിലുള്ളതുമായ സാന്നിധ്യഗൃഹത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ഈ ഏഴു പടികളുടെ ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനം താഴെ നൽകിയിരിക്കുന്നു. കൂടുതൽ വിശദമായ വിവരണം ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ആന്തരിക യാത്ര: ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യയുടെ ചിന്തകൾ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ കാണാം. ഇത് www.mycatholic.life/books എന്ന വിലാസത്തിൽ സൗജന്യമായി വായിക്കാം. 

ആദ്യ മന്ദിരങ്ങൾ: വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്: “ഒരൊറ്റ വജ്രംകൊണ്ടോ അതീവ സുതാര്യമായ സ്ഫടികംകൊണ്ടോ നിർമിച്ച ഒരു കോട്ടപോലെയാണ് ആത്മാവെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വർഗത്തിൽ അനേകം മന്ദിരങ്ങളുള്ളതുപോലെ, അതിലും അനേകം മുറികളുണ്ട്.” ആ കോട്ടയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽത്തന്നെ ദൈവം വസിക്കുന്നതിനാലും ദൈവം അനന്തനായതിനാലും ആത്മാവിന് അനന്തമായ ഉൾക്കൊള്ളൽശേഷി ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഏറ്റവും മധ്യത്തിലുള്ള വാസസ്ഥലത്തേക്കു യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരാൾക്കു കടന്നുപോകാവുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിനു വാസസ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ സ്വന്തം അനുഭവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവർ ഏഴെണ്ണം വിവരിക്കുന്നു.

കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലാത്തവർ, കോട്ടയ്ക്കു പുറത്ത് ഇഴജന്തുക്കളുടെയും വിഷജന്തുക്കളുടെയും ഇടയിൽ മാരകപാപാവസ്ഥയിൽ ജീവിക്കുന്ന ആത്മാക്കളാണ്. ഈ ആത്മാക്കൾ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരും ലൗകികവും ജഡികവുമായ ആസക്തികളിൽ പൂർണമായി മുഴുകിയവരുമാണ്.

സ്വന്തം ആത്മാവാകുന്ന കോട്ടയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന കവാടം പ്രാർഥനയും ധ്യാനവുമാണ്. ആത്മാവിന് ആയിരം കാര്യങ്ങളിൽ വ്യാപൃതമായിരിക്കേണ്ടിവന്നാലും, പ്രാർഥിക്കാനും ധ്യാനാത്മകമായി ദൈവവുമായി സംഭാഷിക്കാനും അത് സമയം കണ്ടെത്തുന്നു. ഒരാൾ കവാടത്തിലൂടെ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അനേകം ഇഴജന്തുക്കളും ഒപ്പം അകത്തു കടക്കുന്നു. എങ്കിലും ആത്മാവ് കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചുവല്ലോ.

ഒരാൾ തന്റെ ആത്മാവാകുന്ന കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, ഒരേ യാഥാർഥ്യമായ ആത്മജ്ഞാനത്തിലും വിനയത്തിലും വളരാൻ തുടങ്ങുന്നു. പിശാചുക്കൾ ആത്മാവിനെ പീഡിപ്പിക്കുകയും പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വേദനാജനകമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണിത്. താൻ പോരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാപത്തെ അയാൾ ക്രമേണ തിരിച്ചറിയുകയും അതിനെ നേരിടുകയും അതിനെ അതിജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

രണ്ടാം വാസസ്ഥാനങ്ങൾ: ആത്മാവ് സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രാർത്ഥനയിലെ ശാന്തമായ സ്ഥിരോത്സാഹം ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളുടെ സവിശേഷതയാകുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ധ്യാനത്തിൽ, തുടരുന്ന ഈ സ്ഥിരോത്സാഹം പുണ്യങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകാൻ തുടങ്ങുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിൽനിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും മാരകപാപത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ആത്മാവിന് പ്രലോഭനമുണ്ടാകും. എന്നാൽ, സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ മുന്നേറുന്നെങ്കിൽ, കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവം തന്നോടു സംസാരിക്കുന്നത് ആത്മാവ് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങും. ഇതിൽ ആത്മാവ് ആനന്ദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇപ്പോഴും പാപത്തോടുള്ള ആസക്തി നിലനിൽക്കുന്നതിനാൽ ആ വിളിയോടു പ്രതികരിക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നു. ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ വലിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ നേരിടേണ്ടിവരുന്നു. എന്നാൽ, പതിവായ പാപങ്ങളിൽനിന്ന് ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും സ്വതന്ത്രമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനുള്ള മാർഗമായി ദൈവം ആ പരീക്ഷണങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്നു. ഉറച്ച നിശ്ചയത്തോടെ ഈ ആത്മാവ് മാർഗദർശനവും നല്ല ആത്മീയ സഹയാത്രികരെയും തേടുന്നു. തന്റെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് ബോധ്യമുള്ള ആ വ്യക്തി ധ്യാനം തുടരുകയും സക്രിയമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രത എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പുതിയൊരു പ്രാർത്ഥനാരീതിയിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് മനഃപൂർവം പ്രവേശിച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു ധ്യാനപ്രക്രിയയാണിത്.

മൂന്നാം വാസസ്ഥാനങ്ങൾ: ആത്മാവ് മൂന്നാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ, അതിന്റെ നില ഏറെ സുരക്ഷിതമാകുന്നു. മാരകപാപത്തിൽ വീഴാനുള്ള സാധ്യത എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ ആത്മാവിന് അങ്ങനെ സംഭവിക്കാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറവാണ്. അത് സ്ഥിരതയുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥനാജീവിതം നയിക്കുകയും പുണ്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ശത്രു വാതിലിനു തൊട്ടുപുറത്തുണ്ടെന്ന ബോധ്യത്തോടെ അത് എപ്പോഴും ജാഗരൂകമായിരിക്കണം.

ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും പ്രാർത്ഥനയിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അനേകർ മൂന്നാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. എന്നാൽ, അവരിൽ പലരും മുന്നോട്ടു നീങ്ങാതെ ഇവിടെത്തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. പൂർണത ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആഗ്രഹം മാത്രം പോരാ. സ്വാഭാവിക വിവേകം തടസ്സമായി നിൽക്കുന്നു. തങ്ങൾ നന്മ ചെയ്യുകയും നല്ല ജീവിതം നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നും അതിരുകടന്ന രീതികൾ ഒഴിവാക്കണമെന്നും അവർ ന്യായവാദം ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിനും മറ്റുള്ളവർക്കും അവർ ചെയ്യുന്ന സേവനവും അവരുടെ പ്രാർത്ഥനയും അവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നു. ആത്മീയ വരൾച്ച അനുഭവപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയാൽ, അവർ പരിഭ്രാന്തരാകുകയും തങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും തെറ്റു ചെയ്യുന്നുണ്ടാകണം എന്നു കരുതുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ അവർ തങ്ങളുടെ യാത്രയുടെ വേഗം കുറയ്ക്കുന്നു.

ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ മുന്നേറാൻ ഒരാൾക്ക് എളിമ (ആത്മജ്ഞാനം) മാത്രം പോരാ. അങ്ങേയറ്റത്തെ എളിമ ആവശ്യമാണ്; അതായത്, ദൈവം തന്നെ കാണുന്നതുപോലെ അയാൾ സ്വയം കാണണം. ക്രിസ്തുവിന്റെ മനോഭാവം ധരിച്ചും ആത്മപരിത്യാഗത്തിലും പ്രായശ്ചിത്തത്തിലും ഏർപ്പെട്ടും ആത്മീയ വരൾച്ചയുടെയും പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും സമയങ്ങളിൽപ്പോലും വിശ്വാസത്തിൽ സ്ഥിരത പുലർത്തിയും ആണ് ഇതു സാധ്യമാകുന്നത്. ദൈവത്തെ ഉടനടി അനുസരിക്കുന്ന ശീലം ആത്മാവ് വളർത്തിയെടുക്കുകയും താൻ കണ്ടുമുട്ടുന്ന മറ്റു വിശുദ്ധരായ വ്യക്തികളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധരുടെ, മാതൃകയിലേക്കു നോക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നാലാം വാസസ്ഥാനങ്ങൾ: നാലാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന ആത്മാക്കൾ, ദൈവം ആത്മാവിൽ പകരുന്ന പ്രാർത്ഥനയുടെ വിസ്മയകരമായ പുതിയ ആന്തരിക ലോകം അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. മുമ്പുള്ള മൂന്നു വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ ധ്യാനവും സക്രിയമായ ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആത്മീയ മാധുര്യം ഉളവാക്കിയിരുന്നു. ആത്മാവിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തോടുള്ള വൈകാരിക പ്രതികരണമാണ് ഇത് കൂടുതലായും. നാലാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ, പുതിയതും തികച്ചും ആത്മീയവുമായ ഒരു പ്രാർത്ഥനാരീതി ആരംഭിക്കുന്നു. അത് പലപ്പോഴും ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങൾ ഉളവാക്കുകയും അഗാധമായ സമാധാനത്തിലേക്കും ആനന്ദത്തിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവദത്തമായ ഈ പ്രാർത്ഥന ആരംഭിക്കുന്നത് “നിഷ്ക്രിയമായ” ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയോടെയാണ്. ഇവിടെ ദൈവം ആത്മാവിൽ നേരിട്ടു പ്രവർത്തിക്കുകയും തന്നോടൊപ്പം വിശ്രമിക്കുന്നതിനായി അതിനെ സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അനേകം ആത്മാക്കളിൽ “ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന”യും ആരംഭിക്കുന്നു. സ്വന്തം ഉള്ളിൽ ദൈവത്തെ നിശ്ശബ്ദമായി സ്നേഹിക്കുന്ന കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒരു ആന്തരിക അവസ്ഥയാണിത്. ദൈവദത്തമായ ഈ പ്രാർത്ഥനാരീതി ആത്മാവിൽ പുതിയൊരു സ്നേഹം, ആത്മീയമായ ഒരു സ്നേഹം, ഉളവാക്കുന്നു. എല്ലാറ്റിലും ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കാനുള്ള തീക്ഷ്ണമായ ദൃഢനിശ്ചയം, ദൈവത്തെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന സകലതും ഒഴിവാക്കൽ, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വവും ബഹുമാനവും വർധിക്കുന്നതിനും അവിടുത്തെ സഭ വളരുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ള തീക്ഷ്ണമായ പ്രാർത്ഥനകൾ എന്നിവയിലേക്ക് ഈ സ്നേഹം നയിക്കുന്നു. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതോ “സ്നേഹിക്കുന്നതോ” ആയ എന്തെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കുക എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ആത്മീയ സ്നേഹം സ്വാർത്ഥമല്ല; അത് ഇപ്പോൾ സ്വയം ദാനം ചെയ്യുന്നതും ത്യാഗപൂർണവുമാണ്; ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വവും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയുമാണ് അത് അന്വേഷിക്കുന്നത്.

ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ ഒരാൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ദൈവദത്തമായ പ്രാർത്ഥന ഭാവനയെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കാൻ തുടങ്ങും. ദൈവം തന്റെ ആത്മാവിനെ കാണുന്നതുപോലെ, ഒരാൾ തന്നെത്തന്നെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇത് അഗാധമായ എളിമയിലേക്കും സ്ഥിരോത്സാഹത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

അഞ്ചാം വാസസ്ഥാനങ്ങൾ: ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളെ വിവരിക്കാൻ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ മടിക്കുന്നു; കാരണം, അവയെ ചിത്രീകരിക്കുക അസാധ്യമാണെന്ന് വിശുദ്ധ പറയുന്നു. അവയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവർ “ഐക്യപ്രാർത്ഥന” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു “മധുരമായ മരണം” അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈ പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ പറയുന്നു, 

ഐക്യപ്രാർത്ഥനയിൽ ആത്മാവ് ലോകത്തെയും തന്നെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഉറക്കത്തിലാണ്, ഗാഢനിദ്രയിലാണ്: വാസ്തവത്തിൽ, ഈ അവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്ന ഹ്രസ്വസമയത്ത് അതിന് യാതൊരു സംവേദനവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല; ആഗ്രഹിച്ചാൽപ്പോലും ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാൻ അതിനു കഴിയുന്നില്ല. ചിന്തകളെ നിർത്തിവയ്ക്കാൻ ഇവിടെ യാതൊരു പരിശ്രമവും ആവശ്യമില്ല: ആത്മാവിനു സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ, എങ്ങനെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നതെന്നോ ആരെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നതെന്നോ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നോ അതിന് അറിയില്ല. വാസ്തവത്തിൽ, ദൈവത്തിൽ മുമ്പെന്നത്തേക്കാളും യഥാർഥമായി ജീവിക്കാൻ, അത് ഈ ലോകത്തിനു പൂർണമായും മരിച്ചിരിക്കുന്നു (V.I #3).

ഈ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കിടയിൽ ഒരാളുടെ ശരീരം ശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുപോലും വിശുദ്ധ സംശയിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ശരീരം അശക്തമായതിനാൽ ആത്മാവ് മാത്രമേ ജീവിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നാണ് വിശുദ്ധ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആത്മാവ് ദൈവത്തോട് അത്രയേറെ അടുത്തായിരിക്കുന്നതിനാൽ അതിനെ സ്വാധീനിക്കാൻ പിശാചുക്കൾക്ക് കഴിയില്ല; നല്ല മാലാഖമാർ അതിനോട് നിരന്തരം ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും ദൈവത്തിന്റെ കൃപകൾ പകർന്നുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്ന രൂപാന്തരം, ഒരു പട്ടുനൂൽപ്പുഴു കൂട്ടിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ച് മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രശലഭമായി പുറത്തുവരുന്നതിനു സമാനമാണ്. പറക്കാൻ പ്രാപ്തമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, പാപത്തിലും ലൗകികാസക്തികളിലും ആണ്ടുകിടക്കുന്ന താഴ്ന്ന ഭൗമികാവസ്ഥയിലേക്കു മടങ്ങാൻ ആത്മാവ് ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുകയില്ല. ഉയരങ്ങളിലേക്കു പറന്നുയരാനാണ് അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ശാന്തതയുടെ പ്രാർത്ഥന ലഭിക്കുന്നവർ, മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പാപശീലങ്ങളിലേക്കുള്ള മടക്കം ഒഴിവാക്കി, കൂടുതൽ മുന്നേറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

ശാന്തതയുടെ പ്രാർഥനയോടൊപ്പം, ബുദ്ധിയുടെ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ പുതിയൊരുതരം ആത്മീയ സഹനവും ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ ആത്മാക്കൾ പുതിയൊരു വിധത്തിൽ ദൈവത്തെ അറിയാൻ തുടങ്ങുകയും ദൈവത്തെ അറിയുന്നതിന്റെ താഴ്ന്ന രൂപങ്ങളിൽനിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് വേദനാജനകമാണെങ്കിലും, ദൈവം ഈ ആത്മാക്കളിൽ തന്റെ മുദ്ര പതിപ്പിച്ച് അവരെ സ്വന്തമായി സ്വീകരിക്കുന്നതിനാൽ ഇത് ശാന്തിയും ആശ്വാസവും നൽകുന്നതുമാണ്. ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഘട്ടം ദൈവവുമായുള്ള ആത്മീയ പ്രണയകാലത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു.

ആറാം വാസസ്ഥാനങ്ങൾ: ഒരു ആത്മാവ് ആറാം വാസസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അത് പ്രണയകാലത്തിൽനിന്ന് വിവാഹനിശ്ചയത്തിലേക്കു കടക്കുന്നു. ദൈവം ആത്മീയ വിവാഹത്തിനുള്ള അഭ്യർഥന നടത്തുകയും ആത്മാവ് അത് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ആഴമായ ആത്മീയ ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ നടക്കുന്നു. പ്രവേശിക്കുന്നതോടെ ദൈവത്തിനായുള്ള അഭിലാഷം വർധിക്കുകയും ആ വ്യക്തി “ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലെ ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് ഉദിക്കുന്ന മൃദുലവും സൂക്ഷ്മവുമായ പ്രേരണകൾ” അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ വാസസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിലകൊള്ളുന്നതോടെ, ആന്തരിക നിർവൃതികൾ, ആത്മാവ് ദൈവത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുന്ന അവസ്ഥകൾ, ബാഹ്യബോധം മറയുന്ന അവസ്ഥകൾ, ബൗദ്ധിക ദർശനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ആഴമായ നിഗൂഢാത്മക അനുഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നു. ആത്മാവിന് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നത് അനുഭവിക്കാൻ ശരീരത്തിനു കഴിവില്ലാത്തതിനാലാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. മനസ്സ് ദൈവത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുകയും ഭൗമികമായ വിവരണങ്ങൾക്ക് അതീതമായ, ശുദ്ധവും ദൈവത്താൽ പകർന്നുനൽകപ്പെടുന്നതുമായ അറിവ് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം പാപങ്ങളെയും പതിതാവസ്ഥയെയും കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ബോധവതിയാകുന്നതിലൂടെ ആത്മാവ് വിനീതയാകുന്നു. വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ “അഗ്നിശരം” എന്നു വിളിക്കുന്ന അനുഭവത്തോടെ ആറാം വാസസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഘട്ടം അവസാനിക്കുന്നു.

ആത്മാവ് ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്താൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മരണത്തിന്റെ വരവ് വൈകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ഷണികമായ ഒരു ചിന്തയിൽനിന്നോ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട ഒരു വാക്കിൽനിന്നോ, എങ്ങനെയെന്നോ എവിടെനിന്നെന്നോ അറിയാതെ, അഗ്നിശരത്തിൽനിന്നെന്നപോലുള്ള ഒരു പ്രഹരം ഹൃദയത്തിന് ഏൽക്കുന്നത് പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നു… ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലും കേന്ദ്രത്തിലുമാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്; അവിടെ ഈ മിന്നൽപ്പിണർ അതിന്റെ അതിവേഗ സഞ്ചാരത്തിൽ നമ്മുടെ പ്രകൃതിയിലെ ഭൗമികമായ അംശത്തെയെല്ലാം പൊടിയാക്കുന്നു. ആ സമയത്ത് നമ്മുടെ സ്വന്തം അസ്തിത്വംപോലും നമുക്ക് ഓർക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. കാരണം, ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ ആത്മാവിന്റെ കഴിവുകൾ അത്രയധികം ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; നമ്മുടെ പീഡനം വർധിപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷി മാത്രമേ അവയ്ക്കു ശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ, മറ്റൊരു പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യാൻ അവയ്ക്കു കഴിയുന്നില്ല. ഞാൻ അതിശയോക്തി പറയുകയാണെന്നു കരുതരുത്; വാസ്തവത്തിൽ, സംഭവിക്കുന്നതു വിശദീകരിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുന്നില്ല, കാരണം അത് വർണനാതീതമാണ് (VI.XI #2).

ഏഴാം വാസസ്ഥാനം: അവസാനമായി ഒരു വാസസ്ഥാനം കൂടിയുണ്ട്: ദൈവം തന്റെ പൂർണതയിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്ന, ഏറ്റവും കേന്ദ്രത്തിലുള്ള വാസസ്ഥലമായ സാന്നിധ്യമുറി. ഭൂമിയിലായിരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ ശുദ്ധമായ സത്തയെ അനുഭവിക്കുന്ന സൗഭാഗ്യദർശനത്തിന് നമുക്ക് ഒരിക്കലും കഴിവുണ്ടാകില്ല. സ്വർഗത്തിലെത്തുന്നതുവരെ നമുക്കു സാധ്യമാകുന്ന പരമമായ അവസ്ഥ നിഗൂഢാത്മക വിവാഹം അഥവാ ദൈവിക ഐക്യമാണ്; അത് സെറാഫിക മഹത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ഒരു ആത്മാവ് ഏറ്റവും കേന്ദ്രത്തിലുള്ള ഈ മുറിയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അത് നിഗൂഢാത്മക വിവാഹത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ അവസ്ഥയിലേക്കാണു പ്രവേശിക്കുന്നത്. അവസാനംവരെ തന്നോടു വിശ്വസ്തരായിരിക്കുമെന്ന് തന്റെ ദൈവിക മുൻജ്ഞാനത്താൽ അറിയുന്നവരെ മാത്രമേ ദൈവം ഈ വാസസ്ഥലത്തേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

ഇത് ഒരു “രണ്ടാം സ്വർഗമാണ്”; ഇവിടെ ആത്മാവ് അഗാധമായ സമാധാനത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുകയും നിലനിൽക്കുന്ന ആനന്ദം ആസ്വദിക്കുകയും എല്ലാ ഉത്കണ്ഠകളിൽനിന്നും ഭയങ്ങളിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രയാകുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രിയതമനിൽനിന്നും അവിടുത്തെ ദൈവിക തിരുഹിതത്തിൽനിന്നും ഈ ആത്മാവിനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഒന്നിനും കഴിയില്ല. രക്തസാക്ഷിത്വമോ പീഡനമോ ഭൗമിക മഹത്വമോ സമ്പത്തോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ അവൾക്ക് ആശങ്കയുടെയോ താത്പര്യത്തിന്റെയോ വിഷയമാകുന്നില്ല. ദൈവഹിതമാണ് ഏറ്റവും വലിയതും ഏകവുമായ ആനന്ദം; കാരണം, ദൈവത്താൽ ആത്മാവ് പൂർണമായും രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പൂർണത പ്രാപിച്ച ഈ ആത്മാക്കൾ അചഞ്ചലമായ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുകയും യേശുവിനെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് കഠിനമായ പരീക്ഷണങ്ങളും സഹനങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം, തങ്ങളുടെ സഹനത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനത്തോടു ചേർക്കുന്നതിന്റെ ഫലസമൃദ്ധിയെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് ആഴമായ ബോധ്യമുണ്ട്. ആത്മീയ വരൾച്ചയില്ല; ആഴമായ നിഗൂഢാത്മക അനുഭവങ്ങളും ഇല്ല. പകരം, ദൈവഹിതം നിറവേറ്റാൻ സ്നേഹത്തിന്റെ ആന്തരിക പ്രേരണകൾ ഈ ആത്മാക്കളെ നിരന്തരം ഉണർത്തുന്നു.

ഈ ആത്മാക്കൾ പൂർണത പ്രാപിച്ചവരാണെങ്കിലും, ചില സമയങ്ങളിൽ ദൈവം അവരെ വിട്ടുപോകുകയും നികൃഷ്ട ജീവികളെയും പീഡനങ്ങളെയും നേരിടാൻ അവരെ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ഇത് ആത്മാവിന്റെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്: അവസാനംവരെ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന് അതിന്റെ ആത്മീയ ധൈര്യം വർധിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി. ആത്മാവ് ഇതറിയുകയും ആ നിമിഷങ്ങളെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ ദൈവമഹത്വത്തിനും ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കുമായി സമൃദ്ധമായ സത്ഫലങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. എണ്ണമറ്റ മറ്റാളുകൾ ഒരുമിച്ചു ചെലുത്തുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ സ്വാധീനം ഈ വിശുദ്ധ ആത്മാക്കൾ ലോകത്തിൽ ചെലുത്തുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ അവസ്ഥ കൈവരിക്കുക എന്നത് ഓരോ ക്രൈസ്തവന്റെയും തീക്ഷ്ണമായ ലക്ഷ്യമായിരിക്കേണ്ടത്.

ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ സമകാലികയായിരുന്നു. വിശുദ്ധ യോഹന്നാനെക്കാൾ ഇരുപത്തിയേഴു വയസ്സ് മൂത്തവളായിരുന്ന അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഥമ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുത്തു. ആ വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കുശേഷം, കർമലീത്താ സഭയെ നവീകരിക്കാനുള്ള തന്റെ ശ്രമത്തിൽ തന്നോടു ചേരാൻ അവൾ നൽകിയ ക്ഷണം യോഹന്നാൻ സ്വീകരിച്ചു. വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ അവളുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തും ആത്മീയ സഹയാത്രികനും ആത്മീയ നിയന്താവുമായിത്തീർന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് കർമലീത്താ സഭയിലും നിഗൂഢാത്മക ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും പരിവർത്തനാത്മകമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. ഇനി നാം അവളുടെ ആത്മീയ സഹയാത്രികനിലേക്കു തിരിയുന്നു.

കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കർമലീത്താ വൈദികനും നവീകരണപ്രവർത്തകനുമായ കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ സഭയുടെ വേദപാരംഗതനാണ്. “സഭയുടെ നിഗൂഢാത്മക വേദപാരംഗതൻ” എന്ന് അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന കൃതികളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നവയാണ് കർമലമലയിലേക്കുള്ള ആരോഹണം, ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി, ആത്മീയ ഗീതം, സ്നേഹത്തിന്റെ സജീവജ്വാല എന്നിവ. ആരംഭകന്റെയും (ശുദ്ധീകരണ മാർഗം), പുരോഗതി പ്രാപിച്ചവന്റെയും (പ്രകാശന മാർഗം), പൂർണത പ്രാപിച്ചവന്റെയും (ഐക്യ മാർഗം) പരമ്പരാഗതമായ ത്രിവിധ യാത്രയുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ ഘട്ടത്തിൽനിന്നും അടുത്തതിലേക്കുള്ള സംക്രമണങ്ങളിലാണ് അദ്ദേഹം പ്രധാനമായും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്; അവയെ അദ്ദേഹം ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ അഥവാ ഇരുണ്ട രാത്രികൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ഇരുണ്ട രാത്രി ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടേതും രണ്ടാമത്തേത് ആത്മാവിന്റേതുമാണ്.

താഴെക്കൊടുക്കുന്ന സംഗ്രഹത്തിന്റെ ഉറവിടം ദൈവൈക്യത്തിലേക്കുള്ള നിഗൂഢാത്മക യാത്ര: കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാനിൽനിന്നുള്ള ആത്മീയ ജ്ഞാനം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആറാം അധ്യായമാണ്. ഈ ഗ്രന്ഥം പൂർണ്ണമായി വായിക്കാം: www.mycatholic.life/books.

പ്രാരംഭ മാനസാന്തരം—ക്രൈസ്തവൻ ബോധപൂർവം ഈ ഘട്ടത്തിലേക്ക് ഇതിനകം പ്രവേശിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നതിനാൽ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ ഈ ഘട്ടം വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. പാപജീവിതത്തിൽനിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ്, മാമ്മോദീസായെയും അതിന്റെ ഫലങ്ങളെയും സ്വീകരിച്ച്, ദൈവത്തോടൊപ്പം നടക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ഘട്ടമാണിത്.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സക്രിയ രാത്രി—കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ തന്റെ രചനകൾ ആരംഭിക്കുന്നത് “തുടക്കക്കാരനെ” മുൻനിർത്തിയാണ്. ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഈ ഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ കർമ്മലമലയുടെ കയറ്റം എന്ന കൃതിയുടെ ഒന്നാം പുസ്തകത്തിൽ എഴുതുന്നു. ഇതിനകം ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ്, മാരകപാപത്തിൽനിന്ന് വിമുക്തനായി നിലകൊണ്ട്, ക്രമമായ പ്രാർഥനാജീവിതവും പുണ്യജീവിതവും നയിക്കുന്ന വ്യക്തിയാണ് തുടക്കക്കാരൻ.

ഈ “രാത്രി”യുടെ (ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ) ആദ്യ ലക്ഷ്യം വ്യക്തിയെ അഭിലാഷങ്ങളിലുള്ള പതിവുപാപങ്ങളോടുള്ള എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും മോചിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. രണ്ടാമത്തെ ലക്ഷ്യം പതിവായ എല്ലാ അപൂർണ്ണതകളിൽനിന്നും വ്യക്തിയെ മോചിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. പാപത്തിനായുള്ള മനഃപൂർവമായ ആഗ്രഹത്തിൽനിന്നുപോലും, ക്രമരഹിതമായ എല്ലാ അനുരാഗങ്ങളിൽനിന്നും വ്യക്തിയെ മോചിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് മൂന്നാമത്തെ ലക്ഷ്യം. ആത്മാവിന്റെ ഇന്ദ്രിയപരമായ സ്വഭാവത്തിനാണ് ഇവിടെ മുഖ്യശ്രദ്ധ നൽകുന്നത്. പിന്നീടുള്ള ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ ആത്മാവിന്റെ ആത്മീയ സ്വഭാവത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കും. മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഇന്ദ്രിയപരമായ തലത്തിൽ നടക്കുന്ന വേദനാജനകമായ ഈ ശുദ്ധീകരണത്തിന്—അതായത് അഭിലാഷങ്ങൾ, വികാരാവേശങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ശുദ്ധീകരണത്തിന്—പ്രാർഥനയും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും ബോധപൂർവമായ പുണ്യപ്രവൃത്തികളും സഹായകമാകും. അനുരഞ്ജന കൂദാശയും വിശുദ്ധ കുർബാനയും വളരെ വിലപ്പെട്ട സഹായങ്ങളായിരിക്കും.

ഏഴ് മൂലപാപങ്ങൾ ഈ ശുദ്ധീകരണത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ശ്രദ്ധാവിഷയമാണ്. പാപങ്ങളെ നേരിട്ട് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ലഘുപാപങ്ങളും അപൂർണ്ണതകളും ഈ പാപങ്ങൾക്കായുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാൻ ആത്മാവിനെ സഹായിക്കും; ഭാവിയിൽ മാരകപാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിൽനിന്നുപോലും വിമുക്തി നേടാനും ഇത് സഹായിക്കും.

വിചിന്തനധ്യാനം ആയിരിക്കും ഈ വ്യക്തിക്ക് ഏറ്റവും പ്രയോജനകരമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന പ്രാർഥനാരീതി. ആത്മാവിനോട് സംസാരിക്കാനും അതിന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, പ്രചോദനങ്ങൾ, ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ അതിനെ നയിക്കാനും ദൈവത്തിന് ഇടം നൽകുന്നതിനായി, പ്രാർഥനാപൂർവം സുവിശേഷങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുകയും അവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈ ധ്യാനരീതിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ദൈവത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണമായ സ്നേഹം ആയിരിക്കും ഈ വ്യക്തിയുടെ അനുഭവം. ദൈവത്തോടും പുണ്യങ്ങളോടും മറ്റു ആത്മീയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോടും ആത്മാവിന് തീക്ഷ്ണതയുണ്ടാകും. വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ വാക്കുകളിൽ, ആത്മാവ് “തീവ്രമായ അഭിലാഷങ്ങളോടെ സ്നേഹത്തിൽ ജ്വലിക്കും.”

ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നിഷ്ക്രിയ രാത്രി—ആത്മീയ യാത്രയിലെ ഈ പടി വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി എന്ന കൃതിയുടെ ഒന്നാം പുസ്തകത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഈ ഘട്ടത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വ്യക്തി, “തുടക്കക്കാരൻ” എന്ന നിലയിൽനിന്ന് “പ്രാവീണ്യം നേടിയവൻ” എന്ന നിലയിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനഘട്ടത്തിലാണ്.

ഈ രാത്രിയിൽ (ശുദ്ധീകരണത്തിൽ), ആത്മാവ് പ്രധാനമായും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാലാണ്; സ്വന്തം ശക്തിയാൽ അതിനു ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏതെങ്കിലും കാര്യത്താലല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സക്രിയ രാത്രിയിലെന്നപോലെ, ഈ ശുദ്ധീകരണവും വ്യക്തിയുടെ ഇന്ദ്രിയപരമായ അഭിലാഷങ്ങളിലും ആഗ്രഹങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള രീതിയിലാണെന്നു മാത്രം. ആദ്യ പടിയിൽ ക്രമരഹിതമായ എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും ആഗ്രഹങ്ങളിൽനിന്നും മോചനം നേടിയശേഷം, തന്നിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ അനേകം ആത്മീയ പാപങ്ങളുമുണ്ടെന്ന് ആത്മാവ് തിരിച്ചറിയും.

ഏഴ് മൂലപാപങ്ങൾ ഈ ശുദ്ധീകരണവേളയിൽ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ആത്മീയ കാഴ്ചപ്പാടിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നു. ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഈ ഘട്ടത്തിൽ, ദൈവത്തിൽനിന്നു തുടർച്ചയായി ലഭിക്കുന്ന പ്രചോദനങ്ങളിലൂടെ ആത്മാവ് ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയും: ദൈവിക കാര്യങ്ങളിൽ താൻ അത്രയധികം ആനന്ദിച്ചതിനാൽ, തുടക്കക്കാരനായിരുന്ന കാലത്തെ ജീവിതത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ച ഇന്ദ്രിയപരമായ സുഖങ്ങളോട് തനിക്ക് ആത്മീയമായ ആസക്തി ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, സ്വന്തം ആത്മീയ യാത്രയിലും പുണ്യത്തിലും ഒരു ആത്മാവ് അത്രയധികം മതിപ്പുള്ളതായിത്തീർന്ന് ആത്മീയ അഹങ്കാരത്താൽ നിറഞ്ഞേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ, ദൈവത്തോട് അടുത്തിരിക്കുന്നതിന്റെ അനുഭൂതികൾ അത്രയധികം ആസ്വദിക്കുന്നതിനാൽ, ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ആ അനുഭൂതികളെ സ്നേഹിച്ചേക്കാം (അതായത്, ആത്മീയ അതിഭോജനാസക്തി).

ശുദ്ധീകരണാത്മക സമാധിധ്യാനം ആണ് ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഈ ഘട്ടത്തിനു യോജിച്ച പ്രാർഥന. ഇതു സംഭവിക്കുമ്പോൾ, തനിക്കു ലഭിച്ചിട്ടുള്ള അനേകം ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങളിൽ ആത്മാവ് ഇനിമേൽ ഒരു സംതൃപ്തിയും കണ്ടെത്തുകയില്ല; ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ വരൾച്ചയും കയ്പും മാത്രമേ അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളൂ. ആത്മീയ യാത്രയുടെ പ്രാരംഭഘട്ടത്തിൽ ലഭിച്ചിരുന്ന അനേകം ആത്മീയ ആശ്വാസങ്ങളിൽനിന്ന് പിന്തിരിയാൻ ദൈവം അതിനെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ വരൾച്ചയും ആശ്വാസനഷ്ടവും വ്യക്തിയെ കൂടുതൽ ശുദ്ധവും ആത്മീയവുമായ രീതിയിൽ ദൈവസ്നേഹത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനാണ്. ശുദ്ധീകരണാത്മക സമാധിധ്യാനം വ്യക്തിയുടെ സ്വന്തം പരിശ്രമങ്ങളിലൂടെയല്ല, ദൈവം നേരിട്ട് പകർന്നുനൽകുന്നതാണ്. ദൈവത്തെ പ്രവർത്തിക്കാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കുക മാത്രമാണ് ആവശ്യമെന്ന് വ്യക്തി കണ്ടെത്തും. ഈ പ്രാർഥനയിൽ വ്യക്തിക്കുള്ള ഏക ഉത്തരവാദിത്വം ദൈവം ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിന് സമ്മതം നൽകുക എന്നതാണ്.

ദൈവത്തെ അവിടുത്തെപ്രതി തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക എന്നതായിരിക്കണം ഈ ഘട്ടത്തിലെ ഏക ലക്ഷ്യം—ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ ആത്മാവ് ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ദൈവം സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ അർഹനായതുകൊണ്ടാണ്.

ആത്മാവിന്റെ സക്രിയ രാത്രി—ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഈ പടി വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ കർമ്മലമലയുടെ കയറ്റം എന്ന കൃതിയുടെ രണ്ടും മൂന്നും ഭാഗങ്ങളിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. തുടക്കക്കാരനായുള്ള യാത്രയിൽ ലഭിച്ച ആശ്വാസദായകമായ അനേകം ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ, ഇന്ദ്രിയപരമായ എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും ഇപ്പോൾ മോചിതമായ ആത്മാവ്, തന്റെ ബുദ്ധിയും ഓർമ്മയും ഇച്ഛാശക്തിയും ഏറ്റവും ആഴമായ വിധത്തിൽ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുന്നതിനായി, സ്വന്തം ആന്തരികതയുടെ ആത്മീയ തലത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ഈ രാത്രിയിൽ, തുടക്കക്കാരൻ ഇപ്പോൾ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ “പ്രാവീണ്യം നേടിയ വ്യക്തി” ആയിത്തീരുന്നു; സ്ഥിരതയും ധ്യാനാത്മക പ്രാർത്ഥനയും ദൈവത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണതയും നിറഞ്ഞ, പലപ്പോഴും ദീർഘമായ ഒരു കാലഘട്ടം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആത്മാവ് സുകൃതത്തിലും വിശുദ്ധിയിലും വളരുന്നു; എങ്കിലും ദൈവം തനിക്കായി ഇതിലും കൂടുതലായി എന്തോ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് അതിന് അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി, വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, ഉപവി എന്നിവയുടെ നിർമ്മലമായ ദാനങ്ങൾ തന്നിൽ പകർന്നുനൽകാൻ ആത്മാവ് ദൈവത്തെ അനുവദിച്ചുതുടങ്ങുന്നു. ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നതോടെ, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഴയ ആശയങ്ങളും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള താത്പര്യങ്ങളും ദൈവഹിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വാർഥമായ ബോധ്യങ്ങളും ബോധപൂർവം ഉപേക്ഷിച്ചുതുടങ്ങുന്നു. സൂര്യനെ ഉറ്റുനോക്കുന്നതുപോലെ, കൂടുതൽ സാമാന്യവും അവ്യക്തവുമായ രീതിയിൽ ബുദ്ധി വിശ്വാസം അർപ്പിച്ചുതുടങ്ങുന്നു. ഓർമ്മ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാനും “വിസ്മരിക്കപ്പെടാനും” തുടങ്ങുന്നു. ഇച്ഛാശക്തിയാകട്ടെ, ഓരോ നിമിഷവും ദൈവം നൽകുന്ന സൗമ്യമായ മാർഗനിർദേശം കാത്ത് ഒരുതരം അനിശ്ചിതാവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്ന ധ്യാനം ആത്മീയജീവിതത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ വ്യക്തിയുടെ സാധാരണ പ്രാർത്ഥനാരീതിയായിത്തീരുന്നു. ഈ പ്രാർത്ഥനയിൽ ദൈവം നിഗൂഢവും എന്നാൽ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ രീതിയിൽ ആത്മാവുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിൽ ആത്മാവ് പതിവായി ദൈവത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഈ പ്രാർത്ഥന ആശയാധിഷ്ഠിതമോ മനനാത്മകമോ അല്ല. പകരം, ദൈവമഹത്ത്വത്തെക്കുറിച്ച് ആത്മാവിന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഉറപ്പുണ്ടാകുന്നു; എന്നാൽ ഈ ഉറപ്പ് കൂടുതൽ സാമാന്യവും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യേക ആശയങ്ങളിൽ അത്ര കേന്ദ്രീകൃതമല്ലാത്തതുമാണ്. വ്യക്തി ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ചിന്തകൾക്ക് വളരെ കുറച്ചു സമയവും, കൂടുതൽ ലളിതവും നേരിട്ടുള്ളതുമായ രീതിയിൽ ദൈവത്തെ ഓർക്കുന്നതിന് കൂടുതൽ സമയവും ചെലവഴിക്കുന്നു. തനിക്കുവേണ്ടി അനേകം പ്രത്യാശകൾ വച്ചുപുലർത്തുന്നതിനുപകരം, പ്രത്യാശയുടെ ഏക ലക്ഷ്യമായ ദൈവത്തിലേക്കുമാത്രം തിരിയാൻ ആ വ്യക്തി പതുക്കെ പഠിക്കുന്നു.

ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുൻ അറിവുകളെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നതിലും അവിടുത്തെ തിരുഹിതം സ്വീകരിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നതിലുമാണ് ഈ ഘട്ടത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടത്. അടുത്തതും അവസാനത്തേതുമായ ശുദ്ധീകരണത്തിൽ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന സമ്പൂർണ രൂപാന്തരത്തിനായി ആത്മാവ് ഒരുക്കപ്പെടുന്നതിനുവേണ്ടിയാണിത്.

ആത്മാവിന്റെ നിഷ്ക്രിയമായ രാത്രി—ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഈ ഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിശദീകരിക്കുന്നത് ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി എന്ന കൃതിയുടെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലാണ്. അറിയുന്നതിന്റെയും പ്രത്യാശിക്കുന്നതിന്റെയും ഇച്ഛിക്കുന്നതിന്റെയും മുൻ രീതികൾ പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ ആത്മാവ് അതിന്റെ അവസാന ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. 

ഈ അവസാന ഘട്ടം നിഷ്ക്രിയമായ ഒരു ശുദ്ധീകരണമാണ്; കാരണം, ഇത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്, ആത്മാവിന്റെ സമ്മതം മാത്രമേ ഇതിന് ആവശ്യമുള്ളൂ. വ്യക്തി ഒരുതരം “ആത്മീയ പുഴുക്കൂടിനുള്ളിലേക്ക്” പ്രവേശിക്കുന്നു; അവിടെ ബുദ്ധിയും ഓർമ്മയും ഇച്ഛാശക്തിയും പൂർണമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. ബുദ്ധി പുതിയൊരു രീതിയിൽ ദൈവത്തെ അറിയാൻ തുടങ്ങുന്നു. അത് അന്ധകാരത്തിലാഴുകയും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പഴയതും താഴ്ന്ന തലത്തിലുള്ളതുമായ അറിവ് മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പങ്ങൾക്കും ആശയങ്ങൾക്കും പകരമായി, ദൈവം പകർന്നുനൽകുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ നിർമ്മലവും അതിശക്തവുമായ പ്രകാശം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ കൂടുതൽ ഉറപ്പോടെ, എന്നാൽ അവ്യക്തമായ രീതിയിൽ അറിയാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇച്ഛാശക്തി സാവധാനം പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ദൈവഹിതമൊഴികെ മറ്റെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആത്മാവ് വലിയ എളിമ അനുഭവിക്കുകയും താൻ തീർത്തും ദരിദ്രവും ശൂന്യവുമാണെന്ന് കരുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിലും, മുമ്പെന്നത്തേക്കാളും ദൈവത്തോട് അടുത്തായിരിക്കുന്നു. ഈ ശുദ്ധീകരണത്തിൽ, ലോകം, പിശാച്, ജഡം എന്നീ മൂന്ന് ശത്രുക്കളിൽനിന്ന് ആത്മാവ് സുരക്ഷിതത്വവും സംരക്ഷണവും കണ്ടെത്തുന്നു. ഈ ശത്രുക്കൾ ഇനി അതിനെ ഒരു വിധത്തിലും തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ആന്തരികമായ ഈ ഏകാന്തതയിലും മറഞ്ഞിരിപ്പിലും ആത്മാവ് ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ വളരെ ശക്തവും ആഴമായ നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ളതുമായിത്തീരുന്നു. ദൈവത്തെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കരുതെന്നും അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ ഹിതം നിറവേറ്റുകയും മാത്രം ചെയ്യണമെന്നുമുള്ള ഒരു “വിശുദ്ധ ഭയം” അതിനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ഈ ധൈര്യത്തിൽ, ഇടവിടാതെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തിയശേഷം, ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ ദൈവത്തെയും അവിടുത്തെ പരിപൂർണ ഹിതത്തെയും തന്റെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഏക ലക്ഷ്യമാക്കുന്നു.

പതിവായ ധ്യാനാത്മക പ്രാർത്ഥന സാധാരണ രീതിയായിത്തീരുന്നു. അതായത്, താഴ്ന്ന തലത്തിലുള്ള എല്ലാ പ്രാർത്ഥനാരൂപങ്ങളും ആത്മാവ് പൂർണമായി ഉപേക്ഷിച്ച്, എപ്പോഴും പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടും ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ ഒരിക്കലും തളരാതെയും സദാ ദൈവത്തോടൊപ്പം നടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ആത്മാവ് തന്റെ പ്രിയതമന്റെ അടുത്തേക്കുള്ള ഗോവണിയിൽ കയറിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിനായി അത് ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യം—പൂർണതയിലെത്തിയ ആത്മാവിന്റെ ഈ അനുഭവം കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ വിശദീകരിക്കുന്നത് തന്റെ ആത്മീയ ഗീതം എന്ന കൃതിയിലെ 22-40 ഖണ്ഡങ്ങളിലും സ്നേഹത്തിന്റെ സജീവജ്വാല എന്ന കൃതിയിലുമാണ്. പൂർണതയുടെ ഈ അവസ്ഥയിൽ, ആത്മാവ് ദൈവവുമായി അത്രയും ഗാഢമായി ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ അത് ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യഗുണങ്ങളിൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരുന്നു. അതിന്റെ ബുദ്ധി ദൈവത്തിലുള്ള നിർമ്മല വിശ്വാസത്തോടെ ചിന്തിക്കുന്നു; അതിന്റെ ഓർമ്മ ദൈവത്തിലുള്ള നിർമ്മല പ്രത്യാശയിലൂടെ സകലതും മനസ്സിലാക്കുന്നു; അതിന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയെ ദൈവത്തിന്റെ നിർമ്മലമായ ഉപവി പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു; അതിന്റെ എല്ലാ അഭിലാഷങ്ങളും സ്നേഹഭാവങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും വികാരാവേശങ്ങളും ദൈവത്തിൽ പൂർണമായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആത്മാവ് ദൈവത്തിലും ദൈവത്തിലൂടെയും അറിയുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും അനുഭവിക്കുകയും ഇടപെടുകയും ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെതന്നെ ശക്തിയാൽ ആത്മാവ് ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുകപോലും ചെയ്യുന്നു.

പൂർണതയുടെ ഈ അവസ്ഥ വിവരിക്കാൻ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രതീകം, ജ്വാലയുമായി ഒന്നായിത്തീർന്ന് തന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള കേന്ദ്രത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ജ്വാലയാൽ എരിയുന്ന മരക്കഷണമാണ്.

സംഗ്രഹം

ആധ്യാത്മിക ദൈവശാസ്ത്രവും അനുഭൂതി ദൈവശാസ്ത്രവും പ്രാരംഭ മാനസാന്തരം മുതൽ ദൈവവുമായുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ ഐക്യം വരെയുള്ള യാത്രയിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. പ്രാർഥന, ഭക്താഭ്യാസങ്ങൾ, ധ്യാനചിന്തകൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ അടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന അഭ്യാസങ്ങളും പ്രബോധനങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശാലമായ ഒരു പഠനശാഖയാണ് ആധ്യാത്മിക ദൈവശാസ്ത്രം. അതിന്റെ ഒരു ഉപശാഖയായ അനുഭൂതി ദൈവശാസ്ത്രം, ഒരാൾ വിശുദ്ധിയിൽ പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അഗാധമായ ആധ്യാത്മിക അനുഭവങ്ങളെയും രൂപാന്തരങ്ങളെയും കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഈ ആശയങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ വികാസം നാം പരിശോധിച്ചു: ആദ്യകാല ദാർശനിക സ്വാധീനങ്ങളും കർമനിരത ജീവിതവും ധ്യാനാത്മക ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങളും മുതൽ ആധ്യാത്മിക വളർച്ചയുടെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളായ ശുദ്ധീകരണ മാർഗം, പ്രബോധന മാർഗം, ഐക്യ മാർഗം എന്നിവ വരെ. ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെയും പ്രബോധനത്തിലൂടെയും ദൈവൈക്യത്തിലേക്കുള്ള ആത്മാവിന്റെ പുരോഗതിയാണ് ഈ ഘട്ടങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നത്. വിശുദ്ധ ബൊനവന്തൂര, കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ, ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ എന്നിവർ ഏറ്റവും മഹാന്മാരായ അനുഭൂതി ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരിലും സഭയുടെ വേദപാരംഗതരിലും ഉൾപ്പെടുന്നു. അവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന പദാവലിയിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ വിവരണങ്ങൾ ഒരേ മാനുഷിക ആധ്യാത്മിക യാത്രയെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

അടുത്തത്: ഏഴാം അധ്യായം—മനുഷ്യവംശത്തിൽ കൃപയിൽനിന്ന് മഹത്വത്തിലേക്ക്

ഉള്ളടക്കം

കടലാസ് പുറംചട്ടയുള്ള പതിപ്പ് – Kindle ഇ-പുസ്തകം – Google Play – Apple Books – മറ്റു രൂപങ്ങളിലും!