ನನ್ನ ದುಷ್ಟವೂ ಅಸಹ್ಯವೂ ಆದ ಯೌವನವು ಈಗ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತ್ತು; ನಾನು ತಾರುಣ್ಯದ ಮೊದಲ ಹಂತಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ವ್ಯರ್ಥ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಲಿನನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ; ಈ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕಾಣುವಂಥ ವಸ್ತುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಸತ್ತೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಓ ದೇವರೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಮಾನವ ದೇಹದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಕೇಳತೊಡಗಿದಂದಿನಿಂದಲೇ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಇಂಥ ಭಾವನೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತಾಯಿಯಾದ ನಿನ್ನ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ನಿಲುವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇರೆ ಹೇಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನಾದ ನಾನು, ಅದರಲ್ಲೂ ಇಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು, ಪರಮಾಧಿಕಾರಿಯೂ ಏಕೈಕ ಸತ್ಯದೇವರೂ ಆದ ನಿನ್ನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೀನು ನಾಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗದವನು, ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗದವನು ಮತ್ತು ಬದಲಾಗದವನು ಎಂದು ನನ್ನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ನಂಬಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಅರಿವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಅಥವಾ ಹೇಗೆ ಬಂತೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ನಾಶವಾಗಬಲ್ಲದ್ದು ನಾಶವಾಗಲಾರದದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಮಟ್ಟದ್ದಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಖಚಿತವಿತ್ತು. ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗಬಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗಲಾರದ್ದನ್ನು, ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಳಪಡುವ ಸಂಗತಿಗಳಿಗಿಂತ ಬದಲಾಗದಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಹಿಂಜರಿಯದೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಈ ಎಲ್ಲ ಭ್ರಮಾಕಲ್ಪನೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ನನ್ನ ಹೃದಯವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು; ಈ ಒಂದೇ ಹೊಡೆತದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಣ್ಣಿನ ಸುತ್ತ ಗುಂಯ್‌ಗುಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಶುದ್ಧ ಗುಂಪನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಡೆದೋಡಿಸಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಇಗೋ, ಅವು ದೂರ ಸರಿದಿದ್ದಷ್ಟೇ, ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಸೇರಿಕೊಂಡವು, ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹಾರಿಬಂದು ಅದನ್ನು ಮಬ್ಬುಗವಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದವು. ಹೀಗಾಗಿ, ಮಾನವ ದೇಹದ ರೂಪದಲ್ಲಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಥಳಾವಕಾಶದೊಳಗೆ ಇರುವವನಾಗಿಯೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಒತ್ತಾಯಿತನಾದೆ. ಅಂದರೆ, ನಾಶವಾಗಬಲ್ಲ, ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗಬಲ್ಲ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗಬಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳಿಗಿಂತ ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ, ನಾಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗದ, ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗದ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗದ ನೀನು, ಜಗತ್ತಿನೊಳಗೆ ತುಂಬಿರುವವನಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಅದರ ಹೊರಗೆ ಅನಂತವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನಾಗಿಯೋ ಇರುವೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಯಾವುದನ್ನೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ನನಗೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು, ಹೌದು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಏನೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು; ಖಾಲಿ ಜಾಗವೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಯವನ್ನು ಅದರ ಸ್ಥಳದಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಾಯವೂ—ಮಣ್ಣು, ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ ಯಾವುದೂ—ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳವಾಗಿ, ಸ್ಥಳಾವಕಾಶವುಳ್ಳ ಶೂನ್ಯದಂತೆಯಾದರೂ ಉಳಿಯುತ್ತದಲ್ಲವೇ.
ಆಗ ನಾನು ಹೀಗೆ ಜಡಬುದ್ಧಿಯವನಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿರದೆ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರದ, ಹರಡಿಕೊಂಡಿರದ, ಸಾಂದ್ರಗೊಂಡಿರದ, ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡಿರದ, ಅಥವಾ ಈ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನಾದರೂ ಹೊಂದಿರದ ಅಥವಾ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಏನೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವ ರೂಪಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದವೋ, ನನ್ನ ಹೃದಯವೂ ಆಗ ಅಂಥ ರೂಪಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ನಾನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಅಂಥ ಸ್ವರೂಪದ್ದಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅರಿತಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಅದೇ ಸ್ವತಃ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ವಾಸ್ತವವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವದ ಜೀವವೇ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ: ನೀನು ಅಪಾರನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅನಂತ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶಗಳ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ವಿಶ್ವರಾಶಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರಾಚೆಗೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಳೆಯಲಾಗದ, ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀನಿರುವಂತೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನಿರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ನೀನಿರುವಂತೆ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವಂತೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸೀಮಿತನಾಗಿರದಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿದೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಈ ಗಾಳಿಯು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ತನ್ನ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಬೆಳಕು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಸಿಡಿಸಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಸೀಳಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬುವ ಮೂಲಕ ಅದರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಆಕಾಶ, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಭೂಮಿಯೂ ಸಹ ನೀನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬಲ್ಲ ಕಾಯವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ಅದರ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಉಸಿರಿನಂತೆ ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ. ಬೇರೇನನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಊಹಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೀಗಿದ್ದರೆ, ಭೂಮಿಯ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗವು ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಪಾಲನ್ನೂ, ಚಿಕ್ಕ ಭಾಗವು ನಿನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಪಾಲನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ರೀತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತೆಂದರೆ, ಆನೆಯ ದೇಹವು ಗುಬ್ಬಿಯ ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆಯೋ ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ ಇರಿಸುವವನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ—ದೊಡ್ಡವುಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗಗಳನ್ನು, ಚಿಕ್ಕವುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಭಾಗಗಳನ್ನು. ಆದರೆ ನೀನು ಅಂಥವನಲ್ಲ. ಆದರೂ ನೀನು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಭುವೇ, ತಾವೇ ಮೋಸಹೋಗಿ ಇತರರನ್ನೂ ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮೂಕ ವಾಚಾಳಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ, ನಾವು ಇನ್ನೂ ಕಾರ್ಥೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನೆಬ್ರಿಡಿಯಸ್ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ವಾದವೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ತತ್ತರಿಸಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು: “ಮಾನಿಕೇಯರು ನಿನಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಒಂದು ಬಲವೆಂದು ಹೇಳುವ ಆ ಅಂಧಕಾರದ ಜನಾಂಗದೊಡನೆ ನೀನು ಹೋರಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು? ‘ಅದು ನಿನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾನಿ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು’ ಎಂದು ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ, ನೀನು ಗಾಯಕ್ಕೂ ವಿನಾಶಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗಬಲ್ಲವನೆಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ‘ಅದು ನಿನಗೆ ಯಾವ ಹಾನಿಯನ್ನೂ ಮಾಡಲಾರದು’ ಎಂದಾದರೆ, ನೀನು ಅದರೊಡನೆ ಹೋರಾಡಲು ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಒಂದು ಭಾಗವೋ ಅಂಗವೋ, ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದುದೋ, ನಿನಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಶಕ್ತಿಗಳೊಡನೆಯೂ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸದ ಸ್ವಭಾವಗಳೊಡನೆಯೂ ಬೆರೆತು, ಅವುಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಟ್ಟು ಹದಗೆಡಬೇಕೆಂದರೆ, ಅದು ಆನಂದದಿಂದ ದುಃಖಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ, ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲು ನೆರವು ಬೇಕಾಗಬೇಕಿತ್ತೆ? ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಈ ಸಂತಾನವೇ ಆತ್ಮವೆಂದೂ, ಅದು ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಮಲಿನಗೊಂಡು, ಕೆಟ್ಟುಹೋದಾಗ, ಸ್ವತಂತ್ರವೂ ಶುದ್ಧವೂ ಪೂರ್ಣವೂ ಆಗಿರುವ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯ ಅದಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವುದೆಂದೂ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಆ ವಾಕ್ಯವು ಅದೇ ಒಂದೇ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುವುದರಿಂದ ಅದೂ ಕೆಡಬಲ್ಲದ್ದಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ನೀನು ಏನೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅಂದರೆ ನೀನು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವು ಅವಿನಾಶಿಯೆಂದು ಅವರು ಒಪ್ಪಿದರೆ, ಈ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳೂ ಹೇಯವೂ ಆಗುತ್ತವೆ; ಅದು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬಲ್ಲದೆಂದರೆ, ಆ ಹೇಳಿಕೆಯೇ ಸುಳ್ಳೂ ಅಸಹ್ಯವೂ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.” ಹೀಗೆ, ಅತಿಯಾಗಿ ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಾಂತಿಮಾಡಿ ಹೊರಹಾಕಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗಿದ್ದ ಆ ಜನರ ವಿರುದ್ಧ ನೆಬ್ರಿಡಿಯಸನ ಈ ವಾದವೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅವರು, ಹೃದಯದಿಂದಲೂ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದಲೂ ಘೋರ ದೇವದೂಷಣೆ ಮಾಡದೆ ಪಾರಾಗುವ ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆಗಲೂ ನನಗೆ ಕೆಡುಕಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ತೊಡಕಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳನ್ನೂ ದೇಹಗಳನ್ನೂ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವೂ ಸತ್ಯದೇವರೂ ಆದ ನೀನು ಮಲಿನಗೊಳ್ಳಲಾರದವನು, ಬದಲಾವಣೆ ಹೊಂದಲಾರದವನು, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಒಳಗಾಗದವನು ಎಂದು ನಾನು ನಂಬಿದ್ದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯವೂ ಹೊಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಕೆಡುಕಿನ ಕಾರಣ ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ, ಬದಲಾಗದ ದೇವರು ಬದಲಾಗಬಲ್ಲನೆಂದು ನಂಬುವಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕೆಡುಕೇ ನಾನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಸುಳ್ಳೆಂಬುದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಡುಕಿನ ಮೂಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವರು ಕೆಡುಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ: ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸ್ವರೂಪವೇ ಕೆಡುಕನ್ನು ಮಾಡಿತೆಂದು ಒಪ್ಪುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವೇ ಕೆಡುಕನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತೆಂದು ಯೋಚಿಸಲು ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರು.
ನಾವು ಕೆಡುಕನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಕಾರಣವೆಂದೂ, ನಾವು ಕೆಡುಕನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪೇ ಕಾರಣವೆಂದೂ ನಾನು ಈಗ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಆಳವಾದ ಗುಂಡಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಮತ್ತೆ ಅದರೊಳಗೇ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದೆ; ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅಷ್ಟೇ ಬಾರಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬೆಳಕಿನೊಳಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿತು: ನಾನು ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಖಚಿತವಾಗಿ, ನನಗೆ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಬಯಸಿದಾಗ ಅಥವಾ ಬಯಸದಿದ್ದಾಗ, ಹಾಗೆ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವನು ಅಥವಾ ಬಯಸದಿದ್ದವನು ನಾನೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಪಾಪದ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಬಹುತೇಕ ಗೋಚರಿಸಿತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಕ್ರಿಯೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಬಾಧೆಯೆಂದು ಕಂಡೆ; ಅದನ್ನು ನನ್ನ ತಪ್ಪೆಂದು ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷೆಯೆಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದೆ. ಆದರೂ ನೀನು ನ್ಯಾಯವಂತನೆಂದು ನಂಬಿದ್ದರಿಂದ, ನನಗೆ ದೊರೆತ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನ್ಯಾಯವಾದದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ತಕ್ಷಣವೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ: ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಯಾರು? ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಳಿತೇ ಆಗಿರುವ ನನ್ನ ದೇವರಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಾದರೆ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಬಯಸುವ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಬಯಸದಿರುವ ಇಚ್ಛೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಅದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಹೀಗೆ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಅತಿ ಮಧುರನಾದ ದೇವರಿಂದ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಾಗ, ಇದನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟವರು ಯಾರು? ಈ ಕಹಿಯ ಗಿಡವನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಕಸಿಮಾಡಿದವರು ಯಾರು? ಪಿಶಾಚಿಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದರೆ, ಆ ಪಿಶಾಚಿಯೇ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದನು? ಅವನೂ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ವಕ್ರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ದೂತನಾಗಿದ್ದವನು ಪಿಶಾಚಿಯಾದರೆ, ಅವನನ್ನು ಪಿಶಾಚಿಯನ್ನಾಗಿಸಿದ ಆ ಕೆಟ್ಟ ಇಚ್ಛೆಯು ಅವನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಏಕೆಂದರೆ ದೇವದೂತರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವನು ಆ ಪರಮ ಒಳ್ಳೆಯ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮುಳುಗಿ, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಹೋದೆ. ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯನೇ ಕೆಡುಕನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನೀನೇ ಕೆಡುಕನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀಯೆಂದು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟು, ತಪ್ಪಿನ ಆ ನರಕಕ್ಕೆ ನಾನು ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾಶಶೀಲವಾದುದಕ್ಕಿಂತ ಅವಿನಾಶಿಯಾದುದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗಲೇ ಕಂಡುಕೊಂಡವನಾಗಿ, ಉಳಿದುದನ್ನು ಅರಿಯಲು ನಾನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಎಂಥವನಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಅವಿನಾಶಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮೋನ್ನತನೂ ಪರಮ ಒಳಿತೂ ಆಗಿರುವ ನಿನಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವ ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ಆದರೆ ಅವಿನಾಶಿಯಾದುದು ನಾಶಶೀಲವಾದುದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಸತ್ಯವೂ ನಿಶ್ಚಿತವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ (ಈಗ ನಾನೂ ಅದನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ), ನೀನು ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿರದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ದೇವರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದುದು ನಾಶಶೀಲವಾದುದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿಯೇ “ಕೆಡುಕು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿತ್ತು” ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಧಕ್ಕೆ ತರಲಾರದ ಆ ಕ್ಷಯವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ಷಯವು ನಮ್ಮ ದೇವರಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಧಕ್ಕೆ ತರುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಯಾವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಯಾವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಆಕಸ್ಮಿಕದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತನು ದೇವರು; ಆತನು ಇಚ್ಛಿಸುವುದು ಒಳಿತೇ, ಮತ್ತು ಆತನೇ ಆ ಒಳಿತು. ಆದರೆ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಒಳಿತಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡುವಂತೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಗದು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯು ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ಅದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ, ನೀನು ನಿನಗಿಂತಲೇ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರ ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ದೇವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವ ನಿನಗೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದುದು ಯಾವುದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ? ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯದ ಯಾವ ಸ್ವಭಾವವೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, “ದೇವರಾಗಿರುವ ಆ ಸ್ವರೂಪವು ನಾಶಶೀಲವಾಗಿರಬಾರದು ಏಕೆ” ಎಂದು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಏಕೆ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು? ಅದು ನಾಶಶೀಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ದೇವರಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲವೇ?
ಮತ್ತು ನಾನು, “ಕೆಡುಕು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು?” ಎಂದು ಹುಡುಕಿದೆ; ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹುಡುಕಿದೆ; ನನ್ನ ಆ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕೆಡುಕನ್ನು ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಾನು ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ದೃಷ್ಟಿಯ ಮುಂದೆ ಇಡೀ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಇರಿಸಿಕೊಂಡೆ: ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ—ಸಮುದ್ರ, ಭೂಮಿ, ಗಾಳಿ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಮರಗಳು, ಮರ್ತ್ಯ ಜೀವಿಗಳು—ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣದಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಅಂದರೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಗಗನಮಂಡಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲ ದೇವದೂತರನ್ನೂ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನೂ ಇರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಈ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ದೇಹವುಳ್ಳವುಗಳೆಂಬಂತೆ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಾಶಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ದೇಹಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡೆ; ಕೆಲವು ನಿಜವಾದ ದೇಹಗಳು, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ನಾನೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ದೇಹಗಳು. ಈ ರಾಶಿಯನ್ನು ನಾನು ಬಹು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ; ಅದು ನಿಜವಾಗಿ ಎಷ್ಟಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಅಲ್ಲ—ಅದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯಲಾರೆನಲ್ಲ—ಆದರೆ ನನಗೆ ಸೂಕ್ತವೆಂದು ತೋರಿದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಆದರೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಿತಿಯುಳ್ಳದ್ದಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಕರ್ತನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅನಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ರಾಶಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದು ಅದರೊಳಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವಂತೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಅಳತೆಗೆ ಮೀರಿದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಪರಿಮಿತ ಸಮುದ್ರವಿದ್ದು, ಅದರೊಳಗೆ ದೊಡ್ಡದಾದರೂ ಮಿತಿಯುಳ್ಳ ಒಂದು ಸ್ಪಂಜು ಇರುವಂತೆ ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆ ಸ್ಪಂಜಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವೂ ಆ ಅಳೆಯಲಾಗದ ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿರಲೇಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯು ತಾನೇ ಮಿತಿಯುಳ್ಳದ್ದಾಗಿದ್ದರೂ, ಅನಂತನಾದ ನಿನ್ನಿಂದ ತುಂಬಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದೆ. ಆಗ ನಾನು ಹೀಗೆಂದೆ: ಇಗೋ ದೇವರು, ಇಗೋ ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವುಗಳು; ದೇವರು ಒಳ್ಳೆಯವನು, ಹೌದು, ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಹೋಲಿಕೆಗೆ ಮೀರಿದ ಒಳ್ಳೆಯವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೂ ಒಳ್ಳೆಯವನಾದ ಆತನು ಇವುಗಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವುಗಳಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಆತನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸುತ್ತುವರಿದು ತುಂಬಿದ್ದಾನೆಂದು ನೋಡು. ಹಾಗಾದರೆ ಕೆಡುಕು ಎಲ್ಲಿದೆ, ಅದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ನುಸುಳಿತು? ಅದರ ಬೇರು ಯಾವುದು, ಅದರ ಬೀಜ ಯಾವುದು? ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲವೋ? ಹಾಗಾದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಾವು ಏಕೆ ಹೆದರುತ್ತೇವೆ, ಅದರಿಂದ ಏಕೆ ದೂರವಿರುತ್ತೇವೆ? ಅಥವಾ ನಾವು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ಭಯವೇ ಕೆಡುಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅದರಿಂದ ಆತ್ಮವು ಹೀಗೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಪೀಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಯಾತನೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ಹೌದು, ನಾವು ಹೆದರಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೆದರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಅದು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಡುಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಹೆದರುವಂಥದ್ದೇ ಕೆಡುಕಾಗಿರಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೆ ನಾವು ಹೆದರುವುದೇ ಕೆಡುಕಾಗಿರಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಒಳ್ಳೆಯವನಾದ ದೇವರು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯವುಗಳಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನಲ್ಲ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಪರಮ ಒಳಿತೂ ಆದ ಆತನು ಈ ಚಿಕ್ಕ ಒಳಿತುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದವುಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯವೇ. ಹಾಗಾದರೆ ಕೆಡುಕು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಅಥವಾ ಆತನು ಯಾವುದೋ ಕೆಟ್ಟ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿ, ರೂಪಿಸಿ, ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸಿದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಒಳಿತಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟನೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದನು? ಆತನು ಸರ್ವಶಕ್ತನಾಗಿರುವಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೆಡುಕೂ ಉಳಿಯದಂತೆ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಮಾರ್ಪಡಿಸಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಆತನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ? ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಆತನು ಅದರಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಏಕೆ ಬಯಸಿದನು? ಬದಲಾಗಿ, ಅದೇ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಏಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ಅಥವಾ ಅದು ಆತನ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೇ? ಅಥವಾ ಅದು ಅನಾದಿಯಿಂದಲೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಕಳೆದುಹೋದ ಅನಂತ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಲು ಆತನು ಏಕೆ ಬಿಟ್ಟನು? ಅಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ಅದರಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಲು ಆತನಿಗೆ ಏಕೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು? ಅಥವಾ ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಲು ಆತನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ಸರ್ವಶಕ್ತನು ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಈ ಕೆಟ್ಟ ದ್ರವ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವೂ ನಿಜವೂ ಪರಮವೂ ಅನಂತವೂ ಆದ ಒಳಿತಾಗಿರುವ ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಾದ ಆತನು ಒಳ್ಳೆಯದಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ರೂಪಿಸಿ ಸೃಷ್ಟಿಸದೇ ಇರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ, ಆ ಕೆಟ್ಟ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಆತನು ಒಳ್ಳೆಯ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಅದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸದ ಆ ದ್ರವ್ಯದ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಆತನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಆತನು ಸರ್ವಶಕ್ತನಾಗಿರಲಾರನು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಸತ್ತುಹೋಗುವೆನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ, ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕೊರೆಯುವ ಚಿಂತೆಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತ ನನ್ನ ದೀನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಕತೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಡುವ, ನಮ್ಮ ಕರ್ತರೂ ರಕ್ಷಕರೂ ಆದ ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸವು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸವು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ, ಧರ್ಮಬೋಧನೆಯ ಮಾನದಂಡದಿಂದ ಅತ್ತಿತ್ತ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಈ ವೇಳೆಗೆ ನಾನು ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ಸುಳ್ಳು ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಹೀನ ಹುಚ್ಚು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದೆ. ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳೇ ನನ್ನ ಹೃದಯಾಂತರಾಳದಿಂದ ನಿನಗೆ ಸ್ತುತಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನೇ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೀನೇ—ಸಾಯಲಾರದ ಜೀವವೂ, ತನಗೆ ಯಾವ ಬೆಳಕೂ ಬೇಕಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳಕಿನ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವ ಜ್ಞಾನವೂ ಆಗಿರುವ ನಿನ್ನ ಹೊರತು, ಎಲ್ಲ ಭ್ರಾಂತಿಗಳ ಮರಣದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆಯುವವರು ಬೇರೆ ಯಾರು? ಸುಳಿದಾಡುವ ಮರದ ಎಲೆಗಳವರೆಗೂ ವಿಶ್ವವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ?—ತೀಕ್ಷ್ಣಬುದ್ಧಿಯ ವೃದ್ಧನಾದ ವಿಂದಿಶಿಯಾನಸ್ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಯುವಕನಾದ ನೆಬ್ರಿಡಿಯಸ್ ಇವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮೊಂಡುತನಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯವನು ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಎರಡನೆಯವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂದೇಹವಿದ್ದರೂ ಆಗಾಗ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು: “ಬರಲಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವಂಥ ವಿದ್ಯೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರ ಊಹೆಗಳು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಚೀಟಿಯಾಟದಂತಿವೆ. ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನ್ನು ಹೇಳಿದವರಿಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ಪದೇಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದದ್ದರಿಂದ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅವು ಸರಿಯಾಗುತ್ತವೆ.” ಆಗ ನೀನು ನನಗೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. ಅವನು ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡುವವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ತನ್ನ ತಂದೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೆನೆಂದು ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು; ಆದರೆ ಆ ಸಂಗತಿ ಆ ವಿದ್ಯೆಯ ಮೇಲಿನ ಗೌರವವನ್ನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಬಲ್ಲುದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಫಿರ್ಮಿನಸ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ತರಬೇತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದಿದ್ದನು. ನನಗೆ ಬಹಳ ಆಪ್ತನಾಗಿದ್ದ ಅವನು, ತನ್ನ ಲೌಕಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದ ಕೆಲವು ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಕುರಿತು, ತನ್ನ ನಕ್ಷತ್ರಸ್ಥಿತಿಗಳು ಎನ್ನಲಾಗುವವುಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನೆಂದು ಕೇಳಿದನು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ನೆಬ್ರಿಡಿಯಸ್‌ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಕಡೆಗೆ ಒಲಿಯತೊಡಗಿದ್ದ ನಾನು, ಊಹಿಸಿ ಹೇಳಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೂ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಾರದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದದ್ದನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬರಿಯ ಅರ್ಥಹೀನ, ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಮೂರ್ಖತನವೆಂದು ನನಗೆ ಈಗ ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ಸೇರಿಸಿದೆ. ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿಯಿತ್ತೆಂದೂ, ಅವರಷ್ಟೇ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದನೆಂದೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾ ಈ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲಿನ ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆಂದರೆ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಸುತ್ತ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮರಿಹಾಕುವ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ, ಆಗಿನ ಆಕಾಶಕಾಯಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಹೀಗೆ ಈ ವಿದ್ಯೆ ಎನ್ನಲಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಳಿಕ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದನು: ತನ್ನ ತಾಯಿ ತನ್ನನ್ನು, ಅಂದರೆ ಫಿರ್ಮಿನಸ್‌ನನ್ನು, ಹೆರಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಆ ಸ್ನೇಹಿತನ ದಾಸಿಯೊಬ್ಬಳೂ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ನಾಯಿಮರಿಗಳ ಜನನದ ಸಮಯವನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಯಜಮಾನನ ಗಮನದಿಂದ ಇದು ತಪ್ಪಿಹೋಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ತನ್ನ ದಾಸಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ದಿನಗಳನ್ನು, ಗಂಟೆಗಳನ್ನು, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಗಂಟೆಗಳ ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ಭಾಗಗಳನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಹಾಕುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ತನ್ನ ಗುಲಾಮ ಮಗುವಿಗೂ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶಗಳವರೆಗೂ ಒಂದೇ ನಕ್ಷತ್ರಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಆರಂಭವಾದ ಕೂಡಲೇ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದನು. ಮಗು ನಿಜವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಪರಸ್ಪರ ಕಳುಹಿಸಲು ಇಬ್ಬರೂ ದೂತರನ್ನು ಸಿದ್ಧವಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದರು; ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ತಿಳಿಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ದೂತರು ಎರಡೂ ಮನೆಗಳಿಂದ ಸಮಾನ ಅಂತರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದರೆಂದು ಅವನು ಖಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಾಗಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶದಲ್ಲಾಗಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ತನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಫಿರ್ಮಿನಸ್ ಜೀವನದ ಸುವರ್ಣಮಯ ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದನು; ಅವನ ಸಂಪತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿತು, ಅವನು ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಏರಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಗುಲಾಮನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಫಿರ್ಮಿನಸ್ ನನಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಅವನು ತನ್ನ ದಾಸ್ಯದ ನೊಗ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸಡಿಲವಾಗದೆ ತನ್ನ ಯಜಮಾನರ ಸೇವೆಯಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿದನು.
ಇಷ್ಟು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿದ ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಂಬಿದಾಗ, ನನ್ನ ಪ್ರತಿರೋಧವೆಲ್ಲವೂ ಕುಸಿದುಹೋಯಿತು. ಮೊದಲು ನಾನು ಫಿರ್ಮಿನಸ್‌ನನ್ನೇ ಆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಅವನ ನಕ್ಷತ್ರಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ನಾನು ನಿಜವಾದ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನೆರೆಯವರ ನಡುವೆ ಗಣ್ಯರಾಗಿದ್ದ ತಂದೆತಾಯಿಗಳನ್ನು, ತಮ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾದ ಕುಟುಂಬವನ್ನು, ಉನ್ನತ ಜನ್ಮವನ್ನು, ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಂಡಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ದಾಸನೂ ಅದೇ ನಕ್ಷತ್ರಸ್ಥಿತಿಗಳ ಕುರಿತು ನನ್ನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದರೆ—ಅವು ಅವನ ನಕ್ಷತ್ರಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದುದರಿಂದ—ಅವನಿಗೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಲು, ನಾನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ವಂಶವನ್ನೂ ದಾಸ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಂದಿನವನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ ಕಂಡಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಒಂದೇ ನಕ್ಷತ್ರಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ಬೇರೆಬೇರೆ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಖಚಿತವಾಗಿ ತೋರುವುದೇನೆಂದರೆ, ನಕ್ಷತ್ರಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಹೇಳಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ಮಾತು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಆ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಸುಳ್ಳಾದ ಮಾತು ಆ ವಿದ್ಯೆಯ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲ್ಲ, ಆಕಸ್ಮಿಕ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ತಪ್ಪಿದ್ದರಿಂದ ಸುಳ್ಳಾಗಿತ್ತು.
