తెలుగు

అధ్యాయం VI – రోముకు తీర్థయాత్ర

బయూకు వెళ్లివచ్చిన మూడు రోజుల తరువాత, అంతకంటే ఎంతో సుదీర్ఘమైన యాత్రకు—శాశ్వత నగరమైన రోముకు—బయలుదేరాను. గతించిపోయే సమస్తమూ ఎంత వ్యర్థమో ఈ యాత్ర నాకు నేర్పింది. అయినప్పటికీ, నేను అద్భుతమైన స్మారక కట్టడాలను చూశాను; కళకు, మతానికి సంబంధించిన లెక్కలేనన్ని అద్భుతాలను పరిశీలించాను; వీటన్నిటికంటే మిన్నగా, పవిత్ర అపొస్తలులు నడిచిన నేలపైనే—వేదసాక్షుల రక్తంతో తడిసిన నేలపైనే—నేను నడిచాను. ఈ పవిత్రమైన వాటితో కలిగిన సాన్నిహిత్యం వల్ల నా ఆత్మ వికసించింది.

రోముకు వెళ్లడం నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించింది; అయితే, ఈ యాత్ర వల్ల సన్యాస జీవితం గురించి నా మనసు మారుతుందనే ఆశ నాన్నగారికి ఉందని ప్రజలు అనుకోవడాన్ని నేను పూర్తిగా అర్థం చేసుకోగలిగాను. అంత దృఢంగా లేని పిలుపును ఈ యాత్ర తప్పక కదిలించి ఉండేది.

మొదటగా, సెలీన్‌కూ నాకూ ఎంతోమంది ప్రముఖుల సాంగత్యం లభించింది. నిజానికి, ఆ తీర్థయాత్రలో దాదాపు అందరూ అలాంటివారే; కానీ వారి వైభవానికి మేము ముగ్ధులం కాలేదు. బిరుదులు మాకు కేవలం ఒక “పొగ ఆవిరి”గా[1] అనిపించాయి. క్రీస్తు అనుసరణం: లోని “గొప్ప పేరు అనే నీడ కోసం ఆరాటపడవద్దు”[2] అనే మాటలు నాకు అర్థమయ్యాయి. నిజమైన గొప్పతనం పేరులో కాక ఆత్మలో ఉంటుందని గ్రహించాను. యెషయా ప్రవక్త మనతో ఇలా చెబుతున్నారు: “ప్రభువు తన సేవకులను మరొక పేరుతో పిలుస్తాడు.”[3] అలాగే, పునీత యోహాను గ్రంథంలో మనం ఇలా చదువుతాం: “జయించేవానికి నేను ఒక తెల్లని బిళ్లను ఇస్తాను; ఆ బిళ్లపై ఒక కొత్త పేరు వ్రాయబడి ఉంటుంది; దానిని పొందేవానికి తప్ప మరెవరికీ ఆ పేరు తెలియదు.”[4] కాబట్టి పరలోకంలో మనకు మన ఉన్నత బిరుదులు తెలుస్తాయి; “అప్పుడు ప్రతి ఒక్కరికీ దేవుని నుండి ప్రశంస లభిస్తుంది.”[5] ఈ లోకంలో తన రక్షకుని పట్ల ప్రేమతో అత్యంత పేదగా, ఎవరికీ తెలియకుండా ఉండాలని ఎంచుకున్నవారే అక్కడ ప్రథములు, అత్యంత ఘనులు, అత్యంత సంపన్నులు అవుతారు.

నేను నేర్చుకున్న రెండవ విషయం యాజకులకు సంబంధించినది. అప్పటివరకు కర్మెలు సంస్కరణ యొక్క ప్రధాన లక్ష్యం నాకు అర్థం కాలేదు. పాపుల కోసం ప్రార్థించడం నాకు ఆనందాన్నిచ్చేది; కానీ స్ఫటికంలా నిర్మలమైన ఆత్మలు గలవారిగా నాకు కనిపించిన యాజకుల కోసం ప్రార్థించాలనడం నన్ను నిజంగా ఆశ్చర్యపరిచేది. అయితే ఇటలీలో నా పిలుపును గ్రహించాను; అంత విలువైన అవగాహన పొందడానికి అంత సుదీర్ఘమైన యాత్ర చేయడం కూడా చిన్న మూల్యమే. ఆ నెలలో నేను ఎంతోమంది పవిత్ర యాజకులను కలిశాను. అయినప్పటికీ, యాజకత్వపు మహోన్నత గౌరవం వారిని దేవదూతలకంటే ఉన్నత స్థానంలో నిలిపినా, వారు ఇంకా బలహీనులు, అపరిపూర్ణులైన మనుషులేనని గమనించాను. కనుక సువార్తలో మన ప్రభువు భూమికి ఉప్పు అని పిలిచిన పవిత్ర యాజకులకే మన ప్రార్థనలు అవసరమైతే, ఆధ్యాత్మికంగా చల్లబడినవారి గురించి మనం ఏమనుకోవాలి? “ఉప్పు తన రుచిని కోల్పోతే, దానికి తిరిగి దేనితో రుచి కలిగించగలం?”[6] అని మన ప్రభువు చెప్పలేదా? ఓ ప్రియమైన మాతా, మన పిలుపు ఎంత సుందరమైనది! కర్మెలు సన్యాసినులమైన మనం “భూమికి ఉప్పు”ను కాపాడటానికి పిలువబడ్డాం. ప్రభువు అపొస్తలుల కోసం మన ప్రార్థనలను, త్యాగాలను అర్పిస్తాం; వారు మాట ద్వారా, ఆదర్శం ద్వారా మన సహోదర సహోదరీలకు సువార్తను బోధిస్తుండగా, మనమే వారికి అపొస్తలులుగా ఉండాలి. నెరవేర్చవలసిన మహిమాన్వితమైన కార్యం మనకు లేదా? కానీ ఇక ఇంతటితో ఆపాలి; ఎందుకంటే ఈ విషయం మీద నా కలం ఎప్పటికీ రాస్తూనే ఉంటుందని నాకు అనిపిస్తోంది.

ఇప్పుడు నా యాత్రను కొంత వివరంగా చెబుతాను. నవంబరు 4 తెల్లవారుజామున మూడు గంటలకు మేము నిశ్శబ్దంగా ఉన్న వీధుల గుండా వెళ్లాము. లిసియూ ఇంకా రాత్రి చీకటిలో కప్పబడి ఉంది. నేను తెలియని లోకంలోకి అడుగుపెడుతున్నానని, రోములో గొప్ప విషయాలు నాకోసం ఎదురుచూస్తున్నాయని అనిపించింది. మేము పారిస్ చేరుకున్నప్పుడు, నాన్నగారు అక్కడి దర్శనీయ స్థలాలన్నీ చూపించడానికి మమ్మల్ని తీసుకెళ్లారు. నాకు మాత్రం దర్శించవలసిన స్థలం ఒక్కటే—విజయమాత పుణ్యక్షేత్రం. ఆమె పుణ్యక్షేత్రంలో నాకు కలిగిన అనుభూతిని మీకు ఎన్నటికీ పూర్తిగా చెప్పలేను; ఆ మాత నాకు అనుగ్రహించిన కృపలు నా ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకార దినాన పొందిన కృపల్లా ఉన్నాయి. నేను శాంతి సంతోషాలతో నిండిపోయాను. ఈ పవిత్ర స్థలంలో, నా తల్లి అయిన ధన్య కన్యమరియ, నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందించి నాకు స్వస్థత చేకూర్చింది నిజంగా తానేనని నాకు స్పష్టంగా తెలిపింది. నన్ను ఎల్లప్పుడూ కాపాడమనీ, తన నిర్మలమైన పైవస్త్రం కింద నన్ను దాచుకొని నా హృదయవాంఛను నెరవేర్చమనీ ఎంతో భక్తితీవ్రతతో ఆమెను వేడుకున్నాను. పాపానికి దారితీసే ప్రతి సందర్భాన్నీ నా నుండి తొలగించమని కూడా ఆమెను అడిగాను.

ఈ యాత్రలో నన్ను కలవరపెట్టగల విషయాలు ఎదురవుతాయని నాకు బాగా తెలుసు; చెడు గురించి ఏమీ తెలియకపోవడంతో, దానిని తెలుసుకోవలసి వస్తుందేమోనని భయపడ్డాను. “నిర్మలమైనవారికి అన్నీ నిర్మలమైనవే”[7] అనీ, సరళమైన, నీతివంతమైన ఆత్మ దేనిలోనూ చెడును చూడదనీ నాకు అప్పటికింకా అనుభవపూర్వకంగా తెలియదు; ఎందుకంటే చెడు అపవిత్రమైన హృదయాల్లోనే ఉంటుంది, నిర్జీవ వస్తువుల్లో కాదు. నన్ను కాపాడమని పునీత యోసేపును ప్రత్యేకంగా ప్రార్థించాను; చిన్నప్పటి నుండీ ఆయన పట్ల భక్తి, మన ధన్యమాత పట్ల నాకున్న ప్రేమతో పెనవేసుకొని ఉంది. ప్రతిరోజూ “కన్యలకు తండ్రివీ సంరక్షకుడవూ అయిన పునీత యోసేపూ” అని ప్రారంభమయ్యే ప్రార్థనను చేసేదాన్ని . . . అందువల్ల నాకు చక్కని రక్షణ ఉందనీ, ప్రమాదం నుండి పూర్తిగా సురక్షితంగా ఉన్నాననీ అనిపించేది.

మోంమార్త్ర్ బసిలికాలో యేసు తిరుహృదయానికి మమ్మల్ని మేము ఘనంగా అంకితం చేసుకున్న తరువాత, నవంబర్ 7న పారిస్ నుండి బయలుదేరాము.[8] రైలులోని ప్రతి పెట్టెకూ ఒక పునీతుని పేరు పెట్టారు. ఆ పెట్టెలో ప్రయాణిస్తున్న ఒక గురువును గౌరవించడానికి, ఆయన పాలక పునీతుని పేరునో, ఆయన విచారణ పాలక పునీతుని పేరునో ఎంచుకున్నారు. అయితే యాత్రికులందరి సమక్షంలో మా పెట్టెకు పునీత మార్టిన్ పేరు పెట్టారు! ఈ గౌరవానికి మా నాన్న ఎంతో చలించి, కూటాన్స్ వికార్ జనరల్, యాత్ర నిర్వాహకులు అయిన మోన్సిన్యోర్ లెగూకు కృతజ్ఞతలు తెలపడానికి వెంటనే వెళ్లారు. అప్పటి నుండి ఆయనను తరచుగా “మొస్యూ పునీత మార్టిన్” అని పిలిచేవారు.

ఫాదర్ రెవెరోనీ నా ప్రవర్తనను నిశితంగా గమనించేవారు. ఆయన అలా చేస్తున్నారని నాకు తెలిసేది; భోజన సమయంలో నేను ఆయనకు ఎదురుగా కూర్చోకపోతే, నన్ను చూడటానికీ, నేను చెప్పేది వినటానికీ ముందుకు వంగేవారు. తన పరిశీలనలతో ఆయన సంతృప్తి చెంది ఉంటారని అనుకుంటున్నాను; ఎందుకంటే ప్రయాణం చివరికి వచ్చేసరికి ఆయన నాపట్ల మరింత అనుకూలంగా ఉన్నట్లు కనిపించారు. ప్రయాణం చివరికి అని ఎందుకు అంటున్నానంటే, నేను మీకు త్వరలో చెప్పబోయే విధంగా, రోములో ఆయన ఏమాత్రం నా తరఫున వాదించలేదు. అయినా, బాయూలో నాపట్ల చూపిన సద్భావాన్ని నిలబెట్టుకోకుండా, ఆయన నన్ను ఏ విధంగానైనా మోసం చేశారని ఎవరూ అనుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు. దానికి విరుద్ధంగా, ఆయన ఎప్పుడూ నాపట్ల దయతోనే ఉన్నారని, నా కోరికలను వ్యతిరేకించినా అది నన్ను పరీక్షించడానికే అని నాకు నిశ్చయంగా తెలుసు.

ఇటలీకి వెళ్లే దారిలో మేము స్విట్జర్లాండ్ గుండా ప్రయాణించాము. అక్కడ ఎత్తైన పర్వతాలు, మేఘాలలో కనుమరుగైన వాటి మంచు శిఖరాలు, ఉద్ధృతంగా పారే జలప్రవాహాలు, పెద్ద పెద్ద ఫెర్న్ మొక్కలతోనూ ఊదారంగు హీథర్ మొక్కలతోనూ నిండిన లోతైన లోయలు కనిపించాయి. అంత సమృద్ధిగా పరచుకున్న ఈ ప్రకృతి సౌందర్యాలు నా ఆత్మకు ఎంతో మేలు చేశాయి. క్షణభంగురమైన ఈ భూమిపై ఇలాంటి అద్భుత కళాఖండాలను విరివిగా ప్రసాదించడానికి ఇష్టపడిన దేవుని వైపు అవి నా ఆత్మను పైకెత్తాయి.

కొన్నిసార్లు మేము పర్వతపు ఏటవాలున చాలా ఎత్తున ఉండేవాళ్లం; మా పాదాల కింద అగాధం మమ్మల్ని మింగివేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లు అనిపించేది. కాసేపటికే చిన్న చిన్న ఇళ్లతోనూ అందమైన గంటగోపురంతోనూ ఉన్న ఒక మనోహరమైన గ్రామం గుండా వెళుతుండేవాళ్లం. దానిపైన తేలికైన దూదిపింజల్లాంటి మేఘాలు మెల్లగా తేలియాడుతుండేవి. మరికొంత దూరం వెళ్లాక, ఎంతో ప్రశాంతంగా, స్వచ్ఛంగా ఉన్న నీలి జలాలతో ఒక విశాలమైన సరస్సు, అస్తమించే సూర్యుని కాంతివైభవంతో కలిసిపోయినట్లు కనిపించేది. కవిత్వం, గాంభీర్యం ఉట్టిపడే ఈ దృశ్యాలు నా మనసుపై ఎంత గాఢమైన ముద్ర వేశాయో మీకు చెప్పలేను. అది పరలోక అద్భుతాల ముందస్తు రుచి. అప్పుడు మఠజీవితం, దాని కట్టుబాట్లతోనూ, రహస్యంగా చేసే చిన్న చిన్న దైనందిన త్యాగాలతోనూ, నిజంగా ఎలా ఉంటుందో అలా నా ఆలోచనల్లో మెదిలేది. మనిషి ఎంత సులభంగా తనలో తాను మునిగిపోయి, తన పిలుపుకు గల ఉన్నతమైన పరమలక్ష్యాన్ని మరచిపోగలడో నాకు అర్థమైంది. అప్పుడు నేను ఇలా అనుకున్నాను: “తరువాత పరీక్షాకాలం వచ్చినప్పుడు, నేను కార్మెలు మఠపు ఆవరణలో ఉండి, ఆకాశంలో ఒక చిన్న భాగాన్ని మాత్రమే చూడగలిగినప్పుడు, ఈ రోజును గుర్తుచేసుకుంటాను; అది నాకు ధైర్యాన్నిస్తుంది. దేవుని గొప్పతనాన్ని, మహిమాన్వితతను తలచుకుంటూ, నా చిన్న చిన్న వ్యక్తిగత ఆసక్తులను అల్పమైనవిగా ఎంచుతాను. ఆయనను మాత్రమే ప్రేమిస్తాను. ఆయనను ప్రేమించేవారి కోసం దాచి ఉంచినవాటిని నా హృదయం ఇప్పుడు కొద్దిగానైనా దర్శించింది కాబట్టి, ఈ లోకంలోని క్షణికమైన అల్పవిషయాలకు నన్ను నేను కట్టిపడేసుకునే అవివేకానికి పాల్పడను.”

దేవుని కార్యాలను ధ్యానించిన తరువాత, ఆయన సృష్టించిన మనుషుల కార్యాలను చూసి ఆనందించడానికి నా దృష్టిని మళ్లించాను. ఇటలీలో మేము మొదట సందర్శించిన పట్టణం మిలాన్. లెక్కలేనన్ని విగ్రహాలతో అలంకరించబడిన దాని తెల్లని పాలరాతి ప్రధాన దేవాలయాన్ని మేము శ్రద్ధగా పరిశీలించాము. మొదటి అంతస్తు వరకు ఎక్కగానే భయంతో ముఖాలు దాచుకున్న పిరికివారిని వదిలి, సెలీన్, నేను మరింత ధైర్యంగల యాత్రికుల వెంట వెళ్లి పైభాగానికి చేరుకున్నాము. అక్కడి నుండి కింద ఉన్న నగరాన్ని చూశాము. కిందికి దిగివచ్చిన తరువాత మా నడక పర్యటనలలో మొదటిదాన్ని ప్రారంభించాము. యాత్ర జరిగిన నెలంతా ఇవి కొనసాగాయి; ఎప్పుడూ బండిలో సోమరిగా కూర్చుని ప్రయాణించాలనే నా కోరికను పూర్తిగా పోగొట్టాయి.

“కాంపో సాంటో”[9] మమ్మల్ని ఎంతో ఆకట్టుకుంది. ఆ విశాలమైన ప్రాకారబద్ధ ప్రదేశమంతా పాలరాతి విగ్రహాలతో నిండి ఉంది. అవి సజీవంగా కనిపించేంత సున్నితంగా చెక్కబడి ఉన్నాయి. వాటిని అమర్చడంలో పైకి కనిపించే నిర్లక్ష్యమే వాటి అందాన్ని మరింత పెంచుతోంది. మీ చుట్టూ ఉన్న ఆ కల్పిత వ్యక్తుల ముఖకవళికలు ప్రశాంతమైన క్రైస్తవ దుఃఖాన్ని ఎంత యథాతథంగా ప్రతిబింబిస్తాయంటే, వారిని ఓదార్చాలని మీకు దాదాపు అనిపిస్తుంది. అవి ఎంత అద్భుతమైన కళాఖండాలో! ఇక్కడ ఒక చిన్నబిడ్డ తన తండ్రి సమాధిపై పూలు పెడుతోంది—పాలరాయి ఎంత గట్టిదో మనం మరచిపోతాం—ఆ సున్నితమైన పూరేకులు బిడ్డ వేళ్ల సందుల నుండి జారిపోతున్నట్లుగా కనిపిస్తాయి. కొన్నిచోట్ల వితంతువుల పలుచని మేలిముసుగులు, యువతుల రిబ్బన్లు చిరుగాలికి రెపరెపలాడుతున్నట్లుగా అనిపిస్తాయి.

మా సంభ్రమాన్ని వ్యక్తం చేయడానికి మాకు మాటలు చాలలేదు. అయితే, మేము ఎక్కడికి వెళితే అక్కడికి మా వెంట వచ్చిన ఒక వృద్ధుడు—మా అనుభూతులను పంచుకోలేకపోతున్నందుకు నిస్సందేహంగా విచారిస్తూ—చిరాకుతో ఇలా అన్నాడు: “అబ్బా, ఈ ఫ్రెంచివారికి ఎంత ఉత్సాహమో!” అయినా ఆయన కూడా ఫ్రెంచివాడే. పాపం, ఆయన ఇంట్లోనే ఉండిపోయి ఉంటే బాగుండేదని నాకు అనిపిస్తుంది. ప్రయాణాన్ని ఆనందించడానికి బదులు ఆయన ఎప్పుడూ గొణుగుతూనే ఉండేవాడు. నగరాలైనా, వసతిగృహాలైనా, మనుషులైనా, మరేదైనా సరే, ఏదీ ఆయనకు నచ్చేది కాదు. ఆయనకు పూర్తి భిన్నమైన స్వభావంగల మా నాన్నగారు మాత్రం ఏది జరిగినా ఎంతో సంతృప్తిగా ఉండేవారు. బండిలోనో మరెక్కడైనానో తన స్థానాన్ని ఆయనకు ఇస్తూ, తన సహజమైన మంచితనంతో ప్రతిదానిలోని మంచి వైపు చూడమని ప్రోత్సహిస్తూ, మా స్నేహితుణ్ణి సంతోషపెట్టడానికి ప్రయత్నించేవారు. కానీ ఏదీ ఆయనకు సంతోషాన్ని కలిగించలేకపోయింది. మేము ఎన్ని రకాల మనుషులను చూశామో! లోకాన్ని విడిచిపెట్టబోయే తరుణంలో దానిని పరిశీలించడం ఎంత ఆసక్తికరంగా ఉంటుందో!

వెనిస్‌లో దృశ్యం పూర్తిగా మారిపోయింది. పెద్ద నగరంలోని సందడికి బదులుగా అక్కడ నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది. నీరు అలలుగా తాకే సవ్వడి, తెడ్లు వేస్తున్న గొండోలా పడవవారి కేకలు మాత్రమే ఆ నిశ్శబ్దాన్ని భంగపరుస్తున్నాయి. అది ఎంతో మనోహరమైన నగరం, కానీ అంతే విషాదంతో నిండి ఉంది. డోజ్‌ల రాజభవనం కూడా ఎంత వైభవంగా ఉన్నా విషాదంగానే అనిపిస్తుంది. మేము నడిచిన మందిరాల వంపు పైకప్పుల కింద ఒకప్పుడు జీవన్మరణ తీర్పులు వెలువరించిన పాలకుల స్వరాలు ప్రతిధ్వనించేవి; అవి మూగబోయి ఎంతోకాలమైంది. దురదృష్టవంతులైన ఖైదీలు లోలోపల కుమిలిపోతూ ఉండే సజీవ సమాధులుగా దాని చీకటి నేలమాళిగ చెరసాలలు ఇప్పుడు లేవు.

ఈ భయంకరమైన చెరసాలలను చూస్తున్నప్పుడు, నేను వేదసాక్షుల కాలంలో ఉన్నట్లు ఊహించుకున్నాను. నా విశ్వాసాన్ని బహిరంగంగా ప్రకటించవలసిన పరిస్థితి వచ్చి ఉంటే, ఈ చీకటి నివాసాన్ని నా వాసస్థలంగా సంతోషంగా ఎంచుకునేదాన్ని. ఇంతలో మార్గదర్శి స్వరం నన్ను ఆ ఊహాలోకం నుండి మేల్కొలిపింది. నేను “నిట్టూర్పుల వంతెన” దాటాను. దయనీయ స్థితిలోని ఖైదీలు తమ నేలమాళిగ చెరసాలల నుండి తీర్పునకు, మరణానికి వెళ్లేటప్పుడు విడిచిన నిట్టూర్పుల కారణంగా దానికి ఆ పేరు వచ్చింది. వెనిస్‌ను విడిచిన తరువాత మేము పాదువాను సందర్శించి, అక్కడ పునీత అంతోనిగారి నాలుక అవశేషాన్ని భక్తితో గౌరవించాము. ఆ తరువాత పునీత కతరీనగారి దేహం విశ్రాంతి పొందుతున్న బొలోన్యాకు వెళ్లాము. బాలయేసు ఆమెకు ఇచ్చిన ముద్దు ముద్ర ఇప్పటికీ ఆమె ముఖంపై ఉంది.

లోరెటోకు వెళ్తున్నప్పుడు నాకు నిజంగా ఎంతో సంతోషం కలిగింది. తన పవిత్ర గృహాన్ని ఉంచడానికి మన మాత అత్యంత అనువైన ప్రదేశాన్ని ఎంచుకున్నారు. అక్కడ ప్రతిదీ పేదరికంతో, నిరాడంబరంగా, పాతకాలపు రీతిలో ఉంది. స్త్రీలు ఇప్పటికీ ఆ ప్రాంతపు సొగసైన దుస్తులనే ధరిస్తున్నారు; పెద్ద పట్టణాలలోవారిలా ఆధునిక పారిస్ ఫ్యాషన్లను అనుసరించలేదు. లోరెటో నాకు ఎంతో మనోహరంగా అనిపించింది. ఇక ఆ పవిత్ర గృహం గురించి ఏమి చెప్పను? పవిత్ర కుటుంబానికి ఆశ్రయమిచ్చిన అదే ఇంటి కప్పు కింద నేను ఉన్నానని గ్రహించినప్పుడు నా హృదయం భావోద్వేగంతో నిండిపోయింది. మన ప్రభువు చూసిన అవే గోడలను నేను తేరిపార చూశాను. పునీత యోసేపుగారి శ్రమ చెమటతో ఒకప్పుడు తడిసిన నేలపై నడిచాను. మంగళవార్త ప్రకటించబడిన చిన్న గదిని చూశాను; ధన్య కన్యమరియ అక్కడే తన కన్యాగర్భంలో యేసును మోసిన తరువాత ఆయనను తన చేతుల్లో ఎత్తుకున్నారు. దివ్యబాలుడు ఉపయోగించిన చిన్న గిన్నెలో నా జపమాలను కూడా ఉంచాను. ఆ జ్ఞాపకాలు ఎంత మధురమైనవో!

అయితే యేసును ఆయన సొంత గృహంలోనే స్వీకరించి, ఆయన తన దివ్యసాన్నిధ్యంతో గౌరవించిన ఆ ప్రదేశంలోనే ఆయన సజీవ ఆలయంగా మారడమే మాకు కలిగిన అత్యంత గొప్ప ఆనందం. రోమా సంప్రదాయం ప్రకారం ప్రతి దేవాలయంలోని ఒక బలిపీఠం వద్ద దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని భద్రపరుస్తారు; అక్కడ మాత్రమే విశ్వాసులకు దానిని అందిస్తారు. లోరెటోలో ఈ బలిపీఠం బసిలికాలో ఉంది. తెల్లని పాలరాతి పెట్టెలో ఒక అమూల్య రత్నాన్ని ఉంచినట్లుగా, పవిత్ర గృహాన్ని తనలో ఇముడ్చుకొని దాని చుట్టూ ఆ బసిలికా నిర్మించబడింది. మాకు వెలుపలి కట్టడం అంత ముఖ్యంగా అనిపించలేదు; ఆ వజ్రంలోనే దేవదూతల ఆహారాన్ని స్వీకరించాలని మేము కోరుకున్నాము. మా నాన్నగారు తన సహజమైన సౌమ్యతతో ఇతర యాత్రికులను అనుసరించారు. కానీ అంత తేలికగా సంతృప్తిపడని ఆయన కుమార్తెలమైన మేము పవిత్ర గృహం వైపు వెళ్లాము.

దేవుడు మాపై అనుగ్రహం చూపారు; ఎందుకంటే ఒక గురువు దివ్యబలిపూజను సమర్పించబోతున్నారు. మా గొప్ప కోరికను ఆయనకు చెప్పాము. వెంటనే ఆయన రెండు హోస్తీలను తెప్పించి పతేనాపై ఉంచారు. ప్రియమైన అమ్మా, ఆ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకారం మాకు కలిగించిన పరవశానందాన్ని మీరు ఊహించుకోవచ్చు; దానిని ఏ మాటలూ వర్ణించలేవు. పరలోక రాజు నివాసంలో మనం నిత్యమూ ఆయనను స్వీకరించేటప్పుడు మన ఆనందం ఎంత గొప్పగా ఉంటుందో! విడిపోవాల్సిన దుఃఖం దాని వెలుగును మసకబార్చదు; దానికి అంతమే ఉండదు. ఆయన గృహం నిత్యకాలమూ మనదిగా ఉంటుంది. దివ్యసాన్నిధ్యంతో పవిత్రమైన గోడల నుండి చిన్న ముక్కలను పొందాలని ఆశపడవలసిన అవసరం ఉండదు. ఆయన తన భూలోక గృహాన్ని మనకు ఇవ్వరు—పేదరికాన్నీ, మరుగైన జీవితాన్నీ మనం ప్రేమించేలా చేయడానికే ఆయన దానిని మనకు చూపుతారు. మనకోసం ఆయన సిద్ధపరచి ఉంచినది తన మహిమా రాజభవనం. అక్కడ మనం ఆయనను ఇక బాలుని రూపంలోనో రొట్టె ఆకారంలోనో మరుగై ఉన్నట్లుగా కాక, తన అనంత సౌందర్య ప్రకాశంలో ఆయన ఉన్నట్లుగానే చూస్తాము.

ఇప్పుడు నేను మీకు రోము గురించి చెప్పబోతున్నాను—ఓదార్పు లభిస్తుందని నేను ఆశించిన రోము, నాకు సిలువ ఎదురైన రోము గురించి. మేము చేరుకునేసరికి రాత్రయింది. నేను నిద్రపోతున్నాను; సామాన్లు మోసేవారు “రోమా!” అని కేకలు వేయడంతో నాకు మెలకువ వచ్చింది. యాత్రికులు కూడా వారితో గొంతు కలిపి, “రోమా, రోమా!” అని మళ్లీ మళ్లీ అరిచారు. అప్పుడు ఇది కల కాదని, నేను నిజంగానే రోములో ఉన్నానని నాకు తెలిసింది!

మా మొదటి రోజు నగర ప్రాకారాల వెలుపల గడిచింది; బహుశా అన్నిటికన్నా ఆనందంగా గడిచిన రోజు అదే. అక్కడ ప్రతిదానిలోనూ ప్రాచీనత ముద్ర ఇంకా నిలిచి ఉంది. కానీ హోటళ్లు, దుకాణాలతో నిండిన రోములో ఉంటే, మనం పారిస్‌లో ఉన్నామేమో అనిపించవచ్చు. రోము చుట్టుపక్కల కాంపాన్యా గ్రామీణ ప్రాంతంలో చేసిన ఈ బండి ప్రయాణం నా మనసుపై ప్రత్యేకమైన మధుర ముద్రను వేసింది.

కొలోసియాన్ని చూసినప్పుడు నన్ను పులకింపజేసిన భావాలను ఎలా వర్ణించగలను? ఎంతోమంది వేదసాక్షులు క్రీస్తు కోసం తమ రక్తాన్ని చిందించిన పోరాట ప్రాంగణాన్ని చివరకు చూశాను. వారి మహిమాన్విత పోరాటాలతో పవిత్రమైన ఆ నేలను ముద్దాడాలన్నదే నా తొలి కోరిక. కానీ ఎంత నిరాశ ఎదురైంది! నేల మట్టం పెరిగిపోయి, అసలైన పోరాట ప్రాంగణం ఇప్పుడు దాదాపు ఇరవై ఆరు అడుగుల లోతున పూడుకుపోయింది.

తవ్వకాల ఫలితంగా మధ్య భాగమంతా శిథిలాల కుప్పగా మారిపోయింది; ప్రవేశద్వారం దగ్గర దాటలేని అడ్డంకి ఉంది. ఏమైనా, ప్రమాదకరమైన ఆ శిథిలాల మధ్యకు చొచ్చుకుపోయే సాహసం ఎవరూ చేయరు. కానీ రోములో ఉండి, అసలైన కొలోసియంలోకి దిగకుండా ఉండటం సాధ్యమా? ఎంతమాత్రమూ కాదు! ఇక మార్గదర్శి చెప్పే వివరణలను నేను వినలేదు. నా మనసునిండా ఒక్క ఆలోచనే—నేను ఆ పోరాట ప్రాంగణాన్ని చేరుకోవాలి.

పునీత మరియ మగ్దలేన సమాధి దగ్గరే ఉండి, లోపలికి చూడటానికి పదే పదే వంగిందని సువార్తలో చదువుతాము; అందుకు ప్రతిఫలంగా ఆమెకు ఇద్దరు దేవదూతల దర్శనం లభించింది. నేనూ ఆమెలాగే పదే పదే వంగి చూస్తూ ఉన్నాను. అప్పుడు నాకు కనిపించింది ఇద్దరు దేవదూతలు కాదు, నేను వెతుకుతున్నదే. ఆనందంతో కేకవేసి నా సోదరిని పిలిచాను: “రా, నా వెంట రా, మనం ఈ దారిన వెళ్లగలం.” మేము వెంటనే పరుగెత్తాము; మా కాళ్ల కింద కూలిపోతున్న శిథిలాలను ఎక్కుతూ ముందుకు సాగాము. మా సాహసానికి బిత్తరపోయిన నాన్నగారు మమ్మల్ని పిలిచారు, కానీ మాకు వినిపించలేదు.

పూర్వకాలపు యోధులకు ప్రమాదం ఎదురైనప్పుడు ధైర్యం పెరిగినట్లే, మేము కోరుకున్నదాన్ని చేరుకోవడానికి ఎదుర్కోవలసిన అలసట, ప్రమాదం పెరిగేకొద్దీ మా ఆనందం కూడా పెరిగింది. నాకన్నా ముందుచూపుగల సెలీన్ మార్గదర్శి మాటలను విని ఉంది. అతడు సిలువ గుర్తున్న ఒక ప్రత్యేకమైన రాయిని చూపించి, వేదసాక్షులు మంచి పోరాటం పోరాడిన స్థలం అదేనని చెప్పడం ఆమెకు గుర్తుంది. ఆమె దాన్ని వెతకడం మొదలుపెట్టింది. అది దొరకగానే మేము ఆ పవిత్ర నేలపై మోకరిల్లాము. మా ఆత్మలు ఒకే ప్రార్థనలో ఏకమయ్యాయి. తొలి క్రైస్తవుల రక్తంతో ఎర్రబడిన ఆ ధూళికి నా పెదవులను ఆనించినప్పుడు నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. యేసు కోసం వేదసాక్షిగా ప్రాణాలర్పించే అనుగ్రహాన్ని నేను వేడుకున్నాను. నా ప్రార్థన ఆలకించబడిందని నా హృదయాంతరాళంలో అనుభూతి చెందాను. ఇదంతా కొద్దిసేపటిలోనే జరిగింది. కొన్ని రాళ్లను సేకరించుకున్న తరువాత, మళ్లీ ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కొనేందుకు మేము గోడల దగ్గరకు వెళ్లాము. మా ఆనందాన్ని చూసి నాన్నగారికి మమ్మల్ని మందలించడానికి మనసు రాలేదు. మా ధైర్యాన్ని చూసి ఆయన గర్వపడుతున్నారని నాకు అర్థమైంది.

కొలోసియం నుంచి మేము భూగర్భ సమాధుల వద్దకు వెళ్లాము. అక్కడ ఒకప్పుడు పునీత సెసీలియా సమాధిగా ఉన్న చోట సెలీన్, నేను పడుకున్నాము; ఆమె పవిత్ర అవశేషాలతో పునీతమైన మట్టిని కొంత తీసుకున్నాము. మా రోము ప్రయాణానికి ముందు నాకు పునీత సెసీలియాపై ప్రత్యేకమైన భక్తి ఏమీ ఉండేది కాదు. కానీ ఆమె వేదసాక్షి మరణం పొందిన ఇంటిని సందర్శించి, తన దివ్యవరుని కోసం హృదయంలో ఆలపించిన మధుర గీతం కారణంగా ఆమెను “స్వరసామరస్య రాణి” అని కీర్తించడం విన్నప్పుడు, ఆమెపై నాకు భక్తిని మించిన అనుభూతి కలిగింది. అది ఒక స్నేహితురాలిపట్ల ఉండే నిజమైన ప్రేమ. నేను ఎంచుకున్న పరిరక్షక పునీతురాలిగా, నా రహస్యాలన్నింటినీ దాచుకునే సన్నిహితురాలిగా ఆమె మారింది. దేవునికి ఆమె తనను తాను పూర్తిగా అప్పగించుకోవడం, ఆయనపై ఆమెకున్న అపారమైన నమ్మకం నన్ను అమితంగా ఆనందపరిచాయి. అవి ఎంత గొప్పవంటే, అప్పటివరకు భూలోక సుఖాలను తప్ప మరేమీ కోరని ఆత్మలను సైతం పవిత్రపరచడానికి ఆమెకు తోడ్పడ్డాయి.

పునీత సెసీలియా పరమగీతంలోని వధువులా ఉంటుంది. పవిత్ర గ్రంథంలోని “సాయుధ శిబిరంలోని గానబృందం”[10] నాకు ఆమెలో కనిపిస్తుంది. అత్యంత తీవ్రమైన పరీక్షల మధ్య ఆమె జీవితం ఒక మధుర గీతంగా సాగింది. ఇందులో ఆశ్చర్యమేమీ లేదు; ఎందుకంటే “పవిత్ర సువార్తల గ్రంథం ఎల్లప్పుడూ ఆమె హృదయంపై ఉండేది”[11] అని మనం చదువుతాము. ఆమె హృదయంలోనేమో కన్యల వరుడు విశ్రమించేవాడు.

పునీత ఆగ్నెస్ దేవాలయాన్ని సందర్శించడం కూడా మాకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. నా చిన్న తల్లి, యేసు సిస్టర్ ఆగ్నెస్‌కు తీసుకెళ్లడానికి ఒక పవిత్ర అవశేషాన్ని పొందాలని ప్రయత్నించాను, కానీ ఫలితం లేకపోయింది. మనుషులు నిరాకరించారు, కానీ దేవుడే నాకు సహాయం చేశాడు: ఆ మృదుస్వభావి వేదసాక్షి కాలంనాటి ప్రాచీన మొజాయిక్ నుంచి ఒక చిన్న ఎర్రని పాలరాయి ముక్క నా పాదాల దగ్గర పడింది. ఇది హృదయాన్ని తాకే విషయం కాదా? పునీత ఆగ్నెస్ స్వయంగా తన ఇంటి నుంచి నాకు ఒక జ్ఞాపికను ఇచ్చింది.

రోములోని గొప్ప అద్భుతాలను సందర్శిస్తూ మేము ఆరు రోజులు గడిపాము. ఏడవ రోజున వాటన్నిటికంటే గొప్పవారైన లియో XIII పాపుగారిని చూశాము. ఆ రోజు కోసం నేను ఎంతో ఆరాటపడ్డాను; అయినా భయపడ్డాను, ఎందుకంటే నా దైవపిలుపు ఆ రోజుపైనే ఆధారపడి ఉంది. బాయె పీఠాధిపతి నుండి నాకు ఏ సమాధానమూ రాలేదు. అందువల్ల పరిశుద్ధ పిత అనుమతే నాకు మిగిలిన ఏకైక ఆశ. కానీ ఆ అనుమతి పొందాలంటే ముందుగా నేను దానిని అడగాలి. ఆ ఆలోచనతోనే నాకు వణుకు పుట్టింది. ఎందుకంటే పాపుగారితో మాట్లాడటానికి నేను సాహసించాలి; అదీ ఎంతోమంది కర్దినాళ్లు, అగ్రపీఠాధిపతులు, పీఠాధిపతుల సమక్షంలో!

నవంబరు 20, ఆదివారం ఉదయం మేము వాటికన్‌కు వెళ్లాము. మమ్మల్ని పాపుగారి వ్యక్తిగత ప్రార్థనామందిరానికి తీసుకువెళ్లారు. ఎనిమిది గంటలకు ఆయన అర్పించిన దివ్యబలిపూజలో మేము పాల్గొన్నాము. ఆ సమయంలో క్రీస్తు ప్రతినిధికి తగిన ఆయన ప్రగాఢ భక్తి, ఆయన నిజంగా “పరిశుద్ధ పిత” అని సాక్ష్యమిచ్చింది.

ఆ రోజు సువార్తలో హృదయాన్ని కదిలించే ఈ మాటలు ఉన్నాయి: “చిన్న మందా, భయపడవద్దు; ఎందుకంటే మీకు ఒక రాజ్యాన్ని ఇవ్వడం మీ తండ్రికి ప్రీతికరమైంది.”[12] నా హృదయం సంపూర్ణ నమ్మకంతో నిండిపోయింది. లేదు, నేను భయపడను; కార్మెల్ రాజ్యం త్వరలోనే నాదవుతుందని నమ్ముతాను. మన ప్రభువు పలికిన ఈ ఇతర మాటలను నేను తలచుకోలేదు: “నా తండ్రి నాకు ఒక రాజ్యాన్ని నియమించినట్లే, నేనూ మీకు ఒక రాజ్యాన్ని నియమిస్తున్నాను.”[13] అంటే, నేను మీకు సిలువలనూ పరీక్షలనూ ఇస్తాను; ఆ విధంగా మీరు నా రాజ్యాన్ని పొందడానికి యోగ్యులవుతారు. ఆయన కుడిపార్శ్వమున కూర్చోవాలని మీరు కోరుకుంటే, ఆయన స్వయంగా త్రాగిన పాత్రను మీరూ త్రాగాలి.[14] “క్రీస్తు ఈ బాధలను అనుభవించి, ఆ విధంగా తన మహిమలో ప్రవేశించవలసినది కాదా?”[15]

ఆ తరువాత కృతజ్ఞతా దివ్యబలిపూజ జరిగింది; పిదప పాపుగారి దర్శన సమావేశం ప్రారంభమైంది. తెల్లని నిలువుటంగీ, భుజవస్త్రం ధరించిన లియో XIII పాపుగారు ఎత్తైన ఆసనంపై కూర్చున్నారు. ఆయన చుట్టూ సభకు చెందిన వివిధ ప్రముఖులు ఉన్నారు. ఆచారం ప్రకారం ప్రతి సందర్శకుడు వరుసగా మోకరిల్లి, గౌరవనీయులైన పాపుగారి పాదాన్ని మొదట, తరువాత చేతిని ముద్దుపెట్టుకుని, చివరగా ఆయన ఆశీర్వాదాన్ని పొందేవారు. అప్పుడు ఉన్నతవంశీయ అంగరక్షక దళంలోని ఇద్దరు, వెనుక వచ్చేవారికి దారివ్వడానికి లేచి పక్క గదిలోకి వెళ్లమని ఆ యాత్రికునికి సైగ చేసేవారు.

ఎవరూ ఒక్క మాట కూడా పలకలేదు. కానీ నేను మాత్రం మాట్లాడాలని గట్టిగా నిశ్చయించుకున్నాను. అంతలో పాపుగారి కుడివైపున నిలబడి ఉన్న బాయె వికార్ జనరల్, ఫాదర్ రెవెరోనీ, పరిశుద్ధ పితతో ఎవరూ మాట్లాడకూడదని తాను పూర్తిగా నిషేధిస్తున్నట్లు మాకు బిగ్గరగా చెప్పారు. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. నేనేం చేయాలని మౌనంగా ప్రశ్నిస్తూ సెలీన్ వైపు తిరిగాను. “మాట్లాడు!” అంది ఆమె.

మరుక్షణం నేను పరిశుద్ధ పిత ముందు మోకరిల్లి ఉన్నాను. ఆయన పాదాన్ని ముద్దుపెట్టుకున్నాను; ఆయన తన చేతిని ముందుకు చాచారు. అప్పుడు కన్నీటితో నిండిన నా కళ్లను పైకెత్తి, దీనంగా వేడుకున్నాను: “పరిశుద్ధ పితా, మిమ్మల్ని ఒక గొప్ప అనుగ్రహం అడగాలనుకుంటున్నాను.” వెంటనే ఆయన తన ముఖం దాదాపు నా ముఖాన్ని తాకేంతగా నా వైపు వంగారు. తీక్షణమైన ఆయన నల్లని కళ్ళు నా ఆత్మ అంతరంగాన్నే చదువుతున్నట్లు అనిపించింది. “పరిశుద్ధ పితా,” అని నేను మళ్లీ అన్నాను, “మీ జూబిలీ గౌరవార్థం, నాకు పదిహేనేళ్లు నిండినప్పుడు కార్మెల్ మఠంలో ప్రవేశించడానికి అనుమతిస్తారా?”

ఆశ్చర్యానికీ అసంతృప్తికీ లోనైన వికార్ జనరల్ వెంటనే ఇలా అన్నారు: “పరిశుద్ధ పితా, ఈ చిన్నారి కార్మెల్ మఠవాసిని కావాలని కోరుకుంటోంది. అయితే కార్మెల్ మఠాధికారిణులు ఈ విషయాన్ని పరిశీలిస్తున్నారు.” “సరే, నా బిడ్డా,” అని పరిశుద్ధ పిత అన్నారు, “మఠాధికారిణులు ఏది నిర్ణయిస్తే అది చేయి.” నా చేతులు జోడించి, వాటిని ఆయన మోకాలిపై ఆనించి, చివరిసారిగా ప్రయత్నించాను: “పరిశుద్ధ పితా, మీరు ‘సరే’ అని ఒక్క మాట అంటే చాలు, మిగిలినవారందరూ ఒప్పుకుంటారు.”

ఆయన నా వైపు స్థిరంగా చూసి, స్పష్టంగా, దృఢంగా ఇలా అన్నారు: “సరే, సరే! అది దేవుని చిత్తమైతే నీవు ప్రవేశిస్తావు.” నేను మళ్లీ మాట్లాడబోతుండగా ఉన్నతవంశీయ అంగరక్షకులు నాకు సైగ చేశారు. నేను అంతగా పట్టించుకోకపోవడంతో వారు ముందుకు వచ్చారు; వారితోపాటు వికార్ జనరల్ కూడా వచ్చారు. ఎందుకంటే నేను ఇంకా పాపుగారి ముందు మోకరిల్లి, నా చేతులను ఆయన మోకాలిపైనే ఉంచి ఉన్నాను. నన్ను బలవంతంగా లేపుతుండగా, ప్రియమైన పరిశుద్ధ పిత తన చేతిని మృదువుగా నా పెదవులపై ఉంచి, తరువాత నన్ను ఆశీర్వదించడానికి దానిని పైకెత్తారు. ఎంతోసేపు ఆయన చూపు నన్నే అనుసరించింది.

దర్శన సమావేశం నుండి నేను కన్నీళ్లతో బయటకు రావడం చూసి మా నాన్న ఎంతో కలత చెందారు. ఆయన నాకంటే ముందే బయటకు వచ్చారు కాబట్టి నా విన్నపం గురించి ఆయనకు ఏమీ తెలియదు. వికార్ జనరల్ ఆయనపై అసాధారణమైన ఆదరణ చూపి, ఇద్దరు కార్మెల్ మఠవాసినుల తండ్రిగా లియో XIII పాపుగారికి పరిచయం చేశారు. పాపుగారు ప్రత్యేకమైన దయకు గుర్తుగా ఆయన తలపై తమ చేతిని ఉంచారు. అలా స్వయంగా క్రీస్తు నామంలో ఆయనపై ఒక నిగూఢమైన ముద్ర వేసినట్లు అనిపించింది. అయితే ఇప్పుడు నలుగురు కార్మెల్ మఠవాసినుల ఈ తండ్రి పరలోకంలో ఉన్నారు. కనుక ఆయన వేదసాక్షి మరణాన్ని ముందుగా సూచిస్తూ ఆయన నుదుటిపై నిలిచేది ఇక క్రీస్తు ప్రతినిధి హస్తం కాదు; అది కన్యల వరుని హస్తం, పరలోక రాజు హస్తం. ఈ దివ్యహస్తం తాను ఆశీర్వదించిన ఆ తలపై నుండి ఎన్నటికీ తొలగిపోదు.

ఈ పరీక్ష నిజంగా ఎంతో భారమైనదే. అయినా, నా కన్నీళ్ల మధ్య కూడా అంతరంగంలో గాఢమైన శాంతిని అనుభవించానని ఒప్పుకోవాలి. ఎందుకంటే నా దివ్య గురువు పిలుపునకు స్పందించడానికి నా శక్తిమేరకు అన్ని ప్రయత్నాలూ చేశాను. అయితే ఈ శాంతి నా ఆత్మ లోతుల్లోనే నిలిచి ఉంది—పైపైన అంతా చేదు వేదనే; యేసు మౌనంగా ఉన్నాడు—ఆయన అక్కడ ఉన్నాడని తెలిపేదేదీ లేకపోవడంతో, ఆయన లేనట్లే అనిపించింది.

ఆ రోజున సూర్యుడు కూడా ప్రకాశించడానికి సాహసించలేదు; నల్లని మేఘాల వెనుక దాగిన ఇటలీ అందమైన నీలాకాశం తన కన్నీళ్లను నా కన్నీళ్లతో కలిపింది. అంతా ముగిసిపోయింది. నా ప్రయాణం దాని లక్ష్యాన్ని సాధించలేకపోయింది కాబట్టి, ఇక అది నాకు ఏ ఆకర్షణనూ కలిగించలేదు. పరిశుద్ధ పిత పలికిన మాటలు: “అది దేవుని చిత్తమైతే, నీవు ప్రవేశిస్తావు,” నాకు ఓదార్పునివ్వవలసిందనేది నిజమే; అవి నిజంగా ఒక ప్రవచనమే. ఈ అడ్డంకులన్నిటి మధ్య కూడా, దేవుడు తన మంచితనంతో ఏది కోరుకున్నాడో అదే నెరవేరింది. తన సృష్టిప్రాణులు తమకు ఇష్టమైనది చేయడానికి ఆయన అనుమతించలేదు; తనకు ఇష్టమైనది మాత్రమే చేయనిచ్చాడు. ఇది జరగడానికి కొంతకాలం ముందే, బాలయేసుకు చిన్న ఆటబొమ్మగా ఉండేందుకు నన్ను నేను ఆయనకు అర్పించుకున్నాను. పిల్లలు కేవలం చూస్తూ, ముట్టుకోవడానికి కూడా సాహసించని విలువైన బొమ్మల్లో ఒకదానిలా నన్ను చూడవద్దని ఆయనతో చెప్పాను. బదులుగా, విలువలేని చిన్న బంతిలా నన్ను చూడమని అడిగాను—ఆయనకు ఎలా ఇష్టమైతే అలా నేలపై విసిరివేయడానికి, తన్నడానికి, పొడవడానికి, ఒక మూలన వదిలివేయడానికి, లేదా తన హృదయానికి హత్తుకోవడానికి వీలైన బంతిలా. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, దివ్య బాలుణ్ణి ఆనందింపజేయాలని, ఆయనకు నచ్చినట్లు నాతో ఆడుకోనివ్వాలని నేను కోరుకున్నాను. ఇక్కడ నిజంగానే ఆయన నా ప్రార్థనకు జవాబిస్తున్నాడు. రోములో యేసు తన చిన్న ఆటబొమ్మను పొడిచాడు. దాని లోపల ఏముందో చూడాలని ఆయన కోరుకున్నాడు . . . తృప్తి చెందిన తరువాత, దానిని కింద పడవేసి నిద్రపోయాడు. తన మధురమైన నిద్రలో ఆయన ఏమి చేస్తున్నాడు? అలా ఒక పక్కకు విసిరివేయబడిన బంతికి ఏమైంది? తాను ఇంకా ఆడుకుంటున్నట్లు, దానిని ఎత్తుకుంటున్నట్లు లేదా కిందకు విసురుతున్నట్లు, దూరంగా దొర్లిస్తున్నట్లు ఆయన కలగన్నాడు. కాని చివరికి దానిని తన హృదయానికి హత్తుకున్నాడు; అది మళ్లీ తన చిట్టి చేతి నుండి జారిపోవడానికి అనుమతించలేదు. ప్రియమైన అమ్మా, నేలపై నిర్లక్ష్యానికి గురై పడి ఉన్న ఆ చిన్న బంతి దుఃఖాన్ని మీరు ఊహించగలరు! అయినా అది ఆశకు తావులేనప్పటికీ ఆశతోనే కొనసాగింది.

పరిశుద్ధ పితతో మా సమావేశం తరువాత, మా నాన్నగారు సెయింట్ జోసెఫ్ కళాశాల స్థాపకుడు, సంచాలకుడు అయిన బ్రదర్ సిమియోన్‌ను కలవడానికి వెళ్లారు. అక్కడ ఆయన ఫాదర్ రెవెరోనీని కలిశారు. నా కష్టమైన ప్రయత్నంలో నాకు సహాయం చేయనందుకు ఆయనను మృదువుగా మందలించి, జరిగినదంతా బ్రదర్ సిమియోన్‌కు చెప్పారు. ఆ మంచి వృద్ధుడు ఎంతో ఆసక్తితో విని, కొన్ని విషయాలను రాసుకున్నారు కూడా. స్పష్టమైన భావోద్వేగంతో ఆయన ఇలా అన్నారు: “ఇలాంటిది ఇటలీలో కనిపించదు.”

మరుసటి రోజు మేము నేపుల్స్, పాంపేయిలకు బయలుదేరాము. వెసూవియస్ అగ్నిపర్వతం తన బిలం నుండి దట్టమైన పొగను వెదజల్లుతూ, అనేక భారీ విస్ఫోట ధ్వనులతో మమ్మల్ని గౌరవించింది. పాంపేయి వినాశనపు ఆనవాళ్లు భయానకంగా ఉన్నాయి. అవి దేవుని శక్తిని వెల్లడిస్తున్నాయి: “ఆయన భూమివైపు చూస్తే అది వణుకుతుంది; ఆయన పర్వతాలను తాకితే అవి పొగలు కక్కుతాయి.”

మానవ సంబంధమైన విషయాల అస్థిరత్వాన్ని ధ్యానిస్తూ, ఆ శిథిలాల మధ్య ఒంటరిగా సంచరించాలని నాకు అనిపించింది; కాని అలాంటి ఏకాంతం గురించి ఆలోచించే వీలే లేదు.

నేపుల్స్‌లో మేము సాన్ మార్టినో మఠాన్ని చూడటానికి వెళ్లాము; నగరమంతా కనిపించే ఒక ఎత్తైన కొండ శిఖరంపై అది ఉంది. తిరిగి వస్తుండగా గుర్రాలు కళ్లెం అదుపు తప్పి దూసుకుపోయాయి. ఆ అద్భుతమైన హోటలుకు మేము క్షేమంగా తిరిగి చేరుకోగలిగామంటే, అది కేవలం మా సంరక్షక దేవదూతల వల్లనే అని నేను భావిస్తున్నాను. దానిని వర్ణించడానికి “అద్భుతమైన” అనే ఈ మాట అతిశయోక్తి కాదు; నిజానికి ప్రయాణమంతటా మేము అత్యంత విశాలమైన హోటళ్లలో మాత్రమే బస చేశాము. అంతటి విలాసాల మధ్య నేనెన్నడూ ఉండలేదు; కాని సంపదలు సంతోషాన్ని ఇవ్వవనే మాట నిజంగా సత్యం. హృదయమంతా దుఃఖంతో నిండి ఉండగా పాలరాతి మెట్లు, బంగారు పూత పూసిన పైకప్పులు, పట్టుతెరల మధ్య ఉండటంకంటే, కార్మెల్‌లో ప్రవేశించగలననే ఆశతో గడ్డి కప్పు ఉన్న గదిలో ఉంటే వేయిరెట్లు ఎక్కువ సంతృప్తిగా ఉండేదాన్ని.

ఆనందం మన చుట్టూ ఉన్న వస్తువుల్లో దొరకదని, అది ఆత్మలో మాత్రమే నివసిస్తుందని నేను పూర్తిగా గ్రహించాను. రాజభవనంలో ఉన్నట్లే, ఎవరికీ తెలియని ఒక చెరసాలలో కూడా దానిని కలిగి ఉండవచ్చు. అందుకే, నేను కోరుకున్నవన్నీ, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా సంతోషభరితమైన కుటుంబ జీవితపు ఆనందాలు నాకు లభించిన లోకంలో ఉన్నప్పటికంటే, ఇప్పుడు అంతరంగంలోను బయటను పరీక్షల మధ్య కార్మెల్ మఠంలో మరింత ఆనందంగా ఉన్నాను.

నా హృదయం భారంగా ఉన్నా, బయటికి నేను ఎప్పటిలాగే ఉన్నాను. ఎందుకంటే పోప్ గారికి నేను చేసిన విన్నపం గురించి ఎవరికీ తెలియదని అనుకున్నాను. నా అంచనా తప్పు. ఒక రోజు ఇతర యాత్రికులు ఫలహారశాలకు వెళ్లి, సెలీన్, నేను మాత్రమే ఉన్నప్పుడు, మోన్సిన్యోర్ లెగూ మా రైలుపెట్టె తలుపు దగ్గరకు వచ్చారు. ఆయన నన్ను శ్రద్ధగా చూసి, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నారు: “మరి, మన చిన్న కార్మెలు సోదరి ఎలా ఉంది?” నా రహస్యం యాత్రికులందరికీ తెలిసిందని ఇది నాకు తెలిపింది. వారి దయగల చూపులనుబట్టి కూడా నేను ఆ విషయాన్ని గ్రహించాను; కాని అదృష్టవశాత్తూ ఆ విషయం గురించి ఎవరూ నాతో మాట్లాడలేదు.

అస్సీసిలో నాకు ఒక చిన్న అనుభవం ఎదురైంది. పునీత ఫ్రాన్సిస్, పునీత క్లారా సద్గుణాల వల్ల పవిత్రమైన ప్రదేశాలను సందర్శిస్తుండగా, మఠంలో నా నడుము పట్టీ బకిల్ పోయింది. దానిని వెదికి తిరిగి అమర్చుకోవడానికి కొంత సమయం పట్టింది. నేను ద్వారం దగ్గరకు వచ్చేసరికి ఒక్కటి తప్ప మిగిలిన గుర్రపు బండ్లన్నీ బయలుదేరిపోయాయి; మిగిలిన ఆ బండి బాయె వికార్ జనరల్‌ది! అప్పటికే కనుమరుగైన బండ్ల వెనుక పరుగెత్తి, బహుశా రైలును కూడా తప్పిపోనివ్వాలా, లేక ఫాదర్ రెవెరోనీ బండిలో కూర్చోవడానికి చోటు అడగాలా? రెండవదే మరింత వివేకవంతమైన మార్గమని నిర్ణయించుకున్నాను.

నాకు కలిగిన తీవ్రమైన సంకోచాన్ని దాచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ జరిగినదంతా వివరించాను. కూర్చునే చోట్లన్నీ నిండిపోవడంతో ఆయన కూడా ఇబ్బందిలో పడ్డారు. అయితే ఆ బృందంలోని ఒకరు వెంటనే తన చోటును నాకిచ్చి, బండి నడిపే వ్యక్తి పక్కన కూర్చున్నారు. ఉచ్చులో చిక్కుకున్న ఉడుతలా నాకు అనిపించింది. అంత గొప్పవారి మధ్య నాకు బెరుగ్గా అనిపించింది; అందరిలోకెల్లా నాకు ఎక్కువ భయం కలిగించే వ్యక్తికి ఎదురుగా కూర్చోవలసి వచ్చింది. అయితే ఆయన ఎంతో దయగా ప్రవర్తించారు. అప్పుడప్పుడు తన సంభాషణను ఆపి, కార్మెల్ గురించి నాతో మాట్లాడారు. పదిహేనేళ్లకే అందులో ప్రవేశించాలనే నా కోరిక నెరవేరడానికి తన శక్తిమేరకు అన్నీ చేస్తానని వాగ్దానం చేశారు. ఈ కలయిక నా గాయాలకు ఔషధంలా అనిపించింది; అయినా అది నా బాధను తొలగించలేదు. అప్పటికి సృష్టిప్రాణులపై నాకున్న నమ్మకమంతా పోయింది; దేవునిపైనే ఆధారపడటం తప్ప నాకు మరే దారీ లేదు.

అయినప్పటికీ, మేము సందర్శించిన పవిత్ర స్థలాలపై గాఢమైన ఆసక్తి చూపడానికి నా వేదన అడ్డురాలేదు. ఫ్లోరెన్స్‌లో కార్మెల్ దేవాలయంలోని గాయకబృంద స్థలంలో ఉన్న పాజ్జికి చెందిన పునీత మరియ మగ్దలేనా పుణ్యస్థలాన్ని చూశాము. యాత్రికులందరూ తమ జపమాలలను ఆ పునీత సమాధికి తాకించాలని కోరుకున్నారు. అయితే కటకటాల మధ్యనుంచి లోపలికి పోగలిగేంత చిన్న చెయ్యి నాది మాత్రమే. కాబట్టి ఎంతో ముఖ్యమైన, చాలా సమయం పట్టే ఈ పని నాకు అప్పగించారు; నేను దానిని గర్వంగా చేశాను.

నాకు ప్రత్యేక అనుగ్రహాలు లభించడం అదే మొదటిసారి కాదు. ఒకరోజు రోమ్‌లోని సాంతా క్రోచేలో, నిజమైన సిలువకు చెందిన పవిత్ర అవశేషాలతో పాటు, ముళ్లకిరీటంలోని రెండు ముళ్లను, పవిత్ర మేకులలో ఒకదానిని మేము గౌరవభక్తులతో దర్శించాము. వాటిని దగ్గరగా చూడాలని నేను వెనుక ఉండిపోయాను. వాటి బాధ్యత వహిస్తున్న మఠవాసి వాటిని తిరిగి పీఠంపై ఉంచబోతుండగా, ఆ అమూల్య సంపదలను నేను తాకవచ్చా అని అడిగాను. తాకవచ్చని ఆయన అన్నారు, కానీ నేను వాటిని అందుకోగలనో లేదోనని సందేహించారు. అయినా, పవిత్ర అవశేషాల పెట్టెలోని ఒక రంధ్రంలో నా చిటికెన వేలు పెట్టి, ఒకప్పుడు మన రక్షకుని రక్తంతో పవిత్రమైన ఆ మేకును తాకగలిగాను. చూశారా, తనకు నచ్చినట్లు చేయవచ్చని భావిస్తూ, తన తండ్రి సంపదలను తనవిగానే చూసే చిన్నబిడ్డలా నేను ఆయన పట్ల ప్రవర్తించాను.

పీసా, జెనోవాల గుండా ప్రయాణించి, అత్యంత సుందరమైన మార్గాలలో ఒకదాని ద్వారా మేము ఫ్రాన్స్‌కు తిరిగివచ్చాము. కొన్నిసార్లు మేము సముద్రానికి దగ్గరగా ప్రయాణించాము. ఒకరోజు తుఫాను సమయంలో అలలు రైలును చేరుకుంటాయేమో అనిపించింది. మరికొంత దూరం వెళ్లాక, నారింజ చెట్లు, ఒలీవ చెట్లు, ఈకల్లాంటి ఆకులున్న తాటి చెట్లతో నిండిన మైదానాల గుండా ప్రయాణించాము. రాత్రివేళ ఎన్నో ఓడరేవులు దీపాలతో మిణుకుమిణుకుమనగా, ముదురు నీలాకాశంలో నక్షత్రాలు వెలిశాయి. కానీ నా కళ్లముందు నుంచి ఆ అద్భుత దృశ్యం కనుమరుగవుతుంటే ఏ విచారమూ లేకుండా చూశాను—నా హృదయం మరెక్కడో నిలిచిపోయింది.

మా నాన్న నన్ను యెరూషలేముకు తీసుకెళతానని ప్రతిపాదించారు. మన ప్రభువు అడుగుజాడలతో పవిత్రమైన ప్రదేశాలను దర్శించాలనే సహజమైన కోరిక నాకున్నప్పటికీ, భూలోక యాత్రలతో విసిగిపోయి, పరలోక సౌందర్యాల కోసమే తపించాను. ఆ సౌందర్యాలను ఆత్మలకు సాధించిపెట్టడానికి, వీలైనంత త్వరగా బందీ కావాలని కోరుకున్నాను. నా ధన్యమైన చెరసాల ద్వారాలు తెరుచుకునే ముందు నేను ఇంకా ఎక్కువగా బాధపడవలసి ఉంటుందని, పోరాడవలసి ఉంటుందని అనిపించింది. అయినా దేవునిపై నా నమ్మకం తగ్గలేదు; క్రిస్మస్ పండుగకు ప్రవేశించగలననే ఆశ ఇంకా నాలో ఉండింది.

ఇంటికి చేరుకున్న వెంటనే నేను కార్మెల్‌ను సందర్శించాను. ప్రియమైన మాతా, ఆ సమావేశం మీకు బాగా గుర్తుండే ఉంటుంది. నా ప్రయత్నాలన్నీ అయిపోయినందున, నన్ను నేను పూర్తిగా మీ చేతుల్లో పెట్టుకున్నాను. బిషప్పుగారికి ఉత్తరం రాసి, ఆయన చేసిన వాగ్దానాన్ని గుర్తుచేయమని మీరు నాకు చెప్పారు. నేను వెంటనే విధేయత చూపాను. నా ఉత్తరాన్ని తపాలాలో వేయగానే, నేను ఎంతో కోరుకున్న అనుమతి ఏ ఆలస్యమూ లేకుండా లభిస్తుందని అనిపించింది. అయ్యో! ప్రతి రోజూ కొత్త నిరాశలను తెచ్చింది. సుందరమైన క్రిస్మస్ పండుగ ఉదయించింది; అయినా యేసు ఇంకా నిద్రిస్తూనే ఉన్నాడు. తన చిన్న బంతివైపు కనీసం చూడనైనా చూడకుండా ఆయన దానిని నేలపైనే వదిలేశాడు.

ఇది నిజంగా తీవ్రమైన పరీక్షే. అయితే, ఎల్లప్పుడూ జాగరూకంగా ఉండే హృదయం గల మన ప్రభువు నాకు ఒక విషయం నేర్పించారు: ఆవగింజంత చిన్న విశ్వాసం గలవారి బలహీనమైన విశ్వాసాన్ని బలపరచాలనే ఆశతో ఆయన వారికి అద్భుతాలు అనుగ్రహించేవారు; కానీ తన ఆప్తమిత్రుల విషయంలోనూ, తన తల్లి విషయంలోనూ, వారి విశ్వాసాన్ని పరీక్షించిన తరువాతనే అద్భుతాలు చేసేవారు. లాజరు అనారోగ్యంతో ఉన్నాడని మరియ, మార్త ఆయనకు కబురు పంపినప్పటికీ, ఆయన లాజరును చనిపోనివ్వలేదా? కానా వివాహ విందులో, ఇంటి యజమానికి సహాయం చేయమని మన మాత తన దివ్య కుమారుణ్ణి అడిగినప్పుడు, తన గడియ ఇంకా రాలేదని ఆయన సమాధానం ఇవ్వలేదా? కానీ ఆ పరీక్ష తరువాత ఎంత గొప్ప ప్రతిఫలం! నీరు ద్రాక్షారసంగా మారుతుంది, లాజరు మృతులలోనుండి లేస్తాడు. నా ప్రియతముడు తన చిన్న తెరేస్ పట్ల కూడా ఇలాగే వ్యవహరించారు; ఎంతోకాలం ఆమెను పరీక్షించిన తరువాత ఆమె కోరికలన్నింటినీ తీర్చారు.

1888 నూతన సంవత్సర కానుకగా యేసు నాకు మళ్లీ తన సిలువనే ఇచ్చారు. ప్రియమైన మాతా, పవిత్ర అమాయక శిశువుల పండుగయైన డిసెంబరు 28 నుంచే బిషప్పుగారి జవాబు మీ వద్ద ఉందని మీరు నాకు చెప్పారు; నేను వెంటనే కార్మెల్ మఠంలో ప్రవేశించడానికి ఆయన అనుమతించారని, అయినప్పటికీ తపస్సుకాలం ముగిసేవరకు దాని తలుపులు తెరవకూడదని మీరు నిర్ణయించుకున్నారని చెప్పారు. అంత సుదీర్ఘమైన ఆలస్యాన్ని తలచుకొని నా కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోయాను. ఈ పరీక్ష నన్ను ప్రత్యేకంగా బాధించింది; ఎందుకంటే నా భూలోక బంధాలు తెగిపోయాయని నేను భావించాను, అయినా ఓడ కూడా ఆ పాపం చిన్న పావురాన్ని తనలోకి రానివ్వలేదు.

ఈ మూడు నెలలు ఎలా గడిచాయి? అవి బాధలతో ఫలవంతమయ్యాయి; ఇతర అనుగ్రహాలతో మరింతగా ఫలించాయి. మొదట, నా మీద నేను అదనపు నియంత్రణ ఏదీ విధించుకోకుండా, నా అలవాటుకన్నా కొంత తక్కువ క్రమశిక్షణతో జీవించాలని నాకు అనిపించింది. కానీ మన ప్రభువు నాకు అనుగ్రహించిన ఈ సమయం నుంచి నేను పొందగల మేలును నాకు అర్థమయ్యేలా చేశారు. అప్పుడు మరింత నిష్ఠతోనూ ఆత్మనిగ్రహంతోనూ జీవించడానికి నన్ను నేను అర్పించుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నాను. ఆత్మనిగ్రహం అని నేను అన్నప్పుడు, పునీతుల తపశ్చర్యలను అనుకరించానని నా ఉద్దేశం కాదు; బాల్యం నుంచే అన్ని రకాల ఆత్మనిగ్రహ సాధనలను ఆచరించిన ఆ సుందర ఆత్మలకు నేను ఎంతో దూరంగా ఉన్నాను. నా సాధనలు కేవలం నా ఇష్టాలను అదుపులో ఉంచుకోవడం, అసహనంతో జవాబు చెప్పకుండా నిగ్రహించుకోవడం, నా చుట్టూ ఉన్నవారికి చిన్న చిన్న సేవలు చేసి వాటికి ప్రాధాన్యం ఆపాదించుకోకపోవడం, ఇలాంటివే మరెన్నో పనులు చేయడంగా ఉండేవి. ఈ చిన్న చిన్న పనులను ఆచరించడం ద్వారా యేసు వధువుగా మారడానికి నన్ను నేను సిద్ధం చేసుకున్నాను. మాతా, ఈ అదనపు ఆలస్యం నన్ను నేను దేవునికి పూర్తిగా అప్పగించుకోవడంలోనూ, వినయంలోనూ, ఇతర సద్గుణాలలోనూ ఎదగడానికి ఎంతగా తోడ్పడిందో నేను మీకు ఎన్నటికీ పూర్తిగా చెప్పలేను. ______________________________

[1] యోవేలు 2:19.

[2] క్రీస్తు అనుకరణ, III, xxiv. 2.

[3] యెషయా 65:15.

[4] ప్రకటన గ్రంథం 2:17.

[5] 1 కొరింథీయులకు 4:5.

[6] మత్తయి 5:13.

[7] తీతుకు 1:15.

[8] మోంమార్త్ర్—అంటే “వేదసాక్షుల కొండ”—మూడవ శతాబ్దంలో పారిస్ నగరానికి అపొస్తలుడూ బిషప్పూ అయిన పునీత డెనిస్ తన ఇద్దరు సహచరులతో కలిసి వేదసాక్షి మరణం పొందిన కొండ. మధ్యయుగాల్లో ఇది ప్రసిద్ధ పుణ్యయాత్రా స్థలం. ఇక్కడే పునీత ఇగ్నేషియస్, తొలి యేసుసభ సభ్యులు తమ వ్రతాలను స్వీకరించారు. మార్షల్ మాక్‌మహోన్ అధ్యక్ష పదవిలో ఉన్న కాలంలో, దివ్యహృదయానికి జాతీయ ప్రాయశ్చిత్త కార్యంగా సుప్రసిద్ధమైన ఆ బసిలికాను నిర్మించాలని ఫ్రెంచ్ ప్రతినిధుల సభ 1873లో ఓటు వేసి నిర్ణయించింది. [సంపా.]

[9] సమాధి స్థలం.

[10] చూడండి: పరమగీతం 7:1.

[11] పునీత సిసీలియా ప్రార్థనా యామాలు.

[12] లూకా 12:32.

[13] లూకా 22:29.

[14] చూడండి: మత్తయి 20:22.

[15] లూకా 24:26.


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక