ಬಾಯೂಗೆ ಹೋಗಿಬಂದ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ, ನಾನು ಇನ್ನೂ ಬಹಳ ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ—ಶಾಶ್ವತ ನಗರಕ್ಕೆ. ಈ ಪ್ರಯಾಣವು ಅಳಿದುಹೋಗುವ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವೆಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿತು. ಆದರೂ ನಾನು ಭವ್ಯವಾದ ಸ್ಮಾರಕಗಳನ್ನು ಕಂಡೆ; ಕಲೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅರಿತುಕೊಂಡೆ; ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ಪವಿತ್ರ ಪ್ರೇಷಿತರು ನಡೆದಾಡಿದ ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೇ—ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಗಳ ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ—ನಾನು ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟೆ; ಈ ಪವಿತ್ರ ಸಂಗತಿಗಳ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಬೆಳೆದುಬಂತು.
ರೋಮ್‌ಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಈ ಮೂಲಕ ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅಪ್ಪನಿಗಿತ್ತು ಎಂದು ಜನರು ಭಾವಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವಳಾಗಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟೇನೂ ದೃಢವಾಗಿರದ ದೈವಕರೆಯನ್ನು ಈ ಪ್ರಯಾಣವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಲುಗಾಡಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಸೆಲೀನ್ ಮತ್ತು ನಾನು ಅನೇಕ ಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂಗದಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಲ್ಲದವರು ಬಹಳ ವಿರಳವಾಗಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಅವರಿಂದ ನಾವು ಬೆರಗಾಗುವುದಿರಲಿ, ಬಿರುದುಗಳೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಕೇವಲ “ಹೊಗೆಯ ಹಬೆ”ಯಂತೆ ತೋರಿದವು.[1] ಆಗ ಕ್ರಿಸ್ತಾನುಕರಣದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆ: “ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರಿನ ನೆರಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಬೇಡ.”[2] ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಲ್ಲ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಪ್ರವಾದಿ ಯೆಶಾಯರು ನಮಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರಭುವು ತನ್ನ ಸೇವಕರನ್ನು ಬೇರೊಂದು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುವನು.”[3] ಸಂತ ಯೋಹಾನರ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೀಗೆ ಓದುತ್ತೇವೆ: “ಜಯಶಾಲಿಗೆ ನಾನು ಒಂದು ಬಿಳಿಯ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕೊಡುವೆನು; ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಹೆಸರೊಂದು ಬರೆದಿರುವುದು; ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಆ ಹೆಸರು ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ.”[4] ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಬಿರುದುಗಳು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವವು; ಆಗ “ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ದೇವರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸೆ ದೊರೆಯುವುದು.”[5] ತನ್ನ ರಕ್ಷಕನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಬಡವನಾಗಿಯೂ ಅತಿ ಅಜ್ಞಾತನಾಗಿಯೂ ಇರಲು ಆರಿಸಿಕೊಂಡವನೇ ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನೂ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಆಗಿರುವನು.
ನಾನು ಕಲಿತ ಎರಡನೆಯ ವಿಷಯವು ಯಾಜಕರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಸಭೆಯ ಸುಧಾರಣೆಯ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪಿಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ನನಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ನಿರ್ಮಲ ಆತ್ಮವುಳ್ಳವರೆಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಯಾಜಕರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೈವಕರೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ; ಅಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಅರಿವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಲ್ಪವೆನಿಸಿತು. ಆ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಪವಿತ್ರ ಯಾಜಕರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ; ಆದರೂ, ಯಾಜಕತ್ವದ ಉನ್ನತ ಘನತೆಯು ಅವರನ್ನು ದೇವದೂತರಿಗಿಂತ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದರೂ, ಅವರು ಇನ್ನೂ ದುರ್ಬಲರೂ ಅಪರಿಪೂರ್ಣರೂ ಆದ ಮನುಷ್ಯರೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವು ಭೂಮಿಯ ಉಪ್ಪು ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಪವಿತ್ರ ಯಾಜಕರಿಗೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಉತ್ಸಾಹಹೀನರಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇನು ಯೋಚಿಸಬೇಕು? ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವು, “ಉಪ್ಪು ತನ್ನ ರುಚಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದರಿಂದ ಮತ್ತೆ ರುಚಿ ಬರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ?”[6] ಎಂದು ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ? ಓ, ಪ್ರಿಯ ಅಮ್ಮಾ, ನಮ್ಮ ದೈವಕರೆ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ! ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಸಭೆಯವರಾದ ನಾವು “ಭೂಮಿಯ ಉಪ್ಪನ್ನು” ಕಾಪಾಡಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರೇಷಿತರಿಗಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ; ಅವರು ವಾಕ್ಯದಿಂದಲೂ ಮಾದರಿಯಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಸಹೋದರರಿಗೆ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾವೇ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೇಷಿತರಾಗಿರಬೇಕು. ನೆರವೇರಿಸಲು ನಮಗೆ ಮಹಿಮಾನ್ವಿತವಾದ ಧ್ಯೇಯಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೇಳಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನಿ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವುದೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
ಈಗ ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ನವೆಂಬರ್ 4ರ ಮುಂಜಾನೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಗೆ ನಾವು ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಬೀದಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗಿದೆವು. ಲಿಸಿಯೂ ಇನ್ನೂ ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ನಾನು ಅಪರಿಚಿತವಾದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆಂದೂ, ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರವಾದ ಸಂಗತಿಗಳು ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿವೆಂದೂ ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು. ನಾವು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ತಲುಪಿದಾಗ, ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ನನಗಂತೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು—ವಿಜಯಗಳ ಮಾತೆಯ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ. ಆಕೆಯ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನನಗಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲಾರೆ; ಮಾತೆಯು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿದ ಕೃಪೆಗಳು ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಪರಮಪ್ರಸಾದದ ದಿನದ ಕೃಪೆಗಳಂತಿದ್ದವು. ನಾನು ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದೆ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯಾದ ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾಮರಿಯಳು, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ನನ್ನನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಾನೇ ಎಂದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಳು. ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಪಾಡಬೇಕೆಂದೂ, ತನ್ನ ನಿರ್ಮಲವಾದ ನಿಲುವಂಗಿಯೊಳಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸಬೇಕೆಂದೂ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ; ಪಾಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂದರ್ಭವನ್ನೂ ನನ್ನಿಂದ ದೂರಮಾಡಬೇಕೆಂದೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ.
ಈ ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದಡಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಗಳು ಎದುರಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು; ಕೆಡುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದಿದ್ದುದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ಅರಿತುಬಿಡುವೆನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯ ನನಗಿತ್ತು. “ನಿರ್ಮಲರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿರ್ಮಲವೇ”[7] ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಸರಳವೂ ನೇರವೂ ಆದ ಆತ್ಮವು ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಡುಕನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಡುಕು ಇರುವುದು ಅಶುದ್ಧ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೊರತು ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕೆಂದು ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂತ ಜೋಸೆಫರಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದೆ; ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಅವರ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯು ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆಯ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಾನು “ಕನ್ಯೆಯರ ತಂದೆಯೂ ರಕ್ಷಕರೂ ಆದ ಸಂತ ಜೋಸೆಫರೇ” ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ . . . ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆಂದೂ ಅಪಾಯದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೇನೆಂದೂ ಭಾವಿಸಿದೆ.
ಮೋನ್ಮಾರ್ತ್ರ್ ಬಸಿಲಿಕಾದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಧ್ಯುಕ್ತವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ, ನವೆಂಬರ್ 7ರಂದು ನಾವು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಿಂದ ಹೊರಟೆವು.[8] ರೈಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೋಗಿಗೂ ಒಬ್ಬ ಸಂತರ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆಯಾ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಯಾಜಕರ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ, ಅವರ ಪಾಲಕ ಸಂತರ ಅಥವಾ ಅವರ ಧರ್ಮಕೇಂದ್ರದ ಪಾಲಕ ಸಂತರ ಹೆಸರನ್ನು ಆರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಯಾತ್ರಿಕರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೋಗಿಗೆ ಸಂತ ಮಾರ್ಟಿನ್ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡಲಾಯಿತು! ಈ ಗೌರವದಿಂದ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿಬಂತು. ಅವರು ಕೂಡಲೇ ಕೂತಾನ್ಸ್‌ನ ವಿಕಾರ್ ಜನರಲ್ ಹಾಗೂ ಯಾತ್ರೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿದ್ದ ಮೊನ್ಸಿಂಞೋರ್ ಲೆಗೂ ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಹೋದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರನ್ನು ಅನೇಕ ಸಲ “ಮಸ್ಯೂ ಸಂತ ಮಾರ್ಟಿನ್” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಫಾದರ್ ರೆವೆರೋನಿ ನನ್ನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ಊಟದ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತಿರದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಪರಿಶೀಲನೆಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಯಾಣದ ಕೊನೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಅವರು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಕೂಲಕರವಾದ ಮನೋಭಾವ ತೋರಿದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಕೊನೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ, ಬಾಯೊದಲ್ಲಿ ತೋರಿದ್ದ ಸದ್ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸದೆ ಅವರು ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸಿದರು ಎಂದು ಯಾರೂ ಭಾವಿಸಬಾರದೆಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನೆಯೇ ಇತ್ತು ಎಂದೂ, ನನ್ನ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಅವರು ವಿರೋಧ ತೋರಿದ್ದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ನನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಂದೂ ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿದೆ.
ಇಟಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲೆಂಡ್ ಮೂಲಕ ಸಾಗಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿನ ಎತ್ತರವಾದ ಪರ್ವತಗಳ ಹಿಮಾಚ್ಛಾದಿತ ಶಿಖರಗಳು ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದವು; ರಭಸವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ತೊರೆಗಳೂ, ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಜರೀಗಿಡಗಳು ಮತ್ತು ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಹೀದರ್ ಹೂಗಿಡಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಳವಾದ ಕಣಿವೆಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇಷ್ಟು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಹರಡಿದ್ದ ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಒಳಿತಾಯಿತು. ಈ ಕ್ಷಣಿಕ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಂಥ ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಸುರಿಸಲು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಅವು ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಎತ್ತಿದವು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಪರ್ವತದ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು; ನಮ್ಮ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ತಳವೇ ಕಾಣದ ಪ್ರಪಾತವು ನಮ್ಮನ್ನು ನುಂಗಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ, ಪುಟ್ಟ ಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಗಂಟೆಗೋಪುರವಿದ್ದ ಮನೋಹರ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು; ಅದರ ಮೇಲೆ ಉಣ್ಣೆಯಂತಿದ್ದ ತೆಳು ಮೋಡಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ, ಪ್ರಶಾಂತವೂ ನಿರ್ಮಲವೂ ಆದ ನೀಲಿ ನೀರಿನ ದೊಡ್ಡ ಸರೋವರವೊಂದು ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಜ್ವಲ ವೈಭವದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯಮಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಭವ್ಯತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಈ ದೃಶ್ಯಾವಳಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿತೆಂದು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲಾರೆ. ಅದು ಸ್ವರ್ಗದ ಅದ್ಭುತಗಳ ಮುಂಗಡ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನದ ಯೋಚನೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು—ಅದರ ನಿಜಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅದರ ನಿರ್ಬಂಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುವ ದಿನನಿತ್ಯದ ಚಿಕ್ಕ ತ್ಯಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿ, ತನ್ನ ಕರೆಯ ಉನ್ನತ ಗುರಿಯನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. ಆಗ ನಾನು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ: “ಮುಂದೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ, ನಾನು ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದೊಳಗೆ ಸೀಮಿತಳಾಗಿ ಆಕಾಶದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ತುಣುಕನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಾಗ, ಈ ದಿನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆ; ಅದು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವುದು. ದೇವರ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸಿ, ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸಣ್ಣ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಪವೆಂದು ಎಣಿಸುವೆ; ಅವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಸುವೆ. ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರಿಗಾಗಿ ಕಾದಿರಿಸಿರುವುದರ ಒಂದು ಕಿರುನೋಟವನ್ನು ಈಗ ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಕಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಲೋಕದ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಮೂರ್ಖಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”
ದೇವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅವರ ಸೃಷ್ಟಿಜೀವಿಗಳ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ನೋಡಲು ಮುಂದಾದೆ. ನಾವು ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಮೊದಲ ಇಟಾಲಿಯನ್ ನಗರ ಮಿಲಾನ್. ಅಸಂಖ್ಯ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದ ಅದರ ಬಿಳಿ ಅಮೃತಶಿಲೆಯ ಪ್ರಧಾನ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಾವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿದೆವು. ಮೊದಲ ಹಂತಕ್ಕೆ ಏರಿದ ಕೂಡಲೇ ಭಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮುಖಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಅಂಜುಬುರುಕರನ್ನು ಸೆಲೀನ್ ಮತ್ತು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟು, ಹೆಚ್ಚು ಧೈರ್ಯವಿದ್ದ ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ತುದಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗಿದ್ದ ನಗರವನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. ಕೆಳಗಿಳಿದ ಬಳಿಕ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯ ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆವು; ಇಂತಹ ಸಂಚಾರಗಳು ಯಾತ್ರೆಯ ಇಡೀ ತಿಂಗಳು ಮುಂದುವರಿದವು. ಯಾವಾಗಲೂ ಆರಾಮವಾಗಿ ಗಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಅವು ನನ್ನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಲಗಿಸಿದವು.
“ಕಾಂಪೊ ಸಾಂತೊ”[9] ನಮ್ಮನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಿತು. ಆ ವಿಶಾಲ ಆವರಣವೆಲ್ಲ ಅಮೃತಶಿಲೆಯ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಅವು ಜೀವಂತವಾಗಿವೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಅತ್ಯಂತ ನಾಜೂಕಾಗಿ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಇರಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅವುಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಆ ಕಲ್ಪಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಂತೈಸಬೇಕೆನಿಸುವಷ್ಟು, ಅವರ ಮುಖಭಾವಗಳು ಶಾಂತವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತ ದುಃಖವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತವೆ. ಅದೆಂಥ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು! ಇಲ್ಲೊಂದು ಮಗು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಹೂಗಳನ್ನಿಡುತ್ತಿದೆ—ಅಮೃತಶಿಲೆ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾದದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನೇ ನಾವು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ—ಕೋಮಲವಾದ ಹೂದಳಗಳು ಮಗುವಿನ ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಧವೆಯರ ತೆಳುವಾದ ಮುಸುಕುಗಳೂ ಯುವತಿಯರ ರಿಬ್ಬನ್‌ಗಳೂ ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ನಮಗೆ ಮಾತುಗಳೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು—ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಲು ತಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ವಿಷಾದಿಸುತ್ತಾ—ಸಿಡಿಮಿಡಿಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, “ಓಹ್, ಈ ಫ್ರೆಂಚ್ ಜನರು ಎಂಥ ಉತ್ಸಾಹಿಗಳು!” ಎಂದರು. ಆದರೂ ಅವರೂ ಫ್ರೆಂಚರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಆ ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೆಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಬದಲು ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದರು: ನಗರಗಳಾಗಲಿ, ಹೋಟೆಲುಗಳಾಗಲಿ, ಜನರಾಗಲಿ, ಇನ್ನಾವುದೇ ಆಗಲಿ, ಯಾವುದೂ ಅವರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧ ಸ್ವಭಾವದ ನನ್ನ ತಂದೆಯವರು ಏನೇ ನಡೆದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ ಬೇರೆಡೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಒಳ್ಳೆಯತನದಿಂದ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಕಾಣುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಯಾವುದೂ ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಗೆಯ ಜನರನ್ನು ಕಂಡೆವು! ಈ ಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆಯುವ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅರಿಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿಕರ!
ವೆನಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ದೊಡ್ಡ ನಗರದ ಗದ್ದಲದ ಬದಲು ಮೌನವೇ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ನೀರಿನ ಸಣ್ಣ ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಗೊಂಡೋಲಾ ದೋಣಿಗಾರರ ಕೂಗುಗಳು ಮಾತ್ರ ಆ ಮೌನವನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಅದು ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಆದರೆ ದುಃಖದಿಂದಲೂ ತುಂಬಿದ ನಗರ. ಡೋಜ್‌ಗಳ ಅರಮನೆಯೂ ಭವ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ ವಿಷಾದಮಯವಾಗಿದೆ; ಜೀವಮರಣದ ತೀರ್ಪುಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಡಳಿತಗಾರರ ಧ್ವನಿಗಳು ಕಮಾನು ಚಾವಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವುದು ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಿಂತುಹೋಗಿದ್ದ ಸಭಾಂಗಣಗಳ ಮೂಲಕ ನಾವು ನಡೆದೆವು. ಅದರ ಕತ್ತಲ ಕತ್ತಲಕೋಣೆಗಳು ಈಗ ದುರದೃಷ್ಟವಂತ ಕೈದಿಗಳು ಒಳಗೇ ಕೊರಗಿ ನರಳುವ ಜೀವಂತ ಸಮಾಧಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
ಈ ಭಯಂಕರ ಸೆರೆಮನೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಹುತಾತ್ಮರ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಸಾರಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಈ ಕತ್ತಲ ನೆಲೆಯನ್ನೇ ನನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಳವಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯ ಧ್ವನಿ ನನ್ನನ್ನು ಆ ಭಾವಲೋಕದಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ನಾನು “ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳ ಸೇತುವೆ”ಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ದಯನೀಯ ಕೈದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕತ್ತಲಕೋಣೆಗಳಿಂದ ತೀರ್ಪಿಗೂ ಮರಣಕ್ಕೂ ಸಾಗುವಾಗ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳಿಂದಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಹೆಸರು ಬಂದಿತ್ತು. ವೆನಿಸ್‌ನಿಂದ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ನಾವು ಪಾದುವಾಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸಂತ ಅಂತೋನಿಯವರ ನಾಲಗೆಯ ಪವಿತ್ರ ಅವಶೇಷಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆವು; ನಂತರ ಸಂತ ಕತೇರಿನಾರ ದೇಹವು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಬೊಲೋನ್ಯಾಗೆ ಹೋದೆವು. ಬಾಲ ಯೇಸು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಮುತ್ತಿನ ಗುರುತು ಇಂದಿಗೂ ಅವರ ಮುಖದ ಮೇಲಿದೆ.
ಲೊರೆಟೊಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಿದ್ದೆ. ತಮ್ಮ ಪವಿತ್ರ ಗೃಹವನ್ನು ಇರಿಸಲು ಮಾತೆಯವರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲವೂ ಬಡತನದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಸರಳವಾಗಿಯೂ ಹಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ; ಮಹಿಳೆಯರು ಇನ್ನೂ ಆ ನಾಡಿನ ಸೊಬಗಿನ ಉಡುಗೆಯನ್ನೇ ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿರುವವರಂತೆ ಅವರು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಆಧುನಿಕ ಉಡುಗೆ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಲೊರೆಟೊ ನನಗೆ ಮನಮೋಹಕವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಇನ್ನು ಆ ಪವಿತ್ರ ಗೃಹದ ಕುರಿತು ನಾನೇನು ಹೇಳಲಿ? ಪವಿತ್ರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ್ದ ಅದೇ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೇನೆಂಬ ಅರಿವಾದಾಗ ಭಾವೋದ್ವೇಗದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ನೋಡಿದ್ದ ಅದೇ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ನಾನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಸಂತ ಜೋಸೆಫರ ದುಡಿಮೆಯ ಬೆವರಿನಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ತೇವಗೊಂಡಿದ್ದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟೆ. ದೇವದೂತರ ಮಂಗಳವಾರ್ತೆ ಸಾರಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಕಂಡೆ; ಕನ್ಯೆಯಾದ ಪೂಜ್ಯ ಮರಿಯಮ್ಮನವರು ಅಲ್ಲಿ ಯೇಸುವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕನ್ಯಾ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ತಮ್ಮ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ದಿವ್ಯ ಬಾಲಕನು ಬಳಸಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಬಟ್ಟಲಿನೊಳಗೆ ನನ್ನ ಜಪಸರವನ್ನೂ ಇಟ್ಟೆ. ಆ ನೆನಪುಗಳು ಎಷ್ಟು ಮಧುರ!
ಆದರೆ ಯೇಸುವನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಗೃಹದಲ್ಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವರ ಜೀವಂತ ಮಂದಿರವಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. ರೋಮ್‌ನ ಪದ್ಧತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರತಿ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಬಲಿಪೀಠದಲ್ಲಿ ಪರಮಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಕಾದಿರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಭಕ್ತರಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಲೊರೆಟೊದಲ್ಲಿ ಈ ಬಲಿಪೀಠವು ಬಸಿಲಿಕಾದಲ್ಲಿತ್ತು—ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವೊಂದನ್ನು ಬಿಳಿ ಅಮೃತಶಿಲೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸುವಂತೆ, ಪವಿತ್ರ ಗೃಹವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಈ ಬಸಿಲಿಕಾವನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ. ಹೊರಗಿನ ಕಟ್ಟಡ ನಮಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆ ವಜ್ರದೊಳಗೇ ದೇವದೂತರ ಭೋಜನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಬಯಸಿದ್ದೆವು. ನನ್ನ ತಂದೆಯವರು ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಸೌಮ್ಯತೆಯಿಂದ ಇತರ ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾಗದ ಅವರ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದ ನಾವು ಪವಿತ್ರ ಗೃಹದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದೆವು.
ದೇವರು ನಮಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ತೋರಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಯಾಜಕರು ದಿವ್ಯಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮಹದಾಸೆಯನ್ನು ನಾವು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆವು. ಅವರು ಕೂಡಲೇ ಎರಡು ಹೋಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಪತೇನದ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದರು. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತೆಯೇ, ಆ ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕಾರದ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ನೀವು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಅದನ್ನು ಯಾವ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೂ ವರ್ಣಿಸಲಾಗದು. ಪರಲೋಕದ ಅರಸನ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿತ್ಯವೂ ಅವರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಾಗ ನಮ್ಮ ಆನಂದ ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಅಗಲಿಕೆಯ ದುಃಖವು ಅದನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸಲಾರದು; ಅದಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವೂ ಇರದು. ಅವರ ಗೃಹವು ಅನಂತಕಾಲಕ್ಕೂ ನಮ್ಮದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದಿವ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡ ಗೋಡೆಗಳ ತುಣುಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಭೂಲೋಕದ ಮನೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ—ಬಡತನವನ್ನೂ ಮರೆಯಾದ ಜೀವನವನ್ನೂ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಮಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿರುವುದು ತಮ್ಮ ಮಹಿಮೆಯ ಅರಮನೆಯನ್ನೇ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಇನ್ನು ಅವರನ್ನು ಮಗುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಾಗಲಿ ರೊಟ್ಟಿಯ ಬಾಹ್ಯರೂಪದಲ್ಲಾಗಲಿ ಮರೆಯಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣದೆ, ಅವರ ಅನಂತ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಇರುವಂತೆಯೇ ಕಾಣುವೆವು.
ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ರೋಮ್‌ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಿದ್ದೇನೆ—ನಾನು ಸಾಂತ್ವನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವೆನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ರೋಮ್‌ನ ಬಗ್ಗೆ. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ; ಸಾಮಾನು ಹೊರುವವರು “ರೋಮಾ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದಾಗ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಯಾತ್ರಿಕರೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ದನಿಗೂಡಿಸಿ, “ರೋಮಾ, ರೋಮಾ!” ಎಂದು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದರು. ಆಗ ಇದು ಕನಸಲ್ಲ, ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು!
ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ದಿನವನ್ನು ನಾವು ನಗರದ ಗೋಡೆಗಳ ಹೊರಗೆ ಕಳೆದೆವು; ಬಹುಶಃ ಅದೇ ಅತ್ಯಂತ ಆನಂದದ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯ ಛಾಪನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ; ಆದರೆ ಹೋಟೆಲುಗಳು ಮತ್ತು ಅಂಗಡಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ, ನಾವು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಂಪಾನ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಈ ಸವಾರಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾದ ಮಧುರ ನೆನಪನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆ.
ಕೊಲೊಸಿಯಮ್ ಅನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸಿದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಿ? ಕೊನೆಗೂ, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸಿದ ಅಖಾಡವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ. ಅವರ ಮಹಿಮಾಭರಿತ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡ ನೆಲವನ್ನು ಚುಂಬಿಸಬೇಕೆಂಬುದೇ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಂಥ ನಿರಾಶೆ! ನೆಲದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಎತ್ತರಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ನಿಜವಾದ ಅಖಾಡವು ಈಗ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಡಿಗಳ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಗಿದೆ.
ಉತ್ಖನನಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮಧ್ಯಭಾಗವು ಅವಶೇಷಗಳ ರಾಶಿಯಷ್ಟೇ ಆಗಿದೆ; ದಾಟಲಾಗದ ತಡೆಯೊಂದು ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅವಶೇಷಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಯಾರೂ ಧೈರ್ಯಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ನಿಜವಾದ ಕೊಲೊಸಿಯಮ್‌ಗೆ ಇಳಿದುಹೋಗದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ! ನಾನು ಇನ್ನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯ ವಿವರಣೆಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಗೊಡಲಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಂದೇ ಆಲೋಚನೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು—ನಾನು ಅಖಾಡವನ್ನು ತಲುಪಲೇಬೇಕು.
ಸಂತ ಮಗ್ದಲದ ಮರಿಯಳು ಸಮಾಧಿಯ ಬಳಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡು, ಒಳಗೆ ನೋಡಲು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಾಗುತ್ತಿದ್ದಳೆಂದು ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇಬ್ಬರು ದೇವದೂತರನ್ನು ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಫಲ ಅವಳಿಗೆ ದೊರಕಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, ನಾನೂ ಅವಳಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ; ನನಗೆ ಕಂಡದ್ದು ಇಬ್ಬರು ದೇವದೂತರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೂಗಿ, ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಕರೆದೆ: “ಬಾ, ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಾ, ನಾವು ಈ ದಾರಿಯಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಬಹುದು.” ನಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ದಾಟುತ್ತಾ ನಾವು ಕೂಡಲೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆದರು; ಆದರೆ ಅದು ನಮಗೆ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಯೋಧರಿಗೆ ಅಪಾಯ ಎದುರಾದಾಗ ಧೈರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಯ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ನಾವು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಆಯಾಸ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ನನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯಿದ್ದ ಸೆಲೀನ್ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಶಿಲುಬೆಯ ಗುರುತಿದ್ದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಲ್ಲನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಉತ್ತಮ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಸ್ಥಳ ಇದೇ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಿತ್ತು. ಅವಳು ಅದನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದಳು; ಅದು ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಆ ಪವಿತ್ರ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮೊಣಕಾಲೂರಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳು ಒಂದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾದವು. ಆದಿ ಕ್ರೈಸ್ತರ ರಕ್ತದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಧೂಳಿಗೆ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿದಾಗ, ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಯೇಸುವಿಗಾಗಿ ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುವ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನಾನು ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ; ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಆಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವಷ್ಟೇ ಹಿಡಿಯಿತು. ಕೆಲವು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅಪಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನಾವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗೋಡೆಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆವು. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೆವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಗದರಿಸಲು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಬರಲಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಧೈರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣಬಲ್ಲೆ.
ಕೊಲೊಸಿಯಮ್‌ನಿಂದ ನಾವು ಭೂಗತ ಸಮಾಧಿಗಳಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಸೆಲೀನ್ ಮತ್ತು ನಾನು, ಹಿಂದೆ ಸಂತ ಸೆಸಿಲಿಯಾಳ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡೆವು; ಅವಳ ಪವಿತ್ರ ಅವಶೇಷಗಳಿಂದ ಪಾವನಗೊಂಡ ಮಣ್ಣನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆವು. ರೋಮ್‌ಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಮೊದಲು ನನಗೆ ಸಂತ ಸೆಸಿಲಿಯಾಳ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳು ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಮನೆಯನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಿ, ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ವರನಿಗಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ ಮಧುರ ಗೀತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವಳನ್ನು “ಸ್ವರಸಾಮರಸ್ಯದ ರಾಣಿ” ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ನನಗೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು; ಅದು ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲಿರುವಂತಹ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ನಾನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪಾಲಕ ಸಂತಳೂ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ರಹಸ್ಯಗಳ ಕಾಪಾಡುವವಳೂ ಆದಳು. ದೇವರಿಗೆ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರೀತಿಯೂ, ಅವಳ ಅಪರಿಮಿತ ಭರವಸೆಯೂ ನನಗೆ ಅಳತೆಯಿಲ್ಲದ ಆನಂದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದವು. ಅವು ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾಗಿದ್ದವೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಲೌಕಿಕ ಸುಖಗಳನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನನ್ನೂ ಬಯಸದಿದ್ದ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲು ಅವಳಿಗೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದವು.
ಸಂತ ಸೆಸಿಲಿಯಾ ಪರಮಗೀತೆಯ ವಧುವಿನಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥವು ಹೇಳುವ “ಸಶಸ್ತ್ರ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿನ ಗಾಯನಮೇಳ”ವನ್ನು ನಾನು ಅವಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.[10] ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅವಳ ಬದುಕು ಒಂದು ಮಧುರ ಗೀತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ, “ಪವಿತ್ರ ಸುವಾರ್ತೆಗಳ ಪುಸ್ತಕವು ಸದಾ ಅವಳ ಎದೆಯ ಮೇಲಿತ್ತು”[11] ಎಂದು ನಾವು ಓದುತ್ತೇವೆ; ಅದೇ ವೇಳೆ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕನ್ಯೆಯರ ವರನು ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಸಂತ ಆಗ್ನೆಸಳ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ನಾವು ನೀಡಿದ ಭೇಟಿಯೂ ಬಹಳ ಆನಂದದಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ತಾಯಿಯಾದ ಯೇಸುವಿನ ಸಿಸ್ಟರ್ ಆಗ್ನೆಸ್ ಅವರಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಅವಶೇಷವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರು ನನಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು, ಆದರೆ ದೇವರೇ ನನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು: ಆ ಪ್ರಿಯ ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಯ ಕಾಲದ ಪ್ರಾಚೀನ ಮೊಸಾಯಿಕ್‌ನಿಂದ ಕೆಂಪು ಅಮೃತಶಿಲೆಯ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ತುಂಡು ನನ್ನ ಪಾದಗಳ ಬಳಿ ಬಿತ್ತು. ಇದು ಮನಮುಟ್ಟುವ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲವೇ? ಸಂತ ಆಗ್ನೆಸಳೇ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ನನಗೊಂದು ನೆನಪಿನ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದಳು.
ರೋಮ್‌ನ ಮಹಾ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಆರು ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದೆವು; ಏಳನೆಯ ದಿನ ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಹತ್ತರವಾದ ಅದ್ಭುತವನ್ನು—ಲಿಯೋ XIII ಅವರನ್ನು—ಕಂಡೆವು. ಆ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆದರೂ ಅದನ್ನು ನೆನೆದು ಭಯಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದೈವಕರೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿತ್ತು. ಬಾಯೊದ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳ ಅನುಮತಿಯೇ ನನ್ನ ಏಕೈಕ ಭರವಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮೊದಲು ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಯೋಚನೆಯೇ ನನ್ನನ್ನು ನಡುಗಿಸಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಡಿನಲರು, ಮಹಾಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪೋಪ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು!
ನವೆಂಬರ್ 20, ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾವು ವ್ಯಾಟಿಕನ್‌ಗೆ ಹೋದೆವು. ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಪ್ ಅವರ ಖಾಸಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತು. ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ನಾವು ಅವರ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದೆವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗೆ ತಕ್ಕ ಅವರ ಉತ್ಕಟ ಭಕ್ತಿಯು, ಅವರು ನಿಜಕ್ಕೂ “ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃ” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಆ ದಿನದ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಮನಮುಟ್ಟುವ ಮಾತುಗಳಿದ್ದವು: “ಚಿಕ್ಕ ಹಿಂಡೇ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವುದು ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಿದೆ.”[12] ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಪೂರ್ಣ ಭರವಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾರ್ಮೆಲ್‌ನ ರಾಜ್ಯವು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನನ್ನದಾಗುವುದೆಂದು ನಾನು ಭರವಸೆಯಿಡುವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಈ ಇತರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ: “ನನ್ನ ತಂದೆಯು ನನಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೇಮಿಸಿದಂತೆ, ನಾನೂ ನಿಮಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೇಮಿಸುತ್ತೇನೆ.”[13] ಅಂದರೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಶಿಲುಬೆಗಳನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ನೀಡುವೆ; ಹೀಗೆ ನೀವು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುವಿರಿ. ನೀವು ಅವರ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಅವರು ಸ್ವತಃ ಕುಡಿದ ಪಾನಪಾತ್ರೆಯಿಂದ ನೀವೂ ಕುಡಿಯಬೇಕು.[14] “ಕ್ರಿಸ್ತನು ಈ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೇ?”[15]
ಅನಂತರ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ದಿವ್ಯಬಲಿ ನಡೆಯಿತು; ಆಮೇಲೆ ದರ್ಶನದ ಸಮಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಬಿಳಿಯ ನಿಲುವಂಗಿ ಮತ್ತು ಮೇಲಂಗಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ ಲಿಯೋ XIII ಅವರು ಎತ್ತರದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ವಿವಿಧ ಗಣ್ಯರು ನೆರೆದಿದ್ದರು. ರೂಢಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಂದರ್ಶಕರೂ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಣಕಾಲೂರಿ, ಮೊದಲು ಪೂಜ್ಯ ಪೋಪ್ ಅವರ ಪಾದವನ್ನೂ ಅನಂತರ ಅವರ ಕೈಯನ್ನೂ ಚುಂಬಿಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಳಿಕ ಕುಲೀನ ಅಂಗರಕ್ಷಕ ದಳದ ಇಬ್ಬರು, ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡಲು ಎದ್ದು ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಆ ಯಾತ್ರಿಕರಿಗೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಯಾರೂ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕೆಂದು ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪೋಪ್ ಅವರ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಾಯೊದ ವಿಕಾರ್ ಜನರಲ್, ಫಾದರ್ ರೆವೆರೊನಿ, ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಬಾರದೆಂದು ತಾವು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸುವುದಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹೇಳಿದರು. ನನ್ನ ಹೃದಯವು ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಸೆಲೀನ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಕೇಳಿದೆ. “ಮಾತನಾಡು!” ಎಂದಳು ಅವಳು.
ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳ ಮುಂದೆ ಮೊಣಕಾಲೂರಿದ್ದೆ. ನಾನು ಅವರ ಪಾದವನ್ನು ಚುಂಬಿಸಿದೆ; ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೈಯನ್ನು ಚಾಚಿದರು. ಆಗ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, “ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಬೇಡಬೇಕಾಗಿದೆ” ಎಂದೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರು ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಬಗ್ಗಿದರೆಂದರೆ, ಅವರ ಮುಖವು ಬಹುತೇಕ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ಅವರ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನೇ ಓದುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರಿತು. “ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳೇ,” ಎಂದು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದೆ, “ನಿಮ್ಮ ಜುಬಿಲಿಯ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ, ನನಗೆ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷವಾದಾಗ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡುವಿರಾ?”
ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡ ವಿಕಾರ್ ಜನರಲ್ ತಕ್ಷಣವೇ, “ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳೇ, ಈ ಮಗು ಕಾರ್ಮೆಲೈಟ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದರು. “ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನ ಮಗುವೇ,” ಎಂದು ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳು ಹೇಳಿದರು, “ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು ಏನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅದರಂತೆ ನಡೆದುಕೋ.” ನನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವರ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ನಾನು ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ: “ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳೇ, ನೀವು ಮಾತ್ರ ‘ಹೌದು’ ಎಂದರೆ ಸಾಕು, ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ.”
ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತಲೂ ಹೇಳಿದರು: “ಸರಿ, ಸರಿ! ಅದು ದೇವರ ಚಿತ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆ.” ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ ಕುಲೀನ ಅಂಗರಕ್ಷಕರು ನನಗೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದರು. ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಿಸದಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರು ಮುಂದೆ ಬಂದರು; ವಿಕಾರ್ ಜನರಲ್ ಕೂಡ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬಂದರು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಪೋಪ್ ಅವರ ಮುಂದೆ ಮೊಣಕಾಲೂರಿ, ಅವರ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಪ್ರೀತಿಯ ಪವಿತ್ರ ಪಿತೃಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕೈಯನ್ನು ನನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ಬಳಿಕ ನನ್ನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಲು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿದರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.
ಪೋಪ್ ಅವರ ದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ನಾನು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಬಹಳ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಅವರು ನನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಕೋರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಕಾರ್ ಜನರಲ್ ಅವರಿಗೆ ಅಪರೂಪದ ಸೌಜನ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಇಬ್ಬರು ಕಾರ್ಮೆಲೈಟ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರ ತಂದೆಯೆಂದು ಅವರನ್ನು ಲಿಯೋ XIII ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಪರಮಗುರುಗಳು ಅವರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿದಂತೆ ತೋರಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ನಾಲ್ವರು ಕಾರ್ಮೆಲೈಟ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರ ಈ ತಂದೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರ ಹುತಾತ್ಮತೆಯನ್ನು ಮುಂತಿಳಿಸುವಂತೆ ಅವರ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿರುವುದು ಇನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯ ಕೈಯಲ್ಲ: ಅದು ಕನ್ಯೆಯರ ವರನ, ಸ್ವರ್ಗದ ಅರಸನ ಕೈಯಾಗಿದೆ. ಈ ದಿವ್ಯ ಹಸ್ತವು ತಾನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ ತಲೆಯಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ತೆಗೆಯಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಈ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಹಳ ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ನಡುವೆಯೂ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆನೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ಗುರುವಿನ ಕರೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಈ ಶಾಂತಿ ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಆಳದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು—ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಹಿಯಾಗಿತ್ತು; ಯೇಸು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು—ಅವರು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ದಿನವೂ ಸೂರ್ಯನು ಬೆಳಗಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ; ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದೆ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಇಟಲಿಯ ಸುಂದರ ನೀಲಾಕಾಶವು ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನೊಡನೆ ಬೆರೆಸಿತು. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸದೆ ಹೋದದ್ದರಿಂದ ಅದು ನನಗೆ ಇನ್ನು ಯಾವ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರಮಪಿತರು ಹೇಳಿದ, “ದೇವರ ಚಿತ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆ” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ನಿಜ; ಅವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಈ ಎಲ್ಲ ಅಡೆತಡೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ದೇವರು ತಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯತನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬಯಸಿದರೋ ಅದು ನೆರವೇರಿದೆ. ತಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ತಮಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದಂತೆ ಮಾಡಲು ಅವರು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ತಮ್ಮ ಚಿತ್ತದಂತೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ಘಟನೆ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಬಾಲ ಯೇಸುವಿಗೆ ಅವರ ಪುಟ್ಟ ಆಟಿಕೆಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಕೇವಲ ನೋಡುತ್ತಾ, ಮುಟ್ಟಲೂ ಧೈರ್ಯಪಡದ ಅಮೂಲ್ಯ ಆಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣಬೇಡಿ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಬದಲಾಗಿ, ನೆಲಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಬಹುದಾದ, ಒದೆಯಬಹುದಾದ, ಚುಚ್ಚಬಹುದಾದ, ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದಾದ, ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದಾಗ ತಮ್ಮ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದ ಪುಟ್ಟ ಚೆಂಡಿನಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆ ಪವಿತ್ರ ಬಾಲಕನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದಂತೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಆಟವಾಡಲು ಬಿಡಬೇಕೆಂಬುದೇ ನನ್ನ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಯಂತೂ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದರು. ಅದರೊಳಗೆ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದರು . . . ತೃಪ್ತಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದರು. ತಮ್ಮ ಮಧುರ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು? ಹೀಗೆ ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಚೆಂಡಿನ ಗತಿ ಏನಾಯಿತು? ತಾವು ಇನ್ನೂ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಅವರು ಕನಸು ಕಂಡರು; ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಅಥವಾ ಕೆಳಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ, ದೂರಕ್ಕೆ ಉರುಳಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕನಸು ಕಂಡರು. ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡರು; ಮತ್ತೆ ಅದು ತಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿಹೋಗಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತೆಯೇ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಚೆಂಡಿನ ದುಃಖವನ್ನು ನೀವು ಊಹಿಸಬಹುದು! ಆದರೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಆಸ್ಪದವೇ ಇಲ್ಲದಾಗಲೂ ಅದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ಪರಮಪಿತರೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ನನ್ನ ತಂದೆ ಸಂತ ಜೋಸೆಫರ ಕಾಲೇಜಿನ ಸ್ಥಾಪಕರೂ ನಿರ್ದೇಶಕರೂ ಆದ ಬ್ರದರ್ ಸಿಮೆಯೋನ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಫಾದರ್ ರೆವೆರೋನಿ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ನನ್ನ ಕಷ್ಟದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ತಂದೆ ಅವರನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿ, ಇಡೀ ವಿಷಯವನ್ನು ಬ್ರದರ್ ಸಿಮೆಯೋನ್ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಆ ಒಳ್ಳೆಯ ವೃದ್ಧರು ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು: “ಇಂಥದ್ದು ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.”
ಮರುದಿನ ನಾವು ನೇಪಲ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪಾಂಪೇಯಿಗೆ ಹೊರಟೆವು. ವೆಸುವಿಯಸ್ ತನ್ನ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಬಾಯಿಂದ ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸಿ, ಅದರೊಡನೆ ಅನೇಕ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಫೋಟದ ಸದ್ದುಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿತು. ಪಾಂಪೇಯಿಯ ವಿನಾಶದ ಕುರುಹುಗಳು ಭಯಾನಕವಾಗಿವೆ. ಅವು ದೇವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: “ಅವರು ಭೂಮಿಯತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದರೆ ಅದು ನಡುಗುತ್ತದೆ; ಅವರು ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಅವು ಹೊಗೆಯುಗುಳುತ್ತವೆ.”
ಮಾನವ ಲೋಕದ ಸಂಗತಿಗಳ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಅವಶೇಷಗಳ ನಡುವೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅಂಥ ಏಕಾಂತದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನೇಪಲ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಾನ್ ಮಾರ್ಟಿನೊ ಮಠಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಲು ಹೋದೆವು; ಇಡೀ ನಗರವನ್ನು ಮೇಲಿನಿಂದ ನೋಡುವ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಕಿರೀಟದಂತೆ ನಿಂತಿದೆ. ಹಿಂದಿರುಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಗಳು ಲಗಾಮಿಗೆ ಮಣಿಯದೆ ಓಡತೊಡಗಿದವು. ನಾವು ಆ ಭವ್ಯವಾದ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮರಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಪಾಲಕ ದೂತರೇ ಕಾರಣವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು “ಭವ್ಯವಾದ” ಎಂಬ ಮಾತು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಡೀ ಪ್ರಯಾಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಾಲವಾದ ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡೆವು. ಇಂಥ ವೈಭವದ ನಡುವೆ ನಾನೆಂದೂ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಐಶ್ವರ್ಯವು ಸಂತೋಷವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನುಡಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸತ್ಯ. ಹೃದಯದ ತುಂಬ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಅಮೃತಶಿಲೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಲೇಪನದ ಚಾವಣಿಗಳು ಮತ್ತು ರೇಷ್ಮೆಯ ಪರದೆಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಹುಲ್ಲು ಹೊದಿಸಿದ ಛಾವಣಿಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನಾನು ಸಾವಿರಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೃಪ್ತಳಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆನಂದವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. ರಾಜನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ಕತ್ತಲ ಕಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸುಖಮಯ ಮನೆಯ ಸಂತೋಷಗಳೂ ನನಗಿದ್ದ ಲೌಕಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿದ್ದುದಕ್ಕಿಂತ, ಈಗ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠದಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಕಷ್ಟಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿದ್ದರೂ ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ನಾನು ಎಂದಿನಂತೆಯೇ ಇದ್ದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಪೋಪ್ ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಮನವಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಭಾವನೆ ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಇತರ ಯಾತ್ರಿಕರು ಉಪಾಹಾರ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸೆಲೀನ್ ಮತ್ತು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಾಗ ಮೊನ್ಸಿಞ್ಞೊರ್ ಲೆಗೂ ಅವರು ಬೋಗಿಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿ, ನಗುತ್ತಾ, “ಸರಿ, ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿ ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ನನ್ನ ರಹಸ್ಯವು ಎಲ್ಲ ಯಾತ್ರಿಕರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆಯೆಂದು ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು; ಅವರ ದಯಾಪೂರ್ಣ ನೋಟಗಳಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಯಾರೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಅಸ್ಸಿಸಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಹಸದ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಸಂತ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಮತ್ತು ಸಂತ ಕ್ಲಾರಾ ಅವರ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಠದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸೊಂಟಪಟ್ಟಿಯ ಬಕಲ್ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮತ್ತೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಿತು. ನಾನು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಒಂದು ಬಂಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಬಂಡಿಗಳೂ ಹೊರಟುಹೋಗಿದ್ದವು; ಉಳಿದಿದ್ದದ್ದು ಬಯೊದ ವಿಕಾರ್ ಜನರಲ್ ಅವರ ಬಂಡಿ! ಆಗಲೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಬಂಡಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ, ಬಹುಶಃ ರೈಲನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ಫಾದರ್ ರೆವೆರೋನಿಯವರ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಸನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ? ಎರಡನೆಯದೇ ಹೆಚ್ಚು ವಿವೇಕದ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.
ನನ್ನ ತೀವ್ರ ಮುಜುಗರವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಆಸನಗಳೂ ತುಂಬಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರೂ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಆಸನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಂಡಿಯ ಚಾಲಕನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಳಿಲಿನಂತೆ ನನಗನಿಸಿತು. ಈ ಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ನನಗೆ ಸಂಕೋಚವಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಅದರಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವರ ಎದುರಿಗೇ ನಾನು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೂ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ದಯೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದರು. ಆಗಾಗ ತಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಹದಿನೈದನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೆಂಬ ನನ್ನ ಬಯಕೆ ನೆರವೇರಲು ತಮ್ಮಿಂದಾದುದೆಲ್ಲ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಭೇಟಿಯು ನನ್ನ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಮುಲಾಮಿನಂತಿತ್ತು; ಆದರೂ ನನ್ನ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅದು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಸೃಷ್ಟಿಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಭರವಸೆಯೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು; ದೇವರನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಆಶ್ರಯಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೂ ನನ್ನ ದುಃಖವು ನಾವು ಸಂದರ್ಶಿಸಿದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸಲು ನನಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಫ್ಲಾರೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಮೆಲೈಟ್ ದೇವಾಲಯದ ಗಾಯಕವೃಂದದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪಾಜ್ಜಿಯ ಸಂತ ಮರಿಯ ಮಗ್ದಲೆನಾರ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. ಎಲ್ಲ ಯಾತ್ರಿಕರೂ ತಮ್ಮ ಜಪಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಸಂತೆಯ ಸಮಾಧಿಗೆ ತಾಗಿಸಲು ಬಯಸಿದರು; ಆದರೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಳುಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ತೂರಿಸಬಹುದಾದಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಕೈ ನನ್ನದೊಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಮುಖ್ಯವಾದ, ಬಹಳ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನನಗೆ ವಹಿಸಲಾಯಿತು; ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದೆ.
ನನಗೆ ವಿಶೇಷ ಅನುಗ್ರಹಗಳು ದೊರೆತದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ರೋಮ್‌ನ ಸಾಂತಾ ಕ್ರೋಚೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ನಿಜವಾದ ಶಿಲುಬೆಯ ಪವಿತ್ರ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನೂ, ಎರಡು ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನೂ, ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಮೊಳೆಯನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದೆವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದೆ. ಅವುಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿ ವಹಿಸಿದ್ದ ಮಠವಾಸಿಯು ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಲಿಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಇಡಲು ಹೊರಟಾಗ, ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ನಿಧಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಮುಟ್ಟಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಮುಟ್ಟಬಹುದೆಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು, ಆದರೆ ಅದು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಪವಿತ್ರ ಅವಶೇಷಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಒಂದು ರಂಧ್ರದೊಳಗೆ ನನ್ನ ಕಿರುಬೆರಳನ್ನು ತೂರಿಸಿ, ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕರ ರಕ್ತದಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಮೊಳೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನೋಡಿದಿರಾ, ತನಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದಂತೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ನಿಧಿಗಳನ್ನು ತನ್ನವೆಂದೇ ಕಾಣುವ ಮಗುವಿನಂತೆ ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೆ.
ಪೀಸಾ ಮತ್ತು ಜೆನೋವಾ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋದ ಬಳಿಕ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಮೂಲಕ ನಾವು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದೆವು; ಒಂದು ದಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳು ರೈಲನ್ನು ತಲುಪಿಬಿಡುವಂತೆಯೇ ತೋರಿತು. ಮುಂದೆ ನಾವು ಕಿತ್ತಳೆ ಮರಗಳು, ಆಲಿವ್ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಗರಿಗಳಂಥ ಎಲೆಗಳ ತಾಳೆಮರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದೆವು. ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಂದರುಗಳು ದೀಪಗಳಿಂದ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು; ಗಾಢ ನೀಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಮಾಯಾಲೋಕದಂಥ ದೃಶ್ಯವು ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ಬೇಸರವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ—ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಬೇರೆಡೆ ನೆಲೆಸಿತ್ತು.
ನನ್ನ ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದರು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಹಜ ಬಯಕೆ ನನಗಿದ್ದರೂ, ಲೌಕಿಕ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ನಾನು ದಣಿದಿದ್ದೆ; ಸ್ವರ್ಗದ ಸೌಂದರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆತ್ಮಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಸೌಂದರ್ಯಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಡಲು, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೇಗ ಸೆರೆಯಾಳಾಗಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸಿದೆ. ನನ್ನ ಆ ಧನ್ಯವಾದ ಸೆರೆಮನೆಯ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆಯುವ ಮೊದಲು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಹೋರಾಡಬೇಕೆಂದು ನನಗನಿಸಿತು. ಆದರೂ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಭರವಸೆ ಕುಂದಲಿಲ್ಲ; ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ವೇಳೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದೆಂದು ಇನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ಕಾರ್ಮೆಲ್‌ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದೆ. ಪ್ರಿಯ ಮಾತೆಯೇ, ಆ ಭೇಟಿಯು ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿರಬೇಕು. ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಮುಗಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ. ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಅವರ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಿರಿ. ನಾನು ತಕ್ಷಣ ವಿಧೇಯಳಾದೆ. ಪತ್ರವನ್ನು ಅಂಚೆಗೆ ಹಾಕಿದ ಕೂಡಲೇ, ನಾನು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಮತಿ ಯಾವುದೇ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ದೊರೆಯುವುದೆಂದು ನನಗನಿಸಿತು. ಅಯ್ಯೋ! ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸ ನಿರಾಶೆಗಳನ್ನು ತಂದಿತು. ಸುಂದರವಾದ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಉದಯಿಸಿತು; ಆದರೂ ಯೇಸು ಇನ್ನೂ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಚೆಂಡಿನ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿಯೂ ನೋಡದೆ, ಅದನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.
ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸದಾ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿರುವ ಹೃದಯವುಳ್ಳ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಕಲಿಸಿದರು: ಸಾಸಿವೆಕಾಳಿನಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಿಶ್ವಾಸವುಳ್ಳವರ ದುರ್ಬಲ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಆಶಯದಿಂದ ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಆಪ್ತಮಿತ್ರರಿಗಾಗಿ, ತಮ್ಮ ತಾಯಿಗಾಗಿ, ಅವರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವವರೆಗೆ ಅವರು ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಲಾಜರನು ಅಸ್ವಸ್ಥನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಮರಿಯಳು ಮತ್ತು ಮಾರ್ತಳು ಹೇಳಿಕಳುಹಿಸಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಸಾಯಲು ಅವರು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇ? ಕಾನಾದ ಮದುವೆಯ ಔತಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾತೆಯು ಮನೆಯ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ನೆರವಾಗುವಂತೆ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ, ತಮ್ಮ ಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಎಂತಹ ಪ್ರತಿಫಲ! ನೀರು ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸವಾಗುತ್ತದೆ, ಲಾಜರನು ಸತ್ತವರೊಳಗಿಂದ ಎದ್ದುಬರುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮರು ತಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ತೆರೇಸಳೊಂದಿಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡರು; ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅವಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅವಳ ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿದರು.
1888ರ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಯೇಸು ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ತಮ್ಮ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತೆಯೇ, ಡಿಸೆಂಬರ್ 28ರಂದು, ಪವಿತ್ರ ಮುಗ್ಧ ಶಿಶುಗಳ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಉತ್ತರ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇತ್ತೆಂದೂ, ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾರ್ಮೆಲ್ ಮಠಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅವರು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ್ದರೆಂದೂ, ಆದರೂ ತಪಸ್ಸುಕಾಲ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಅದರ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆಯದಿರಲು ನೀವು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೀರೆಂದೂ ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಿರಿ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ವಿಳಂಬದ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ವಿಶೇಷ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಟ್ಟಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಲೌಕಿಕ ಬಂಧಗಳು ಕಡಿದುಹೋಗಿವೆ ಎಂದು ನನಗನಿಸಿತ್ತು, ಆದರೂ ಈಗ ನೌಕೆಯೇ ಆ ಬಡ ಪುಟ್ಟ ಪಾರಿವಾಳವನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿತು.
ಈ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳು ಹೇಗೆ ಕಳೆದವು? ಅವು ಯಾತನೆಗಳಿಂದಲೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇತರ ಕೃಪಾವರಗಳಿಂದಲೂ ಫಲಭರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಮೊದಲಿಗೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಹೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಎಂದಿನ ರೂಢಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದ ಈ ಕಾಲದಿಂದ ನಾನು ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ನನಗೆ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಸಿದರು. ಆಗ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರವಾದ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವೆಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಸಂತರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಅನುಕರಿಸಿದೆನೆಂದು ಅರ್ಥವಲ್ಲ; ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿದ ಆ ಸುಂದರ ಆತ್ಮಗಳಂತೆ ನಾನಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಒಲವುಗಳನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡುವುದು, ಅಸಹನೆಯ ಉತ್ತರವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವ ಕೊಡದಿರುವುದು, ಇಂಥ ಇನ್ನೂ ನೂರು ಕೆಲಸಗಳೇ ನನ್ನ ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವಾಗಿದ್ದವು. ಈ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡುತ್ತಾ ನಾನು ಯೇಸುವಿನ ವಧುವಾಗಲು ನನ್ನನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಮಾತೆಯೇ, ಈ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವಿಳಂಬವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಯಲ್ಲಿ, ದೀನತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಸದ್ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲು ನನಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ನೆರವಾಯಿತೆಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಲಾರೆ. ______________________________
[1] ಯೋವೇಲ 2:19.
[2] ಕ್ರಿಸ್ತಾನುಕರಣೆ, III, xxiv. 2.
[3] ಯೆಶಾ. 65:15.
[4] ಪ್ರಕಟನೆ 2:17.
[5] 1 ಕೊರಿಂಥ. 4:5.
[6] ಮತ್ತಾ. 5:13.
[7] ತೀತ. 1:15.
[8] ಮಾಂಮಾರ್ತ್—“ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಬೆಟ್ಟ”—ಎಂಬುದು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಪ್ರೇಷಿತರಾಗಿಯೂ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿಯೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸಂತ ಡೆನಿಸ್ ಅವರು ಮೂರನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಬೆಟ್ಟ. ಮಧ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಯಾತ್ರಾಸ್ಥಳವಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸಂತ ಇಗ್ನಾಸಿಯವರು ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಯೇಸುಸಭೆಯವರು ತಮ್ಮ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಮಾರ್ಷಲ್ ಮ್ಯಾಕ್‌ಮಹೋನ್ ಅವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ, ಯೇಸುವಿನ ಪವಿತ್ರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿ ಈ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬಸಿಲಿಕಾವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನವು 1873ರಲ್ಲಿ ಮತದ ಮೂಲಕ ಅನುಮೋದಿಸಿತು. [ಸಂ.]
[9] ಸಮಾಧಿಸ್ಥಳ.
[10] ಹೋಲಿಸಿ: ಪರಮಗೀತೆ 7:1.
[11] ಸಂತ ಸಿಸಿಲಿಯಾರ ದಿವ್ಯ ಸ್ತುತಿಪ್ರಾರ್ಥನೆ.
[12] ಲೂಕ 12:32.
[13] ಲೂಕ 22:29.
[14] ಹೋಲಿಸಿ: ಮತ್ತಾ. 20:22.
[15] ಲೂಕ 24:26.
ಸಂತ ತೆರೇಸಾರವರ ಪಾಠಗಳು: ದೇವರ ಪುಟ್ಟ ಪುಷ್ಪದ ಜ್ಞಾನದ ಪರಿವಿಡಿ