ಹೀಗೆ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ದಾರಿ ತೆರೆದಾಗ, ನಾನು ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನೊಳಗೇ ಚಿಂತಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮತಿಹೀನರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ—ಅವರನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಅವರ ವಾದಗಳನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಖಂಡಿಸಲು ನಾನು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ—ಫಿರ್ಮಿನಸ್ ನನಗೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾಹಿತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆಂದಾಗಲಿ, ಅವನ ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾಹಿತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆಂದಾಗಲಿ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ವಾದಿಸದಿರಲೆಂದು, ಅವಳಿಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವವರ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದೆ. ಅವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಎಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಆ ಅಲ್ಪ ಅಂತರವನ್ನು ಮಾನವ ವೀಕ್ಷಣೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲಾಗದು; ಜ್ಯೋತಿಷಿಯು ನಿಜವಾದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನುಡಿಯಲು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಆ ಜಾತಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗದು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆ ಅಂತರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವವಿದೆಯೆಂದು ಜನರು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಆ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಗಳು ಸತ್ಯವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ: ಏಕೆಂದರೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಜಾತಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಏಸಾವ್ ಮತ್ತು ಯಾಕೋಬರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭವಿಷ್ಯ ನುಡಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಘಟನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಸುಳ್ಳು ನುಡಿಯಲೇಬೇಕು; ಅಥವಾ ಸತ್ಯ ನುಡಿಯಬೇಕಾದರೆ, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಜಾತಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಒಂದೇ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡಬಾರದು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಸತ್ಯ ನುಡಿಯುವುದು ತನ್ನ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿಯೇ. ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರಭುವೇ, ವಿಶ್ವದ ಪರಮ ನ್ಯಾಯವಂತ ಅಧಿಪತಿಯೇ, ಸಲಹೆ ಕೇಳುವವನಿಗೂ ಸಲಹೆ ಕೊಡುವವನಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ, ನಿನ್ನ ಗುಪ್ತ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ: ನಿನ್ನ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಅಗಾಧವಾದ, ಅರಿಯಲಾಗದ ಆಳದಿಂದ, ಆತ್ಮಗಳ ಗುಪ್ತ ಅರ್ಹತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಸಲಹೆ ಕೇಳುವವನು ತಾನು ಕೇಳಬೇಕಾದುದನ್ನೇ ಕೇಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ. ನಿನಗೆ ಯಾರೂ, ‘ಇದೇನು? ಅದೇಕೆ?’ ಎಂದು ಕೇಳದಿರಲಿ. ಹಾಗೆ ಕೇಳದಿರಲಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಮನುಷ್ಯನು.
ಹೀಗೆ, ನನ್ನ ಸಹಾಯಕನೇ, ನೀನು ಆ ಬೇಡಿಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ‘ಕೆಡುಕು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ?’ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದೆ; ಆದರೆ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಏರುಪೇರಾದರೂ, ನನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯಲು ನೀನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಾನು ನೀನು ಇರುವೆಯೆಂದೂ, ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವು ಬದಲಾಗದ್ದೆಂದೂ, ನೀನು ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತೀಯೆಂದೂ, ಅವರಿಗೆ ನ್ಯಾಯತೀರಿಸುವೆಯೆಂದೂ ನಂಬಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವೂ ಆದ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರವು ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಮರಣದ ನಂತರದ ಜೀವನವನ್ನು ತಲುಪಲು ಮನುಷ್ಯನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೀನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೀಯೆಂದೂ ನಂಬಿದ್ದೆ. ಈ ವಿಷಯಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಅಚಲವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದಾಗಲೂ, ‘ಕೆಡುಕು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು?’ ಎಂದು ನಾನು ಕಳವಳದಿಂದ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ದೇವರೇ, ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಎಂಥ ವೇದನೆಗಳು, ಎಂಥ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳು! ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ತೆರೆದಿದ್ದವು; ಅದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೌನದಲ್ಲಿ ನಾನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಆ ಮೌನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಗಳು ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಗಾಗಿ ಮೊರೆಯಿಡುವ ಪ್ರಬಲ ಕೂಗುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ನಾನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೋವು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು; ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ಮಾತ್ರ? ಹೇಳಲು ಸಮಯವೂ ಮಾತುಗಳೂ ಸಾಲದಿದ್ದ ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಇಡೀ ಕೋಲಾಹಲವು ಅವರನ್ನು ತಲುಪಿತೇ? ಆದರೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ನರಳಾಟಗಳಿಂದ ನಾನು ಘರ್ಜಿಸಿ ಹೊರಹಾಕಿದುದೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ತಲುಪಿತು. ನನ್ನ ಹಂಬಲವು ನಿನ್ನ ಮುಂದಿತ್ತು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಬೆಳಕು ನನ್ನೊಂದಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಬೆಳಕು ಒಳಗಿತ್ತು, ನಾನು ಹೊರಗಿದ್ದೆ. ಅದು ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಾನು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ನೆಲೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ‘ಇಷ್ಟು ಸಾಕು’, ‘ಇದು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ’ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವಂತೆ ಅವು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಒಳಿತಾಗಬಹುದಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಲೂ ಅವು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಈ ವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಿನವನಾಗಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ನಿನಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನವನಾಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಧೀನನಾಗಿರುವಾಗ ನೀನೇ ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಆನಂದ; ನನಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವುಗಳನ್ನು ನೀನು ನನಗೆ ಅಧೀನಪಡಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ನಿನಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ ದೇಹವನ್ನು ಆಳುವುದೇ ನನ್ನ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ನಿಜವಾದ ಸಮತೋಲನವೂ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ನೆಲೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಿನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಎದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಸೆಟೆಸಿ, ನನ್ನ ಗುರಾಣಿಯ ದಪ್ಪ ಉಬ್ಬುಗಳನ್ನು ಮುಂದೊಡ್ಡಿ ಪ್ರಭುವಿನ ವಿರುದ್ಧ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ನನಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನ ಈ ವಸ್ತುಗಳೇ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದವು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಬಿಡುವಾಗಲಿ, ಉಸಿರಾಡಲು ಅವಕಾಶವಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ರಾಶಿರಾಶಿಯಾಗಿ, ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಎದುರಾದವು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಬಯಸದೆಯೇ ಅವುಗಳ ಬಿಂಬಗಳು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ‘ಅಯೋಗ್ಯನೂ ಮಲಿನನೂ ಆದವನೇ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?’ ಎಂದು ಅವು ನನಗೆ ಹೇಳುವಂತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಗಾಯದಿಂದ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದ್ದವು. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ‘ಅಹಂಕಾರಿಯನ್ನು ಗಾಯಗೊಂಡವನಂತೆ ತಗ್ಗಿಸಿದೆ’; ನನ್ನದೇ ಉಬ್ಬಿದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದೆ. ಹೌದು, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದ ನನ್ನ ಮುಖವು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಇರುವೆ; ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಧೂಳುಬೂದಿಯಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನೀನು ಕನಿಕರಪಡುತ್ತೀಯೆ; ನನ್ನ ವಿರೂಪಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ನೀನು ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೂ ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗದಂತೆ, ಒಳಗಿನ ಚುಚ್ಚುವ ಪ್ರೇರಣೆಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ನಿನ್ನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಗುಪ್ತ ಹಸ್ತದಿಂದ ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರದ ಊತವು ಇಳಿಯಿತು. ಗುಣಪಡಿಸುವ ದುಃಖಗಳ ಉರಿಯುವ ಮುಲಾಮುಗಳಿಂದ, ಕಳವಳಗೊಂಡು ಮಂಕಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ದೃಷ್ಟಿಯು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಗುಣವಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು.
ನೀನು ಅಹಂಕಾರಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತೀಯಾದರೂ ದೀನರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀಯೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವು ಮಾನವನಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯ ಎಂಥ ಮಹಾಕಾರ್ಯದ ಮೂಲಕ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ದೀನತೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೀಯೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಮೊದಲು ನನಗೆ ತೋರಿಸಲು ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸಿದೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಅತ್ಯಂತ ವಿಕೃತವಾದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಬ್ಬನ ಮೂಲಕ, ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷೆಗೆ ಅನುವಾದಿಸಲಾದ ಪ್ಲೇಟೋನ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳು ನನಗೆ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಓದಿದ್ದು ಇದೇ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ತರ್ಕಗಳಿಂದ ಸಮರ್ಥಿಸಲಾದ ಇದೇ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು: ಆದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಯವಿತ್ತು, ವಾಕ್ಯವು ದೇವರ ಸಂಗಡವಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಾಕ್ಯವು ದೇವರಾಗಿತ್ತು; ಅದೇ ವಾಕ್ಯವು ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಂಗಡವಿತ್ತು; ಸಕಲವೂ ಅವರ ಮೂಲಕ ಉಂಟಾಯಿತು, ಅವರಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೂ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ಮೂಲಕ ಉಂಟಾದದ್ದು ಜೀವವಾಗಿದೆ, ಆ ಜೀವವು ಮನುಷ್ಯರ ಬೆಳಕಾಗಿತ್ತು; ಆ ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ, ಕತ್ತಲೆಯು ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮವು ಬೆಳಕಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ ನೀಡಿದರೂ, ಅದೇ ಆ ಬೆಳಕಲ್ಲ; ಆದರೆ ದೇವರಾಗಿರುವ ದೇವರ ವಾಕ್ಯವೇ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸುವ ನಿಜವಾದ ಬೆಳಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಓದಿದೆ. ಅವರು ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದರು, ಲೋಕವು ಅವರ ಮೂಲಕ ಉಂಟಾಯಿತು, ಆದರೂ ಲೋಕವು ಅವರನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಓದಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು, ತಮ್ಮವರೇ ಅವರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಅವರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವರೆಲ್ಲರಿಗೆ, ಅಂದರೆ ಅವರ ನಾಮದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟವರೆಲ್ಲರಿಗೆ, ದೇವರ ಮಕ್ಕಳಾಗುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅವರು ನೀಡಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಓದಲಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು, ದೇವರಾಗಿರುವ ವಾಕ್ಯವು ಶರೀರದಿಂದಾಗಲಿ ರಕ್ತದಿಂದಾಗಲಿ, ಮನುಷ್ಯನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಶರೀರದ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಹುಟ್ಟದೆ, ದೇವರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿತು ಎಂಬುದನ್ನು. ಆದರೆ ವಾಕ್ಯವು ಮಾನವನಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಓದಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಪುತ್ರನು ಪಿತನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವತಃ ಅವನು ಅದೇ ಸಾರಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದುದರಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡದ್ದೆಂದು ಎಣಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅನೇಕ ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನನ್ನೇ ಬರಿದುಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದಾಸನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮನುಷ್ಯರ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಮನುಷ್ಯನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನನ್ನೇ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮರಣದವರೆಗೆ, ಶಿಲುಬೆಯ ಮರಣದವರೆಗೂ ವಿಧೇಯನಾದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರು ಅವನನ್ನು ಮೃತರೊಳಗಿಂದ ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ನಾಮಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ನಾಮವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದರು; ಹೀಗೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವವರೂ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿರುವವರೂ ಭೂಮಿಯ ಕೆಳಗಿರುವವರೂ ಯೇಸುವಿನ ನಾಮಕ್ಕೆ ಮೊಣಕಾಲೂರಬೇಕು ಮತ್ತು ಪ್ರಭು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಪಿತನಾದ ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಾಲಿಗೆಯೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೂ ಎಲ್ಲ ಕಾಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಿನ್ನ ಏಕೈಕ ಪುತ್ರನು ಬದಲಾಗದೆ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ; ಆತ್ಮಗಳು ಧನ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಅವನ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ನವೀಕೃತವಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ತಕ್ಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಭಕ್ತಿಹೀನರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣಕೊಟ್ಟನು; ಮತ್ತು ನೀನು ನಿನ್ನ ಏಕೈಕ ಪುತ್ರನನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಮರೆಮಾಡಿ, ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ; ಶ್ರಮಿಸುವವರೂ ಭಾರಹೊತ್ತವರೂ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅವನಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲೆಂದು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಸೌಮ್ಯನೂ ದೀನಹೃದಯನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ನಮ್ಮ ದೀನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಸಂಕಟವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾ, ದೀನರನ್ನು ನ್ಯಾಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯರಿಗೆ ತನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಉನ್ನತವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವುದೋ ವಿದ್ಯೆಯ ಗರ್ವದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವವರು, ನನ್ನಿಂದ ಕಲಿಯಿರಿ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸೌಮ್ಯನೂ ದೀನಹೃದಯನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ದೊರೆಯುವುದು ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ದೇವರನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅವರನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನೂ ಸಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅವರ ವಿವೇಕಹೀನ ಹೃದಯವು ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ; ತಾವು ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವರು ಮೂರ್ಖರಾದರು.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ನಿನ್ನ ಅವಿನಾಶಿ ಸ್ವಭಾವದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಾಶವಾಗುವ ಮನುಷ್ಯರ, ಪಕ್ಷಿಗಳ, ಮೃಗಗಳ ಮತ್ತು ಹರಿದಾಡುವ ಜೀವಿಗಳ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೋಲುವ ವಿಗ್ರಹಗಳಾಗಿಯೂ ನಾನಾ ಆಕಾರಗಳಾಗಿಯೂ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡರೆಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೂ ಓದಿದೆನು; ಅಂದರೆ, ಏಸಾವನು ಯಾವ ಐಗುಪ್ತದ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠಪುತ್ರನ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನೋ ಅದಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡರು. ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಚೊಚ್ಚಲ ಜನಾಂಗವು ನಿನಗೆ ಬದಲಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಿನ ಪ್ರಾಣಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿತು; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಐಗುಪ್ತದ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾದ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಹುಲ್ಲು ತಿನ್ನುವ ಕರುವಿನ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿಸಿತು. ಇವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡೆನು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಪೋಷಣೆ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಹಿರಿಯನು ಕಿರಿಯನ ಸೇವೆಮಾಡುವಂತೆ, ಯಾಕೋಬನಿಂದ ಕೀಳಾಗಿರುವ ನಿಂದೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದು ನಿನಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಯಿತು; ನೀನು ಅನ್ಯಜನರನ್ನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಾಸ್ತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಲು ಕರೆದೆ. ನಾನೂ ಅನ್ಯಜನರ ಮಧ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆನು; ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಜನರು ಐಗುಪ್ತದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಬಯಸಿದ ಚಿನ್ನದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ ನಿನ್ನದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರ ಸ್ವಂತ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಾವು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವಿಸುತ್ತೇವೆ, ಚಲಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನೀನು ನಿನ್ನ ಅಪೊಸ್ತಲನ ಮೂಲಕ ಅಥೇನೆಯ ಜನರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಬಂದಿದ್ದವು. ಆದರೆ ದೇವರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸಿ ಸೇವಿಸಿದವರು ನಿನ್ನ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಐಗುಪ್ತದ ವಿಗ್ರಹಗಳ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಡಲಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನೊಳಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಂತೆ ಬುದ್ಧಿವಾದವನ್ನು ಪಡೆದು, ನೀನೇ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿರಲು, ನಾನು ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆನು; ನೀನು ನನ್ನ ಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಅದು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನಾನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ (ಅದು ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ), ಅದೇ ಆತ್ಮದ ಕಣ್ಣಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲೆ, ಬದಲಾಗದ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಅದು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರೂ ನೋಡಬಲ್ಲ ಈ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೆಳಕಲ್ಲ; ಇದೇ ಬಗೆಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಬೆಳಕೂ ಅಲ್ಲ—ಈ ಬೆಳಕಿನ ಪ್ರಕಾಶವೇ ಅನೇಕ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ತನ್ನ ಅಗಾಧತೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಜ್ಯೋತಿ ಅಂಥದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು, ಹೌದು, ಇವುಗಳಿಗಿಂತ ತೀರ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಎಣ್ಣೆ ಇರುವಂತೆಯೋ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆಕಾಶ ಇರುವಂತೆಯೋ ಅದು ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಮೇಲಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿತ್ತು; ನಾನು ಅದರಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಾದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಕೆಳಗಿದ್ದೆನು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವನು ಆ ಜ್ಯೋತಿ ಏನೆಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ; ಅದನ್ನು ಅರಿತವನು ನಿತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಯು ಅದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತದೆ. ಓ ನಿತ್ಯತ್ವವಾಗಿರುವ ಸತ್ಯವೇ! ಓ ಸತ್ಯವಾಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯೇ! ಓ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರುವ ನಿತ್ಯತ್ವವೇ! ನೀನೇ ನನ್ನ ದೇವರು; ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಹಗಲಿರುಳೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತಾಗ, ನಾನು ಕಾಣಬಹುದಾದದ್ದು ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಅದನ್ನು ಕಾಣಲು ನಾನು ಇನ್ನೂ ತಕ್ಕವನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೋಡುವಂತೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹರಿಸಿ, ನನ್ನ ದುರ್ಬಲ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿದೆ; ನಾನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಡುಗಿದೆನು. ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಬಹುದೂರ, ನಿನಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದೆನು; ಮೇಲಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಈ ಸ್ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದಂತಾಯಿತು: “ನಾನು ಪ್ರಬುದ್ಧರ ಆಹಾರ; ಬೆಳೆಯು, ಆಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವೆ. ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಆಹಾರದಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ನೀನೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುವೆ.” ನೀನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅವನ ಅಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ದಂಡಿಸಿ ತಿದ್ದುತ್ತೀಯೆಂದು ನಾನು ಕಲಿತೆನು; ನೀನು ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಜೇಡದಂತೆ ಕ್ಷಯಿಸಿಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆಗ ನಾನು, “ಹಾಗಾದರೆ, ಸತ್ಯವು ಸೀಮಿತವಾದ ಅಥವಾ ಅನಂತವಾದ ಅವಕಾಶದಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಿಸಿಲ್ಲವೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದು ಏನೂ ಅಲ್ಲವೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆನು. ನೀನು ದೂರದಿಂದ ನನಗೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದೆ: “ಆದರೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ನಾನು ಇರುವವನೇ ಆಗಿದ್ದೇನೆ.” ಹೃದಯವು ಕೇಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇಳಿದೆನು; ಸಂದೇಹಕ್ಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಡೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸತ್ಯವು ಇಲ್ಲವೆಂದು ಸಂದೇಹಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಾನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಮೊದಲು ಸಂದೇಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನು. ನಿನಗಿಂತ ಕೆಳಗಿರುವ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದೆನು; ಅವು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇವೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗದು, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗದು ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದೆನು. ಅವು ನಿನ್ನಿಂದ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಇವೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಏನಾಗಿರುವೆಯೋ ಅವು ಅದಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿಯುವುದೇ ನಿಜವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರುವುದೇ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅವರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲಾರೆನು; ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀನೇ ನನ್ನ ದೇವರಾದ ಕರ್ತನು; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಅಗತ್ಯ ನಿನಗಿಲ್ಲ.
ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ವಸ್ತುಗಳೂ ಒಳ್ಳೆಯವೇ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವು ಪರಮೋತ್ತಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಳಿತೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವು ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಪರಮೋತ್ತಮವಾಗಿದ್ದರೆ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಳಿತೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಕ್ಷಯವಾಗಲು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಯವು ಹಾನಿಮಾಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಒಳಿತನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅದು ಹಾನಿಮಾಡಲಾರದು. ಹಾಗಾದರೆ, ಒಂದೋ ಕ್ಷಯವು ಹಾನಿಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನಬೇಕು—ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲವೇ, ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಎಲ್ಲವೂ ಒಳಿತನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎನ್ನಬೇಕು—ಇದು ಅತ್ಯಂತ ನಿಶ್ಚಿತ. ಆದರೆ ಅವು ಎಲ್ಲ ಒಳಿತನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗುತ್ತವೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವು ಅಕ್ಷಯವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಒಳಿತನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ವಸ್ತುಗಳು ಉತ್ತಮವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ವಿಕೃತವಾದದ್ದು ಇನ್ನೇನಿದೆ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವು ಎಲ್ಲ ಒಳಿತನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅವು ಇನ್ನು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವು ಇರುವವರೆಗೂ ಒಳ್ಳೆಯವೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದೇ. ಹಾಗಾದರೆ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕೆಡುಕು ಯಾವುದೇ ದ್ರವ್ಯವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ದ್ರವ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಒಂದೋ ಅಕ್ಷಯವಾದ ದ್ರವ್ಯವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಹಾಗಾಗಿ ಪರಮ ಒಳಿತಾಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಇಲ್ಲವೇ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ದ್ರವ್ಯವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲಾರದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸದ ಯಾವ ದ್ರವ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾನು ಗ್ರಹಿಸಿದೆ; ಇದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸದಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ವಸ್ತುಗಳಿವೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು; ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ; ಹೌದು, ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಗ್ರತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ, ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಬಲ್ಲ ಯಾವುದೂ ಅದರ ಹೊರಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಇತರ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಿರುವುದರಿಂದ ಕೆಟ್ಟವೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ಅದೇ ಸಂಗತಿಗಳು ಬೇರೆ ಸಂಗತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯವಾಗಿವೆ; ಅವು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯವಾಗಿವೆ. ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳೂ, ನಾವು ಭೂಮಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಕೆಳಗಿನ ಭಾಗದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಮೋಡಗಳೂ ಗಾಳಿಯೂ ಇರುವ ಅದರದೇ ಆದ ಆಕಾಶವೂ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, “ಈ ಸಂಗತಿಗಳು ಇರಬಾರದಾಗಿತ್ತು” ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳದಿರಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ನೋಡದಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮವಾದವುಗಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ; ಆದರೂ ಇವುಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲೇಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಸ್ತುತಿಗೆ ಪಾತ್ರನು ಎಂಬುದನ್ನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಇವೆಲ್ಲವೂ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: ಮಹಾಸರ್ಪಗಳೂ ಎಲ್ಲ ಸಾಗರದ ಆಳಗಳೂ, ಬೆಂಕಿ, ಆಲಿಕಲ್ಲು, ಹಿಮ, ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಬಿರುಗಾಳಿ; ಪರ್ವತಗಳೂ ಎಲ್ಲ ಬೆಟ್ಟಗಳೂ, ಫಲಕೊಡುವ ಮರಗಳೂ ಎಲ್ಲ ದೇವದಾರು ವೃಕ್ಷಗಳೂ; ಕಾಡುಮೃಗಗಳೂ ಎಲ್ಲ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳೂ, ಹರಿದಾಡುವ ಜೀವಿಗಳೂ ಹಾರುವ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ; ಭೂರಾಜರೂ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ, ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರೂ; ಯುವಕರೂ ಯುವತಿಯರೂ, ವೃದ್ಧರೂ ಕಿರಿಯರೂ ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲಿ. ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಇವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವಾಗ—ನಮ್ಮ ದೇವರೇ, ಉನ್ನತದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ದೇವದೂತರೂ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಸೇನೆಗಳೂ, ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರೂ ಎಲ್ಲ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ಬೆಳಕೂ, ಸ್ವರ್ಗಾಧಿಸ್ವರ್ಗವೂ ಸ್ವರ್ಗಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಜಲರಾಶಿಗಳೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವಾಗ—ನಾನು ಇನ್ನು ಉತ್ತಮವಾದವುಗಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದೆ. ಮೇಲಿರುವವು ಕೆಳಗಿರುವ ಇವುಗಳಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮೇಲಿರುವವು ಮಾತ್ರ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವೇಕಯುತವಾದ ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಿದೆ.
ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿನ ಯಾವುದಾದರೂ ಸಂಗತಿ ಯಾರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆಯೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಸ್ವಸ್ಥತೆ ಇಲ್ಲ; ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳು ನನಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವಸ್ಥತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ನನ್ನ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಲು ಧೈರ್ಯಪಡದಿದ್ದುದರಿಂದ, ತನಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ನಿನ್ನದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸದಿರಲು ಬಯಸಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಎರಡು ದ್ರವ್ಯಗಳಿವೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತ್ತು; ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಣದೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಅಪರಿಮಿತವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ದೇವರೊಬ್ಬನನ್ನು ತನಗಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಅದನ್ನೇ ನೀನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಅದು ಮತ್ತೆ ತನ್ನದೇ ವಿಗ್ರಹದ ದೇವಾಲಯವಾಗಿ, ನಿನಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನೀನು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಸವರಿ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾದುದನ್ನು ನೋಡದಂತೆ ಅವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಬಳಿಕ, ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ವಭಾವವು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು; ನನ್ನ ಉನ್ಮಾದವು ಶಾಂತವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿತು. ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆ; ನೀನು ಅನಂತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೆ, ಆದರೆ ಬೇರೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ; ಈ ದರ್ಶನವು ಶಾರೀರಿಕ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ.
ನಾನು ಇತರ ಸಂಗತಿಗಳತ್ತ ಮತ್ತೆ ದೃಷ್ಟಿಹಾಯಿಸಿದೆ; ಅವು ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಪಡೆದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕಂಡೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬೇರೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ; ಯಾವುದೋ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವುದರಿಂದ. ಎಲ್ಲವೂ ಅವು ಇರುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಿವೆ; ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ ಹೊರತು, ಯಾವುದೇ ಅಸತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾಲಗಳೊಂದಿಗೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ. ನಿತ್ಯನಾಗಿರುವ ನೀನೊಬ್ಬನೇ, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕಾಲಾವಧಿಗಳು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಕಾರ್ಯಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕಂಡೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಕಳೆದಿರುವ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಕಳೆಯಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಾವಧಿಗಳೂ, ಕಾರ್ಯನಿರತನಾಗಿ ಸದಾ ಇರುವ ನಿನ್ನ ಮೂಲಕವೇ ಹೊರತು, ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಆರೋಗ್ಯವಂತನ ನಾಲಿಗೆಗೆ ರುಚಿಕರವಾಗಿರುವ ರೊಟ್ಟಿಯು ಅಸ್ವಸ್ಥನಿಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗುವುದನ್ನೂ, ಆರೋಗ್ಯಕರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆನಂದದಾಯಕವಾಗಿರುವ ಬೆಳಕು ನೋಯುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯುಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನೂ ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ನೀತಿಯು ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ; ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯವಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ವಿಷಸರ್ಪ ಮತ್ತು ಹರಿದಾಡುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ. ಅವು ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಭಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಅತಿ ದುಷ್ಟರೂ ಆ ಭಾಗಗಳೊಂದಿಗೇ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಭಿನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೋ, ಅಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸದೃಶರಾಗುತ್ತಾರೋ, ಅಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಉನ್ನತ ಸೃಷ್ಟಿಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಧರ್ಮವೆಂದರೇನು ಎಂದು ನಾನು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಅದು ಸ್ವತಃ ಒಂದು ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ವಿಕೃತಿಯೆಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ: ಪರಮೋನ್ನತನಾದ ದೇವರೇ, ಅದು ನಿನ್ನಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗಿ ಈ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ವಸ್ತುಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ; ತನ್ನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಹೊರಚೆಲ್ಲಿ, ಬಾಹ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನಿನ್ನ ಬದಲಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಕಲ್ಪಿತ ರೂಪವನ್ನಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟೆ. ಆದರೂ ನನ್ನ ದೇವರ ಆನಂದಾನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಾನು ಮುಂದೊತ್ತಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವು ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ನನ್ನದೇ ಭಾರವು ಬೇಗನೆ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆಳೆದು, ಈ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಸಂಗತಿಗಳೊಳಗೆ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಭಾರವು ಶಾರೀರಿಕ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ನಾನು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಬಹುದಾದ ಒಬ್ಬಾತನು ಇದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಲು ನಾನು ಇನ್ನೂ ತಕ್ಕವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ಷಯವಾಗುವ ದೇಹವು ಆತ್ಮವನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಒತ್ತುತ್ತದೆ; ಮಣ್ಣಿನ ಈ ಗುಡಾರವು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದಂದಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಅದೃಶ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅಂದರೆ ನಿನ್ನ ಶಾಶ್ವತ ಶಕ್ತಿಯೂ ದೈವತ್ವವೂ, ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಬಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಯವಿತ್ತು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ಅಥವಾ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ವಸ್ತುಗಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮೆಚ್ಚಲು ಕಾರಣವೇನು, ಬದಲಾಗುವ ಸಂಗತಿಗಳ ಕುರಿತು ಸರಿಯಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, “ಇದು ಹೀಗಿರಬೇಕು, ಇದು ಹೀಗಿರಬಾರದು” ಎಂದು ಹೇಳಲು ನನಗೆ ನೆರವಾಗುವುದು ಯಾವುದು ಎಂದು ನಾನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ನನ್ನ ಈ ತೀರ್ಪಿನ ಮೂಲವೇನು ಎಂದು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಬದಲಾಗುವ ಮನಸ್ಸಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ಸತ್ಯದ ಬದಲಾಗದ, ನಿಜವಾದ ನಿತ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ಹೀಗೆ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ನಾನು ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ದೇಹದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹಿಸುವ ಆತ್ಮದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದೆ; ಅಲ್ಲಿಂದ ಅದರ ಆಂತರಿಕ ಗ್ರಹಣಶಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದೆ. ದೇಹದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಬಾಹ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಈ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತವೆ; ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳೂ ಈ ಮಟ್ಟದವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ವಿವೇಚನಾ ಶಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದೆ; ದೇಹದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವುಗಳನ್ನು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಈ ವಿವೇಚನಾ ಶಕ್ತಿಯೂ ಬದಲಾಗುವಂಥದ್ದೆಂದು ಅದು ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗ, ತನ್ನದೇ ಅರಿವಿನತ್ತ ಮೇಲೇರಿತು; ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಕಲ್ಪಿತ ರೂಪಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಅಭ್ಯಾಸದ ಹಿಡಿತದಿಂದ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿತು. “ಬದಲಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬದಲಾಗದಿರುವುದಕ್ಕೇ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಡಬೇಕು” ಎಂದು ಅದು ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಘೋಷಿಸಿದಾಗ, ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಂಜಿನಂತೆ ಸುರಿದ ಆ ಬೆಳಕು ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಅದು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿತು. ಆ ಬದಲಾಗದಿರುವುದನ್ನೂ ಅದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಅರಿತಿತ್ತು? ಅದನ್ನು ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರಿತಿರದಿದ್ದರೆ, ಬದಲಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲು ಅದಕ್ಕೆ ಖಚಿತವಾದ ಆಧಾರವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನಡುಗುವ ಒಂದೇ ನೋಟದ ಮಿಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಇರುವಾತನನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಆಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಬಂದ ನಿನ್ನ ಅದೃಶ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವು ಆ ಘಾತವನ್ನು ತಾಳಲಾರದೆ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿತು; ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಎಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸಗಳೊಳಗೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಅದರ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ಣ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನೂ, ನಾನು ಪರಿಮಳವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗ್ರಹಿಸಿದಂತಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸಲಾಗದಿದ್ದ ಆ ಅನುಭವದ ಹಂಬಲವನ್ನೂ ಮಾತ್ರ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೆ.
ಆಗ ನಿನ್ನ ಆನಂದಾನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿದೆ. ಆದರೆ ದೇವರಿಗೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ನಡುವೆ ಇರುವ ಆ ಮಧ್ಯಸ್ಥನನ್ನು, ಮನುಷ್ಯನಾದ ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವನ್ನು, ನಾನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಅದು ನನಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆತನು ಎಲ್ಲರ ಮೇಲಿರುವ, ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳಿಗೂ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ದೇವರು; ಆತನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು, ನಾನೇ ಮಾರ್ಗವೂ ಸತ್ಯವೂ ಜೀವವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾರದಿದ್ದ ಆ ಆಹಾರವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಾಂಸದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನವು, ನಮ್ಮ ಶಿಶುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹಾಲನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕೆಂದು ವಾಕ್ಯವು ಮಾಂಸವಾಯಿತು. ಆದರೆ ನಾನು ದೀನನಾಗಿ, ದೀನನಾದ ನನ್ನ ಪ್ರಭು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಆತನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಅರಿತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವು, ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯವು, ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಭಾಗಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಬಹಳ ಮೇಲಿದ್ದು, ತಲೆಬಾಗುವವರನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ತನಗಾಗಿ ದೀನವಾದ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಇದರ ಮೂಲಕ, ತನಗೆ ತಲೆಬಾಗಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುವವರನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಯಂಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಇಳಿಸಿ ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ತರಲು, ಅವರ ಅಹಂಕಾರದ ಉಬ್ಬನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಅದು ಬಯಸಿತು. ಅವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬಲದ ಮೇಲಿನ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗದೆ, ನಮ್ಮ ಚರ್ಮದ ಉಡುಪನ್ನು ಧರಿಸುವ ಮೂಲಕ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ದೈವತ್ವವು ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ಮುಂದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತಾವೂ ದುರ್ಬಲರಾಗಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದೇ ಇದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಆಯಾಸಗೊಂಡ ಅವರು ಅದರ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬೀಳುವಂತೆಯೂ, ಅದು ಎದ್ದು ಅವರನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವಂತೆಯೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು.
ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು; ನನ್ನ ಪ್ರಭು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಯಾರೂ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಲಾರದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಜ್ಞಾನವುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯನೆಂದಷ್ಟೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಅವರು ಅದ್ಭುತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ಯೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ದೈವಿಕ ಕಾಳಜಿಯ ಮೂಲಕ, ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಹಲೋಕದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ, ಅಧಿಕಾರದ ಆ ಮಹೋನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ “ವಾಕ್ಯವು ಮಾಂಸವಾಯಿತು” ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕುರಿತು ನಮಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರು ಉಂಡರು, ಕುಡಿದರು, ನಿದ್ರಿಸಿದರು, ನಡೆದರು, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು, ದುಃಖಪಟ್ಟರು, ಮಾತನಾಡಿದರು ಎಂಬುದನ್ನಷ್ಟೇ ಕಲಿತಿದ್ದೆ; ಹೀಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾಂಸವು ಮಾತ್ರವೇ ಸೇರಿರಲಿಲ್ಲ, ಮಾನವ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೇ ಸೇರಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದ ಬದಲಾಗದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ; ಈಗ ನಾನೂ ನನ್ನಿಂದಾದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೆ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸಂದೇಹವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಚಲಿಸುವುದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿರುವುದು, ಒಮ್ಮೆ ಯಾವುದೋ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗುವುದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಾಗಾಗದಿರುವುದು, ಒಮ್ಮೆ ಮಾನವ ಸಂಜ್ಞೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನೋಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನುಡಿಯುವುದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಳಪಡುವ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸೇರಿದವು. ಅವರ ಕುರಿತು ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳ ಮೇಲೂ ಅದೇ ಆರೋಪ ಬರುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತಿತ್ತು; ಆ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವಕುಲಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ತರುವ ಯಾವುದೇ ವಿಶ್ವಾಸವೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವು ಸತ್ಯವಾಗಿಯೇ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಮನುಷ್ಯನಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ; ಕೇವಲ ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನಲ್ಲ, ದೇಹದ ಜೊತೆಗೆ ವಿವೇಚನಾಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ, ಕೇವಲ ಸಂವೇದನಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ. ಅವರು ಸತ್ಯದ ರೂಪವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವರ ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವದ ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಂದಲೂ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದರಿಂದಲೂ, ಇತರರಿಗಿಂತ ಅವರನ್ನು ಮೇಲಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾನು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಲಿಪಿಯುಸ್, ದೇವರು ಮಾಂಸವನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆಂದು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು ನಂಬುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ದೇವರು ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಆತ್ಮವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ನಂಬುತ್ತಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದನು; ಅವರಿಗೆ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಂದೂ ಅವನು ಭಾವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕುರಿತು ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿರುವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಜೀವವುಳ್ಳ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜೀವಿಯೇ ಮಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ದೃಢ ಮನವರಿಕೆ ಅವನಿಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಅವನು ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗಿದನು. ಆದರೆ ಇದು ಅಪೊಲ್ಲಿನಾರಿಯನ್ ಪಾಷಂಡಿಗಳ ತಪ್ಪುಬೋಧನೆ ಎಂದು ಆಮೇಲೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗ, ಅವನು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣನಾದನು. ಆದರೆ, “ವಾಕ್ಯವು ಮಾಂಸವಾಯಿತು” ಎಂಬ ಆ ವಚನದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಸತ್ಯವು ಫೊಟಿನಸ್‌ನ ಸುಳ್ಳುಬೋಧನೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿಯೇ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪಾಷಂಡಿಗಳ ಬೋಧನೆಗಳ ತಿರಸ್ಕಾರವು ನಿನ್ನ ಸಭೆಯ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನೂ ಸ್ವಸ್ಥ ಬೋಧನೆಯನ್ನೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎತ್ತಿತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದುರ್ಬಲರ ನಡುವೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತವರು ಯಾರೆಂಬುದು ಪ್ರಕಟವಾಗುವಂತೆ ಪಾಷಂಡಗಳೂ ಇರಲೇಬೇಕು.
