Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon A)
“Hindi pinansin ng ilan ang paanyaya at umalis sila—ang isa ay pumunta sa kanyang bukid, at ang isa naman ay sa kanyang negosyo. Sinunggaban naman ng iba ang kanyang mga lingkod, pinagmalupitan, at pinatay.” Mateo 22:5-6
Ang siping ito ay mula sa Talinghaga ng Piging ng Kasalan. Ipinapakita nito ang dalawang nakalulungkot na tugon sa Ebanghelyo. Una, may mga hindi pumapansin sa paanyaya. Ikalawa, may mga tumutugon nang may pagkapoot sa pagpapahayag ng Ebanghelyo.
Kung itatalaga mo ang iyong sarili sa pagpapahayag ng Ebanghelyo, at ilalaan mo ang iyong buong kaluluwa sa misyong ito, malamang na mararanasan mo ang dalawang tugong ito. Ang Hari ay larawan ng Diyos, at tinatawag tayong maging Kanyang mga sugo. Isinusugo tayo ng Ama upang humayo at tipunin ang iba sa piging ng kasalan. Isa itong maluwalhating misyon sapagkat binibigyan tayo ng pribilehiyong anyayahan ang mga tao na pumasok sa walang hanggang kagalakan at kaligayahan! Ngunit sa halip na mapuspos ng matinding pananabik sa paanyayang ito, marami sa mga makakasalamuha natin ang mananatiling walang pakialam at magpapatuloy sa kanilang araw nang walang interes sa ibinabahagi natin sa kanila. Ang iba naman, lalo na pagdating sa iba’t ibang aral ng Ebanghelyo tungkol sa moralidad, ay tutugon nang may pagkapoot.
Ang pagtanggi sa Ebanghelyo, maging dahil sa kawalang-pakialam o sa isang higit na mapoot na pagtanggi, ay isang lubhang di-makatwirang pagkilos. Ang katotohanan ay ang mensahe ng Ebanghelyo, na sa pinakadiwa nito ay isang paanyayang makibahagi sa Piging ng Kasalan ng Diyos, ay isang paanyayang tanggapin ang kaganapan ng buhay. Isa itong paanyayang makibahagi sa mismong buhay ng Diyos. Kay dakilang kaloob! Gayunman, may mga hindi tumatanggap sa kaloob na ito ng Diyos sapagkat nangangahulugan ito ng ganap na pagpapaubaya sa isip at kalooban ng Diyos sa lahat ng bagay. Nangangailangan ito ng kababaang-loob at katapatan, pagbabalik-loob at pamumuhay na hindi makasarili.
Pagnilayan mo ngayon ang dalawang bagay. Una, pagnilayan ang sarili mong pagtugon sa Ebanghelyo. Tumutugon ka ba sa lahat ng sinasabi sa iyo ng Diyos nang may ganap na pagiging bukas at sigasig? Ikalawa, pagnilayan ang mga paraan kung paano ka tinatawag ng Diyos upang dalhin ang Kanyang mensahe sa daigdig. Italaga mo ang iyong sarili sa paggawa nito nang buong sigasig, anuman ang maging tugon ng iba. Kung tutuparin mo ang dalawang pananagutang ito, ikaw at ang marami pang iba ay pagpapalaing makibahagi sa Piging ng Kasalan ng Dakilang Hari.
Panginoon, iniaalay ko sa Iyo ang aking buong buhay. Nawa’y lagi akong maging bukas sa Iyo sa lahat ng paraan, na naghahangad na tanggapin ang bawat salitang nagmumula sa Iyong mahabaging puso. Nawa’y hangarin ko ring magpagamit sa Iyo upang maihatid ang paanyaya ng Iyong awa sa isang mundong nangangailangan. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit Pa sa Mabubuting Layunin
Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon B)
Nang papaalis na si Jesus upang maglakbay, isang lalaki ang tumakbo palapit sa Kanya, lumuhod sa Kanyang harapan, at nagtanong, “Mabuting Guro, ano ang dapat kong gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan?” Marcos 10:17
Maganda ang simula ng kuwentong ito. Narito ang isang napakayamang binata na lumalapit kay Jesus na may tanong na nag-uugat sa pananampalataya. Sa pagtatanong niya kay Jesus kung ano ang dapat niyang gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan, malamang na naniniwala ang lalaking ito na nasa kay Jesus ang sagot. At sa kanyang pananabik, hinangad niyang patnubayan siya ni Jesus.
Sinabi sa kanya ni Jesus na dapat niyang sundin ang mga Utos, at sumagot ang binata na tinutupad na niya ang mga ito mula pa sa kanyang pagkabata. Ngunit pagkatapos ay nagsabi si Jesus ng isang bagay na hindi kailanman inasahan ng binatang ito na maririnig mula sa Kanya. Sinabi Niya, “Isa pa ang kulang sa iyo. Humayo ka, ipagbili mo ang iyong mga ari-arian at ibigay sa mga dukha, at magkakaroon ka ng kayamanan sa langit; pagkatapos, halika at sumunod ka sa akin.” Aray! Tiyak na tumagos ito sa puso ng mayamang binata. Nagpatuloy ang salaysay sa pagsasabing umalis na malungkot ang binatang ito dahil sa sinabi ni Jesus.
Nagsimula ang binata nang may mabuting hangarin; malinaw iyon. Ngunit hindi sapat ang mabubuting hangarin. Ang pagsunod kay Hesus at pagkakamit ng buhay na walang hanggan ay nangangailangan ng lubos at radikal na pagtatalaga ng bawat bahagi ng ating buhay. Hindi sapat na sabihin kay Hesus na susundin natin ang mga Utos at hanggang doon na lamang. Maaaring makarating tayo sa Purgatoryo dahil doon, ngunit Langit ang dapat nating hangarin! Kaya paano natin makakamit ang Langit?
Makakamit lamang natin ang Langit sa pamamagitan ng isang buhay ng pagiging ganap. Oo, totoo ito. Kung nais natin ang Langit, sa huli ay dapat tayong maging ganap sa lahat ng paraan. Dapat maglaho ang bawat pagkakapit sa mga bagay na makamundo at madaig ang bawat kasalanan. Ang ating mabubuting hangarin ay dapat maging isang radikal at lubos na pag-aalay ng sarili kay Jesus, na hinahanap Siya at Siya lamang.
Umalis na malungkot ang mayamang binata dahil hindi niya naunawaan na ang paanyaya ni Jesus sa kanya na ipamigay ang lahat ay talagang isang gawa ng pag-ibig. Hindi niya naunawaan na matatagpuan niya ang kaligayahan sa radikal na pagtatalagang ito na sumunod kay Cristo.
Pagnilayan mo ngayon ang radikal na panawagan ni Jesus sa iyong buhay. Nais Niya ang bawat bahagi ng iyong buhay. Maaaring mayroon kang mabubuting layuning magsikap na maging mabuti, ngunit handa ka bang magpatuloy hanggang sa lubusan at walang hangganang pagsunod kay Cristo?
Panginoon, iniibig Kita at nais Kitang ibigin nang higit pa. Nais Kitang ibigin nang buong pagkatao ko. Tulungan Mo akong maunawaan na ang pagsunod sa Iyo ay nangangailangan ng radikal at ganap na pag-aalay ng aking sarili sa Iyo. Nawa’y maging handa at bukal sa aking kalooban na bitiwan ang anumang kinakapitan ko sa buhay na humahadlang sa aking pagsunod sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Nakapagpapagaling na Balsamo ng Pusong Mapagpasalamat
Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon C)
“Hindi ba’t sampu ang nalinis? Nasaan ang siyam pa? Wala bang bumalik upang magpasalamat sa Diyos kundi ang dayuhang ito?” Lucas 17:17-18
Sinabi ni Jesus ang mga salitang ito matapos Niyang pagalingin ang sampung ketongin at isa lamang sa kanila, isang dayuhan, ang bumalik kay Jesus upang magpasalamat sa Kanya. Sampu ang gumaling sa kanilang ketong, ngunit isa lamang ang tumanggap ng higit na malalim na pagpapagaling. Nang bumalik siya kay Jesus nang may pusong mapagpasalamat, sinabi ni Jesus sa ketonging ito, “Tumayo ka at humayo; iniligtas ka ng iyong pananampalataya” (Luke 17:19).
Ang nag-iisang ketonging ito lamang, na bumalik nang may pusong mapagpasalamat, ang nakarinig sa ating Panginoon na nagsabi ng mga salitang ito: “Iniligtas ka ng iyong pananampalataya.” Ipinapakita nito na ang pasasalamat sa Diyos ay hindi lamang natin tungkulin; nagdudulot din ito ng hayag na mga pagpapala sa ating buhay. Kapag taos-puso tayong nagpapasalamat sa Diyos sa lahat ng Kanyang ginawa, naipapakita natin sa gayon ang malalim na pananampalataya sa Diyos. Itinuturo natin Siya at ang Kanyang kabutihan bilang pinagmumulan ng ating mga pagpapala, at kailangan ang pananampalataya upang makita ito at ipahayag.
Ano ang mga bagay sa iyong buhay na dapat mong higit na ipagpasalamat? Ano ang maaaring ipinagwawalang-bahala mo at hindi mo naibabalik nang nararapat sa Diyos at naipagpapasalamat sa Kanya? Ang totoo, ang lahat sa buhay ay kaloob. Ang lahat. Maging ang mga paghihirap na dinaranas mo ay maaaring maging mga pagpapala. Sa katunayan, iyan mismo ang nangyari sa kuwentong ito. Ang matinding pagdurusa dahil sa ketong ay naging isang biyaya mula sa Diyos.
Pagnilayan mo ngayon ang lahat ng ginawa ng Diyos para sa iyo. Ipanalangin mong maunawaan mo ang lahat ng di-mabilang na paraan ng pagkakaloob ng Diyos ng biyaya sa iyong buhay. Habang nakikita mo ang mga ito, pagnilayan mo ang mga pagpapalang iyon, bilangin ang mga ito, at ipagpasalamat. At mula sa pasasalamat na iyon, mag-alay ka sa Diyos ng masayang pasasalamat. Sa paggawa nito, ililigtas ka rin ng iyong pananampalataya.
Panginoon, tunay akong nagpapasalamat sa Iyo para sa di-mabilang na mga pagpapalang ipinagkaloob Mo sa akin sa buong buhay ko. Nagpapasalamat ako sa mga paraan ng pagkakaloob Mo sa akin ng biyaya, paggabay, at pagpapagaling. Tulungan Mo akong makita nang malinaw ang lahat ng ginawa Mo at patuloy na ginagawa para sa akin. Habang nakikita ko ang mga pagpapalang ito, tulungan Mo akong ipahayag araw-araw ang aking pasasalamat nang may pananampalataya. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Paghahanap ng mga Tanda
Lunes ng Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon
Habang lalo pang dumarami ang mga taong nagtitipon, sinabi sa kanila ni Jesus, “Ang salinlahing ito ay isang masamang salinlahi; naghahanap ito ng isang tanda, ngunit walang tandang ibibigay rito maliban sa tanda ni Jonas.” Luke 11:29
Ninanais mo ba kung minsan na bigyan ka ng Diyos ng isang tanda mula sa Langit upang mabigyan ka ng tiyak na patnubay o direksiyon sa buhay? Naghahanap ka ba ng mga tanda mula sa Diyos at umaasa sa mga ito?
Kung bibigyan tayo ng Diyos ng isang malinaw na tanda sa buhay na naghahayag ng Kanyang kalooban, dapat natin itong tanggapin bilang isang kaloob at ipagpasalamat. Ngunit ang pagtanggap ng tanda mula sa Diyos ay iba sa paghahanap ng tanda mula sa Diyos. Sa sipi sa itaas, mariing kinokondena ni Jesus ang mga lumalapit at naghahanap ng mga tanda. Bakit kaya? Bakit mariing tinututulan ni Jesus ang paghahanap ng mga tanda? Higit sa lahat, dahil nais Niyang hanapin natin Siya sa pamamagitan ng kaloob na pananampalataya.
Ipinahayag ni Hesus na walang tandang ibibigay maliban sa tanda ni Jonas. Ang “tanda ni Jonas” ay tumutukoy sa Pagkapako sa Krus ni Hesus, sa Kanyang kamatayan, sa tatlong araw Niya sa libingan, at sa Kanyang Muling Pagkabuhay. Tatlong araw si Jonas sa tiyan ng balyena. Sinasabi ni Hesus sa kanila na mananatili Siya nang tatlong araw sa libingan.
Ngunit ang mahalagang punto ay ang kamatayan at Muling Pagkabuhay ni Jesus MISMO ang tandang ibibigay. Wala na tayong ibang dapat hanapin maliban sa pangunahing misteryong ito ng ating pananampalataya. Bawat tanong, suliranin, alalahanin, pagkalito, at iba pa ay maaaring masagot at matugunan kung papasok lamang tayo sa dakilang misteryo ng ating katubusan sa pamamagitan ng pagpasok sa buhay, kamatayan, at Muling Pagkabuhay ni Cristo. Ang paghahanap ng ibang tanda bukod dito ay mali sapagkat para na rin nitong sinasabing hindi sapat ang kamatayan at Muling Pagkabuhay ni Jesus.
Pagnilayan mo ngayon ang pinakadakilang “tanda” na ibinigay ng Diyos. At kung nahihirapan ka sa mga tanong sa buhay, ibaling mo ang iyong mga mata sa tiyak na tandang ito. Ibaling mo ang iyong mga mata sa pangunahing misteryo ng ating pananampalataya: ang buhay, kamatayan, at Muling Pagkabuhay ni Cristo. Doon maaaring masagot ang bawat tanong at doon ipinagkakaloob ang bawat biyaya. Wala na tayong kailangan pa bukod dito.
Panginoon, ang Iyong buhay, kamatayan, at Muling Pagkabuhay ang lahat ng kailangan kong malaman sa buhay. Ang Iyong ganap na paghahain ng sarili ay nagbibigay sa akin ng bawat kasagutan at nagbubuhos ng bawat biyaya. Nawa’y lagi akong bumaling sa Iyo bilang tandang kailangan ko araw-araw. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Paglilinis ng Iyong Puso
Martes ng Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon
Sinabi sa kanya ng Panginoon, “Kayong mga Pariseo! Nililinis ninyo ang labas ng kopa at pinggan, ngunit sa loob ninyo ay puno kayo ng pandarambong at kasamaan. Mga hangal kayo!” Luke 11:39-40a
Patuloy na pinupuna ni Hesus ang mga Pariseo dahil labis silang nakatuon sa kanilang panlabas na anyo at pinababayaan ang kabanalan ng kanilang mga kaluluwa. Tila sunod-sunod na nahulog ang mga Pariseo sa iisang bitag na ito. Dahil sa kanilang kapalaluan, labis silang nahumaling sa pagpapakitang matuwid sa paningin ng iba. Nakalulungkot na ang kanilang panlabas na anyo ay isang maskara lamang na nagtatakip sa “pandarambong at kasamaan” na lumalamon sa kanila mula sa loob. Dahil dito, tinawag sila ni Hesus na “mga hangal.”
Ang tuwirang paghamong ito ng ating Panginoon ay malinaw na isang pagpapakita ng pag-ibig, sapagkat taimtim Niyang ninais na tingnan nila ang nasa kanilang kalooban upang linisin ang kanilang mga puso at kaluluwa sa lahat ng kasamaan. Sa kalagayan ng mga Pariseo, tila kinailangan silang tuwirang sawayin dahil sa kanilang kasamaan. Ito lamang ang paraan upang magkaroon sila ng pagkakataong magsisi.
Maaari rin itong mangyari sa ating lahat kung minsan. Bawat isa sa atin ay maaaring mahirapang paglabanan ang labis na pag-aalala sa ating imahe sa mata ng iba kaysa sa kabanalan ng ating kaluluwa. Ngunit ano ang higit na mahalaga? Ang mahalaga ay ang nakikita ng Diyos sa ating kalooban. Nakikita ng Diyos ang ating mga layunin at ang lahat ng nasa kaibuturan ng ating budhi. Nakikita Niya ang ating mga motibo, mga birtud, mga kasalanan, mga kinahuhumalingan, at lahat ng nakatago sa paningin ng iba. Tayo rin ay inaanyayahang makita ang nakikita ni Hesus. Inaanyayahan tayong tingnan ang ating kaluluwa sa liwanag ng katotohanan.
Nakikita mo ba ang iyong kaluluwa? Nagsusuri ka ba ng iyong budhi araw-araw? Dapat mong suriin ang iyong budhi sa pamamagitan ng pagtingin sa iyong kalooban at pagkilala sa nakikita ng Diyos sa mga sandali ng pananalangin at tapat na pagsusuri sa sarili. Marahil ay madalas linlangin ng mga Pariseo ang kanilang sarili sa pag-aakalang maayos ang lahat sa kanilang kaluluwa. Kung ginagawa mo rin ito kung minsan, maaaring kailangan mo ring matuto mula sa matitinding salita ni Hesus.
Pagnilayan mo ngayon ang iyong kaluluwa. Huwag kang matakot na tingnan ito sa liwanag ng katotohanan at makita ang iyong buhay ayon sa pagtingin dito ng Diyos. Ito ang una at pinakamahalagang hakbang tungo sa tunay na kabanalan. At hindi lamang ito ang paraan upang linisin ang ating mga kaluluwa; ito rin ang kinakailangang hakbang upang hayaang magningning ang ating panlabas na pamumuhay sa liwanag ng biyaya ng Diyos.
Panginoon ng kabanalan, nais kong maging banal. Nais kong lubusang malinis. Tulungan Mo akong makita ang aking kaluluwa gaya ng pagtingin Mo rito at hayaang linisin ako ng Iyong biyaya at awa sa mga paraang kailangan kong malinis. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Sa Aba Ninyo!
Miyerkules ng Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon
“Sa aba ninyo! Para kayong mga libingang hindi nakikita na nilalakaran ng mga tao nang hindi nila namamalayan.” Sumagot sa Kanya ang isa sa mga dalubhasa sa kautusan, “Guro, sa pagsasabi Mo nito, iniinsulto Mo rin kami.” At sinabi Niya, “Sa aba rin ninyong mga dalubhasa sa kautusan! Pinapasan ninyo sa mga tao ang mga pasaning mahirap dalhin, ngunit kayo mismo ay ayaw man lamang mag-angat ng isang daliri upang hipuin ang mga ito.” Luke 11:44-46
Napakapukaw-isip at medyo nakakagulat ang palitang ito ng mga salita sa pagitan ni Hesus at ng dalubhasang ito sa kautusan. Dito, mahigpit na sinasaway ni Hesus ang mga Pariseo, at sinubukan ng isa sa mga dalubhasa sa kautusan na ituwid si Hesus dahil sa nakasasakit Niyang pananalita. At ano ang ginawa ni Hesus? Hindi Siya umatras o humingi ng tawad sa pananakit ng damdamin nito; sa halip, ibinaling Niya ang Kanyang matinding pagsaway sa dalubhasa sa kautusan. Tiyak na ikinagulat nito iyon!
Kapansin-pansin na sinabi ng dalubhasa sa Kautusan na “iniinsulto” sila ni Hesus. At sinabi niya ito na para bang nagkakasala si Hesus at kailangang pagsabihan. Kaya iniinsulto ba ni Hesus ang mga Pariseo at ang dalubhasa sa Kautusan? Oo, malamang na gayon nga. Kasalanan ba iyon sa panig ni Hesus? Maliwanag na hindi. Hindi nagkakasala si Hesus.
Ang hiwagang hinaharap natin dito ay na kung minsan, ang katotohanan ay “nakaiinsulto,” wika nga. Naiinsulto nito ang pagmamataas ng isang tao. Ang kapansin-pansin ay kapag naiinsulto ang isang tao, kailangan muna niyang maunawaan na naiinsulto siya dahil sa kanyang pagmamataas, hindi dahil sa sinabi o ginawa ng iba. Kahit pa naging labis na mabagsik ang isang tao, ang pakiramdam na nainsulto ay bunga ng pagmamataas. Kung tunay na mapagpakumbaba ang isang tao, malugod pa niyang tatanggapin ang pagsaway bilang isang kapaki-pakinabang na paraan ng pagtutuwid. Nakalulungkot na tila kulang sa kinakailangang pagpapakumbaba ang dalubhasa sa Kautusan upang hayaang tumimo sa kanya ang pagsaway ni Hesus at palayain siya mula sa kanyang kasalanan.
Pagnilayan mo ngayon kung sapat ba ang iyong pagpapakumbaba upang tanggapin ang pagtutuwid ng iba. Kapag may nagturo ng iyong kasalanan, nagdaramdam ka ba? O tinatanggap mo ito bilang kapaki-pakinabang na pagtutuwid at hinahayaan itong tulungan kang lumago sa kabanalan?
Panginoong lubos na mapagpakumbaba, ipagkaloob Mo po sa akin ang tunay na kababaang-loob. Tulungan Mo akong huwag kailanman magdamdam kapag itinutuwid ako ng iba. Nawa’y tanggapin ko ang mga pagtutuwid ng iba bilang mga biyayang tutulong sa akin sa landas tungo sa kabanalan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Susi ng Kaalaman
Huwebes ng Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon
“Sa aba ninyo, mga dalubhasa sa Kautusan! Inalis ninyo ang susi sa kaalaman. Kayo mismo ay hindi pumasok, at hinadlangan ninyo ang mga nagsisikap na pumasok.” Luke 11:52
Sa Ebanghelyo ngayon, patuloy na sinasaway ni Hesus ang mga Pariseo at mga dalubhasa sa Kautusan. Sa sipi sa itaas, sinasaway Niya sila dahil “inalis nila ang susi sa kaalaman” at sadyang sinikap na hadlangan ang iba sa pagkakamit ng kaalamang nais ng Diyos na mapasakanila. Mabigat ang paratang na ito at ipinakikita nitong sadyang pinipinsala ng mga Pariseo at mga dalubhasa sa Kautusan ang pananampalataya ng bayan ng Diyos.
Gaya ng nakita natin sa Banal na Kasulatan nitong mga nakaraang araw, mahigpit na sinaway ni Hesus ang mga dalubhasa sa Kautusan at ang mga Pariseo dahil dito. At ang Kanyang pagsaway ay hindi lamang para sa kanilang kapakanan, kundi para rin sa atin, upang malaman nating hindi dapat sundin ang mga bulaang propetang tulad nila at ang lahat ng mga inuuna lamang ang kanilang sarili at reputasyon sa halip na ang katotohanan.
Ang siping ito ng Ebanghelyo ay hindi lamang paghatol sa kasalanang ito; higit sa lahat, inilalahad nito ang isang malalim at magandang konsepto. Ito ang konsepto ng “susi ng kaalaman.” Ano ang susi ng kaalaman? Ang susi ng kaalaman ay pananampalataya, at ang pananampalataya ay makakamit lamang sa pakikinig sa tinig ng Diyos. Ang susi sa kaalaman ay ang hayaan ang Diyos na mangusap sa iyo at ihayag sa iyo ang Kanyang pinakamalalalim at pinakamagagandang katotohanan. Ang mga katotohanang ito ay matatanggap at mapaniniwalaan lamang sa pamamagitan ng pananalangin at tuwirang pakikipag-ugnayan sa Diyos.
Ang mga santo ang pinakamahuhusay na halimbawa ng mga nakapasok sa malalalim na hiwaga ng buhay ng Diyos. Sa pamamagitan ng kanilang buhay ng panalangin at pananampalataya, nakilala nila ang Diyos nang napakalalim. Marami sa mga dakilang santong ito ang nag-iwan sa atin ng magagandang akda at makapangyarihang patotoo tungkol sa mga nakatago ngunit inihayag na hiwaga ng panloob na buhay ng Diyos.
Pagnilayan mo ngayon kung ginamit mo na ba ang “susi sa kaalaman” at nabuksan ang mga hiwaga ng Diyos sa pamamagitan ng iyong buhay ng pananampalataya at panalangin. Muling italaga ang iyong sarili sa paghahanap sa Diyos sa iyong araw-araw na personal na panalangin at sa paghahanap sa lahat ng nais Niyang ihayag sa iyo.
Panginoon, tulungan Mo akong hanapin Ka sa pamamagitan ng buhay na may araw-araw na pananalangin. Sa buhay na ito ng pananalangin, akayin Mo ako tungo sa isang malalim na ugnayan sa Iyo, at ihayag Mo sa akin ang lahat ng kung sino Ka at ang buong kahulugan ng buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Mapagmatyag na Paglingap ng Diyos
Biyernes ng Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon
“Hindi ba ipinagbibili ang limang maya sa halagang dalawang maliliit na barya? Gayunman, wala ni isa sa kanila ang hindi napapansin ng Diyos. Maging ang lahat ng buhok sa inyong ulo ay bilang na. Huwag kayong matakot. Higit ang inyong halaga kaysa sa maraming maya.” Luke 12:6-7
“Huwag kayong matakot.” Madalas ulitin ang mga salitang ito sa Banal na Kasulatan. Sa siping ito, sinasabi ni Hesus na hindi tayo dapat matakot sapagkat binibigyang-pansin ng Ama sa Langit ang bawat kaliit-liitang detalye ng ating buhay. Walang hindi napapansin ng Diyos. Kung binibigyang-pansin ng Diyos ang mga maya, lalo pa Niya tayong binibigyang-pansin. Dapat itong magbigay sa atin ng kapanatagan at pagtitiwala.
Siyempre, ang isang dahilan kung bakit mahirap pa rin itong paniwalaan ay dahil maraming pagkakataong tila napakalayo ng Diyos at hindi Niya pinapansin ang ating buhay. Mahalagang tandaan na tuwing ganito ang ating nadarama, damdamin lamang ito at hindi ang katotohanan. Ang katotohanan ay higit na walang hanggan ang pansin ng Diyos sa mga detalye ng ating buhay kaysa sa kaya nating maunawaan. Sa katunayan, higit Niya tayong pinagtutuunan ng pansin kaysa sa pagpansin natin sa ating sarili! At hindi lamang Niya pinapansin ang bawat detalye, lubos din Niya itong pinagmamalasakitan.
Kung gayon, bakit kaya kung minsan ay tila malayo ang Diyos? Maaaring maraming dahilan para rito, ngunit dapat tayong makatiyak na laging may dahilan. Marahil ay hindi tayo nakikinig sa Kanya at hindi nananalangin gaya ng nararapat, kaya hindi natin napapansin ang Kanyang pagkalinga at paggabay. Marahil ay pinili Niyang manatiling tahimik tungkol sa isang bagay bilang paraan upang higit tayong mapalapit sa Kanya. Marahil ang Kanyang katahimikan ay isa palang napakalinaw na tanda ng Kanyang presensya at kalooban.
Pagnilayan ngayon ang katotohanang anuman ang ating madama kung minsan, dapat tayong makatiyak sa katotohanan ng talatang nasa itaas. “Higit kayong mahalaga kaysa sa maraming maya.” Maging ang mga buhok sa iyong ulo ay binilang na ng Diyos. At ang bawat bahagi ng iyong buhay ay lubos Niyang nalalaman. Hayaang magbigay sa iyo ng kaaliwan at pag-asa ang mga katotohanang ito, sapagkat ang Diyos na ito na lubos na nagmamalasakit ay Diyos din ng ganap na pag-ibig at awa, at ipagkakaloob Niya sa iyo ang lahat ng kailangan mo sa buhay.
Panginoong nakaaalam ng lahat, alam kong mahal Mo ako at batid Mo ang bawat damdamin, kaisipan at karanasan ko sa buhay. Batid Mo ang bawat problema at alalahanin ko. Tulungan Mo akong patuloy na bumaling sa Iyo sa lahat ng bagay, na may katiyakan sa Iyong ganap na pag-ibig at paggabay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Hindi Sapat ang Inspirasyon
Sabado ng Ikadalawampu’t Walong Linggo sa Karaniwang Panahon
Sinabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad: “Sinasabi Ko sa inyo, ang sinumang kumikilala sa Akin sa harap ng iba ay kikilalanin din ng Anak ng Tao sa harap ng mga anghel ng Diyos. Ngunit ang sinumang nagtatatwa sa Akin sa harap ng iba ay itatatwa rin sa harap ng mga anghel ng Diyos.” Lucas 12:8-9
Kabilang sa mga pinakadakilang halimbawa ng mga kumikilala kay Hesus sa harap ng iba ang mga martir. Sa buong kasaysayan, sunod-sunod na nagpatotoo ang mga martir sa kanilang pag-ibig sa Diyos sa pamamagitan ng paninindigan sa kanilang pananampalataya sa kabila ng pag-uusig at kamatayan. Isa sa mga martir na ito si San Ignacio ng Antioquia. Nasa ibaba ang isang sipi mula sa isang tanyag na liham na isinulat ni San Ignacio sa kanyang mga tagasunod matapos siyang dakpin at habang dinadala siya upang mamatay bilang martir sa pamamagitan ng pagpapakain sa kanya sa mga leon. Isinulat niya:
Sumusulat ako sa lahat ng mga simbahan upang ipaalam na malugod akong mamamatay para sa Diyos kung hindi lamang ninyo ako hahadlangan. Nakikiusap ako sa inyo: huwag kayong magpakita sa akin ng kabaitang hindi napapanahon. Hayaan ninyo akong maging pagkain ng mababangis na hayop, sapagkat sila ang aking daan patungo sa Diyos. Ako ang trigo ng Diyos at dudurugin ako ng kanilang mga ngipin upang ako ay maging dalisay na tinapay ni Kristo. Ipanalangin ninyo ako kay Kristo upang ang mga hayop ang maging paraan ng aking pagiging handog na hain para sa Diyos.
Walang makalupang kasiyahan, walang kaharian sa mundong ito ang makapagdudulot sa akin ng anumang pakinabang. Mas pinipili ko ang kamatayan kay Kristo Hesus kaysa sa kapangyarihang sumasaklaw hanggang sa pinakamalayong hangganan ng daigdig. Siya na namatay bilang kahalili natin ang tanging hinahanap ko. Siya na muling nabuhay alang-alang sa atin ang tanging hangad ko.
Ang pahayag na ito ay nagbibigay ng inspirasyon at makapangyarihan, ngunit may mahalagang aral dito na madaling hindi mapansin sa pagbasa. Ito ang aral: madali para sa atin na basahin ito, humanga sa kanyang katapangan, ikuwento siya sa iba, maniwala sa kanyang patotoo, at iba pa…ngunit hindi man lamang humakbang upang taglayin din natin ang gayong pananampalataya at katapangan. Madaling pag-usapan ang mga dakilang santo at mahikayat ng kanilang halimbawa. Ngunit napakahirap silang tunay na tularan.
Pagnilayan ang iyong sariling buhay sa liwanag ng sipi ng Ebanghelyo ngayong araw. Malaya, hayagan at lubos mo bang kinikilala si Hesus bilang iyong Panginoon at Diyos sa harap ng iba? Hindi mo kailangang maging isang Kristiyanong mapilit at palaban sa pakikitungo sa iba. Ngunit kailangan mong hayaang magningning ang iyong pananampalataya at pag-ibig sa Diyos nang walang pag-aatubili, nang malaya, hayagan at lubusan, lalo na kapag ito ay hindi komportable at mahirap. Nag-aatubili ka bang gawin ito? Malamang na oo. Malamang na gayon din ang lahat ng Kristiyano. Dahil dito, si San Ignacio at ang iba pang mga martir ay dakilang mga halimbawa para sa atin. Ngunit kung mananatili lamang silang mga halimbawa, hindi sapat ang kanilang halimbawa. Dapat nating isabuhay ang kanilang patotoo at maging susunod na San Ignacio sa pagpapatotoong tinatawag tayo ng Diyos na isabuhay.
Pagnilayan mo ngayon kung nakakakuha ka lamang ng inspirasyon mula sa mga martir o kung talagang tinutularan mo sila. Kung ang una ang totoo, manalangin kang magdulot ng makapangyarihang pagbabago sa iyong buhay ang kanilang patotoong nagbibigay-inspirasyon.
Panginoon, salamat po sa patotoo ng mga dakilang santo, lalo na ng mga martir. Nawa’y tulungan ako ng kanilang patotoo na mamuhay sa banal na pananampalataya, sa pagtulad sa bawat isa sa kanila. Pinipili Kita, mahal na Panginoon, at kinikilala Kita sa araw na ito sa harap ng mundo at higit sa lahat. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang maisabuhay ang patotoong ito nang may tapang. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha Rin sa Paperback & eBook
