తపఃకాలం ఐదవ వారంలోని బుధవారం
దురాశ ఆధ్యాత్మిక సంపదలకన్నా భౌతిక సంపదలకు ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇస్తుంది. ఎక్కువగా ఉండటం మంచిది, తక్కువగా ఉండటం చెడ్డది అనే అబద్ధంతో అది మొదలవుతుంది. నిజానికి, భౌతిక సంపదలు మన జీవిత సార్థకతకు గానీ, సంపూర్ణ మానవ సంతృప్తికి గానీ ఏమీ జోడించవు. నిరుపేదరికంలో జీవిస్తూ, తమకు గానీ తమ కుటుంబానికి గానీ అవసరమైనవి సమకూర్చుకోలేకపోవడం ఎంతో భారాన్ని మోపుతుంది. అయినప్పటికీ, నిరుపేదరికంలో కూడా నిజమైన సంతోషాన్ని పొందవచ్చు. జీవితంలో సంతోషం ఏ స్థాయిలో ఉంటుందో నిర్ణయించేది ప్రేమ, ఇతర సద్గుణాల ఉనికి మాత్రమే.
దురాశ అనేక రూపాల్లో కనిపిస్తుంది. ధనం లేదా భౌతిక సంపదల పట్ల మితిమీరిన కోరిక దాని అత్యంత సాధారణ రూపం. దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి ఉపయోగించవలసిన సమయాన్ని, ప్రతిభలను వృథా చేయడం వంటి ఏ స్వార్థపూరిత చర్యలోనైనా దురాశ వ్యక్తమవుతుంది.
ప్రార్థనలో పురోగమిస్తున్నవారిలో, ఇతర ఆధ్యాత్మిక పాపాల మాదిరిగానే, ఆధ్యాత్మిక దురాశ కూడా మధురమైన అనుభూతులు, అనుభవాల కోసం కలిగే కోరిక. అప్పుడప్పుడు ఆ అనుభవాలను ఇచ్చే దేవునికన్నా ఆ అనుభూతులకే అది ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇస్తుంది. ప్రతి ఆధ్యాత్మిక పాపం విషయంలోలాగే, ఇక్కడ కూడా ఆధ్యాత్మిక శుష్కతలోనూ త్యాగంలోనూ శాంతిగా ఉంటూ ఆనందాన్ని పొందడం అత్యవసరం. కొన్నిసార్లు మధురమైన అనుభూతులను కోల్పోవడం వల్ల కలిగే “పేదరికాన్ని” ఇష్టపూర్వకంగా అంగీకరించాలి. ఇది ఆనందాన్ని లేదా శాంతిని కోల్పోవడంతో సమానం కాదు. దేవునితో గాఢంగా ఐక్యమైనవారిలో ఆనందం, శాంతి ఎల్లప్పుడూ నిలిచి ఉంటాయి. అయితే ఇంద్రియాలలో కలిగే మధురమైన అనుభూతులు తగ్గిపోవచ్చు లేదా పూర్తిగా లేకుండా పోవచ్చు.
దురాశకు విరుగుడు ఉదారత, దీనమనస్కత. ఉదారత నిజమైన జ్ఞానంపై ఆధారపడిన చర్య. ఉదారంగా ఉండటమంటే మీకున్న భౌతిక, ఆధ్యాత్మిక సంపదలన్నిటి నిజమైన ప్రయోజనాన్ని మీరు కనుగొన్నారని అర్థం. భౌతిక విషయాల్లో, మీ కుటుంబానికి, సేవాసంస్థలకు, కతోలిక సభకు లేదా పేదలకు అవసరమైనవి సమకూరుస్తూ, మీకున్నదాన్ని కేవలం దేవుని మహిమ కోసమే ఉపయోగిస్తారు. భోగాలకు లొంగకుండా నిరాడంబరంగా జీవించడం కూడా దానిలో భాగమే. కొన్ని భౌతిక సౌకర్యాలు, ముఖ్యంగా కుటుంబ జీవితంలో, ఆరోగ్యకరమైన జీవనానికి సహజమైనవే అయినప్పటికీ, అవి మితిమీరకుండా జాగ్రత్త వహిస్తారు. దేవుని మహిమ కోసం, మీ సొంత ఆధ్యాత్మిక మేలు కోసం, ఇతరుల ఆధ్యాత్మిక మేలు కోసం మీ బుద్ధిని, ప్రతిభలను, సమయాన్ని ఉపయోగించడంలో ఆధ్యాత్మిక ఉదారత వ్యక్తమవుతుంది.
కొండమీది ప్రసంగంలో యేసు ఇలా అన్నారు: “దీనమనస్కులు ధన్యులు, పరలోక రాజ్యం వారిదే” (మత్తయి 4:3). ఈ ధన్యవచనం అన్ని విషయాల్లోనూ పూర్తిగా దేవునిపై ఆధారపడమని మనలను పిలుస్తుంది. ఇది దురాశకు విరుగుడు. ఎందుకంటే మనకు మనమే సరిపోవాలని దురాశ మనలను నమ్మిస్తుంది; సంతోషానికి మార్గమని భావిస్తూ ధనాన్ని, ఆస్తులను కూడబెట్టేలా చేస్తుంది. దీనమనస్కత ఆ అబద్ధాన్ని విడిచిపెట్టి, దేవుని పరిపోషణను గుర్తించి, దానిపై నమ్మకం ఉంచడానికి మనకు తోడ్పడుతుంది. దీనమనస్కులు తమకున్న వాటిని బాధ్యతతో ఉపయోగిస్తారు. అంతటితో ఆగకుండా, తమకున్న భౌతిక, ఆధ్యాత్మిక సంపదలన్నిటినీ దేవుడిచ్చిన వరాలుగా చూస్తారు; వాటిని దేవుని చిత్తానికి అనుగుణంగా మాత్రమే ఉపయోగించవలసినవిగా భావిస్తారు.
సిలువపై నుండి యేసు అత్యంత ఉదారమైన కార్యాన్ని చేశారు. మన రక్షణ కోసం ఆయన తన ప్రాణాన్ని ఇవ్వడమే కాకుండా, తనకు అత్యంత అమూల్యమైన తన సొంత తల్లిని కూడా మనందరికీ ఇచ్చారు. ఆయన తన తల్లితో, “అమ్మా, ఇదిగో నీ కుమారుడు” అన్నారు. సమస్త మానవాళికి ప్రతీకగా ఉన్న యోహానుతో, “ఇదిగో నీ తల్లి” అన్నారు (యోహాను 19:26–27). ఈ సంపూర్ణ ఉదారతను మనం అనుసరించాలి.
మీరు పూర్తిగా దేవునిపై ఆధారపడి ఉన్నారని గుర్తిస్తూ, అనాసక్తిని, దీనమనస్కతను అలవరచుకోవలసిన మీ అవసరాన్ని ధ్యానించండి. అలా చేస్తూ, దేవుడు మీకిచ్చినదంతా మీరు పంచి ఇవ్వాలని తెలుసుకొని, నిండు హృదయంతో ఉదారంగా ఉండండి. అలా చేయడం వల్ల మీలో ఆయన ఆధ్యాత్మిక వరాలు అపారంగా పెరుగుతాయి.
అత్యంత ఉదారుడవైన ప్రభువా, నీవు నాకు సమస్తమూ ఇచ్చావు. నేను పొందినదంతా నీ మహిమ కోసం, ఇతరుల మేలు కోసం ఉపయోగిస్తానని నిశ్చయించుకుంటున్నాను. నేను పూర్తిగా నీపై ఆధారపడి ఉన్నానని మనసారా అంగీకరిస్తూ, నిజమైన ఉదారతను అలవరచుకునేలా చేయుము. నిన్ను, నీ పరిపూర్ణ చిత్తాన్ని నాకు ఉన్న అత్యంత గొప్ప సంపదగా గుర్తించేలా చేయుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
ఇది కూడా చూడండి: ముప్పై ఒకటవ రోజు: సిలువ పాదాల చెంత 40 రోజులు