ಆದರೆ ಆಗ ಪ್ಲೇಟೋನ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಆ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ದೇಹರಹಿತ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಕಲಿತ ನಾನು, ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುವ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನ ಅದೃಶ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಕಂಡೆನು; ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದಾಗಿ ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನೋಡಲಾಗದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆನು. “ನೀನು ಇದ್ದೀಯೆ, ಅನಂತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಆದರೂ ಸೀಮಿತವಾಗಲಿ ಅನಂತವಾಗಲಿ ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಹರಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ; ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವವನು, ಯಾವ ಅಂಶದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬದಲಾಗದವನು, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇರುವವನು ನೀನೇ; ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಬಂದಿವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ, ಅವು ಇವೆ ಎಂಬ ಈ ಅತ್ಯಂತ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಆಧಾರವೊಂದೇ ಸಾಕು” ಎಂಬ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ನನಗಿತ್ತು. ಈ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಖಚಿತತೆ ಇತ್ತು; ಆದರೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಲು ಬೇಕಾದ ದೃಢತೆ ಇನ್ನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬಹಳ ಬಲ್ಲವನಂತೆ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾಗದೆ, ನಾಶವಾದವನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಈಗ ಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸತೊಡಗಿದ್ದೆ; ನನ್ನದೇ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಶೋಕಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವೇ ಆಗಿರುವ ದೀನತೆಯ ಅಸ್ತಿವಾರದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟುವ ಆ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿತ್ತು? ಅಥವಾ ಈ ಗ್ರಂಥಗಳು ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಯಾವಾಗ ಕಲಿಸಿಯಾವು? ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ನಾನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಈ ಗ್ರಂಥಗಳು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಗಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಬಯಸಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ; ಅವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮವು ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದೂ, ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಗ್ರಂಥಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಅಂತರಂಗವು ಪಳಗಿದಾಗ ಮತ್ತು ಗುಣಪಡಿಸುವ ನಿನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ, ಅಹಂಕಾರದ ಆತ್ಮಭರವಸೆಗೂ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ನಾನು ಗುರುತಿಸಿ ಅರಿಯಬೇಕೆಂದೂ ನೀನು ಬಯಸಿದೆ. ತಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಕಂಡರೂ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಾಣದವರಿಗೂ, ಧನ್ಯತೆಯ ನಾಡನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ನಾನು ಅರಿಯಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಬಯಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ರೂಪುಗೊಂಡು, ಅವುಗಳ ನಿತ್ಯ ಬಳಕೆಯಿಂದ ನೀನು ನನಗೆ ಮಧುರನಾಗಿ, ಅನಂತರ ಆ ಇತರ ಗ್ರಂಥಗಳು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ಅವು ಬಹುಶಃ ನನ್ನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯ ದೃಢ ನೆಲೆಯಿಂದ ದೂರ ಸೆಳೆದಿರುತ್ತಿದ್ದವು; ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದ ನಾನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಆ ಹಿತಕರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದರೂ, ಆ ಇತರ ಗ್ರಂಥಗಳ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಆ ಪೂಜ್ಯ ಬರಹಗಳನ್ನು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೇಷಿತ ಪೌಲನ ಬರಹಗಳನ್ನು, ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ಅದರೊಂದಿಗೆ, ಆತನು ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ತಾನೇ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಮತ್ತು ಆತನ ಉಪದೇಶದ ಪಠ್ಯವು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಂತೆ ನನಗೆ ಹಿಂದೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ತೊಡಕುಗಳೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾದವು. ಆ ಶುದ್ಧ ವಾಕ್ಯದ ಸ್ವರೂಪವು ಒಂದೇ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೋಚರವಾಯಿತು; ನಡುಗುತ್ತಲೇ ಆನಂದಿಸಲು ನಾನು ಕಲಿತೆ. ಹೀಗೆ ನಾನು ಆರಂಭಿಸಿದೆ; ಆ ಇತರ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಓದಿದ್ದ ಸತ್ಯವೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದ ಸ್ತುತಿಯ ನಡುವೆ ನನಗೆ ದೊರೆಯಿತು. ಹೀಗೆ, ಕಾಣುವವನು ತಾನು ಕಾಣುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕಾಣುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೂ ದಾನವಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು ಹೆಮ್ಮೆಪಡದಿರಲಿ (ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಪಡೆದಿರುವುದರಲ್ಲಿ ದಾನವಾಗಿ ಪಡೆಯದಿರುವುದು ಯಾವುದಿದೆ?); ಸದಾ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಬೋಧನೆಯಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಹಿಡಿಯಲು ಅವನು ಸ್ವಸ್ಥನಾಗಲಿ; ದೂರದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಲಾರದವನೂ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು, ಅಪ್ಪಿಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿದರೂ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಯಮದ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪಾಪದ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಆ ಇನ್ನೊಂದು ನಿಯಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲನು? ಕರ್ತನೇ, ನೀನು ನೀತಿವಂತನು; ಆದರೆ ನಾವು ಪಾಪಮಾಡಿದ್ದೇವೆ, ಅನ್ಯಾಯವೆಸಗಿದ್ದೇವೆ, ದುಷ್ಟತನದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ; ನಿನ್ನ ಕೈ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಭಾರವಾಗಿದೆ; ಮರಣದ ರಾಜನಾದ ಆ ಪುರಾತನ ಪಾಪಿಯ ವಶಕ್ಕೆ ನಾವು ನ್ಯಾಯವಾಗಿಯೇ ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಿನ್ನ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳದೆ ಹೋದ ತನ್ನ ಚಿತ್ತದಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತವೂ ಆಗುವಂತೆ ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಂಡನು. ದೌರ್ಭಾಗ್ಯನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನಮ್ಮ ಕರ್ತರಾದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಮೂಲಕ ದೊರೆಯುವ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವೊಂದೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅವನನ್ನು ಈ ಮರಣದ ದೇಹದಿಂದ ಬಿಡಿಸುವವರು ಯಾರು? ನೀನು ಅವರನ್ನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇರುವವರಾಗಿ ಜನ್ಮಕೊಟ್ಟೆ; ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ರೂಪಿಸಿದೆ. ಈ ಲೋಕದ ಅಧಿಪತಿಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದದ್ದು ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಅವನು ಅವರನ್ನು ಕೊಂದನು; ಆಗ ನಮಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಸಾಲಪತ್ರವು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಆ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ಆ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಭಕ್ತಿಯ ಚಿತ್ರಣವಿಲ್ಲ, ಪಾಪನಿವೇದನೆಯ ಕಣ್ಣೀರಿಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಬಲಿಯಾದ ವ್ಯಥಿತ ಆತ್ಮವಿಲ್ಲ, ಮುರಿದ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಭರಿತ ಹೃದಯವಿಲ್ಲ, ಜನರ ರಕ್ಷಣೆಯಿಲ್ಲ, ವಧುವಾದ ನಗರವಿಲ್ಲ, ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಮುಂಗಡ ದಾನವಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ವಿಮೋಚನೆಯ ಪಾನಪಾತ್ರೆಯಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೀಗೆ ಹಾಡುವುದಿಲ್ಲ: ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ದೇವರಿಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿರಬೇಡವೇ? ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯು ಅವರಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವರೇ ನನ್ನ ದೇವರು, ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆ, ನನ್ನ ರಕ್ಷಕರು; ನಾನು ಇನ್ನು ಕದಲುವುದಿಲ್ಲ. ದುಡಿದು ದಣಿದವರೇ, ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬನ್ನಿರಿ ಎಂದು ಅವರು ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸೌಮ್ಯರೂ ವಿನಮ್ರ ಹೃದಯದವರೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರಿಂದ ಕಲಿಯುವುದನ್ನು ಇವರು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ ವಿವೇಕಿಗಳಿಗೂ ಮರೆಮಾಡಿ, ಶಿಶುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಗಿಡಗಂಟಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪರ್ವತಶಿಖರದಿಂದ ಶಾಂತಿಯ ನಾಡನ್ನು ಕಾಣುವುದೂ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಇರುವುದೂ, ಸಿಂಹವೂ ಘಟಸರ್ಪವೂ ಆದ ತಮ್ಮ ನಾಯಕನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪಲಾಯಿತರು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷತ್ಯಾಗಿಗಳು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ದುರ್ಗಮ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಸಾಗಲು ಯತ್ನಿಸುವುದೂ ಒಂದು ಬಗೆ; ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಬಗೆ. ಆ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯ ಸೇನೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ; ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ತೊರೆದುಹೋದವರು ಅಲ್ಲಿ ಲೂಟಿಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಯಾತನೆಯೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿ ಅವರು ಅದರಿಂದ ದೂರವಿರುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಷಿತರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಲ್ಪನಾದ ಆತನ ಬರಹಗಳನ್ನು ನಾನು ಓದಿದಾಗ, ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ನಡುಗಿದಾಗ, ಈ ವಿಷಯಗಳು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನನ್ನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿದವು.