తెలుగు

మొదటి అధ్యాయం: సంతోషం పట్ల చెక్కుచెదరని కోరిక

ఒక విచారణ సభ్యురాలు, ఐసీయూలో చికిత్స పొందుతున్న తన ముప్పై ఏళ్ల కుమార్తె కోసం ప్రార్థించమని అడగడానికి విచారణ కార్యాలయానికి ఫోన్ చేసింది. ఈ విషయం తెలిసినప్పుడు, విచారణ గురువు ఆ యువతిని సందర్శించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఆయన ఆసుపత్రికి వెళ్లి ఆమె గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, ఆ యువతి విసుగ్గా కళ్లు తిప్పింది. 

“మా అమ్మ మిమ్మల్ని పంపించిందా?” అని ఆమె అడిగింది.

“లేదు,” అని గురువు సమాధానమిచ్చారు. “మీ కోసం ప్రార్థించమని మాత్రమే ఆమె మమ్మల్ని అడిగారు. రావాలనిపించి నేనే వచ్చాను.” 

 “నేనేం చేశానో ఆమె మీకు చెప్పిందా?” 

“లేదు,” అని గురువు అన్నారు, “ఆమె చెప్పలేదు. మీరేం చేశారు?” 

“నేను విడాకులు తీసుకున్నాను, నా పిల్లల సంరక్షణ హక్కును కోల్పోయాను, అతిగా మద్యం తాగుతాను. నా అంతరంగమంతా శూన్యంగా ఉంది, అందుకే మాదకద్రవ్యాలు తీసుకుంటాను. అవి తీసుకున్న తర్వాత కూడా ఆ శూన్యత అలాగే ఉంటుంది.” 

“మీరు ప్రార్థిస్తారా?” అని గురువు అడిగారు. 

“లేదు.”

అప్పుడు వైద్యుడు గదిలోకి వచ్చి, ఆమె ఏమి తీసుకుందో అడిగాడు. 

“డజన్ల కొద్దీ యాంటీహిస్టమిన్ మాత్రలు,” అని ఆమె చెప్పింది. 

“ఆ తర్వాత ఏమైంది?” అని వైద్యుడు అడిగాడు.

 “ఒక్కసారిగా మత్తెక్కినట్లు అనిపించింది. ఆ తర్వాత అంతా చీకటైపోయింది. మెలకువ వచ్చేసరికి ఇక్కడ ఉన్నాను.”

సంతోషం పట్ల కోరిక

మనల్ని దుఃఖంలోకి నెట్టే పనులనే కొన్నిసార్లు మనం ఎందుకు చేస్తాము? సంతోషం పట్ల కోరిక మన మానవ స్వభావంలోనే ఇమిడి ఉంది. దేవుడు మనల్ని సృష్టించిన క్షణంలోనే ఆ కోరికను మనలో ఉంచారు. అది సహజమైన కోరిక; దాని నుండి తప్పించుకోవడం అసాధ్యం. మన నిర్ణయాలన్నిటికీ, చర్యలన్నిటికీ వెనుక ఉన్న ప్రాథమిక ప్రేరణ అదే.

అలాంటప్పుడు, దుఃఖానికి దారితీసే నిర్ణయాలను మనం కొన్నిసార్లు ఎందుకు తీసుకుంటాము? మనల్ని నిర్జీవంగా, అసంతృప్తిగా, శూన్యంగా మిగిల్చే పనులను ఎందుకు చేస్తాము? పునీత పౌలు తన జీవితంలోని ఈ అనుభవాన్ని సముచితంగా ఇలా వర్ణించారు:

నేను చేసేది నాకే అర్థం కావడం లేదు. ఎందుకంటే నేను చేయాలనుకున్నది చేయకుండా, ద్వేషించేదానినే చేస్తున్నాను. నేను చేయకూడదనుకున్నదే చేస్తున్నానంటే, ధర్మశాస్త్రం మంచిదని అంగీకరిస్తున్నాను. కనుక ఇప్పుడు ఆ పని చేస్తున్నది నేను కాదు, నాలో నివసిస్తున్న పాపమే. ఎందుకంటే నాలో, అంటే నా శరీరంలో, మేలు నివసించడం లేదని నాకు తెలుసు. మేలు చేయాలనే సంకల్పం నాలో ఉంది, కానీ దానిని ఆచరించడం లేదు. నేను చేయాలనుకున్న మేలును చేయకుండా, చేయకూడదనుకున్న కీడునే చేస్తున్నాను. నేను చేయకూడదనుకున్నదే [నేను] చేస్తున్నానంటే, ఆ పని చేస్తున్నది ఇక నేను కాదు, నాలో నివసిస్తున్న పాపమే. కాబట్టి, నేను మేలు చేయాలనుకున్నప్పుడు కీడు నా చెంతనే ఉంటుందనే నియమాన్ని కనుగొంటున్నాను. నా అంతరంగంలో దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని బట్టి ఆనందిస్తున్నాను. కానీ నా అవయవాలలో మరో నియమం కనిపిస్తోంది. అది నా మనస్సు అనుసరించే నియమంతో యుద్ధం చేస్తూ, నా అవయవాలలో నివసించే పాపనియమానికి నన్ను బందీగా చేస్తోంది (రోమీయులకు 7:15–23).

గొప్పవారైన పునీత పౌలు కూడా, తన ఆత్మ చేయకూడదనుకున్న పనులు చేయడం అనే సంఘర్షణను ఎదుర్కొన్నారు. పతనమైన తన మానవ స్వభావంలో, తన “శరీరంలో,” పాపం నివసిస్తోందని ఆయన గ్రహించారు. ఫలితంగా, తన ఆత్మ చేయాలనుకున్న మేలును చేయకుండా, తన శరీరం ఆకర్షితమైన కీడునే చేశారు. ఆయన ఆత్మే ఆయన “అంతరంగం”; అక్కడ ఆయన మనస్సు అనుసరించే నియమం, ఆయన అస్తవ్యస్తమైన కోరికలతో యుద్ధం చేస్తోంది. ఈ అవగాహన ఆయనను ఇంకా ఇలా అనడానికి నడిపించింది:

అయ్యో, నేనెంత దౌర్భాగ్యస్థితిలో ఉన్నాను! ఈ మర్త్యశరీరం నుండి నన్ను ఎవరు విడిపిస్తారు? మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ద్వారా దేవునికి కృతజ్ఞతలు. కాబట్టి, నేనే నా మనస్సుతో దేవుని ధర్మశాస్త్రానికి, నా శరీరంతో పాపనియమానికి సేవ చేస్తున్నాను (రోమీయులకు 7:15–25).

ఆసుపత్రిలో ఉన్న యువతికి సంబంధించిన ఈ సంఘటన, పునీత పౌలు ఇచ్చిన సాక్ష్యం ఈ పుస్తక ఉద్దేశాన్ని తెలియజేస్తున్నాయి. మనమందరం సంతోషంగా ఉండాలని కోరుకుంటాము; అయినా మనం చేసే అనేక పనులు దుఃఖానికి దారితీస్తాయి. జ్ఞానస్నానం పొందిన తర్వాత కూడా మనం జన్మపాపపు పర్యవసానాలతో జీవిస్తున్నాము. ఈ పర్యవసానాలలో భాగంగా, సభ పాపాభిలాష అని పిలిచే ప్రవృత్తితో మనం బాధపడుతున్నాము. పాపాభిలాష అంటే మనలో ప్రతి ఒక్కరూ అనుభవించే, పాపం వైపు బలంగా మొగ్గుచూపే ప్రవృత్తి. కతోలిక సభ విశ్వాస సంగ్రహం దానిని ఇలా వివరిస్తుంది:

[జన్మపాపం] అంటే ఆదిమ పవిత్రతను, నీతిని కోల్పోవడం. అయితే మానవ స్వభావం పూర్తిగా చెడిపోలేదు: దానికి సహజంగా ఉన్న శక్తులు గాయపడ్డాయి; అది అజ్ఞానానికి, బాధకు, మరణాధిపత్యానికి లోనై, పాపం వైపు మొగ్గుచూపుతోంది—చెడు వైపుకు మొగ్గుచూపే ఈ ప్రవృత్తినే “పాపాభిలాష” అంటారు. జ్ఞానస్నానం, క్రీస్తు కృపాజీవాన్ని ప్రసాదించడం ద్వారా, జన్మపాపాన్ని తుడిచివేసి, మనిషిని తిరిగి దేవుని వైపు మళ్లిస్తుంది. అయినప్పటికీ, బలహీనపడి చెడు వైపు మొగ్గుచూపుతున్న మానవ స్వభావంలో ఆ పర్యవసానాలు నిలిచే ఉంటాయి; అవి మనిషిని ఆధ్యాత్మిక పోరాటానికి పిలుస్తాయి (#405).

సంతోషం కోసం మనలో సహజంగా ఉన్న ఆకాంక్షను నెరవేర్చుకోవాలంటే, మన ఆత్మల్లో ఆధ్యాత్మిక పోరాటం జరుగుతుందని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. పాపప్రవణత మన మానవ స్వభావాన్ని గాయపరచి, పాపం వైపు మొగ్గుచూపేలా చేస్తుంది. అది మన బుద్ధిని మసకబార్చి, గందరగోళానికి గురిచేస్తుంది. మేలుగా కనిపించే మోసపూరితమైన వాటిని మన ముందు ఉంచి, దేవుని చిత్తంలో ఉన్న సత్యానికీ, మన నిత్యశ్రేయస్సుకూ విరుద్ధమైన నిర్ణయాలు తీసుకునేలా మన సంకల్పాలను ఆకర్షిస్తుంది. మనం పోరాడవలసింది మనలోని అస్తవ్యస్తమైన మొగ్గులతోనే. కృప ద్వారా, దైవసత్యం ద్వారా వాటిని జయించినప్పుడే దేవుడు మనకు అనుగ్రహించాలనుకునే స్వేచ్ఛను అనుభవించగలం. యేసు మనకు బోధించినట్లుగా, “మీరు నా వాక్యంలో నిలిచి ఉంటే, నిజంగా నా శిష్యులవుతారు. మీరు సత్యాన్ని తెలుసుకుంటారు, సత్యం మిమ్మల్ని స్వతంత్రులను చేస్తుంది” (యోహాను 8:31–32).

మన మనస్సాక్షిలో రెండు “స్వరాలు” వినిపిస్తాయి. ఒక స్వరం మనల్ని బానిసత్వంలోకీ పాపంలోకీ నడిపిస్తుంది; మరొకటి స్వేచ్ఛలోకీ పరిపూర్ణ తృప్తిలోకీ నడిపిస్తుంది. తప్పుదారి పట్టించే స్వరం అపవాది నుండీ, లోకంలోని తప్పుడు భావనల నుండీ, మన పాపప్రవణత వల్ల కలిగే గందరగోళం నుండీ వస్తుంది. స్వేచ్ఛలోకీ పరిపూర్ణ తృప్తిలోకీ నడిపించే స్వరం దేవుని స్వరం. అది నేరుగా మనతో పలకవచ్చు లేదా దేవదూతల, పునీతుల మధ్యవర్తిత్వం ద్వారా మనకు వినిపించవచ్చు. శుభవార్త ఏమిటంటే, మనం దేవుని స్వరాన్ని ఆలకించినప్పుడు, ఆయన తన నిత్యసత్యాన్ని మనకు అందిస్తాడు. ఆ సత్యానికి పూర్తిగా సహకరించడానికీ, దాని ద్వారా రూపాంతరం చెందడానికీ, మనం కోరుకునే స్వేచ్ఛ, సంతోషాల వైపు అది మనల్ని నడిపించడానికీ అవసరమైన కృపను కూడా అనుగ్రహిస్తాడు.

అయితే, సవాలుతో కూడిన విషయం ఏమిటంటే, దేవుని వాక్యాన్ని, ఆయన సత్యాన్ని వినడానికీ, ఆ సత్యం ప్రకారం జీవించడానికీ మనం పాపాన్ని, పాపప్రవణతను జయించాలి. మనం లోతైన అంతరంగ పోరాటంలో పాల్గొనాలి. అందులో కృప మనకు ప్రతి మోసాన్నీ, సంతోషాన్ని ఇస్తామనే ప్రతి తప్పుడు వాగ్దానాన్నీ ఎదిరించి, దేవుడు పలికే అత్యంత లోతైన ఆధ్యాత్మిక సత్యాలను మాత్రమే అంటిపెట్టుకొని ఉండే శక్తినిస్తుంది. ఇది ఒక్క రాత్రిలోనే సాధ్యమవడం అరుదు. ముఖ్యంగా సమాధాన సంస్కారం ద్వారా, హృదయాంతరాళాల నుండి వచ్చే దృఢమైన, భక్తిపూర్వకమైన ప్రార్థన ద్వారా ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణాన్ని వెంటనే ప్రారంభించాలని మనం నిర్ణయించుకోవచ్చు. అయితే, అలా చేయడం మనల్ని సరైన మార్గంలో నిలబెట్టడం మాత్రమే. అక్కడి నుండి, మనం కోరుకునే సంపూర్ణ స్వేచ్ఛ, పరిపూర్ణ తృప్తి లభించే చోటికి, కృపాసత్యాల శిఖరానికి చేరేలా పర్వతాన్ని ఎక్కాలి—లేదా “బంగారు మెట్లదారి” మెట్లను అధిరోహించాలి.

సంతోష శిఖరం వైపు, పరిపూర్ణతా శిఖరం వైపు మన ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించాలంటే మనకు ఒక పటం కావాలి. ఏ దిశగా వెళ్లాలో తెలియాలి. మనకు ఆధ్యాత్మిక శక్తి కూడా అవసరం. ఇటువంటి ప్రయాణానికి “పటం” విశ్వాస నిక్షేపంలో ఉన్న దేవుని వాక్యమే. “ఆధ్యాత్మిక శక్తి” కృప. దేవుని వాక్యం మన మనస్సులను సత్యంతో నింపి, ప్రయాణంలో ప్రతి అడుగూ వేయడానికి అవసరమైన దిశను చూపుతుంది. మనం సహకరించవలసిన కృప మనలో సద్గుణాన్ని పోషిస్తూ, బలాన్ని, పట్టుదలను, దృఢనిశ్చయాన్ని అందిస్తుంది.

తరచుగా, పతనమైన, గందరగోళంలో ఉన్న మన మానవ స్వభావం మనల్ని తప్పుదారి పట్టించడానికి మనం అనుమతిస్తుంటాము. మన అస్తవ్యస్తమైన కోరికలు, అదుపులేని భావోద్వేగాలు ఇది లేదా అది మనకు సంతోషాన్ని ఇస్తుందని మన మనస్సులకు సూచిస్తాయి. ఆసుపత్రిలో చేరిన మహిళ కథలో వలె, నిషిద్ధ మాదకద్రవ్యాలు తమను మరింత దుఃఖంలో ముంచుతాయని నమ్మి ప్రజలు వాటిని తీసుకోరు. ఈ మాదకద్రవ్యం, దీని వల్ల కలిగే ఈ మత్తు, సంతోషం కోసం తమలో రగులుతున్న ఆకాంక్షను తీరుస్తుందనే అబద్ధాన్ని నమ్మడం వల్ల వాటిని తీసుకుంటారు. అది నిజంగానే ఆ ఆకాంక్షను కృత్రిమంగా, పైపైగా ఒక క్షణంపాటు తీరుస్తుంది. అయితే ఆ తరువాత ఆత్మను మునుపటి కంటే మరింతగా ఎండిపోయిన స్థితిలో వదిలేస్తుంది.

ప్రతి అస్తవ్యస్తమైన కోరిక గురించి కూడా ఇదే చెప్పవచ్చు. అనైతిక లైంగిక కార్యకలాపాలు, భూసంపదల కోసం తపన, గౌరవాలు, గుర్తింపు కోసం అన్వేషణ, ఇంకా అనేక ఇతర అబద్ధాలు ఆ సహజమైన ఆకాంక్షను నెరవేరుస్తామని వాగ్దానం చేస్తాయి; కానీ ఎప్పుడూ మనల్ని నిరాశపరుస్తాయి. ఒక వ్యక్తి లోకంలోని సంపదలన్నింటినీ సంపాదించి, ప్రతిరోజూ అత్యంత తృప్తినిచ్చే శారీరక, లౌకిక సుఖాలను అనుభవించగలిగినా, అంతులేకుండా మరింత లోతుకు దిగజార్చే విషవలయంలో పదేపదే శూన్యతనే అనుభవిస్తారు. సంతోషం కోసం ఉన్న ఆకాంక్షను అనైతిక మార్గాల్లో తీర్చుకోవాలని ప్రజలు ఎంతగా ప్రయత్నిస్తే, అంతగా శూన్యతను అనుభవిస్తారు. అలా శూన్యతను అనుభవించే ప్రతిసారీ, అనైతిక మార్గాల్లో తృప్తిని వెతుక్కోవాలనే శోధనకు మరింతగా లోనవుతారు. చివరికి ఆ విషవలయం తెగిపోయి, కృపాసత్యాలు వారి జీవితాలను నడిపించే వరకు ఇది కొనసాగుతుంది.

దీనికి ఒకే ఒక్క సమాధానం ఉంది—సువార్తా సత్యం, దేవుని కృప! నిజమైన సువార్త మన అస్తిత్వపు అంతరాళాల వరకు చొచ్చుకుపోవాలని కోరుకుంటుంది. ఈ సత్యం మార్గదర్శకత్వంలో కృప మన అస్తవ్యస్తమైన కోరికలతో పోరాడటానికీ, వాటిలోని అవ్యవస్థను శుద్ధిచేసి వాటిని సరైన క్రమంలో పెట్టడానికీ, మన జీవితాలను అదుపులోకి తీసుకోవడానికీ, క్రీస్తులో నూతన సృష్టిగా మారడానికీ మనకు శక్తినిస్తుంది. మనల్ని శుష్కంగానూ దుఃఖితంగానూ ఉంచే ప్రతిదాని నుండి మనకు విముక్తి కలగాలంటే, మనం మనకున్నదంతా అర్పించాలని సువార్త కోరుతుంది; ఆ దృష్టిలో ఇది సులభం కాదు. కృప మన జీవితాల్లోకి ప్రవేశించి, మనలోని అవ్యవస్థను సరిచేయడానికి అనుమతించడం కూడా మన అస్తవ్యస్తమైన వాంఛల్లో శుద్ధిచేసే బాధను కలిగిస్తుంది. మన అస్తిత్వమంతటినీ శోధించి శుద్ధిచేసే ఈ ప్రక్రియకు, మనలో దేవుని చిత్తం మాత్రమే నెరవేరేలా ఆయన చిత్తానికి సంపూర్ణంగా అర్పించుకోవడం అవసరం.

నిజమైన సంతోషం

భూమిపై నిజమైన సంతోషం దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడంలోనే ఉంది. దీనికోసం తరచుగా పతనమైన మన మానవ స్వభావపు కోరికలకు విరుద్ధంగా నడుచుకోవలసి వస్తుంది. దేవుడు, దేవుడు మాత్రమే మనలను సంతోషపెట్టగలడు. దేవుడు, దేవుడు మాత్రమే మన అంతరంగంలోని అత్యంత గాఢమైన కోరికలను నెరవేర్చగలడు. మీరు దీనిని నమ్మితే, స్వేచ్ఛను, మానవ జీవిత పరిపూర్ణతను చేరుకునే సుదీర్ఘమైన, కష్టసాధ్యమైన ప్రయాణం ప్రారంభం కావాలి.

పరమానంద జీవితం అని కూడా పిలిచే సంపూర్ణ సంతోషం వైపు సాగే ప్రయాణం చిన్న ప్రయత్నమేమీ కాదు. ఎందుకంటే దానికి మన మనస్సుల ఆలోచనా విధానాన్ని పూర్తిగా మార్చడం, అంటే రూపాంతరం చెందించడం అవసరం. “ఈ యుగపు పోకడలకు అనుగుణంగా నడుచుకోకండి; బదులుగా, మీ మనస్సు నవీకరణ ద్వారా రూపాంతరం చెందండి. అప్పుడు దేవుని చిత్తమేమిటో, ఏది మంచిదో, ప్రీతికరమైనదో, పరిపూర్ణమైనదో మీరు వివేచించగలుగుతారు” (రోమీయులకు 12:2). పతనమైన మన సహజ స్థితిలో, మనకు సంతోషాన్ని కలిగించే ఆధ్యాత్మిక, నైతిక మేలులను వెంటనే గుర్తించలేకపోతాం. మనం తప్పుడు ఎంపికలు చేసుకుని, క్రమం తప్పిన సుఖాల్లో మునిగిపోయినప్పుడు మరింత అయోమయానికి గురవుతాం. ఎందుకంటే అలా మనలో చెడు అలవాట్లు ఏర్పడతాయి; అలవాట్లను విడిచిపెట్టడం కష్టం. అవి మన సంకల్పాలను తమ గుప్పిట్లోకి తీసుకుని, మన మనస్సులకు నిరంతరం తప్పుడు ఆలోచనలను సూచిస్తుంటాయి. దేవుని కృప సహాయం లేకుండా అలాంటి తప్పుడు ఆలోచనలను ఎదిరించడం అసాధ్యం.

దేవుని సత్యం తరచుగా మన మానవ హేతుబుద్ధి ఒక్కటే వివేచించగల దానికి అతీతంగా ఉంటుంది. “నా ఆలోచనలు మీ ఆలోచనలు కావు, మీ మార్గాలు నా మార్గాలు కావు… ఆకాశాలు భూమికంటే ఎంత ఎత్తుగా ఉన్నాయో, అలాగే నా మార్గాలు మీ మార్గాలకంటే, నా ఆలోచనలు మీ ఆలోచనలకంటే అంత ఎత్తుగా ఉన్నాయి” (యెషయా 55:8–9). మానవ స్వభావం తనంతట తానుగా చేరుకోగల సంతోషంకంటే మరింత ఉన్నతమైన నిజమైన సంతోషంలోకి దేవుని మార్గాలు, ఆలోచనలు మనలను నడిపిస్తాయి. ఆధ్యాత్మిక బోధనలు అందించిన సభపండితులు భూమిపై అత్యున్నతమైన సంతోషాన్ని దైవ ఐక్యంగా నిర్వచించారు. దైవ ఐక్య స్థితిలో, ఆత్మ క్రమం తప్పిన ప్రతి కోరికనుంచి విముక్తి పొంది, దేవుని సత్యానికి, కృపకు నిరంతరం స్పందిస్తుంది. దైవ ఐక్యం ఒక స్థిరమైన స్థితిగా మారుతుంది; దానిని చేరుకున్న తరువాత, ఒక వ్యక్తి దానినుంచి తప్పుకోవడం జరిగినా, అది చాలా అరుదు. ఈ స్థితిలో, పరలోకంలో దేవుణ్ణి దర్శించడానికి ముందు ఈ జీవితంలో పొందగలిగినంత సంపూర్ణ తృప్తిని ఆత్మ పొందుతుంది. ప్రతి సద్గుణం, ప్రతి ఆధ్యాత్మిక వరం పూర్తిగా సజీవమై ఉంటాయి; ప్రతి భావోద్వేగం, ప్రతి కోరిక ఆ సద్గుణాలకు, వరాలకు లోబడేలా తిరిగి క్రమబద్ధమవుతాయి.

ఒక ఆధ్యాత్మిక గీతంలోని XL.II చరణంలో, సిలువ యోహాను గారు దైవ ఐక్యపు పరాకాష్ఠను వర్ణిస్తూ, ఆత్మ పొందే ఐదు కృపావరాల గురించి చెబుతారు:

మొదటిది, ఆత్మ అన్ని వస్తువులపట్ల మమకారాన్ని విడిచిపెట్టి, వాటికి పరాయిదిగా ఉండటం. రెండవది, అపవాది ఓడించబడి పారద్రోలబడటం. మూడవది, ఉద్రేకాలు అణచబడటం, సహజ కోరికలు నిగ్రహించబడటం. నాలుగవది, ఐదవది ఏమిటంటే, ఆత్మలోని ఇంద్రియసంబంధమైన, నిమ్నస్థాయి స్వభావం మార్పుచెంది, శుద్ధి చేయబడి, ఆధ్యాత్మిక స్వభావానికి అనుగుణంగా రూపుదిద్దుకోవడం. దానివల్ల అది ఆధ్యాత్మిక ఆశీర్వాదాలకు ఆటంకం కలిగించకపోవడమే కాకుండా, అందుకు విరుద్ధంగా, వాటిని స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే తనకు అనుగ్రహించబడిన ఆ ఆశీర్వాదాలలో అది తన సామర్థ్యం మేరకు అప్పటికే పాలుపొందుతోంది.

మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ఆత్మ ఇకపై క్షణికమైన, గతించిపోయే వాటిని సంపూర్ణ తృప్తికి మూలంగా చూడదు. దానికి కావలసిందల్లా తన అత్యంత గాఢమైన ఆకాంక్షలను మించిన దేవునిపట్ల ప్రగాఢమైన అనుబంధమే. అది స్వేచ్ఛను పొంది ఉంటుంది; ఈ అస్తవ్యస్త కోరికల “స్వరాన్ని” ఇక గుర్తించను కూడా గుర్తించదు. ఆత్మ అపవాదిని ఓడించి పారద్రోలి ఉంటే, అపవాదికి, అతనితోపాటు పతనమైన దయ్యాలకు ఇక ఆత్మను మోసగించే సామర్థ్యం ఉండదు. నిజానికి, ఆత్మ పవిత్రత దేవుని సాన్నిధ్యాన్ని ఎంత సంపూర్ణంగా వెల్లడిస్తుందంటే, అపవాది భయంతో పారిపోతాడు; ఆ ఆత్మ సమక్షంలో ఉండటాన్ని అతడు భరించలేడు. కోరికలు, భావోద్వేగాలన్నీ సరైన క్రమంలో ఉంటాయి; అవి ఇక ఆత్మను నియంత్రించవు. బదులుగా, కృప ఆత్మలోని ప్రతి కోరికను, భావోద్వేగాన్ని దేవునివైపు మళ్లిస్తూ నడిపిస్తుంది, నియంత్రిస్తుంది. శారీరక సుఖాలలో మునిగితేలడం, పాపం ఎన్నటికీ కలిగించలేని రీతుల్లో అవి దేవునిలో ఆనందిస్తాయి.

ఇది పరలోకం కాదు; అయితే భూమిపై మనం పరలోకానికి ఎంత దగ్గరగా రాగలమో అంత దగ్గరగా ఉండే స్థితి ఇది. అవిలా తెరేసా గారు దీనినే “రెండవ పరలోకం” అని పేర్కొన్నారు. మరణానికి ముందు మనం పొందగల అత్యంత పరిపూర్ణమైన తృప్తినిచ్చే సంతోష స్థాయి ఇది. ఇది ప్రగాఢమైన పవిత్రత, స్వేచ్ఛ, ఆనందం, క్రమబద్ధత, శాంతి గల స్థితి. ఈ పవిత్ర ఆత్మల ప్రార్థనల శక్తి ద్వారా, వారి ప్రేమ ప్రభావం ద్వారా, వారి పిలుపు, ప్రేషితకార్యం నెరవేరడం ద్వారా ఇతరుల జీవితాలను ప్రభావితం చేయడానికి దేవుడు వారిని ఉపయోగించుకుంటాడు.

తరువాత: రెండవ అధ్యాయం: అంతిమ గమ్యంతో ప్రారంభించడం

విషయ సూచిక

మెత్తని అట్టతో పుస్తకం – కిండిల్ ఈ-పుస్తకం – గూగుల్ ప్లే – యాపిల్ బుక్స్ – మరెన్నో!