మానేయండి!
కొన్ని ప్రత్యేకమైన పోరాటాలు ఎదుర్కొనేవారికి ఈ అధ్యాయంలో శుభవార్త ఉంది. ముఖ్యంగా, ఒకే ఆలోచనను పట్టుకొని పదేపదే ఆలోచించడం, అతిగా విశ్లేషించడం, అతిశయ పాపభీతితో వ్యవహరించడం లేదా దేవుని చిత్తానుసారం జీవించడానికి ప్రయత్నిస్తూ అలసిపోవడం మీ స్వభావమైతే, ఈ అధ్యాయం ప్రత్యేకంగా మీ కోసమే! దీని నుంచి పొందగల ఒక సరళమైన, సూటియైన సందేశం: “మానేయండి!” అతిగా ఆలోచించడం మానేయండి. అతిగా విశ్లేషించడం మానేయండి. ఆధ్యాత్మిక విషయాల గురించి అనవసరమైన ఆందోళనను మీకు మీరే కలిగించుకోవడం మానేయండి. అతిశయ పాపభీతిని మానేయండి. మీ గురించి మీరు అంతగా ఆలోచించడం కూడా మానేయండి!
ఇది ముఖ్యమైన విషయం. ఎందుకంటే, ఆధ్యాత్మిక పరిపూర్ణతను కోరుకునేవారు కొన్నిసార్లు అతిగా శ్రమిస్తుంటారు. నిజానికి వారు తమ ప్రయత్నాన్ని కొంత తగ్గించుకొని, తమపై తాము మితిమీరిన ఆధ్యాత్మిక, మానసిక, భావోద్వేగ భారాలను మోపుకోవడం మానేయాలి. కొన్నిసార్లు వారు చేయవలసిందల్లా దేవునిపై మరింత నమ్మకం ఉంచి, తమపై తాము ఆధారపడటాన్ని తగ్గించుకోవడమే.
అంతేకాక, నిశ్చల ధ్యానప్రార్థన ద్వారా దేవుడు ఆత్మలో ప్రసాదించే విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ అనే సద్గుణాలను ఈ అధ్యాయం వివరిస్తుంది. అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే ఈ సద్గుణాలను అర్థం చేసుకోవడం వల్ల, వాటిని మరింత సంపూర్ణంగా స్వీకరించడానికి ఆత్మ తనను తాను సముచితంగా ఎలా సిద్ధం చేసుకోవాలో స్పష్టమవుతుంది. ఈ నేపథ్యంలో, పరిపూర్ణతకు అవసరమైన శుద్ధీకరణలోని తదుపరి దశను ఈ అధ్యాయం మనకు వివరిస్తుంది: ఆత్మ యొక్క క్రియాశీల రాత్రి.
సాధారణ అవలోకనం
ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని ఈ దశలో, మునుపటి మనన ధ్యానప్రార్థనకు తిరిగి వెళ్లకుండా, దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే నిరంతర నిశ్చల ధ్యానప్రార్థనను స్వీకరించడానికి మీరు సిద్ధపడాలి. ఎందుకంటే మనన ధ్యానం, పరిశీలన, ఆలోచన, తర్కం అందించగల దానికంటే ఎక్కువ మీకు అవసరం. మీకు దేవుడు తన శుద్ధ స్వరూపంలో అవసరం. అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే నిశ్చల ధ్యానప్రార్థన స్థిరమైన అలవాటుగా మారడానికి అనుమతించడం ద్వారానే ఇది సాధ్యమవుతుంది. ఈ అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే నిశ్చల ధ్యానప్రార్థన ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని తదుపరి దశ అయిన ఆత్మ యొక్క నిష్క్రియాత్మక రాత్రిలో మాత్రమే పరిపూర్ణమై, స్థిరమైన అలవాటుగా మారుతుంది. అయినప్పటికీ, ఆత్మ యొక్క క్రియాశీల రాత్రి అనే ఈ దశలోనే ఆత్మ ఈ ప్రార్థనకు మరింత సుముఖంగా సిద్ధపడటం ప్రారంభించాలి.
నిశ్చల ధ్యానప్రార్థన ఇంద్రియానుభూతులతో ముడిపడిన ఆధ్యాత్మిక వాంఛలను ఎలా శుద్ధి చేస్తుందో, ఒక వ్యక్తిని ఆధ్యాత్మిక పాపాల నుంచి—ఆధ్యాత్మిక గర్వం, తిండిపోతుతనం, బద్ధకం మొదలైనవాటి నుంచి—ఎలా విముక్తి చేస్తుందో, ఆత్మను అసంఖ్యాకమైన సద్గుణాలతో ఎలా నింపుతుందో మనం ఇప్పటికే చెప్పుకున్నాం. ఇప్పుడు, అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే నిశ్చల ధ్యానప్రార్థన ఎలా నిరంతరం వృద్ధి చెందుతూ బుద్ధిని, స్మృతిని, సంకల్పశక్తిని పూర్తిగా పునరుద్ధరించాలో మనం చూడాలి. అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే విశ్వాసం అందించే నూతన జ్ఞానం పెరుగుతూనే ఉంటుంది; అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే నిరీక్షణ జీవనానికి మరింత సంపూర్ణంగా ఒక కొత్త దిశను ఇస్తుంది; అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే ప్రేమ ద్వారా దేవునిపట్ల, పొరుగువారిపట్ల నూతన ప్రేమ బలపడుతుంది.
స్పష్టమైన చిత్రాన్ని అందించడానికి ఉపమానాలు ఎన్నడూ పూర్తిగా సరిపోవు. అయినప్పటికీ, ఈ మార్పును వివరించడానికి ఒక ఉపమానాన్ని ఉపయోగిద్దాం. మీరు నర్సింగ్ వృత్తిలో ప్రవేశించడానికి చదువుతున్నారని అనుకుందాం. మొదటి మూడు సంవత్సరాలు తరగతిలోనూ, ఇంటిలోనూ చదువుతూ, నర్సింగ్ గురించి అన్నీ నేర్చుకుంటారు. దానికి సంబంధించిన పదజాలాన్ని, సిద్ధాంతాలను, ఇంకా ఎన్నో విషయాలను నేర్చుకుంటారు. కానీ నర్సింగ్ గురించి నేర్చుకోవడం మాత్రమే మిమ్మల్ని నర్సింగ్ వృత్తిలో నిపుణులుగా చేయలేదు. అందుకే, నర్సింగ్ విద్యలో చివరి సంవత్సరంలో మీరు ఆచరణాత్మక శిక్షణలో ప్రవేశించి, నిజంగా నర్సింగ్ పని చేస్తారు. విద్యాలయంలో నేర్చుకున్నదంతా మీకు సహాయపడుతుంది; అయితే నర్సింగ్ బాధ్యతలను నిజంగా నిర్వర్తించడం వల్ల ఆ విద్య వాస్తవరూపం దాలుస్తుంది. నర్సింగ్ సేవ చేయడం ద్వారా ఒక కొత్త జ్ఞానం లభిస్తుంది. విద్యాలయంలో నేర్చుకున్న పూర్వ పాఠాలు ఈ దశకు మిమ్మల్ని సిద్ధం చేయడంలో సహాయపడినప్పటికీ, ఆచరణాత్మక అనుభవం ద్వారా కొత్త పద్ధతిలో నేర్చుకోవడానికి మీరు సిద్ధంగా లేకపోతే, మీ నర్సింగ్ పరిజ్ఞానం ఎప్పటికీ “సిద్ధాంతానికే” పరిమితమవుతుంది; అది నిజమైన వృత్తి నైపుణ్యంగా మారదు.
ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని ఈ కొత్త దశ కూడా అలాంటిదే. మీ ఆధ్యాత్మిక వికాసంలో ఇప్పటివరకు నేర్చుకున్నదంతా ఎంతో విలువైనదే. కానీ దేవునితో పరిపూర్ణ ఐక్యంలో ప్రవేశించడానికి అది సరిపోదు. ఇప్పుడు మీరు చేయవలసింది, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, “పని చేస్తూనే శిక్షణ పొందడాన్ని” స్వీకరించడం. నిరంతరం అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే నిశ్చల ధ్యానప్రార్థన ద్వారా ఇది నెరవేరుతుంది. విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమలలో ఒక నూతనమైన లోతు మీ ఆత్మలో ప్రగాఢంగా, స్థిరంగా నెలకొనాలి. మీకు ఇదివరకు లభించిన విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ అనే వరాలు మరింత లోతుగా పెరిగి, శుద్ధీకరించబడి, రూపాంతరం చెందాలి. మీరు “ఎల్లప్పుడూ ప్రార్థించడం” నేర్చుకుంటూ, వారంలోని ప్రతి రోజూ, రోజులోని ప్రతి గంటా దేవుని పవిత్రాత్మ నడిపింపులో సాగుతున్నప్పుడు ఇది జరుగుతుంది! అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే నిశ్చల ధ్యానప్రార్థన నిరంతర అలవాటుగా మారినప్పుడు—ఆత్మ యొక్క నిష్క్రియాత్మక రాత్రిలో—మీరు దేవునితో ఆధ్యాత్మిక వివాహపు లోతుల్లోకి, అంటే దైవిక ఐక్యంలోకి, ఆకర్షించబడతారు.
విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ మీ బుద్ధిలో, స్మృతిలో, సంకల్పశక్తిలో స్థిరంగా ప్రసాదించబడటానికి వీలు కల్పించాలంటే, అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే విశ్వాసం, అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే నిరీక్షణ, అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే ప్రేమ అంటే ఏమిటో, దేవుడు వాటిని వాటి అత్యంత శుద్ధమైన రూపాల్లో మీకు ఎలా అందిస్తాడో మీరు అర్థం చేసుకోవడం అత్యవసరం. ఆత్మ యొక్క క్రియాశీల రాత్రిలో, అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే ఈ మూడు సద్గుణాలను స్వీకరించడానికి ఉన్న వివిధ అవరోధాలను తొలగించుకోవడం ద్వారా ఆత్మ ఈ వరాల కోసం తనను తాను సిద్ధం చేసుకుంటుంది. ఇకపై, ఈ మూడు సద్గుణాలు ఆత్మలో ప్రసాదించబడుతున్నప్పుడు ఏమి జరుగుతుందో మనం పరిశీలిస్తాం. ఆ తరువాత ఈ ప్రక్రియలోని క్రియాశీల భాగాన్ని, అంటే ఇది జరగడానికి తోడ్పడేలా మీరు చేయగలిగినదాన్ని పరిశీలిస్తాం.
అంతరంగంలో ప్రసాదించబడే శుద్ధ విశ్వాసం మరియు బుద్ధి
మొదట్లో, ఒక ఆత్మ తొలి మనోపరివర్తనను పొంది, స్థిరమైన క్రైస్తవ జీవితాన్ని గడపడం ప్రారంభించినప్పుడు, దేవుని గురించి ఎంతో నేర్చుకుంటుంది. దేవుని గురించిన అనేక సత్యాలను తెలుసుకునే ఈ ప్రక్రియ ఉత్సాహాన్ని, ప్రేరణను, ఓదార్పును, ప్రోత్సాహాన్ని ఇస్తుంది. ఆ వ్యక్తి ప్రార్థిస్తూ, దేవుడు వెల్లడించిన సత్యాలను ధ్యానిస్తున్నప్పుడు, విశ్వాసానికి సంబంధించి అంతరంగంలో కొత్తగా కలిగే అవగాహనలు క్రీస్తుతో కలిసి క్రైస్తవ మార్గంలో నడవడానికి ఎంతో ఉత్సాహాన్ని రేకెత్తిస్తాయి. ఆత్మ తన జీవితాన్ని మార్చుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది; అలవాటుగా మారిన పాపాలనుంచి, లోకసంబంధమైన మమకారాలనుంచి తొలుత విడివడుతుంది; దేవునితో కొత్తగా ఏర్పడిన తన అనుబంధం తన జీవితానికి స్థిరత్వాన్ని, స్పష్టతను చేకూర్చేలా అనుమతిస్తుంది.
తరచుగా, ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని ఈ దశ అనేక సంవత్సరాలపాటు కొనసాగుతుంది. క్రైస్తవులు దేవుని కోసం, ఇతరుల కోసం ఎన్నో పనులు చేస్తూ, నిస్వార్థంగా ఉండటాన్ని, శ్రద్ధ చూపటాన్ని, సువార్తను ప్రకటించటాన్ని, విశ్వాసపాత్రంగా ఉండటాన్ని నేర్చుకుంటారు. క్రీస్తు బోధనలు, కతోలిక సభ బోధనలు, సువార్తలు, పునీతుల జీవితాల గురించి ఆ వ్యక్తికి ఎంతో పరిచయం ఏర్పడుతుంది.
సంప్రదాయంగా, ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని ఈ దశను “ప్రకాశ మార్గం” అని పిలుస్తారు. ఇది ఎంతో స్థిరమైన, సౌకర్యవంతమైన జీవన విధానం. ఈ స్థితిలో, దేవుడు ఆత్మను మరింత లోతైన అనుబంధంలోకి పిలవడం ప్రారంభించినప్పుడు, ప్రార్థన మొదట్లో ఇచ్చినంత ఓదార్పును ఇప్పుడు ఇవ్వడం లేదని ఆ వ్యక్తి గ్రహిస్తూ ఉన్నప్పుడు, పట్టుదల అత్యవసరం. ఆ కాలాల్లోనూ ముందుకు సాగుతున్న కొద్దీ, ఆత్మ మరింత బలపడి, దేవునికి మరింతగా అంకితమవుతుంది. ఆధ్యాత్మిక ఓదార్పు కోల్పోవడం వల్ల, ఆత్మ తనకు అలా చేయాలనిపించడం వల్ల కాకుండా, అంతకన్నా ఎంతో లోతైన కారణంతో ప్రార్థించగలుగుతుంది, దేవునిపై విశ్వాసం ఉంచగలుగుతుంది. దేవుడు మరింత ప్రత్యక్షంగా విశ్వాసాన్ని ఆత్మలో నింపుతున్న కొద్దీ, దేవుని గురించి ఆత్మకున్న జ్ఞానం శుద్ధి చెందుతుంది.
దేవునితో ఆత్మకున్న అనుబంధం మరింత లోతుగా మారుతోందనడానికి అత్యంత స్పష్టమైన సూచన ఏమిటంటే, ప్రార్థనలోనూ, ప్రేమకార్యాలను పట్టుదలతో కొనసాగించడంలోనూ అది అనుభవించే శుష్కత. ఎంతో స్పష్టంగా, ఎంతో ఉత్సాహభరితంగా ఉన్న తన విశ్వాసం కొంత అస్పష్టంగా, తక్కువ ఉత్సాహంతో కూడినదిగా మారడం ప్రారంభించిందని కూడా ఆత్మ గుర్తించవచ్చు. దీనికి కారణం, విశ్వాసం దేవుని గురించిన జ్ఞానం నుంచి దేవుణ్ణే తెలుసుకునే జ్ఞానం వైపు పయనిస్తుండటమే. విశ్వాస వరం బుద్ధిలో నింపబడుతున్న కొద్దీ, తాను గ్రహించగలిగినదానికి అతీతంగా దేవుడు ఉన్నాడని అది తెలుసుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. దేవుణ్ణి ఒక సమస్యలా “పరిష్కరించడం” సాధ్యం కాదు. దేవుని జీవనంలోని అనేక అంశాల గురించి ఆత్మకు ఇంతకుముందు ఉన్న జ్ఞానం క్రమంగా స్పష్టతను కోల్పోతుంది; దృశ్యరూపాలు, నిర్దిష్ట వివరాలు, ఇంద్రియానుభవాలపై ఆధారపడటం తగ్గుతుంది. దీని స్థానంలో, ఆధ్యాత్మిక స్థాయిలో దేవుని గురించిన మరింత సమగ్రమైన జ్ఞానం ఆత్మకు లభించడం ప్రారంభమవుతుంది. అయితే, ఇంద్రియాల ద్వారా పొందిన భావనలను లేదా ఆలోచనలను ఉపయోగించడం ద్వారా కాకుండా, దేవుడే ప్రత్యక్షంగా ఈ జ్ఞానాన్ని ఆత్మలో నింపుతుండటం వల్ల, ఇది మునుపటికన్నా మరింత నిశ్చయమైన జ్ఞానంగా ఉంటుంది. ఫలితంగా, ఆత్మలో నమ్మకం పెరుగుతుంది; దేవుని గురించి మరింత విస్తృతమైన అవగాహనను పొందుతుంది. అయినప్పటికీ, ఇంద్రియాలపై ఆధారపడిన భావనలను, రూపాలను ఉపయోగించి మునుపటిలా వివరించగల జ్ఞానం కాదిది.
దీనికి కారణం, మానవ బుద్ధి తార్కిక నిర్ధారణలను ఉపయోగించి దేవుణ్ణి సంపూర్ణంగా అర్థం చేసుకోలేకపోవడమే. అందువల్ల, మీరు ఆయనను మరింత లోతుగా తెలుసుకోవడం ప్రారంభించినప్పుడు, నిజానికి ఆయనను అంతకుముందుకన్నా తక్కువ స్పష్టతతో తెలుసుకుంటున్నట్లు అనిపించే అనుభవం మీకు కలుగుతుంది. అనంతుడైన దేవుణ్ణి మీరు ఎంత ఎక్కువగా తెలుసుకుంటారో, ఆయన అనంతుడని, అవగాహనకు అందనివాడని, తెలుసుకోలేనివాడని, మీరు ఎన్నటికీ ఊహించలేనంత అద్భుతమైనవాడని అంతగా గ్రహిస్తారు. దేవుణ్ణి ఈ కొత్తదైన, మరింత శుద్ధమైన రీతిలో కనుగొనడం ఆత్మను వినమ్రంగా చేస్తుంది. ఆ జ్ఞానం మరింత గొప్పదైనప్పటికీ, నిజానికి మరింత అస్పష్టంగా ఉంటుంది. అందుకే, విశ్వాసం బుద్ధిలో ఒక విధమైన “చీకటి”ని కలిగిస్తుందని పునీత యోహాను చెబుతున్నారు. అది ప్రతికూలమైన అర్థంలో కాదు; అనంతుడైన దేవుణ్ణి వినమ్రంగా కనుగొనే అనుభవంలో కలిగేది.
దీనిని వివరించడానికి, మీరు సూర్యుని గురించి తెలుసుకోవాలనుకున్నారని ఊహించుకోండి. అందుకోసం, సూర్యుని మరింతగా చూడగలిగేలా మీ కనుపాపలను వెడల్పు చేయించుకుంటారు. ఆ తరువాత, బాగా ఎండగా ఉన్న ఒక రోజున బయటకు వెళ్లి, ఒక గంటసేపు సూర్యుణ్ణి నేరుగా చూస్తూ ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తారు. అలా చేయడం వల్ల ఫలితం ఏమిటి? మీ చూపును మీరే పోగొట్టుకుంటారు. సూర్యుని స్వచ్ఛమైన కాంతితీవ్రతను మీ కనుపాపలు భరించలేవు. అది వాటి సామర్థ్యానికి మించినది.
మానవ బుద్ధి విషయంలోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది. దైవప్రదత్త ధ్యానానుభూతి ద్వారా దేవుడు తనను గురించిన జ్ఞానాన్ని మీ బుద్ధిలో ప్రత్యక్షంగా నింపడం వల్ల, మీరు ఆయనను మరింత శుద్ధమైన రూపంలో గ్రహించినప్పుడు, దేవుని అనంతమైన మర్మం ఎదుట మీ బుద్ధి చూపు కోల్పోయినట్లవుతుంది, చీకటిలో మునిగినట్లవుతుంది, తట్టుకోలేని అనుభూతికి లోనవుతుంది. అయితే, ఈ సందర్భంలో అర్థం చేసుకోవలసినది ఏమిటంటే, సూర్యుణ్ణి నేరుగా చూడటంలా కాకుండా, దేవుడు అనుగ్రహించే ఈ ధ్యానానుభూతి మీ బుద్ధికి హాని చేయదు; అది దానికి వెలుగునిస్తుంది, దానిని ప్రకాశింపజేస్తుంది, బలపరుస్తుంది. అయితే, దేవుడు మీలో నింపే విశ్వాసానికి సంబంధించిన ఈ అనుభవంలో, మీరు దేవుణ్ణే తెలుసుకోవడం ప్రారంభించగలిగేలా, దేవుని గురించి మీకు మునుపున్న జ్ఞానమంతా చీకటిలో మునిగినట్లవుతుంది.
మన ఉపమానాన్ని మరికొంత ముందుకు తీసుకువెళ్తూ, సూర్యుని సంపూర్ణ వైభవాన్ని ఒక కొత్త రీతిలో అనుభవించగలిగే ప్రత్యేక కృప మీకు ప్రసాదించబడిందని ఊహించండి. దాని వేడి మీకు హాని చేయదనీ, దాని ప్రకాశం మీ చూపును పోగొట్టదనీ ఊహించండి. ఆ తరువాత, సూర్యుణ్ణి దగ్గరగా చూసి తాకడానికి మిమ్మల్ని అక్కడికి తీసుకువెళ్లగలిగితే ఎలా ఉంటుందో ఊహించండి. మీరు దానిలోని వివిధ ప్రదేశాలను అధ్యయనం చేస్తారు, దాని కేంద్రంలోకే ప్రవేశిస్తారు, దానికి సంబంధించిన ప్రతిదానినీ పరిశీలిస్తారు. అది ఎంత అద్భుతంగా ఉంటుందో! దేవుడు మీ విషయంలో చేయాలనుకుంటున్నది కూడా అదే! తన నిర్మల స్వరూపంలో మీరు తనను అనుభవించాలని ఆయన కోరుకుంటున్నారు. అయితే అది జరగాలంటే, దేవుని సారస్వరూపాన్నే మీరు తెలుసుకోగలిగేలా మీ సహజ బుద్ధి రూపాంతరం చెందాలి. దీనికి సమయం పడుతుంది. అయితే, దేవుణ్ణి మీరు తెలుసుకున్నారనే నిశ్చయత మీలో మరింత పెరిగిందని మీరు గ్రహిస్తారు. అదే సమయంలో, ఆ జ్ఞానం మరింత సాధారణంగా, తక్కువ నిర్దిష్టంగా ఉంటుంది; మునుపటి జ్ఞానమంతా చీకటిలో మరుగవుతున్నట్లుగా అనుభవమవుతుంది.
దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే నిర్మలమైన నిరీక్షణ, జ్ఞాపకశక్తి
ప్రారంభ స్థితి నుండి పురోగతి సాధించిన స్థితికి చేరుకుని, ఇప్పుడు ప్రకాశ మార్గంలో జీవిస్తున్నవారికి ఆధ్యాత్మిక భావనల రూపంలో దేవుని గురించిన ఎన్నో అద్భుతమైన జ్ఞాపకాలు ఉంటాయి. తమ జీవితాలలో దేవుడు చేసిన వాటన్నిటి గురించి వారికి ఎన్నో జ్ఞాపకాలు ఉంటాయి. తాము నేర్చుకున్నవి, అనుభవించినవి, ఆశించినవి, కనుగొన్నవి అన్నిటి జ్ఞాపకాలు వారు ఎటువంటి వ్యక్తులుగా ఉన్నారనే దానిపై ఎంతో ప్రభావం చూపుతాయి; వారి మానవ వ్యక్తిత్వంలో అవి అంతర్భాగంగా ఉంటాయి.
దేవుని గురించి, ప్రార్థన గురించి, క్రైస్తవ జీవితంలోని తమ అనుభవాల గురించి ఉన్న అనేక మంచి ఆధ్యాత్మిక జ్ఞాపకాలతోపాటు, ప్రతి ఒక్కరిలోనూ మరెన్నో సహజ జీవిత జ్ఞాపకాలు, పాపానికి సంబంధించిన జ్ఞాపకాలు కూడా ఉంటాయి. గతంలోని గాయాలు, ఆనందాలు, శ్రమ, సంబంధాలు, కార్యకలాపాలు మొదలైనవి లెక్కలేనన్ని అనుభవాలను జ్ఞాపకశక్తిలో ముద్రిస్తాయి. వాటిలో కొన్ని మంచివి, మరికొన్ని అంత మంచివి కావు.
మన జ్ఞాపకశక్తి మన నిరీక్షణపై నేరుగా ప్రభావం చూపుతుంది. మనకు లేని దానిపై నిరీక్షణ దృష్టి నిలుపుతుందని పునీత యోహాను వివరిస్తున్నారు. అందువల్ల, మన జ్ఞాపకశక్తిలో మనం ఎంత ఎక్కువగా “కలిగి ఉంటామో,” దేవునిపై మన నిరీక్షణ అంత తక్కువగా ఉంటుందని ఆయన ఇంకా వివరిస్తున్నారు. మనం ఎంత ఎక్కువగా విషయాలను పట్టుకుని, వాటిని లౌకిక దృష్టితో తలచుకుంటూ, మననం చేస్తూ, ఆలోచిస్తూ ఉంటామో, దేవునిపై నిర్మలమైన నిరీక్షణ కలిగి ఉండే సామర్థ్యం మనలో అంత తక్కువగా ఉంటుంది.
మన జ్ఞాపకాలు ఎంతో సజీవంగా, చురుకుగా ఉన్నప్పుడు, సంవత్సరాలుగా దేవుని గురించి, జీవితం గురించి మనం నేర్చుకున్న అనేక మంచి లేదా చెడు విషయాలపై మన ఆశలు ఆధారపడి ఉంటాయి. దేవుడు నమ్మదగినవారనీ, కష్టకాలాలలో మనల్ని నడిపిస్తారనీ మనం నేర్చుకున్నప్పుడు, కొత్త కష్టాలు ఎదురైతే ఆయనపై నమ్మకం ఉంచడం మనకు మరింత సులభం కావచ్చు. అటువంటి సందర్భంలో, ఒక వ్యక్తి నిరీక్షణ తన జీవితంలో దేవుడు చూపిన విశ్వసనీయత గురించిన గత అనుభవంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. ప్రారంభ దశలో ఉన్నవారికి అది మంచిదే; అయితే ఆత్మ పరిపూర్ణత కోసం కృషి చేస్తున్న కొద్దీ చివరికి ప్రమాదాలు తలెత్తుతాయి.
అంతేకాకుండా, అనేక ఇతర సహజ జీవిత అనుభవాలు, పాపానుభవాలు కూడా ఉన్న పురోగతి సాధించిన వ్యక్తికి సైతం, ఆ అనుభవాలను పదేపదే తలచుకోవాలనే శోధన తరచూ కలుగుతుంది. అందువల్ల, ఆత్మ యొక్క క్రియాశీల రాత్రిలోనూ, అంతకంటే ఎక్కువగా నిష్క్రియ రాత్రిలోనూ, జ్ఞాపకశక్తి “మరచిపోయే” ప్రక్రియ గుండా వెళ్లాలని పునీత యోహాను వివరిస్తున్నారు. అప్పుడు పాపాలు కావచ్చు, సహజ జీవిత అనుభవాలు కావచ్చు, ఆధ్యాత్మిక అనుభవాలు కూడా కావచ్చు—గత అనుభవాలన్నిటినీ అది ఇక “కలిగి ఉండదు.”
జీవితంలోని చెడులను, లౌకిక అనుభవాలను మరచిపోవడం వివేకవంతమైన లక్ష్యమని అంగీకరించడం చాలామందికి సులభం కావచ్చు. ఆ జ్ఞాపకాలలో అనేకం కోపానికి, విభేదాలకు, ఒకే విషయంపై విడవకుండా ఆలోచిస్తూ ఉండటానికి, ఇతర పాపాలకు, అటువంటి మరెన్నో వాటికి దారితీస్తాయనేది స్పష్టం. కొందరు గతాన్ని తలచుకుంటూ అపారమైన సమయాన్ని, శక్తిని కూడా వృథా చేస్తారు.
అయితే ఒకరి జీవితంలోని మంచి ఆధ్యాత్మిక అనుభవాలను “మరచిపోవడం” సంగతేమిటి? ఇది వివేకవంతమైన పని ఎందుకు అవుతుంది? దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే విశ్వాసం ఒక ఆత్మను దేవుని గురించి ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకోవడం నుండి దేవుణ్ణి మరింత నిర్మలంగా తెలుసుకునే స్థితికి నడిపించినట్లే, దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే నిరీక్షణ కూడా జ్ఞాపకశక్తిపై అదే విధమైన ప్రభావం చూపుతుందని పునీత యోహాను వివరిస్తున్నారు. దేవుడు ఒకరి జ్ఞాపకశక్తిలో నిరీక్షణను అంతరంగంగా ప్రసాదించినప్పుడు, ఆ ఆత్మ తన నిరీక్షణకు ఆధారంగా దేవుని గురించిన తన గత అనుభవాలన్నిటిపైన, జ్ఞానంపైన ఇక ఆధారపడదు. భవిష్యత్తు కోసం తన స్వంత “మంచి” ఆలోచనలను రూపొందించుకోవలసిన అవసరం దానికి ఇక ఉండదు. బదులుగా, ఆ ఆత్మకు అకస్మాత్తుగా మరింత శ్రేష్ఠమైనది లభించడం మొదలవుతుంది. గత ఆలోచనలు, అనుభవాల ఆధారంగా తన బుద్ధితో తర్కించే ప్రక్రియ నుండి కాకుండా, దేవుని నుండే దానికి మార్గనిర్దేశం లభిస్తుంది. ఈ ఆధ్యాత్మిక భావనలను తనవిగా పట్టుకుని ఉండటాన్ని విడిచిపెడుతుంది కాబట్టి, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, జ్ఞాపకశక్తి “పేదది” అవుతుంది. అయితే ఈ పేదరికంలో మాత్రమే నిరీక్షణ పుట్టగలదు. ఒకరి వద్ద లేనిదీ, ఒకరికి కనిపించనిదీ నిరీక్షణకు కేంద్రంగా ఉంటుంది. “విశ్వాసం అనేది నిరీక్షించే వాటి వాస్తవికతను గ్రహించడం, కనిపించని వాటికి సాక్ష్యం” (హెబ్రీయులకు 11:1).
దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే నిరీక్షణ ప్రభావం వల్ల ఒక ఆత్మ దేవుని గురించిన తన గత భావనలన్నిటినీ, గత అంతర్దృష్టులను, దైవప్రకటనలను, అనుభవాలను, దేవుని గురించిన ఇతర రకాల జ్ఞానాన్ని మరచిపోవడం ప్రారంభిస్తుందని వినడం వింతగా అనిపించవచ్చు. అయితే దేవుని గురించిన జ్ఞానం క్రమంగా మసకబారడం ప్రారంభించి, నిరీక్షణకు ఆధారంగా ఉండటం మానివేస్తే తప్ప, దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే నిర్మలమైన నిరీక్షణ—అంటే మనకు కనిపించనిది—తెలియని దేవుని చిత్తం వైపు ఆత్మను అత్యంత పరిపూర్ణమైన రీతిలో నడిపించడానికి తోడ్పడలేదు.
అందుకే, అతిగా విశ్లేషించేవారికి, అతిగా ఆలోచించేవారికి, పాపం చేస్తామేమోననే మితిమీరిన శంకతో వ్యవహరించేవారికి, అనేక విషయాల గురించి ఆందోళన చెందేవారికి ఒక శుభవార్త ఉందని ఈ అధ్యాయం ప్రారంభంలో ప్రస్తావించబడింది. ఆ శుభవార్త ఏమిటంటే, వారు ప్రతిదానినీ అర్థం చేసుకోవడానికి చేసే ప్రయత్నాన్ని ఆపివేయవచ్చు. దేవునితో ఐక్యమయ్యే తమ ప్రయాణంలో హానికరమైనవీ, ఏ ఉపయోగమూ లేనివీ అయిన గత జ్ఞాపకాలన్నిటిపట్ల మమకారాన్ని విడిచిపెట్టడంతో వారు ప్రారంభించవచ్చు. మనకు గుర్తుచేసుకోవాలనిపించే అనేక విషయాలను మరచిపోవడమే మంచిది. సాధారణ దైనందిన పనులను సైతం మన కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చడానికి అవసరమైనంతవరకే గుర్తుచేసుకోవాలి. కర్తవ్యం పూర్తయినప్పుడు, జ్ఞాపకశక్తి తిరిగి దేవునివైపే మరలి, ఆయనపైనే పూర్తిగా కేంద్రీకృతమవాలి.
అంతేకాక, దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేరుస్తూ ముందుకు సాగాలని ఆత్మ కోరుకుంటున్నప్పుడు, తాను కల్పించుకున్న ఆశలను పక్కనపెట్టి, దేవుణ్ణి, ఆయనను మాత్రమే తన నిరీక్షణకు మూలంగా ఉండనివ్వడం ప్రారంభించాలి. అతిగా ఆలోచించేవారు తాము నిజంగా దేవునిలో నిరీక్షణ ఉంచుతున్నామని హఠాత్తుగా గ్రహిస్తారు. అయితే, ఈ నిరీక్షణ దేవుని గురించి తమకు గుర్తున్న విషయాలన్నిటినీ ఆధారంగా చేసుకొని సుదీర్ఘంగా, సంక్లిష్టంగా ఆలోచించి, తర్కించే ప్రక్రియపై ఆధారపడదు. తమకు ఏది ఉత్తమమని అనిపిస్తుందో దానిపైనా, అంటే దేవుని ప్రణాళిక గురించి తాము ఏర్పరచుకున్న భావనపైనా ఇది ఆధారపడదు. బదులుగా, ఈ కొత్త నిరీక్షణ పవిత్రమైనది; దేవుడు అంతరంగంలో నింపినది. అది అంతరంగంలో ఉంటుంది, అంతే. అప్పుడు ఆత్మ ఒక కొత్త విశ్రాంతిని, భరోసాను, దృఢనిశ్చయాన్ని కనుగొంటుంది. విశ్వాసంలాగే, ఈ నిరీక్షణా వరం కూడా కొంతవరకు అస్పష్టంగానే ఉంటుంది; వరుస తార్కిక నిర్ధారణలపై అది ఆధారపడదు. వారి జీవితాలలో దేవుని సన్నిధి ఉండి, ఆయనలో మాత్రమే నిరీక్షణను నింపడంపైనే అది ఆధారపడుతుంది.
దేవుడు అంతరంగంలో నింపే పవిత్రమైన దైవపరప్రేమ మరియు సంకల్పశక్తి
క్రైస్తవ జీవితాన్ని ప్రారంభించే వ్యక్తి స్వార్థానికి బదులుగా ప్రేమకు అనుకూలంగా పదేపదే నిర్ణయాలు తీసుకోవలసి ఉంటుంది. ఆత్మ దేవుని వాక్యాన్ని వింటుంది, దేవుని ధర్మశాసనం ప్రకారం నడుచుకోవడానికి ప్రేరణ పొందుతుంది, తన క్రియలను పరిశీలించుకుంటుంది, తన పాపపు మార్గాలను మార్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. ఆత్మ క్రియలు దేవుని ప్రేమకు మరింత స్పష్టంగా అనుగుణంగా ఉండటానికే ఇదంతా. ప్రారంభదశలో ఉన్నవారిలో దైవపరప్రేమ స్థితి ఇది. ఒకదాని తరువాత మరొక మంచి నిర్ణయం తీసుకుంటూ, ఆత్మ దైవపరప్రేమతో ప్రవర్తించడం ప్రారంభించినప్పుడు, తాను చేసే పనిలో గొప్ప ఆనందాన్ని అనుభవిస్తుంది. ఫలితంగా, దేవుడు తనను ఉపయోగించుకోవడాన్ని అది ఇష్టపడుతుంది. దైవపరప్రేమ ఆత్మకు ఆధ్యాత్మిక ఆహారంగా మారి, మరింతగా ప్రేమించడానికి దానిని ప్రేరేపిస్తుంది.
అయితే, కాలక్రమంలో దేవుడు కేవలం ప్రారంభదశలో ఉన్నవారి స్థాయికి మించిన ప్రక్రియలో, వ్యక్తి సంకల్పశక్తిలో దైవపరప్రేమను నింపడం ద్వారా దానిని శుద్ధి చేయడం ప్రారంభిస్తాడు. ఆ వ్యక్తి చేసే పనులకు ప్రేరకశక్తిగా ఉండే మంచి అనుభూతులు, ఓదార్పులు, ఆనందాల ప్రభావం క్రమంగా తగ్గుతుంది. బదులుగా, దేవుడు నేరుగా ఆ వ్యక్తి సంకల్పశక్తిలో దైవపరప్రేమను నింపడం ప్రారంభిస్తాడు. అప్పుడు ఆత్మ, ఓదార్పునిచ్చే ప్రేరణల నుంచి పుట్టే తన సొంత తర్కాన్ని అనుసరించి కాకుండా, దేవునిలోనూ దేవుని ద్వారానూ ప్రేమించడం ప్రారంభిస్తుంది.
దేవుడు అంతరంగంలో నింపే దైవపరప్రేమలో ఎదిగే ఈ ప్రక్రియ ఆసక్తికరమైనది మాత్రమే కాదు, సంభ్రమభరితమైన భక్తిని కూడా కలిగిస్తుంది. కాబట్టి, ప్రారంభదశలో ఉన్నవారి జీవితంలోని దైవపరప్రేమకూ, ఆధ్యాత్మికంగా పురోగమించినవారి మరియు పరిపూర్ణత పొందినవారి జీవితంలో దేవుడు నింపే దైవపరప్రేమకూ మధ్య తేడాను మరింత స్పష్టంగా పరిశీలిద్దాం.
క్రైస్తవ జీవితపు తొలిదశలో, ఒక వ్యక్తి సంకల్పశక్తి తరచుగా ప్రేరేపితమైన తన ఆవేశాలు, భావోద్వేగాల ద్వారా కదిలించబడుతుంది. ప్రారంభదశలో ఉన్న వ్యక్తి దేవుణ్ణీ ఆయన చిత్తాన్నీ తెలుసుకుంటున్నప్పుడు, ఆ వ్యక్తి ఆత్మలోని ఇంద్రియానుభూతులకు సంబంధించిన భాగంలో ఉత్సాహం కలుగుతుంది. ఆ ఉత్సాహం నిజమైన ప్రేరణగా ఉంటుంది. వ్యక్తి సంకల్పశక్తిని ప్రేరేపించే ఇతర అంశాలు, ఇంతకుముందే ప్రస్తావించిన ఆశ, దుఃఖం, భయం అనే సహజ ఆవేశాలు.
ఒక వ్యక్తి ఆధ్యాత్మికంగా పురోగమించి, ఈ ఉన్నత స్థితిలో జీవించడం ప్రారంభించినప్పుడు, దైవపరప్రేమ ఆవేశాల ద్వారా కాకుండా నేరుగా సంకల్పశక్తిలో నింపబడటం ప్రారంభమవుతుంది. ఆవేశాలైన దేవుని సేవించడంలోని ఆనందం, దేవుని కోసం గొప్ప పనులు చేయాలనే మరింత సహజమైన ఆశ క్రమంగా తగ్గడం ప్రారంభమవుతాయి. అదనంగా, సహజమైన దుఃఖం మరియు భయం కూడా ఆ వ్యక్తిపై తక్కువ ప్రభావం చూపుతాయి. ఫలితంగా, ఆ వ్యక్తి సంకల్పశక్తిని ఇకపై ఆవేశాలు నడిపించవు; మంచి ఆవేశాలు సైతం నడిపించవు. బదులుగా, దేవుని దివ్యచిత్తమే వ్యక్తి సంకల్పశక్తిలో దైవపరప్రేమను నింపుతుంది. ఆ విధంగా దివ్యచిత్తమే ఆ వ్యక్తి దైవపరప్రేమకు ఏకైక ప్రేరణామూలమవుతుంది.
కానీ అది అక్కడితో ఆగిపోదు! ఒక వ్యక్తి సంకల్పశక్తిలో దైవపరప్రేమ నేరుగా నింపబడి, దేవుడు మాత్రమే ఆ వ్యక్తి క్రియలను నడిపిస్తున్నప్పుడు, తమలో పనిచేస్తున్న దేవుని చిత్తం తమ ఆవేశాలను కూడా తన ఆధీనంలోకి తీసుకొని నడిపించడం ప్రారంభిస్తుందని ఆ వ్యక్తి గ్రహించడం మొదలవుతుంది. కాబట్టి ఇది ఒక విధంగా పూర్తి తారుమారు. మొదట, సహజ ఆవేశాలు (ఆనందం, ఆశ, భయం, దుఃఖం) సంకల్పశక్తిని ప్రభావితం చేసి నడిపించాయి. ఇప్పుడు, దేవుడు నింపిన దైవపరప్రేమ మాత్రమే సంకల్పశక్తిని నడిపిస్తుంది. ఆ తరువాత వ్యక్తి సంకల్పశక్తి ఆవేశాలను నడిపించి, వాటిని అదుపులో ఉంచి, దేవుణ్ణీ ఇతరులనూ ప్రేమించడానికి వాటిని ఉపయోగిస్తుంది.
స్థిరమైన ధ్యాననిష్ఠకు సిద్ధపడటం
ఈ దశలో, దేవుడు అంతరంగంలో నింపే విశ్వాసం, నిరీక్షణ, దైవపరప్రేమలను స్వీకరించే ఈ ప్రక్రియలో మీ పాత్ర ఏమిటని మీరు ఆలోచిస్తూ ఉండవచ్చు. నిజానికి, మీకు ఒక అత్యవసరమైన పాత్ర ఉంది. ఆ పాత్రను క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, క్రియాశీలంగా, స్పృహతో అడ్డుతొలగడమే!
ఈ నూతన రీతిలో దేవుడు నేరుగా తన అంతరంగంలోకి ప్రవేశించడాన్ని ఒక ఆత్మ అనుభవించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, తరచుగా దానికి అంతా ఇబ్బందికరంగా, వింతగా, కొత్తగా, అయోమయంగా అనిపించవచ్చు. ఫలితంగా, ఆత్మ తరచూ దేవుడు అంతరంగంలో చేసే కార్యంలో జోక్యం చేసుకుంటూ, తన మనస్సును, స్మృతులను, సంకల్పాన్ని రూపాంతరం చేసే ఆయన సామర్థ్యానికి ఆటంకం కలిగిస్తుంది. కాబట్టి, మీరు అడ్డుగా నిలవకుండా, దేవుడు మీలో కార్యం చేయడానికి ఎలా వీలుకల్పించవచ్చో తెలిపే కొన్ని ఆచరణాత్మక సూచనలు ఇవి.
విశ్వాసం—దేవుడు మీ బుద్ధిలో విశ్వాసాన్ని నేరుగా నింపడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, దానిని ప్రతిఘటించకండి. దేవుడు ప్రసాదించే ఈ ధ్యానానుభవం మొదలైనప్పుడు, ధ్యానించడానికో ఆలోచించడానికో ప్రయత్నించడం కంటే మౌనంగా కూర్చోవడమే మీకు మరింత అవసరమని అనిపించవచ్చు. దేవుని గురించి ఇంతకుముందు మీకు తెలిసినదంతా సాక్షాత్తూ దేవునితో పోలిస్తే ఏమీ కాదని మీరు గ్రహించడం మొదలుపెడతారు. అందువల్ల, దేవుని గురించి మీకున్న పూర్వపు భావనలను విడిచిపెట్టడానికి చొరవ చూపండి. అవి తప్పని కాదు; అవి అసంపూర్ణమైనవి మాత్రమే. దేవుడు అంతరంగంలో నింపే స్వచ్ఛమైన విశ్వాసాన్ని కనుగొనే ఈ ప్రక్రియలో తాను ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, పునీత పౌలు పలికిన మాటలను గుర్తుచేసుకోండి:
ఎందుకంటే మనం పాక్షికంగానే తెలుసుకుంటున్నాం, పాక్షికంగానే ప్రవచిస్తున్నాం; అయితే పరిపూర్ణమైనది వచ్చినప్పుడు, పాక్షికమైనది గతించిపోతుంది. నేను చిన్నపిల్లవాడిగా ఉన్నప్పుడు, చిన్నపిల్లవాడిలా మాట్లాడేవాడిని, చిన్నపిల్లవాడిలా ఆలోచించేవాడిని, చిన్నపిల్లవాడిలా తర్కించేవాడిని; పెద్దవాడినయ్యాక, చిన్నపిల్లల చేష్టలను విడిచిపెట్టాను. ఇప్పుడు మనం అద్దంలో చూసినట్లు అస్పష్టంగా చూస్తున్నాం, కాని అప్పుడు ముఖాముఖిగా చూస్తాం. ఇప్పుడు నాకు పాక్షికంగానే తెలుసు; అప్పుడు, నేను పూర్తిగా తెలిసికొనబడినట్లే, పూర్తిగా తెలుసుకుంటాను. (1 కొరింథీయులకు 13:9-12)
పునీత పౌలు, పాక్షికంగానే చూసే బాల్యపు పద్ధతుల నుండి ఆధ్యాత్మిక పరిణతిని పొంది, మరింత స్పష్టంగా చూసే స్థితికి చేరుకునే ప్రక్రియలో ఉన్నారు.
కాబట్టి, దేవుడు అంతరంగంలో నింపే విశ్వాసంలో ఎదగడానికి ఇవ్వగల అత్యుత్తమ ఆచరణాత్మక సూచన కేవలం “దానిని జరగనివ్వండి” అనేదే. అది జరిగేలా మీరు బలవంతం చేయలేరు; దేవుడు దానిని మీలో జరిగించడానికి మిమ్మల్ని మీరు సంసిద్ధం చేసుకోగలరు, అంతే. నిజానికి, ఆ ప్రక్రియలో జోక్యం చేసుకోవడం ద్వారా మీరు దానిని పూర్తిగా ఆపివేయవచ్చు కూడా. కాబట్టి, దేవుడు మీకు ఈ వరాన్ని ఇవ్వడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, అడ్డుగా నిలవకుండా ఆ రూపాంతరం జరగనివ్వండి. దేవుడు తాను ఎంచుకున్నప్పుడు, ఈ నూతనమైన, మరింత లోతైన రీతిలో తనను తాను మీకు తెలియజేయనివ్వండి. మీరు దీనిని అనుభవించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, అది వింతగా అనిపించినా ఆశ్చర్యపడకండి. దేవుని గురించి మీకున్న పూర్వపు జ్ఞానాన్ని విడిచిపెట్టడానికి భయపడకండి. విశ్వాసం మీ అంతరంగంలో నింపబడుతున్నప్పుడు, మీరు తెలుసుకునే విషయంలో పూర్తిగా కొత్త ప్రక్రియ గుండా వెళ్ళవలసి ఉంటుంది. దేవుని గురించి ఒక నిర్దిష్ట రూపంలో మీకున్న భావనలు, సంకల్పనలు, అవగాహన, అంతర్దృష్టులు మసకబారుతాయి; మీరు దేవుణ్ణి ఒక నూతనమైన, సమగ్రమైన, అస్పష్టమైన, అయినా లోతైన నిశ్చయతతో కూడిన రీతిలో తెలుసుకోవడం మొదలుపెడతారు. మీరు “సూర్యుణ్ణి తదేకంగా చూడటం” మొదలుపెడతారు; దాని ఫలితంగా మీ సహజ బుద్ధిలో కొంత అంధత్వాన్ని, చీకటిని అనుభవిస్తారు. అయితే మీ ఆత్మలోకి మీరు స్వీకరించే వెలుగు, అది ఎలా జరుగుతుందో మీరు అర్థం చేసుకోవలసిన అవసరం కూడా లేకుండానే, మిమ్మల్ని మార్చుతుంది. ఆలోచనను తగ్గించి, ఆత్మసమర్పణను పెంచండి.
నిరీక్షణ—విశ్వాసాన్ని అంతరంగంలో నింపినట్లే, దేవుడు మీ స్మృతిలో స్వచ్ఛమైన నిరీక్షణను నింపాలని కోరుకున్నప్పుడు, ఆయనను అలా చేయనివ్వండి. మీకు మీరుగా కల్పించుకున్న ఆశలను విడిచిపెట్టడం ద్వారా మీరు అలా చేయగలరు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, జీవితంలో ఆలోచనలు, ఊహలు, ప్రణాళికలు, ఆశయాలు మొదలైనవాటిని రూపొందించుకుని, దేవుని గురించి మీకున్న గత అనుభవాలపై మీ భవిష్యత్తు ఆశలను ఆధారపరచుకోకండి. ప్రారంభ దశలో ఉన్నవారికి అదంతా మంచిదే. అయితే ఇప్పుడు, ప్రకాశమార్గంలో పురోగతి సాధించిన మీకు మరింత ఉన్నతమైన రీతిలో నిరీక్షించమనే పిలుపు అందుతుంది. గత పాపాలన్నిటినీ, సహజ జ్ఞానాన్ని, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని సైతం మరచిపోయే ప్రక్రియ గుండా స్మృతి వెళ్ళాలి. ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం విషయంలో, గతంలో మీకున్న ఆధ్యాత్మిక భావనలు, ఆశలు చెడ్డవని కాదు. అవి ఎంత పరిపూర్ణంగా ఉండగలవో అంత పరిపూర్ణంగా లేవన్నదే విషయం. అందువల్ల, దేవుడు మిమ్మల్ని నేరుగా నడిపించాలని కోరుకుంటున్నారు; ఇప్పటివరకు మీరు నేర్చుకున్నవాటిలో చాలావాటిని మీరు “మరచిపోవాలని” ఆయన కోరుకుంటున్నారు.
ఈ ప్రక్రియలో మీరు చేయగల అత్యుత్తమమైన పని ఏమిటంటే, విశ్రాంతిగా, మౌనంగా ఉండి, మీ గతాన్ని మాత్రమే కాకుండా మీ వర్తమానాన్ని, భవిష్యత్తును కూడా దేవుడు తన చేతుల్లోకి తీసుకుని నడిపించనివ్వడం. ఇకపై మీరు ప్రతి విషయాన్నీ అర్థం చేసుకోవలసిన అవసరం లేదు. మీరు చేసినదంతా విశ్లేషించుకోవలసిన అవసరం ఇక లేదు. మీ భవిష్యత్తుకు మార్గాన్ని మీరే నిర్దేశించుకోవలసిన అవసరం ఇక లేదు. దేవుడే ఆ పని చేస్తారు; ఆయన ఒక్కో అడుగుగా మిమ్మల్ని నడిపిస్తారు. ఈ విధంగా, దేవుడు అంతరంగంలో నింపే నిరీక్షణ ఆత్మకు ఎంతో స్వేచ్ఛనిస్తుంది; మానవ సహజమైన, లౌకికమైన సంతోషాలు, ఆశలు, దుఃఖాలు, భయాల వల్ల కలిగే అనేక భారమైన బరువులను తొలగిస్తుంది.
దైవప్రేమ—దేవుడు మీలో దైవప్రేమను నింపడం ప్రారంభించినప్పుడు, మీ భావోద్వేగాలు, సంకల్పం పనిచేసే విధానం పూర్తిగా మారడం మీరు గమనించడం మొదలుపెడతారు. దేవునిపట్లగానీ ఇతరులపట్లగానీ కలిగే భావోద్వేగాల వల్ల మీరు ఇక ప్రేమించడానికి ప్రేరేపించబడరు. బదులుగా, మీకు ప్రేరణ దేవుని నుండే వస్తుంది. అందువల్ల, మీ సంకల్పం శుద్ధి కావాలి. మీ భావోద్వేగాలకు బదులుగా దేవుడు మిమ్మల్ని ప్రేరేపించడానికి అనుమతించడం మీకు అసహజంగా అనిపించవచ్చు. దేవుడు మీలో ఈ కార్యాన్ని చేయడానికి వీలుగా, మీ భావోద్వేగాలు నిశ్చలంగా, నిశ్శబ్దంగా, విశ్రాంతిగా ఉండటానికి మీరు సమ్మతించాలి. మీరు అలా చేసినప్పుడు, దేవుడే మీ దైవప్రేమకు నిర్మలమైన మూలమైనప్పుడు, మీ భావోద్వేగాలు కొత్త విధంగా తిరిగి రావడం మీరు చూస్తారు. ఇప్పుడు దేవుని చిత్తానికి వశమైన మీ సంకల్పం మీ భావోద్వేగాలను నియంత్రిస్తుందని, ఇకపై భావోద్వేగాలు మీ సంకల్పాన్ని నియంత్రించవని మీరు గ్రహిస్తారు. మీ సంకల్పం మీ క్రియలను తప్పక నడిపిస్తుంది; దేవుడు మీలో నింపే నిర్మలమైన ప్రేమ మీ సంకల్పాన్ని తప్పక నడిపిస్తుంది. వీరోచితంగా, గాఢంగా, చలించకుండా ప్రేమించడానికి మీకు కొత్త బలం లభిస్తుంది.
మీ బాధ్యత విషయానికొస్తే, ఈ మార్పు జరగడానికి మీరు అనుమతించాలి. మీ భావోద్వేగాలు తర్వాత మీ సంకల్పం ఆధీనంలో తిరిగి మేల్కొనేలా, ఇప్పుడు వాటిని సద్దుమణగనివ్వాలి. దేవుడు, ఆయన మాత్రమే మీ జీవితాన్ని నడిపించేలా, ఆయన చిత్తానికి మిమ్మల్ని మీరు సమర్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించాలి. ప్రారంభంలో ఈ సమర్పణ మీ వైపు నుండి ఎంతో ఉద్దేశపూర్వకంగా జరగాలి. అయితే మీరు సమ్మతించేకొద్దీ, దేవుడు బాధ్యత తీసుకొని ప్రేమలో ఈ పరివర్తనను పూర్తి చేస్తాడు.
సహనంతో నిలకడగా ఉండటం—చివరిగా ఒక ఆచరణాత్మక సూచన ఏమిటంటే, ఆత్మ అన్ని రకాల బాధలలోనూ పట్టుదలతో నిలవడం నేర్చుకోవాలి; సహనంతో నిలకడగా ఉండే సద్గుణంలో ఎంతో లోతుగా ఎదగాలి. మీ బుద్ధి, స్మృతి, సంకల్పాల పరివర్తన సులభం కాదు; దానితోపాటు తరచూ బాధ కూడా ఉంటుంది. అంతరంగ శుష్కత, తీవ్రమైన శోధనలు, పరీక్షలు, అవమానాల ద్వారా బాధ రావచ్చు. అయితే, చెప్పాలంటే, ఆత్మ “పరీక్షలో నెగ్గి”, సద్గుణంలో బలపడటానికి ఈ పోరాటాలు అవసరం. ఒకరి ప్రార్థన, ఇప్పటివరకు చెప్పినట్లుగా దేవుడు ప్రసాదించే ధ్యాననిష్ఠగా పరివర్తన చెందుతున్నప్పుడు, సహనంతో నిలకడగా ఉండే గుణం పెరుగుతుంది. తరువాతి అధ్యాయంలో చెప్పబోయే ఆత్మకు సంబంధించిన చివరి నిష్క్రియాత్మక శుద్ధీకరణ ద్వారా మాత్రమే అది పరిపూర్ణమవుతుంది.
మీరు ప్రార్థించేటప్పుడు…
ఆధ్యాత్మిక వికాసంలో పురోగతి సాధించిన వ్యక్తి ఉండే ఈ దశలో, ఆ వ్యక్తి తరచూ ధ్యాననిష్ఠలోకి ఆకర్షించబడుతూ, మునుపటి మనన పద్ధతులను విడిచిపెట్టాల్సి ఉన్నప్పటికీ, ఒక నిర్దిష్ట విధంగా ప్రార్థించడం, ఒక నిర్దిష్ట మననాన్ని ప్రారంభించడం కూడా అవసరమయ్యే సమయాలు ఉంటాయి. తన మనస్సు, స్మృతి, సంకల్పాలను సమర్పించుకోవడాన్ని కోరే ప్రార్థన కాబట్టి, ఈ దశలో ఉపయోగించగల మంచి ప్రార్థనను లోయోలాకు చెందిన పునీత ఇగ్నేషియస్ రచించారు. అది క్రింద ఇవ్వబడింది.
ప్రభువా, నా స్వేచ్ఛనంతటినీ తీసుకొని స్వీకరించు,
నా స్మృతిని, నా అవగాహనను,
నా సంకల్పమంతటినీ,
నాకున్నదంతా, నాదని నేను చెప్పుకునేదంతా.
అన్నిటినీ నీవే నాకు ఇచ్చావు.
ప్రభువా, వాటిని నీకే తిరిగి సమర్పిస్తున్నాను.
అంతా నీదే; నీ ఇష్టప్రకారం దానిని వినియోగించు.
నీ ప్రేమను, నీ అనుగ్రహాన్ని మాత్రమే నాకు దయచేయి,
అదే నాకు చాలు.
ఆమెన్.
ఈ ప్రార్థనతోపాటు, మీరు ప్రార్థన ప్రారంభించేటప్పుడు మూడు విషయాల కోసం ప్రయత్నించడం సహాయకరంగా ఉంటుంది:
- మీ మనస్సును స్వచ్ఛమైన విశ్వాసపు అస్పష్టతలోనూ అంధత్వంలోనూ ముంచడానికి ప్రయత్నించండి. ఇందుకు ఒక మంచి దృశ్యరూపం ఏమిటంటే, సూర్యునికన్నా ప్రకాశవంతమైన స్వచ్ఛమైన వెలుగుగా దేవుడు మీపై ప్రకాశిస్తున్నట్లు మీ మనోనేత్రంతో చూడటం. ఆ కాంతి ఎంత తీక్షణంగా ఉంటుందంటే, దేవుని గురించి మీకున్న ఇతర జ్ఞానమంతా మీకు కనిపించకుండా చేస్తుంది. ఆయన ప్రకాశం మాత్రమే మీకు కనిపిస్తుంది.
- దేవుని గురించి మీకు గుర్తున్నదంతా మరచిపోవడానికి ప్రయత్నించండి. కేవలం ప్రార్థించడానికి బదులుగా దేవుని గురించి ఆలోచించాలనే శోధన మీకు పదేపదే కలుగుతుంది. మీ జీవితంలోని వివిధ అంశాలను ఒకచోట చేర్చడానికి ప్రయత్నిస్తూ, రకరకాల తర్క ప్రక్రియల్లోకి వెళ్లాలనే శోధన మీకు కలుగుతుంది. దానిని మరచిపోండి. అంతటినీ విడిచిపెట్టండి. దేవుడు తన నిర్మల స్వరూపంతోనూ, తాను మీలో నింపే నిరీక్షణ అనే వరంతోనూ మాత్రమే మీ స్మృతిని పూర్తిగా తన వశం చేసుకోగలిగేలా, మీ స్మృతిని ఖాళీగా ఉంచడానికి ప్రయత్నించండి.
- మీరు చేయాల్సిన ప్రతి ఎంపికనూ విడిచిపెట్టడానికి ప్రయత్నించండి. ప్రతి ఇష్టాయిష్టం నుండి, ప్రతి ఆధ్యాత్మిక వాంఛ నుండి, దేవుడు మీ నుండి కోరుతున్నాడని మీరు “అనుకునే” ప్రతిదాని నుండి అనాసక్తంగా ఉండండి. బదులుగా, ఆయన చిత్తంలో ప్రశాంతంగా విశ్రమించండి. ఆయన కోసం వేచి ఉండండి. ఆయన సిద్ధమైనప్పుడు, సరైన సమయంలో సరైన మార్గంలో మిమ్మల్ని నడిపిస్తాడు. మీ స్వంత నిర్ణయాలను, ఇష్టాయిష్టాలను అన్నిటినీ మీ సంకల్పం నుండి తొలగించడానికి మీరు దేవుణ్ణి అనుమతించినప్పుడే, ఆయన తన చిత్తంతో మీ సంకల్పాన్ని పూర్తిగా తన వశం చేసుకోగలడు.