Larawan mula kay Lawrence OP, Flickr
Nobyembre 18: Pagtatalaga ng mga Basilika nina San Pedro at San Pablo, mga Apostol—Opsiyonal na Paggunita
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Sipi:
Ngunit upang hindi na magtagal sa mga sinaunang halimbawa, dumako tayo sa mga pinakahuling bayani ng pananampalataya. Tingnan natin ang mararangal na halimbawang ipinakita sa ating sariling salinlahi. Dahil sa inggit at paninibugho, ang pinakadakila at pinakamatuwid na mga haligi [of the church] ay inusig at pinatay. Ituon natin ang ating mga mata sa mga bantog na apostol. Si Pedro, dahil sa di-makatarungang inggit, ay nagtiis hindi lamang ng isa o dalawa, kundi ng napakaraming hirap; at nang sa wakas ay dumanas siya ng pagkamartir, nagtungo siya sa pook ng kaluwalhatiang nararapat sa kanya. Dahil din sa inggit, nakamit ni Pablo ang gantimpala ng matiyagang pagtitiis, matapos mabilanggo nang pitong ulit, mapilitang tumakas, at batuhin. Matapos mangaral kapwa sa silangan at kanluran, nagtamo siya ng marangal na katanyagang nararapat sa kanyang pananampalataya, sapagkat itinuro niya ang katuwiran sa buong daigdig, narating ang pinakadulong hangganan ng kanluran, at dumanas ng pagkamartir sa ilalim ng mga prepekto. Sa gayon ay iniwan niya ang daigdig at nagtungo sa banal na pook, matapos patunayan ang kanyang sarili bilang isang natatanging halimbawa ng pagtitiis. ~Sulat ni San Clemente ng Roma sa mga Taga-Corinto
Pagninilay: Matapos gawing legal ni Emperador Constantinong Dakila ang Kristiyanismo sa Imperyong Romano noong 313, nagsimula siyang magpatayo ng mga simbahan, lalo na sa Roma, Jerusalem, at Constantinople. Sa Roma, nagpatayo siya ng apat na basilika: San Juan de Letran, San Pedro sa Burol ng Vaticano, Santa Cruz sa Jerusalem, at San Pablo sa Labas ng mga Pader. Ngayon, ipinagdiriwang ng Simbahan ang pagtatalaga ng dalawa sa mga basilikang iyon: ang San Pedro sa Burol ng Vaticano at ang San Pablo sa Labas ng mga Pader.
Ang pinagmulan ng dalawang simbahang ito ay matutunton sa unang siglo, nang ibuhos nina Pedro at Pablo ang kanilang dugo at ilibing sa mga lugar na kinatatayuan ngayon ng mga basilika. Noong 64, winasak ng isang malaking sunog ang kalakhang bahagi ng lungsod ng Roma. Naniniwala ang maraming mananalaysay na si Emperador Nero mismo ang nagpasimula ng mga sunog upang magkaroon siya ng dahilan na muling itayo ang ilang bahagi ng lungsod ayon sa kanyang kagustuhan. Ibinintang ni Nero ang sunog sa mga Kristiyano at isinagawa ang unang organisadong pag-uusig sa mga Kristiyano sa Imperyong Romano. Kabilang sa maraming dinakip at naging martir sina San Pedro at San Pablo.
Si Pedro ang Prinsipe ng mga Apostol at Obispo ng Roma. Pinaniniwalaang ipinako siya sa krus nang patiwarik sa Sirko ni Nero, malapit sa sinaunang obeliskong Ehipsiyo na nakatayo ngayon sa gitna ng Liwasan ni San Pedro. Inilibing siya sa kalapit na sementeryo sa Burol ng Vaticano, at ang kanyang libingan ay naging pook ng paglalakbay-pananampalataya para sa mga unang Kristiyano. Matapos gawing legal ni Constantino ang Kristiyanismo, nalaman niya ang matinding paggalang sa libingan ng Prinsipeng ito ng mga Apostol, kaya ipinatayo niya ang tinatawag ngayon na Lumang Basilika ni San Pedro upang makatulong sa pagpapalago ng debosyon at mahikayat ang mga paglalakbay-pananampalataya sa pook na iyon. Ang unang basilika ay itinalaga ni Papa Silvestre noong mga taong 324 o 326 at nanatili nang mahigit isang milenyo, na may mga pagpapalawak at muling pagtatayong isinagawa sa loob ng panahong iyon.
Hanggang 1305, ang mga papa ay nanirahan sa Basilika ni San Juan de Letran, hindi sa Basilika ni San Pedro. Nang mahalal na papa si Papa Clemente V, inilipat niya ang buong korte ng papa sa Avignon, Pransiya noong 1309, kung saan ito nanatili hanggang sa bumalik si Papa Gregorio XI sa Roma mula sa Avignon noong 1377. Nang bumalik ang papa sa Roma, sira-sira ang Palasyo ng Letran dahil sa dalawang sunog, kaya nagtayo siya ng bagong palasyo ng papa sa tabi ng Lumang Basilika ni San Pedro sa Burol ng Vaticano, kung saan nanirahan ang lahat ng sumunod na papa. Pagsapit ng simula ng ikalabing-anim na siglo, lubha nang sira-sira ang Lumang Basilika ni San Pedro, kaya noong 1505, iniutos ni Papa Julio II na gibain ito at sinimulan ang muling pagtatayo na nagpatuloy sa panahon ng dalawampu’t isang sumunod na papa at natapos makalipas ang 120 taon. Noong 1626, ang kasalukuyang Basilika ni San Pedro sa Vaticano ay itinalaga ni Papa Urbano VIII.
Si San Pablo ay walang-pagod na tagapagpahayag ng Ebanghelyo at pangunahing teologo ng Simbahan. Ipinalaganap niya ang Ebanghelyo sa malalayong lugar at tuwirang nagtatag at nangalaga sa maraming pamayanang Kristiyano. Kinikilala rin siya bilang isa sa mga pinakauna at pinakamahalagang nagbalik-loob sa pananampalataya. Matapos ang isang pambihirang ministeryo ng pagpapalaganap ng Ebanghelyo, dinakip si Pablo sa Jerusalem. Dahil mamamayan siya ng Roma, umapela siya sa emperador ng Roma. Pagkatapos ay ibinilanggo siya at, makalipas ang dalawang taon, dinala sa Roma upang litisin. Nang simulan ni Nero ang mga pag-uusig di-nagtagal pagkatapos nito, pinugutan ng ulo si Pablo sa mismong araw o malapit sa araw nang ipako sa krus si San Pedro. Pinaniniwalaang pinugutan ng ulo si Pablo sa labas lamang ng mga pader ng lungsod, sa Daang Ostiense. Inilibing siya malapit sa lugar na iyon.
Tulad ng Lumang Basilika ni San Pedro, ang Basilika ni San Pablo sa Labas ng mga Pader ay itinayo ni Emperador Constantino sa ibabaw ng libingan ni San Pablo at itinalaga ni Papa Silvestre noong 324. Sa sumunod na 1,500 taon, pinalawak, inayos, at pinaganda ng mga sumunod na papa ang basilika. Noong 1823, halos ang buong basilika ay nawasak sa isang sunog. Sa loob ng tatlumpung taon pagkatapos nito, muling idinisenyo at itinayo ang simbahan upang maging ang simbahang nakikita natin ngayon. Natapos ito at itinalaga noong 1854 ni Papa Pio IX.
Sa pagdiriwang natin ng pagtatalaga ng dalawang basilikang ito sa Roma, higit pa sa mga simbahan ang ating pinararangalan; pinararangalan natin ang mga apostol na pinag-alayan ng mga ito. Tuwing Hunyo 29, ipinagdiriwang ng Simbahan ang Dakilang Kapistahan nina San Pedro at San Pablo, bilang parangal sa kanilang natatanging mga ministeryong nagsilbing saligan ng Simbahan. Ngayon, Nobyembre 18, muli nating pinararangalan ang dalawang santong ito habang ginugunita natin ang pagtatalaga ng mga basilikang inialay sa kanila at itinayo sa ibabaw ng kanilang mga libingan.
Sa makasagisag na paraan, kung paanong ang kanilang mga libingan ang nagsisilbing pundasyon ng dalawang simbahang ito, gayundin ang kanilang buhay at ministeryo ang nagsisilbing pundasyon ng buong Simbahan. Si San Pedro ang unang papa at bukal ng pagkakaisa, na pinagkalooban ng mga susi ng Kaharian ng Langit at siyang tinukoy ni Hesus nang sabihin Niya, “At sinasabi ko sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking simbahan, at ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay ay hindi mananaig laban dito” (Mateo 16:18). Si San Pablo ang dakilang tagapagpahayag ng Ebanghelyo sa mga Hentil at sagisag ng buhay-misyonero ng Simbahan at ng teolohikal na paglalahad ng pananampalataya, dahil sa kanyang maraming sulatin na bumubuo sa kalakhang bahagi ng Bagong Tipan. Bagaman si San Pedro, ang Bato, ang ating sentro at buklod ng pagkakaisa, dapat tayong humayo hanggang sa mga dulo ng daigdig at ibahagi ang Ebanghelyo sa lahat, tulad ni San Pablo. Dahil sa kahalagahan ng mga apostol na ito, ang bawat obispo sa buong mundo ay obligadong magsagawa ng pagdalaw na “ad limina apostolorum” sa Roma minsan sa bawat limang taon, kung kailan nag-uulat siya sa papa tungkol sa kanyang diyosesis at dumadalaw sa mga libingan ng dalawang apostol na ito.
Habang pinararangalan natin ang dalawang dakilang santong ito at iginagalang ang kanilang mga libingan, pagnilayan na tayong lahat ay tinatawag na maging mga pundasyon na patuloy na pinagtatayuan ng Simbahan. Ang ating buhay ay dapat maging bukal ng pagkakaisa para sa mga sumasampalataya at daan upang maihatid ng Diyos ang Kanyang Salita sa iba. Muling italaga ngayon ang iyong buhay sa misyon ni Kristo upang higit mong matularan ang magiting at banal na buhay ng dalawang lingkod na ito ng Diyos.
Panalangin: San Pedro at San Pablo, ginamit kayo ng Diyos sa natatangi at makapangyarihang mga paraan na patuloy na may malalim na epekto sa buhay ng bayan ng Diyos ngayon. Ipanalangin ninyo ako upang ako rin ay maging pundasyon na patuloy na pinagtatayuan ng Diyos ng Kanyang Simbahan at pinagmumulan ng pagpapalaganap ng mensahe ng kaligtasan. San Pedro at San Pablo, ipanalangin ninyo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang pagninilay ay hango sa:
Saints and Feasts of the Liturgical Year
Mga Tomo Isa–Apat
Basahin ang tungkol sa Paggunita na ito:
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Nobyembre 18: Pagtatalaga ng mga Basilika nina San Pedro at San Pablo, mga Apostol—Opsiyonal na Paggunita
Matapos gawing legal ni Emperador Constantino na Dakila ang Kristiyanismo sa Imperyong Romano noong 313, nagtayo siya ng mga simbahan, kabilang ang apat na basilika sa Roma: San Juan de Letran, San Pedro sa Burol ng Vaticano, Santa Cruz ng Jerusalem, at San Pablo sa Labas ng mga Pader. Ipinagdiriwang ngayon ng Simbahan ang pagtatalaga sa San Pedro sa Burol ng Vaticano at San Pablo sa Labas ng mga Pader.
Noong 64, winasak ng isang malaking sunog ang malaking bahagi ng Roma. Naniniwala ang maraming mananalaysay na si Emperador Neron mismo ang nagpasimula ng mga sunog upang magkaroon ng dahilan na muling itayo ang ilang bahagi ng lungsod. Ibinintang ni Neron ang sunog sa mga Kristiyano at ipinatupad ang unang organisadong pag-uusig sa mga Kristiyano sa imperyo. Kabilang sa maraming dinakip at naging martir sina San Pedro at San Pablo. Minamarkahan ng dalawang basilika ang mga lugar kung saan sila pinatay.
Si Pedro, Prinsipe ng mga Apostol at Obispo ng Roma, ay pinaniniwalaang ipinako sa krus nang patiwarik sa Sirko ni Neron malapit sa sinaunang obeliskong Ehipsiyo na nakatayo ngayon sa gitna ng Liwasan ni San Pedro. Inilibing siya sa Burol ng Vaticano, at ang kanyang libingan ay naging lugar ng pamamanata. Matapos gawing legal ni Constantino ang Kristiyanismo, itinayo niya ang Lumang Basilika ni San Pedro upang paunlarin ang debosyon at hikayatin ang mga paglalakbay-pamamanata. Itinalaga ito ni Papa Silvestre noong mga 324 o 326, at nanatili ito nang mahigit isang milenyo.
Hanggang 1305, nanirahan ang mga papa sa Basilika ng San Juan de Letran. Matapos magwakas ang pananatili ng kapapahan sa Avignon at bumalik si Papa Gregorio XI sa Roma noong 1377, sira-sira na ang Palasyo ng Letran dahil sa dalawang sunog. Nagtayo ang papa ng bagong palasyo ng papa sa tabi ng Lumang Basilika ni San Pedro sa Burol ng Vaticano, kung saan nanirahan ang bawat sumunod na papa. Pagsapit ng unang bahagi ng ikalabing-anim na siglo, malubha na ang pagkasira ng Lumang Basilika ni San Pedro, kaya ipinag-utos ni Papa Julio II na gibain ito at sinimulan ang muling pagtatayo na natapos pagkaraan ng 120 taon. Noong 1626, itinalaga ni Papa Urbano VII ang kasalukuyang Basilika ni San Pedro sa Vaticano.
Si San Pablo, ang walang-pagod na tagapagpahayag ng Ebanghelyo at pangunahing teologo ng Simbahan, ay nagtatag at nag-aruga ng maraming pamayanang Kristiyano. Nang dakpin siya sa Jerusalem, umapela si Pablo sa emperador ng Roma bilang isang mamamayang Romano at dinala sa Roma para litisin pagkaraan ng dalawang taon. Pinugutan siya ng ulo sa mismong araw, o malapit sa araw, na ipinako sa krus si San Pedro. Ang pagpugot sa kanya at paglilibing sa kanya ay naganap sa labas lamang ng mga pader ng lungsod.
Itinayo ni Emperador Constantino ang Basilika ni San Pablo sa Labas ng mga Pader sa ibabaw ng libingan ni San Pablo. Sa sumunod na 1,500 taon, pinalawak, inayos, at pinalamutian ng mga sumunod na papa ang basilika. Noong 1823, winasak ng isang sunog ang halos buong basilika. Sa sumunod na tatlumpung taon, muling dinisenyo at itinayo ang simbahan. Tinapos at itinalaga ito ni Papa Pio IX noong 1854.
Kung paanong ang kanilang mga libingan ang mga pundasyon ng dalawang simbahang ito, ang buhay at ministeryo nina Pedro at Pablo ang pundasyon ng Simbahan. Si San Pedro, ang unang papa, ay tumanggap ng mga susi ng Kaharian ng Langit. Tungkol sa kanya, sinabi ni Jesus, “At kaya sinasabi ko sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking simbahan, at ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay ay hindi mananaig laban dito” (Matthew 16:18). Si San Pablo, ang dakilang tagapagpahayag ng Mabuting Balita sa mga Hentil, ay sumasagisag sa buhay-misyonero ng Simbahan at sa teolohikal na paglalahad nito ng pananampalataya. Ang kanyang mga sulatin ang bumubuo sa malaking bahagi ng Bagong Tipan. Bagaman nakasentro at nagkakaisa kay San Pedro, dapat tayong humayo hanggang sa mga dulo ng daigdig, na ibinabahagi ang Ebanghelyo tulad ni San Pablo. Bawat obispo sa buong mundo ay may tungkuling dumalaw sa Roma para sa “ad limina apostolorum” minsan sa bawat limang taon upang mag-ulat sa papa tungkol sa kanyang diyosesis at dalawin ang mga libingan ng dalawang apostol.
Mga San Pedro at San Pablo, ginamit kayo ng Diyos sa makapangyarihang mga paraan na nagkaroon ng malalim na epekto sa buhay ng bayan ng Diyos. Ipanalangin ninyo na ako ay maging pundasyong patuloy na pinagtatayuan ng Diyos ng Kanyang Simbahan at pinagmumulan ng pagpapalaganap ng mensahe ng kaligtasan. Mga San Pedro at San Pablo, ipanalangin ninyo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.